“Os tempos converteron en impopular a manifestación aberta do odio aos xudeus. Sendo este o caso, o antisemita busca novas formas e foros onde poder instalar o seu veleno. Agora agóchao tras unha nova máscara. Agora non odia aos xudeus, só é antisionista!!”.
Martir Luther King na súa "Carta a un amigo antisionista" 1967.

terça-feira, maio 03, 2016

Esquerda e antisemitismo


Por Jan Surmann

A esquerda parece ter que estar libre de sospeitas se falamos de reproducir actuacións antisemitas, do mesmo xeito que sempre pensou estar libre de sospeitas se era relacionada con outras estruturas represivas. Con todo xa co tema do racismo e do sexismo resultou ser necesario asumir que a propia esquerda non está libre destas estruturas represivas só polo feito de loitar por unha sociedade de iguais e sen clases.

Antisemitismo como fío vermello histórico

O antisemitismo dentro da esquerda non comezou coas campañas antisemitas de Stalin nin con aqueles discursos anticapitalistas que dividiron o capitalismo en dúas esferas: a esfera positiva da produción e a suposta negativa da circulación. O universalismo da esquerda historicamente encadrou o problema do antisemitismo nunha solución máis global, entendendo o antisemitismo só como un reflexo dos problemas sociais. O antisemitismo despois de Auschwitz mudou a súa forma de presentación e transformouse nunha constante crítica ao Estado xudeu, a Israel, que representa como nación ao xudeu "abstracto" entre os Estados. Así como antes os xudeus convertéronse nos culpables dos problemas sociais para o antisemita, é agora o Estado de Israel unha metáfora do Mal para o antisionista. Ironicamente, até o ano 1967 mesmo podíase falar dun consenso prosionista dentro da esquerda. Con todo, a guerra de 1967, o auxe da nova esquerda e o seu antiimperialismo enfocado cara ás loitas de descolonización causaron o xiro político. O discurso pasaba a ser antisionista, contrastando coa postura que tomaba a dereita defendendo a Israel e o seu vencello con Occidente no contexto da Guerra Fría.

Así pasou a ser parte integral da ideoloxía da esquerda o antisionismo, o cal estaba estreitamente vencellado ao conflito en Oriente Medio. Este conflito leva certo elemento tráxico, xa que a propia historia do sionismo podería estar predestinada a ser obxecto dunha solidariedade esquerdista que con todo non chegou a ser. Israel e a historia sionista pódense entender como o intento de autodeterminación xudía despois da negación de plenos dereitos civís para os xudeus dentro do xurdimento dos Estados Nación e como unha compensación malograda por parte da comunidade internacional ante o Holocausto. O sionismo é a resposta ao antisemitismo occidental. Pero ante isto, grande parte da esquerda non só rexeitou o particularismo do sionismo ao encaixalo no seu esquema universalista revolucionario, senón que tamén vinculouse á ideoloxía antiimperialista, dentro da cal o sionismo converteuse nun sinónimo para o racismo e o colonialismo, mentres o movemento nacional dos palestinos foi entendido como o suxeito anticolonial.

A crítica ao sionismo e a Israel non acaba en Israel. Aplícase por todo o mundo onde haxa xudeus e implica por iso antisemitismo. Calquera comunidade xudía foi tomada como delegación de Israel, fosen israelís ou non, reproducindo así unha vez máis a exclusión nacional que os xudeus sofren na sociedade burguesa. Outra característica máis do antisionismo da nova esquerda foi o comparar constantemente a política de Israel cos crimes nazis. Para deslegitimar a Israel, a nova esquerda encargouse de levar a cabo este tipo de revisionismo histórico, contribuíndo así substancialmente a que os crimes nazis convertésense nun código cultural aplicable hoxe en día a calquera mal.

"Pobo" versus "clase"

Pero o retroceso desta esquerda non só foi un antisemitismo en potencia, senón que ademais a teoría principal na que se baseaba, o antiimperialismo, representou unha laxa para o desenvolvemento emancipatorio. Mentres que Marx tras o fracaso da revolución de 1848 había xa substituído a categoría "pobo" pola de proletariado, este termo (pobo), volveu ser ferramenta no instrumental da nova esquerda no tempo de auxe dos movementos de liberación nacional e a descolonización. A concepción de "pobo" simulaba unha homoxeneidade de intereses no colectivo nacional. Esta concepción antiimperialista "vulgar", e con ela a dos suxeitos de liberación, acabou fixándose máis en nacións e en pobos dentro das loitas anticoloniales que no uso do instrumentario materialista de clase e unha crítica á Estado Nación. No canto de falar de explotación e relacións de capital, este antiimperialismo "vulgar" fixouse na dominación de Estados sobre pobos oprimidos. Baixo os conceptos de pobo e nación -e con eles a intrínseca ignorancia das contradicións internas que estes conceptos necesariamente implican- a visión emancipatoria do antiimperialismo cada vez afastouse máis do ideal dunha sociedade libre e sen clases.

Non é de estrañar que un replanteamiento por parte da esquerda desta concepción política, cos ramallazos antisemitas que leva, comezase a darse xunto coa crise que a formulación antiimperialista sufriu tras as transformacións paradigmáticas que se deron coa desintegración dos réximes do Leste e co fin da Guerra Fría. Gran parte do macrocontexto da nova esquerda e das súas formulacións teóricas desapareceu nos anos posteriores a 1989.

De todo isto saen tres problemas fundamentais que esta orientación ideolóxica provocou na elaboración dunha política emancipatoria por parte da esquerda.

Primeiro: ignorouse ás vítimas xudías do fascismo, e ignorouse o peso que o antisemitismo ten como tendencia reaccionaria existente nas sociedades occidentais.

Segundo: a teoría que guiaba este antisionismo era un antiimperialismo "vulgar" que no seu parte emancipatoria caeu atrás da elaboración de Marx e a súa análise social.

Terceiro: unha parte importante da esquerda actual aínda segue esta ideoloxía, caendo así cada vez máis en tendencias reaccionarias (como demostran as alianzas pragmáticas con forzas como Hamás ou Hezbolá).

Por tanto, un replanteamiento das actitudes antisemitas e antisionistas dentro da esquerda é necesario para incluír a noción do antisemitismo na crítica á sociedade burguesa e aos seus conceptos de exclusión. Tamén é necesario para poder conseguir acabar con calquera colaboración e complicidade por parte da esquerda coa marxinación e a exclusión social e á vez é parte integral de todo un replanteamiento teórico-político de como crear unha política emancipatoria nesta nova época histórica.

sexta-feira, abril 29, 2016

Non se entusiasmen co boicot



Por Aluf Ben
Director de Haaretz
28/04/2016

Imos comezar cunha fantasía: a comunidade internacional fartouse do comportamento de Israel polo que decide imporlle sancións económicas e culturais. Os investimentos baixan a cero, redúcese o turismo, néganse bolsas de investigación e as portas aos Xogos Olímpicos péchanse. Viaxar ao estranxeiro cun pasaporte israelí obriga a colocarse na cola para visados e pasar unha minuciosa investigación. Os políticos e o persoal militar poderán visitar o mundo pero cunha identidade falsa ou no marco dunha viaxe secreta.

Os defensores do boicot cren que Israel, que depende da axuda internacional, non vai soportar unha presión deste tipo. Eles agardan que só a ameaza das sancións sera dabondo para que o goberno israelí decida saír inmediatamente dos territorios, a evacuación dos asentamentos e o establecemento dun estado palestino. Outra pequena presión e Xerusalén volverase a dividir e o Exército de Defensa de Israel retirarase do Val do Jordán. A ocupación vai rematar e o estado xudeu democrático situarase seguro detrás dun novo límite. Happy End, títulos finais.

Con todo, o sometemento ante o boicot non está garantido. O máis probábel é que o goberno endureza as súas posicións e se repregue dentro dos territorios en lugar de retirarse, do mesmo xeito que outros países fixeron cando tiveron que facer fronte a un embargo internacional, como Sudáfrica, Corea do Norte e Cuba. Elas impuxeron unha austeridade económica e restricións ás viaxes ao estranxeiro, suprimiron á oposición, aforraron en pezas de recambio para os seus avións, produciron alternativas locais para as importacións e así continuaron vivindo. A medida que aumenta a presión, asemellarase Israel máis a Masada que a Tel Aviv. Medidas que previamente eran tabú, como a masiva construción nos asentamentos, un cambio no status quo no Monte do Templo e mesmo a transferencia dos palestinos, poderíanse facer baixo a sensación que de todos xeitos non hai nada que perder.

Que pasaría se os iniciadores do boicot renuncian a dividir a terra e á independencia de Palestina e esixen que todos reciban igualdade de dereitos civís nun estado binacional único desde o mar até o Jordán? Será máis fácil para eles recrutar á opinión pública occidental baixo o principio democrático básico de "un home-un voto" no canto de establecer outra ditadura árabe xunto a Israel. Un estado binacional enterrará ao movemento nacional palestino pero tamén á visión sionista.

Como responderán os israelís seculares, liberais, que soñan con ver aquí un estado como no occidente desenvolvido, que respecte os dereitos humanos e os dereitos civís, ante este escenario? Van soportar un menor nivel de vida e unha liberdade política limitada co fin de ver triunfar o boicot contra Israel ou vanse a mudar a outro lugar buscando unha oportunidade económica e máis liberdade individual?

Os entusiastas do boicot gozan comparando a Israel con Sudáfrica e describen o colapso do apartheid coma un modelo de éxito da presión internacional. Eles esquécense que o apartheid non desapareceu da noite a mañá, senón despois de anos dunha represión cada vez maior. Moitos xudeus que se opuxeron ao racismo estatal non quedaron alí esperando a caída do réxime, senón que se foron a Gran Bretaña, Australia, Estados Unidos e Israel. Un fenómeno similar producirase tamén en Israel se son impostas sancións contra. Os que teñan diñeiro e un pasaporte, e amen a liberdade iranse, deixando aquí a un estado relixioso, de dereita e con máis pobres.

Aqueles que ven no boicot unha panacea "para salvar a Israel de si mesma" deberían preguntarse se desexan vivir nun estado Masada ao estilo Bezalel Smutrich (deputado de Bait HaYehudi), ou un estado de todos os cidadáns xunto a Khaled Mashal, Mohammad Dahlan ou Marwan Barghouti como primeiro ministro. Deberían preguntarse se para poder ver o fin da ocupación están disposto a sacrificar o Israel democrático, liberal e próspera en fronteiras recoñecidas.

Para cambiar a situación a esquerda debería aprender da dereita e consolidar un apoio interno ás súas posicións. Quen renuncia de antemán ao esforzo político, co argumento que o cidadanía é parva, racista e encantado por Binxamin Netanyahu, entregando incluso o país no que queren vivir, fano mesmo a favor da ilusión de redención que supoñen traeralles en BDS. Xa que se o boicot ten éxito, a maioría deles non quedarán aquí para apagar a luz.

Publicado en hebreo en HAARETZ
http://www.haaretz.co.il/opinions/.premium-1.2928208?=&ts=_1461882422216

terça-feira, abril 26, 2016

Rachar cos tabús da esquerda


Por Slavoj Žižek
"La nueva lucha de clases. Los regufiados y el terror" 
Editorial Anagrama 2016

Para restaurar o núcleo emancipador da idea de Europa, hai toda unha serie de tabús nas esquerdaS - actitudes que fan que algúns temas se convertan en intocables e sexa mellor deixalos en paz - que habería que rachar.

O primeiro tabú que hai que desbotar de xeito implacable é a ecuación que equipara calquera referencia ao legado emancipador europeo co imperialismo cultural e o racismo: moita xente de esquerdas tende a desdeñar calquera mención dos «valores europeos» coma se fose unha forma ideolóxica do colonialismo eurocéntrico. A pesar da responsabilidade (parcial) de Europa na situación da cal foxen os refuxiados, chegou o momento de abandonar o mantra da esquerda segundo o cal a nosa tarefa básica é a crítica do eurocentrismo. A lección que hai que extraer do mundo posterior ao 11-S é que o soño de Francis Fukuyama dunha democracia liberal global mostrouse ilusorio, pero a nivel económico o capitalismo trunfou en todo o orbe: as nacións do Terceiro Mundo (China, Vietnam...) que o subscriben son aquelas que crecen a un ritmo máis espectacular.

O capitalismo global non ten ningún problema á hora de adaptarse a unha pluralidade de relixións, culturas e tradicións locais; de feito, a máscara da diversidade cultural susténtaa o presente universalismo do capital global, e este novo capitalismo global funciona aínda mellor se se organiza politicamente segundo os así chamados «valores asiáticos», isto é, de maneira autoritaria. De maneira que a cruel ironía do antieurocentrismo é que, en nome do anticolonialismo, se critíca a Occidente xusto no mesmo momento histórico en que o capitalismo global xa non necesita os valores culturais occidentais para que todo vaia como unha seda, e apañase bastante ben coa «modernidade alternativa»: a forma non democrática de modernización capitalista que se da no capitalismo asiático. En resumo, téndese a rexeitar os valores culturais occidentais xusto no momento en que, reinterpretados de maneira crítica, moitos deles (igualitarismo, dereitos fundamentais, Estado do benestar) poderían servir de arma contra a globalización capitalista. Seica esquecemos que toda a idea da emancipación comunista, tal como concibiuna Marx, é absolutamente «eurocéntrica»?


O seguinte tabú que hai que abandonar é a idea de que a protección do noso modo de vida occidental é en si mesma unha categoría protofascista ou racista. A idea é máis ou menos así: se protexemos o noso modo de vida, favorecemos á onda antiinmigración que campa por toda Europa, e cuxa manifestación máis recente é o feito de que, en Suecia, o partido demócrata antiinmigración Sverigedemokraterna superou por primeira vez aos socialdemócratas e converteuse na forza máis poderosa do país.

No entanto, tamén se pode abordar o problema de como a xente corrente ve ameazado o seu modo de vida desde o punto de vista da esquerda, algo do que o político demócrata estadounidense Bernie Sanders é a proba evidente. A verdadeira ameaza ao noso modo de vida comunitario non son os estranxeiros, senón a dinámica do capitalismo global: só nos Estados Unidos, os últimos cambios económicos contribuíron máis a destruír a vida comunitaria nas cidades pequenas - o modo en que a xente corrente participa nos acontecementos políticos e esfórzase por resolver os seus problemas locais de maneira colectiva - que todos os inmigrantes xuntos.

A reacción habitual da esquerda ante todo isto adoita ser un estalido de moralismo arrogante: no momento en que dalgunha maneira aceptamos a «protección do noso modo de vida», xa comprometemos a nosa posición, pois estamos a propor unha versión máis modesta do que os populistas antiinmigración defenden abertamente. Seica non foi esta a historia das últimas décadas? Os partidos centristas rexeitan o aberto racismo dos populistas antiinmigración, pero ao mesmo tempo afirman «comprender as preocupacións» da xente corrente e pór en práctica unha versión máis «racional» das mesmas políticas. A auténtica resposta de esquerdas a este moralismo liberal é que, en lugar de rexeitar a «protección do noso modo de vida» como tal, habería que demostrar que o que propoñen os populistas antiinmigración como defensa do noso modo de vida de feito supón unha ameaza maior que todos os inmigrantes xuntos.

O seguinte tabú que a esquerda debe romper e abandonar é o de prohibir calquera crítica ao islam tachándoa de «islamofobia», unha auténtica imaxe especular da demonización populista antiinmigración do islam: hai que acabar xa con ese medo patolóxico de moitos esquerdistas en Occidente a ser culpables de islamofobia. Salman Rushdie foi denunciado e condenado por provocar de maneira innecesaria aos musulmáns, o que o convertía (polo menos parcialmente) en responsable da fatua que o condenaba á morte: de golpe, o quid da cuestión xa non era a fatua en si, senón o modo en que podiamos excitar a ira dos gobernantes islamitas de Iran.

O resultado do devandito punto de vista é o esperable en tales casos: canto máis profundan na súa culpa a esquerda liberal de Occidente, máis os acusan os fundamentalistas musulmáns de ser uns hipócritas que tentan ocultar o seu odio cara ao islam. Esta constelación reproduce perfectamente o paradoxo do superego: canto máis obedeces o que a axencia pseudomoral esíxeche, máis culpable es: é coma se canto máis tolerases o islam, maior fose a presión que exerce sobre ti. E podemos estar seguros de que o mesmo ocorre coa afluencia de inmigrantes: canto máis estea disposta a aceptalos Europa Occidental, máis culpable sentirá de non aceptar un número aínda maior deles, e nunca teremos suficientes. E cos que temos xa en Europa, canto máis tolerantes mostrémonos cara ao seu modo de vida, máis culpables farannos sentir por non practicar a suficiente tolerancia.


Por exemplo: aos seus fillos non se lles serve porco nas escolas, pero e se o porco que comen os demais moléstalles?; ás nenas permíteselles cubrirse nas escolas, pero e se as europeas que ensinan o embigo moléstanlles?; a súa relixión é tolerada, pero non lla trata co debido respecto; etc., etc. A premisa tácita dos críticos da islamofobia é que o islam dalgún modo opón resistencia ao capitalismo global, que se trata do obstáculo máis poderoso á súa expansión sen molestias; e, por conseguinte, sexan cales sexan as reservas que nos expoña, desde un punto de vista práctico deberiamos pasalas por alto en nome da solidariedade na Gran Loita. Esta premisa hai que rexeitala de maneira radical e inequívoca. As alternativas políticas que proporciona o islam poden identificarse claramente; van do nihilismo fascista, que parasita o capitalismo, ao que representa Arabia Saudita; podemos imaxinar un país máis integrado no capitalismo global que Arabia Saudita ou calquera dos Emiratos? O máximo que o islam pode ofrecer, na súa versión moderada, é outro tipo de «modernidade alternativa» máis, unha visión do capitalismo sen os seus antagonismos, que non pode senón parecerse ao fascismo.

domingo, abril 17, 2016

O kibbutz. establecemento comunal colectivo. Por Josep Pla


Por Josep Pla
Tirado do seu libro "Israel, 1957"

O kibbutz é unha das institucións máis orixinais de Israel. É un fenómeno de colectivización que deu excelentes resultados e esta é unha das razóns que explican a reticente, a miúdo adversa política, da URSS, respecto deste país: o kibbutz socializante (en definitiva de socialismo democrático de Israel) foi unha institución eficaz e positiva, mentras que o koljoz soviético foi un completo desastre económico e social. A comparación é demasiado odiosa e viva para que poida ser perdoada polo dogmatismo comunista irreal e apriorístico.

A principios de século, os primeiros inmigrantes comprobaron que o obreiro árabe agrícola, ser primitivo, habituado a un tipo de vida dunha gran precariedade, atopaba traballo con maior facilidade que o obreiro xudeu culto e progresista, infatigábel pero inhábil. Esta constatación levoulles a agruparse colectivamente e a traballar en común. Os seus esforzos, no entanto, non poderían cristalizar se o Fondo Nacional Xudeu non lles dera a terra facilmente. Cando a tiveron, para obter algún resultado, tiñeron que facer considerables sacrificios. A primeira kuntsa ou kibbutz foi fundada en Degania, no alto Xordán, a base da ideoloxía socialista de David Gordon. O principio que defendía Gordon era este: hai que dar a cada un segundo a súa capacidade e segundo as súas necesidades. Sostiña que o traballador pai de familia debe gañar máis que o pai de familia que ten menos fillos, e este debe gañar máis que o solteiro sen obrigas. Este principio fixo moitos progresos en todas partes. (É innecesario advertir que practicamente toda a lexislación social que se aplica en moitísimos países naceu en Israel, sen forma legal perceptíbel, espontaneamente.) Gordon entendía o kibbutz coma unha grande familia, formada como máximo por catorce ou quince traballadores e as súas familias, porque a súa experiencia leváballe a crer que unha empresa colectiva formada por máis xente era por definición ingobernábel e estéril. O kibbutz, nos seus comezos, foi, deste xeito, un establecemento colectivo limitado. Esta limitación rompeu, no entanto, con rapidez, xa que respondía unicamente a unha agricultura de monocultivo. Coa chegada de novos emigrantes e a necesidade de producir máis e máis cousas, o colectivo ampliouse. Gordon pasou á historia moderna de Israel non só polo que acabamos de describir, senón polo esforzo que realizou para demostrar que a práctica dun traballo manual é favorábel á maduración e á ampliación da intelixencia.

A transformación do kibbutz limitado e pechado no kibbutz aberto e amplo enche a historia do asentamento agrícola en Israel. A concepción do kibbutz aberto triunfou porque as mesmas condicións económicas esixírono. Xa non hai ningunha organización desta clase que non teña máis de sesenta familias, pero son raras os que teñen máis de 2.000. A extensión da terra que o Fondo Nacional Xudeu ofrece ao kibbutz depende da súa calidade e da auga de que poida dispor. Se a terra é boa e a auga abundosa, a extensión naturalmente é menor que se o kibbutz é de secano e a terra de pouca calidade. 


A base desta organización é a propiedade colectiva dos medios de produción por parte dos kibbutzim que forman parte dun kibbutz. A organización é contraria, así, á filantropía da época dos Rothschild e ás formas de traballo asalariado da Moshava. O kibbutz reciben a terra do Fondo Nacional e a miúdo un capital máis ou menos importante para comezar. O prezo da terra vaise pagando por anualidades, e o capital é devolto axiña que o kibbutz gaña diñeiro. Pagada a terra e restituído o diñeiro, os bens do establecemento pasan a ser propiedade colectiva dos seus membros. Para un membro do kibbutz, esta propiedade pode describirse con estas palabras: «todo isto é meu, pero nada me pertence». Iso quere dicir que o espírito do kibbutz está formado polo idealismo dos seus compoñentes: o socialismo dos seus ideais e o nacionalismo, de elevada temperatura, obstinado en construír unha patria.

Non existindo salarios nos kibbutz, non existe moeda de circulación entre os seus membros. Existe en cambio moeda nas relacións do kibbutz co exterior, porque é natural que, se o organismo merca un tractor, ou unha trilladora, a pague. O kibbutzim ten dereito a casa, alimentación, vestiario, educación dos fillos, asistencia social de todo tipo: médicos, farmacia, clínica, enterros. Así mesmo, o kibbutz mantén aos pais vellos dos traballadores kibbutzim, a base de que os vellos non traballen pero que se atendan co que máis lles agrade, porque se considera que na vellez a inacción é fatal. O kibbutzim ten dereito a quince días de vacacións anuais; se os pasa fóra da comunidade, dáselle o diñeiro preciso.

O comedor é comunitario e a cociña é xeral; á fronte de cada cociña está un cociñeiro. As crianzas viven en común, pero, cando os pais acabaron de traballar, os cativos incorpóranse á vida de familia. O feito de que as mulleres non teñan que cociñar permíteas estar máis tempo cos seus fillos que calquera familia obreira europea corrente. A activa vida social e cultural faise en centros colectivos

As tendas son xerais. A colectivización, en todo caso, non chega nin á intimidade nin á casa. As familias non viven en bloques, senón en casas individuais e lladas. Na porta da casa acábase a comunidade. Así, o kibbutz non ten nada que ver co comunismo integral. Da vida colectiva, os seus membros utilizan o que lles pode resultar máis útil: por exemplo, a cociña en común. A comida é, fatalmente, un pouco cuartelaria. É un grupo de familias que comen nun restaurante colectivo. Doutra banda, o organismo réxese pola asemblea xeral dos seus membros, a cal elixe un comité executivo con poderes durante un ano. Este comité resolve os problemas de todo tipo que se van presentando, ten a dirección agraria e comercial e ocúpase da relación co interior en todos os aspectos: económicos, sociais, políticos e de administración diriamos municipal.

O kibbutz pode gañar diñeiro ou non gañalo; pode estar ben administrado ou non estalo. Despois dos traballos que os seus membros realizan, acaba gañando algún diñeiro. Isto quere dicir que o kibbutz chegou a transformar unha terra moi precaria nunha terra de calidade. Cando o kibbutz atópase na etapa construtiva e non gaña diñeiro, adoita ser extremista e dun idealismo utópico. Ao comezar a obter beneficios, se modera e a fraseología vólvese diferente. Preguntamos a moitos kibbutzim:
- Cando gañan diñeiro, en que utilizan o sobrante? Repárteno?
- Aínda non estamos nese momento. O diñeiro gañado utilízase sistematicamente para mellorar o kibbutz desde todos os puntos de vista: non só para mellorar as condicións da terra, senón a vida familiar dos seus compoñentes. As comodidades do kibbutz increméntanse con todas as achegas que ofrece a vida moderna. Doutra banda, co diñeiro que se gaña empréndense outras empresas, sobre todo as de industrialización dos produtos da terra. Neste aspecto, existen kibbutz moi importantes que moven volumes de negocio moi considerables.

Sospeito que todas estas informacións serán seica pouco comprendidas en países de individualismos arcaicos como o noso, de escépticos, desconfiados e resentidos. Non hai que esquecer, de todos xeitos, a mentalidade de quen fundaron os kibbutz, o idealismo dos socialistas rusos, polacos e centroeuropeos que imaxinaron estas formas de vida colectiva, a influencia que en todo o proceso tiveron as mulleres e sobre todo o sionismo e, por tanto, do espírito de sacrificio, a temperatura patriótica e a fe en Israel, que é a clave do arco central. Doutra banda, o kibbutzim cre que o salario corrompe e que a xente que traballa por un salario traballa , sen amor, na desesperanza e no baleiro e na soidade.


No kibbutz, a política é naturalmente un elemento esencial. Unha boa parte dos seus compoñentes forman parte do partido Mapai, do cal é decisiva a figura de Ben Gurion, ou sexa, do Partido Laborista israelí, moi parecido na súa organización ao partido Laborista británico. pero tamén existen moitos kibbutzim afiliados ao partido Mapai Mapam, situado máis á esquerda, pero sen aceptar ningún punto de unificación co comunista.


A característica do kibbutz é o idealismo, e o feito explica por que estes organismos, falando en xeral, están moi ben administrados. Na súa composición, obsérvanse dúas clases de elementos: o obreiro agrícola, propiamente dito, e o fillo de familia burguesa, en ocasións moi rica, situada xeralmente na diáspora, procedente de países diversos, que abandonou as pompas e vaidades da súa clase e púxose, nun kibbutz, a traballar para Israel e para os imperativos da moral e a patria. Asegúranme que, entre os doce millóns de israelís que permanecen na diáspora, a mocidade sente cada vez máis impulsada pola fascinación do retorno a Israel. É perfectamente natural. Tamén debemos de falar, cando chegue o momento, do que representa o kibbutz na organización militar defensiva dos kibbutz da fronteira sobre todo, que son unha realidade esencial.

sábado, abril 02, 2016

Xerusalén: "onte/hoxe"

Xerusalén hai 100 anos. Elkana Steinmetz, directora da Sociedade para a Restauración e Desenvolvemento do Barrio Xudeu abriu o seu arquivo e mostrou ao público algúns dos seus fermosos tesouros.

"A verdade é que ate hoxe estas imaxes non foran nunca feitas públicas," contou Steinmetz nunha entrevista no xornal Ynet. "Mais agora, decidímonos ofrecer estas imaxes a xeito de "vello-novo",. 

Entre as imaxes do arquivo, pódense ver imaxes de nenos da familia Frieman na varanda da espectacular Sinagoga Hurva no barrio xudeu cunha vista espectacular de Xerusalén no fondo. Imaxes de Yitzhak Rabin na cidade, fotos da arca sagrada da Sinagoga Hurva, e moitas máis.

Entre as misións a desenvolver pola Sociedade para a Restauración que dirixe a profesora Elkana Steinmetz, está a de poder axudar na rehabilitación dos edificios antigos da capital israelí, permitindo que os arquitectos teñan máis información sobre as edificacións e poidan ver coma foron concibidos no momento de seren construídos.







sexta-feira, março 25, 2016

Descanse en Paz Johan Cruyff Z"L






O lendario xogador e director técnico holandés, Johan Cruyff, faleceu hoxe de cancro de pulmón á idade de 68 anos, en Barcelona, rodeado dos seus familiares. O seu fillo, Jordi, director deportivo de Macabi Tel Aviv , desde 2012; cidade onde hai 10 días recibiu a visita dos seus país e viaxou cara Barcelona de inmediato. 
Johan Cruyff era un grande amigo e enamorado de Israel. No ano 2014 reuníuse co entón presidente, Shimon Peres.
No ano 2013 Johan Cruyff fixera entrega ao Museo do Holocausto de Jerusalen, o Yad Vashem, de documentación relativa aos seus familiares mortos durante a Shoah
Cruyff ten en Israel, concretamente na cidade de Akko, un espazo deportivo para que os nenos e discapacitados poidan xogar ao futbol compaxinando deporte e educación. Pola súa banda a Fundación Cruyff sempre traballou colaborando activamente coa Fundación Peres en Israel, para levar o deporte aos barrios promovendo o deporte en cadeira de rodas, o fútbol para nenas e os equipos para a coexistencia.
Descanse en paz Johan Cruyff Z"L