OS OUTROS REFUXIADOS

Estos datos no recollen todosos refuxiados xenerados polos diversos conflitos existentes dende o século XX, pero é un bo mostrario. Por suposto, ningún deles puido disfrutar dun organismo da ONU exclusivo para eles, e cunha duración de máis de 60 anos. A media de asistencia aos refuxiados xeralmente non excede de máis de 2 anos. Para ler mellor as cifras de arriba pica na imaxe.

Tirado de Safed-Tzfat

GUIA POLITICAMENTE INCORRECTA DE ISRAEL E ORIENTE MEDIO

Título: Guía políticamente incorrecta de Israel y Oriente Medio
Autor: Martin Sieff
Editorial: Ciudadela Libros
Colección: Ensayo
Prezo: 17,90 €
Páxinas: 240
Publicación: 06/02/2009
ISBN-10: ISBN-EAN: 9788496836440
Formato: Rústica

A pura e dura verdade sobre a comunidade de veciños peor avenida do planeta.
É certo que desde que Israel ergueu o muro outros países musulmás están seguindo o seu exemplo? Cal foi o verdadeiro papel de Arabia Saudí nos ataques do 11-S? Quen empezou a Guerra dos Seis Días? E quen gañou a Guerra do Yom Kipur?
En Oriente Medio, as distorsións que causa a ideoloxía politicamente correcta poden cuantificarse nas mortes diarias de civís iraquís, soldados occidentais, disidentes iranianos, xudeus e palestinos. A inextinguible fe na maxia da democracia por un lado, e o pechar os ollos diante da verdadeira natureza do islam polo outro, son dúas das moitas ilusións “politicamente correctas” que agravan o conflito e que expanden a violencia pola rexión máis quente do mundo. A guía politicamente incorrecta de Israel e Oriente Medio está escrita desde o coñecemento de quen viviu nesta rexión como correspondente de guerra durante décadas. O resultado: un lúcido repaso á Historia do século xx na rexión, unha aproximación para coñecer como son e como pensan os israelís e os distintos pobos árabes, e unha lectura imprescindible para comprender o conflito máis importante do noso tempo. Oriente Medio está sempre presente nas noticias, pero sabía vostede…?:
Que quen máis apoiou a creación do Estado de Israel non foi Estados Unidos, senón Francia e Gran Bretaña. (E que o primeiro presidente americano en apoiar a Israel foi… J.F. Kennedy).
Que o conflito árabe-xudeu precede á creación do Estado de Israel e que varios países árabes apoiaron a Hitler na II Guerra Mundial.
Que papel tivo Winston Churchill no deseño político da rexión (e que lle recomendou facer Lawrence de Arabia).
O actual terrorismo fundamentalista non é propio do islam tradicional (e si o resultado da súa fusión coas ideas utópicas do século xx).
Que non só para moitos progresistas norteamericanos, senón tamén para boa parte dos conservadores, a invasión de Iraq foi un tremendo e monumental erro.
O autor: Martin Sieff é editor xefe de internacional en United Press International. Antes de desempeñar este posto foi correspondente en Oriente Medio durante corenta anos, e foi reporteiro para o Washington Times, National Review, The Belfast Telegraph e Times. Foi nominado tres veces para o Premio Pulitzer na categoría de reportaxes internacionais.

O editor en español: Rafael L. Bardají é licenciado en Ciencias Políticas e Socioloxía pola UCM. Foi subdirector de Investigación e Análise do Real Instituto Elcano e fundador do Grupo de Estudos Estratéxicos (GEES). É membro do Instituto Internacional de Estudos Estratéxicos (IISS) de Londres, do Consello Internacional do Institute for Foreign Policy Analysis (IFPA) de Massachusetts e do Conseil Economique da Défense.
Para máis información: Descargar nota de prensa

NOA EN VIVO (EN VIGO)

A cantante israelí Noa, actuará o vindeiro 21 de Febreiro en Vigo. Aquí un tema seu titulado "Now Forget".

ELECCIÓNS EN ISRAEL: TZIPI LIVNI (KADIMA)

Eis a traducción do video:

.

Após 4 meses de gañar as primeiras eleccións co Kadima, Tzipi Livni podería ter formado goberno pero ela decidiu outra cousa:

"Podería ter claudicado e entregado ante os que se querían aproveitar da situación, nomeadamente o Shas. Só tiña que dicir que suspendía o proceso político de paz, e sentar logo na cadeira (de Primeiro Ministro) Unha vez nomeada Primeira Minestra podería decidir o que quixese sen respectar o acordado. Xa estaría investiva Primeira Ministra. Pero este é un xeito de facer política honesta? Non. Hai prezos que outros están dispostos a pagar pero que eu non, a expensas do meu País e a expensas dos cidadáns. Só por ser Primeiro Ministro dun goberno silenciado".

Tzipi Livni naceu nunha casa onde ser recto é un valor supremo.

"Os meus pais foron combatentes do Etzel, está escrito nas súas tumbas e acompañounos toda a súa vida; combatentes pola creación do estado con valores moi arraigados. O meu pai foi oficial de operacións do Etzel. dirixiu o ataque á prisión de Acco desde dentro. A miña nai estaba pechada na prisión de Belén e quixo escapar polo cal se fixo inxectar leite e cando os cirurxiáns a estaban por operar a miña nai saltou en bata dun segundo piso do hospital e fuxiu. Eu crecín con estas con estes referentes. O meu pai era unha persoa recta en forma estrita; era o que consideraba máis importante para os seus fillos. Estes valores acompañáronme desde a miña nenez".

Tzipi Livni educouse nunha casa de combatentes por loitar polos seus ideais, incluído se isto tiña un custo persoal.

"Lembro o acordo de Camp David (con Exipto), o meu pai sopesaba votar en contra, falei con el, non entendía como podía estar en contra da paz. Ao final el abstívose e debo dicir que para min absterse nun tema histórico como este é unha postura moi problemática". Uns anos máis tarde, os valores que tomou dos seus pais puxéronse a proba unha e outra vez. "Recordo quen foi o primeiro militante do Likud que me pediu diñeiro para apoiar a miña candidatura. Nese intre entendín onde me metera". "A dirección do Likud tomou control do proceso de toma de decisións. Estaban metidos na política doméstica e entendín que nesta situación non poderiamos facer adiantar un proceso no que cremos".

(Fala Sharón): "O novo partido servirá ao país por moitos anos. Convídovos a que se unan a nós e que avencen connosco ".

Tras gañar as eleccións o 2006, Tzipi Livni foi nomeada Ministra de Relacións Exteriores, vice primeira ministra e membro do gabinete de seguridade nacional.

"Durante tres anos estivemos a explicar ao mundo que Hamas é unha organización terrorista e cando o mundo entenda que buscamos un proceso de paz e non estamos a buscar escusas, entón tamén comprenderán a nosa ofensiva militar. O estado de Israel formouse para que calquera neno xudeu non teña medo nin se senta ameazado. é a nosa responsabilidade e o noso compromiso e así actuaremos. É evidente que temos dereitos históricos sobre todo Eretz Israel, eu creo nisto. Pero para min o máis importante é ter asegurado o estado como a casa nacional do pobo xudeu. E por manter estes dous valores xuntos fai falta tomar unha decisión. Significa manter un estado xudeu e democrático, quere dicir con seguridade e a Eretz Israel pero non en todo Eretz Israel. Eu creo en Israel e estou orgullosa de representalo. Un Primeiro Ministro de Israel debe tomar decisións serias, duras e moi complexas. Tanto en temas de seguridade como en política. O país debe tomar decisións en base á realidade que fai avanzar conforme os ideais. Non voten movidos polo medo nin pola decepción, escollan desde a esperanza ". "O 10 de febreiro votamos un Primeiro Ministro diferente".

ELECCIÓNS EN ISRAEL: SONDAXES

De seguido ofrecemos os últimos resultados de varios inquéritos e sondaxes feitos en Israel por mor das vindeiras Eleccións Xerais á Knésset. Eis os datos comparativos:

Segundo o diario Maariv- empresa Teleseker (venres 24 de xaneiro)

Bloque Nacional Relixioso: Likud 28 (28 na última enquisa da mesma empresa), Israel Beiteinu 16 (14), Shas 9 (9), Iahadut Ha-Torá 6 (5), Mafdal/HaBait Ha-Iehudí 4 (5), Ijud Ha-Leumi 2 (3).

Este bloque sumaría 65 deputados.

Bloque Kadima-Esquerdista-árabe: Kadima 24 (26), Laborismo 16 (17), Meretz 6 (5), Jadash 4 (4), Raam-Taal 3 (4), Balad 2 (2). O bloque suma 55 deputados.

Segundo o diario Yediot Ajaronot - Empresa Dajaf -Mina Tzemaj. (venres 24 xaneiro)

Bloque Nacional Relixioso: Likud 29, Israel Beiteinu 14, Shas 10, Iahadut Ha-Torá 6, Mafdal/HaBait Ha-Iehudí 2, Ijud Ha-Leumi 3. Este bloque sumaría 64 deputados.

Bloque Kadima-Esquerdista-árabe: Kadima 26, Laborismo 19, Meretz 5, Jadash 4, Raam-Taal 3, Balad 2. O bloque suma 56 deputados.

Segundo o diario Israel Hayom - Empresa Gal Hajadash (mércores 22 xaneiro)

Bloque Nacional Relixioso: Likud 35 (33 na última enquisa da mesma empresa), Israel Beiteinu 12 (10), Shas 9 (10), Iahadut Ha-Torá 5 (5), Mafdal/HaBait Ha-Iehudí 2 (2), Ijud Ha-Leumi 2 (3). Este bloque sumaría 65 deputados.

Bloque Kadima-Esquerdista-árabe: Kadima 25 (27), Laborismo 15 (15), Meretz 6 (7), Jadash 4 (4), Raam-Taal 3 (2), Balad 2 (4). O bloque suma 55 deputados.

Existen diferenzas entre as enquisas? non tanto na cantidade de deputados que recibiría cada bloque senón na distribución interna dos escanos dentro do bloque. Algunhas consideracións a ter en conta:

1) O Partido Kadima parece perder votos, en dous das tres enquisas (e noutras que non publicamos neste artigo), o partido centrista perde forza, en xeral, os votos que perde Kadima os gaña o Partido Laborista.

2) Aínda que é verdade que aínda aparece unha cantidade importante de persoas indecisas, na historia política de Israel nos últimos 15 anos, a maioría dos indecisos terminan votando cara á dereita.

3) Durante as últimas xornadas crece a lexitimidade de Ehud Barak como Ministro de Defensa.

O Partido Laborista pola súa banda, non descarta conformar unha coalición co Likud. Barak dixo que se gaña Kadima el esixiría dividir o goberno pola metade, sendo que un período de tempo Barak sería o Primeiro Ministro. Fóra diso, Barak non descartou ser o Ministro de Defensa do futuro Primeiro Ministro Netaniahu. Noutras palabras, non habería que desbotar unha alianza Likud como partido eixo e o Laborismo (apoio desde a esquerda), Israel Beiteinu (apoio desde a dereita), Shas (con menos poder por non ser necesariamente imprescindíbel) e até podería participar Iahadut Ha-Torá. Esta coalición sustentaríase en 76 deputados (segundo os datos de Israel Hayom). Podemos observar diferenzas importantes entre as enquisas pre-electorais. De todos xeitos, a única diferenza entre unhas e outras é que mentras as primeras outorgan un trunfo claro para o bloque de dereitas, unhas poucas enquisas dan cerca dun empate técnico entre estas forzas e o bloque de centro-esquerda.

O PROGRAMA DE HEZBOLLÁH

The Jerusalem Quarterly publicou, no seu número 48 (outono de 1988), a tradución ao inglés, “lixeiramente abreviada”, dunha carta aberta “aos oprimidos do Líbano e do mundo” que se considera o programa político de Hezbolláh; o orixinal en árabe publicouse o 16 de febreiro de 1985 en al-Safir (Beirut), e tamén coma folleto. A citada versión en inglés se pode atopar na web israelí The Institute for Counter-Terrorism (http://www.ict.org.il/ ICT; damos aquí a súa tradución ao español, xunto co comentario final do ICT.

***

Nuestra identidad

Se nos pregunta a menudo quiénes somos, el Hizbolá, y cuál es nuestra identidad. Somos los hijos de la umma (comunidad musulmana), el partido de Dios (Hizb Allah), a cuya vanguardia concedió Dios la victoria en el Irán. Allí la vanguardia logró sentar las bases de un estado musulmán que desempeña un papel central en el mundo. Obedecemos las órdenes de un líder sabio y justo, que cumple todas las condiciones necesarias para ser nuestro tutor y faquí (jurisconsulto): el ruholá Musawi Jomeini. ¡Dios le dé la salvación!En razón de lo dicho, no constituimos un partido organizado y cerrado en el Líbano, ni somos una formación política estanca. Somos una umma unida a los musulmanes del mundo entero por la sólida ligazón doctrinal y religiosa del islam, cuyo mensaje Dios quiso que fuera cumplido por el Sello de los Profetas, es decir, Mahoma. Es por eso que todo cuanto toca o hiere a los musulmanes en Afganistán, Iraq, Filipinas y otros lugares reverbera en la entera umma musulmana, de la que somos parte integral. Nuestra conducta nos viene dictada por principios jurídicos establecidos a la luz de una concepción política global definida por el faquí mayor (wilayat al-faqih).En cuanto a nuestra cultura, se basa en el Sagrado Corán, la Sunna y los edictos legales del faquí que es nuestro modelo (marja’ al-taqlid). Nuestra cultura es clara como el cristal. No es complicada y está al alcance de todos.Nadie puede imaginar la importancia de nuestro potencial militar, porque nuestro aparato militar no está separado de nuestro tejido social general. Cada uno de nosotros es un combatiente. Y cuando se hace necesario librar la Guerra Santa, cada uno de nosotros asume su cometido en la lucha de acuerdo con las prescripciones de la Ley, y dentro del marco de la misión llevada a cabo bajo la tutela del faquí mayor.

Nuestra lucha

Los Estados Unidos, a través de sus agentes locales, han intentado persuadir al pueblo de que quienes aplastaron su arrogancia en el Líbano y frustraron su conspiración contra los oprimidos (mustad’afin) no eran sino un hatajo de terroristas fanáticos, con la única meta de dinamitar bares y destruir máquinas tragaperras. Tales insinuaciones ni pueden engañar ni engañarán a nuestra umma, porque el mundo entero sabe que el que quiera oponerse a los Estados Unidos, esa superpotencia arrogante, no puede permitirse acciones marginales que le desvíen de su objetivo principal. Nosotros combatimos la abominación y arrancaremos sus raíces, sus raíces primarias, que son los Estados Unidos. Todo intento de empujarnos a acciones marginales fracasará, porque nuestra determinación de combatir a los Estados Unidos es sólida.Declaramos abiertamente y con fuerza que somos una umma que sólo teme a Dios, y que no está dispuesta a tolerar la injusticia, la agresión ni la humillación. América, sus aliados del Pacto Atlántico, y la entidad sionista en la tierra santa de Palestina, nos atacaron y siguen haciéndolo sin descanso. Pretenden hacernos morder el polvo a toda hora. Por eso, cada vez más, estamos en alerta permanente para repeler la agresión y defender nuestra religión, nuestra existencia, nuestra dignidad. Invadieron nuestro país, destruyeron nuestras aldeas, degollaron a nuestros hijos, violaron nuestros santuarios y pusieron amos sobre nuestro pueblo, que cometieron las peores matanzas contra nuestra umma. No cesan de apoyar a estos aliados de Israel, y no nos dejan decidir nuestro futuro según nuestros deseos. En una sola noche los israelíes y los falangistas ejecutaron a miles de nuestros hijos, mujeres y niños en Sabra y Shatila. Ninguna organización internacional protestó ni denunció de manera efectiva aquella matanza feroz, matanza perpetrada con el acuerdo tácito de los aliados europeos de América, que se habían retirado pocos días, quizá sólo pocas horas antes, de los campamentos palestinos. Los derrotistas libaneses aceptaron poner los campamentos bajo la protección del enviado estadounidense Philip Habib, ese zorro astuto. Nuestra única alternativa es hacer frente a la agresión con el sacrificio. La coordinación entre los falangistas e Israel continúa y avanza. Cien mil víctimas, tal es el balance aproximado de los crímenes cometidos por ellos y los Estados Unidos contra nosotros. Casi medio millón de musulmanes tuvieron que abandonar sus casas. Sus barrios fueron prácticamente arrasados en Nab’a, mi propio barrio de Beirut, así como en Burj Hammud, Dekonaneh, Tel Zaatar, Sinbay, Ghawarina y Jubeil, todos ellos en zonas hoy controladas por las “Fuerzas Libanesas” [alianza de milicias maronitas y nacionalistas]. Entonces la ocupación sionista desató su invasión usurpatoria del Líbano, en plena y manifiesta colusión con la Falange. Ésta condenó todo intento de resistir a las fuerzas invasoras. Participó en la aplicación de ciertos planes de Israel para hacer realidad su sueño en el Líbano y accedió a todas las peticiones israelíes para obtener poder.Y eso, en efecto, fue lo que ocurrió. Bashir Gemayel, ese carnicero, tomó el poder con la ayuda añadida de países de la OPEP y de la familia Gemayel. Trató de mejorar su fea imagen uniéndose al sexpartito Comité de Seguridad Pública presidido por el ex presidente Elias Sarkis, que no era sino un puente americano-israelí prestado a los falangistas para controlar a los oprimidos. Nuestro pueblo no podía seguir tolerando la humillación. Destruyó a los opresores, los invasores y sus lacayos [elegido presidente el maronita Bashir Gemayel, una bomba en el cuartel general de la Falange en Beirut le mató, junto a otras 26 personas, ocho días antes de su toma de posesión]. Pero los Estados Unidos persistieron en su locura e instalaron a Amin Gemayel en el lugar de su hermano. Entre sus primeros y supuestos logros estuvieron la destrucción de los hogares de refugiados y otros desplazados, el ataque a mezquitas y la orden dada al ejército de bombardear los barrios del sur de Beirut donde residían los oprimidos. Invitó a tropas europeas a ayudarle contra nosotros y firmó el acuerdo del 17 de mayo [de 1983] con Israel, que convirtió al Líbano en protectorado americano.Nuestro pueblo ya no podía soportar más traiciones. Decidió oponerse a la infidelidad -fuera francesa, americana o israelí- atacando sus cuarteles generales [atentados de octubre de 1983] y desencadenando una auténtica guerra de resistencia contra las fuerzas de ocupación. Finalmente, el enemigo tuvo que optar por la retirada por etapas.

Nuestros objetivos

Hablemos sinceramente: los hijos de Hizbolá saben quiénes son sus principales enemigos en el Oriente Medio: la Falange, Israel, Francia y los Estados Unidos. Los hijos de nuestra umma se encuentran ahora en un estado de confrontación creciente con ellos, y lo estarán mientras no se alcancen los tres objetivos siguientes:a) expulsar definitivamente del Líbano a los americanos, los franceses y sus aliados, poniendo fin a toda entidad colonialista en nuestra tierra;b) someter a la Falange a un poder justo y llevarla ante la justicia por los crímenes que ha perpetrado contra musulmanes y cristianos;c) permitir que todos los hijos de nuestro pueblo determinen su futuro y elijan libremente la forma de gobierno que deseen. Instamos a todos ellos a escoger la opción del gobierno islámico, que es la única que puede garantizar la justicia y la libertad para todos. Sólo un régimen islámico podrá frenar cualquier nuevo intento de infiltración imperialista en nuestro país.Éstos son los objetivos del Líbano; ésos son sus enemigos. En cuanto a nuestros amigos, son todos los pueblos oprimidos del mundo. Nuestros amigos son también quienes combaten a nuestros enemigos y nos defienden de su maldad. A estos amigos, individuos y organizaciones, les decimos:"Amigos, dondequiera que estéis en el Líbano... estamos de acuerdo con vosotros en los objetivos grandes e irrenunciables: destruir la hegemonía americana en nuestra tierra; poner fin a la gravosa ocupación israelí; rechazar todos los intentos de los falangistas de monopolizar el poder y la administración.""Aunque tengamos, amigos, puntos de vista muy diferentes sobre los medios de la lucha y los niveles en que hay que librarla, debemos superar esas divergencias insignificantes y consolidar nuestra cooperación con la mira puesta en el gran propósito."Somos una umma que sigue el mensaje del islam. Queremos que todos los oprimidos puedan estudiar el mensaje divino para traer la justicia, la paz y la tranquilidad al mundo. Por eso no queremos imponer el islam a nadie, como tampoco queremos que otros nos impongan sus convicciones y sus sistemas políticos. No queremos que el islam reine en el Líbano por la fuerza, como hoy sucede con los maronitas. Es lo mínimo que podemos aceptar para poder acceder por medios legales a la realización de nuestras ambiciones, salvar al Líbano de su dependencia de Oriente y Occidente, poner fin a la ocupación extranjera y adoptar un régimen libremente escogido por el pueblo del Líbano. Ésa es nuestra percepción del actual estado de cosas. Ése es el Líbano que deseamos. A la luz de nuestras concepciones, nuestra oposición al sistema presente es función de dos factores: 1) el presente régimen, producto de una arrogancia tan injusta que ninguna reforma ni modificación podría remediarlo, sino que ha de ser transformado radicalmente; y 2) el imperialismo mundial, que es hostil al islam.Consideramos que toda oposición que se haga en el Líbano en nombre de la reforma sólo puede beneficiar en última instancia al sistema presente. Toda oposición de esa clase, que opere dentro del marco del mantenimiento y la salvaguarda de la actual constitución sin exigir cambios en los propios fundamentos del régimen, es por tanto una oposición puramente formal, que no puede satisfacer los intereses de las masas oprimidas. Por lo mismo, toda oposición que se enfrente al presente régimen dentro de los límites fijados por él es una oposición ilusoria, que presta un gran servicio al sistema de Gemayel. No puede interesarnos ninguna propuesta de reforma política que acepte el podrido sistema vigente. No podríamos ser más indiferentes a la creación de tal o cual coalición gubernamental, o a la participación de esta o aquélla personalidad política en puestos ministeriales que sólo son parte de ese régimen injusto.La política seguida por los jefes del maronismo político a través del “Frente Libanés” y las “Fuerzas Libanesas” no puede garantizar la paz y la tranquilidad para los cristianos del Líbano, mientras se base en la ‘asabiyya (particularismo estrecho), los privilegios confesionales y la alianza con el colonialismo. La crisis libanesa ha demostrado que los privilegios confesionales son una de las principales causas de la conflagración que ha asolado el país. También demostró que la ayuda exterior no sirvió de nada a los cristianos del Líbano cuando más la necesitaban. Tañeron las campanas para que los cristianos fanáticos se liberaran de lealtades confesionales y de ilusiones nacidas de monopolizar privilegios en detrimento de otras comunidades. Los cristianos deben responder a la llamada del cielo y recurrir a la razón en vez de las armas, a la persuasión en vez del confesionalismo.

A los cristianos

Si vosotros, cristianos, no podéis tolerar que los musulmanes compartan con vosotros ciertos ámbitos del gobierno, también Alá ha hecho intolerable para los musulmanes participar en un régimen injusto, injusto para vosotros y para nosotros, en un régimen que no se apoya en los mandatos (ahkam) de la religión y en la base de la Ley (la sharía) establecida por Mahoma, el Sello de los Profetas. Si buscáis justicia, ¿quién más justo que Alá? Él envió del cielo el mensaje del islam a través de sus sucesivos profetas, para que juzgaran al pueblo y dieran a cada uno sus derechos. Si os han engañado y hecho creer que planeamos venganza contra vosotros, vuestros temores son infundados. Pues aquellos de vosotros que son pacíficos siguen viviendo entre nosotros sin que a nadie se le ocurra molestarles. No os deseamos mal. Os instamos a abrazar el islam para que podáis ser felices en este mundo y el siguiente. Si rehusáis adheriros al islam, mantened vuestros lazos con los musulmanes y no toméis parte en ninguna actividad contra ellos. Liberaos de las consecuencias del odioso confesionalismo. Desterrad de vuestros corazones todo fanatismo y parroquialismo. Abrid vuestros corazones al Llamado (da’wa) que os dirigimos. Abríos al islam, donde hallaréis salvación y felicidad en la tierra y en el más allá. Extendemos esta invitación también a todos los oprimidos entre los no musulmanes. En cuanto a quienes pertenecen al islam sólo formalmente, les exhortamos a adherirse al islam en la práctica religiosa y a renunciar a todos los fanatismos que nuestra religión rechaza.

Escenario mundial

Rechazamos tanto a la URSS como a los Estados Unidos, tanto el capitalismo como el comunismo, porque uno y otro son incapaces de sentar los cimientos de una sociedad justa.Con especial vehemencia rechazamos al UNIFIL [la internacional Fuerza Interina de las Naciones Unidas en el Líbano], que ha sido enviado por la arrogancia mundial para ocupar zonas evacuadas por Israel y servirle de parachoques. Merece ser tratado de modo muy semejante a los sionistas. Sepan todos que los objetivos del régimen falangista no tienen ningún peso para los Combatientes de la Guerra Santa, esto es, la resistencia islámica. Ésta es la ciénaga que aguarda a toda intervención extranjera.Tales son, pues, las concepciones y los objetivos que nos sirven de base e inspiran nuestra marcha. Quienes los acepten, sepan que todos los derechos son de Alá y Él los otorga. Quienes los rechacen, seremos pacientes con ellos hasta que Alá decida entre nosotros y el pueblo de la injusticia.

La necesaria destrucción de Israel (ver abaixo, nota do ICT)

Vemos en Israel la vanguardia de los Estados Unidos en nuestro mundo islámico. Es el odiado enemigo al que hay que combatir hasta que los odiados reciban su merecido. Este enemigo es el peligro máximo para nuestras generaciones futuras y para el destino de nuestras tierras, particularmente porque glorifica las ideas de asentamiento y expansión iniciadas en Palestina y ambiciona hacerlas extensivas al Gran Israel, desde el Éufrates hasta el Nilo.Premisa primordial de nuestra lucha contra Israel es que la entidad sionista es agresiva desde su concepción, y se ha construido sobre territorios arrancados a sus dueños a expensas de los derechos del pueblo musulmán. Por tanto, nuestra lucha sólo acabará cuando esa entidad sea aniquilada. No reconocemos ningún tratado con ella, ningún alto el fuego ni ningún acuerdo de paz, sea separado o multilateral.Condenamos enérgicamente todos los planes de negociación con Israel, y tenemos por enemigo a todo negociador, porque tal negociación no es sino el reconocimiento de la legitimidad de la ocupación sionista de Palestina. Por consiguiente denunciamos y rechazamos los Acuerdos de Camp David, las propuestas del rey Fahd, el plan de Fez y Reagan, las propuestas de Brezhnev y franco-egipcia, y todos aquellos programas que incluyan el reconocimiento, aun implícito, de la entidad sionista.

Nota del ICT:

Este párrafo no figuraba en la traducción publicada por el Jerusalem Quarterly. Es posible que esa omisión se debiera a que la fuente de la traducción (al-Safir) no incluía este texto, que aparece en el Programa original de Hizbolá. El Programa original se publicó el 16 de febrero de 1985. El portavoz de la organización, jeque Ibrahim al-Amin, leyó el Programa en la mezquita al-Ouzai de Beirut occidental, y más tarde se publicó como carta abierta “a los oprimidos del Líbano y del mundo”. Hay que subrayar que ninguno de los sitios web de Hizbolá ha publicado el texto completo del programa de la organización, prefiriendo divulgar el programa electoral de 1996, escrito como propaganda específica de campaña para las elecciones de 1996 al Parlamento libanés.

Para ler ou descargar e imprimir en formato pdf, clique aquí.

ENTREVISTA CON TZIPI LIVNI

Por Henrique Cymerman

La Vanguardia - 28.01.09

"Hamas atenta contra o Estado palestino" Europa e antisemitismo: "Non é un problema israelí, senón de falta de liderado nos países onde isto ocorre" "Hai xa sete anos que impedimos que Hamas reciba lexitimidade no mundo. Hamas atenta contra o proceso da creación de dous estados, un israelí e outro palestino, e non é parte deste esforzo. Máis ben, boicotéao", afirma a La Vanguardia nunha entrevista exclusiva a ministra de Asuntos Exteriores e candidata a primeira ministra, nas eleccións do 10 de febreiro, Tzipi Livni, de 50 anos. "Eu dialogo cos sectores pragmáticos palestinos para lograr un acordo de paz. Pero, ao mesmo tempo, teño que usar a forza contra os radicais. Hamas é unha organización terrorista". Os asesores de Livni expresan a súa preocupación polo que definen como "o sentimento antiisraelí" que reina en España e en Catalunya, e pola "falta de comprensión cara ao tipo de réxime ditatorial que defenden os islamitas de Hamas". Por iso, a ministra decidiu romper o silencio dos últimos días en todo o que concierne a entrevistas coa prensa estranxeira e falar con La Vanguardia'.

Hoxe, día internacional do Holocausto, hai moitos en Europa e no mundo que acusan a Israel de levar a cabo unha ofensiva xenocida contra os palestinos de Gaza.

Calquera tipo de comparación entre o Holocausto, a época máis horrorosa na historia da humanidade, e unha situación na que un Estado, vese obrigado a defenderse a si mesmo e aos seus civís é inconcibible. E aos que fan dita comparación diríalles que non o fagan nunca. Nós tentamos previr ataques terroristas contra os nosos cidadáns. Os soldados israelís están a loitar contra o terror. Lamentablemente, os terroristas escóndense detrás dos civís, e non existe ningunha comparación -e non estou disposta a aceptala- entre terroristas que tratan de convencer a nenos para que maten e os soldados israelís que loitan contra o terrorismo, aínda que, ás veces, por erro e desgrazadamente, haxa civís mortos. Non podo evitar sentir compaixón nestes casos. Con todo, gustaríame que a comunidade internacional xulgase a Israel de acordo cos valores que son expresados na maioría dos países do mundo libre. Non hai lugar a comparación entre un asasino e alguén que mata por erro. Os terroristas son asasinos, os soldados israelís loitan contra o terror, aínda que ás veces, infelizmente, se produzan vítimas civís por erro.

No seu ministerio denuncian un aumento de ataques e de manifestacións antisemitas en toda Europa, con España e Catalunya á cabeza. Que opina sobre este fenómeno?

Son consciente de que nalgunhas partes do mundo o antisemitismo crece día a día, moi concretamente en Europa. Pero isto non é un problema israelí nin xudeu, senón que é un problema da comunidade e do liderado nos países onde ocorre este fenómeno. Eu creo que a comunidade internacional debe actuar segundo os seus valores e frear esta perigosa onda.

Volvendo a Gaza, hai xente destacada, tamén en Israel, que propón dialogar con Hamas.

Eles non están dispostos a recoñecer Israel, e apoian o uso da forza e da resistencia como único medio. Teñen que entender: vivimos nun acuario no que todo o mundo árabe nos mira. Por iso, toda esta historia de dialogar con Hamas é, segundo a miña forma de ver, irrelevante.

Os seus dous rivais electorais, o laborista Barak e o conservador Netanyahu, son antigos oficiais do exército que loitaron na unidade de elite Sayeret Matkal. Os asesores electorais do seu partido, Kadima, temen que a ofensiva de Gaza dane as posibilidades de que unha muller gañe os comicios porque, segundo din, a guerra é algo machista.

O goberno non pertence aos xenerais. Eu penso ser unha primeira ministra diferente, e digo aos israelís que o 10 de febreiro teñen a posibilidade de facer historia. Son a única que pode formar un goberno de unidade que inclúa a Barak e Netanyahu, xa que Kadima está no centro. Nós representamos a vía do medio, que pode ser un denominador común para aqueles que están no centroesquerda ou no centrodereita. Ademais, xuntos, os tres poderemos impedir que partidos sectoriais (léase, os ortodoxos e os ultraortodoxos) aproveiten o seu peso electoral para obter máis beneficios para os seus electores.

LA VANGUARDIA - 28.01.2009

O DÍA DESPOIS

Por Afonso Vázquez-Monxardín

Desde 1945 sóubose que o inferno podía ser creado polos seres humanos de dous xeitos: pola acción e omisión colectiva -a pasividade dos cidadáns alemáns, de Rusia e dos aliados ante o holocausto- ou polos ousados avances tecnolóxicos e unha pura decisión política. Digamos Hiroshima e Nagasaki, ou Dresde e Hamburgo. Cando Chamberlain volveu de Múnic en 1938, despois de tentar inxenuamente o "apazugamento" con cesións, e cunha neutralidade estrita na guerra española, foi recibido en Londres como un heroe. Só uns meses despois a república española foi derrotada e abriuse o averno; cinco anos de sufrimentos universais, nos que morreron máis de cincuenta millóns de persoas. Vinte deles rusos, trece de chineses, sete de alemáns, seis de xudeus, cinco de polacos, sesenta mil civís ingleses...
Hoxe o escenario político mundial é outra volta estraño e tenso. Desaparecido o equilibrio da guerra fría, xurdiron novos desafíos. Os expertos aparecen cada vez máis como o que son: expertos no pasado, na historia, no xa foi, e teñen pouca seguridade en como virán as cousas no futuro. E coas novas tecnoloxías comunicativas, todos podemos ter un nivel de información semellante e así, aparece reforzada a intuición, como forma de achegamento instantáneo ás cousas, baseada na experiencia e nun coñecemento non obstruído por un abouxe de datos. E neste comezo do milenio se as cousas se poñen mal -que ben non pintan- poden confluír de novo as dúas formas de creación do inferno. A minusvaloración dos niveis de benestar acadados nas sociedades occidentais leva á desafección no interese das cousas que afectan á seguranza dos estados e á paz global e produce unha visión inxenua e inmediatista da historia. Pero está tamén a inexorable difusión do avance atómico. É obvio que non se trata de se terán a bomba ou non os que -como se viu o 11-S ou o 11-M- queren destruír as sociedades occidentais, senón cando e se a usarán ou non. Desde 1945 non se volveron producir hecatombres atómicas porque a sensatez, ao final, foise impondo. ¿Cantas veces non terían rusos e americanos a tentación da bomba en Corea, Vietnam, Afganistán...? O equilibrio do terror baseouse nunha cuestión simple: non queremos matarvos a custa das nosas vidas. Pero unha vez superada a premisa polo fanatismo, todo é posible... ¿Que fariamos ao día seguinte da desaparición de Tel Aviv?

Galicia-Hoxe 27.01.09

SOLDADO ISRAELÍ MORTO HOXE NA FRONTEIRA DE GAZA

UN DÍA DE XANEIRO: CONTRA A BARBARIE

Por Carlos Penela*
.
"...toute tolérance accordée aux fanatiques leur fait croire immédiatement à de la sympathie pour leur cause."(Marguerite Yourcenar)

.
En novembro do ano que acabamos de despedir, cumpríronse setenta anos dos limiares da grande infamia europea do século XX. Da noite do 9 ao 10 dese mes de 1938 desenvolvéronse en diferentes cidades de Austria e Alemaña, e de maneira simultánea, acontecementos de razzia, persecución e deportación contra cidadáns xudeus destes dous países, actos vandálicos artellados directamente pola dirección do NSDAP e coñecidos baixo o nome de “Kristallnacht” ou “Noite dos cristais rotos”. A excusa para o linchamento: o atentado que o 7 de Novembro o mozo xudeu de orixe polaca, Herschel Grynszpan -cuxa familia fora deportada polo rexime nazi- cometeu, disparando contra Ernst Eduard vom Rath, representante do NSDAP na embaixada alemana en París.
Entre o 7 e o 13 de novembro foron asasinadas directamente ou inducidas ao suicidio preto de 400 persoas, queimáronse unhas 1.400 sinagogas, destruíronse cemiterios, atacáronse escolas, tendas, centros de axuda social, asociacións culturais. Foron conducidas á deportación dos campos de concentración por volta de 30.000 persoas, onde centos morrerían polas condicións extremas de traballo, pola falta de comida, polas doenzas. Contodo (ironías obscenas da barbarie), os cidadáns xudeus eran aínda culpables aos ollos do réxime e foron obrigados a pagar ao Estado nazi preto dun billón de marcos en concepto polo estrago das agresións que eles mesmos sofreran.

Estes actos de violencia pública extrema contra cidadáns europeos que non cometeran crime algún eran, en realidade, para o fascismo alemán a continuación lóxica da súa política totalitaria. Unha política que, sen pudor algún xa, levaba á praxe os formalismos do antisemitismo teórico máis extremo e, como totalitaria que era, puña o selo último a un proxecto total de destrucción. Como o definiu Raul Hilberg, un dos máis rigorosos estudosos do Holocausto "a escala e a intensidade da operación, aplicada por unha burocracia alemana metódica e eficaz carecía de precedentes”. Tal proxecto ficara lexitimado xa, realmente, anos antes coas leis raciais de Nuremberg de setembro de 1935, promulgadas polo III Reich contra os cidadáns xudeus. Para ter unha aproximación moi viva sobre a atmósfera real que lle seguiu á promulgación desas leis é recomendábel a leitura de Historia dun alemán, de Sebastian Haffner, onde se relata de primera man esa escalada da demagoxia antisemita en Berlín, en todas as esferas da vida, en todos os actos. Sen posibilidade de absolución.

.
Desde o ano 39 comezáronse a desprazar enormes masas de poboación desde o leste ocupado; esa estratexia, espallada polos frentes da guerra e acollida nos países que o nazismo invadía, abateríase de maneira xa total e sistemática, pois, contra todas as comunidades xudías de Europa até o final da II Guerra Mundial: desde Polonia, onde, desde o comezo, axiron os “Einsatzgruppen” ou forzas móbiles de exterminio, perseguindo e asasinando con total meticulosidade, até os Balcáns, onde vivían máis de 1.600.000 xudeus e onde se deportou masivamente (Serbia, Grecia... Lémbrese a devastación de Salónica). En moitos casos, os alemáns contaron coa colaboración directa de amplos sectores da poboación civil dos países ocupados: Babi Iar, ás aforas de Kiev en Ucraína, escenario dunha masacre de máis de 100.000 persoas -un terzo deles, nenos-, é un dos exemplos máis estarrecedores; ou xa no fin do conflicto, na primavera do 1944, en Hungría, co exterminio de case a totalidade da poboación xudía, exterminio perpetrado coa axuda directa do “Nyilaskeresztes Párt“ ou „Partido das Cruces Frechadas, os fascistas húngaros. As palabras de Goebbels, ministro de propaganda nazi, son moi significativas a respeito desta colaboración na masacre, cando afirma sobre os austríacos: “a formación recibida do Imperio dos Habsburgo, dotáraos de habilidades especiais para tratar os pobos sometidos”.

Nesa vastísima e extraordinaria novela de Vassili Grossman que é Vida e destino, recréase cun latexo denso e escuro o momento en que Eichmann vai larvando, sobre o terreno, a construcción das cámaras de gas como medio para acelerar a “solución final”. Así foi, logo da Conferencia de Wannsse en 1942, Hitler dera a súa aprobación para a “Endlösung der Judenfrage” ou “solución final á cuestión xudía” e encomendara esta tarefa a Adolf Eichmann, tenente coronel das SS. O que vén a continuación é o paso derradeiro nesa retórica da barbarie. O pobo xudeu sufriuno de maneira global e sistemática: na leitura letal que o nazismo facía, o feito de existir levaba implícita xa a condea da destrucción. Xunto a el, e de maneira moi dramática igualmente, como é sabido, outros colectivos e etnias (refuxiados políticos, homosexuais, sintis e romas...) e todos aqueles que se opuxeron ao III Reich (desde socialistas a cristiáns, desde militantes pacifistas a estudantes...) padeceron represión, tortura e morte. É, en definitiva, unha liña de sombra espesísima trazada con labor criminal perante a condición humana.
Son feitos documentados, constatados...Divulgados abondo...Ou non tanto? Convén describilo agora, sen equívocos e sen mascaradas, sen medias palabras; é deber asumilo coa responsabilidade que toca por todos os que estean desa beira da vida preservada da barbarie, pola significación abismal que tivo na conciencia do home do noso tempo. Está presente. Ou non tanto?
Ou non tanto...a pregunta ecoáme de xeito raro nestas datas, nunhas datas en que, para vergonza de Europa, novamente se deron rédea solta as máis baixas paixóns racistas contra cidadáns europeos en forma de lemas antisemitas intolerables e agresións de maior ou menor intensidade. Nunhas datas onde nas rúas de cidades de Europa, dunha Europa abalada non hai tanto pola guerra e os totalitarismos, como Copenague (capital dun país que pode afirmar con orgullo que salvou a totalidade dos seus cidadáns xudeus do exterminio con auténtica coraxe civil), se escoitaron berros ao son de “Heil Hitler!” e outras arengas de odio e racismo de maneira pública, que producen auténtico estupor; como París, onde se produciron ataques contra sinagogas e escolas xudías impunemente; como Londres ou Amsterdam, onde se deron actos vandálicos contra establecimentos e agresións físicas contra os cidadáns dunha comunidade que ningún delito cometeu; como Madrid, onde se fixo escarnio e banalización pública do Holocausto, sen que ninguén se parase nin sequera a pensar o que se estaba formulando no medio do balbordo, a dimensión que tiña a afrenta e a difamación. Isto, hoxe e agora, entre nós. A menos de dúas xeracións transcorridas entre esa noite tráxica de Novembro en Centroeuropa e os nosos días.

Convén lembralo, con firmeza, pois, non só polo peso desa traxedia que se agranda caendo no esquezo dos anos transcorridos, ultraxada por boca de tanto insensato, de tanto fanático. Algúns queren baleirar as sentinas da Historia, como se eses feitos fosen apenas un relato menor, outros procuran manipulalo á súa vontade, despoxalo do seu valor, do seu significado, que fique relegado á arqueoloxía das conciencias. Por iso, convén, de maneira responsábel, colocarnos perante ese testemuño terríbel, para que desde aí se espelle o noso verdadeiro rostro.
Nestas datas acirrouse con demagoxia extrema unha parte das consecuencias tráxicas dun conflicto bélico, de natureza xeopolítica, que acontece a centos de quilómetros de distancia de Europa, como non se fai con ningún outro conflicto no mundo, dictaminando e xulgando de maneira sumarísima como non se fai tampouco con ningún outro pobo do mundo, con ningunha outra nación do mundo. Eu pregúntome por que?
Nun novo-vello escenario de ideoloxías de saldo, os millóns de víctimas de outrora, desde un exercicio de retórica sibilina e malintencionada, seica pasan a encarnar agora o papel dos mesmos verdugos que os executaron. E a ninguén parece sorprenderlle, ninguén parece estar disposto a exercitar a memoria, a dignidade, o decoro da verdade. Eu pregúntome por que? Nunha prolepse delirante dos feitos e dos argumentos, sobre esas víctimas parece recaer agora a responsabilidade plena dun enfrontamento complexo e concreto, enquistado desde hai demasiado tempo, con demasiada dor. Como estamos chegando, pois, a isto, a que intereses serve, a quen axuda, cal é o preludio que se está tentando pór en escena desde fóra da razón, con tanto odio, outravolta renacendo? Que nome ten isto?
Por iso, para que este día de xaneiro non nos comece a apodrecer de novo entre as mans e as conciencias como hai setenta anos, eu querería colocar estas preguntas e que foran contestadas desde as fronteiras da racionalidade e da verdade. Lonxe das retóricas da barbarie.
E, entrementres, outra candea terá que ser prendida, máis unha vez: pola condición humana, contra a infamia.

* Carlos Penela é escritor galego

EN MEMORIA DA SHOÁH

Por Miguel Boó

O mundo civilizado conmemora cada 27 de xaneiro (liberación de Auschwitz), o Día Internacional en Memoria das Vítimas do Holocausto, dende que o aprobaran a ONU e a UE. Dende 2004, a Asemblea de Madrid, o Parlament de Catalunya, as Cortes e outras Cámaras programan actos de recordo daquel xenocidio –ise sí que o foi– no que eliminaron, por consideralos racialmente inferiores, a seis millóns de xudeos, e tamen a milleiros de ciganos (xitanos), homosexuais e, por suposto, republicanos galegos.A pesar dos solemnes actos que cada ano se celebran en todo o mundo, hai que dicir que neste país o antisemitismo sigue sendo un execrable deporte nacional. En España non houbo Treblinkas nin Mauthausen, nin guerra mundial, nin, obviamente, remorsos por masacres como a de Babi Yar, nas aforas de Kiev, na que asasinaron a 100.000 persoas, a terceira parte nenos. Tal vez por todo iso no noso pais persiste redivivo o antisemitismo dos tempos da Inquisición, mentres que, pola contra, en Ucraina acaban de sair á rúa miles de manifestantes en defensa do dereito de Israel –patria dos xudeos– a existir. O antisemitismo foi cousa da Igrexa, da dereita e dos nazis, ata que a esquerda máis asilvestrada decidiu sumarse á xudeofobia pola vía da banalización do Holocausto. A máis sonada incorporación a este movimento foi a do Nobel José Saramago, que comparou Auschwitz con Gaza. O ano pasado o BNG negouse a aprobar unha declaración institucional no Parlamento –como se fai en Madrid ou Barcelona– cos mesmos argumentos banalizadores do escritor portugués. Coa súa decisión castigou a pais e avós –as vitimas da barbarie nazi– polo comportamento que na actualidade achacan aos seus fillos e netos. Por suposto, nin Saramago nin o BNG –algo de comunistas teñen todos eles– admitiron nunca os xenocidios de Stalin sobre case 10 millóns de vítimas, ou o dos xemeres vermellos en Camboia, por poñer so dous exemplos. Tal vez para compensar, incurren en banalización ao falar de xenocidio en Gaza e negarse a honrar ou, como mínimo, respetar a memoria da Shoá: o episodio histórico máis documentado da historia da humanidade, incluso coa testemuña dos mesmos vitimarios que o cometeron. Paréceme inquietante que en algo coincidan con Pedro Varela, o rei dos nazis en España.

Artigo publicado no Xornal de Galicia - 25.01.09

HAMAS NA SÚA PROPIA VOZ

O NÚMERO DE MORTOS EN GAZA

"Así foi como os raparigos de Hamas nos usaron coma obxectivos (militares)"

.

Lorenzo Cremonesi

Corriere della Sera

.

Habitantes de Gaza acusan aos militantes islamicos: «Impedíannos deixar as nosas casas e disparaban desde alí» GAZA - «Váianse, váianse de acá! Queren que os israelís nos maten a todos? Queren ver morrer aos nosos nenos baixo as bombas? Lévense de acá as súas armas e os seus mísiles», gritaban os habitantes da franxa de Gaza aos militantes de Hamas e aos seus aliados da Jihad islamica. Os máis valerosos organizábanse e clausuraran os accesos aos seus patios, cravado táboas aos accesos das súas casas, bloqueando rápida e furiosamente as escaleiras cara aos teitos máis altos. Polo xeral os guerrilleiros non lle levaban o apuntamento a ninguén. «Traidores. Colaboracionistas de Israel. Espías de Fatah, covardes. Os soldados da guerra santa castigaranos. E van morrer de calquera xeito, como nós. Combatendo aos xudeus sionistas estamos destinados ao paraíso, non lles chega que morramos xuntos?». E así, gritando furiosos, vencían portas e xanelas, escondíanse nos pisos altos, nas hortas, usaban as ambulancias, parapetábanse preto dos hospitais, escolas, edificios do a ONU. En casos extremos disparaban contra os que tentaban bloquearlles o paso para salvar ás súas familias, ou os golpeaban salvaxemente. «Os milicianos de Hamas o que buscaban era provocar aos israelís. En xeral eran novos, de 16 ou 17 anos, armados con metralladoras. Non podían facer nada contra os tanques e os cazas. Sabían que eran moito máis débiles. Pero querían que nos disparasen sobre as nosas casas para acusalos logo de crimes de guerra», sostén Abu Issa, de 42 anos, habitante do barrio de Dei Tel Awa. «Practicamente todas as casas máis altas de Gaza que foron alcanzadas polas bombas israelís, como o Dogmoush, Andalous, Jawarah, Siussi e tantos outros tiñan sobre o teito as ramplas lanzamisiles, ou eran puntos de observación de Hamas. Emprazáranos cerca do depósito maior da ONU que despois se incendiou. E o mesmo ocorreu cos barrios ao longo da fronteira que logo foron tan devastados pola furia da tola multitude e a acción punitiva dos sionistas», faille eco a sobriña, Um Abdallah, de 48 anos. Usan os sobrenomes familiares. Pero provén detalles circunstanciais. Foi difícil recoller estes testemuños. En xeral aquí triunfa o medo de Hamas e imperan os tabùes ideoloxicos alimentados por un século de guerras co «inimigo sionista». O que conta unha version diferente da narrativa imposta pola «muhamawa» (a resistencia) é automaticamente un «amil», un colaboracionista e pon en risco a súa vida. Axuda, con todo o recente encontro fratricida entre Hamas e a OLP. Se Israel ou Exipto permitíronlle aos xornalistas estranxeiros entrar, resultase moito máis fácil. Os (xornalistas) locais son frecuentemente ameazados por Hamas. «Non é un feito novo, no medio Oriente entre a sociedade arabe falta unha tradición cultural dos dereitos humanos. Só baixo o réxime de Arafat pasaba que a prensa fose perseguida e censurada. Con Hamas é incluso peor», sostén Eyad Sarraj, prestixioso psiquiatra da cidade de Gaza. E existe outro dato que está a emerxer sempre en modo máis evidente visitando clinicas, hospitais e ás familias das vitimas do fogo israeli. En realidade, o seu número aparenta ser máis baixo dos case 1.300 mortos, preto de 5.000 feridos, reportados polos homes do Hamas e repetidos polos oficiais da ONU e da Cruz Vermella locais. «Os mortos poderían ser non máis de 500 ou 600. Na súa maioría mozos entre os 17 e 23 anos recrutados entre as filas de Hamas que os mandou literalmente á masacre», dinos un medico do hospital Shifah que non quere en absoluto ser identificado, e a risco da súa propia vida. Un dato que foi confirmado tamén polos xornalistas locais: «Xa o sinalamos aos capos do Hamas. Por que insisten en inflar as cifras das vitimas? é tamén estraño que as organizacións non gubernamentais, mesmo as occidentais, as repitan sen verificar. Ao final a verdade poderá saír á frote. E podería ocorrer como en Jenin no 2002. Inicialmente falouse de 1.500 mortos. Despois resultou que só eran 54, dos cales 45 eran guerrillieros que caeron combatendo». Como se chega a estas cifras? «Tomemos o caso da masacre da familia Al Samoun do barrio de Zeitun. Cando as bombas golpearon as súas habitacións reportaron que había 31 mortos. E así foron rexistrados polos oficiais do ministerio da Sanidade controlado polo Hamas. Logo, cando os corpos foron efectivamente recuperados, a suma total duplicouse a 62 e así pasaron ao computo do balance total», explica Masoda Al Samoun de 24 anos. E agrega un detalle interesante: «A confundir as augas metéronse tamén as escuadras especiais israelies. Os seus homes disfrazábanse de guerrillieros de Hamas, coa característica bandana verde atada na fronte coa consabida lenda: Non hai outro Deus que Allah e Mahoma é o seu Profeta. Metíanse nas pasaxes para crear caos. A nós tocábanos gritarlles que se fosen, porque temiamos as represalias. Máis tarde entendiamos que eran israelies». é suficiente visitar calquera hospital para enteder que as cifras non cadran. Moitas camas están baleiras no Hospital Europeo de Rafah, un dos que debería estar máis ocupado con vítimas da «guerra dos túneles» israeli. O mesmo vale para o "Nasser" de Khan Yunis. Só 5 camas das 150 do Hospital privado Al-Amal están ocupadas. Na cidade de Gaza foi evacuado o Wafa, construído coas doazóns «caritativas islamicas» de Arabia Saudita, Qatar e outros paises do Golfo, e bombardeado por Israel a fin de Decembro. O instituto é coñecido por ser un punto forte de Hamas, aquí recupéranse os seus combatentes feridos na guerra civil con Fatah no 2007. Os demais estaba en cambio no Al Quds, á súa vez bombardeado durante a segunda media semana de xaneiro. Di sobre ésto Magah al Rachmah, de 25 anos, habitante a poucas decenas de metros dos catro grandes edificios do complexo sanitario hoxe seriamente danado. «Os homes de Hamas refuxiaranse sobre todo no edificio que acolle as oficinas administrativas do Al Quds. Usaban as ambulancias e obrigaban aos seus choferes e enfermeiros a sacarse os uniformes cos simbolos dos paramedicos, e deste xeito poder confundirse mellor e fuxir das inspeccións israelís». Todo ésto reduciu moitísimo o numero de camas dispoñibles entre os institutos sanitarios de Gaza. Tamén, Shifah, o hospital máis grande da cidade, queda ben lonxe de rexistrar un cheo total. parece que estivesen en cambio densamente ocupados os seus subsolos. «Hamas escondera as células de emerxencia e o cuarto de interrogatorios para prisioneiros de Fatah e da fronte da esquerda laica que foran evacuados da prisión bombardeada de Saraja», dixeron os militantes da Fronte Democratico para a Liberación de Palestina. Foi unha guerra dentro da guerra entre Fatah e Hamas. As organizacións humanitarias locais, en xeral controladas pola OLP, falan de «decenas de execucións, casos de torturas e secuestros nas últimas semanas» perpetrados por Hamas. Un dos casos máis notables foi o de Achmad Shakhura, de 47 anos, habitante de Khan Yunis e irmán de Khaled, brazo dereito de Mohammad Dahlan (ex xefe dos servizos de seguridade de Yasser Arafat hoxe no exilio) que foi secuestrado por orde do xefe da policía secreta local de Hamas, Abu Abdallah Al Kidra, logo torturado, extirpáronlle o ollo esquerdo, e finalmente executado o 15 de xaneiro.

O artígo orixinal en italiano:
http://www.corriere.it/esteri/09_gennaio_21/denuncia_hamas_cremonesi_ac41c6f4-e802-11dd-833f-00144f02aabc.shtml

DA CARTA FUNDACIONAL DE HAMAS (TEXTUAL)

No a la Paz, si a la Jihad (guerra)

Art. 13: Las iniciativas y las así llamadas soluciones pacíficas y conferencias internacionales están en contradicción con los principios del Movimiento de Resistencia Islámica. Abusar de cualquier parte de Palestina es un abuso dirigido contra parte de la religión. El nacionalismo del Movimiento de Resistencia Islámica forma parte de su religión. (...) Conociendo las partes que (las) constituyen (...), sus actitudes pasadas y presentes ante los problemas musulmanes, el Movimiento de Resistencia Islámica no considera estas conferencias capaces de concretar las demandas, restaurar los derechos o brindar justicia a los oprimidos. Estas conferencias son sólo formas de establecer a los infieles en la tierra de los musulmanes como árbitros. (...)

No hay solución para la cuestión Palestina sino a través de la Jihad (n.t. Jihad significa guerra total). Todas las iniciativas, propuestas y conferencias internacionales son una pérdida de tiempo (...).

HAMAS DISPARA DESDE A SEDE DA PRENSA EN GAZA

Unha xornalista árabe conta como Hamas dispara desde o mesmo edificio da prensa en Gaza. E logo a inxenua e cándida prensa... cae na sinxela trampa e dalle cobertura coma altofalante privilexiado ao grupo islamista Hamas. Ver para crer.

ISRAEL É O PROBLEMA?

Por Marta Alòs

Deputada no Parlament de Catalunya por CDC

Artigo publicado en Diari del Segre

.

Dicía David Ben Gurion que todos os expertos son expertos no pasado. Non hai expertos do futuro. Aínda así, en Catalunya, neste novo conflito do Próximo Oriente volve a aflorar esta clase de tabia colectiva que, sen analizar o pasado histórico desta eterna contenda arabe-israeli, acusa a Israel como único culpábel. É dentro desta carencia de perspectiva que a esquerda máis rancia, e doutros happy-flowers do noso país, van a manifestacións que nada teñen que ver coa paz. Quero pensar que non se dan conta da súa propia inconsciencia cando participan en manifestacións que vulneran os principios máis elementais da democracia. Faiseme ben difícil de entender que algúns dos responsables de partidos que nos gobernan, como é o caso de Joan Ferran, voceiro adxunto do PSC ao Parlament; Joan Saura, de ICV e conseller de Interior; Joan Ridao, Joan Tardío e Anna Simó, de ERC, puidesen ir a unha manifestación onde se puideron escoitar proclamas a favor do grupo terrorista Hamás, onde se pedía a ruptura de relacións institucionais con Israel, onde se queimaron as bandeiras dos Estados Unidos e de Israel, onde exhibiuse unha pistola e onde o fedor antisemita era máis que evidente.

.

Esta non foi unha manifestación a favor da paz no Próximo Oriente, que ninguén se engane. Porque se tivese sido este o único obxectivo, eu mesma tería acudido. Aquela manifestación, así como as numerosas concentracións que cada día se fan en Catalunya, están defendendo faccións palestinas na órbita iraniana que non disimulan a súa xudeofobia, ao tempo que acusan Israel como un Estado seminazi de esencia criminal.

.

Ninguén destes iluminados se terá parado a pensar nin por un momento que pasaría se Hamás dispuxese do potencial bélico que posúe Israel? E os opositores políticos que Hamás asasina cada día a Gaza non se deberían tamén de denunciar e condenar publicamente? E os escudos humanos que Hamás usa para que o mundo se subleve contra Israel, non se debería criticar enerxicamente? Hamás está convencida de que a normalización con Israel sería negativo para o mundo islámico e, por este motivo, ten como estratexia a liberación de Palestina, de todo Palestina. O problema é pois que Israel se nega tercamente a desaparecer, a autoinmolarse. Pode Hamás seguir negando o dereito nacional dos xudeus sobre unha parte de Terra Santa? Detivéronse a pensar que pasaría se Hamás dispuxese do potencial bélico que posúe Israel?

A. B. YEHOSHUA, SOBRE A NECESIDADE DA GUERRA

.

Abraham B. Yehoshua é unha das voces da conciencia na esquerda israelí. Escritor de prestixio, crítico co seu Goberno en incontables ocasións, apoiou o ataque á Franxa de Gaza para terminar co lanzamento indiscriminado de foguetes Qasam. Considera que "tras a tempestade vén a calma" e que a situación da rexión, unha vez acabada a operación militar e coa nova Administración estadounidense, preséntase esperanzadora.

****

FP edición española. Considera que o plan exipcio é viable tal e como está actualmente?

Abraham B. Yehoshua: Paréceme moi acertada a posición que mantivo Exipto, en primeiro lugar para parar as hostilidades e, en segundo, para acabar co reabastecimiento de municións a Hamás. Estou seguro de que a disposición exipcia de deter o tráfico de armas de Hamás é un paso moi serio e creo que están a ter un rol moi positivo en todo este conflito. Dáme a sensación de que houbo un cambio con respecto ás actitudes mostradas con anterioridade. Vín ao presidente [Hosni] Mubarak na Conferencia da liga Árabe e observei nel unha determinación real para terminar con esta base iraniana no sur de Israel e o norte de Exipto.

FP. Para moitos analistas os recentes ataques na Franxa de Gaza contra o réxime de Hamás están a producir a reacción oposta: o grupo islamita estaría a gañar soporte popular en Palestina, a rexión e, mesmo, moitas partes do mundo.

A. B. Y. O problema con Hamás é que teñen dúas cúpulas diferentes, hai unha dirección en Damasco desconectada do sentir popular e moi influenciada por Siria e especialmente por Irán, que mantén contactos con Hezbolláh. A súa influencia é moi negativa e denota unha falta de preocupación polo que está a ocorrer en Gaza, xa que [ao non estar sobre o terreo] non paga as consecuencias do seu extremismo. Mentres, a dirección en Gaza compórtase de maneira máis razoable, máis pragmática. Considero, ademais, que o esforzo de construción e de rehabilitación da zona traerá un longo período de calma á rexión.

FP. Así que vostede non pensa que haberá un aumento do radicalismo a partir do conflito actual.

A. B. Y. Creo que se Hamás non consegue abastecerse de armas non poden ser radicais. Europa, o primeiro doante de axuda, debe chegar a Sharm el Sheij e Xerusalén coa promesa de dar diñeiro para a reconstrución de Gaza, as ruínas de Gaza e, ao mesmo tempo, manter sen fisuras o bloqueo naval para evitar o tráfico de armas. Esa será unha boa combinación para un futuro mellor.

FP. Non cre que a situación actual debilita aínda máis ao presidente da OLP e a Autoridade Palestina, Mahmud Abbas?

A. B. Y. Isto non debería ser un impedimento serio para poder falar con Abu Mazen porque xeralmente en Cisxordania os dirixentes palestinos compórtanse de maneira sensata. Non falta a solidariedade cos seus irmáns de Gaza pero neste conflito Hamás é o provocador, así que agora Abu Mazen e Israel deben facer un esforzo real para preparar as bases do Estado Palestino en Cisxordania e volver á conferencia de paz no marco da solución dos dous Estados. Así o espero. Deséxoo de todo corazón. Finalmente, o Estado Palestino será establecido. Tomará algún tempo pero temos que dar os pasos para iso, en particular EE UU, que ten que presionar ao Goberno de Israel e deter os asentamentos en Cisxordania de maneira inmediata.

FP. E pensa que existe a posibilidade dun goberno de coalición nos territorios palestinos?

A. B. Y. Xa o hai. O problema é que Hamás poida unirse a el. Creo que hai dous requisitos para que Hamás poida integrar o Goberno da Autoridade Nacional Palestina en Cisxordania: ten que pasar un pouco de tempo para estar preparados (nós) e que recoñezan o fallo e o desastre que causaron sobre si mesmos en Gaza, e logo poderán unirse ao Executivo de Mahmud Abbas. Para nós sería a mellor solución ter tamén a OLP e a Autoridade Palestina como un Goberno unido en Gaza.

FP. Que consecuencias pode ter o conflito en Gaza para a rexión?

A. B. Y. Irán e Hezbolláh víronse afectados pola reacción de Israel. Sobre todo porque Irán está a xogar co sangue dos palestinos para as súas ambicións fundamentalistas. Así mesmo, o sucedido coloca ao novo presidente estadounidense nunha mellor posición para negociar con Siria e Irán. A partir da acción de Israel, a posición de Obama e a súa Administración queda reforzada á hora de manter conversacións coas partes co obxectivo de chegar a algún tipo de avance, en particular, sobre a capacidade nuclear de Irán.

FP. Considera que a resposta do Exército de Israel aos ataques con foguetes Qasam de Hamás foi desproporcionada?

A. B. Y. O número de vítimas civís foi mínimo en comparación coas cifras dunha guerra similar -contra Hezbolláh- hai dous anos e medio. Non coñezo todos os detalles pero me gustaría dicir que Hamás estaba a utilizar casas particulares, mesquitas e escolas como almacéns e plataformas de lanzamento de foguetes e bases de combate. Esta foi a razón pola que o ataque de Israel causou vítimas entre a poboación civil. Para Hamás non hai diferenza entre un exército e a cidadanía, isto queda reflectido en que dispararon unicamente sobre poboación civil en Israel. Agora ben, hai que dicir que eu non coñezo todos os casos e o Exército puido cometer erros no momento de fixar obxectivos. Mesmo houbo, nesta guerra, soldados israelís feridos por fogo amigo. Con to quero dicir que na guerra prodúcense fallos propios nos que mesmo os nosos soldados morren. Por iso podemos imaxinar que os civís de Gaza morreron tamén por erro, pero non creo que fose coa intención de castigar á poboación civil. Teñamos en conta que se tras tres semanas de combate e dun esforzo moi intenso da aviación falamos de 600 ou 700 civís mortos non é porque se fixo de maneira intencionada. Se fose así non habería 700 mortos senón 20.000. Por tanto, as leccións do Líbano foron aprendidas e estamos satisfeitos de que se corrixiron erros que entón se cometeron. Pero creo firmemente que a cuestión non está no pasado senón no futuro e que iremos na dirección da cooperación e o espírito construtivo. A Franxa de Gaza chegará a ser un lugar digno e espero e desexo que os pasos fronteirizos se volvan a abrir para os traballadores palestinos que veñen cada día a Israel. Isto será bo para Israel e para a xente de Gaza.

FP. En febreiro celebraranse eleccións en Israel. Podería predominar o centro-esquerda na Knesset (parlamento israelí)?

A. B. Y. Como sabemos, a dereita, o Likud, avantaxaba aos demais partidos nas enquisas en decembro pasado. A guerra cambiou esta situación porque os electores comprenderon que tamén o centro e a esquerda son capaces de tomar medidas determinantes para impedir os disparos desde Gaza. Pero me temo que, desafortunadamente, o Likud será o partido gañador das próximas eleccións e probablemente Benjamín Netanyahu será o primeiro ministro. A pesar diso estou seguro de que deberá traballar con Tzipi Livni e Ehud Barak como parte da súa coalición de Goberno. Como será a situación na rexión dependerá tamén da actitude de Europa e a EE UU de Obama.

Entrevista publicada na edición española de FP (ver aqui)

CRÓNICA DA MOBILIZACIÓN EN MADRID EN APOIO A ISRAEL

O pasado domingo día 18 tivo lugar en Madrid unha concentración en apoio ao dereito de Israel a autodefensa así como para amosar unha enérxica repulsa polas continuadas agresións terroristas de Hamas. Ao tempo os asistentes manifestaron a súa rotunda desconformidade co tratamento sesgado e en moitas ocasións claramente mentireiro con que grande parte dos medios de comunicación estatais informaron do conflito na Faixa de Gaza. Non faltaron tampouco mostras de rexeitamento ao que se interpretou coma unha feble posición por parte do Goberno español á hora de xulgar as provocacións do terrorismo islamita contra a democracia israelí. O acto deu comezo ás 12:30 e congregou diante da Embaixada de Israel a unhas 3.000 persoas. Desde Galiza a Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI adereiuse á convocatoria e asistiron un numeroso grupo chegado principalmente de Vigo, Compostela e A Coruña. Concorreron tamén representacións de todo o estado. A concentración foi presentada por Ricardo Ruiz de la Serna, da Asociación Solidariedade España-Israel que dirixiu unhas palabras nas que fixo fincapé na necesidade básica do Estado de e Israel de atender á defensa dos seus cidadáns, fronte a continua agresión dos grupos terroristas palestinos que non aceptan a existencia na Terra de Israel da nación xudea. Continuou a concentración coa intervención do deputado socialista español Juan Antonio Ruiz Castillo. Esta intervención foi especialmente recoñecida polos asistentes, que valoraron a valentía dunha persoa que ficou en certa medida, a contracorrente do aparato do PSOE. De seguido interveu, un mozo das Xuventudes Sionistas TZ que lectura ao Manifesto. Pechou a mobilización a participación do Embaixador de Israel no estado español, quen na súa intervención insistiu na firme vontade de Israel de alcanzar unha paz sólida e estábel coa Autoridade Nacional Palestina, así coma con todos os seus veciños, intención que vese permanente torpedeada e frustrada polas agresións de quen non dubida en multiplicar mortos e dor en aras do seu manifesto obxectivo da "aniquilación" da Nación hebrea. Non houbo que lamentar incidentes, só a testemuña dos vidros rotos polas pedradas na Embaixada de Israel. Froito da particular idea de democracia dalgúns que días atrás no transcurso dunha manifestación "pacífica" en apoio de Hamas, berraron entre outras consignas "Morte a Israel" e "Viva Hamás". Eis algunhas fotos da concentración tiradas por Maribel Ferreiro e Joao Guisam.

RARAS SENSIBILIDADES

Por Carlos Colón.

Poñamos Sudán coma exemplo. Entre 1983 e 2005 os musulmás asasinaron a dous millóns de vítimas civís infieis e provocaron a fuxida de catro millóns de desprazados. Desde 2003 ate hoxe o enfrontamento entre sudaneses de orixe árabe ou negro africano en Darfur causou 400.000 vítimas e dous millóns de desprazados. Un xenocidio de carácter relixioso e racial. Viron algunha manifestación (con artistas convidados) contra esta traxedia? Eu tampouco. Por qué isto non indigna aos espíritos sensíbeis que se manifestaron o domingo pasado? Por qué tampouco lles indigna o conflito de Afganistán, que produce o máis alto número de refuxiados do mundo, ou o do Congo, que afecta xa a un millón de refuxiados? Porque non hai xudeus aos que culpar? Por que aos manifestantes do domingo lles indigna máis Israel que Irán? Por que non se manifestaron cando 113 terroristas suicidas de Hamas sementaron a morte en centros comerciais, restaurantes, cafés, escolas e autobúses -escolares incluídos- israelitas? Por que lles doen mais as vítimas palestinas -que deben doernos tanto, pero non máis, que as de calquera outro conflito- que as do terrorismo islámico? Por que tras o 11-S neoiorquino (3.000 civís asasinados) a esquerda máis rancia no mellor dos casos calou e no peor tivo o cinismo de responzabilizar aos Estados Unidos de ter provocado a ira fundamentalista? Por que tras o 11-M madrileño (191 civís asasinados) puxose tanto coidado en non ofender aos islamistas facendo caer sobre todos a culpa, non se toleraron berros contra eles en ningunha manifestación e ate nas placas conmemorativas se elude nomear quen foron os causantes da traxedia, mentres nas manifestacións do domingo se berraba "xudeus asasinos!"? Por que, chamándose demócratas, pacifistas e laicistas, xaleaban o terrorismo islamista de Hamas e reclamaban unha intifada? Os manifestantes do domingo non parecen ter a mesma sensibilidade para con todos os conflitos e todas as vítimas, ao igual que tampouco parecen ter clara a diferenza entre ditadura e democracia. Entre os premios Sajarov pola defensa dos dereitos humanos que concede o Parlamento Europeo atópase o avogado sudanés Salih Mahmoud Osman, pola súa actuación en Darfur, e os activistas Oswaldo Payá e Wei Jingsheng pola súa loita en favor da democracia na Cuba e na China. Viron algunha vez aos rostros máis populares dos que se luciron na manifestación do domingo protestando contra as matanzas sudanesas ou as ditaduras cubana e chinesa? Eu tampouco.