“Os tempos converteron en impopular a manifestación aberta do odio aos xudeus. Sendo este o caso, o antisemita busca novas formas e foros onde poder instalar o seu veleno. Agora agóchao tras unha nova máscara. Agora non odia aos xudeus, só é antisionista!!”.
Martir Luther King na súa "Carta a un amigo antisionista" 1967.

terça-feira, setembro 23, 2014

As relacións entre Israel e Rusia - Le Monde Diplomatique nº 227

Le Monde Diplomatique nº227 setembro 2014 publica dous interesantes artigos sobre a relación actual entre Israel e Rusia e Israel e a extinta Unión Soviética




domingo, setembro 14, 2014

Zanryu Nipon Hei: soldado xaponés rezagado.


Por Carlos Galansky 

Durante a segunda Guerra Mundial (1939-1945) Xapón integrou o Eixo xunto a Alemaña e Italia. O 15 de Agosto de 1945, Xapón rendeuse ás forzas estadounidenses e o 2 de Setembro celebrouse unha cerimonia a bordo do acoirazado USS Missouri, onde o ministro de asuntos exteriores xaponés, Mamoru Shigemitsu, asinou a acta de rendición fronte ao xeneral Sutherland.

Pero houbo moitos militares xaponeses que ficaron illados nalgunhas illas do Pacífico ao pasar os estadounidenses as súas liñas no seu empuxe final cara Tokio. A estes militares coñéceselles como “Zanryu Nipon Hei”, cuxa tradución sería “soldado xaponés rezagado”. Algúns non chegaron a decatarse de que Xapón rendérase até moitos anos despois e outros, a pesar de recibir a noticia, ou non a creron pensando que se trataba dunha estrataxema do inimigo, ou non recibiron unha orde directa de rendición por parte dos seus superiores inmediatos ao quedar as comunicacións cortadas polos aliados e seguiron combatendo por medo a deshonra.

Houbo dous casos moi interesantes. O primeiro ocorreu en xaneiro de 1972 co sarxento Shouichi Yokoi que tivo que ser capturado na illa de Guam. Formaba parte da 29 División de Infantaría de Manchuria ate que en 1943 chegou a Guam, con rango de sarxento. O 21 de xullo de 1944, na batalla que seguiu ao desembarco das tropas estadounidenses en Guam, a unidade de Shouichi Yokoi foi aniquilada. Conseguiu sobrevivir, pero estivo case todo o tempo só, disposto a non renderse e refuxiado na selva. En 1952, Shouichi Yokoi atopara casualmente uns folletos e xornais nos que se podía ler que a guerra terminara, pero pensou que era só propaganda de guerra estadounidense e permaneceu agochado na selva. Finalmente foi detido e repatriado a Xapón. Levaba consigo o seu fusil para devolverllo ao emperador cunha desculpa por non servirlle ben; “con moita vergoña, volvín vivo a Xapón, aos soldados xaponeses ensinóusenos que é mellor a morte á deshonra de ser capturados con vida”.

O segundo caso ocorreu en marzo de 1974 con Hiroo Onoda que permanecía oculto na illa de Lubang - Filipinas dende o 26 de decembro de 1944. Isto converteuno, despois de 30 anos, no último soldado xaponés en renderse tras a Segunda Guerra Mundial. Onoda fora adestrado como oficial de Intelixencia. As ordes de Onoda eran realizar unha guerra de guerrillas contra os estadounidenses, que estaban listos para invadir a illa. Fora enviado con ordes de non renderse ou suicidarse. Onoda iniciou e continuou a súa campaña, vivindo nas montañas. A primeira vez que viu un folleto que afirmaba que a guerra terminara foi en outubro de 1945 e dicía o seguinte:"A guerra terminou o 15 de agosto de 1945. Baixen das montañas!". Onoda, con todo, desconfiou da autenticidade do folleto ao pensar que se trataba de "propaganda ianqui". Cara ao final de 1945 volvéronse a lanzar panfletos polo aire, coa orde de entregarse, impresos polo goberno xaponés. Onoda examinounos para determinar se era auténticos ou non, e decidiu que era un engano. Finalmente a súa rendición conseguiuse en 1974 grazas a que un oficial superior de Onoda, o Maior Taniguchi, voou a Lubang onde se atopou con Onoda, informoulle do final da guerra e ordenoulle oficialmente renderse. Onoda cumpriu a orde vestido apropiadamente co seu uniforme, a súa espada e o seu fusil.

En resumo, estes militares xaponeses seguiron adiante coa “súa guerra” principalmente por non recoñecer a derrota de Xapón na IIGM. Fixérono movidos por un orgullo militarista, preferindo a morte antes que a deshonra, froito do código guerreiro xaponés (o bushido); pola súa desconfianza da realidade preferindo soñar coas súas ilusións guerreiras ou moi simplemente por non recoñecer o fracaso do proxecto expansionista do imperio xaponés.

Esta introdución fágoa porque atopo un paralelismo entre os “Zanryu Nipon Hei” co pensamento do esquerdismo internacionalista e tamén máis en concreto co esquerdismo nacionalista galego.

Os soldados rezagados do esquerdismo internacionalista teñen unhas datas da derrota do seu proxecto político. O 9 de novembro de 1989 caeu o Muro de Berlín e o 8 de decembro de 1991 mediante o Tratado de Belavezha produciuse a disolución da vella URSS. Isto ocorreu sen ningún recurso á violencia dos pobos que a integraban. Con todo os nostálxicos do antigo réxime, do faro luminoso que guiaba ao mundo, seguen sen aceptar o seu fracaso. Seguen perdidos, desorientados, nunha selva de elucubracións. Hai 40 anos atrás, co campo socialista en pleno vigor, era difícil substraerse a ese buraco negro que tragaba homes esperanzados nunha sociedade máis xusta. Algúns homes que lograron saír desa “grande mentira” escribiron libros que son verdadeiros documentos históricos. Por citar só dous dos que máis me impresionaron: “Mi fe perdida en Moscú” do militante do PCE, organizador do V Rexemento durante a guerra civil española, o galego Henrique Castro Delgado e “Prisionera de Stalin y Hitler” de Margarete Buber-Neuman. Hoxe en día seguir mantendo un proxecto político que se desmoronou hai 23 anos, é de imbéciles. Na miña Arxentina natal dise que cando un equivócase a primeira vez é por inexperiencia e se se equivoca por segunda vez é por pelotudez. Esta xente, a nivel internacional, son actualmente os compañeiros de viaxe do yihadismo islamita de Hamás. Rememoran dese xeito o acordo dos anos 1939-1941 entre Hitler e Stalin. Fe e Deus unidos por unha causa. Odian a Israel e ao sionismo por “representar” ao imperialismo norteamericano en Próximo Oriente. Existen como oposición política na maioría dos países occidentais. Pero serán degolados como calquera infiel se chegan a triunfar os seus admirados aliados da yihad. Desgraciadamente para eles a realidade non lles dá a razón. Non poden saír do seu alleamento mental. Non haberá ningún xeneral que poida ordenarlles que abandonen a trincheira na que se meteron. Por si mesmos non poden saír dela. Están tan afundidos que morrerán soterrados entre as súas paredes...antes que recoñecer a súa derrota política.

Os soldados rezagados do esquerdismo nacionalista teñen tamén unha data da derrota do seu proxecto político nacional. Unha desas datas é o 20 de outubro de 2011 cando as forzas opositoras ao xeneral Muamar Gadafi, matárono preto da cidade de Misrata. Con esta morte desapareceu o líder dos Movementos de Liberación Nacional dos anos 70 do século pasado. Neste caso este home morreu con violencia. A mesma que el predicou durante tantos anos. E foron os seus propios nacionais quen a levaron a cabo. Nos campamentos do deserto libio adestráronse moitos militantes que levaron a loita armada, a violencia política, aos seus propios e tamén alleos países. Aplicaron aquela frase dita por un xeneral arxentino: a violencia de abaixo non é violencia, é xustiza. Creron, fixéronnos crer, que a pobreza procrea a violencia cando en realidade é a violencia quen procrea a pobreza. O que en realidade sucede é que senten fascinación pola violencia política. Esta xente, quizais con máis afinidades que o grupo anterior, abrázanse politicamente tamén co yihadismo islamita de Hamás e tamén odian con igual intensidade a Israel e ao sionismo. O sionismo que non é nada máis nin nada menos que o Movemento de Liberación Nacional do pobo de Israel, pero non é recoñecido desta maneira por eles. Pódese dicir que eles recoñecen o dereito de autodeterminación de todos os pobos...menos o do pobo de Israel. Os membros deste grupo constitúen ou participan no goberno en moitos países. Estes gobernos, auto definidos como de esquerda, caracterízanse no político pola súa intolerancia...do mesmo xeito que a dereita, no social polo clientelismo...do mesmo xeito que a dereita, no económico polo seu capitalismo...do mesmo xeito que a dereita e no internacional pola súa amizade económica co imperialismo norteamericano...do mesmo xeito que a dereita. Se non fóra tan grave o asunto até podería verse cómicamente o caso de Venezuela: vende toda a súa produción de petroleo a EEUU e ademais o actual goberno de Maduro ven de aprobar unha oración chavista “un Pai noso” convertendo a Chávez de líder político a santo relixioso. Isto non é só alleamento mental permanente dos dirixentes: é un excelente libreto para un programa cómico de Groucho Marx. Non teñen diferenzas coa dereita política. Facendo un símil do boxeo, si que a teñen: mentres que eles amagan coa zurda remátanche pegando co puño dereito. En cambio a dereita política, sempre amaga e pégache... co puño dereito.

Como conclusión ambos os grupos están nas súas trincheiras, son soldados rezagados das súas guerras perdidas e non se renderán nunca... porque non teñen sentido autocrítico, porque teñen moita covardía política, porque as súas elucubracións son unha tapadeira da realidade e porque non recoñecerán o seu rotundo fracaso político.


Como dixo un poeta mexicano: a súa moral... ”es la de un árbol que da moras”

sexta-feira, setembro 12, 2014

Auschwitz na árbore xenealóxica

Por Toni Silva
La Voz de Galicia -  24/11/2013

A vida laboral dun avogado é irregular. Axiña debe roubar horas ás noites para cumprir coa súa clientela, como se atopa cun stock de tempo libre. Eduardo Aguiar Boudin, encargado de defender esta semana ao propietario da casa gótica de Betanzos, dedica parte das súas horas de lecer a profundar na súa apaixonante árbore xenealóxica, onde se atopou un anaco da historia máis horrible da Europa do século XX. Porque unha rama da súa familia perdeu a vida no campo de concentración de Auschwitz.

Para ordenar o seu relato, Eduardo remóntase primeiro ate a figura do seu bisavó, Charles Edmond Boudin, un francés da localidade fronteiriza de Bayona. É o seu matrimonio con Rebecca Elodie Pereyre quen salientará a condición xudía na descendencia. «Pereyre é un apelido moi común entre os xudeus expulsados de España», sinala o avogado betanceiro.

O matrimonio tivo tres fillos con nomes de evidente sensibilidade hebrea: David, Isaac e Jacob, este último avó de Eduardo, e quen fuxiu de Francia cando empezaba a presión sobre a poboación do barrio xudeu de Bayona, no Pais Basco francés. Viaxou a España onde tardou en instalarse de forma definitiva. Viviu en Madrid, Sevilla e Zaragoza, entre outras cidades, ate que recalou na Coruña, onde exerceu de dentista tras casar cunha muller oriúnda de Tui. Os irmáns de Jacob Alfred correron unha sorte moi diferente, segundo acaba de descubrir o seu sobriño neto. «Primeiro foron trasladados ao campo de Drancy, nos arredores de París. «Aquel lugar era igual que o gueto de Varsovia, os xudeus non podían saír desas mazás de edificios e desde alí repartíanos polos diferentes campos de concentración», sinala Aguiar Boudin, quen recoñece o exhaustivo control e fiscalización dos nazis en todos os movementos que facían. «Identificaban quen ía en cada vagón, con nomes e apelidos, e a cargo de que militar nazi», explica. Así puido descubrir recentemente o vagón no que os irmáns dos seus avós foron trasladados ao campo de Auschwitz, así como as datas en que puxeron o pé por primeira vez no campo polaco. «Aquilo foi en 1944. Dos 65.000 desprazados de Drancy aos campos de concentración de Auschwitz e Sobibor -máis preto de Varsovia-, só sobreviviron dúas mil, era unha cuestión de probabilidade».

Eduardo non viaxou a estes recunchos da Europa do Leste en busca de parte das súas raíces. Pero si o fixo a súa nai que visitou, entre outros, o terrible campo de Dachau. Co paso dos anos a familia de Betanzos perdeu o contacto cos membros de Bayona.
-E que significa Boudin?
-Morcilla. Si, dá para facer bricadeiras, pero é un apelido moi común en Francia.

quarta-feira, setembro 03, 2014

Por que Israel?



Por Shlomo Ben-Ami
Project Syndicate - 1/9/2014 

A última guerra de Israel en Gaza fixo eco a través das capitais de Europa dun xeito poderoso e destrutiva. En Berlín, Londres, París, Roma, e noutras partes, Israel está a ser denunciado como un "estado terrorista". Manifestantes inflamados queimaron sinagogas en Francia e, de todos os lugares, Alemaña, con algúns incluso cantando "xudeus aa cámaras de gas". O grotesco axuste da lexítima solidariedade con Palestina e a invectiva contra os xudeus parece forxar unha forma politicamente correcta de antisemitismo - un que, 70 anos despois do Holocausto, levantou a pantasma da Kristallnacht nas comunidades xudías de Europa.

Os israelís están a loitar para comprender por que cinco millóns de refuxiados e 200.000 mortes en Siria significan moito menos para a conciencia occidental que os 2.000 palestinos mortos en Gaza. Non poden entender totalmente como os manifestantes europeos poden denunciar as guerras de Israel como "xenocidio" - un termo que nunca se aplicou á hecatombe de Siria, a destrución de Grozny por Rusia, as 500.000 baixas en Iraq desde a invasión liderada por Estados Unidos en 2003, ou os ataques aéreos estadounidenses en Afganistán e Paquistán.

De feito, a resposta é simple: A definición dos pecados de Israel en termos tomados do Holocausto é a forma xusta de Europa de librarse do seu complexo xudeu. "O Holocausto", como Thomas Keneally escribiu na Arca de Shindler, "é un problema xentil, non xudeu." Ou, como o psiquiatra Zvi Rex famoso escribiu: "os alemáns nunca perdoarán aos xudeus de Auschwitz."

Non se pode negar que a agonía de Gaza é un desastre humanitario. Pero nin sequera achégase a outras crises humanitarias das últimas décadas, incluíndo as da República Democrática do Congo (RDC), Sudán, Iraq e Afganistán. De feito, desde 1882, todo o conflito árabe-xudeu / israelí produciu apenas a metade do número de vítimas que Siria ten en tan só tres anos. Desde 1950, o conflito árabe-israelí, está no 49º lugar en termos de vítimas mortais.

Isto non cadra co desprestixio mundial de Israel que está a afogar á crítica lexítima. Cando outros países fallan, cuéstionanse as súas políticas; cando o comportamento de Israel é controversial ou problemático, o seu dereito a existir está baixo fogo. Hai máis resolucións das Nacións Unidas dedicadas aos abusos de dereitos humanos imputados a Israel que aos abusos cometidos por todos os demais países xuntos. 


As historias sobre Israel céntranse case exclusivamente no conflito palestino. Joyce Karam, o xefe da oficina de Washington do xornal panárabe Al-Hayat, cre que isto se debe a que "musulmáns matando musulmáns ou árabes matando árabes parece máis aceptable que Israel matando árabes."; as vítimas de Siria, Libia, e yemenitas non teñen rostro; a leonización das incomparablemente moito menos vítimas de Gaza fainas únicas.

Isto non quere dicir que Israel debería ser consolado pola macabra aritmética de derramamiento de sangue. A hipocrisía dalgúns dos críticos de Israel de ningunha maneira reivindica a súa usurpación colonial no espazo palestino, o que fai que sexa o último país desenvolvido, "occidental" que ocupa e maltrata a un pobo non occidental. A maioría dos conflitos actuais - en Colombia, Somalia, a República Democrática do Congo, Sudán, e agora mesmo Iraq e Afganistán - son internos. Incluso unha grande potencia como Rusia enfróntase a sancións punitivas por negarse a pór fin á súa ocupación dunha terra estranxeira.

O enfrontamento de Israel con Palestina representa un drama particularmente obrigado para Occidente. A historia de Israel esténdese moito máis alá do conflito actual, para contar unha extraordinaria simbiose entre a herdanza xudía e a civilización europea que terminou en desastre. Dende o seu nacemento, Israel soportou as cicatrices do maior crime xamais cometido en chan europeo. A difícil situación dos palestinos - as vítimas do triunfo do sionismo - toca outro punto neurálxico na mente europea.

Con todo, a traxedia palestino-israelí é única. É unha odisea de absorción de dúas nacións con reivindicacións mutuamente excluíntes nas terras sacras e santuarios relixiosos que son centrais na vida de millóns de persoas en todo o mundo.

Tamén é unha guerra de imaxes en conflito, no que ambas as partes reclaman o monopolio da xustiza e o martirio. A persecución dos xudeus, e a forma en que o sionismo empregouno, convertéronse nun modelo para o nacionalismo palestino. Slogans como "exilio", "diáspora", "Holocausto", "retorno" e "xenocidio" son agora un compoñente inseparable do ethos nacional palestino.

É importante ter en conta que o Holocausto non dá a Israel inmunidade á crítica, nin todos os ataques contra as políticas de Israel poden ser descartados como antisemitismo. O primeiro ministro de Israel Binyamin Netanyahu é percibido con razón como en estado de status quo que aspira a telo todo: o control continuo dos territorios palestinos e os asentamentos e "tranquilidade por tranquilidade" dos palestinos.

Pero o control de Hamas en Gaza é igualmente problemático. Para pór fin ao seu flirteo fatal co yihadismo e apoiar a estabilidade, Gaza debe perseguir un acordo económico e político con Israel que reprima a tentación da guerra. Así como a rehabilitación das cidades exipcias ao longo da Canle de Suez tras a guerra de Yom Kippur de 1973 facilitou o camiño para unha paz entre Israel e Exipto, unha próspera Gaza serviría aos intereses de todas as partes implicadas - comezando por Israel.

terça-feira, setembro 02, 2014

Israel bombardea unha ambulancia



O pasado 2 de agosto, a PCHR (Comité Palestino dos Dereitos Humanos), unha das principais fontes consideradas como fiables pola ONU, escribiu:

Aproximadamente ás 15:30 (do 1 de agosto), avións de guerra israelís bombardearon unha ambulancia do Ministerio da Saúde. Como resultado, 3 traballadores sanitarios foron asasinados: Aatef Saleh al-Zameli, de 42 anos, o condutor; Yousef al-Ejmai'an Zameli, de 33 anos, un enfermeiro; e Yousef Jaber Darabih, 25, un paramédico voluntario.

Israel atacou unha ambulancia, ou sexa un crime de guerra... Excepto por unha cousa: as tres persoas mortas eran terroristas da Yihad Islámica. Arriba poden observar os carteis do tres mártires: o condutor á dereita, o "enfermeiro" arriba á esquerda (e que en realidade era Yousef Jmien Sheikh Eid) e abaixo, á esquerda, o "paramédico".

Este último tamén seica era un "líder dos scouts". Desde logo é para preguntarse que estaría a ensinar aos seus pupilos. Se este tres terroristas estaban a usar unha ambulancia como medio para protexerse a si mesmos e ocultar as súas armas e accións - e dado que todos e cada un deles eran membros da Yihad Islámica, isto parece moi probable -, entón eles foron os que cometeron os crimes de guerra. 

Tamén nos indica que o Ministerio da Saúde de Gaza non só traballaba en estreita colaboración coas Brigadas Al Qassam ao usar as súas ambulancias para transportar terroristas e probablemente armas, senón que tamén colaboraba coa Yihad Islámica. Isto é algo que a ONU debera investigar?

Asemblea Xeral de AGAI

Máis información: 610 424 174 ou no correo: amizadeconisrael@yahoo.es

domingo, agosto 31, 2014

Os falsos civís palestinos do día



O PCHR (Comité Palestino de Dereitos Humanos), esa organización dos "dereitos humanos" na que a ONU basease para determinar as súas estatísticas sobre a mortalidade en Gaza, informaba o 29 de xullo pasado:

Aproximadamente ás 06:00, un avión israelí disparou un mísil preto dunha casa que pertence a Ahmed Sa'ide all-Hashash no barrio da al-Hashash, no norte de Rafah. Cando os membros da familia trataron de evacuar a casa levándose á súa nai discapacitada, un avión non tripulado israelí disparou un mísil contra eles. Cando un número dos seus familiares tentou axudarlles, ese avión non tripulado israelí disparou un terceiro mísil contra eles. Como resultado destes ataques, 6 civís morreron : Ibrahim Ahmed al-Hashash, de 16; Mohammed Ahmed al-Hashash, de 18; Mais'oud Ahmed al-Hashash, de 20; Said Ahmed al-Hashash, de 20; a súa nai Hana 'Ali al-Hashash, de 43 anos; e Mohammed Mousa al-Hashash, de 20.

Arriba están os cartaces de Hamas dos seus "mártires mujahid" para catro dos membros desta familia. 

Aquí está a parte irónica: Hamas admitiu que se trataba de membros das Brigadas Al Qassam o mesmo día en que foron asasinados. E iso apareceu en todos os foros prol-yihadistas ese mesmo día. Xa que logo, non hai maneira de que o PCHR ignorase que se trataba dunha familia de terroristas de Hamas, pero iso non lles impediu denominar a todos como "civís". Así que cando vostedes vexan a información nos nosos medios de que o 75% dos mortos en Gaza son civís, pensen que moitos deses "civís" parécense a estes.