“Os tempos converteron en impopular a manifestación aberta do odio aos xudeus. Sendo este o caso, o antisemita busca novas formas e foros onde poder instalar o seu veleno. Agora agóchao tras unha nova máscara. Agora non odia aos xudeus, só é antisionista!!”.
Martir Luther King na súa "Carta a un amigo antisionista" 1967.

terça-feira, outubro 21, 2014

Angela Merkel contra o antisemitismo


Texto íntegro do discurso pronunciado pola chanceler alemá Angela Merkel na Porta de Brandeburgo de Berlín o pasado 14 de setembro. 


O feito de que hoxe vivan novamente en Alemaña máis de 100.000 xudeus é case unha milagre. É un precioso agasallo que me enche de gratitude. Indígnanos ver que hoxe en Alemaña hai persoas que son insultadas, atacadas ou ameazadas pola súa condición de xudeu, ou polo seu apoio ao Estado de Israel. É algo que baixo ningún concepto podo aceptar. E que ninguén dos aquí presentes está disposto a aceptar, e que hai moitos, moitos máis que comparten os meus pensamentos.

Dóeme cando escoito que mozas parellas xudías pregúntanse se poden criar aos seus fillos en Alemaña, ou cando escoito a persoas maiores cuestionarse se fixeron ben en quedar a vivir aquí. Queremos enviar desde aquí unha mensaxe clara: a vida xudía pertence ao noso país. É parte da nosa identidade e da nosa cultura.  Queremos enviar unha mensaxe clara que neste país non hai lugar para a discriminación e a exclusión. Tanto eu, como quen nos acompañan hoxe aquí, e por certo a maioría do pobo alemán loitaremos contra a discriminación e a exclusión.

Queremos enviar unha mensaxe clara que despois da Shoah, onde se traizoaron todos os valores da humanidade, Alemaña é consciente da súa permanente responsabilidade para actuar enerxicamente contra o anti-semitismo ou máis aínda, de prever a súa actividade. Nos últimos meses fomos aínda máis conscientes en que debemos estar moi atentos. Vemos as pérfidas intencións do antisemitismo: sinalar aos xudeus como estranxeiros neste país. E a nosa resposta é clara: amigos, veciños, colegas xudeus, Alemaña é o seu fogar.

En nome de todo o goberno alemán, condeno enerxicamente toda forma de antisemitismo tanto en Alemaña como en Europa. Rexeitamento totalmente todo comentario ou ataque antisemita, e máis aínda rexeito o que presenciamos nas manifestacións e mobilizacións prol palestinas, que aínda que parecen ser unha crítica ás políticas do Estado de Israel, en realidade son pura e simplemente expresións de odio cara ao pobo xudeu.

É especialmente intolerable que se ensinen slogans antisemitas aos nenos, e que logo as repiten en demostracións dese tipo. Quen utilice unha lexítima crítica ás accións políticas, xa sexan do noso país ou do Estado de Israel simplemente como pretexto para expresar o seu odio a outro pobo, o seu odio cara aos xudeus, utiliza mal o dereito fundamental da liberdade de expresión e de reunión.

Quen insulta verbalmente ou ataque a quen usa unha kippa ou unha estrela de David, ou provoque lesións graves a unha persoa, férenos e atácanos a todos nós. 

Quen profana tumbas nun cemiterio xudeu, denigra nosa cultura.

Quen ataca unha sinagoga viola os propios alicerces da nosa sociedade libre.

Escoitamos comentarios que máis semellan ser unha declaración de guerra contra as relacións amigables entre as diferentes relixións e comunidades no noso país. Presenciamos crimes de guerra que constitúen un ataque á nosa liberdade e á dignidade humana. Non podemos, non debemos mirar cara outro lado. E non o faremos. É por iso que estamos aquí hoxe.

E non só iso, a loita contra o antisemitismo é un deber do noso país e de todos os seus cidadáns. É por iso que as autoridades a cargo da seguridade toman moi en serio os ataques aos xudeus ou ás institucións xudías. Permítanme dicir que cada un deses incidentes debe ser tomado moi en serio. Os crimes e as manifestacións antisemitas serán castigados con todo o rigor da lei. E iso tamén se aplica aos ataques ás mesquitas. Tampouco serán tolerados e tamén serán enerxicamente castigados. Pero, en primeiro lugar e por abrigo, temos que asegurarnos que estes ataques non sucedan.

É a tarefa de todos e cada un de nós. Responde o noso sentido de responsabilidade polo ben da comunidade. Pero iso require coraxe, iniciativa, solidariedade, tolerancia e unha mente aberta, eses valores que fan á sociedade humana e que nos permiten enfrontar os desafíos do futuro; eses valores que temos que recalcar unha e outra vez.  A estes efectos, o meu goberno apoia un amplo espectro de actividades: traballamos especialmente cos mozos e cos seus pais en proxectos que promoven a tolerancia, afortalen a capacidade da sociedade e a comprensión da democracia.

Se queremos erradicar toda forma de extremismos, discriminación ideolóxica e violencia, debemos comezar coa familia. Exhortamos aos mozos e aos non tan novos a traballar comunitariamente e comprometerse coa sociedade civil. Estamos a investir na educación e nos memoriales para que esta e as futuras xeracións lembren e coñezan o capítulo máis escuro da historia alemá: a Shoah, a negación sen precedentes dos principios básicos da civilización. É un deber que temos coas vítimas, cos seus descendentes e con todos nós, se é que nos importa o benestar do noso país.

Queremos que o pobo xudeu estea seguro en Alemaña. Que teñan a certeza que este é o país de todos, un fogar onde do mesmo xeito que o resto dos seus cidadáns terán un futuro brillante. A nosa participación neste acto ten unha mensaxe moi importante, mostramos que non toleraremos o antisemitismo, o extremismo ou as accións inhumanas.

Demostramos o noso respecto, o noso respecto pola fe e pola relixión de todos, xa sexan xudeus, musulmáns ou cristiáns. Mostramos o noso desexo de vivir nunha sociedade en paz e harmonía.

Esta é a nosa mensaxe. Confío en que se difunda por todo o noso pobo e por todo o mundo.

Moitas grazas

domingo, outubro 19, 2014

Os kurdos de Stalingrado


Por: Guillermo Levy
NUEVA SIÓN - 14.10.2014

No conflitivo taboeiro que forma Medio Oriente, o dereito do pobo kurdo a un Estado independente é sen dúbidas uno dos máis ninguneados e reprimidos. Pero ante o irresistible avance da Estado Islámico-ISIS, este calvario foi hipócritamente sacado do ostracismo por grande parte da prensa internacional, que pasou a erixir ao pobo kurdo como unha das últimas fronteiras ante islamismo fundamentalista; hoxe inimigo acérrimo de Occidente e as democracias, aínda que hai non moito tempo eran considerados aliados no marco da guerra civil siria.

O pobo kurdo é hoxe o pobo máis numeroso do mundo entre aqueles que foron relegados da posibilidade de conseguir unha soberanía nacional unificada e viable. Este pobo, que habita na súa grande maioría en Turquía, no norte de Siria, e en Iraq e Irán, (cun enorme exilio europeo, preto dun millón en Alemaña), lograra un recoñecemento á súa independencia en 1920, logo da Primeira Guerra Mundial. Pero logo, no intento de conter a Turquía, que viña de terminar a súa tarefa xenocida contra o pobo armenio, e no marco do medo das potencias europeas e da EE.UU. a que se pasen á beira soviético, os kurdos son traizoados no tratado de Lausanna en 1923. O pobo kurdo permaneceu entón disgregado en varios Estados até o día de hoxe, con case un século de loitas para conquistar a súa independencia polo medio.

Os kurdos sempre foron esquecidos. Como cando decenas de miles deles foron masacrados polos turcos nas postrimerías dos anos setenta, ou máis recentemente polo exército de Saddam Hussein, hai pouco máis de vinte anos. Pero hoxe son recuperados e visibilizados polos medios internacionais como os defensores de Occidente e da democracia fronte ao avance, aparentemente imparable até hoxe, dos islamitas do ISIS.

En Kobani, cidade kurda de Siria preto de Turquía, hoxe peléxase casa por casa, como naquela Stalingrado do outono-inverno de 1942, onde se xogaba non só o destino da Unión Soviética senón o destino da humanidade. A Unión Soviética, inimiga máxima do Occidente capitalista, por uns anos volveuse aliada fronte ao común inimigo nazi do que, fundamentalmente, ela salvounos pagando con máis de 20 millóns de mortos.

Os kurdos, que aínda hoxe defenden a súa patria en soidade, son sacados do ostracismo e da indeferencia para ser postos pola prensa internacional como unha das últimas fronteiras ante o avance irresistible dos islamitas decapitadores; hoxe inimigos acérrimos, aínda que fai non moito, non tanto. Con todo, a pesar de ser enunciados como o bastión da humanidade, os kurdos, só teñen armas liviás, e o valor dos seus homes e mulleres, dentro das cales está Arin Mirkán, unha adolescente que se inmolou contra sete milicianos islámicos.

Arín non se inmolou por fanatismo relixioso esperando un ceo glorificador, senón porque decidiu, seguramente, no medio dun combate desigual, que a súa vida biolóxica valía menos que a posibilidade que encherse de explosivos e estalalos no medio dunha columna do Exército Islámico ante o risco de ser capturada.

Aos que hoxe EE.UU. axuda coa continuidade da súa política torpe e imperial mediante bombardeos que se mostran inútiles, paradoxalmente, só teñen armas liviás. Con todo, os novos cortadores de cabezas inimigos da humanidade, que rapidamente substituíron a Irán no podio do mal, que antes rapidamente desprazara a Al Qaeda, non fabrican as armas que usan senón que as teñen por milleiros a partir dos millóns de armas que EE.UU. e varios países europeos regaron na zona no marco da súa xeopolítica, sen deixar de realizar inmensos negocios para os que as comerciaron e fabricaron, e para os que venderon negocios das súas axencias de seguridade durante dez anos de guerra.

O ISIS ten armas pesadas que os norteamericanos espallaron por Iraq e que foron capturando na medida que estes ocuparon as principais cidades iraquís das que fuxían os soldados mercenarios que formaron a EE.UU despois de destruír o réxime de Hussein: Mosul, Samarra, Tikrit, e hoxe, a moi poucos quilómetros de Bagdad. Tamén o ISIS ten armas doutro aliado de Occidente, por exemplo Croacia, que vía unha monarquía absoluta do Golfo, aliada tamén do mundo libre, Arabia Saudita, fíxolle chegar a algúns dos grupos da oposición Siria da que o ISIS era e é parte. Hoxe, sen dúbida, a parte máis forte.

Así mesmo, dispoñen de armas chinesas e rusas que capturaron nas zonas de Siria que ocuparon, e a inestimable axuda, por acción ou omisión, da gran potencia OTAN da rexión: Turquía. Hoxe, os turcos, que sempre axudaron á oposición siria, non deixan pasar milicianos kurdos para axudar aos seus irmáns en Kobani nin prestan axuda humanitaria na súa fronteira con Siria e xogan á caída do réxime sirio mentres contemplan como os seus eternos inimigos kurdos se desangran. Neste xogo de tremendas hipocrisías, os kurdos teñen o seu propio Stalingrado pero sen avións nin tanques nin reforzos, defendendo casa por casa a súa cidade e o seu país nunca delimitado nin logrado. Deféndeno tamén con mulleres que se inmolan como aquelas rusas que se tiraban con explosivos debaixo dos tanques alemáns, nunha xeografía tan diferente pero non tan lonxe de onde se pelexan os kurdos hoxe. Os novos inimigos do Occidente libre e democrático avanzan coas armas que eles e os seus mercadores regaron pola rexión, mentres os kurdos resisten en soidade nos seus enclaves, tratando de evitar o xenocidio e o exilio que seguramente lles espere se caen. Aínda que todos os medios internacionais choren polo seu heroísmo, nada diso até agora, parece axudarlles demasiado.

sábado, outubro 18, 2014

Israel e Viena 5775





Por Afonso Vázquez-Monxardín

Desde mediados do século XVI ata mediados do XVII, Viena e o Mediterráneo occidental estiveron no punto de mira do Imperio otomano. A batalla de Lepanto, 1571, e dous asedios a Viena, en 1529 e 1683, fracasados ambos polo apoio de coalicións occidentais, decisivo no primiero caso o apoio español e, no segundo, o alemán e polaco, supuxeron o freo ao expansionismo militar musulmán polas terras europeas. Daquela, era conciencia común que se caía Viena, nada estaría seguro en Occidente. E, desde aquela o mundo cambiou o que cambiou. Que é moito ou pouco segundo se mire. Por suposto que nin recoñecemos os tempos da nosa nenez, pero moitas das grandes cousas, como nos ensinan os clásicos, son eternas. O amor, o odio, a esperanza, a paixón, a crueldade, a bondade, o esforzo, o poder, o despotismo, o nepotismo, os sorrisos e os prantos... vagan todos errantes polo campo minado da historia. Nestes días desacougados no mundo, neste comezo do ano xudeu, ano capicúa 5775, creo que máis que nunca unhas circunstancias poden evocar outras.
 
Israel é a nova Viena. O islamismo radicalizado de Hamás, Hizbulá, o Estado Islámico, os Irmáns Musulmáns, Al Qaeda, todos enguedellados entre pelexas entre eles, rodea dominador case todos os territorios veciños. En décadas pasadas, desde posicións de forza, Israel moveu ficha en varias ocasións. Retirouse do Sinaí e fixo as paces con Exipto en 1979; asinou a paz con Hussein de Xordania en 1994; retirouse do Líbano en 2000; retirouse de Gaza en 2005... E entrementres, na zona inzaron forzas que esparexen o horror máis extremo. Estados Unidos incubou a Bin Laden contra os rusos en Afganistán, pero daquel ovo choco saíron estas víboras. Hoxe, apoiandose na globalización e novas tecnoloxías de comunicacións instantánea, a atractiva e simple mensaxe do odio domina unha parte importantísima da mocidade do mundo musulmán. Todo o Sahel, desde Nixera a Alxeria, toda a zona de Afganistán e Pakistán, o sur das Filipinas, boa parte do Cáucaso musulmán , Somalia e o corno de África, e agora “zonas liberadas” de Siria e Iraq. Pero o peor son os máis de 3.000 europeos, fillos da marxinalidade, rapeiros e juanis de barrio que reconvertidos loucamente á fe dos seus avós, combaten en terras que nunca viron e fan do gore do cine unha forma de vida. Témome que cando se achegue a inexorable derrota do Estado Islámico, eses mozos retornados poidan producir unha onda de terror lento. 

Segundo os especialistas do Soufan Group, hai 250 belgas, 700 franceses, 400 ingleses, 100 daneses, 51 españois... e sería todo moi complicado conque só un de cada dez retornados se dedicasen como lobos solitarios ou organizados, a esparexer o terror. Como pasou no ataque á sinagoga de Bruselas ou o asasinato dos nenos xudeus na escola francesa. Forza e habilidade cómpren máis ca nunca. Os laicos palestinos da ANP, o islamismo moderado de Erdogán, Sisi de Exipto e outros moitos da zona, deben ser hábiles na identificación do seu inimigo principal. Deben esforzarse na paz con quen poden e tratar de frear un horror non visto en xeracións.

quinta-feira, outubro 16, 2014

Doenzas británicas


Estudantes británicos néganse a conmemorar o Holocausto por ser un acto "eurocéntrico" e "colonialista", e rexeitan condenar ao Estado Islámico por ser síntoma de "islamofobia" 

Noutra polémica decisión, a Goldsmiths College Students Union rexeitou, por unha marxe de ao redor de 60 a 1, unha moción para conmemorar o Día do Holocausto e a todas as vítimas de xenocidio. A Secretaria de Educación Sarah el-Alfy instou os estudantes a votar en contra da proposta e rexeitala por "eurocéntrica" e "colonialista". Un estudante non identificado agregou que "Esta iniciativa obrigaría á xente a lembrar certas cousas que poden non querer lembrar", mentres que outro argumentou que como o College Students' Union era "antisionista" non podía conmemorar o Holocausto xudeu. Esta decisión segue á noticia de que a National Union of Students (NUS) votou en contra dunha moción de condena a Estado Islámico e en apoio á resistencia kurda. A National Union of Students (NUS) rexeitou a petición de condenar ao grupo islamita co argumento de que tal moción era "islamófoba", dando razón ás campañas que acusan a este organismo de utilizar o seu "control" para fomentar "políticas de identidade" divisivas.

sábado, outubro 04, 2014

Na guerra contra Estado Islámico, onde están os mortos civís?




Por Luc Rosenzweig
Causeur - 02.10.14

Despois de dúas semanas, a coalición liderada polos Estados Unidos está comprometida nunha guerra aérea contra as milicias islamitas radicais do Estado Islámico, en Iraq e Siria. Os comunicados relativos a esas operacións fanse eco dos obxectivos destruídos: centros de mando, tanques, refinarías e pozos de petróleo que alimentan as finanzas desta banda de degolladores. Moi ben.

Con todo, parece que estes milicianos ocuparon e instalaronse nun certo número de localidades poboadas na súa maioría por civís e que agora están suxeitas ao seu terror: non todo o mundo ten a oportunidade ou os medios para fuxir a Turquía ou á rexión autónoma do Kurdistán. Unha reportaxe impresionante, filmada cunha cámara oculta disimulada por unha valente xornalista baixo o seu niqab, mostra á cidade de Raqqa, en Siria, un bastión dos yihadistas. Na devandita reportaxe vese unha cidade poboada por civís que se dedican, a pesar da súa situación, ás súas actividades cotiás. Así que unha de dúas: ou ben os golpes aéreos da coalición evitan as áreas poboadas por civís á mantenta, converténdoas así nun santuario para os milicianos e os líderes do Estado Islámico, ou máis probablemente estásenos a ocultar os "danos colaterais" producidos inevitablemente polos ataques aéreos contra áreas ocupadas por milicianos islamitas.

A AFP, a axencia nacional francesa de prensa, amósanos a súa incapacidade para establecer a conta exacta do número de vítimas, milicianos ou civís, con todo si levou dita conta ao detalle durante a Operación Marxe Protectora en Gaza, e para iso non dubidou en basearse unicamente na información proporcionada por Hamas.

Conclusión: a nosa boa conciencia, no caso actual da coalición contra o Estado Islámico, fica preservada, porque nós, a diferenza dos israelís, si sabemos matar civís sen que se vexa...
.

terça-feira, setembro 23, 2014

As relacións entre Israel e Rusia - Le Monde Diplomatique nº 227

Le Monde Diplomatique nº227 setembro 2014 publica dous interesantes artigos sobre a relación actual entre Israel e Rusia e Israel e a extinta Unión Soviética




domingo, setembro 14, 2014

Zanryu Nipon Hei: soldado xaponés rezagado.


Por Carlos Galansky 

Durante a segunda Guerra Mundial (1939-1945) Xapón integrou o Eixo xunto a Alemaña e Italia. O 15 de Agosto de 1945, Xapón rendeuse ás forzas estadounidenses e o 2 de Setembro celebrouse unha cerimonia a bordo do acoirazado USS Missouri, onde o ministro de asuntos exteriores xaponés, Mamoru Shigemitsu, asinou a acta de rendición fronte ao xeneral Sutherland.

Pero houbo moitos militares xaponeses que ficaron illados nalgunhas illas do Pacífico ao pasar os estadounidenses as súas liñas no seu empuxe final cara Tokio. A estes militares coñéceselles como “Zanryu Nipon Hei”, cuxa tradución sería “soldado xaponés rezagado”. Algúns non chegaron a decatarse de que Xapón rendérase até moitos anos despois e outros, a pesar de recibir a noticia, ou non a creron pensando que se trataba dunha estrataxema do inimigo, ou non recibiron unha orde directa de rendición por parte dos seus superiores inmediatos ao quedar as comunicacións cortadas polos aliados e seguiron combatendo por medo a deshonra.

Houbo dous casos moi interesantes. O primeiro ocorreu en xaneiro de 1972 co sarxento Shouichi Yokoi que tivo que ser capturado na illa de Guam. Formaba parte da 29 División de Infantaría de Manchuria ate que en 1943 chegou a Guam, con rango de sarxento. O 21 de xullo de 1944, na batalla que seguiu ao desembarco das tropas estadounidenses en Guam, a unidade de Shouichi Yokoi foi aniquilada. Conseguiu sobrevivir, pero estivo case todo o tempo só, disposto a non renderse e refuxiado na selva. En 1952, Shouichi Yokoi atopara casualmente uns folletos e xornais nos que se podía ler que a guerra terminara, pero pensou que era só propaganda de guerra estadounidense e permaneceu agochado na selva. Finalmente foi detido e repatriado a Xapón. Levaba consigo o seu fusil para devolverllo ao emperador cunha desculpa por non servirlle ben; “con moita vergoña, volvín vivo a Xapón, aos soldados xaponeses ensinóusenos que é mellor a morte á deshonra de ser capturados con vida”.

O segundo caso ocorreu en marzo de 1974 con Hiroo Onoda que permanecía oculto na illa de Lubang - Filipinas dende o 26 de decembro de 1944. Isto converteuno, despois de 30 anos, no último soldado xaponés en renderse tras a Segunda Guerra Mundial. Onoda fora adestrado como oficial de Intelixencia. As ordes de Onoda eran realizar unha guerra de guerrillas contra os estadounidenses, que estaban listos para invadir a illa. Fora enviado con ordes de non renderse ou suicidarse. Onoda iniciou e continuou a súa campaña, vivindo nas montañas. A primeira vez que viu un folleto que afirmaba que a guerra terminara foi en outubro de 1945 e dicía o seguinte:"A guerra terminou o 15 de agosto de 1945. Baixen das montañas!". Onoda, con todo, desconfiou da autenticidade do folleto ao pensar que se trataba de "propaganda ianqui". Cara ao final de 1945 volvéronse a lanzar panfletos polo aire, coa orde de entregarse, impresos polo goberno xaponés. Onoda examinounos para determinar se era auténticos ou non, e decidiu que era un engano. Finalmente a súa rendición conseguiuse en 1974 grazas a que un oficial superior de Onoda, o Maior Taniguchi, voou a Lubang onde se atopou con Onoda, informoulle do final da guerra e ordenoulle oficialmente renderse. Onoda cumpriu a orde vestido apropiadamente co seu uniforme, a súa espada e o seu fusil.

En resumo, estes militares xaponeses seguiron adiante coa “súa guerra” principalmente por non recoñecer a derrota de Xapón na IIGM. Fixérono movidos por un orgullo militarista, preferindo a morte antes que a deshonra, froito do código guerreiro xaponés (o bushido); pola súa desconfianza da realidade preferindo soñar coas súas ilusións guerreiras ou moi simplemente por non recoñecer o fracaso do proxecto expansionista do imperio xaponés.

Esta introdución fágoa porque atopo un paralelismo entre os “Zanryu Nipon Hei” co pensamento do esquerdismo internacionalista e tamén máis en concreto co esquerdismo nacionalista galego.

Os soldados rezagados do esquerdismo internacionalista teñen unhas datas da derrota do seu proxecto político. O 9 de novembro de 1989 caeu o Muro de Berlín e o 8 de decembro de 1991 mediante o Tratado de Belavezha produciuse a disolución da vella URSS. Isto ocorreu sen ningún recurso á violencia dos pobos que a integraban. Con todo os nostálxicos do antigo réxime, do faro luminoso que guiaba ao mundo, seguen sen aceptar o seu fracaso. Seguen perdidos, desorientados, nunha selva de elucubracións. Hai 40 anos atrás, co campo socialista en pleno vigor, era difícil substraerse a ese buraco negro que tragaba homes esperanzados nunha sociedade máis xusta. Algúns homes que lograron saír desa “grande mentira” escribiron libros que son verdadeiros documentos históricos. Por citar só dous dos que máis me impresionaron: “Mi fe perdida en Moscú” do militante do PCE, organizador do V Rexemento durante a guerra civil española, o galego Henrique Castro Delgado e “Prisionera de Stalin y Hitler” de Margarete Buber-Neuman. Hoxe en día seguir mantendo un proxecto político que se desmoronou hai 23 anos, é de imbéciles. Na miña Arxentina natal dise que cando un equivócase a primeira vez é por inexperiencia e se se equivoca por segunda vez é por pelotudez. Esta xente, a nivel internacional, son actualmente os compañeiros de viaxe do yihadismo islamita de Hamás. Rememoran dese xeito o acordo dos anos 1939-1941 entre Hitler e Stalin. Fe e Deus unidos por unha causa. Odian a Israel e ao sionismo por “representar” ao imperialismo norteamericano en Próximo Oriente. Existen como oposición política na maioría dos países occidentais. Pero serán degolados como calquera infiel se chegan a triunfar os seus admirados aliados da yihad. Desgraciadamente para eles a realidade non lles dá a razón. Non poden saír do seu alleamento mental. Non haberá ningún xeneral que poida ordenarlles que abandonen a trincheira na que se meteron. Por si mesmos non poden saír dela. Están tan afundidos que morrerán soterrados entre as súas paredes...antes que recoñecer a súa derrota política.

Os soldados rezagados do esquerdismo nacionalista teñen tamén unha data da derrota do seu proxecto político nacional. Unha desas datas é o 20 de outubro de 2011 cando as forzas opositoras ao xeneral Muamar Gadafi, matárono preto da cidade de Misrata. Con esta morte desapareceu o líder dos Movementos de Liberación Nacional dos anos 70 do século pasado. Neste caso este home morreu con violencia. A mesma que el predicou durante tantos anos. E foron os seus propios nacionais quen a levaron a cabo. Nos campamentos do deserto libio adestráronse moitos militantes que levaron a loita armada, a violencia política, aos seus propios e tamén alleos países. Aplicaron aquela frase dita por un xeneral arxentino: a violencia de abaixo non é violencia, é xustiza. Creron, fixéronnos crer, que a pobreza procrea a violencia cando en realidade é a violencia quen procrea a pobreza. O que en realidade sucede é que senten fascinación pola violencia política. Esta xente, quizais con máis afinidades que o grupo anterior, abrázanse politicamente tamén co yihadismo islamita de Hamás e tamén odian con igual intensidade a Israel e ao sionismo. O sionismo que non é nada máis nin nada menos que o Movemento de Liberación Nacional do pobo de Israel, pero non é recoñecido desta maneira por eles. Pódese dicir que eles recoñecen o dereito de autodeterminación de todos os pobos...menos o do pobo de Israel. Os membros deste grupo constitúen ou participan no goberno en moitos países. Estes gobernos, auto definidos como de esquerda, caracterízanse no político pola súa intolerancia...do mesmo xeito que a dereita, no social polo clientelismo...do mesmo xeito que a dereita, no económico polo seu capitalismo...do mesmo xeito que a dereita e no internacional pola súa amizade económica co imperialismo norteamericano...do mesmo xeito que a dereita. Se non fóra tan grave o asunto até podería verse cómicamente o caso de Venezuela: vende toda a súa produción de petroleo a EEUU e ademais o actual goberno de Maduro ven de aprobar unha oración chavista “un Pai noso” convertendo a Chávez de líder político a santo relixioso. Isto non é só alleamento mental permanente dos dirixentes: é un excelente libreto para un programa cómico de Groucho Marx. Non teñen diferenzas coa dereita política. Facendo un símil do boxeo, si que a teñen: mentres que eles amagan coa zurda remátanche pegando co puño dereito. En cambio a dereita política, sempre amaga e pégache... co puño dereito.

Como conclusión ambos os grupos están nas súas trincheiras, son soldados rezagados das súas guerras perdidas e non se renderán nunca... porque non teñen sentido autocrítico, porque teñen moita covardía política, porque as súas elucubracións son unha tapadeira da realidade e porque non recoñecerán o seu rotundo fracaso político.


Como dixo un poeta mexicano: a súa moral... ”es la de un árbol que da moras”

sexta-feira, setembro 12, 2014

Auschwitz na árbore xenealóxica

Por Toni Silva
La Voz de Galicia -  24/11/2013

A vida laboral dun avogado é irregular. Axiña debe roubar horas ás noites para cumprir coa súa clientela, como se atopa cun stock de tempo libre. Eduardo Aguiar Boudin, encargado de defender esta semana ao propietario da casa gótica de Betanzos, dedica parte das súas horas de lecer a profundar na súa apaixonante árbore xenealóxica, onde se atopou un anaco da historia máis horrible da Europa do século XX. Porque unha rama da súa familia perdeu a vida no campo de concentración de Auschwitz.

Para ordenar o seu relato, Eduardo remóntase primeiro ate a figura do seu bisavó, Charles Edmond Boudin, un francés da localidade fronteiriza de Bayona. É o seu matrimonio con Rebecca Elodie Pereyre quen salientará a condición xudía na descendencia. «Pereyre é un apelido moi común entre os xudeus expulsados de España», sinala o avogado betanceiro.

O matrimonio tivo tres fillos con nomes de evidente sensibilidade hebrea: David, Isaac e Jacob, este último avó de Eduardo, e quen fuxiu de Francia cando empezaba a presión sobre a poboación do barrio xudeu de Bayona, no Pais Basco francés. Viaxou a España onde tardou en instalarse de forma definitiva. Viviu en Madrid, Sevilla e Zaragoza, entre outras cidades, ate que recalou na Coruña, onde exerceu de dentista tras casar cunha muller oriúnda de Tui. Os irmáns de Jacob Alfred correron unha sorte moi diferente, segundo acaba de descubrir o seu sobriño neto. «Primeiro foron trasladados ao campo de Drancy, nos arredores de París. «Aquel lugar era igual que o gueto de Varsovia, os xudeus non podían saír desas mazás de edificios e desde alí repartíanos polos diferentes campos de concentración», sinala Aguiar Boudin, quen recoñece o exhaustivo control e fiscalización dos nazis en todos os movementos que facían. «Identificaban quen ía en cada vagón, con nomes e apelidos, e a cargo de que militar nazi», explica. Así puido descubrir recentemente o vagón no que os irmáns dos seus avós foron trasladados ao campo de Auschwitz, así como as datas en que puxeron o pé por primeira vez no campo polaco. «Aquilo foi en 1944. Dos 65.000 desprazados de Drancy aos campos de concentración de Auschwitz e Sobibor -máis preto de Varsovia-, só sobreviviron dúas mil, era unha cuestión de probabilidade».

Eduardo non viaxou a estes recunchos da Europa do Leste en busca de parte das súas raíces. Pero si o fixo a súa nai que visitou, entre outros, o terrible campo de Dachau. Co paso dos anos a familia de Betanzos perdeu o contacto cos membros de Bayona.
-E que significa Boudin?
-Morcilla. Si, dá para facer bricadeiras, pero é un apelido moi común en Francia.