“Os tempos converteron en impopular a manifestación aberta do odio aos xudeus. Sendo este o caso, o antisemita busca novas formas e foros onde poder instalar o seu veleno. Agora agóchao tras unha nova máscara. Agora non odia aos xudeus, só é antisionista!!”.
Martir Luther King na súa "Carta a un amigo antisionista" 1967.

quarta-feira, junho 24, 2015

Carta de Caetano Veloso a Roger Waters



Esta é carta que Caetano Veloso enviou a Roger Waters, o ex-líder de Pink Floyd, que pedíralle a el e a Gilberto Gil que non actuasen o próximo mes de xullo en Israel



Querido Roger,

Há cerca de um mês recebemos sua carta através de Pedro Charbel, um jovem brasileiro que faz parte do Movimento BDS. Pedro veio à minha casa, onde ele nos conheceu, a Gil e a mim — junto com nossas empresárias —, acompanhado de uma jovem brasileiro -israelense, Iara Haazs, uma judia (que também está com o BDS), para pedir que cancelássemos o show, em Tel Aviv, no próximo mês. Antes disso, nós recebemos a carta de um importante militante dos direitos humanos no Brasil com o mesmo pedido.

Hoje nós recebemos outra, desta vez do próprio Desmond Tutu (ele foi citado na sua e em todas as outras cartas e mensagens que recebemos sobre o assunto). Tentarei responder a ele também.

Quando a África do Sul estava sob o regime de apartheid, e eu soube que artistas estavam se recusando a tocar lá, concordei como que automaticamente com tal decisão.

A complicada situação no Oriente Médio não me mostra o mesmo tipo de imagem preto-no-branco que o racismo oficial, aberto, da África do Sul me mostrava então. Eu disse a Charbel como me sentia a respeito.

Ele pareceu achar, como você, difícil de acreditar que pessoas como Gil e eu não fôssemos recusar o convite dos produtores e do público de Israel (o show está esgotado) depois de ouvir o que ele tinha para nos contar sobre aspectos realmente sombrios da relação Israel-Palestina. 

Eu preciso lhe dizer, como disse a ele, como meu coração é fortemente contra a posição de direita arrogante do governo israelense. Eu odeio a política de ocupação, as decisões desumanas que Israel tomou naquilo que Netanyahu nos diz ser sua autodefesa. E acho que a maioria dos israelenses que se interessam por nossa música tende a reagir de forma similar à política de seu país. 

Aqui reproduzo o que disse a um jornalista brasileiro que me questionou como eu responderia ao pedido de cancelamento em uma curta sentença: Eu cantei nos Estados Unidos durante o governo Bush e isso não significava que eu aprovasse a invasão do Iraque. Escrevi e gravei uma música que se opunha à política que levou à prisão de Guantánamo — e a cantei em Nova York e Los Angeles. Eu quero aprender mais sobre o que está acontecendo em Israel agora. Eu nunca cancelaria um show para dizer que sou basicamente contra um país, a não ser que eu estivesse realmente e de todo o meu coração contra ele. O que não é o caso. Eu me lembro que Israel foi um lugar de esperança. Sartre e Simone de Beauvoir morreram pró-Israel. 

Gilberto Gil contou-me já ter sido aconselhado a cancelar shows em Israel antes, mas que ele se recusou a fazê-lo, mesmo após os terríveis acontecimentos de julho de 2014. Quanto a mim, eu gostaria de ver a Palestina e Israel como dois Estados soberanos. E entendo que Israel precisa escutar as reações que chegam do exterior. As Nações Unidas, muitos governos, e até artistas, como você, mostram os riscos de Israel ficar cada vez mais isolado, caso siga com suas políticas reacionárias. Às vezes, eu penso que é contraproducente isolar Israel. Isto é, se se está buscando a paz. Tenho muitas dúvidas sobre tema tão complexo. 

Charbel sabe quantos problemas de produção teríamos no caso de cancelamento de um show que já foi anunciado e completamente vendido. Mas eu desistiria alegremente de tudo se estivesse seguro de que essa é a coisa certa a fazer. Devo pensar por mim mesmo, cometer meus próprios erros. Eu te agradeço — e a muitos outros — pela atenção e o esforço dedicados a me esclarecer sobre a política naquela região. Sempre falarei a verdade de meus pensamentos e sentimentos, e se eu fosse cancelar esse show apenas para agradar pessoas que admiro, eu não seria livre para tomar minhas próprias decisões. Eu vou cantar em Israel e prestar atenção ao que está acontecendo lá. 

Netanyahu não ganhou fácil a última eleição. Acho que o fato de eu cantar lá é neutro para a política do país, mas se minhas canções, voz ou mera presença puderem ajudar os israelenses que não concordam com a opressão e a injustiça — em uma palavra, a se sentirem mais longe de votar em alguém como ele — eu estarei feliz.

Caetano Veloso

Nacións Unidas: o bloqueo naval a Faixa de Gaza é legal



A raíz dos graves incidentes que tiveran lugar durante a incursión de forzas israelís contra un barco que se dirixía a Faixa de Gaza en 2010 as Nacións Unidas encomendaron a unha comisión de expertos a elaboración dun informe sobre a legalidade ou non do bloqueo naval á Faixa de Gaza. Documento coñecido como"Informe Palmer" e feito público en xullo de 2011

Ao referirse ao bloqueo israelí da Faixa de Gaza, o Informe Palmer subliña que o Estado de Israel "enfronta unha ameaza real para a súa seguridade por parte de grupos militantes en Gaza".

"O bloqueo naval foi imposto como unha medida de seguridade lexítima e apropiada para impedir que as armas sexan introducidas en Gaza desde o mar e a súa implementación cumpre cos requisitos da lei internacional", precisa o informe de Nacións Unidas.

Pallywood: É incrible que ninguén teña un móbil a man


Pallywood: É incrible que ninguén teña nunca un móbil a man cando os "colonos curtan árbores (seica unha e outra e outra e outra... vez)"

Tirado do xornal palestino Ma'an

Colonos israelís cortaron máis de 70 oliveiras entre as localidades de Yasuf e Jammain este luns, nos distritos do norte de Cisxordania de Salfit e Naplusa. Segundo dixeron os agricultores palestinos as árbores, que xacían preto dos ilegais asentamentos israelís de Ariel e Taffuh, foran cortados utilizando motoserras. Un agricultor local, Khalid Maali, díxonos que debido a que ese terreo atopase próximo ás estradas para os colonos, próximo ao posto de control de Zaatara, fora moi fácil para o colono fuxir despois.

Unha vez máis, non existe nin unha soa fotografía destas árbores. Nada menos que 70 árbores curtadas con motoserras xeneran unha enorme cantidade de esforzo... e deixan unha chea de probas. A web Israellycool demostrou recentemente canto tempo leva cortar só unha parte dunha oliveira cunha motoserra.

Pero, por unha coincidencia incrible, ninguén que se di testemuña desta devastación da que nos informan semanalmente ten un móbil a man para tiras algunhas fotos!!

Con todo, os medios de comunicación estranxeiros arranxan o xeito de atopar constantemente "espontáneas fotos de arquivo de mulleres árabes" chorando á carón das súas oliveiras.

sábado, junho 20, 2015

O Museo do Louvre non reserva a israelies




O Museo do Louvre en París rexeitou a reservar dunha visita de estudantes de arte da Universidade de Tel Aviv, citando como motivo a "falta de espazo". Isto eleva o boicot cultural de Israel a un novo nivel. 

Un dos museos máis famosos do mundo, é acusado de discriminar un grupo estudantes de historia da arte da Universidade de Tel Aviv, segundo publica o xornal HAARETZ. O grupo estaba planeando visitar París, mais as peticións para organizar visitas para os seus membros no Museo do Louvre, foron rexeitados, a pesar de tres datas posíbeis seren propostas para efectuala. Despois da negativa, un membro do corpo docente da Universidade de Tel Aviv, Sefy Hendler, tentou facer a reserva para unha visita nas mesmas datas, horarios e número de alumnos, usando nomes fictícios de institucións de ensino de Italia e Abu Dhabi, no Golfo Pérsico - e resulta que o espazo si estaba entón dispoñíbel: "Cal foi a idea? Que, se nós non vemos a "Mona Lisa", a ocupación en Cisxordania remataría? É unha tolería", dixo Hendler. 

Jean-Francois Carenco, o gobernador da rexión de Ile-de-France, que inclúe París, pediu ao Ministerio Público iniciar unha investigación sobre sospeitas de discriminación ilegal.

terça-feira, junho 16, 2015

Intervención de Jordi Jané i Guasch (CiU)

Intervención no Pleno do Congreso do deputado Jordi Jané i Guasch (CiU) no debate da Lei de Nacionalidade española para os Sefardies

O kibbutz: pasado, presente e futuro


Marky Levy, candidato a dirixir o Movemento Kibbutziano 

O kibbutz: pasado, presente e futuro

Marky Levi naceu en Exipto no ano 1948 e de alí emigrou a Porto Alegre, Brasil, xunto á súa familia. Como membro de Hashomer Hatzair, foi vivir a Israel e estableceuse en Kibbutz Zikim onde vive na actualidade. Estudou Ciencias Políticas e Historia na Universidade Hebrea en Xerusalén, e obtivo o doutorado en Socioloxía do Islam, na Ecole deas Hautes Etudes da Sorbonne, París. Foi enviado do Movemento Hashomer Hatzair en Francia e Bélxica, e nos anos 90 desempeñouse como Representante da Axencia Xudía para Israel en Arxentina e nos 2000 en Francia. Entre os seus últimos cargos foi Director Executivo do Movemento Kibbutziano e na actualidade é candidato a Secretario Xeral do devandito movemento. Dialogou con Nueva Sión sobre o presente do movemento kibbutziano, do crecemento dos últimos anos e das perspectivas do novo goberno de Netanyahu, ao que considera "o máis de dereita en toda a historia do Estado". 

Por Enrique Grinberg e Kevin Ary Levin 

NS: En termos proporcionais, os membros do kibbutzim sempre foron unha pequena parte da poboación israelí. Con todo, ocuparon historicamente un gran lugar no imaxinario social israelí e da diáspora. Que lugar ocupan hoxe nese imaxinario social? 
ML: Creo que na diáspora o kibbutz aínda ten máis peso ideolóxico e moral. A xente ve aínda ao kibbutz como unha das contribucións importantes do sionismo, principalmente do sionismo socialista, á sociedade israelí e de certa maneira tamén ao mundo. O kibbutz é visto fóra de Israel como unha forma de vida cooperativa e democratica que perdura, que crece e que enfrontou crise pero logrou saír delas. Cando atopas con xente no exterior, e refírome non só a xudeus, aínda para eles o kibbutz ocupa o lugar de algo diferente que o sionismo creou. En Israel é diferente, en primeiro lugar porque o kibbutz cambiou, e para moita xente ese cambio é visto como o abandono dos valores constituíntes. Doutra banda, a sociedade israelí cambiou: tornouse unha sociedade moi sectorial onde hai varios sectores que loitan polos seus intereses. Desde esa perspectiva, o kibbutz é visto como un sector máis. A pesar disto, cando falan do kibbutz esixen moitas veces un comportamento de maior valor, de contribución, etc. Cousas que son aceptables da sociedade en xeral xa teñen outro enfoque ao falar dos kibbutzim.
NS: Hai non moito tempo, observábase unha tendencia entre a mocidade de irse dos kibbutzim. Hoxe continúa este problema ou é posible falar dun regreso dos mozos ao kibbutz? 
ML: Imos falar dos feitos. Desde os anos 90 do século pasado até o ano 2007 ou 2008, abandonaron o kibbutz máis de 50.000 persoas, a maioría novas. A partir dese momento, hai un cambio ascendente na curva, indicando crecemento poboacional nos kibbutzim. Hai un regreso constituído principalmente por mozos. É o resultado dunha serie de situacións, principalmente por mor de que os kibbutzim comezan a saír da crise económica dos anos 90 e principio dos 2000. Diría que hoxe en día o 90% dos kibbutzim están nunha boa situación, ou ás veces mesmo moi boa. Pódese dicir que o kibbutz superou a crise económica que case o levou á bancarrota. Outro factor que contribuíu a modificar a tendencia foron os cambios que atravesaron os kibbutzim a partir do ano 2000: as privatizacións, principalmente a do salario, mediante a cal os soldos van a cada javer (membro do kibbutz). Ese cambio fixo que moitos mozos que non estaban dispostos a volver ao kibbutz clásico si volvan ao kibbutz renovado. Así mesmo, a sociedade israelí fóra é un pouco violenta hoxe en día e o kibbutz posibilita unha calidade de vida moito máis alta. Isto fai que haxa un retorno importante, que crece constantemente. Hoxe en día, o gran problema que temos é a nosa disputa co Estado sobre as terras. Como consecuencia, temos listas de persoas que queren volver aos kibbutzim pero non se pode construír as casas onde deberían residir. Se se me pregunta se algo disto ten que ver con ideoloxía, creo hai unha compoñente ideolóxico, a pesar de todo. Pero non é a mesma ideoloxía que construíu o kibbutz. A xente quere vivir en comunidade: podemos chamar a isto ideoloxía? As persoas teñen necesidade de vivir en comunidade, de facer cousas xuntas, inclusive de soster algún tipo de sociedade de benestar social. 
NS: En relación á demanda de recibir máis terras, que sentides como membro de kibbutz e ex Director Executivo do Movemento Kibbutziano sobre o investimento do Estado nos asentamentos xudeus situados nos territorios ocupados en comparación co investimento que fai o Estado nos kibbutzim? 
ML: O problema de terras, resumidamente, vincúlase coa gran transformación que atravesaron os kibbutzim; dos 250 kibbutzim da nosa federación, 200 xa son o que nós chamamos kibbutzim mitjadshim, renovados. Neses kibbutzim xa non é o kibbutz o que constrúe a casa, senón que é a persoa que vai vivir no kibbutz a responsable. Os kibbutzim do centro do país, os situados entre Haifa e Kiriat Gat, representan máis do 50% do total. O prezo da terra é alto, tornando case imposible que un ben kibbutz (novo criado no kibbutz) poida construír a súa casa cando ten que pagar tamén pola terra. Hai un conflito moi grande ao redor disto, sendo entón un dos temas sobre os cales deberei tratar co Estado se son electo Secretario Xeral. Para nós, isto non ten sentido: a terra ten que incluírse neste cálculo. O que pasa nos asentamentos é outro problema, de carácter político. Non ten que ver coas construcións de casas nos kibbutzim, porque quen ten que construír a casa no kibbutz é o membro que pasa a vivir no kibbutz. Nós non esperamos recibir diñeiro do Estado para a construción da vivenda; quizais un apoio na infraestrutura, pero non na construción das mesmas. Os asentamentos son o cancro do Estado, pero esa é a miña posición política e non vinculada directamente cos kibbutzim. Penso que se non nos damos conta de que a situación en Gaza e Cisxordania debe ser resolta de maneira urxente, a vida aquí vai ser imposible. O meu kibbutz queda a tres quilómetros de Gaza. Se non se soluciona o problema (que non é fácil de solucionar), dentro dun ano haberá outra guerra e a vida nos kibbutzim situados nos arredores de Gaza será imposible. Por tanto, hai unha relación, pero non directamente vinculada á construción nos kibbutzim, senón máis ben vinculada á visión política do futuro de Israel.
NS: Hai un cambio na cultura política nos kibutzim no contexto da derechización da sociedade israelí?
ML: Se, así é. Se hai 15 anos a gran maioría nos kibbutzim votaban á esquerda, hoxe hai unha tendencia a un voto máis de centro-esquerda. Hai un cambio no electorado do kibbutz, sen dúbida. Isto ten que ver con todo o que está a pasar en Israel. Recordo que alguén me dixo: ?Identifícome moito co programa social de Meretz, pero teño un problema con Meretz. Meretz quere aos árabes?. Ese tipo de pensamento fai que a xente busque outro tipo de elección política. O desenvolvemento político de Israel move todo cara ao centro e cara á dereita, como vimos nas últimas eleccións. 
NS: Hai preocupación sobre os efectos do conflito nos kibbutzim? Por exemplo, fronte á posibilidade de que se difunda a idea de boicot económico contra Israel. 
ML: Non se discute sobre o impacto económico, pero si hai preocupación xeral sobre Israel e a política internacional. Na plataforma do novo goberno, por primeira vez non hai unha soa palabra en relación ao conflito. Fálase de moitos temas, principalmente, o rol da relixión e a cuestión de Poder Xudicial, pero non hai unha palabra sobre que posición vai tomar este goberno en relación ao conflito cos palestinos. É incrible: é a primeira vez que un goberno se forma sen ningún tipo de posición en relación a este problema fundamental. Isto fala do tipo de coalición que se formou. É, na miña opinión, o goberno israelí máis de dereita en toda a historia do Estado. Hai elementos que falan claramente de anexar os territorios e de continuar a construción nos asentamentos. O potencial impacto desta situación na política internacional é moi preocupante. Europa non soporta máis a política Israelí e sabemos da tensión que existe co actual goberno dos Estados Unidos. NS: Como ves a situación actual do movemento kibutziano e o seu futuro? ML: O movemento kibutziano saíu da súa crise. Se miramos o que pasaba fai quince ou vinte anos, o 60% dos kibutzim estaba preto da bancarrota. Hoxe en día, non máis de dez ou quince kibutzim aínda ten problemas económicos. Por tanto, a situación é positiva desde o punto de vista económico, xa pasando a crise. Existen oito organizacións económicas rexionais que pertencen aos kibutzim distribuídas de norte a sur, todas elas moi fortes. Hai crecemento de poboación grazas ao regreso dos seus membros. O futuro dos kibutzim será diferente do seu pasado inmediato. Unha das cousas que me interesan, e por iso me candidateo a esta función, é que considero que chegou o momento de repensar a identidade do kibutz, do kibutz que cambiou. Diría que, mentres que o kibutz clásico era unha comuna, o kibutz actual é máis ben unha cooperativa, e como cooperativa debemos crear a súa identidade. Iso é un traballo no cal hai que acompañar aos kibutzim a facer os cambios necesarios. 
NS: Nese proceso de cambio, que vínculos manteranse ou reformularán coa diáspora xudía? 
ML: O vínculo hoxe existe. Continuamos co traballo co exterior mantendo aos movementos xuvenís, como Hashomer Hatzair, Hejalutz Lamerjav, Habonim Dror e Hanoar Hatzioní. Estas organizacións son financiadas non só pola Axencia Xudía, senón tamén polo Movemento Kibutziano. Como parte do noso orzamento, investimos nestes movementos un millón de dólares. O Movemento Kibutziano aínda ve o traballo educativo na diáspora como parte da súa militancia sionista. Ademais, somos membros da Organización Sionista Mundial e tentamos interactuar cos mozos que chegan a Israel. Contamos cuns 400 mozos por ano que participan dun programa organizado por Tzofim (scouts israelís) que chegan a Israel para vivir e facer o exército, principalmente fillos de israelís vivindo en Estados Unidos. Eles residen en kibutzim durante o seu tempo no programa. Os kibbutzim tamén traballamos con mozos non xudeus: aproximadamente mil voluntarios chegan anualmente a Israel para participar no programa de voluntariado nos kibutzim. Os kibbutzim teñen moito que achegar aínda desde o seu rol de lugar de diálogo, principalmente con xudeus pero tamén con non xudeus en todo o mundo. Traballamos tamén coa poboación etíope. Non nos esquezamos que os kibutzim representan hoxe só o 1,3% da poboación israelí. Con todo, en termos da súa contribución á sociedade, paréceme que o seu impacto é moito máis grande.