"Am Israel jai be-Israel" ("O pobo de Israel vive en Israel").

Polo seu interese moi especial, pola súa claridade, lucidez e contundencia, eis o texto A FAVOR DE ISRAEL de Pilar Rahola que podes descargar en pdf.

XOÁN BERNÁRDEZ FALA DA INDEPENDENCIA DE ISRAEL

CHARLA-COLOQUIO EN VIGO

O vindeiro martes 27 de maio e organizada pola Asociación Galega de Amizade con Israel (AGAI) ás 20:00 horas terá lugar unha charla-coloquio do escritor Xoán Bernárdez en Vigo.

"O 60 aniversario da Independencia de Israel"

Intervén: Xoán Bernárdez Vilar. Membro da Real Academia Galega. Escritor e autor de perto de medio cento de libros -foi premio Xerais- entre eles salientar: “Un home de Vilameán”, “Xerusalén, Xerusalén”, “No ano do cometa”, “Big-bang” ou “O Rei Artur, mito e realidade”.
Presenta: Cesar Pazos. Membro do Padroado da Fundación Enclave

Lugar: Galería Sargadelos, rúa Urzaiz 17 baixo en Vigo
Día: martes 27
Hora: 20:00 horas
Entrada Libre

ENTREVISTA CON MARCOS AGUINIS

"ISRAEL NON É UN PAIS PERFECTO, PERO É EXEMPLAR"

Entrevista a Marcos Aguinis por Ana Jerozolimski

Marcos Aguinis, destacado escritor e conferencista, ex Secretario de Cultura de Arxentina, é un coñecido defensor da causa de Israel. Coa súa aguda pluma e a súa análise orixinal, é unha das voces máis respectadas do mundo xudeu e comparte a súa visión sobre que é o que ten hoxe Israel para frestejar.

P: Que considera que ten Israel hoxe para festexar neste singular aniversario da Independencia?

R: 60 anos nos que se incentivou a combinación de drama e creatividade que percorre cada capítulo da historia xudía. Loita pola vida, pola continuidade, por conservar a democracia a pesar de todas as desventuras, máis éxitos impresionantes no campo da ciencia e a arte, consolidación do hebreo como idioma vivo, e a lista podería seguir. Moito, de verdade.

P: As datas redondas sempre parecen ter un significado especial e son sen dúbida unha oportunidade para analizar e resumir. Diría que estes primeiros 60 anos son o que se soñaba ao crearse o Estado de Israel?

R: En primeiro lugar aclárolle non me gusta a palabra "crearse", porque o Estado de Israel existía antes de 1948, en que só proclamou a súa independencia e iniciou a súa etapa soberana. Non foi un invento, nin unha creación súbita, nin un agasallo. Non había nin hai outro Estado nese territorio. Pero en 1948 xa estaban fixadas as bases dun país viable, organizado e produtivo. En canto á súa pregunta, diría que o soño referíase a conseguir a construción dun Estado cheo de cultura e felicidade, que vivise en paz cos seus veciños. Ese soño non se cumpriu e, quizais, como a maioría dos soños, non se realice xamais na túa totalidade. Pero cara alí diríxense os esforzos. Entre Hertzl e 1948 houbo un abismo de historias. Entre 1948 e 2008 hai outro abismo de historias. A historia seguirá, con dramas e xúbilo, con fracasos e éxitos.

P: Direille Dr. Aguinis, que neste mesmo número, nunha entrevista que nos concedeu o ex Presidente da República, Dr. Jorge Batlle, el dá entender precisamente o mesmo que vostede ao comezo da súa resposta, que non se pode falar de 60 anos de Israel soamente. E é moi certo, sen dúbida. A que atribúe que haxa aínda no mundo quen non entendan o singular e impactante do fenómeno de Israel e do seu avance en tantas áreas, aínda no medio da adversidade? Sería demasiado simplista atribuílo meramente a antisemitismo verdade? Ademais como distinguir entre a lexítima discrepancia e polémica por unha banda, e a tendenciosidad mal intencionada por outro?

R: Non debemos ter medo en atribuír ao antisemitismo a súa alta responsabilidade. Somos demasiados coidadosos co antisemitismo, así como Europa é demasiada coidadosa co tema da multiculturalidad reaccionaria, que sabotea os méritos da modernidade, do progreso, dos dereitos humanos universais, do respecto ao individuo. O odio ao Estado de Israel empeza polo odio aos xudeus e todo o que eles fan ou non fan. O antisemitismo é absurdo, líquido, variable, obstinado. Non é elocuente o libelo "O xudaísmo na música" de Richard Wagner? Nada menos que atribuírlles aos xudeus negatividade fronte á música! Non é para rir? ou chorar? Por suposto que os israelís cometeron grosos erros. Pero, que país non os cometeu? Por que resoan tanto as acusacións contra Israel e case non se escoitan as que deberían denunciar crimes moito máis horrendos noutras partes? Ate un historiador israelí, pagado pola universidade de Haifa, di que a guerra da Independencia foi unha "limpeza étnica" encarada polos xudeus, adrede... Por que non di que se gañaban os árabes non existirían refuxiados nin expulsados xudeus, nin "limpeza étnica", senón 650.000 cadáveres adicionais aos da Shoáh? Por que non di que hai países árabes "Judenfrei", mentres que en Israel vive un 20 por cento de árabes con representación parlamentar, liberdade para practicar o islam, ensinar en árabe e ter alcaldías ao seu cargo? Existe algo parecido nun país árabe?

P: Ten razón. Son como dous planetas diferentes... E falando de diferentes mundos Como avalía a posición do actual goberno arxentino respecto de Israel e, aparte, respecto dos xudeus?

R: Bastante boa, en media. Desde Perón en diante (quen se abstivo na Partición de 1947, pero despois recoñeceu a Israel e enviou axuda por medio da Fundación Eva Perón), todos os gobernos mantiveron unha relación aceptable. Nin sequera os vínculos amigables con Chávez por parte dos Kirchner afectaron os vínculos con Israel. Por outra banda, non esquecemento que houbo manifestacións antisemitas ate dentro do Congreso, a prensa e as realizadas por grupos neo-nazis que violan cemiterios e fan pintadas. Houbo tamén un antisemitismo evidente e feroz na última ditadura. Pero as relacións co Estado de Israel non sufriron máis do que padeceron noutras partes. E a poboación xudía non está máis ameazada do que está en Francia, Holanda ou Canadá. Iso non significa baixar os brazos, desde logo. As institucións comunitarias fan un monitoreo permanente e denuncian cada acto antisemita.

P: Máis aló das súas impresións no marco xeral da situación política de Israel e da convicción ideolóxica sobre o xusto da súa existencia mesma como explicaría que lle inspira a vostede Israel cando lle visita, cando percorre as súas rúas, cando ve á súa xente? Pregúntollo porque o lidar coa vida diaria, ver as contradicións na rúa, ás veces pode parecer chocar cos ideais non é así?

R: Os ideais superan as posibilidades que brinda a realidade. Ademais, producen unha inevitable simplificación maniqueísta. Israel é un Estado con todas as contradicións sociais que existen en calquera país, máis as que arrastra a colorida e moi complexa historia xudía, máis a existencia dunha minoría árabe que sente cidadá de segunda (os xudeus no mundo sabemos canto doe iso). Este último tema será motivo de axustes, supoño, logo de conseguida a paz con todos os veciños e haxa un Estado Palestino pacífico e viable. O sionismo aspiraba a un Estado exemplar. En moitos sentidos logrouno. Pero nunca será perfecto, nunca será o paraíso na terra. Esa pretensión é frustrante, ademais de inxenua.

P: Adoitamos dicir que se o Estado de Israel existise cando a Segunda Guerra Mundial, o Holocausto non podería ocorrer. Por outra banda, entrevistei recentemente a un coñecido experto nos temas da Shoáh, o Profesor Yehuda Bauer, quen foi terminante ao afirmar que non só que Israel non naceu debido á Shoáh, senón que probablemente xurdiría antes de non ser polo holocausto. Que a parece vostede este punto, o vínculo entre a Shoáh e a creación do Estado xudeu?

R: Coincido en afirmar que é un erro grave supor que o Estado de Israel foi un produto da Shoáh, erro que cometen os mesmos xudeus e levou a negar a Shoáh para deslexitimar a Israel (matar dous paxaros dun só tiro). A Shoáh non conmoveu ao mundo, como debeu ocorrer. A Shoáh recentemente empezou a ser tida en conta con maior intensidade recentemente a partir do xuízo a Eichmann. Logo da Guerra Mundial todos os portos do mundo seguiron pechados para a "secuela" xudía, ate os de Estados Unidos. Nin falar da potencia colonial máis importante de entón, que era Gran Bretaña. Este país impediu cunha crueldade extrema o desembarco dos refuxiados que se lanzaban ao mar en cascas de noz. Desarmaba aos xudeus do Ishuv mentres armaba ate os dentes á Lexión Transjordana. A Shoáh influíu nos mesmos xudeus, que aprenderon do levantamento dos ghettos e tiveron a certeza de que só lles quedaba a alternativa de resistirse ou morrer. O secretario xeral da Liga Arabe (creada por Gran Bretaña en 1945 para frear as aspiracións independentistas dos xudeus e continuar coa súa influencia no medio Oriente), Azzam Pashá, asegurou que farían unha matanza de xudeus tan grande que as de Gengis Khan parecerán un xogo de nenos. Onde está o influxo da Shoáh? Ninguén quería vender armas aos xudeus. E Stalin apoiou a Partición para destruír a Gran Bretaña, non porque diminuíse o seu antisemitismo, do que pronto daría poderosas mostras. Nin sequera Estados Unidos vendeu armas ao Ishuv. As Nacións Unidas nada fixeron para impedir a invasión de seis exércitos árabes, nin para obrigalos a asinar a paz.

P: Inclusive na discusión política, sexa cos palestinos ou cos árabes cidadáns de Israel, xorde o tema da identidade mesma de Israel. Os palestinos non querían que se fale de Israel como estado xudeu e os árabes israelís ou palestinos de cidadanía israelí, como di parte deles, queren que Israel sexa declarado o país de todos os seus cidadáns, e non o Estado xudeu. Como definiría vostede a Israel?

R: Como dixen antes, é o tema que cobrará maior forza cando se logre un avance significativo na paz cos veciños árabes e o mundo musulmán en xeral. Os xudeus, dentro ou fóra de Israel, están condenados a vivir discutindo entre si. Pero O Estado de Israel, calquera sexa o camiño que desenvolva no futuro, nunca deixará de recordar que foi o produto dun esforzo colectivo de todo o pobo xudeu, o máis notable de toda a súa historia. Edificouse sobre alicerces de traxedia e de ideais. Cun esforzo prometeico. Inxectando os valores que se cultivaron durante séculos: democracia, cultura, pluralismo, amor á vida e a natureza.

P: E ésto lévame ao feito que Israel é un referente para os xudeus en xeral, dondequiera que estean. Pero o interesante é que todos dicimos que durante 2.000 anos as pregarias dirixíronse a Jerusalem, aínda que a ligazón é tamén dos xudeus non relixiosos co Estado de Israel....Como explicaría vostede, que non é un xudeu relixioso, que é Israel para vostede?

R: A relixión é parte da inmensa cultura que desenvolveron os xudeus ao longo de tres milenios. Grandes xudeus, que se recoñeceron talles, non foron relixiosos: Heine, Freud, Meyerbeer, Mahler, Spinoza, Einstein, Ben Gurión, Herztl, Chagall, Modigliani, etc. Algúns foron obrigados a converterse, outros se resistiron. Pero se sentían xudeus. As pregarias entraron no ámbito do ritual, que a miúdo non harmoniza coa acción. Se os xudeus levárona a cabo, como Iehuda Halevi, por exemplo, quizais Israel non padecería as obxeccións que agora son tan fáciles de facerlle por parte dos seus inimigos. Para min Israel é unha gloria do que pode realizar unha comunidade desde os máis escuros niveis da impotencia, cando está animada polo lume da vida e a esperanza. Un modelo que debería enorgullecer á humanidade toda. Non é un país perfecto, dígoo e repito. Pero é exemplar.

P: Recorda a súa primeira viaxe a Israel? Gustaríame que comparta comigo aquelas primeiras impresións...

R: Si, foi en 1958, cando o Estado cumpría os seus dez primeiros anos da independencia. Eu escribira unha audaz biografía sobre Maimónides (era demasiado mozo) e imaxinei como divisara a costa desde o mar. Estremeceume o "déjá vu" ao presenciala eu mesmo. A primeira noite non puiden durmir pola emoción. Tiven a fortuna de coñecer aos "pais fundadores": Ben Gurión, Ben Zví, Nahum Goldman, Golda Meir. Era o primeiro Congreso Mundial da Mocidade Xudía. E entre os meus compañeiros figuraba Alan Grinspan, que chegou a xefe da Reserva Federal norteamericana. Cadriculé o país durante un mes e medio. Foi unha viaxe inesquecible, desde logo. Nesa época Jerusalem estaba dividida, como Berlín. E os xudeus non tiñan dereito a percorrer a Cidade Vella nin arrimarse ao Muro Occidental: Xordania seguía sendo un territorio "Judenfrei".

P: Que interesante! Iso daría realmente para unha entrevista enteira e non esquecerei o tema, para a próxima, Diría que hai cousas que lle seguen sorprendendo e outras que lle decepcionan, cando vén a Israel?

R: Por suposto. Asómbrame o seu crecemento, a pesar da hostilidade permanente. Me desencanta o baixo nivel da súa clase política actual.

P: Un dos obxectivos da creación do Estado de Israel, era garantir a seguridade do pobo xudeu. Está claro que Israel continúa loitando e que seguridade garantida de feito aínda non hai. Cre que se pode falar dun fracaso nese sentido?

R: Non. Foi e segue sendo un dos seus grandes éxitos. Os xudeus do mundo senten máis dignos e son máis respectados grazas ao vigor de Israel.

P: Atrévese a imaxinar a Israel no futuro, vivindo en paz?

R; Si. Pero a paz profunda só chegará cando os seus veciños estean cerca do nivel de progreso e democracia que predominan en Israel. Antes diso, a envexa, a paranoia e as frustracións árabes, impedirán que haxa a necesaria confianza, o respecto e o afecto mutuo. Xa vemos como funciona a paz con Exipto e Xordania que, a pesar dos esforzos da poboación israelí, mantén a temperatura do xeo.

ISRAEL É...

Por Natalie Portman, (ver 60 anos de Israel na Rua da Judiaria)

Onde nacín. Onde comín o meu primeiro caramelo e aprendín a ir soa ao cuarto de baño. Onde algúns dos meus amigos adolescentes pasan as noites vestídos, durmindo cun casco. Onde gardas e seguridade son as únicas profesións en excedente. Onde os desertos florecen e as historias dos pioneiros son romantizadas. Onde un coxo doce e cheo de espiñas simboliza o ideal israelita. Onde a inmigración cara Israel é chamada “ascender” e emigrar de Israel chámase “descender”. Onde os meus avós non naceron, pero onde eles se salvaron.

Onde o ano transcorre coa estación das olivas, das améndoas, dos dátiles. Onde un transgresivo prato de porco ou gambas asexa provocadoramente dunha emenda de Xerusalén. Onde, a pesar de excepcións substanciais, reina a laicidade. Onde o viño é relixiosamente doce. Onde hai unha fonte inesgotable de humor negro. Onde o riso é a moeda corrente e as anécdotas a relixión. Onde os partidos políticos multiplícanse máis deprisa que as persoas. Onde tornarse relixioso é descrito como “retornar á resposta” e tornarse laico “retornar á cuestión”.

Onde, en sesenta anos, oito cidadáns gañaron Prémios Nobel. Onde hai neve a dúas horas o norte e hamsin (vento do deserto) a dúas horas ao sur. Onde nunca foi permitido a Moisés entrar, pero cuxas rúas nós lixamos. Onde a lingua na cal Abraham falou a Isaac foi resucitada para incluír palabras e expresións como “camisón”, “guerra química” e “conferencia de prensa”. Onde o muezzin canta, as campás das igrexas tocan e onde os shofars claman libremente na dirección do Muro dos Queixumes.

Onde os comerciantes regatean. Onde os políticos regatean. Onde un día haberá paz, pero nunca acougo. Onde eu nacín; onde as miñas entrañas néganse abandonar.

PAÍS DE MERDA!

Despois de ver o video de arriba, vai aquí: http://www.paisdemierda.org

A EXISTENCIA DE ISRAEL SOBRE A SÚA TERRA SEMPRE CONTESTADA POLOS PALESTINOS

Por Abraham.B. Yehoshua

Hai dez anos, durante o 50 aniversario de Israel, o proceso de paz iniciado polos acordos revolucionarios de Oslo, concluídos entre Israel e a Autoridade Palestina no 1993, establecían a lexitimidade nacional dos dous pobos na súa patria compartida sobre a base dun compromiso territorial. Todos entón tiñan a impresión de que ese longo conflito estaba en fase de resolución. Desgrazadamente, os dez últimos anos estiveron marcados por un severo fracaso en numerosos ámbitos. Se os individuos e os pobos son capaces de resistir as probas cando teñen o sentimento de que o porvir será mellor e os conflitos finalmente resoltos, unha inesperada regresión pode levarlles á desesperación, a que nós experimentamos hoxe. Como é posíbel que conflitos máis complexos có conflito israelí-árabe, como o apartheid en Africa do Sur, a partición de Alemaña, ou o derrubamento da Unión Soviética, parecen ter sido resoltos, xeralmente sen derramamiento de sangue, mentres que o conflito do Oriente Medio despois de máis dun século suma vítimas cada día. Unha das razóns é que este conflito é único na historia da humanidade. Non hai outro exemplo dunha nación que regrese tras 2.000 anos de ausencia a un territorio que non cesou xamais de considerar e reivindicar a súa patria. Xa que logo, nada de sorprendente o que os árabes, sobre todo os palestinos, continuen sendo incapaces de comprender, nin sequera de forma existencial ou moral, o que lles sucedeu. O retorno dos xudeus a Israel non foi froito do colonialismo, contrariamente ao que pensaban os árabes. Non só os xudeus non tiñan unha “nai patria”, senón que en Europa tiñan un estatuto de nación estranxeira, o que provocaralles expulsións e exterminios. Os xudeus non viñeron para explotar os recursos de Palestina, nin para someter aos seus residentes a fin de transferir os beneficios económicos obtidos a outros lugares. Tampouco viñeron, como os colonos americanos ou australianos, para construír unha nova identidade e asimilar aos autóctonos. O sionismo tiña como fin renovar e profundar unha identidade antigua. Desde o principio, a intención non foi de ningún xeito perxudicar a identidade dos árabes de orixe, ou mesturala coa identidade xudía tradicional. Como os árabes non dispoñían dun modelo histórico do cal aprender como identificar ese fenómeno que lles sobrepasara, trataron de interpretar o sionismo coma unha forma de colonialismo, e pensaron que o combate doutras nacións contra o colonialismo daríalles un modelo de resistencia.

Por iso, a lexitimidade do dereito á existencia de Israel permanece coma unha cuestión aberta. Xamais nunca antes a cuestión da lexitimidade fora tan fulcral nun conflito entre nacións. Aínda que o recoñecemento da nacionalidade israelí sexa cada vez máis estendida, incluso entre as nacións do Oriente Medio, permanece bloqueada por dúas nocións, perigosa e estreitamente ligadas. A primeira é a tendencia crecente, no Oriente Medio e noutras zonas, de pasar do rexeitamento da lexitimidade de Israel ao rexeitamento da lexitimidade do sionismo. A segunda tendencia, igualmente crecente entre os palestinos, noutros árabes e en numerosos europeos, é preferir un estado israelí-palestino binacional á solución orixinal de dous estados para dous pobos. A voceira de Hamas non fala de “israelís” senón de sionistas imitando ao presidente iraniano Mahmoud Ahmadinejad.

Pódense tamén escoitar discusións sobre unha “desionización” de Israel nas universidades do mundo enteiro e incluso entre algúns xudeus. No propio Israel tamén existe xente –certamente moi pouco numerosa– que se cualifica a se mesma como “postsionista” ou “non-sionista”. Sen embargo, a única expresión práctica do sionismo hoxe en día é a Lei de Retorno, que non é unha lei racista senón moral. Cando as nacións do mundo se declararon a favor dun estado xudeu independente, non o concibiron exclusivamente para os 600.000 xudeus que vivían alí nese momento. Contaban máis ben con que Israel axudaría a resolver o problema xudeu en todas as partes do mundo, permitindo a todos os xudeus que desexaban abandonar a diáspora poder facelo establecéndose alí. O concepto dun estado israelo-palestino binacional encarna a perigosa ilusión de que dous pobos totalmente diferentes en termos de lingua, relixión, cultura e historia, divididos por unha profunda fosa económica e unidos aos seus respectivos mundos e marcos exteriores –os palestinos ao mundo árabe e os israelís ao resto da comunidade xudía mundial– poidan estar asociados no marco dun só estado. Trátase ademais, de dous pobos que estiveron involucrados dunha maneira moi intensa nun conflito insoluble e sanguento durante o último século. Os palestinos como os israelís, entrementres que nacións distintas, merécense o seu propio estado. É necesaria unha nítida fronteira entre os dous. En Israel, unha minoría árabe-palestina ten a plena cidadanía israelí, incluso se aínda queda moito por facer para asegurarlles unha plena igualdade social e económica. É tamén posible que puidese existir, xa no estado palestino, unha pequena minoría xudía, formada por aqueles colonos de Cisxordania cuxo apego á terra bíblica é tan intenso que incluso aceptarían vivir sob control palestino –sempre que os palestinos lles concederan a plena cidadanía palestina. No curso dos primeiros anos do sionismo, o gran erudito xudeu Gershom Scholem, nado en Berlin, declaraba que os xudeus se embarcaban por medio de ese difícil viaxe de regreso nun retorno á historia. Noutros termos, os xudeus, que na diáspora facían recaer a súa identidade sobre unha memoria mitolóxica e no tempo, regresaban no presente aos seus elementos específicos: un territorio definido por unhas fronteiras e unha comprensión cronolóxica detallada da súa propia historia. Sesenta anos máis tarde, o conflito israelí-árabe lémbranos que a viaxe de retorno á historia dos xudeus non terminou aínda.

REALMENTE OS PROBLEMA SON AS FRONTEIRAS?

Editorial de Jerusalem Post (19.05.08)

Parte que forma o límite externo de algo... A liña ou área raiana que separa as divisións políticas. Á administración Bush gustaríalle que Israel e os palestinos conviñesen unha fronteira de modo que todo o demais -Xerusalén, os asentamentos, a “ocupación", os refuxiados- o que sexa que poida engadirse a posteriori. Isto presupón que os palestinos ven o seu conflito con Israel como principalmente unha disputa fronteiriza. Iso parecía. Un mapa do Mandato Británico de 1921 mostraba as fronteiras de Palestina xa divididas entre unha patria xudía ao oeste do Jordan (o actual Israel, Cisxordania e Gaza), e outra área ao este pechada ao establecemento xudeu (a actual Xordania). A resposta árabe a dito mapa foi: "non se trata das fronteiras".

En 1937 a Comisión Peel ofreceu outro xogo de fronteiras. A Transxordania permanecería, por suposto, en mans árabes, e practicamente todo o que estaba ao oeste do Jordan tamén sería árabe. Darían aos xudeus a terra de Tel-Aviv que se estende para o norte, ao longo da planicie costeira, e partes de Galilea. Os árabes volveron a contestar: "non se trata das fronteiras".

Un terceiro mapa foi proposto polas Nacións Unidas en 1947, era a Resolución 181 da Asemblea Xeral, o Plan de Partición, que dividiu a Palestina ao oeste do Jordan (ao este permanecía o que agora é Xordania): debía dar aos xudeus un indefendible territorio en forma de dameiro (o taboleiro das damas), sendo a parte máis grande o entón totalmente árido Negev. Xerusalén, o epicentro da vida xudía, reivindicada desde o ano 70 da era actual, sería internacionalizado; un corredor diminuto uniría as partes truncadas de Israel. Para chegar ate Galilea os xudeus terían que cruzar a Palestina árabe. Os xudeus aceptaron o trato. Os árabes dixeron: "non se trata das fronteiras".

O 15 de maio de 1948 -hai hoxe 60 anos- os exércitos exipcios, xordanos, sauditas, sirios e libaneses, xunto cos irregulares palestinos, buscaron estrangular o nacemento de Israel. O seu fracaso á hora de conseguilo creou as liñas do armisticio de 1949. A Cisxordania, Gaza, os Altos do Golán e Xerusalén este quedaban todos en mans árabes. Non había entón ningunha "ocupación". Os xudeus dixéronlles: agora podemos vivir na paz? Os árabes contestaron: "non se trata das fronteiras".

Hoxe, hai 41 anos, as tropas exipcias manobraron no Sinaí tras declarar Gamal Abdel Nasser unha "guerra total". Os sirios, pola súa banda, prometeron "a aniquilación". Incluso o rei Hussein calculou que o tempo era maduro para mallar. Pero en vez de destruír a Israel, os árabes perderon máis territorio. O centro da civilización xudía, Judea e Samaria, estaba agora en mans de Israel, como a Monte do Templo de Xerusalén. Incluso entón os xudeus ofreceron: “Cambiemos terra por paz”. En agosto de 1967, os líderes árabes reunidos en Khartoum deron a súa resposta: “Ningunha paz. Ningunha negociación. Ningún recoñecemento”. Os tres Non. Dez anos máis tarde, coa elección de Menachem Begin, o valoroso Sadat Anwar veu á Knesset cunha mensaxe: “Realmente dámoslles a benvida para que poidan vivir entre nós en paz e seguridade." Exipto e Israel entón conviñeron unha fronteira e asinaron un tratado de paz. Os árabes condenaron ao ostracismo ao Cairo e Sadat foi asasinado. A paz nunca realmente floreceu.

E chegamos a 1993, Yitzhak Rabin asume un risco estratéxico sorprendente outorgando partes da Cisxordania a unha Autoridade Palestina recén creada. Hebron, Belén, Ramallah, Nablus, Jenin, Jericó, Tulkarm e Kalkilya todas volveron baixo a plena xurisdición palestina. Outros territorios foron colocados baixo o control civil da Autoridade Palestina, e esta tomou o control dos centros demográficos árabes en Gaza. A visión das matrículas verdes da Autoridade Palestina converteuse nun feito trivial en todas partes de Israel. Os puntos de control foron minimizados. A comunidade internacional verteu o diñeiro nas arcas palestinas con destino a esas áreas. Por fin os palestinos tiñan os parámetros dun estado á vista -un horizonte político. As partes aínda tiñan cuestións complicadas que abordar, pero a realidade no terreo mellorara moi notablemente.

No 2000, Ehud Barak ofreceu en Camp David a súa visión dun estado palestino viable. A “contraproposta” de Yasser Arafat foi a intifada de Al Aksa, unha orxía de atentados suicidas a escala nacional e local que, cos disparos na Cisxordania, levaríase máis de 1.000 vidas de civís israelís entre o 2000 e 2002. Claramente para Arafat a cuestión non eran as fronteiras.

Para que os israelís cheguen agora a tomar en serio a idea "dun acordo sobre as fronteiras”, os palestinos terían que declarar dunha vez para sempre que a súa disputa connosco, realmente, é sobre as fronteiras. E que eles aceptan o dereito de Israel a existir como un estado xudeu. Se eles fano, o resto será moito máis fácil.

MEMORIA DO HOLOCAUSTO

PORNO ÁRABE-ISRAELÍ

Unha web israelí propón sexo entre árabes e israelís para "solucionar" o conflito. "Facer o amor e non a guerra" é o que seica trata de promover a páxina israelí de pornografía amateur http://www.parpar1.com/ que propón o sexo entre árabes e israelís como solución alternativa ao conflito de Oriente Medio. "Nos xornais lemos sempre sobre guerra, terrorismo, ataques, asasinatos... Se a xente tivese máis sexo pensaría menos no conflito", dixo Shay Malul, copropietario do negocio. Para lograr este obxectivo, a web ofrece estimulantes imaxes con protagonistas nacidos en Oriente Medio e sob títulos como 'Milicia Talibán', 'Tremor Árabe', 'Orgasmo Xudeu' ou 'Sexo no Exército' nas que, entre outras cousas, pódese ver a xudeus e árabes en escenas pornográficas. Miles de clientes "Gravamos de xeito profesional a homes e mulleres que non son actores profesionais. Isto é sexo real: sen maquillaxe e sen silicona, é como ver ao teu veciño", explica Malul. Malul e o seu socio, Avi Levy, iniciaron o negocio no 2001. Segundo eles, cada día entre 20.000 e 50.000 persoas pagan por ver os centos de vídeos de PARPAR1

CRÓNICA DESDE VIENA (PART.1,2,3)

| View | Upload your own

ISRAEL E A RESOLUCIÓN 181

Por Pedro Gómez-Valadés

Cúmprese este ano o 60 aniversario da creación do Estado de Israel. 60 anos nos que a sociedade israelí foi quen de construir, nun deserto inhóspito e hostil, un estado moderno, cunha economía dinámica, unha democracia avanzada e unha sociedade civil culta e dunha enorme vitalidade, nun escenario -o gran oriente medio- no que a liberdade é a excepción. E foi quen de facelo no medio dun conflito dramático no que a súa propia existencia física, a negación do seu dereito a existir, é a bandeira dos seus moitos inimigos declarados. E malia os anos transcorridos, cómpre lembrar que o Estado de Israel nace tres anos após o descubrimento dos horrores de Auschwitz, Treblinka, Mauthausen... e nace por mandato de Nacións Unidas -resolución 181- que contemplaba tamén a creación dun Estado árabe.

Cómpre lembrar tamén, que foi a negativa radical dos estados árabes a respectar a resolución –declarando unha guerra total de exterminio ao novo estado ás poucas horas de nacer- o que derivou na non existencia desde 1948 dun estado palestino. Esa é a súa (i)responsabilidade histórica. Este feito obxectivo é, por activa ou por pasiva, en moitas ocasións esquecido, tendéndose a culpabilizar en exclusiva a Israel da non resolución do conflito, sen abordar quen foi o flagrante violador da Resolución 181.

Israel cumpre 60 anos. E un pobo que sobreviviu a séculos de progroms, persecucións, discriminacións, exterminio industrial masivo... e que por fin acada un anaco minúsculo de terra -“ainda que sexa do tamaño dun mantel” dixera Ben Gurión- da súa terra histórica, para vivir por fin en paz sen ser perseguido e exterminado, debe ser motivo de recoñecemento. Hai datas na historia da humanidade que enchen de orgullo a toda persoa de ben, e unha delas é sen dúbida aquel 14 de maio de 1948 en que, centos de anos despois, o pobo de Israel acadou o que en xustiza merecía. O retorno ao seu fogar nacional.

Hoxe, 60 anos despois, constantemente acosado e atacado, non é honesto esixirlle un expediente impoluto e sen mancha. Porque ninguén que pasara o que o pobo xudeu pasou só no último século, tería unha actitude defensiva diferente, e descontextualizala dun día a día prebélico cando non directamente bélico, é unha fraude de mala fe. Oxalá as conversas iniciadas en Annápolis dean froito e Israel e Palestina poidan convivir definitivamente en paz. Pero a paz constrúese sobre a realidade. E a paz en Medio Oriente virá da man do recoñecemento real do dereito de Israel a existir e vivir con seguridade, e da renuncia total e absoluta ao terrorismo por todas as partes palestinas. Dicía Golda Meier que podía entender que os árabes quixeran botalos ao mar. Pero que o que os árabes non podían pretender é que os xudeus colaboraran na tarefa.

Artigo publicado no xornal LA VOZ DE GALICIA o 18.05.08

MENSAXE DO PRESIDENTE LULA A ISRAEL

MENSAGEM DO SENHOR PRESIDENTE DA REPÚBLICA FEDERATIVA DO BRASIL POR OCASIÃO DO ANIVERSÁRIO DE 60 ANOS DO ESTADO DE ISRAEL

Brasília, 8 de maio de 2008

No momento em que se comemora o 60º aniversário de fundação do Estado de Israel, quero, em meu nome e em nome da nação brasileira, transmitir ao povo e ao governo israelenses os nossos sinceros cumprimentos. Estejam certos de que a justa alegria celebrada nestes dias é compartilhada pelo Brasil com entusiasmo, intenso como a relação entre nossos países, nos mais variados campos, da agricultura e irrigação, ao meio-ambiente e biotecnologia; do monitoramento do espaço aéreo ao geo-referenciamento e sistemas de segurança; da educação e da inovação tecnológica ao intercâmbio cultural e a colaboração em políticas públicas de combate à pobreza. Para além da cooperação crescente e dos fatos históricos que vinculam Israel ao Brasil - a exemplo da participação, sempre lembrada e que muito nos orgulha, do chanceler Oswaldo Aranha -, nos une a comunhão de ideais, sobretudo o compromisso com a paz e o apego inarredável à democracia.

Recebam todos o nosso fraternal abraço e feliz Iom Haatzmaut!

http://www.presidencia.gov.br/presidente/

A NOVA ESQUERDA EUROPEA NACE ENTRE BERLÍN E VIENA

Por Paulo Casaca*

O Fórum para a Liberdade do Médio Oriente de Berlim e o "Stop the Bomb" (parem a bomba) de Viena promoveram, nos dias 2 e 3 de Maio, conferências sobre a ameaça de holocausto nuclear da teocracia iraniana. Organizações Não Governamentais recentes, nascidas da rejeição da ameaça neonazi da teocracia iraniana e da defesa do direito à existência de Israel e dos judeus – como de todos os países e de todos os povos – a sua característica básica comum é a de serem formadas por jovens vindos de organizações de esquerda – e mesmo de esquerda radical – em ruptura com a contemporização dos seus Estados Maiores com o fascismo religioso e nacionalista no Grande Médio Oriente.

A esquerda dos princípios e dos valores é uma esquerda que preza a vida, a liberdade, a tolerância e a solidariedade como valores supremos e que não se pode remeter a plataformas saídas de intrincados raciocínios sobre poderes e relações de força. Durante muito tempo a manipulação dos árabes da Palestina pelas autocracias da região, com a cobertura mediática e estratégica ocidental, transformaram aquilo que não é mais do que uma das manifestações de intolerância contra as minorias, numa luta entre espoliados de terras e de nacionalidade contra um impiedoso opressor.

As limpezas étnicas que foram depurando todo o Grande Médio Oriente, primeiro de judeus, mas depois de cristãos, de Druzos, de Bahai, de curdos, de turcomanos, de yazedis e de tantos outros, o extremismo nacionalista árabe primeiro e o fanatismo islâmico depois, foram menorizados na sua ameaça e sistematicamente desculpados como "reacção à agressão sionista" ou qualquer outro disparate do género, ou ainda pura e simplesmente assumidos como custos naturais e inevitáveis do petróleo e do mercado.

Quando os dirigentes iranianos começaram a negar a verdade do Holocausto, a conspirar com os neonazis europeus na perseguição dos judeus, dos seus opositores ou mesmo – como aconteceu comigo – dos dirigentes políticos europeus que se lhes opõem, a proclamar o esmagamento do Estado de Israel, aí finalmente houve quem entendesse que se tinha ido longe de mais na desculpabilização do fascismo islâmico. Parte da velha esquerda parece ter sucumbido ao apelo do petróleo, utiliza a retórica do multicultaralismo para esconder a intolerância étnica, cultural e religiosa, e não se distingue por isso do que sempre foi a direita dos interesses em quem repentinamente descobre virtudes antes desconhecidas.

A luta contra o fascismo religioso é a luta pela libertação dos povos do Grande Médio Oriente, a começar naturalmente pelo mundo árabe. Quem oprime o mundo árabe não é Israel ou o sionismo, são exactamente aqueles que em nome da defesa da sua religião pretendem mantê-lo acorrentado a mitos e práticas profundamente reaccionárias. Como dizia o manifesto de um movimento britânico também presente na conferência, o "Democratiya":
"Sectores da esquerda deixaram-se remeter a um canto incoerente e negativo do "anti-imperialismo" perdendo contacto com os valores tradicionais democráticos, igualitários e humanistas".
E mais adiante:
"Democratiya defende as bandeiras das revoluções democráticas dos séculos XVII e XVIII. Essas ideias tornaram-se a herança de todos pelas revoluções social-democratas, feministas e igualitárias dos séculos XIX e XX".

Recentemente, o Bloco Nacionalista Galego sofreu uma crise exactamente pelo carácter xenófobo e anti-semita da pretensa posição anti-imperialista da direcção do bloco. Pouco a pouco, vai-se erguendo uma nova esquerda, e eu creio que neste princípio de Maio, entre Berlim e Viena, ela se tornou imparável.

* Paulo Casaca é eurodeputado polo Partido Socialista portugués

SELO E CARIMBO BRASILEIRO DEDICADO A ISRAEL

A Empresa de Correios e Telégrafos -ECT- lança o selo personalizado e o carimbo comemorativos aos 60 anos de Fundação do Estado Israel, com um coquetel para convidados no Clube A Hebraica de São Paulo. A idéia de se fazer um selo comemorativo aos 60 anos de Israel foi do diretor dos Correios Menassés Leon Nahmias, com o propósito de marcar a data. Vale ressaltar que, durante 30 dias, a partir do dia 16 de abril, o carimbo alusivo à ocasião irá obliterar todas as correspondências despachadas na Agência dos Correios da Rua dos Pinheiros, em São Paulo. Para o evento de lançamento estarão presentes, Jack Terpins - presidente da CONIB e do Congresso Judaico Latino-Americano; Cláudio Lottenberg - vice-presidente da CONIB e presidente do Hospital Albert Einstein, a embaixadora de Israel no Brasil - Tzipora Rimon, o diretor dos Correios Menassés Leon Nahmias; políticos, pessoas do meio cultural, lideranças da comunidade judaica, entre outros. O selo será mais uma forma do Brasil participar das comemorações do 60º anos da fundação do Estado de Israel, que acontecem mundo afora.

NON MÁIS CONDESCENDENCIA

Editorial do xornal HAARETZ

16.05.2008

Menos de medio ano antes das eleccións presidenciais e oito meses antes da data do seu abandono da Casa Branca, George W. Bush presentou onte ante a Knesset un alto limiar de acción para o seu sucesor: continuar a enérxica loita contra as organizacións terroristas -Al Qaeda, Hamas e Hezbollah- e frustrar os esforzos de Irán por lograr armamento nuclear, que ameace a existencia do Estado de Israel. Resignarse á nuclearización iraniana será unha traizón ás xeracións vindeiras, sentenciou Bush. Trátase dunha pastilla tranquilizante para Israel, unha advertencia para Mahmud Ahmadinejad e Ali Khamenei en Teherán e un anuncio para o candidato dominante no partido Demócrata, Barack Obama, de que Bush aproveitará a súa autoridade ate o seu último día para deseñar unha política combativa contra Irán. Se resulta elixido Obama e non o candidato republicano John McCain, cuxas posturas son iguais ás de Bush, o presidente saínte podería tomar medidas militares aínda nos dous meses e medio entre as eleccións e o xuramento do novo mandatario. Bush elixiu referirse no seu discurso á súa visita a Massada e á promesa israelí: "Novamente Massada non caerá", ou, como el o dixera: "Nunca máis". Esta afirmación pódese interpretar en dous niveis: a firmeza en impedir que Irán logre capacidade de exterminar a Israel, e unha comprensión da posición israelí se é acurralado contra a parede e actúa para disuadir aos seus inimigos. As posicións declaradas de Bush non son vinculantes, oficialmente, non obrigan á próxima Administración nin ao Congreso, no que se perfila unha hexemonía demócrata, que obxecta complicacións militares no Medio Oriente. Pero reflicten unha lectura da situación, cuxa lóxica manterase aínda se en xaneiro de 2009 goberna en Wáshington Obama e a esquerda dos demócratas.

O problema iraniano non desaparecerá por si mesmo nin se resolverá grazas a diálogos apaciguadores. O saínte comandante da Forza Aérea, xeneral Eliezer Shkedi, expresouse hai pouco e en diversas oportunidades no mísmo espírito que o de Bush. Non se trata de declaracións de campaña electoral. Se o goberno de Israel decide emprender un operativo militar contra o átomo iraniano, tal como decidiu o ano pasado contra o reactor sirio e en 1981 contra o reactor nuclear iraquí, tal decisión estará influída polas posturas dos altos comandantes de Tzahal e da Intelixencia. Un estado xudeu, cuxos homes crave no goberno e o exército están convencidos de que 75 anos despois do ascenso de Hitler ao poder se cerne sobre el unha ameaza similar, non pode conformarse con rezongos. O discurso do legado de Bush na Knesset debe ser un tiro por elevación a Irán, e non só a ese país, de que se topa ante países determinados e unha política enérxica de non permitirlle desenvolver armamento nuclear. As propostas presentadas por algúns países de Europa e EE.UU. a Irán para motivalo a abandonar o desenvolvemento de tecnoloxía nuclear, foron respondidos por Irán cunha contraproposta, cuxo eixo é o seu desexo de ser socio na solución de "os problemas do mundo". Ahmadinejad, coas súas ameazas salvaxes e irracionais nega toda posibilidade de tomar con seriedade e confianza as propostas iranianas, e así reforza as voces combativas que chaman a unha solución militar.

ESTREA DE "LA BANDA NOS VISITA"

Tráiler en español da película israeli

REFLEXIÓNS SOBRE ISRAEL: 60 ANOS DE SOÑOS, PESADELOS E ESPERANZA

Por Elie Wiesel

Gañador do Premio Nobel da Paz. foi distinguido recentemente coa Medalla da Liberdade do Congreso de Estados Unidos; é autor de máis de 40 obras, entre elas, a súa mundialmente aclamada autobiografía Night, (A Noite), editorial El Aleph

Para o neno xudeu que hai en min, Israel representa un chamamento irresistible á esperanza e Xerusalén unha intensa canción de amor. Na miña pequena localidade romanesa, empolicada nos Cárpatos, eu paseaba a miúdo polas rúas e imaxinábame a min mesmo sentado nun banco dun lugar calquera de Judea, atento a un mestre que explicaba o misterio das palabras, a forza dos recordos e a sede humana de milagres. Co meu avó, un fervoroso hasidim [unha seita xudía], eu falaba en yidish. A el encantáballe ensinarme cancionciñas hasídicas e, por encima de todo, ver como eu me enfrascaba no estudo do Talmud [1]. O seu soño era vivir o suficiente para que todos nós fósemonos xuntos á Terra Santa e alí désemos a benvida ao Mesías. De feito, eu soñaba máis co Mesías que cun Estado político xudeu. Entón ocorreu o que ocorreu.

Onde estaba eu o 14 de maio de 1944? Aínda no guetto. Eu tiña 15 anos. O primeiro porte cara ao descoñecido, organizado con présas, estaba listo para partir ou xusto acababa de facelo. Para nós, o destino levaba posta a máscara da morte, á que o inimigo convertera no seu salvador. 14 de maio de 1948. París. Israel está a piques de nacer. Apátrida, eu vivira xa tres anos en Francia. Ao ser liberado de Buchenwald polo Exército norteamericano en 1945, un oficial preguntoume onde quería ser repatriado. Como a inmensa maioría dos meus amigos, respondinlle que quería ir a Palestina, pero a orde británica sobre inmigración, en vigor naquela época, pechounos as portas. Ao final, OSEAEI (Oeuvre de Secours aux Enfants ou Obra de Socorro á Infancia), unha organización franco-xudía excepcional de axuda humanitaria, levounos a 400 de nós a Francia.

Recordo. É un venres. David Ben-Gurion le a Declaración de Independencia do Estado xudeu; difúndena emisoras de radio de todo o mundo. Pola noite, achégome á sinagoga. Xúbilo. Uns estraños entre si comparten os mesmos sentimentos. Como? Un Estado xudeu? Tres anos logo da peor catástrofe da historia dos xudeus? Resúltame difícil concentrarme. Un ancián con barbas, de ollos febrís, me sermonea: este é o froito da oración, que é máis importante que a política. Gustaríame dicirlle que estou de acordo con el, que é tamén a oración o que nos permite ser testemuñas do cumprimento dunha antiga promesa, pero son demasiado tímido e gardo silencio. Os meus pensamentos voan cara ao meu avó. Non se merecía el, moito máis que eu, gozar deste momento glorioso? O meu pai, a miña nai? os meus sentimentos voan cara a eles, aos que levou un bulebule de lume e cinzas. Terei que incluír palabras de gratitude pola existencia do Estado xudeu na Kaddish [2] dolorosa que rezo por eles? Poderá ser verdadeiramente este momento brillante a resposta aos tormentos da nosa noite? Israel como compensación a Auschwitz? Non recordo con exactitude o que pensei naquel intre, pero confío en que xa entón rexeitaría esas teorías. Son crueis, simplistas, absurdas e, por encima de todo, indignas. Logo creceu o neno que eu era. Convertinme nun adulto que terminou de sentir o auténtico peso da idade. Que cambiou? Primeiro en París e logo en Nova York, durante máis de 20 anos fun correspondente dun diario vespertino de Israel, o Yedioth Ahronoth (Ultimas Noticias). Facíame unha ilusión enorme mentres seguía ao tanto dos acontecementos en Terra Santa. Para min, aquilo non fora unha guerra de conquista senón unha restitución, unha liberación. Logo de 2.000 anos de penalidades, de vidas pasadas nunha continua marcha dun exilio a outro, dunha situación de perigo á seguinte, as vítimas da súa propia debilidade conseguiran superala ao fin, conseguiran chegar a ser os autores da súa autodeterminación e adquiriran, xa que logo, un poder inesperado. O Estado soberano recentemente nado estaba disposto a vivir dentro das estreitas fronteiras definidas polo plan de partición das Nacións Unidas. Entón, con todo, aquela nova nación, que carecía de armas e dun Exército consolidado e estruturado, foi atacada, non por un senón por cinco países árabes ben armados. Naquela época, eu non era plenamente consciente do feito de que, nas vidas dos homes, do mesmo xeito que nas das nacións, o soño dun pode converterse nun instante no pesadelo doutro.

A gran pregunta: que ocorrería se os dirixentes palestinos daquel tempo seguisen o exemplo de Israel cunha declaración de constitución dun Estado palestino independente? Por que os dirixentes palestinos «non perderon nunca a oportunidade de perder unha oportunidade», por dicilo en palabras do desaparecido Abba Eban? Recordo a miña primeira viaxe a Israel en 1949. Embarqueime nun pequeno barco, ateigado de inmigrantes, no seu maior parte novos sionistas, en Marsella. Ao chegar a Haifa, vin no horizonte o maxestuoso Monte Carmelo, que trouxome á cabeza os seus profetas novos e errantes. Recordo o moito que me emocionei ao ver os primeiros policías xudeus, os primeiros funcionarios de aduanas xudeus e os primeiros soldados xudeus. A miña primeira visita a Xerusalén. Vaguei sen rumbo fixo pola cidade coa sensación de que xa estivera alí con anterioridade. Aos ollos da miña mente, eu xa estivera alí en incontables ocasións. Aínda así, sempre que agora visito Xerusalén teño a sensación de que é a primeira vez. En 1967, Exipto ordenou ás forzas armadas das Nacións Unidas que se retirasen do Sinaí e deste xeito provocou a guerra. Recordo aquel mes de xuño. Coa guerra aínda en todo o seu apoxeo no Sinaí e nos Altos do Golán, aproveitaba cada hora que tiña libre para rezar ante o Muro das Lamentacións, que recentemente fora liberado. Un día, cando camiñaba polas estreitas rúas da Cidade Vella, topeime cun grupo de nenos árabes que me miraron dun xeito raro. De súpeto caín na conta: estaban atemorizados. Eu dáballes medo porque era xudeu. Iso preocupoume enormemente. Como xudeus, temos unha longa historia de pasar medo. Agora, nenos aterrorizados por un xudeu? Non teño ningún problema con ningunha relixión. Con todo, non soporto aos fanáticos, de calquera relixión que sexan, incluída a miña. Eses terroristas suicidas que respiran odio e practican o culto á morte son unha praga para todas as nacións. Fago aos seus xefes responsables dos males que causan. Son consciente, por suposto, de que tamén cabe expor interrogantes sobre os dirixentes israelís. Durante anos e anos de derramamento de sangue, fixeron eles algo por aproveitar todas as oportunidades de pór fin ás hostilidades? No plano persoal, pregúntome a min mesmo por que non me trasladei a vivir a Israel. Ao final da guerra, moitos dos meus amigos de mocidade culminaron a súa aliá [3] ilegalmente, vía Chipre, mentres que eu fiquei en Francia, coa intención de ir vendo que pasaba e de xuntar unhas palabras con outras. Por que? Sesenta anos máis tarde, todas esas preguntas e moitas outras máis continúan sen resposta. Sei que hai quen me acusa de facer demasiado e sei que hai outros que me culpan de non facer dabondo, sobre todo, por vivir en Estados Unidos, tan lonxe de Israel e dos seus innumerables problemas. Que hai da esperanza? É necesario renunciar a ela dunha vez por todas e aceptar a realidade? Temos que dicirnos a nós mesmos que temos que vivir día a día, cos nosos medos permanentes e as nosas alegrías fugaces? Cal debería ser o papel do escritor, do profesor, da testemuña ou simplemente do xudeu que hai en min, que non vive en Israel pero que debe a Israel adhesión e lealdade, e quizais tamén, por que non, a súa gratitude sinxelamente por existir como tal xudeu? Por suposto, eu, e como eu moitos xudeus que viven na Diáspora, sinto a necesidade de cooperar coa independencia de Israel e coa superación do illamento no que «as nacións do mundo», por empregar a expresión talmúdica, tratan con frecuencia de encasillar ao noso país. Cando falamos de Israel, moitos de nós sentimos que é o noso deber subir de nivel o debate. Trátase con iso de propor que gardemos silencio sobre os palestinos, sobre eses homes, mulleres e nenos, especialmente nenos, que viven na miseria, no medo, no sufrimento, e que botan a culpa de todo iso a Israel? Por suposto que non. Ademais, cónstame que o Goberno de Israel e a maioría da poboación cren que, se hai unha solución, susténtase en dous estados que convivan o un xunto ao outro e que opten pola paz. Para un xudeu coma min, co meu pasado e o meu compromiso, cooperar con Israel significa algo máis que a simple axuda material. Eu estiven, como tamén o rei Abdulah II de Xordania, entre os que puxeron en marcha a primeira reunión de verdade entre o primeiro ministro de Israel, Ehud Olmert, e Mahmoud Abbas, presidente da Autoridade Palestina, na nosa Conferencia de Petra de 2006. Nesta extraordinaria parte do mundo, bendicida por Deus e maltratada polo home, a paz segue sendo a prioridade que máis nos apaixona. Agora ben, como conseguila? A mediados dos anos 70, publiquei unha carta dirixida «a un mozo árabe palestino». Nesa carta dicíalle que o home que eu son, o xudeu que eu son, compréndelle mellor que ninguén. Comprendo o seu sufrimento, e ate a súa rabia. Dicíalle que estaba disposto a facer un esforzo por axudarlle a construír sobre as ruínas, como os xudeus fixemos unha e mil veces, A diferenza é que cando nós facemos fronte aos nosos problemas, nunca optamos pola violencia. Se tivese que escribir hoxe esta carta, engadiría que, se renunciase ás súas tácticas, á violencia absoluta do terrorismo suicida, eu e moitos outros fariamos nosa a súa causa de xeito inmediato. Agora ben, como vou apoiar a ninguén, home ou grupo, que predica ou ate tolera unha doutrina cuxo obxectivo declarado é a aniquilación dunha comunidade de seis millóns de xudeus que viven na súa terra ancestral, que é tamén a miña terra? Por que non resido en Israel nin son cidadán israelí? Principalmente porque, durante moitos anos, pensei inxenuamente que eu era máis útil ao meu pobo fóra de Israel. Tamén, recoñezo, porque non estaba preparado. Ate hoxe resúltame difícil distanciarme da Diáspora e das súas ansiedades, dos seus recordos e dos seus retos. Por iso mesmo, aínda que é certo que non vivo en Israel, tampouco podería vivir sen Israel.

[1] O Talmud é o tratado que compendia a lexislación civil e relixiosa dos xudeus (con apostilas e comentarios incluídos) non incluída no Pentateuco.

[2] A "Kaddish" (habitualmente, con maiúscula) é a oración diaria que se recita na sinagoga.

[3] A "ahyá" ou "aliá" (literalmente "ascenso" en hebreo) é o termo usado para denominar ao retorno á terra de Israel.

Artigo publicado no xornal El Mundo 14.05.08

MENTIRAS

Por Pilar Rahola

www.pilarrahola.com

Morreu Irene Sendler, a muller que salvou a 2.500 nenos do gueto de Varsovia. Durante anos non se soubo da súa existencia porque o comunismo nunca falou dela. Foron uns estadounidenses quen descubriron a fazaña desta muller que sacaba a nenos do gueto, escondíaos baixo nomes católicos e gardaba as súas identidades en botes de conserva, baixo un manzano. Condenada á morte polos nazis, foi rescatada pola resistencia cando ía camiño do patíbulo. Na prisión de Pawiak, atopou unha estampa coa lenda "Xesús, en vos confío". Conservouna ate o día en que lla regalou a Xoán Paulo II. Descanse en paz esta muller, xusta entre os xustos.

Din os que din coñecer o conflito árabe-israelí que o Estado de Israel naceu grazas ao holocausto. En parte, pois, a esa Europa con mala conciencia da que Irene Sendler foi unha das súas poucas honras. Esta afirmación, repetida ate convertela nun axioma do discurso antiisraelí, é, con todo, unha das moitas mentiras que adornan a historia do conflito. Contrariamente, nin Gran Bretaña - que acuñou o termo judenfrei, libre de xudeus, cando creou o reino de Transxordania- nin ninguén en Europa tivo en conta o holocausto, e os portos de todo o mundo mantivéronse pechados á chegada dos sobreviventes do exterminio. Só cabe recordar a traxedia do Patria, con 1.700 xudeus, que se afundiu en Haifa sen que os británicos permitisen o seu amarre. Ou o buque Struma, que foi relanzado a mar aberto e naufragou no mar Negro, onde se afogaron centenares de xudeus. Ou a traxedia do Exodus... Se a creación do Estado de Israel chegou finalmente á ONU, hai 60 anos, foi polo encono dos xudeus que, desde había séculos, soñaban con esas terras, orixe de toda a súa memoria. Pero foi, tamén, pola loita suicida que protagonizaron ate conseguir o recoñecemento. A partir dese momento naceu o Estado de Israel, que non tivo nin un día de respiro e que logrou sobrevivir contra todo prognóstico. Non só sobreviviu. Tamén conseguiu callar unha democracia nunha terra convulsa e avanzar en ciencia e medicina. Con todo, a súa creación tamén é o inicio dun edificio de mentiras que construíu a distorsión máis flagrante da historia moderna. E nese edificio baséanse a maioría dos tópicos que criminalizan a Israel. Sobre Israel non se analiza, méntese, ate o punto de que moitos dos solidarios con Palestina crean unha historia paralela que nunca existiu.

Por exemplo, que "Palestina sempre foi árabe". Nunca existiu ningún Estado árabe en Palestina, considerada polos árabes parte de Siria. Desde o ano 1300 a. C. existiu un reino hebreo. Ou que "os xudeus roubaron as terras aos árabes". Mentira. En 1947 os xudeus tiñan 463.000 acres: 45.000 comprados aos británicos, 30.000 ás igrexas e 387.500 aos terratenientes árabes, a maioría residentes en Damasco. E así ate o infinito. O concepto de pobo palestino ten 50 anos: nace nos campos de refuxiados xordanos e foi usado por estes países para manter unha situación de guerra. O resultado actual é a derivada da inxerencia árabe, a corrupción dos seus dirixentes, a inculcación do fanatismo, primeiro panarabista e agora islámico, e a negativa musulmá a ter de veciño un país democrático. Se 60 anos despois aínda non hai paz, o fácil é culpar a Israel, e con todo ningún outro país está máis farto da guerra. Non así os seus veciños, que continúan financiando o terrorismo, alimentando o odio antixudeu e negando toda opción de paz. A nakba palestina, pois, non naceu hai 60 anos da man dos xudeus. Naceu o día que os árabes decidiron usar aos árabes de Terra Santa para destruír un novo Estado. E nunca máis deixaron de usalos. Podemos levantar bandeiras de odio a Israel, como fan tantos esquerdistas de pro. Pero a verdade segue sendo teimuda.

Israel é o único Estado do mundo ameazado de destrución. O único que ten que pedir perdón por existir. E o único que pode desaparecer. Sesenta anos despois, os descendentes da shoah aínda non viven en paz. E agora, como entón, continúan levando o estigma da culpa. Nada novo, pois, baixo o sol bíblico.

La Vanguardia 13.05.08

TOP TEN MACCABI 2008

As dez mellores xogadas do Maccabi na pasada Euroliga da que finalmente foi subcampión.

A HEROÍNA DO GUETTO

Por Vanesa Suvalski

O mundo perdeu a un dos seus xustos. A vida de Irena Sendler, unha muller polaca que salvou a uns 2.500 nenos xudeus durante a Shoáh, apagouse onte en Varsovia aos 98 anos de idade, por mor dunha afección pulmonar. Ao coñecerse a noticia do seu falecemento, o presidente de Polonia, Lech Kaczynski, expresou o seu «enorme agradecemento» a Sendler pola súa «valentía extraordinaria». En 1965 foi honrada co título de «Xusto das Nacións» por parte do Instituto de Estudos do Holocausto Yad Vashem, en Xerusalén. Polonia e Israel propuxérona en 2006 como candidata para o Premio Nobel da Paz. Con todo, a esta humilde muller non lle importaban as honras oficiais. «Cada neno salvado coa miña axuda e coa axuda de todos os emisarios secretos, que xa non viven, son a xustificación da miña existencia sobre esta terra, e non unha reivindicación de gloria», escribiu Sendler nunha carta ao Senado de Polonia, que o ano pasado rendeulle honras. Irena era unha asistente social de 29 anos cando a Alemaña nazi invadiu Polonia en agosto de 1939, dando inicio á Segunda Guerra Mundial. A iniciativa de Sendler, a organización clandestina «Zegota» logrou sacar entre outubro de 1940 e abril de 1943 a miles de cativos xudeus do gueto de Varsovia. A escusa oficial dos membros do grupo para entrar alí era inspeccionar as condicións sanitarias no gueto durante brotes de tifoidea. Sendler e unha vintena de colaboradores sacaban aos bebés e nenos pequenos agochados en ambulancias e tranvías, ás veces ate dentro de paquetes para evadir os controis nazis. Así puideron salvalos da deportación aos campos de exterminio, destino de case todas as persoas recluídas no gueto, liquidado en abril de 1943. O grupo clandestino escondeu aos nenos con papeis falsos no seo de familias cristiás, en conventos e orfanatos. Iso si, Irena sempre desexou que os seus protexidos coñecesen a súa verdadeira identidade. Por iso, ocultou na súa casa unha lista cifrada cos seus nomes reais. Se algo lle sucedía a ela, os nenos poderían coñecer a súa verdadeira orixe. En outubro de 1943, a Gestapo, a policía secreta nazi, detivo a Sendler e a activista foi condenada á morte. A pesar de sufrir brutais torturas, a muller xamais delatou o traballo da súa organización nin o agocho dos nenos. Xente da resistencia polaca logrou sacala do cárcere tras subornar aos gardas alemáns. Irena sobreviviu a guerra escondida cun nome falso. «A xente só pode dividirse en boa ou mala. Non importan a súa raza, relixión ou nacionalidade», ensinoulle o seu pai. Xeracións enteiras estaranlle por sempre agradecidas.

Tirado do xornal ABC

CONFERENCIA INTERNACIONAL: A AMEAZA IRANIANA (3ª PARTE)

CONFERENCIA INTERNACIONAL: A AMEAZA IRANIANA

A república islámica, a loita de Israel pola súa existencia e as reaccións europeas.

(Unha crónica desde Viena en exclusiva para AGAI de Ilana Steiner e Carlos Penela)

3ª e última parte

Nesta última parte ofrecemos un esbozo dos contidos que se trataron ao longo da segunda parte desta Conferencia Internacional no domingo día 4, e onde interviron de xeito especial, tanto desde o público como desde a palestra, representantes do exilio iraniano.

A cuarta mesa de traballo tiña por título “As relacións austro-iranianas e o pasado nacionalsocialista”, moderada por Michaela Sivich, colaboradora da iniciativa “Stop the bomb” e o colectivo “Cafe Critique”, e encetou o tema o coñecido autor e poeta vienés Robert Schindel coa leitura dun suxerente texto en clave literaria baixo o nome de “A memoria austríaca”.
Con orixinalidade e humor, desgaxando a súa intervención en diferentes epígrafes algo elípticos, o escritor referiuse á Memoria como un elemento que non se prodigaba demasiado no “habitus” da cidadanía austríaca e identificou aos austríacos e aos xudeus (por diferentes motivos) como os “campeóns mundiais” da Memoria. Así mesmo, analizou o significado e o valor desa “capacidade da Memoria” para a comunidade xudía en Austria ao longo dos anos, como un escudo contra a opresión e a humillación, contra o “silencio xeral”, dixo, que se producira aquí despois da Shoah.
De xeito crítico e provocador definiu o antisemitismo como quizais a única constante en cada expresión vienesa e austríaca ao longo da Historia e como colofón tivo palabras de alento e lembranza para Israel, lembrando que “afortunadamente” era posíbel agora celebrar o seu 60 aniversario.

Tomou seguidamente a palabra o Sr. Hiwa Bahrami, en representación do Partido Democrático do Curdistán Iraniano, cunha charla que tiña como título “A política austríaca de apaciguamento”, para falar da represión das minorías no Irán, centrándose especialmente na exercida contra o seu pobo, o curdo, e criticar a política permisiva do gobernos austríacos e os contactos destes co rexime iraniano.
Bahrami lembrou que no Irán existen cinco diferentes nacionalidades, que viven nunha situación de persecución e negación dos seus dereitos e afirmou tamén que o programa nuclear non é o único problema do rexime dos mullahs, senón que o terrorismo de Estado contra os opositores e os disidentes é un feito presente e de dimesións dramáticas. A este respeito, fixo mención, por exemplo, aos asasinatos que se cometeron contra representantes do seu partido por parte de elementos dos servicios secretos iranianos en Austria e Alemaña (anos 89 e 92), asasinatos que, na súa altura, se presentaron por parte de certos medios de comunicación europeus como “simples axustes de conta” entre membros do exilio curdo.

A seguir, fixo un recordatorio das relacións entre os dous estados (Irán e Austria), que xa eran moi intensas no plano económico durante o mandato do Sha (o cal definiu como “rexime chauvinista”). Esta “tolerancia” coas prácticas represivas do rexime iraniano ten sido constante en todos os gabinetes austríacos, sen que cesase nunca a cooperación comercial e mesmo intensificándose durante os últimos anos do goberno dos aiatollahs.
As relacións económicas de Austri