“Os tempos converteron en impopular a manifestación aberta do odio aos xudeus. Sendo este o caso, o antisemita busca novas formas e foros onde poder instalar o seu veleno. Agora agóchao tras unha nova máscara. Agora non odia aos xudeus, só é antisionista!!”.
Martir Luther King na súa "Carta a un amigo antisionista" 1967.

terça-feira, agosto 12, 2014

Debemos derrotar a Hamas (a próxima vez)




Por Benny Morris
Haaretz - 11.08.14

Parece que a actual guerra xa está perdida. Rematará nuns poucos días, ou talvez nunha ou dúas semanas, cun laido e outro cesamento do fogo que deixa a Hamas no poder, do mesmo xeito que sucedeu despois das roldas anteriores. Por outra banda, parece que esta guerra vai mesmo a aumentar o poder político e militar de Hamas, xa que logrou ser retratado á vez como unha vítima digna de compaixón no mundo e como un heroe da resistencia contra a entidade sionista.

O status de Gaza como vítima vailles permitir gañar grandes cantidades de diñeiro en efectivo procedente dos reinos petroleiros árabes e dos estados europeos. Este diñeiro vai financiar a reconstrución da súa infraestrutura civil e as casas destruídas. Pero por suposto, do mesmo xeito que ocorreu co cemento que entrou na Franxa nos anos anteriores, unha parte do diñeiro -se non a maioría del desviouse polos gobernantes de Gaza cara á reconstrución dos túneles e as fábricas que producen os misiles. Nuns poucos meses, os túneles que conducen a territorio israelí renovarán o seu funcionamento e os arsenais de mísiles reporanse, talvez con novos e mellores modelos feitos en casa ou mesmo de contrabando.

Xa que logo, a vindeira guerra sen dúbida virá. E virá nun ano ou dous, ou talvez mesmo antes, porque Hamas quere erradicar ao Estado de Israel, e tamén porque os palestinos en xeral, como nación, queren que o Estado de Israel desapareza. Non é agradable ter que dicir isto, porque moitas persoas prefiren non escoitalo. Pero incluso unha breve mirada á carta fundacional de Hamas (1988), á Carta de Fatah (1964) e ao Pacto Nacional Palestino (1964) - que nunca foi substituído por un convenio conciliatorio, tal como Yasser Arafat prometeu - demostran.

Despois de 1948, 1967, 1973 e de 2000 a 2005 (Segunda Intifada), os palestinos comprenderon que os árabes non son capaces de destruír a Israel dun só golpe. Talvez unha bomba nuclear iraniana logrará facelo no futuro, pero non poden contar con iso. Por tanto, adoptaron unha táctica de provocar desgastes parciais, pero frecuentes, que co tempo debilitarán gradualmente o Estado xudeu.

Os nosos mozos máis talentosos trasladaranse a Berlín ou a California, os turistas e os investidores estranxeiros manteranse afastados, e os potenciais inmigrantes quedarán alí onde están, ou se dirixirán cara a costas máis atractivas. Quen querería educar e ver crecer aos seus fillos nun país que está baixo o fogo constante de mísiles e foguetes, aínda que polo momento, moi poucos deles en realidade alcanzan os seus obxectivos? E quen querería visitar ou investir nun país maltratado polo terrorismo?

Así como os musulmáns fixérono gradualmente cos cruzados e finalmente derrotáronlles, así tamén os palestinos pensan desgastar e derrotar aos xudeus, que ao final deberán ter que regresar aos seus lugares de procedencia na Diáspora. O goberno de Israel foi arrastrado á guerra actual contra a súa vontade. Non se preparou para ela, pero recibiu unha oportunidade de ouro cunhas cómodas circunstancias políticas, rexionais e internacionais para destruír a Hamas e limpar Gaza.

Pero o goberno israelí preferiu tomar o camiño máis fácil de saída coa súa "calma a cambio de calma", é dicir, buscou un empate, o que significa continuos episodios de violencia con Hamas. Nas últimas décadas, os gobernos de Israel e o pobo de Israel convertéronse en copias ao carbón de Occidente: Todo o que queren é paz, apaciguamento e non contemplar a realidade ocultando as súas cabezas na area. Non hai por tanto vontade de sacrificar soldados aínda que está claro que hoxe o prezo tanto en termos dos nosos soldados e os seus civís  podería ser menor do que será de maneira inevitable no futuro.

Iso é o que sucedeu nos últimos anos co tema dos túneles de ataque de Hamas. Os sucesivos gobernos sabían da súa existencia, pero optaron por non tomar medidas contra eles, quizais talvez desaparecerán por si mesmos, deixando que o próximo goberno lidase con eles, e así sucesivamente.

O mesmo pasounos sobre o proxecto nuclear de Irán deixándoo en mans de Obama -, e o día do xuízo achégase. Este "abandono" constitúe unha grande parte da explicación da debilidade de Israel nas distintas operacións levadas a cabo en Gaza e que nos trouxeron até este punto, esa mesma debilidade que garante que a seguinte rolda vai suceder moi pronto. Esta debilidade é moi similar á política de apaciguamento dos Estados Unidos durante os gobernos do presidente Barack Obama, que terminou debilitando a propia situación no mundo dos Estados Unidos e de Occidente no seu conxunto.

Que debemos facer a próxima vez? A resposta é clara e ben coñecida. Todo o que se necesita é coraxe para comezar a percorrer este camiño e determinación para terminar o traballo. Non vai ser fácil ou rápido. Estamos a falar de volver ocupar toda a Franxa de Gaza e destruír a Hamas coma unha organización militar, e talvez tamén como organización política.

Isto requirirá meses de combate durante os cales a Franxa terá que ser limpada, barrio por barrio, de operarios e armamento de Hamas e da Yihad Islámica. Isto cobrarase un alto prezo de vidas tanto dos nosos soldados do IDF como da poboación civil palestina. Pero ese é o prezo necesario para que unha nación como a nosa, que quere vivir na súa propia terra situada nun barrio como o noso. Despois de gañar o control de Gaza, hai que esperar que algún poder árabe moderado, talvez a Autoridade Nacional Palestina, se faga cargo das rendas do goberno. Hai boas razóns para destruír a Hamas. Eles buscan matarnos. Todos os días dispara foguetes contra as nosas cidades. E secuestra e asasina cada vez que ten unha oportunidade. A destrución de Hamas afortalará ás forzas moderadas palestinas e mesmo podería avanzar a posibilidade da paz. A destrución de Hamas fará máis fácil para Israel ter que lidar, cando chegue o momento, co programa nuclear de Irán. Mesmo podería disuadir a Hezbollah de embarcarse nunha guerra contra Israel. Pero polo menos - a condición de que estale a guerra - o exército israelí librarase dunha fronte menos. En última instancia, a destrución de Hamas probablemente tamén reduza o desexo de confrontación en Cisxordania e nas cidades árabes israelís.

O goberno israelí debe preparar tanto ao pobo israelí como aos seus aliados para a seguinte rolda. Os líderes occidentais comprenden a natureza do inimigo islámico moi ben - desde Filipinas a través da India e Paquistán, desde Somalia a Nixeria, desde Daguestán e Iraq, e todo o camiño que lles levou a París, Madrid e Londres -, aínda que polo xeral prefiren enterrar a cabeza na area e evitar o uso da palabra "Islam" de forma explícita.

Ao mostrarlles a carta fundacional de Hamas, os portavoces e as accións de Hamas, será moi posible convencer a moita xente de que Israel se enfronta a unha rama deste mesmo inimigo sen cuartel de Occidente e da democracia occidental. Un inimigo cuxas ramas inclúen a Boko Haram, Al-Qaida e o Estado Islámico, e cuxa derrota serve tanto aos intereses de Israel como ao de todo Occidente.

sexta-feira, agosto 08, 2014

Os espazos baleiros en Gaza

Por Alan M Dershowitz

Cantas veces escoitamos na televisión ou lido nos medios de comunicación que a Franxa de Gaza é "a zona máis densamente poboada do mundo"? A repetición desta declaración, con todo, non a fai realidade. Hai partes moi densas de Gaza, especialmente a cidade de Gaza, Beit Hanoun e Khan Younis, pero hai zonas moitísimo menos densas en Gaza entre estas cidades.

Basta con ollar a Google Earth, ou este mapa de densidade de poboación editado por Peace Now:


Fonte da imaxe: Paz Agora.

O feito de que existan estas zonas escasamente poboadas da Franxa de Gaza expón varias cuestións morais importantes: En primeiro lugar, por que os medios de comunicación non mostran as áreas relativamente abertas da Franxa de Gaza? Por que só mostran as cidades densamente poboadas? Hai varias razóns posibles. Non hai combate que suceda nas zonas pouco poboadas, polo que mostralas sería aburrido. Pero ese é precisamente o punto -mostrar as zonas desde as que Hamas podería lanzar foguetes e construído túneles, pero elixiu non facelo. Ou talvez a razón pola que os medios de comunicación non mostran estas áreas é porque Hamas non os deixa. Esa tamén sería unha historia digna de investigar.

En segundo lugar, por que non utiliza Hamas zonas escasamente poboadas desde as cales lanzar os seus misis, foguetes e construír os seus túneles? Se o fixera, as vítimas civís palestinas diminuirían drasticamente, pero a taxa de vítimas entre os miliacianos de Hamas aumentaría dramaticamente.

Esa é precisamente a razón pola que Hamas selecciona as zonas máis densamente poboadas desde as cales disparar e cavar os tuneis. É a diferenza entre utilizar soldados para protexer á poboación civil, ou utilizar aos civís para protexer aos soldados. É por iso que a maioría das vítimas israelís foron soldados e a maioría das vítimas de Hamás foron civís. A outra razón é que Israel constrúe refuxios para os seus civís, mentres que Hamas constrúe refuxios só para os seus milicianos, coa intención de que a maioría das vítimas sexa entre os seus escudos civís.

A lei é clara: o uso de civís como escudos humanos -sobre o cal mandan os manuais de batalla de Hamas - é un crime de guerra absoluto. Non hai excepcións ou cuestións de grao, sobre todo cando existen alternativas. Doutra banda, está permitido disparar contra obxectivos militares lexítimos, tales como foguetes e túneles, a menos que o número de vítimas civís previsto sexa desproporcionado en relación coa importancia militar da meta. Esta é unha cuestión de grao e xuízo, a miúdo moi difícil de calcular na néboa da guerra. A lei tamén aclara que cando un criminal toma un refén e utiliza ao refén como escudo desde detrás do cal dispara contra civís ou policías, e se a policía dispara respondendo e mata ao refén, é o criminal e non o policía o que é culpable de asasinato. O mesmo sucede con Hamas: cando utiliza escudos humanos e os militares israelís responden e matan a algúns dos escudos, é Hamas quen é responsable das súas mortes.

A terceira cuestión moral é, por que tratan as Nacións Unidas de protexer aos civís palestinos no medio das zonas desde as que Hamas está a disparar? Hamas decidiu non utilizar as zonas menos densamente poboadas para o lanzamento de mísis, foguetes e a escavación de túneles. Por esa razón, as Nacións Unidas deberían utilizar estas zonas escasamente poboadas como lugares de refuxio. Dado que a Franxa de Gaza é relativamente pequena, non debería ser difícil mobilizar aos civís a estas zonas máis seguras. Poderían declarar estas zonas libres de combate e construír refuxios -tendas de campaña temporais se é necesario- como lugares de asilo para os residentes das grandes cidades. Deberíase evitar que calquera combatente de Hamas, calquera tipo de foguetes e construción de túneles entre dentro destes santuarios. Dese xeito a Hamas seríalle negado o uso de escudos humanos e Israel non tería ningún motivo para disparar as súas armas en calquera lugar preto destes santuarios das Nacións Unidas. O resultado neto sería un aforro considerable de vidas.

Pero no seu lugar a ONU está a xogar xusto nas mans de Hamas, refuxiando civís xusto preto dos combatentes de Hamas, das armas de Hamas e os túneles de Hamas. Entón as Nacións Unidas e a comunidade internacional acusa a Israel de facer precisamente o que Hamas pretende que Israel faga: a saber disparar cara aos seus combatentes e matar aos civís protexidos por Nacións Unidas no proceso. É un xogo cínico que está a xogar Hamas, pero que non tería éxito sen a complicidade das axencias da ONU.

A única maneira de asegurar que a estratexia de Hamas de utilizar escudos humanos para maximizar baixas civís non se repita unha e outra vez é que a comunidade internacional, e en particular as Nacións Unidas, non o fomente nin o facilite, como o fai actualmente. O dereito internacional debe ser aplicado contra Hamas polo seu dobre crime de guerra: usar civís como escudos humanos para disparar contra obxectivos civís israelís. Se esta táctica fose interrompida, entón Israel non tería necesidade de responder en defensa propia. A aplicación das leis de guerra só a Israel non fará ningún ben, porque calquera país enfrontado con foguetes e túneles dirixidos aos seus civís defenderase. Cando os combatentes e os construtores de túneles escóndense detrás de escudos humanos, é inevitable que haxa vítimas civís -non desexadas por parte de Israel, desexadas por Hamas- a pesar do coidadosos que sexan os defensores. Israel tratou co maior afán de minimizar as baixas civís. Hamas tratou co maior afán de maximizar baixas civís. Agora as Nacións Unidas e a comunidade internacional deben tratar con todas as súas forzas de converterse en parte da solución e non en parte do problema.

Alan M.Dershowitz é un xurista e especialista en dereito penal.

quinta-feira, agosto 07, 2014

O galego que burlou o bloqueo contra Israel na Guerra dos Seis Días

Manuel Cordo (á dereita) no Centro Galego de Lisboa

O magnate galego Manuel Cordo Boullosa, fundador da petroleira portuguesa Galp, burlou o bloqueo da ONU para poder facilitar petróleo a Israel durante a Guerra do Seis Días.

O home que alcanzou en Portugal unha cima dos negocios xamais superada -chegou a ser a quinta fortuna do planeta nos anos 60, cando aínda non existía a economía global- era fillo de emigrantes galegos e, a pesar de nacer en Lisboa, criouse até a adolescencia na localidade pontevedresa de Ponte Caldelas porque os seus pais non podían gañarse o sustento na capital portuguesa. Nada máis parecido ao soño americano que a vida de Manuel Cordo Boullosa, que con quince anos vendía carbón en botellas de queroseno para forniños polas rúas de Lisboa e tres décadas máis tarde fundara unha das maiores compañías petrolíferas (Sonap, que despois se convertería en Galp), con numerosas plantas refinadoras en África, Asia e Suramérica. 

Cordo foi o home que facilitou o petróleo a Israel durante a Guerra do Seis Días en 1967, para o que tivo que burlar o bloqueo de combustible establecido pola ONU. O seu poder en Portugal era tal que, en plena ditadura de Caetano, tiña traballando para el nun dos varios bancos que posuía en Francia ao dirixente socialista exiliado Mario Soares -que máis tarde sería presidente da República Portuguesa- e a filla do ditador. Ambos traballaban no mesmo departamento do Banco Franco-Portugués en París. Cordo Boullosa foi un dos poucos -por non dicir o único- gran home de negocios portugues que permaneceu incólume tras a revolución do 25 de abril en 1975. 

O magnate de orixe galega foi un gran mecenas da cultura portuguesa e posuía no Chiado, na mesma rúa que alberga a soada estatua de Fernando Pessoa, a libraría Bertrand, un establecemento de culto en toda Europa. Manuel Cordo Boullosa nunca renunciou á súa identidade galega -a pesar do pouco glamouroso que tal procedencia resultaba na señorial metrópole lisboeta- e, quizais para facelo máis evidente, obsequiou en 1988 á colonia galega en Lisboa cun fastuoso palacete que nin sequera o recinto da embaixada española era quen de facer palidecer. Ese palacio foi desde entón a sede do Centro Galego de Lisboa, que agora cumpre cen anos. 

O potentado portugués mantivo sempre magníficas relacións co galeguismo, especialmente con Valentín Paz Andrade, alma máter da empresa Pescanova, con quen promoveu un errado proxecto para instalar unha refinaría en Vigo nos anos 60. Conta a lenda que Manuel Cordo Boullosa entraba e saía de Portugal sen pasaporte e que adoitaba impresionar aos seus convidados dicíndolles que non o tiña: "Non o preciso, ninguén mo pide -dicía-. Se realmente tivese que ter un, sen dúbida sería galego, pero como iso non é posíbel, pois simplemente non o teño".

quarta-feira, julho 30, 2014

Nimiedades



Por Cesar Pazos

Analicemos os feitos acaecidos últimamente no Oriente Medio. E procuremos atoparlle motivos plausibles. As chamadas á mobilizacións anti-israelíes, aconsellan entender a postura dos convocantes.

1.- Tres rapaces son secuestrados e asasinados, e ninguén por aquí protesta. Explicación: rapaces coma os asasinados hai moitos. A lio que monta Israel non é, senon, unha mostra da iracundia imperialista do sionismo. Anoxarse por tres rapaces aniquilados! Se é unha nadería!
2.- Israel, fai por atopar aos secuestradores. Explicación: Tal cousa débese a teima de Israel de meter os fociños en casa allea. Co feito de que os medios de comunicación traten tendenciosamente de ocultar a realidade do acaecido e, nembargantes, suliñen canto poden a actuación israelí, describíndoa coas máis terribles cores, recoiro! E que non se pode dedicar todo o tempo a unha soa nova, polo que, contado que territorio palestino foi invadido polos xudeos, xa abonda para que xente saiba que algo anda a ocorrer alí. O resto son trapalladas que non paga a pena.
3.- Hamás diapara mísiles contra de Israel e, para elo, agóchanse detrás de poboación civil e convirten hospitáis, escolas e vivendas en instalacións bélicas. Explicación: Deterse en tal detalle é un algo insignificante, e, ademáis, ¿En algures terán que agocharse non si? O que non ten ningunha desculpa é que os sionistas bombardeen eses asentamentos militares. O feito de que avisen a xente que se afaste do obxectivo a neutralizar, e o que se fai en todas as guerras! Non é cousa sobresaínte, é unha parvada ben nimia.
4.- Segundo se insiste abondo, Israel ataca con forzas desproporcionadas. Explicación: Os sionistas abusan dos febles (o serán tanto?). Todos os estados que se enfrontan, antes do conflito equilibran as súas forzas e, caso de imposible igualación, resólvese a contenda a cara o cruz. Nas guerras adoita haber un vencedor, pero esa condición bótase a sorte.
5.- Se Israel é xenocida, ¿Qué fan os seus hospitáis ateigados de palestinos? Explicación: É porque aos sionistas dalles máis pracer matar a un palestino farto, san e forte, que a outro famento, doente e feble. É coma no conto da bruxa, que cebaba aos rapaces antes de comelos.

Se en vez de ser Israel fora o noso país o que padecera os feitos descritos, ¿Cal sería a nosa reacción e qué esperaríamos do Estado?