“Os tempos converteron en impopular a manifestación aberta do odio aos xudeus. Sendo este o caso, o antisemita busca novas formas e foros onde poder instalar o seu veleno. Agora agóchao tras unha nova máscara. Agora non odia aos xudeus, só é antisionista!!”.
Martir Luther King na súa "Carta a un amigo antisionista" 1967.

terça-feira, janeiro 27, 2015

Os Simpson en Auschwitz



27 de Xaneiro,  Día Internacional de Conmemoración en Memoria das Vítimas do Holocausto, o artista italiano Alexsandro Palombo ven de publicar unha serie de debuxos nos que sitúa á famosa familia de animación no Campo de exterminio de Auschwitz. Os Simpson aparecen baixando dun tren de prisioneiros, pousando fronte á silueta das instalacións e vestidos co uniforme de raias, ademais de imaxes nas que veselles desnutridos en condicións infrahumanas. Tamén, Palombo debuxou a Anna Frank caricaturizada coma se fose da serie de debuxos animados, pousando en Auschwitz cun cartaz que di "Never Again" (Nunca Máis).

Nunca máis é unha invitación á reflexión, unha obra de sensibilización, unha acusación contra a intolerancia, un golpe á inhumanidade, asegura nun comunicado a axencia de prensa do artista, que encadra estes traballos na conmemoración do 70 aniversario da liberación de Auschwitz.

Os Simpson aparecen en debuxos baixando dun dos trens de prisioneiros que chegaban cargados de xudeus ao campo de exterminio, mentres son apuntados por soldados alemáns. Noutros pousan fronte á silueta das instalacións do complexo e, xa vestidos co uniforme de raias característico dos campos de concentración. 

Auschwitz-Birkenau é o símbolo deste delirio inhumano "Temos que educar ás novas xeracións e dicirlles o que pasou. Non poden esquecelo. Temos que facelo sen filtros, sen reviravoltas, unha e outra vez, a través da memoria de feitos e imaxes terroríficas que reflicten o horror brutal do Holocausto e o exterminio de millóns de seres humanos", explica o artista.

"Só a conciencia do horror dese período pode crear os anticorpos para previr que o antisemitismo se estenda de novo", afirma, e defende que "o diálogo segue sendo unha ferramenta crave para facer fronte a este tipo de intolerancia". Sobre o escenario elixido para os seus debuxos asegura que "Auschwitz-Birkenau é o símbolo deste delirio inhumano, a industria da morte e é só a través da memoria que somos quen de loitar contra o antisemitismo, a homofobia e todas as formas de intolerancia que ameazan á sociedade, da nosa liberdade e o respecto para todos diversidade".

Palombo é coñecido por reinterpretar outros símbolos do mundo occidental con debuxos nos que mostra ás princesas Disney con discapacidades, ou famosas parellas de debuxos animados nas que el lle propinou unha malleira a ela. O artista italiano saltou á fama cando publicou as súas ilustracións nas que parodiaba a grandes iconas da moda como Marc Jacobs, Karl Lagerfeld ou Anna Wintour e por converter a Marge Simpson na súa musa.















27 de xaneiro: Na Memoria das Vitimas do Holocausto


segunda-feira, janeiro 26, 2015

Ramón Villares: "Auschwitz é unha metáfora da indignidade á que pode chegar o xénero humano´.

Ramón Villares, presidente do Consello da Cultura Galega

Ramón Villares: "Auschwitz é unha metáfora da indignidade á que pode chegar o xénero humano"


O 27 de xaneiro conmemórase o 70 aniversario da liberación do campo de concentración nazi de Auschwitz, e o Museo destas instalacións, en Polonia, ten un Mapa do Recordo onde figuran todos os actos que se celebran no mundo. nesta data Entre os 117 organizados, figura Moaña que dende o luns e ó longo da semá proxecta uns vídeos coas testemuñas de duas superviventes do Holocausto xudeo. O venres é o acto central, no salón de plenos do Concello, coa presenza do presidente do Consello da Cultura Galega e académico, Ramón Villares. Moderará unha homenaxe na que se contará tamén cunha das superviventes Annia Horszowski, que reside en Caldas; e Francis Papiernik-Wolanowsky, que reside en Vigo e que é filla da outra das superviventes , Micheline Wolanowsky que vive entre Vigo e Arxentina.
Ramón Villares falará dende a sua condición de historiador e coñecedor de campos como o de Dachau, en Múnich. Ten a sinatura pendente de visitar Auschwitz.

-Que vencellos ten Galicia con Auschwitz?
-Hai algúns vencellos no sentido de que Galicia ten o mesmo nome de moitos dos que morreron en Auschwitz e está situado na antiga Galitza polaca ou ucraina. De modo que xa hai algunha vinculación dende o punto de vista onomástico, nominal. Dende o punto de vista real, a relación é moi pequena porque os galegos que estiveron en campos de concentración, ou ben estiveron en Mauthausen ou no campo de Buchenwald. Non sei, pode que haxa algún galego en Auschwitz pero nunha cantidade ínfima respeto da que foi a principal poboación do campo que foi a dos xudeos de Europa Oriental. Auschwitz ten enorme importancia porque no fondo é unha metáfora da Guerra Mundial, tamén da indignidade á que pode chegar o xénero humano, da limpeza étnica e das políticas de destrucción final diseñadas polos Nazis, pero tamén das que se aplicaron na Unión Sovietica de Stalin. Case a totalidade dos xudeos que morreron en campos de exterminio eran orixinarios da Europa oriental, da zona oriental de Austria-Hungría, do Imperio Alemán, Polonia, do que hoxe é Ucrania, Bielorrusia e repúblicas Bálticas. Voltando á pregunta, hai unha relación nominal coa Galicia polaca o Galitzia ucraniana e afectiva con esta solución final que segue siendo hoxe un dous capítulos máis negros da historia da humanidade.
-Esa indignidade do xénero humano segue presente?
-Hai aspectos que probablemente non, tal e como foi Auschwitz no son previsibles que sucedan na actualidade, pero os procesos de fundamentalismo e fanatismo relixioso e de limpeza étnica seguen existindo no mundo. As mortes que se producen no Oriente Medio, nalgunhas partes de Asia despois da II Guerra Mundial, mesmo en África, teñen oríxenes étnicas e relixiosas; non son comparables a Auschwitz, pero estes perigros seguen. En todo caso o que pasou en Auschwitz converteuse tamén, igual que noutros campos de concentración, nunha alerta para a cultura occidental, despois de moitos anos de non ter conciencia do que alí sucedera. O día 30 vaise facer un acto de memoria pero esta memoria realmente non foi ó día seguinte da liberación de Auschwitz, senon que pasou moito tempo sen que o problema da morte por xenocidio fose parte da conciencia cultural e política do mundo occidental. Foi realmente nos 50-60 cando esto comenzou a tomarse serio. O asunto de Adolf Eichmann cando foi preso en Arxentina e xulgado en Jerusalén, deu lugar a un gran debate de onde saiu o gran libro de Hannah Arendt e logo houbo películas e series televisivas como "Holocausto", que foi fundamental para recuperar a memoria sobre esto. Creo que na actualidade, esta capacidade para recordar está moi presente en boa medida porque a propia memoria está moi vencellada ao pobo xudeo que alimenta, en grande medida, este deber de memoria, no que estamos.
-Seguen existindo, aínda que de xeito diferente na sociedade actual, campos de concentración ou guetos?
-Existen campos de refuxiados, pero non de concentración, de continxentes de poboacións desprazadas, como por exemplo a palestina. Tamén agora coa guerra en Irak e en Siria hai desprazamentos masivos de poboación que é acollida en campos de refuxiados que, nalgún casos, teñen condicións non moi adecuadas. Pero ningún deles son son campos co fin de destruir ou eliminar sistemáticamente a unha raza ou a un conxunto homexéneo de poboación. Neste sentido, os campos de concentración son irrepetibles ou espero que sexan irrepetibles. Pode haber naturalmente limpezas étnicas ou matanzas; houboas en Uganda, Centroafrica, no Congo, na India, en Camboia...moitos outros lugares, pero estas matanzas non son comparables a que foi a solución final, unha morte científicamente planificada. Iso foron os campos de concentración e os gulag na Unión Soviética.
-Está moi cercano o atentado yihadista de París contra o semanario satírico Charlie Hebdo no que morreron doce persoas a mans de dous terroristas islámicos. Como se pode explicar este atentado por un motivo relixioso nesta sociedade?
-O atentado de París espero que vaia dar lugar a unha debate porque pon sobre a mesa dous problemas. Un é o problema da liberdade de expresión e outro, os límites desa liberdade. É posible pensar que podemos limitar a nosa mirada sobre outras etnias, culturas, relixións? É como o debate da morte digna que non temos unha concordia sobre el. Este atentado é inxustificable, se pode explicar pero non xustificar nin defender política, cultural ni moralmente. Agora, Occidente tamén ten que pensar que meter o dedo no ollo, non como o dixo o Papa, ou facer críticas moi despreciativas, coma por exemplo de actitudes relixiosas ou comportamentos doutros países ou relixións, probablemente tiña que haber un certo límite. Estamos alimentando o odio, e o odio é acción, reacción. Creo que é mellor facer esto que campe ou se difunda unha situación de choque ou de odio que ó final nos va levar a situacións máis drásticas, mesmo en Occidente. Sería prudente neste asunto de Cjharlie Hebdo. Comprendo todas as manifestacións, este punto de encontro dos republicanos franceses e non franceses de defender a liberdade de expresión, pero creo que tamén temos que pensar que hai posicións que creemos que son claras pero para outros países, culturas e relixións non son así e temos que ser conscientes tamén de que facemos dano. Non temos ningún dereito a obrigar ós demáis a que pensen como nós. Temos dereito a esixir convivir, pero non a que pensen como nós. Eso ó final nos leva ó choque.
-Voltando a Auschwitz, hai 117 actos no mundo rexistrados no Mapa do Recordo para conmemorar este 70 aniversario da liberación do campo de concentración. Cre que son poucos?
-Pode que sí.pero creo que hoxe o mundo está repleto de memorias, non só sobre Auschwitz senon sobre a solución final do Holocausto. Hai museos, monumentos, días... Hai dous anos estive no campo de concentración de Dachau, que é un campo menor ao pé de Múnich, nunhas celebracións de recordo, a principios de maio, cando se celebra a liberación do campo. No de Auschwitz hai un monumento en Berlín de homenaxe ao Holocausto, obra de Peter Eisenman, o mesmo arquitecto da Cidade da Cultura; en Berlín hai un extraordinario museo xudeo que foi construido con grande sentido por un arquitecto Libeskind. Hai unha gran cantidade de biografías e relatos que se difunden na cultura occidental a través de series televisivas, películas e fan que haxa unha memoria moi viva. O que sucede é que esa memoria tardou vinte ou trinta en reflotar desde que se abrira. Despois dos 70 anos que levamos da liberación de Auschwitz, os primeiros vinte ou trinta pasaron practicamente sen ningún tipo de memoria. Despois pasou a ser un punto na axenda política mundial. Un exemplo que dicia ben foi o italiano Primo Levi que ao pouco de sair do campo de concentración escribiu un libro "Se questo é un uomo" "Se isto é un home", e non atopou editor e botou vinte anos sin ser lido nin traducido. Sen embargo e un libro mundialmente coñecido. Houbo un refratamento da memoria previsible nos xuizos de Nuremberg o nos primeiros pasos da guerra fría nese froito da reflexión sobre o totalitarismo, o mal e as bases morais da solución final.
-Visitou Auschwitz nalgunha ocasión?
-Non, o teño pendente. De campos de concentración vistei Dachau, a última hai dous anos. Non é que me encante ir ós campos, pero sí lin con gusto relatos que non son tan dramáticos como Primo Levi, como a obra literaria e cinematográfica de Jorge Semprún. E inseparable da sua experiencia no campo de concentración de Buchenwald e está moi presente na propia cultura española a través da súa figura. Non é preciso visitalos para saber o que son, pero si teño ocasión, xunto a la Galitzia polaca, irei a Auschwitz para ver directamente esa famosa frase de que "O traballo fainos libres".

sábado, janeiro 24, 2015

Acto en Moaña (Pontevedra) co gallo do Día Internacional de Recordo das Vítimas do Holocausto


Foi no ano 2005 cando a Asemblea Xeral de Nacións Unidas estableceu o 27 de xaneiro como Día Internacional de Conmemoración en Memoria das Vítimas do Holocausto. Porque foi nun días coma ese de 1945 cando as tropas do exército soviético liberaban o campo de exterminio nazi de Auschwitz-Birkenau. Este campo a día de hoxe é o Memorial e Museo máis visitado de Polonia (perto de 2 millóns de visitantes no ano 2014), e este mes o Museo, para conmemorar o 70 aniversario da súa liberación, creou o mapa virtual do recordo, onde figuran eventos que terán lugar por todo o planeta para manter a memoria das vítimas que non teñen tumba nun período escuro da historia da humanidade. 

O Concello de Moaña a iniciativa de AGAI sumouse con entusiasmo a esta fermosa iniciativa, cunha conferencia do profesor Ramón Villares, presidente do Consello da Cultura Galega e a participación ao seu carón de Annia Herszowski, sobrevivente do Holocausto e Francis Papiernik-Woalanowsky, filla de sobreviventes que residen aquí en Galicia. O acto principal será o venres 30 ás 20:00 horas no Salón de Plenos, mais durante toda a semana proxectaranse dous testemuños realizados por Oscar Galansky en horario continuado dende as 17:00 ás 19:30. 

A asistencia ao acto é libre


70 ANIVERSARIO DA LIBERACIÓN DE AUSCHWITZ from on Vimeo.

quinta-feira, janeiro 15, 2015

Despois da matanza de París, cara onde vai BDS?




Por Liel Leibovitz
Haaretz

Supoñamos, só para favorecer a argumentación, que pertences a un grupo que está comprometido con pór fin á ocupación israelí en Cisxordania e erixir un Estado palestino. Por mor das reiteradas críticas, insistiches unha e outra vez que non tes ningún problema cos xudeus, senón coa política israelí que aborreces. Talvez defendes un inmediato retorno israelí ás fronteiras de 1967. ou talvez o teu punto de vista é máis radical e entendes que o Estado xudeu debe deixar paso a un Estado bi-nacional que se estenda desde o río Jordan até o mar Mediterráneo. Calquera que sexa a túa opción, insistes en que estás comprometido cunha reconciliación entre ambos os pobos, coa xustiza e coa paz.

Agora supoñamos, hipoteticamente por suposto, que os terroristas proliferan nunha capital europea afastada de Xerusalén e Ramallah. Nun caso, eles sinalan a unha muller e dispáranlle por ser xudía. Noutro caso, atacan un supermercado xudeu e executan a catro dos clientes xudeus. Como reaccionarías?

Se és intelixente, se és compasivo, se estás realmente interesado nos dereitos humanos, só tes que condenar os ataques. Poida que o fagas non só porque é o que hai que facer, estar de pé fronte ao terrorismo, senón tamén porque dáste de conta de que a túa capacidade de atraer aliados depende de convencerlles de que non protexes nin amparas os sentimentos anti-xudeus, non importando o ardente que sexa a túa retórica anti-israelí. Isto é especialmente certo cando, como consecuencia da violencia desatada en París, chiflados de todas as tendencias levantáronse con prontitude para condenar as "chamadas masacres" por ser froito duns ataques de "bandeira falsa", é dicir, perpetrados en realidade polo Mossad co fin de fomentar a indignación contra os musulmáns. Sería bo, mesmo esencial, escoitar que o campo prol-palestino está en contra de semellantes disparates, condenado o asasinato de inocentes, e asegurando o seu compromiso cunha solución pacífica do conflito.

Pero non tivemos esa sorte.

En lugar desa clase de empatía que se esperaría de calquera persoa sensata á hora de expresar os seus sentimentos nun momento tráxico como este, os defensores máis elocuentes do movemento BDS adoptaron diferentes vías radicais.

Por exemplo, JVP, unha das principais organizacións radicais de esquerda centrada no conflito palestino-israelí, publicou un post no seu blog que indicaba con precisión onde colocaban as súas prioridades. Baixo o título "Os crimes de París e a reacción negativa islamofoba", incorporábanse moitas observacións sabias como a de alertar aos lectores de que "os musulmáns corren un maior risco en gran medida polas forzas da intolerancia", pero non había case nada sobre o feito de que outras forzas, non menos intolerantes, acabaron coa vida de 17 persoas, moitas deles xudías.

Mesmo se vostede subscribe a estúpida teoría que sostén que a ameaza concreta non radica tanto nos homes que utilizan armas semiautomáticas, senón nos que no futuro proporán afrontar os sentimentos dos musulmáns, poderíase aínda esperar atopar na metade da súa frase a expresión dunha xenuína tristeza ao pensar en tantas vidas desperdiciadas. Pero a xente do BDS parece non ter tempo para tales sentimentos normais e humanos, pero non soamente eles, senón tamén moitos dos que converteron atacar a Israel na súa causa.

Escribindo en Mondoweiss, por exemplo, e non mencionando nin unha soa vez aos xudeus asasinados, toda unha fazaña tendo en conta que uno dos ataques tivo lugar nun supermercado kosher, Chloe Patton argumentaba que os occidentais necesitan comprender e abrazar "as formas en que os traumas históricos do terceiro mundo (o sur) séguense manifestando no presente postcolonial". Mesmo sen xulgar o mérito intelectual de tal argumento, non é demasiado difícil ver que o aspecto que converte a ese argumento en particularmente vil: o asumir que só unha parte (o sur) ten dereito a ser escoitada, mentres que a outra parte, mesmo cando é sacrificada, non debe facer máis nada que escoitar e mostrar empatía coa causa do outro bando.

Tal indiferenza, provindo nestes dolorosos momentos de calquera persoa que profesa o oficio de activista que traballa en nome dos valores universais, resulta enxordecedor. Como adoita suceder, con todo, é mellor que outra alternativa.

Estoutra alternativa plásmase no intento de pasar por encima da realidade dos asasinatos duns seres humanos e tratar pola contra de aproveitar a situación para utilizala como mera biliosa propaganda. Pensen en Ali Abunimah, co-fundador dunha web chamada The Electronic Intifada, un nome que fai moi pouco para distanciar aos que alí escriben da memoria dos dous violentos levantamentos palestinos que se cobraron a vida de case un milleiro de civís israelís.

Observando a situación en Francia, Abunimah promoveu unha nova teoría: Debido a que o perigo máis grave ao que nos enfrontamos é a islamofobia, e debido a que a islamofobia aliméntase da "falsa crenza" de que os musulmáns europeos non se exercitan o suficiente en encaixar nas súas sociedades de acollida, son os xudeus franceses que se apresuran a abandonar Francia tras os atentados de París os que realmente serán os auténticos e anónimos viláns.

"Os inmigrantes e os seus descendentes nados en Europa, e procedentes maioritariamente de países musulmáns, son acusados rutinariamente polos que lles odian e témenlles de negarse a integrarse en Europa", escribiu Abunimah, e por tanto "os que din que os xudeus europeos deben abandonar Europa pola súa propia seguridade, o que están a dicir efectivamente é que tamén é imposible para estes xudeus integrarse e que nunca estarán seguros nos seus países de orixe". E iso, conclúe triunfalmente Abunimah, ?é unha idea fundamentalmente antisemita".

Noutras palabras, cando as vítimas xudías encaran abandonar os seus países de orixe por mor da inseguridade ocasionada maioritariamente, e precisamente, por inmigrantes musulmáns e pola permisibilidad ante a devandita violencia de parte das autoridades e os medios de comunicación, son estas vítimas xudías quen en realidade cavan máis profundamente a fosa dos problemas e por tanto teñen a culpa de empeorar as cousas. E por suposto, todo é culpa de Israel: O título da peza de Abunimah é "Israel móvese rapidamente para explotar os ataques de París".

Para aqueles de entre nós que temos a mala sorte de ter que seguir ao movemento BDS de preto, tales manipulacións non son novas. Pero os acontecementos que implican un cataclismo teñen a virtude de provocar nas persoas un espertar repentino. Así que aquí teñen unha sinxela suxestión: antes de participar nunha conversación cos críticos de Israel, tómense un momento e comproben a súa pegada dixital ante os feitos acontecidos en París a semana pasada. Se se tomaron o tempo e a molestia de condenar estes horribles  asasinatos sen temor a equivocarse, se soan genuinamente doloridos, continúen. Pero se todo o que poidan sacar dos seus argumentos son clichés mohosos ou dogmas aceirados, se non poden deixar aparte por un momento o seu dogmatismo político ordinario, sentíndose seres humanos, e se non poden perder a oportunidade de ver mesmo nesta traxedia unha proba máis do "excepcionalmente nefasto réxime israelí", eles demostráronlles ás claras que o verdadeiro obxecto do seu vitriolo non é o Estado xudeu, senón o pobo xudeu.

Hora de preguntar...





Intervención de Benjamin Netanyaho na Sinagoga Central de París

Palabras do PM israelí na cerimonia de homenaxe aos 4 xudeus mortos no atentado islamista dun supermercado xudeu en París