“Os tempos converteron en impopular a manifestación aberta do odio aos xudeus. Sendo este o caso, o antisemita busca novas formas e foros onde poder instalar o seu veleno. Agora agóchao tras unha nova máscara. Agora non odia aos xudeus, só é antisionista!!”.
Martir Luther King na súa "Carta a un amigo antisionista" 1967.

sábado, agosto 22, 2015

Tradición


Así actúa sempre o xenófobo antisemita BDS


"El Rototom Sunsplash reconoce su equivocación, fruto del boicot y de la campaña de presiones, amenazas y coacciones promovidas por BDS País Valencià al considerar que podían alterar gravemente el normal funcionamiento del festival, lo que impidió gestionar la situación con lucidez."  punto 3º do comunicado de Rototom


quinta-feira, agosto 20, 2015

BDS, por baixo dun boicot



Por Laurent Joffrin
LIBÉRATION - 14.08.2015

A moderación é ás veces enganosa. En aparencia, o BDS (boicot, desinversións, sancións), que combina, asociacións propalestinas múltiples e estivo á vangarda da protesta en contra do evento "Tel Aviv sur Seine", organizado pola Alcaldía de París, ten un discurso razoable. O Estado de Israel, din os seus organizadores, viola as resolucións da ONU, mantendo a ocupación dos territorios palestinos e segue xogando cun feito consumado, estimulando o establecemento de novos asentamentos en Cisxordania.

En consecuencia, en lugar da acción violenta, BDS ten como obxectivo presionar ao goberno israelí mediante a creación dunha campaña mundial para boicotear os produtos israelís. Todo isto parece ser unha acción política e pacífica comparables ás campañas da ONG. É un feito que o goberno israelí está a levar a cabo unha política de ocupación que non ten ningunha base legal e que tende a facer que sexa irreversible, o que permite o establecemento de novos asentamentos en territorio palestino.

Estas novas colonias, totalmente ilegais, son provocacións contra os palestinos e o mundo árabe; alimentan o discurso máis radical, deslexitiman aos palestinos partidarios dun compromiso e xeneran cada día novos inimigos  a Israel.

Con todo, a acción de BDS expón interrogantes. O boicot indiscriminado de todos os produtos israelís ten como  primeiro efecto a colocación de todos os cidadáns na mesma saca, sancionando de igual forma a aqueles cidadáns favorables á paz. Non se pode equiparar a Israel a unha ditadura onde a opinión non importa. Cando Omar Barghouti, líder e co-fundador de BDS, coloca a Israel ao mesmo nivel que o Sudán do xeneral Bashir, islamita implacable, onde a guerra civil e a represión causaron ao redor de dous millóns de mortes, practica unha mestura inaceptable.

É certo que nalgúns textos, o mesmo Omar Barghouti tamén compara aos israelís cos nazis... Ademais, os activistas do boicot, que actúan, en principio, no nome de valores universais - a autodeterminación e o dereito internacional - cóidanse de non denunciar as violacións destes principios cando son cometidos por algunhas forzas palestinas, por exemplo o Hamas que goberna a Franxa de Gaza, practicando unha represión desapiadada así como usando tamén métodos crueis de loita e violación dos convenios Internacionais.

Pero o esencial non está alí. A carta de BDS, de feito, non se contenta con pedir o fin dos asentamentos ou a fin da ocupación israelí. Tamén esixe o retorno incondicional dos refuxiados palestinos á súa terra de orixe. De novo, baixo unha aparencia lóxica, esta reivindicación revela a verdadeira natureza dos líderes de BDS, ou cando menos algúns deles. O regreso en cuestión, de producise algún día, faría que os xudeus de Israel fosen unha minoría no Estado que crearon e que a ONU recoñecelle o dereito á existencia.

Omar Barghouti non o discute. Simplemente asegura que a situación dos xudeus no novo estado sería comparable á dos xudeus americanos ou franceses, unha minoría no seu país, pero con todo protexida e con igualdade de dereitos.

Aquí é onde estoupa o artificio retórico. Como os xudeus, que con frecuencia fuxiron dos países musulmáns por temor á discriminación, que cada día escoitan aos extremistas musulmáns clamar con maldicións antisemitas, que observan o destino das minorías non musulmás nos países onde o Islam prevalece, poderían aceptar esta perspectiva, mentres que o movemento dos palestinos en Gaza, por exemplo, inclúe un potente compoñente islamita?

A Autoridade Palestina ou a liga Árabe recoñecen implicitamente o apoio a unha solución de dous estados e propoñen, non o retorno incondicional, pero "unha solución xusta" para os refuxiados é unha formulación moi distinta, que implica un compromiso co Estado de Israel mantendo o seu dereito a existir. Barghouti avoga por unha solución dun só Estado. É certo que os activistas de BDS non están necesariamente na súa mesma liña e moitos teñen o único propósito de presionar a Israel para que mude a súa política de asentamentos. Pero estes deben considerar este feito: cal é a forza palestina máis activa que tamén esixe un só estado? Hamas, que prevee que este estado único será un Estado islámico e que nos seus estatutos inclúe os clichés antisemitas máis trillados.

O seu obxectivo final é a transformación do Estado de Israel noutro estado no que xudeus serían unha minoría - moitos o ven coma unha desaparición pura e simple do Estado - o fundador de BDS uniuse baixo as trampas da acción legal e pacífica, aos movementos máis extremistas. Desta forma moitos activistas sinceros, que cren loitar polo dereito internacional, corren o risco de ser instrumentalizados en proveito dunha empresa extremadamente dubidosa.



terça-feira, agosto 18, 2015

Yarmouk, nova "non noticiosa"


Por Egon Friedler

Algún día, cando se escriba a historia da guerra civil en Siria que xa leva catro anos, quizais algún historiador se decida a tomar Yarmouk como tema para un libro.

Se hai un lugar que simboliza toda a crueldade, a falta de humanidade e o cinismo de ambos bandos nesta guerra implacábel, é este lugar fundado coma campo de refuxiados palestinos en 1957 que máis tarde transformouse nun barrio de Damasco habitado tamén por cidadáns sirios.

En 2002 tiña 112.500 habitantes palestinos rexistrados, hoxe non quedan máis de 18.000. 
      
Debido á penetración de milicias sunnitas contrarias ao goberno en Yarmouk, toda a zona foi cercada e sitiada por tropas do réxime de Bashar al-Assad dende hai dous anos.

Un opositor non fundamentalista que logrou fuxir de Siria, Qusai Zakarya, deu a súa versión sobre o ocorrido en Yarmouk no número do 9 de abril de 2015 da revista norteamericana «Foreign Policy»:

«Despois de que o réxime de Bashar al-Assad pasou case dous anos masacrando aos palestinos no campo de Yarmouk, despois de que os bombardeos do réxime destruíron o 70% do campo, despois do arresto e a miúdo a tortura até a morte de miles, despois de que os civís deberon furgar entre o lixo ou comer herbas para alimentarse dalgunha maneira, finalmente parece que Yarmouk comezou a chamar a atención do mundo. Pero o único tema que parece interesar é o Estado Islámico. Eu creo que isto é unha desgraza. Pero xa que este é o tema que interesa, é necesario tratalo no seu contexto. É imposible entender o asalto do Estado Islámico se non se ten en conta que Assad, nun 'xesto' cara ao pobo palestino, converteu un barrio próspero de centenares de miles de persoas nunha poboación desesperada de 18.000 que só agardan a morte».
     
Logo de describir escenas patéticas de morte e caos que seguiron ao bombardeo pola aviación siria da mesquita Abdul Qader, onde se refuxiaron centenares de persoas, o articulista describe nestes termos a fame sufrida durante o sitio. «A fame non é como outras armas que Assad utilizou para matarnos. Cando un helicóptero dá voltas sobre as nosas cabezas podemos refuxiarnos nun soto e escapar ao impacto dos barrís incendiarios. Cando a artillaría comeza a disparar é posible agocharse detrás dun edificio. Aínda cando vén unha patrulla para arrestarnos temos unha oportunidade de escapar ou de defendernos. Pero non podemos escapar á fame».


       
Nunha longa correspondencia desde Siria, publicada o 5 de marzo de 2015 en «The Guardian» de Londres, o seu correspondente, Jonathan Steele, explica como «o campo de refuxiados de Yarmouk converteuse no peor lugar en Siria»:

«En decembro de 2012 o Exército Sirio Libre e a milicia Jabhat al-Nusra, vencellada a Al Qaeda, estaban preparados para atacar Damasco e facer caer a Assad. Yarmouk era mellor para unha ofensiva que outros suburbios nos cales o réxime estaba a perder o control. Pero a crise estalou o 16 de decembro cando un avión bombardeou Yarmouk, o que o réxime máis tarde cualificou de erro. Morreron ducias de civís. As brigadas do Exército Sirio Libre e de Jabat al-Nusra utilizaron a situación para penetrar no campo e, en resposta, o goberno lanzou un duro ataque de artillaría que destruíu a maior parte dos edificios nun dos sectores polos que entraron os seus inimigos. En poucos días, os milicianos da Fronte pola Liberación de Palestina-Comando Xeral, o grupo palestino máis importante entre os que apoian ao réxime de Assad, fuxiron de Yarmouk. Algúns desertaron e uníronse aos rebeldes que obtiveron un dominio total. Centenares de miles de civís fuxíronse. Os sirios de Yarmouk fóronse as casas de familiares e amigos no centro de Damasco ou a outras cidades, ou escaparon a Líbano ou a Xordania. Os palestinos fuxiron a zonas de Siria onde esperaban estar máis seguros. Aínda que os intentos de apoderarse do resto de Damasco fracasaron, Yarmouk está hoxe en mans dos rebeldes».
     
Noutra parte do seu informe conta Steele que en setembro de 2014 entrevistou a un integrante da dirección da Fronte Popular para a Liberación de Palestina-Comando Xeral, nun apartamento na parte externa de Yarmouk. Chegado alí desde Líbano en 1994, tomou parte nas fracasadas negociacións coa oposición siria, de cuxa ruptura responsabiliza aos islamitas. Un home duro e combativo, aliado ao réxime de Assad, non tivo ningún problema en defender o sitio. Ao seu xuízo, é un recurso lexítimo, xa que segundo el a comida repartida pola Organización de Axuda das Nacións Unidas (UNRWA) terminaba en mans dos combatentes rebeldes para o seu uso propio ou para a venda no mercado negro. «Nós vimos que os grupos armados sacábanlle a comida aos civís». Ao seu xuízo mesmo foi un erro levantar o sitio. «Se continuásemos unha semana máis, a fame obrigaríalles a renderse».


      
«O carácter bárbaro desta forma de loita non cambiou ao longo dos séculos. O obxectivo é desgastar á poboación civil por fame, coa esperanza de que presione ás forzas armadas que controlan o territorio a que se rendan.  A facción armada, á súa vez, quere manter aos civís baixo o seu control para facer máis improbable un ataque das forzas sitiadoras. Agora, no século XXI, a mesma táctica é utilizada non só en Yarmouk senón tamén noutras partes de Siria».
      
Cal é a situación actual? Un informe da fundación humanitaria Jafra do 2 de maio deste ano resúmeo nestes termos: «Despois de dous anos de sitio e un de acoso por fame, os combatentes do Estado Islámico e un grupo vinculado a Al Qaeda, a Fronte al-Nusra, tomaron o campo de Yarmouk o 1 de abril de 2015. Os milicianos lanzaron un ataque sorpresa e decapitaron a tres palestinos na súa primeira arremetida. Hoxe controlan o 80% do campo. Nesta área, os arrestos, as matanzas e até a queima de instrumentos musicais, que son considerados pecaminosos pola austera interpretación do islam dos salafistas, son feitos cotiáns».
      
Como respondeu a prensa mundial a este desastre épico? Con moi escasa información. E como responderon as excelentemente organizadas e financiadas organizacións de apoio ao pobo palestino? Cun rechamante desinterese. Nada de manifestacións nin declaracións nin artigos furibundos na prensa. Decididamente, cando os palestinos mátanse entre si ou son vítimas doutros árabes ou musulmáns, non interesan. Son unha noticia «desnoticiada».

Os palestinos, como vítimas supremas da indiferenza culpable do mundo, só existen cando é posible culpar a Israel.

segunda-feira, agosto 17, 2015

Festival noruegués prohibe o cine israelí


O Festival de cinema noruegués ven de prohibir o pase do documental "Os outros soños" do israelí Roy Zafrani, sobre o tema da discapacidade en Israel e de como se intervén para a integración destas persoas en todos os ámbitos da sociedade, onde os protagonistas son catro nenos israelís con discapacidade que perseguen os seus soños. 

Este documental xa foi exhibido en España, en EEUU, en Italia en Australia e na India, pero a progresista Noruega vetao alegando que secundan as campañas (racistas) do BDS e que só proxectarán documentais onde se trate o tema da "ocupación". Este documental realizouse con 0 financiamento do estado de Israel, xa que logo está totalmente inxustificada a súa retirada do festival. 

Noruega, país que os europeos do sur téñeno idealizado coma a sociedade idílica, exemplar e modelo a seguir, acaba de mostrar o seu lado máis escuro, e demóstranos a súa intolerancia e ese vello e á vez tan presente antisemitismo, que aínda impregna o ADN de moitos dos seus habitantes.
.

quarta-feira, agosto 05, 2015

Guinnes rexeita acudir a Israel para rexistrar un record


Portavoces de Guinness World Records declararon que non enviarian un xuíz a Israel, a fin de examinar e homologar unha tentativa de quebrar a marca da maior cunco de hummus na historia, segundo publican diversos medios israelies.

O cineasta israelí Oren Rosenfeld, que está na fase final da edición de seu filme "Hummus", manifestou ao xornal Ynet que el pretendía facer un prato con 15 toneladas de hummus e que ten a todo o persoal do filme disposto para participar do evento.

"Como parte da propaganda do filme, eu quería rachar a marca do Guinness", dixo Rosenfeld ao Ynet . "Conseguín o orzamento, marcamos unha data, mais cando chamamos ao Guinness World Records e pedimos que nos enviaran un xuíz, alegaron que era extremadamente perigoso enviar un xuíz a Israel." Non aclararon os motivos do perigo, ainda que fontes oficiosas de Guinnes declararon que foi o temos a unha campaña contra eles de BDS

Segundo Ynet, o cineasta deu aos británicos do Guinness World Records algunhas opcións de locais de eventos en Israel para que escolleran, incluíndo Tel Aviv e Xerusalén, mais eles negaronse a asistir e homologar a nova marca.

En 2010, Líbano derrubou a marca mundial de Israel do maior prato de húmmus. Cerca de 300 cociñeiros libaneses prepararon un cunco de hummus que pesaba 11 toneladas e os xuíces de Guinness World Records confirmaron que Líbano recuperou o rexistro anterior de Israel de 10 toneladas.

segunda-feira, agosto 03, 2015

Estamos en guerra


Por Yair Lapid*

No cuarto do lado, o meu fillo estase a pór o seu uniforme. Chegou onte á noite a casa, e hai un intre ven de recibir unha chamada telefónica: "Chamada de emerxencia", di coa faciana seria. Foi requirido porque o inimigo actuou onte á noite en Duma. Uns terroristas entraron pola noite nunha casa palestina e prenderon lume a un bebé. 

Coma sempre, as Forzas de Defensa de Israel van combater ao inimigo. Só que desta volta o inimigo é de aquí, de dentro, de entre nós. Son a quinta columna. Os socios naturais de Hamás, Hezbolláh ou o Estado Islámico. 

Parécense a nós pero non son coma nós. Son traidores a todo o que consideramos sacro, traidores á mesma idea daquilo polo que o Estado de Israel foi fundado, traidores ao xudaísmo.

* Secretario xeral e portavoz parlamentar do partido centrista Yesh Atid