“Os tempos converteron en impopular a manifestación aberta do odio aos xudeus. Sendo este o caso, o antisemita busca novas formas e foros onde poder instalar o seu veleno. Agora agóchao tras unha nova máscara. Agora non odia aos xudeus, só é antisionista!!”.
Martir Luther King na súa "Carta a un amigo antisionista" 1967.

segunda-feira, março 02, 2015

Cando a esquerda radical francesa xúntase cos seguidores do fundamentalismo islámico


Por Jack Dion – Marianne.net
http://www.marianne.net/quand-gauche-radicale-s-acoquine-accros-integrisme-100231602.html

O 6 de marzo en Saint-Denis, unha parte da esquerda máis radical francesa e asociacións islámicas celebrarán unha mobilización e un macromitin contra a "islamofobia e o clima de guerra xerado pola obsesión coa seguridade". No título da reunión, nin unha palabra contra o yihadismo, o fundamentalismo, o terrorismo e o antisemitismo. Coma se para algúns, o ataque contra Charlie Hebdo e o supermercado xudeu, nunca tiveran ocorrido.

Unha frase “contra a islamofobia e o clima de obsesión pola seguridade" que se celebrará o 6 de marzo en Saint Denis. O título dio xa todo.

Deixemos de lado o concepto de "clima de guerra xerado pola obsesión coa seguridade" nun estado de dereito no que, até novo aviso, non se introduciu ningunha "Patriot act". Se existe unha "guerra", sería máis ben a declarada polo islámismo yihadista.

En canto á noción nebulosa de "islamofobia" axitada como un trapo vermello, ela é regularmente posta en escena para asimilar calquera crítica ao Islam - e que debe ser suxeito da liberdade de expresión - a unha estigmatización dos musulmáns. Equiparar as dúas cousas é unha forma efectiva de mesturar xéneros e casquetes, como o vimos co Charlie Hebdo, que eran acusados constantemente de "islamofobia", mesmo de racismo, por atreverse a burlarse de Mahoma negándose a axeonllarse perante os fanáticos do relixiosamente correcto.

Por outra banda, non é unha coincidencia que no título da reunión non haxa unha palabra para denunciar o yihadismo, o islamismo radical e o antisemitismo, ao que se alude moi vagamente poucas liñas máis abaixo cunha breve mención do ataque ao supermercado xudeu. Iso é todo.

En poucas palabras, tense a desagradable impresión que o asasinato selectivo de Charlie Hebdo nunca tivo lugar e que o antisemitismo homicida de Coulibaly é unha fantasía. Ninguén disparou así pois aos debuxantes invocando a memoria do Profeta. Ningún asasino asasinou no nome de Alláh, lixando de paso a todos os que se refiren ao Corán. O antisemitismo, tamén, é un espellismo da mente inventado polos seguidores das teorías de conspiración.

Algúns participantes neste sorprendente conclave trataron de realizar unha moi leve denuncia do antisemitismo na convocatoria antes mencionada, pero nada real menciónase. Os cerebros (?) da iniciativa quedaron nunha lóxica tola, que é só unha copia investida da versión máis extrema do "choque de civilizacións" neocon. Somos "nós" (os musulmáns, xa sexan laicos ou non, os defensores da república ou non) ou "eles" (os outros). En resumo, é a "islamofobia" o que causa o yihadismo, e todo o demais é literatura de incrédulos.  

Desde o punto de vista de organizacións musulmás como a UOIF e Indíxenas da República, coñecidas polos seus excesos ou pola súa compracencia con tolemias etnicistas, todo é bastante lóxico. Máis sorprendente é que se asocian nesta iniciativa asociacións como Attac, sindicatos e partidos políticos de esquerdas ou movementos como EELV - que finalmente renunciou -, o PCF, Xuntos (FDG), o NPA, e como elas puideron apoiar unhas amálgamas que fan o xogo dos aprendices de bruxo.

Poderíase crer que volvemos anos atrás, cando unha parte da esquerda francesa desgarrábase polo entrismo practicado pola xente que facía do veo o signo externo da loita pola emancipación da muller. Nestes momentos, tal regresión é aínda moito máis inquiedante.

Hoxe, despois dos terribles acontecementos que tiveron lugar en París e Copenhague, é francamente insoportable.


quinta-feira, fevereiro 26, 2015

Al Yazeera recoñece o seu "erro"

 
O editor da páXina en Internet da cadea de televisión catarí Al Jazeera ven de publicar hoxe, xoves, unha retractación dunha polémica noticia antiisraelí aparecida na súa sección Dereitos Humanos.

“Unha versión anterior desta páxina recolleu un artigo que afirmaba que Israel abrira, sen previo aviso, unha serie de comportas de presas, o cal provocara que unha gran parte de Gaza ficara asulagada”.

“Iso era falso”, xa que “no sur de Israel non hai ninguna represa que poida abrirse”, recoñeceu o editor. "Pedimos desculpas polo erro”, conclue.

quarta-feira, fevereiro 25, 2015

E agora... as inundacións de Gaza...

Nos últimos días, a Franxa de Gaza padeceu inundacións. As causas foron puramente meteorolóxicas, como no ano 2013. Pero desta volta algúns medios non quixeron perder a oportunidade de airear un libelo contra Israel. Examinemos o caso, porque é de carallo, de xulgado de garda...
No día de onte, Al Yazira publicaba unha noticia na que acusaba a Israel de “asulagar Gaza abrindo as presas do sur do país”. Para sustentar a acusación a canle qatarí facíase eco das palabras do xeneral Said al Arabia, xefe da axencia de defensa civil da Franxa:
“Israel abriu as comportas, sen previo aviso, onte pola noite, causando graves danos ás aldeas de Gaza próximas á fronteira” máis de 40 vivendas quedaron asulagadas e 80 familias que atopan actualmente en refuxios como consecuencia diso”.
Hispan TV, a televisión oficial do réxime iraní en español, rápidamente difundiu a noticia, así como Vice News. O libelo foi espallado tamén por France Press, que incluso produciu unha reportaxe e vídeo no cal habitantes da Franxa acusaban a Israel das choivas e inundacións.
Hai un pequeno problema en todo isto... no sur de Israel non hai nin unha soa presa.
O Daily Mail británico publicou unha noticia encabezada con este titular:
“Centos de palestinos quedan sen casa despois de que Israel abrise as presas dos ríos e asulagase Gaza, horas antes a compañía eléctrica do Estado xudeu cortou a electricidade en cidades da Marxe Occidental”.
O Mail foi máis aló que Al Yazira, Hispan TV, Vice News ou AFP e tentou conectar os cortes eléctricos nas cidades de Nablús e Yenín, que tiveron lugar por espazo de só 45 minutos o pasado luns, coas inundacións en Gaza, provocadas por unha avaria xeral debido as fortes choivas dos últimos días en toda a rexión.
O Mail corrixiu o titular e eliminou as referencias ás inexistentes presas do sur de Israel, pero seguiu mantendo a acusación de que a inundación foi provocada. O caso da inundación provocada de Gaza non fai senón corroborar o que levamos anos denunciando: contra Israel, nos medios, vale todo; e en moitas ocasións a intención non é en absoluto informar senón simplemente difamar.

domingo, fevereiro 22, 2015

Manuel Valls denuncia o antisemitismo en Francia

Intervención do Primeiro Ministro socialista francés, Manuel Valls, na Asemblea da República onde fai unha dura autocrítica do antisemitismo da sociedade francesa.


Dura autocritica del Primer Ministro francés Manuel Valls sobre el antisemitismo en su país from Hatzad Hasheni on Vimeo.

O Kibbutz no ano 2015: Máis liberdade e menos igualdade



Hai pouco máis de cen anos foi fundada a primeira granxa agrícola socialista en Israel, o Kibbutz. Hoxe funcionan un total de 270 kibbutz pero ao longo destes anos foron evoluindo e modificando a súa estrutura adaptándose á realidade loxicamente moi diferente de hai un século. Qué foi destas comunas socialistas que foron fundamentais para a consolidación do estado de Israel despois da súa independencia no ano 1948?

El Kibutz 2015: Más libertad y menos igualdad from Hatzad Hasheni on Vimeo.

Ciclo de conferencias do profesor Mario Sabán en Vigo, Lugo e A Coruña



Ao longo da primeira semana de marzo e organizada pola Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI, terán lugar nas cidades de Vigo, Lugo e A Coruña tres interesantísimas Conferencias-coloquio sobre cultura xudía a cargo do profesor Mario Sabán*

VIGO
Luns, 2 de marzo ás 20:00 horas
Título: “A Diáspora xudía a través dos tempos”
Presenta: Cesar Pazos, socio de AGAI
Lugar: Hotel México, Vía Norte 10

LUGO
Martes, 3 de marzo ás 20:00 horas
Título: “Que é a Cábala?”
Presenta: Pablo Veiga, socio de AGAI
Lugar: Galería Sargadelos, Praza de Santo Domingo 4

A CORUÑA
Mércores, 4 de marzo ás 20:00 horas
Título: “O xudaísmo de Xesús”
Presenta: Abel García López, membro da Xunta Directiva de AGAI
Lugar: Hotel Riazor, Paseo do Parrote, 2 - 4

Entrada libre



* Mario Sabán é licenciado en Dereito pola Universidade de Buenos Aires e doutorado en Filosofía pola Universidade Complutense de Madrid, cunha tese sobre «Rambam, o xenio de Maimónides: unha interpretación moderna da Guía dos perplexos e controversias internas do xudaísmo». Doutorado tamén en Antropoloxía pola Universitat Rovira i Virgili de Tarragona cunha tese sobre «O Misterio da Creación e a Árbore da Vida na mística xudía: unha interpretación do Maasé Bereshit». Preside, desde a súa fundación no ano 2007, a rede Tarbut Sefarad, dedicada á difusión da cultura xudía en España.

Libros publicados

En 1990 publicou o seu primeiro libro, “Judios conversos”, resultado das súas investigacións históricas sobre as orixes xudías das familias arxentinas, que se converteu en best-seller. Desde entón publicou un total de 11 libros.

Varias das súas obras son resultado da investigación sobre as raíces xudías do cristianismo, area na que está recoñecido coma unha das maiores autoriades a nível mundial. Tamén afondou no estudo da historia e a filosofía xudías. Froito deste interese é unha das súas obras máis salitables “La matriz intelectual del judaismo y la génesis de Europa, una filosofía de la historia judía”.

Estudioso da Cábala xudía (Kabbalah)

Nos últimos anos, Mario Sabán orientou os seus estudos e investigacións cara ás fontes da tradición mística xudía, a Cábala. En 2011 publica a súa primeira obra de Cábala, “Sod 22: el Secreto”, sobre os fundamentos da tradición mística do xudaísmo.

En xaneiro de 2013 publica, en forma de libro, o traballo de investigación da súa tese doutoral en Antropoloxía, co título “Maasé Bereshit, el Misterio de la Creación en el judaísmo”.

Actaulamente está a rematar a súa terceira tese doutoral desta volta en Psicoloxía sobre "El Maasé Merkabá: la relación entre la psicologia transpersonal y el misticismo judio" para ser defendida durante o presente ano 2015.

Profesor e conferenciante

Alterna as horas de estudo coa súa faceta como divulgador, conferenciante e profesor. Imparte conferencias e cursos en Israel, todo o territorio español e sudamérica sobre as súas distintas liñas de investigación: historia do xudaísmo, pensamento e filosofía xudía, orixes xudías do cristianismo, Cábala e Mística xudía.

sábado, fevereiro 21, 2015

O caso Dreyfus revisitado en Francia?



A muller xudia do Primeiro Ministro socialista francés coma excusa das acusacións dunha suposta dupla lealdade feitas por Roland Dumas, ex ministro do actual Primeiro Ministro socialista Manuel Valls, quen atácalle "suxerindo" que está baixo a "influencia" da súa esposa Anne Gravoin por ser esta xudía 

Roland Dumas, acusou referíndose explicitamente á esposa Anne Gravoin, que é xudía. Dumas. Dumas afirmou nunha entrevista á cadea francesa BFMTV que Manuel Valls "non é a miña cunca de te", comentando que o primeiro ministro Valls unha vez atacouno pola súa radical oposición ás políticas de Israel e o seu apoio total á causa palestina: "El ten alianzas persoais, todo o mundo sabe que el está casado con alguén que ten unha influencia negativa sobre el".

Preguntado máis explicitamente polo entrevistador, Jacques Bourdin, se pensaba que Valls - quen é moi popular na comunidade xudía de Francia polas súas condenas francas do antisemitismo e o extremismo islámico- está "baixo a influencia xudía," Dumas respondeu: "Seguro que si. Penso que iso é así, por que non vou dicilo aquí abertamente?"

As declaracións de Roland Dumas provocaron a reacción de varios políticos franceses. Claude Bartolone, o presidente socialista da Asemblea Nacional, tuiteó que "rexeita" o comentario de Dumas, engadindo que "revela un rancio antisemitismo primario" e está vinculado ás "teorías conspirativas delirantes". Tamén Dominique Bussereau, un membro do Parlamento e ex ministro do partido UMP de centro-dereita, indicou que o antisemitismo de Dumas é "inadmisible" e un escándalo, escribiu no seu Twitter. 

Tanto Valls coma Dumas, quen foi ministro de Relacións Exteriores desde 1988 até 1993, son militantes do gobernante Partido Socialista. En 2011, Valls vencellou explicitamente os seus puntos de vista de simpatía cara ao pobo xudeu á súa esposa, unha destacada violinista, dicindo que o seu matrimonio conéctalle "dunha maneira profunda" a Israel e ao pobo xudeu. 

Valls e Anne Gravoin casaron no ano 2010, sendo o segundo matrimonio para Valls. A recepción da voda de París da parella foi, segundo un informe publicado na revista Elle, unha "mestura feliz de homes vestidos con kippas e de imames musulmans." A raíz do ataque mortal do mes pasado no supermercado xudeu HyperCacher en París, Valls tentou tranquilizar á comunidade xudía do país indicando o compromiso firme do goberno para salvagardar as institucións xudías e para loitar contra o terrorismo que denominou "islamofascista". O mesmo declarou Valls dous días despois de que un membro da comunidade xudía de Copenhague fora asasinado e tamén falou sobre a profanación e destrucción dunhas 200 tumbas nun cemiterio xudeu da cidade de Sarre-Union, que cualificou de "un acto antisemita e innoble".



quarta-feira, fevereiro 18, 2015

A cruz perseguida





Ao longo da historia, o derramamiento de sangue por motivos relixiosos tivo manifestacións moi numerosas en todo o mundo. Mais estes últimos anos, as matanzas e persecucións de miles de persoas, polas súas conviccións ou crenzas, volvéronse a producir cunha intensidade pavorosa, en determinados países de Oriente e de África. A liberdade relixiosa ou de culto é do todo descoñecida e inaplicada en moitos estados da ONU. O mesmo poderiamos dicir ao respecto dos dereitos humanos básicos (expresión, reunión manifestación, etc.), á represión e condena á morte que poden sufrir algunhas minorías sexuais, nalgúns países, ou ben á discriminación legal por motivos de xénero. En Europa mesmo, coa guerra de Bosnia, fomos espectadores demasiados silenciosos das limpezas étnicas que se producían, a miúdo sobre un substrato de cariz relixioso. E tamén vimos, de lonxe, as matanzas entre hutus e tutsis en África.

Pero ultimamente, estalido irracional do chamado Estado Islámico e o seu correspondente africano efectuan unha represión masiva cun salvaxismo inhumano, impropio dos niveis de civilización a que se supuña que chegaramos. Estado Islámico dirixe un xenocidio planificado contra o pobo curdo e a minoría asiriocaldea na rexión próxima a Kobane, así como sobre as minorías cristiás de Iraq e Siria. O acoso militar e as restricións de todo tipo forzaron ao exilio centenares de miles de persoas que tiveron que abandonar a súa terra para salvar a vida e, á vez, manterse fieis á súa fe. Non hai moito, no Oriente Medio, unha de cada catro persoas era cristiá. Agora, apenas chegan a ser unha de cada dez. En Nixeria, Boko Haram (que quere dicir “a educación non islámica é pecado”) asasinou, en 5 anos, entre 12.000 e 15.000 persoas, moitas delas decapitadas. Os cristiáns son están cazados como moscas e, como os nazis cos xudeus nos anos 30, as súas casas, igrexas e dependencias son sinaladas cunha N de natzarè na fachada, para patentizar a súa condición cristiá e facilitar o saqueo, o asalto e a destrución con esta identificación pública. Ao sur do país, de maioría cristiá, sufriron secuestros de centenares de nenas e mozas, forzadas a converterse ao islam e a converterse en mulleres forzadas dos súas raptores asasinos.

O respecto da diversidade de conviccións relixiosas e á liberdade de pensamento e conciencia, o dereito a practicar os propios cultos, ten que ser compatible co dereito dos outros a facer o mesmo e a pensar diferente. A aceptación da diversidade de crenzas relixiosas e de pensamento ten que poder facerse con harmonía, lonxe de prácticas militares e medidas legais que restrinxan ou eliminen dereitos humanos esenciais. É así que o defendeu o noso Parlamento, por unanimidade, e que o fixo tamén a Asemblea Parlamentaria do Consello de Europa. A coexistencia pacífica entre xente que pensa diferente, con outra fe e con cultos tamén distintos ten que ser posible, nun mesmo territorio, e ninguén está lexitimado, menos aínda en nome de ningunha relixión, para impor todo o contrario. 

Xa no século XVI, Sébastien Castellion sentenciou que “matar un home non é defender unha idea, é matar un home”. Afeitos a levantar a voz contra persecucións nacionais, discriminacións sociais e ditaduras políticas, clamando a favor da liberdade sen excepcións, os cidadáns, crentes ou non, estamos a levantar o suficiente a voz perante esta persecución relixiosa? Fixeron os cristiáns de Catalunya algo para denuncialo e solidarizarse coas vítimas? Fixérono os musulmáns que viven entre nós? Os perseguidos e asasinatos non son famosos, pero si que son persoas. Coma nós.

sábado, fevereiro 14, 2015

O islamismo en Europa

Pola súa dramática actualidade recuperamos aquí un magnífico documental de investigación da Canle 10 da televisión israelí do ano 2012 no que o prestixioso xornalista israelí Tzvi Yejezkeli introdúcese nas comunidas islámicas en Europa.
.