“Os tempos converteron en impopular a manifestación aberta do odio aos xudeus. Sendo este o caso, o antisemita busca novas formas e foros onde poder instalar o seu veleno. Agora agóchao tras unha nova máscara. Agora non odia aos xudeus, só é antisionista!!”.
Martir Luther King na súa "Carta a un amigo antisionista" 1967.

sexta-feira, outubro 24, 2014

Al Fatah homenaxea ao heroico asasino dunha crianza de 3 meses



Al Fatah, partido encabezado por Mahmud Abbas, difundiu onte un póster homenaxeando ao terrorista Abdel Rahman Al Shaludi, quen asasinou ao bebé de tres meses Chaya (Jaia) Zissel Braun e feriu a outro oito persoas, ao atropelar intencionalmente co seu automóbil a un grupo de peóns nunha parada do tranvia de Xerusalén.

"A agrupación de Silwan de Al Fatah brinda homenaxe ao heroico mártir Abdel Rahman Al Shaludi, quen executou a operación Xerusalén na que se atropelaron a colonos na ocupada cidade de Xerusalén", reza o cartaz difundido na páxina oficial de Facebook de Fatah.

Shaludi era sobriño do extinto experto en explosivos de Hamás, Mohiyedine Sharif, e en base á súa propia páxina de Facebook crese que era partidario desa organización extremista islámica. Shaludi resultou gravemente ferido por un oficial de policía cando tentou fuxir da escena, e posteriormente morreu no hospital. O seu cadáver foi transladado ao Instituto Forense Abu Kabir para practicarlle a autopisa, en contra da vontade da súa familia. O mozo palestino pasou os últimos dous anos entrando e saíndo das prisións israelís. A súa nai dixo que o seu estado mental deteriorouse tras a súa liberación hai tres semanas do cárcere situado no Recinto Ruso (Russian Compound) de Xerusalén tras ser interrogado polo Servizo de Seguridade Xeral (Shabak), a principios deste ano. 

De segudo podemos ver e escoitar as declaracións do portavoz de Hamas Faouzi Barhoum na canle de TV de Hamás nas que fala rotundo e clariño. Non ten desperdicio. 


.

terça-feira, outubro 21, 2014

Angela Merkel contra o antisemitismo


Texto íntegro do discurso pronunciado pola chanceler alemá Angela Merkel na Porta de Brandeburgo de Berlín o pasado 14 de setembro. 


O feito de que hoxe vivan novamente en Alemaña máis de 100.000 xudeus é case unha milagre. É un precioso agasallo que me enche de gratitude. Indígnanos ver que hoxe en Alemaña hai persoas que son insultadas, atacadas ou ameazadas pola súa condición de xudeu, ou polo seu apoio ao Estado de Israel. É algo que baixo ningún concepto podo aceptar. E que ninguén dos aquí presentes está disposto a aceptar, e que hai moitos, moitos máis que comparten os meus pensamentos.

Dóeme cando escoito que mozas parellas xudías pregúntanse se poden criar aos seus fillos en Alemaña, ou cando escoito a persoas maiores cuestionarse se fixeron ben en quedar a vivir aquí. Queremos enviar desde aquí unha mensaxe clara: a vida xudía pertence ao noso país. É parte da nosa identidade e da nosa cultura.  Queremos enviar unha mensaxe clara que neste país non hai lugar para a discriminación e a exclusión. Tanto eu, como quen nos acompañan hoxe aquí, e por certo a maioría do pobo alemán loitaremos contra a discriminación e a exclusión.

Queremos enviar unha mensaxe clara que despois da Shoah, onde se traizoaron todos os valores da humanidade, Alemaña é consciente da súa permanente responsabilidade para actuar enerxicamente contra o anti-semitismo ou máis aínda, de prever a súa actividade. Nos últimos meses fomos aínda máis conscientes en que debemos estar moi atentos. Vemos as pérfidas intencións do antisemitismo: sinalar aos xudeus como estranxeiros neste país. E a nosa resposta é clara: amigos, veciños, colegas xudeus, Alemaña é o seu fogar.

En nome de todo o goberno alemán, condeno enerxicamente toda forma de antisemitismo tanto en Alemaña como en Europa. Rexeitamento totalmente todo comentario ou ataque antisemita, e máis aínda rexeito o que presenciamos nas manifestacións e mobilizacións prol palestinas, que aínda que parecen ser unha crítica ás políticas do Estado de Israel, en realidade son pura e simplemente expresións de odio cara ao pobo xudeu.

É especialmente intolerable que se ensinen slogans antisemitas aos nenos, e que logo as repiten en demostracións dese tipo. Quen utilice unha lexítima crítica ás accións políticas, xa sexan do noso país ou do Estado de Israel simplemente como pretexto para expresar o seu odio a outro pobo, o seu odio cara aos xudeus, utiliza mal o dereito fundamental da liberdade de expresión e de reunión.

Quen insulta verbalmente ou ataque a quen usa unha kippa ou unha estrela de David, ou provoque lesións graves a unha persoa, férenos e atácanos a todos nós. 

Quen profana tumbas nun cemiterio xudeu, denigra nosa cultura.

Quen ataca unha sinagoga viola os propios alicerces da nosa sociedade libre.

Escoitamos comentarios que máis semellan ser unha declaración de guerra contra as relacións amigables entre as diferentes relixións e comunidades no noso país. Presenciamos crimes de guerra que constitúen un ataque á nosa liberdade e á dignidade humana. Non podemos, non debemos mirar cara outro lado. E non o faremos. É por iso que estamos aquí hoxe.

E non só iso, a loita contra o antisemitismo é un deber do noso país e de todos os seus cidadáns. É por iso que as autoridades a cargo da seguridade toman moi en serio os ataques aos xudeus ou ás institucións xudías. Permítanme dicir que cada un deses incidentes debe ser tomado moi en serio. Os crimes e as manifestacións antisemitas serán castigados con todo o rigor da lei. E iso tamén se aplica aos ataques ás mesquitas. Tampouco serán tolerados e tamén serán enerxicamente castigados. Pero, en primeiro lugar e por abrigo, temos que asegurarnos que estes ataques non sucedan.

É a tarefa de todos e cada un de nós. Responde o noso sentido de responsabilidade polo ben da comunidade. Pero iso require coraxe, iniciativa, solidariedade, tolerancia e unha mente aberta, eses valores que fan á sociedade humana e que nos permiten enfrontar os desafíos do futuro; eses valores que temos que recalcar unha e outra vez.  A estes efectos, o meu goberno apoia un amplo espectro de actividades: traballamos especialmente cos mozos e cos seus pais en proxectos que promoven a tolerancia, afortalen a capacidade da sociedade e a comprensión da democracia.

Se queremos erradicar toda forma de extremismos, discriminación ideolóxica e violencia, debemos comezar coa familia. Exhortamos aos mozos e aos non tan novos a traballar comunitariamente e comprometerse coa sociedade civil. Estamos a investir na educación e nos memoriales para que esta e as futuras xeracións lembren e coñezan o capítulo máis escuro da historia alemá: a Shoah, a negación sen precedentes dos principios básicos da civilización. É un deber que temos coas vítimas, cos seus descendentes e con todos nós, se é que nos importa o benestar do noso país.

Queremos que o pobo xudeu estea seguro en Alemaña. Que teñan a certeza que este é o país de todos, un fogar onde do mesmo xeito que o resto dos seus cidadáns terán un futuro brillante. A nosa participación neste acto ten unha mensaxe moi importante, mostramos que non toleraremos o antisemitismo, o extremismo ou as accións inhumanas.

Demostramos o noso respecto, o noso respecto pola fe e pola relixión de todos, xa sexan xudeus, musulmáns ou cristiáns. Mostramos o noso desexo de vivir nunha sociedade en paz e harmonía.

Esta é a nosa mensaxe. Confío en que se difunda por todo o noso pobo e por todo o mundo.

Moitas grazas

domingo, outubro 19, 2014

Os kurdos de Stalingrado


Por: Guillermo Levy
NUEVA SIÓN - 14.10.2014

No conflitivo taboeiro que forma Medio Oriente, o dereito do pobo kurdo a un Estado independente é sen dúbidas uno dos máis ninguneados e reprimidos. Pero ante o irresistible avance da Estado Islámico-ISIS, este calvario foi hipócritamente sacado do ostracismo por grande parte da prensa internacional, que pasou a erixir ao pobo kurdo como unha das últimas fronteiras ante islamismo fundamentalista; hoxe inimigo acérrimo de Occidente e as democracias, aínda que hai non moito tempo eran considerados aliados no marco da guerra civil siria.

O pobo kurdo é hoxe o pobo máis numeroso do mundo entre aqueles que foron relegados da posibilidade de conseguir unha soberanía nacional unificada e viable. Este pobo, que habita na súa grande maioría en Turquía, no norte de Siria, e en Iraq e Irán, (cun enorme exilio europeo, preto dun millón en Alemaña), lograra un recoñecemento á súa independencia en 1920, logo da Primeira Guerra Mundial. Pero logo, no intento de conter a Turquía, que viña de terminar a súa tarefa xenocida contra o pobo armenio, e no marco do medo das potencias europeas e da EE.UU. a que se pasen á beira soviético, os kurdos son traizoados no tratado de Lausanna en 1923. O pobo kurdo permaneceu entón disgregado en varios Estados até o día de hoxe, con case un século de loitas para conquistar a súa independencia polo medio.

Os kurdos sempre foron esquecidos. Como cando decenas de miles deles foron masacrados polos turcos nas postrimerías dos anos setenta, ou máis recentemente polo exército de Saddam Hussein, hai pouco máis de vinte anos. Pero hoxe son recuperados e visibilizados polos medios internacionais como os defensores de Occidente e da democracia fronte ao avance, aparentemente imparable até hoxe, dos islamitas do ISIS.

En Kobani, cidade kurda de Siria preto de Turquía, hoxe peléxase casa por casa, como naquela Stalingrado do outono-inverno de 1942, onde se xogaba non só o destino da Unión Soviética senón o destino da humanidade. A Unión Soviética, inimiga máxima do Occidente capitalista, por uns anos volveuse aliada fronte ao común inimigo nazi do que, fundamentalmente, ela salvounos pagando con máis de 20 millóns de mortos.

Os kurdos, que aínda hoxe defenden a súa patria en soidade, son sacados do ostracismo e da indeferencia para ser postos pola prensa internacional como unha das últimas fronteiras ante o avance irresistible dos islamitas decapitadores; hoxe inimigos acérrimos, aínda que fai non moito, non tanto. Con todo, a pesar de ser enunciados como o bastión da humanidade, os kurdos, só teñen armas liviás, e o valor dos seus homes e mulleres, dentro das cales está Arin Mirkán, unha adolescente que se inmolou contra sete milicianos islámicos.

Arín non se inmolou por fanatismo relixioso esperando un ceo glorificador, senón porque decidiu, seguramente, no medio dun combate desigual, que a súa vida biolóxica valía menos que a posibilidade que encherse de explosivos e estalalos no medio dunha columna do Exército Islámico ante o risco de ser capturada.

Aos que hoxe EE.UU. axuda coa continuidade da súa política torpe e imperial mediante bombardeos que se mostran inútiles, paradoxalmente, só teñen armas liviás. Con todo, os novos cortadores de cabezas inimigos da humanidade, que rapidamente substituíron a Irán no podio do mal, que antes rapidamente desprazara a Al Qaeda, non fabrican as armas que usan senón que as teñen por milleiros a partir dos millóns de armas que EE.UU. e varios países europeos regaron na zona no marco da súa xeopolítica, sen deixar de realizar inmensos negocios para os que as comerciaron e fabricaron, e para os que venderon negocios das súas axencias de seguridade durante dez anos de guerra.

O ISIS ten armas pesadas que os norteamericanos espallaron por Iraq e que foron capturando na medida que estes ocuparon as principais cidades iraquís das que fuxían os soldados mercenarios que formaron a EE.UU despois de destruír o réxime de Hussein: Mosul, Samarra, Tikrit, e hoxe, a moi poucos quilómetros de Bagdad. Tamén o ISIS ten armas doutro aliado de Occidente, por exemplo Croacia, que vía unha monarquía absoluta do Golfo, aliada tamén do mundo libre, Arabia Saudita, fíxolle chegar a algúns dos grupos da oposición Siria da que o ISIS era e é parte. Hoxe, sen dúbida, a parte máis forte.

Así mesmo, dispoñen de armas chinesas e rusas que capturaron nas zonas de Siria que ocuparon, e a inestimable axuda, por acción ou omisión, da gran potencia OTAN da rexión: Turquía. Hoxe, os turcos, que sempre axudaron á oposición siria, non deixan pasar milicianos kurdos para axudar aos seus irmáns en Kobani nin prestan axuda humanitaria na súa fronteira con Siria e xogan á caída do réxime sirio mentres contemplan como os seus eternos inimigos kurdos se desangran. Neste xogo de tremendas hipocrisías, os kurdos teñen o seu propio Stalingrado pero sen avións nin tanques nin reforzos, defendendo casa por casa a súa cidade e o seu país nunca delimitado nin logrado. Deféndeno tamén con mulleres que se inmolan como aquelas rusas que se tiraban con explosivos debaixo dos tanques alemáns, nunha xeografía tan diferente pero non tan lonxe de onde se pelexan os kurdos hoxe. Os novos inimigos do Occidente libre e democrático avanzan coas armas que eles e os seus mercadores regaron pola rexión, mentres os kurdos resisten en soidade nos seus enclaves, tratando de evitar o xenocidio e o exilio que seguramente lles espere se caen. Aínda que todos os medios internacionais choren polo seu heroísmo, nada diso até agora, parece axudarlles demasiado.

sábado, outubro 18, 2014

Israel e Viena 5775





Por Afonso Vázquez-Monxardín

Desde mediados do século XVI ata mediados do XVII, Viena e o Mediterráneo occidental estiveron no punto de mira do Imperio otomano. A batalla de Lepanto, 1571, e dous asedios a Viena, en 1529 e 1683, fracasados ambos polo apoio de coalicións occidentais, decisivo no primiero caso o apoio español e, no segundo, o alemán e polaco, supuxeron o freo ao expansionismo militar musulmán polas terras europeas. Daquela, era conciencia común que se caía Viena, nada estaría seguro en Occidente. E, desde aquela o mundo cambiou o que cambiou. Que é moito ou pouco segundo se mire. Por suposto que nin recoñecemos os tempos da nosa nenez, pero moitas das grandes cousas, como nos ensinan os clásicos, son eternas. O amor, o odio, a esperanza, a paixón, a crueldade, a bondade, o esforzo, o poder, o despotismo, o nepotismo, os sorrisos e os prantos... vagan todos errantes polo campo minado da historia. Nestes días desacougados no mundo, neste comezo do ano xudeu, ano capicúa 5775, creo que máis que nunca unhas circunstancias poden evocar outras.
 
Israel é a nova Viena. O islamismo radicalizado de Hamás, Hizbulá, o Estado Islámico, os Irmáns Musulmáns, Al Qaeda, todos enguedellados entre pelexas entre eles, rodea dominador case todos os territorios veciños. En décadas pasadas, desde posicións de forza, Israel moveu ficha en varias ocasións. Retirouse do Sinaí e fixo as paces con Exipto en 1979; asinou a paz con Hussein de Xordania en 1994; retirouse do Líbano en 2000; retirouse de Gaza en 2005... E entrementres, na zona inzaron forzas que esparexen o horror máis extremo. Estados Unidos incubou a Bin Laden contra os rusos en Afganistán, pero daquel ovo choco saíron estas víboras. Hoxe, apoiandose na globalización e novas tecnoloxías de comunicacións instantánea, a atractiva e simple mensaxe do odio domina unha parte importantísima da mocidade do mundo musulmán. Todo o Sahel, desde Nixera a Alxeria, toda a zona de Afganistán e Pakistán, o sur das Filipinas, boa parte do Cáucaso musulmán , Somalia e o corno de África, e agora “zonas liberadas” de Siria e Iraq. Pero o peor son os máis de 3.000 europeos, fillos da marxinalidade, rapeiros e juanis de barrio que reconvertidos loucamente á fe dos seus avós, combaten en terras que nunca viron e fan do gore do cine unha forma de vida. Témome que cando se achegue a inexorable derrota do Estado Islámico, eses mozos retornados poidan producir unha onda de terror lento. 

Segundo os especialistas do Soufan Group, hai 250 belgas, 700 franceses, 400 ingleses, 100 daneses, 51 españois... e sería todo moi complicado conque só un de cada dez retornados se dedicasen como lobos solitarios ou organizados, a esparexer o terror. Como pasou no ataque á sinagoga de Bruselas ou o asasinato dos nenos xudeus na escola francesa. Forza e habilidade cómpren máis ca nunca. Os laicos palestinos da ANP, o islamismo moderado de Erdogán, Sisi de Exipto e outros moitos da zona, deben ser hábiles na identificación do seu inimigo principal. Deben esforzarse na paz con quen poden e tratar de frear un horror non visto en xeracións.

quinta-feira, outubro 16, 2014

Doenzas británicas


Estudantes británicos néganse a conmemorar o Holocausto por ser un acto "eurocéntrico" e "colonialista", e rexeitan condenar ao Estado Islámico por ser síntoma de "islamofobia" 

Noutra polémica decisión, a Goldsmiths College Students Union rexeitou, por unha marxe de ao redor de 60 a 1, unha moción para conmemorar o Día do Holocausto e a todas as vítimas de xenocidio. A Secretaria de Educación Sarah el-Alfy instou os estudantes a votar en contra da proposta e rexeitala por "eurocéntrica" e "colonialista". Un estudante non identificado agregou que "Esta iniciativa obrigaría á xente a lembrar certas cousas que poden non querer lembrar", mentres que outro argumentou que como o College Students' Union era "antisionista" non podía conmemorar o Holocausto xudeu. Esta decisión segue á noticia de que a National Union of Students (NUS) votou en contra dunha moción de condena a Estado Islámico e en apoio á resistencia kurda. A National Union of Students (NUS) rexeitou a petición de condenar ao grupo islamita co argumento de que tal moción era "islamófoba", dando razón ás campañas que acusan a este organismo de utilizar o seu "control" para fomentar "políticas de identidade" divisivas.

sábado, outubro 04, 2014

Na guerra contra Estado Islámico, onde están os mortos civís?




Por Luc Rosenzweig
Causeur - 02.10.14

Despois de dúas semanas, a coalición liderada polos Estados Unidos está comprometida nunha guerra aérea contra as milicias islamitas radicais do Estado Islámico, en Iraq e Siria. Os comunicados relativos a esas operacións fanse eco dos obxectivos destruídos: centros de mando, tanques, refinarías e pozos de petróleo que alimentan as finanzas desta banda de degolladores. Moi ben.

Con todo, parece que estes milicianos ocuparon e instalaronse nun certo número de localidades poboadas na súa maioría por civís e que agora están suxeitas ao seu terror: non todo o mundo ten a oportunidade ou os medios para fuxir a Turquía ou á rexión autónoma do Kurdistán. Unha reportaxe impresionante, filmada cunha cámara oculta disimulada por unha valente xornalista baixo o seu niqab, mostra á cidade de Raqqa, en Siria, un bastión dos yihadistas. Na devandita reportaxe vese unha cidade poboada por civís que se dedican, a pesar da súa situación, ás súas actividades cotiás. Así que unha de dúas: ou ben os golpes aéreos da coalición evitan as áreas poboadas por civís á mantenta, converténdoas así nun santuario para os milicianos e os líderes do Estado Islámico, ou máis probablemente estásenos a ocultar os "danos colaterais" producidos inevitablemente polos ataques aéreos contra áreas ocupadas por milicianos islamitas.

A AFP, a axencia nacional francesa de prensa, amósanos a súa incapacidade para establecer a conta exacta do número de vítimas, milicianos ou civís, con todo si levou dita conta ao detalle durante a Operación Marxe Protectora en Gaza, e para iso non dubidou en basearse unicamente na información proporcionada por Hamas.

Conclusión: a nosa boa conciencia, no caso actual da coalición contra o Estado Islámico, fica preservada, porque nós, a diferenza dos israelís, si sabemos matar civís sen que se vexa...
.

terça-feira, setembro 23, 2014

As relacións entre Israel e Rusia - Le Monde Diplomatique nº 227

Le Monde Diplomatique nº227 setembro 2014 publica dous interesantes artigos sobre a relación actual entre Israel e Rusia e Israel e a extinta Unión Soviética