COMO SE FINANCIA O TERRORISMO PALESTINO

Como Se Financia O Terrorismo Palestino

View SlideShare presentation or Upload your own.

AS ÚLTIMAS 24 HORAS DE IDAN

As Ultimas 24 Horas De Idan

View SlideShare presentation or Upload your own.

POR QUÉ É NECESARIO O VALADO DE SEGURIDADE?

Por Que E Necesario O Valado De Seguridade

View SlideShare presentation or Upload your own.

PODERÁ TZIPI LIVNI SER PRIMEIRA MINISTRA DE ISRAEL?

Por Daniel Alaluf

Revista Horizonte

29/10/2008

Livni negouse a xogar baixo as regras tradicionais da política israelí, e dixo non a vender os seus ideais ao partido Shas (relixioso) para aferrarse ao cobizado posto de premier como fixeron tantos políticos que a precederon. Livni dixo non. (Desde Xerusalén)

TRAS SER ELECTA, CINCO SEMANAS ATRÁS

A nova líder de Kadima, a ministra de Asuntos Exteriores, [1] Tzipi Livni intentou, sen éxito, satisfacer aos diferentes partidos a fin de lograr formar goberno, os seus esforzos foron en van e fracasou.“O non de Livni levará á cidadanía ás urnas a elixir entre diferentes líderes; mentres o país será gobernado por un Goberno sen maioría” O motivo? Livni negouse a xogar baixo as regras tradicionais da política israelí, aparentemente negouse a vender os seus ideais para aferrarse ao cobizado posto de premier como fixeron tantos políticos que a precederon. Livni dixo non. Non ao vergonzoso e deplorable chantaxe político que utiliza frecuentemente o partido relixioso sefaradí Shas, un partido capaz de vender as portas do ceo por unhas moedas, sempre tendo a precaución de camuflar as súas extorsións económicas con falsos motivos políticos –sen fundamentos éticos– que poñen constantemente en perigo á democracia israelí, ás características xudías do Estado de Israel e ás posibilidades dunha futura posible convivencia pacífica nestas axitadas latitudes.

UN GOBERNO SEN MAIORÍA E UN GOLPE AO PROCESO DE PAZ

O non de Livni levará á cidadanía ás urnas a elixir entre diferentes líderes, pero ata que isto aconteza o país será gobernado por un Goberno sen maioría. O 27 de outubro comezou a sesión de inverno da [2] Knesset, o Parlamento israelí, esta vez coa peculiaridade de que a coalición non ten maioría. Esta situación é particularmente perigosa nun sistema partidario sectorial como o israelí, onde cada grupo pode intentar aproveitar esta pseudo-anarquía a fin de obter presupostos para financiar os seus intereses particulares. Tal como declarase o dirixente [3] Yossi Beilin: A Knesset actual presenta unha oportunidade excepcional para tomar decisións cruciais. É de supoñer que unha coalición como a actual non se repetirá tralas eleccións. Aínda no caso de que o partido Kadima de Livni gañe as eleccións, segundo as primeiras enquisas, a diferenza ao seu favor non será ampla. “Livni intentará nos próximos días fortalecer a súa propia imaxe, unha imaxe de cambio e limpeza que o electorado israelí descoñece” O bloque esquerdista israelí vese claramente debilitado, principalmente pola gran perda de escanos que se espera ver no partido de esquerda Avodá e a moi probable desaparición do Partido dos Pensionistas. A fin de poder chegar a unha coalición, Livni, deberá neste hipotético caso, asociarse con Shas e outros grupos relixiosos de dereita ou incluso co propio Likud. Todos os partidos dos sectores relixiosos e por suposto, o propio Likud, negan a posibilidade dunha verdadeira negociación que poida levar a un acordo de paz real tanto cos palestinos como con Siria. O sono de [4] Shimón Peres dunha paz rexional, o mesmo que Livni e [5] Barak desexan concretar, verase novamente frustrado polo pragmatismo político e a falta de horizontes verdadeiros.

OS PRINCIPAIS PARTIDOS E AS ENQUISAS

A tres meses das eleccións os principais partidos políticos atópanse na seguinte situación: Kadima: Un dos dous partidos que parece ser candidato a obter a maior cantidade de votos. Livni intentará nos próximos días fortalecer a súa propia imaxe, unha imaxe de cambio e limpeza que o electorado israelí descoñece xa desde hai varias eleccións. Aínda así, a actual ministra de Asuntos Exteriores deberá xustificar por que un partido xurdido da nada que perdeu ao seu líder e fundador, [6] Ariel Sharón; que fracasou na dolorosa guerra de Líbano e que logo foi dirixido por un dos políticos máis corruptos da historia de Israel, merece estar á fronte do país. Esta empañada imaxe xa presenta un gran desafío. Sen dúbida ir a novas eleccións foi a última opción de Livni xa que incluso poucos meses de goberno antes das eleccións fortalecerían a súa imaxe a fin de facer fronte á falta de experiencia que se lle adxudica. Likud: O segundo candidato a lograr un triunfo electoral. Polo lado de [7] Benjamín Netanyahu, líder de Likud, as súas tácticas serán basicamente dúas: por unha banda debilitar a súa principal inimiga política, Tzipi Livni, aducindo que a ministra carece de experiencia; e por outra banda adxudicarse a actual castelo da economía israelí alegando que este fenómeno se debe ás medidas que el tomou ao estar a cargo da carteira de finanzas durante o goberno de Ariel Sharón. “A gran esperanza de Avodá, Ehud Barak, cada día demostra ser máis un problema que unha solución” Por suposto que dito alegación omitirá as terribles e salvaxes consecuencias sociais que xerou esta sanguenta política económica, sendo esta a época onde o índice de pobreza medrou a cifras que o pequeno Estado xudeu nunca vira: Bibi fíxoo! Só a curta memoria da sociedade podería levar a este audaz político novamente ao poder, un poder tan ansiado por este líder que o pode levar a pagar altos prezos económicos e a aceptar condicións altamente

desproporcionadas para lograr formar unha coalición, fortalecendo desta forma o perigoso modelo político sectorial que ameaza á democracia israelí. Avodá: polo lado deste mallado partido, que leva xa case unha década sen atopar un verdadeiro líder, as enquisas actuais indican que a caída do mesmo é case inevitable. A gran esperanza do partido, Ehud Barak, cada día demostra ser máis un problema que unha solución. Moi probablemente o resultado das próximas eleccións signifique o fin definitivo da carreira política del. “É de esperar que as eleccións no principal aliado de Israel, Estados Unidos, exerzan algún tipo de influencia” Shas: Se ben hoxe as enquisas outórganlle a Shas oito escanos na próxima Knesset, non debemos esquecer que os votantes deste partido non apelan á súa conciencia nin á súa razón no momento de votar senón que, lamentablemente, aceptan cegamente a vontade do seu todopoderoso rabino, [8] Ovadia Yosef. Polo tanto, é de supor que este Partido antidemocrático que participa no xogo democrático, terá bastante máis escanos dos que se lle adxudican hoxe en día. Shas, un partido cuxa ideoloxía política vese altamente definida polos presupostos que se lle ofrezan, declinou a proposta de Livni de 950 millóns de shekels, levando a Israel a novas eleccións. Shas sabe que Netanyahu ofrecerá máis. O que este partido non ten en conta nestes momentos é que se nos próximos meses a crise económica internacional malla fortemente a Israel, ningún goberno poderá brindarlle os desproporcionados fondos que adoita pedir para vender o seu soporte á coalición.

AS ELECCIÓNS EN ESTADOS UNIDOS

É de esperar que as eleccións no principal aliado de Israel exerzan algún tipo de influencia. Tradicionalmente, a sociedade israelí prefire ter líderes que teñan excelentes relacións cos presidentes americanos. É de supoñer que un triunfo de Barak Obama dalgún tipo de vantaxe a Livni, mentres que o triunfo de McCain beneficiaría a Netanyahu. O pobo deberá outra vez elixir líderes; líderes para un sistema que novamente demostra fracasar fronte á perigosa castelo de certos Partidos sectoriais. Cando os intereses nacionais se ven empañados polos intereses sectoriais a maioría perde e unha pequena minoría gana. Quizais a medida de Livni non sexa a máis correcta analizándoa desde un punto de vista maquiavélico, pero por primeira vez en moitos anos un líder decidiu non pagar o alto prezo pedido polo posto de premier.

CÓMO SE VE

Por Joaquim Roglan

La Vanguardia

Nenos a tiro de cámara.

Hai tempo que TV-3 non respecta a neutralidade, toma partido contra Israel, e trata de forma sesgada a traxedia dos críos en Oriente Medio. Por respecto a todos os contribuíntes, o mínimo que pode esixirse a unha televisión pública é que sexa neutral no conflito entre Israel e Palestina. Pero hai xa demasiado tempo que TV-3 tomou partido contra Israel, e a súa inxerencia e belixerancia foi cada vez máis partidista e descarada. Comezaron chamando "inmolados" aos terroristas suicidas que dinamitaban autobuses e locais públicos, e "asasinatos" aos ataques do exército israelita contra activistas que se escudan na poboación civil, escolas, hospitais e ambulancias. Continuaron presentando ao defunto Arafat como un santo home vítima e mártir de Israel e Estados Unidos, sen lembrar nunca que foi o exportador do terrorismo de Oriente Medio a Europa. E a fase actual consiste en usar a nenos palestinos e libaneses vivos ou mortos para que vexamos que Israel é un Pequeno Satán, fillo do Gran Satán norteamericano.

CON KALASHNIKOV

O sectarismo é xa tan basto e absurdo, que a correspondente de TV-3 en Gaza afirmou: "os nenos palestinos son como os nenos de todo o mundo", mentres na pantalla víase a dous nenos armados con fusís de asalto kalashnikov, que non é precisamente o xoguete máis común entre os críos do mundo civilizado. Por iso resulta tan raro que TV-3 nunca ache nin entreviste a un neno israelita armado, ferido ou traumatizado polas bombas palestinas. Informándose por esa canle, parece que os únicos nenos vítimas do horror da guerra sexan os palestinos ou os libaneses, xa que os israelitas ou non existen, ou viven unha infancia feliz porque nunca perden amigos, familiares e a vida. Todo correspondente de guerra sabe o uso e a propaganda que os palestinos fan dos seus menores, pero TV-3 adopta a mesma táctica e esquece uns tempos en que a esquerda catalá estaba a favor de Israel. Nótase que aqueles esquerdistas namorados dos kibbutzs xa non mandan nos seus partidos que, segundo din, nin interferen, nin censuran, nin manipulan nada nas televisións públicas. Pero postos a non respectar a neutralidade nin a igualdade dos mortos de ambos bandos, que non poñan aos nenos a tiro de cámara.

CONTRA O PERIGO DUN IRÁN NUCLEAR

http://www.unitedagainstnucleariran.com/

LIBÉLULAS, ESQUÍOS, POMBAS E OUTROS ESPIAS

Libelulas...

View SlideShare document or Upload your own.

POR SIÓN, NON CALAREI

"POR SIÓN, NON CALAREI" (Tanaj/Isaías 62:1)

Por Manoel Pérez Millos, membro da Asociación Galega de Amizade con Israel e militante de Izquierda Republicana

Non hai moito tempo, a diario AURORA conferiume a inmerecida honra de publicar en aberto na súa edición dixital, unhas reflexións que se me suscitaron a raíz do acoso e derribo de Pedro Gómez-Valadés por mor da súa manifesta posición prol-Israel. A circunstancia a que me refiro -a difusión do meu artigo-, deu lugar a unha regular fervenza de reaccións, de cuxo tenor deduzo que hai, talvez, tres grupos de persoas que se definen mediante os criterios que usan ao enxuizar o que sucede en Oriente Medio e, moi particularmente, o que ocorre entre Israel e os seus veciños árabes. Hai, ao meu xuízo, os que englobo baixo o epígrafe dos PSEUDO. Son aqueles pseudo-esquerdistas e pseudo-progres. Non son xenuínos representantes da esquerda nin do verdadeiro progresismo, xa que apoian todo o que é contrario ao seu ideario político, defenden o inmovilismo social e cultural, atacan ao bastión do progreso, procuran gripar o motor da democracia na zona e exclúen tácitamente calquera exercicio intelectual que exceda asumir as simplezas chegadas das consignas do Comité Central que a cada un deles corresponda. Estes son os que, ante posicións discrepantes coas súas, rehuyen a análise, dan de lado o debate intelixente e, con naturalidade de asnos, limítanse a repartir coces, segundo dítenlles os personajillos dos que depende a súa capacidade de opinión. Probablemente, e para a súa desgraza, manifesten un estado patolóxico. Existe unha segunda variedade de actores, aos que denomino OS COMPRADORES. Son os medios de comunicación (ou algúns deles, seica a maioría) quen por mellor favorecer os seus intereses -algún dos cales son coñecidos, outros se intúen e, seguramente, todos se saberán co tempo- envían á opinión pública mensaxes e informacións que, máis que referencias a sucesos ou opinións asépticas, non son senón bastas operacións de propaganda. Estes medios de comunicación chegan mesmo a censurar as achegas dos seus propios correspondentes se o seu contido non é o que máis interesa aos seus pesebres. O seu fin non é informar de feitos, senón deformar a realidade e conformar a opinión pública da maneira que mellor lles convén. Na nosa contorna son abundosos e algún deles, asaz conspícuo. A estes dous grupos mencionados, é tarefa imposible facerlles rectificar. O sentimento antiisraelí está tan imbricado neles que resulta esforzo van curar a fobia duns, a prepotencia dos outros e a miope tozudez de todos eles, por medios comúns. Non é do meu interese tratar con eles, de momento. Pero tamén están aqueles que, sinxelamente, durante moito tempo mamaron das ubres do antixudaísmo (se se me permite introducir unha breve digresión, direi que agora chamaselle "antisionismo", que resulta menos vergoñoso; pero sexa cal for o nome que se lle dea ao fenómeno, é o mesmo espírito que animou os progroms, as expulsións atrabiliarias e a traxedia da Shoáh). Por conseguinte, a visión deste terceiro grupo acerca do que ocorre, está distorsionada polo bombardeo de informacións tendenciosas e mendaces. A estas persoas encádroas entre OS DESINFORMADOS. Non actúan con mala fe: simplemente, non dispoñen da información adecuada. Estes si merecen a nosa atención, o noso respecto e, segundo estea na nosa man, a nosa didáctica solidaria. Se a xenerosidade da Redacción deste xornal e a paciencia dos meus lectores mo conceden, quixese dirixirme a eles, non para "convertelos" á causa que me é propia, senón para proporcionarlles datos que lles permitan, logo de cotexalos debidamente, formar a súa propia opinión, baseada nas súas propias apreciacións e, desde logo, liberada do dirixismo interesado de terceiros. Anticipo que de poder levar a bo termo o meu propósito, e aínda, como é natural, dentro das moitas imperfeccións que me impoñen as miñas de antemán recoñecidas e reconocibles limitacións, demostrarei a cada colectivo de benpensantes opositores a Israel e aos seus dereitos, o feble dos seus posicionamentos, o contraditorio dos argumentos que esgrimen e, en definitiva, ofrecerei novos datos sobre a cuestión. Por suposto, serán referencias contrastables mediante documentos históricos, hemerotecas e outras fontes á vez asépticas e fiables. Creo que un bo método de traballo podería ser diseccionar o conxunto dos receptores do meu modesto esforzo, concentrándoos en grupos homoxéneos, a cada un dos cales se lles exhibirán as razóns que aducen e, seguidamente, analizaranse e replicarán debidamente. Posiblemente, as boas xentes que me lean sorprenderanse ao ver o equivocado das súas teses. Cabe dentro do probable que moitos destes lectores se vexan compelidos a variar radicalmente a súa visión sobre Israel ou que, cando menos, se dulcifique, en aras da ecuanimidade, a súa opinión sobre esta nación exemplar. De ser así, á parte de render tributo de admiración ao seu plausible espírito de independencia, vería máis que colmadas as miñas aspiracións de facer resplandecer a verdade. Deixo constancia de que, aínda que co maior respecto, falarei coa contundencia e claridade que require o caso, e iso por dúas razóns: a primeira, porque opino que xa é hora de vindicar a forza da razón, de defender o dereito dos agraviados, de replicar ao abuso da información tendenciosa e, sobre todo, de respectar a intelixencia do outro; a segunda razón non é outra senón que considero que os meus destinatarios son o bastante maduros, tanto como para que se lles poida falar sen necesidade de recorrer a circunloquios ou eufemismos que impidan, como diriamos en bo castelán, chamar ao pan, pan; e ao viño, viño. Non se se con iso me granxearei implacables hostilidades. Non é a miña intención incrementar o censo dos meus inimigos; bastante teño con soportar aos que, até o momento, decláranse como tales. Con todo, se así fóra, paréceme un prezo axustado por disipar erros, esclarecer realidades e ilustrar a quen, a pesar seu, prívaselles de coñecer a verdade. En occidente presumimos de conquistar a liberdade de pensar, e de opinar consecuentemente co que pensamos. é momento oportuno, pois, de que se dispoña de elementos de xuízo suficientes para que cada cal poida libremente conformar a súa postura acerca de calquera cousa; neste caso concreto, sobre Israel e a auténtica situación de Oriente Medio. Ou o que é o mesmo, que transcendamos o evanescente das frases e vivamos realidade da experiencia. Curiosamente, dáse a casualidade de que tal é, así mesmo, a filosofía da sociedade israelí. Ou talvez non sexa un feito tan sorprendente, considerando que a nosa base moral, tan determinante ao ir establecendo e consolidando o noso armazón ético e cultural, bebe directamente dunhas augas comúns a xudeus e cristiáns, cuxo manancial foi aberto e administrado polos fillos de Abraham, quen recibiron tal encargo de parte do propio Dono da fonte. Se alguén se sorprende por que me absteña expresamente de rebater aos recalcitrantes mencionados ao principio, respóndolle que non renuncio a este exercicio por carecer de razóns nin, desde logo, por covardía. Fágoo, simplemente, por conveniencia estratéxica; é dicir, aos insidiosos non se lles argumenta: desenmascáraselles. En ningún caso convén perder tempo nin enerxía con certa clase de persoas. Algo parecido dixo un xudeu de influencia universal, Xesús de Nazaret, cando exhortou a "non dar o santo aos cans, nin botar as perlas aos porcos" ou, parafraseando esas palabras, que non é cosa pertinente dar cousas de valor a quen non as merecen. Se se chega, pois, a concretar esta intención persoal que referín relativa a tratar os erros en que se incorre frecuentemente ao xulgar aos xudeus e, polo tanto, á súa nación, Israel, terei pronto o pracer de comunicarme de novo cos meus amables lectores no que desexo sexa unha conversación amable, espero que amena e, xa postos a alimentar ilusións, oxalá que proveitosa. Até entón, de corazón e para todos eles, un cálido shalom.

Artigo publicado no semanario israelí www.aurora-israel.co.il/

MATISYAHU CANTA A XERUSALÉN

Matisyahu...Jerusalem

VOLVE O KIBBUTZ

Por Gavri Bar Guil

A mediados dos anos 80 do século pasado, os kibbutzím de Israel entraron nunha grave crise económica. Ésta, causada principalmente por razóns políticas, sumouse a un baleiramento ideolóxico que comezara xa anteriormente, pero que fora controlado até ese momento. Ambas crises orixinaron un grave problema demográfico, o cal derivou no abandono de máis de 50.000 membros durante os vinte anos seguintes. A principios dos anos 2000 parecía que o ideal kibutziano, que fora un ingrediente primordial no desenvolvemento do Estado de Israel, estaba a piques de derrubarse. Os kibbutzím atopábanse ante un interrogante existencial; máis da metade deles -aproximadamente 135 dun total de 276- foron declarados insolventes e estaban en perigo de disolución. Na última década, a sensación do inminente fin do kibbutz intensificouse na opinión pública e nos medios de comunicación israelís e internacionais; un alto prezo adicional para a aldea global na que habitamos. Pero resulta que a pesar das opinións de moitos especialistas, o posible defunto non quixo morrer. Lonxe da opinión pública e dos medios de comunicación que a acompañan, produciuse na última década unha dramática revolución durante a cal o ideal kibbutziano foise transformando e adaptando á complicada realidade do século XXI. Hoxe en día, a finais da primeira década, o kibbutz volve ser un compoñente fulcral e dominante na sociedade israelí e no desenvolvemento do Estado de Israel. No 2007, o volume de produción da industria kibbutziana totalizou 8 billóns de dólares, aproximadamente un 11% da produción industrial de Israel. A agricultura do kibbutz, que representa un 35% da nacional, xerou un volume de vendas de 1,5 billóns de dólares. A contribución dos kibbutzím representa actualmente un 6% do produto nacional bruto do Estado. Cabe salientar que todo iso provén dun 1,7% do total da poboación civil do país. No ano 2000, a metade dos kibbutzím atopábase en perigo de disolución. Actualmente só 30 deles aínda se están en estado de risco económico, mentres que os demais van en vías de estabilización e claro crecemento. Paralelamente á estabilización económica, chegou tamén a estabilización demográfica: Nos últimos tres anos, os kibbutzím absorberon moita máis xente da que os abandonou. Durante anos, non só era que os kibbutzím non recibían membros novos, senón incluso que os xa existentes o abandonaban. No último ano, moitos kibbutzím absorberon centos de membros novos. Se tomamos en conta que o 75% dos kibbutzím están situados na periferia e nas zonas limítrofes no sur e o norte do país, é evidente que se trata dunha recuperación realmente dramática, con significativas consecuencias para os principais intereses de Israel. Como sucedeu ésto? Que foi o que ocorreu dentro dos kibbutzím, que fixo posible un cambio tan drástico? Durante a última década, os kibbutzím levaron a cabo unha serie de cambios estruturais, que xuntos deron lugar ao dramático proceso de recuperación. Os valores fundamentais sobre os cales o ideal kibbutziano fora fundado, aínda seguen vixentes, pero a forma de implementalos mudou, e agora

están máis acordes coa realidade e coa evolución do tempo. O novo pensamento e o afán de reconstruír o kibbutz de maneira tal que xere unha melloría básica na súa situación económica e consiga atraer novamente a xuventude, deu lugar a un mellor equilibrio na ideoloxía kibbutziana. Ante todo, o sistema administrativo foi obxecto dunha reforma de base. No pasado, todas as decisións, tanto aquelas de carácter social como as económicas, eran tomadas conxuntamente por todos os membros do kibbutz, como expresión dunha máxima igualdade. Hoxe en día o funcionamento establece que os negocios van por unha banda e a comunidade por outro. Esta última, continúa manexándose segundo o mesmo principio de participación asemblear de todos os membros na toma de decisións, pero os negocios réxense por criterios profesionais xeralmente aceptados en todo o mundo occidental. O mercado laboral tamén sufriu cambios. No pasado, todos os membros traballaban no marco do kibbutz e en base ás necesidades do mesmo. Hoxe en día, a grande maioría dos membros son profesionais, e o 35% deles traballan fóra do kibbutz. Este cambio forma parte do equilibrio xerado entre a importancia do traballo en si e a importancia do sustento e do afán de autorrealización, en contraste co pasado, no que predominaban as necesidades colectivas. Outro cambio maniféstase na provisión de seguridade persoal a cada membro do kibbutz. Antes ningún membro posuía bens propios, senón que todo pertencía á comunidade. Como consecuencia do cambio operado, hoxe en día hai unha clara tendencia a asegurar dereitos xubilatorios e pensións persoais e nalgúns kibbutzím incluso as vivendas xa son rexistradas a nome dos seus membros. O cambio principal que máis influíu na ideoloxía kibbutziana foi, quizais, a transición do ideal

de igualdade total a igualdade real. Se anteriormente o kibbutz aspiraba á igualdade completa entre os seus membros, actualmente existe unha relación directa entre o sustento e os ingresos de cada membro, e o orzamento que este recibe. Isto logrouse por medio da imposición interna de altas contribucións tributarias a aqueles membros que gañan salarios máis altos para evitar a disparidade de niveis dentro da comunidade. Tamén xerouse unha rede de seguridade que asegura que ningún membro da comunidade caia na marxinación, e que aínda quen -por calquera motivo- non perciba un soldo aceptable, poida recibir un complemento dos fondos colectivos colleitados da contribución interna dos membros. O novo kibbutz conserva os valores fundamentais da ideoloxía sionista e socialista kibbutziana de hai cen anos, pero xerou un equilibrio máis apropiado entre os mesmos. Se no pasado practicamente non cabía a idea da vontade persoal fronte á vontade colectiva, hoxe dáse máis cabida ao individual e ao papel da familia, fronte ao lugar da comunidade na súa totalidade. O kibbutz do século XXI non é o mesmo que o de cen ou cincuenta anos atrás, pero aínda é unha forma de vida que representa un exemplo de sociedade xusta, igualitaria, democrática e solidaria, máis que calquera outra no mundo occidental.

Artigo tirado de Radio Jai

AS XUDERÍAS GALEGAS

As Xuderias Galegas

View SlideShare presentation or Upload your own.

As Xuderías galegas. Libro editado pola Deputación d´A Coruña

O CENTRO SHIMON PERES CUMPRE 10 AÑOS CONSTRUíNDO A PAZ

O nome do presidente de Israel Shimon Peres está asociado á vida política. Desde o seu traballo para expandir o programa nuclear israelí nos anos 50 até a concesión, xunto con Isaac Rabin e Yasser Arafat, do premio nobel da Paz en 1994, Peres destacou pola súa contribución á construción dun futuro para as xeracións que viven na rexión. Pero quizais, un dos maiores expoñentes deste traballo é o Centro para a Paz que leva o seu nome e que a próxima semana cumprirá 10 anos de traballo tentando mover conciencias a través de diversas actividades. O Centro Shimon Peres para a Paz fundouse en 1996 xunto co presidente Uri Savir, como unha organización non gubernamentall e sen ánimo de lucro. O espírito que reina é o do seu fundador, defensor dun traballo conxunto entre israelís e palestinos en materia socioeconómica, de cooperación e desenvolvemento a través de encontros interpersoais. O Centro Shimon Peres para a Paz baséase en 5 alicerces: o diálogo activo entre as persoas, formar axentes sociais que funcionarán como líderes nas súas respectivas comunidades, cooperación, crear oportunidades a ambos lados da fronteira en materia agrícola, medicina, saúde, información e tecnoloxía, programas culturais para os mozos sobre a paz, cooperación en negocios e proxectos humanitarios destinados a reducir a mortalidade entre os nenos palestinos asi como a aumentar a súa calidade de vida. Un dos obxectivos é formar novos líderes políticos que inflúan nas súas respectivas comunidades. Por iso púxose en marcha en 1998 un programa de traballo conxunto con mozos exipcios, palestinos, xordanos e israelís, con diferentes relixións e inclinacións políticas. De aquí saíron interesantes políticos que entraron a formar parte da dereita israelí no Likud, e dos relixioso Shas, asi como de representantes de Al Fatah. Para ver un vídeo con testemuños de mozos e mozas israelís e palestinos pica AQUI

OLLAR A ESQUERDA CON RAIBA

Por Roi Bet Levi
Entrevista publicada no xornal israelí HAARETZ
19.10.08

Recebe unha chamada no seu automóbil cando se dirixe á casa desde a emisora de radio. Desde a súa particular trincheira móbil está a librar dúas campañas: Por un lado, combate o axitado tráfico característico dun día de traballo na saturada Barcelona. Por outro, dá o mellor de si mesma na defensa do bo nome do Estado de Israel – unha tarefa nada máis fácil que a de lidar co tráfico da súa cidade natal.
Pilar Rahola, unha xornalista e política español-catalá, é unha das máis apaixonadas e importantes comentaristas do conflito palestino-israelí no discurso público do mundo de fala española. Escrebe tres artigos á semana no xornal catalán de tendencia de esquerdas La Vanguarda (o catalán é o idioma da rexión autónoma de Cataluña, no nordeste da España, cuxa capital é Barcelona), publica artigos nos principais xornais da Arxentina e do Chile, e participa en incontábeis programas de radio e TV tanto en español como en catalán. Tamén escrebe un blog no seu sitio web (). Ademais, tivo a moi dubidosa honra de ter un monicreque coa súa imaxe na versión catalá do show satírico británico "Spitting Image".

Informacións parciais

Ao redor de 500 millóns de hispanofalantes están expostos case a diario a informacións sesgadas e parciais vertidas nos medios sobre o conflito palestino-israelita; e a unha dura, venenosa, ben orientada e tendenciosa crítica das actividades de Israel en Gaza e Cisxordania. Moi poucas son as figuras públicas e os xornalistas que deseñan un panorama máis equilibrado. Diferentemente de moitos deles, Rahola non o fai por razóns relixiosas: Non é xudía, e defínese a si mesma como unha leal esquerdista e como católica non practicante. Portanto, está tamén libre dese fervor mesiánico de dereitas do cal son sospeitosos inmediatamente moitos dos cristiáns que no mundo apoian a Israel, mesmo a ollos dos propios israelitas.

Rahola, que cumpre 50 anos esta semana, visitou Israel decenas de veces, escrebeu centos de artigos e ensaios condenando o terrorismo islámico e o posicionamento patológico antiisraelita da esquerda europea – co seu forte transfondo antisemita-; e interviu ou actuaou como moderadora en milleiros de programas de TV de temática política.

Con todo, esta entrevista exclusiva con Haaretz constitúe unha das primeiras veces en que esta interesante e impresionante muller se mostra ao público de Israel.
"Parece coma se logo de tantos anos de receber ataques, os israelitas simplemente non estean afeitos a ser defendidos”, explica Rahola, que recebeu numerosos premios de organizacións xudías na América do Sur, nos Estados Unidos (AIPAC) e na Europa (B’nai B’rith de Francia), así como da Universidade de Tel Aviv e da Universidade Hebrea de Xerusalem. “Interésanse moito máis polos estranxeiros que os critican que por aqueles que os defenden, mais iso non me importa. Eu non fago o que fago para ser popular en España ou en Israel, senón para defender aquilo en que creo.”

Que é o que leva unha "bonita moza catalá" a dedicar unha parte substancial da súa carreira, e até da súa vida, a defender un distante país estranxeiro?
Rahola: "Non hai unha explicación biográfica. Venho dunha familia que sufriu moito por mor das súas opinións políticas, do mesmo xeito que moitas outras familias en España. O irmán do meu avó foi a primeira persoa a ser sentenciada a pena de morte polo réxime de Franco. Foi unha familia leal á República Española, que cría no dereito dos cataláns a un estado independente. Outros membros da miña familia participaron no Parlamento Español e estiveron activos na política local barcelonesa, sempre desde as esquerdas. Eu crecín nun ambiente en que me ensinaron a oporme ao fascismo. O máis patente dos horrores que se levaron a cabo en nome desa ideoloxía foi o Holocausto do Pobo Xudeu. En España non se falaba do Holocausto, mais na miña casa, na sala de xantar familiar, estaba presente.

Aprendín a falar a miña lingua materna, o catalán, nun país totalitario que nos prohibía falalo. Eu aprendín a amar a liberdade so a ditadura, coñecín as maiores traxedias provocadas polo fascismo nun país que fixo todo o posíbel para ocultalas, e tiven o privilexio de coñecer e querer os xudeus sen coñecer nin un só deles persoalmente. Esta tensión entre as miñas crenzas e o ambiente en que vivo continúa acompañándome de adulta. Loito contra a opresión da muller na moi machista España, fago todo o que podo para estimular a memoria da Europa cando se tenta ocultala, e insisto en dicir a verdade nunha sociedade con medo da verdade.

As palabras escollidas por Rahola non son fortuítas. Cun doutoramento en filoloxía hispánica e catalá, está ao tanto do poder da linguaxe e da capacidade da retórica dos medios de comunicación para formar a opinión pública. “Eu non me vexo como unha defensora de Israel,” sinala, “senón como unha defensora da verdade. Teño moitas críticas para certas decisións do goberno de Israel. Non me gusta o que fixo Israel todos estes anos. Mais hai unha grande diferenza entre unha crítica racional ao goberno, a certas actividades dese goberno, e o que son ataques desenfreados e criminais contra a propia esencia de Israel.

‘Sen escolla

Rahola xa comezara a escreber sobre Israel na súa mocidade, pouco tempo logo da súa primeira visita ao país. Despois, nunha certa medida, abandonou o seu traballo de xornalista (que tamén incluíu a cobertura da primeira Guerra do Golfo desde Xerusalem) pola dirección dunha editorial catalá e pola escrita de diversos libros (obras políticas sobre os dereitos das mulleres, o nacionalismo catalán e o conflito palestino-israelita, así como libros máis persoais sobre as súas experiencias como nai de dous nenos adoptados, por exemplo). Máis tarde tivo unha curta mais moi activa carreira política, como tenente de alcalde de Barcelona e como única representante no Parlamento Español da esquerdista Esquerra Republicana de Catalunya.

O seu retorno ao centro do palco do discurso público español e latinoamericano acerca da situación en Israel chegou logo dos violentos acontecementos que tiveron lugar en Yenín durante a Operación Escudo Defensivo de 2002.

“Os medios de comunicación españois explotaban de rabia e odio cara a Israel. Os titulares falaban de xenocidio, limpeza étnica e destrución total da sociedade palestina. Para alguén realmente familiarizado coa situación en Israel, non había outro camiño que definirse e tomar partido. Eu non só era a pró-Israel, senón contra a manipulación dos medios de comunicación, contra a simplificadora presentación dun panorama de “bos e maos rapaces” e, principalmente, contra o nihilismo do terror islámico.

"Eu creo no dereito dos palestinos a teren un Estado independente, mais creo que o mellor xeito de defender este dereito é condenar o terror, o culto da morte e a destrución, e o odio patolóxico cara a Israel como estado e como entidade. Nos medios de comunicación da España e da América do Sur, só se poden atopar vítimas –os palestinos, é claro- e verdugos, os israelitas, quen senón? Eu, como xornalista e persoa de esquerdas, debo loitar contra esta mentira.”

Os teus amigos da esquerda española dirán que son eles os que realmente están loitando pola verdade.
“A esquerda sempre afirmou que o seu principal obxectivo era mellorar a vida das persoas; pero moitos esquerdistas crearon unha versión mostruosa e grotesca desta visión do mundo. A ditadura de esquerda é irmá xémea da ditadura de dereitas. Eu sempre estiven preocupada polo fascismo, mais preocúpame tanto o pensamento dogmático de esquerdas, que rexeita o pensamento independente e o debate público, substituíndo ideas por eslogans.

"No conflito do Oriente Medio - que non se limita, como moitos na Europa gustarían de pensar, a Israel e Palestina, senón que está relacionado coa situación en Siria e Irán - a maioría de intelectuais europeos deixan de pensar e só repeten clichés baleiros. Este enfoque antiisraelita, tanto por parte da esquerda como por parte dos medios de comunicación non é máis que un disfrace para o antisemitismo. Ningún outro país é albo de tal odio nin dunha crítica tan hostil. Ningún outro país recebe repetidamente ameazas á súa existencia por parte doutros membros de Nacións Unidas en canto o mundo permanece en silencio. As razóns hai que buscalas tanto na historia distante como na historia recente.

“O antisemitismo clásico e cultural foi rexeitado ostensibelmente pola esquerda na España, mais por desgraza aflora no noso ADN, mesmo cando case non hai xudeus na España. Comemos e bebemos antisemitismo nas cerimonias relixiosas, nas escolas relixiosas onde estudamos, no noso folclore. O meu pai acostumaba dicirme que de neno corricaba cunha pistola de xoguete á ‘caza’ de xudeus, e a miña avoa acostumaba dicir das mulleres que odiaba que eran ‘máis feas que un rabino’, aínda que nin sequera sabía o que era un rabino. Non debemos crer que non estamos influídos por ese antisemitismo e que se trata de algo xa superado.

"Con todo, este antisemitismo realmente non me preocupa. O que me preocupa é que en nome da solidariedade, da xustiza e da procura da liberdade, a esquerda europea xustificou o antiisraelismo da esquerda estalinista durante moitos anos. Iso é o que definiu o tránsito da esquerda en España, por exemplo. Víase a Israel como un inimigo, un invasor, a man dereita do Gran Satán – Os EE.UU. Os intelectuais que agora atacan Israel desde a esquerda creceron no medio dese ideario.

"A esquerda traizoa os seus principios. Non loita contra as grandes ditaduras, non loita polos dereitos dos verdadeiros oprimidos de verdade. Obsesionouse na súa crítica aos EE.UU. e a Israel, e ao mesmo tempo que se centra nese empeño, descoida os centos de millares de mortos en Darfur, por exemplo. Esa é a principal e verdadeira vergoña da esquerda, non a situación en Israel.

"A todo iso debemos sumar, por suposto, o sentido de culpabilidade dos españois polo que pasou aos xudeus durante a súa expulsión de España e, especialmente, durante a Segunda Guerra Mundial. E o noso xeito anormal de lidar con iso é atacar Israel. Porque canto peor sexa Israel, menos culpábeis seremos nós. Os ataques a Israel son un medio de limpar a nosa conciencia, e iso é algo que definitivamente non podo aceptar.

Apoiar o ‘débil’

En Barcelona, a túa cidade natal, había moitas manifestacións en que os mozos cataláns, ataviados con kaffiyehs, saían ás rúas e gritaban eslogans extremistas contra Israel e contra os EE.UU., dúas democracias estábeis. Non vin marchas contra a ditadura na Siria ou contra o tratamento que receben os homosexuais no Irán. Eses mozos non son estalinistas, entón... Por que saen á rúa?
“Nas universidades de Barcelona, sen ningunha dúbida, circula un discurso antiisraelita moi duro. Recentemente, o Ministerio de Educación Español publicou un informe sobre o tema da inmigración, en que se pregunta aos estudantes de secundaria cal é a minoría máis odiada e ameazadora. A maioría dos estudantes, sen teren coñecido en toda a súa vida un xudeu, responderon que eran os xudeus.
“No pasado, os cataláns identificábanse con Israel porque era un exemplo dunha nación perseguida que tivera éxito logo de moitos anos en establecer un estado; mais os mozos actuais optan por apoiar o bando ‘máis débil’. A cuestión é por que non consideran como vítimas ducias de persoas asasinadas nun ataque a un autobús, e, con todo, ven a un terrorista da Jihad Islámica que se fai estalar polos ares como un heroe. Depois de todo, se falamos dun terrorista da ETA, do País Vasco, condenaríanno. A resposta a iso reside no antisemitismo asimilado na infancia, nos seus profesores universitarios “antiamericanos” e nos medios de comunicación que os envenenan en contra de Israel. Non hai dúbida algunha de que tal actitude está moi na moda hoxe en día na España.

Se se trata dun asunto de moda… ¿sería posible que o odio cara a Israel chegase a ficar fora da moda?
“É o que tentamos, é por iso polo que estamos a loitar. Con todo, infelizmente, calquera que non é anti-Israel convértese de inmediato nun sospeitoso. Preguntáronme moitas veces como podo ser de esquerdas e dar o meu apoio a Israel. A miña resposta é sempre a mesma: como pode alguén ser de esquerdas e non condenar o terror clara e abertamente?, como pode alguén pensar que hai liberación so a ideoloxía extremista islámica?, como é posíbel ficar calado perante a grave situación dos dereitos das mulleres nos países árabes?, como pode ser que todo o mundo árabe viva so unha ou outra forma de ditadura?, como se pode chamar todo isto “unha visión do mundo de esquerdas”?

Afastoute o teu aliñamento con Israel do campo da esquerda a que un día pertenceches?, chegácheste a sentir excluída, ou até ameazada?
“O pensamento independente é un territorio hostil e solitario. Cando alguén segue o seu propio camiño e non se deixa arrastrar pola corrente, está máis exposto a perigos. Eu recibo ameazas de morte. Son difamada e atópome sempre so sospeita. Perdín bos amigos por causa das miñas opinións – mais só polas opinións sobre Israel. No pasado critiquei duramente a sociedade española por causa da súa actitude discriminatoria cara ás mulleres, polas terribeis touradas, unha cuestión case sacra na España, e por varios asuntos económicos e sociais; e ningún amigo me deununca as costas por esa razón. Mais cando chegou o tema de Israel, tiven de pagar un prezo por iso.

Chegou a prexudicar iso a túa carreira política ou xornalística?
“Realmente non me podo queixar polos réditos. Teño un grande número de lectores que se identifican comigo ou que se opoñen a min, mais sempre queren ler máis artigos meus. De feito, cando abandono por un tempo o tema de Israel, sempre hai alguén que me pide que volte a escreber sobre iso. O meu pinto de vista situoume nun lugar moi destacado dos medios de comunicación españois. Creo que iso é proba do feito de que se alguén cre no que di e apoia as súas palabras con feitos e argumentos lóxicos, sempre atopará quen o escoitar e quen estiver de acordo con el.

Hoxe, cando ves mulleres desenvolvendo papeis importantes na política, como Carme Chacón, ministra da Defensa española, Rachida Dati, ministra da Xustiza francesa, ou Tzipi Livni, que está tentando formar un goberno en Israel… tés saudades da política?
“É algo moi alentador. Tzipi Livni pode traer unha grande onda de esperanza para unha mudanza positiva en Israel a partir do seu posto de Primeira Ministra, mais se non desenvolve ben o seu labor, eu non vou aforrarlle críticas polo feito de sexa unha muller. Polo que ten a ver comigo, non considero a posibilidade dun regreso ao palco político. Na miña opinión, este non é o tempo dos políticos. É tempo para xornalistas e intelectuais. É certo que existe actualmente unha crise no ámbito do pensamento independente; en vez de debates, hai berros, mais xustamente por esa razón, necesitamos portavoces do pensamento independente, e creo que iso é algo que fago ben e que debo continuar a facer. Non considero en ningún momento deixar de escreber, contar e se fose necesario até berrar a miña verdade.

Publicado en HAARETZ 19.10.08

A II REPÚBLICA ESPAÑOLA E OS XUDEUS

Por Andreu Lascorz. Presidente de ARCCI

Os éxitos de "A lingua das bolboretas", "Libertarias", "Terra e liberdade", de biografías, autobiografías e doutras manifestacións culturais sobre a guerra civil propoñen reflexións. O por que deste gran interese quizais ten que ver co feito de que probablemente a guerra civil representou o último espertar solidario da conciencia intelectual europea en defensa dunha causa con maiúsculas, e que á fin e ao cabo foi o preludio da segunda guerra mundial, onde os fascismos europeos derrotaron ás democracias. Sempre planeou outra cuestión, as causas da relevante participación de xudeus europeos, norteamericanos, da Palestina do mandato británico e de todas partes do mundo. Entre 6.000 e 8.000 viñeron a defender a República. Moitos deles eran internacionalistas e querían deter o nazi-fascismo europeo. Sobre un total de aproximadamente 40.000 voluntarios, chama a atención o elevado peso deste continxente de voluntarios xudeus, moi diverso. que consolidou no bando fascista a identificación entre comunistas e xudeus. Recordemos o complot xudeo-marxista. Simpatía, afecto, admiración pola República, identificación dos sublevados coa España da Inquisición... explica que moitos obreiros e intelectuais xudeus residentes na Terra de Israel enviaran apoios económicos. Mesmo o diario liberal "Haaretz" defendeu a República. Preto de 250 xudeus, maioritariamente do Partido Comunista, que loitaban pola súa existencia na Palestina do mandato, enfrontados ao movemento árabe-palestino, abandonaron a súa terra por defender a República como pioneiros do antifascismo e buscando a solidariedade internacional obreira, típica da tradición socialista xudía. Un rabino norteamericano dixo: "Tomei as armas contra os perseguidores do meu pobo e da miña clase, a dos opresores". Os xudeus eran máis do 70% nos servizos médicos das Brigadas Internacionais, e o idish converteuse en lingua franca nos hospitais e nos grupos que cruzaban os Pirineos por para sumarse á loita. Tras 1939, republicanos e xudeus sufriron confinamentos en campos de concentración e exterminio, mentres loitaban contra os nazis. Posteriormente, algúns republicanos españois capitanearon naves de inmigrantes ilegais (a Atamaut, Independencia e a Moledet, Patria) repletas de xudeus sobreviventes do Holocausto cara á Terra de Israel, que aínda xestionaba o goberno británico. No inicio da Guerra de 1948 a Defensa Armada Xudía (Haganá) tentou conseguir a axuda de exiliados españois en Francia para que lles levasen armas. O compromiso antifranquista de moitos membros dos gobernos e da diplomacia israelí foi un factor determinado que impediu o establecemento de relacións diplomáticas entre Israel e España. Non foi até o ano 1986 cando Felipe González e Simón Peras acordaron o establecemento de relacións diplomáticas plenas.

Artigo publicado en Reusdigital.cat

OBAMA E ISRAEL

Israelis4Obama from www.JCER.info on Vimeo.

Retired Generals of the Israeli Defense Forces and high-ranking Mossad officials on Barack Obama... from www.JCER.info on Vimeo.

O ULTRA DESCANSA EN «CHAN» XUDEU

Por Monica Fokkelman / Sal Emergui

Viena / Jerusalem

Coa madeira da leira, expoliada a unha familia hebrea, o antisemita austriaco Haider pagou a súa carreira política. Agora é tamén a súa tumba. Localizamos en Israel á verdadeira herdeira do Val dos Osos. No Val dos Osos, unha leira de 1.600 hectáreas que os Haider posúen na sureña provincia de Carintia (Austria), xa non haberá cámaras nin flashes. Daquela, Jörg Haider trouxera un impoñente oso, de nome Kenny, co que pousou diante da porta da súa casa, encandeando a medio país coa súa bravura. Atrás quedaron os tempos de risas e xolda, de reunións familiares e alboroto político. Até a capela de San Miguel, situada nun recuncho da leira, parece máis feble que nunca. Desde onte garda as cinzas do que foi o seu amo, Jörg Haider, 58 anos, o líder da extrema dereita austriaca que se matou hai oito días cando conducía bébedo o seu Volkswagen Phanton a máis de 140 Km/h. Non é a primeira vez que o Bärental -como chama a este val alpino de 6,5 quilómetros de lonxitude- chora a perda dun dono. A primeira foi en 1938, cando a anexión de Austria ao Terceiro Reich. O xudeu romanés Giorgio Roiser, a súa esposa Matilde e os seus tres fillos fixeran desta fermosa leira o seu fogar, adquirida alá polos anos 20 do século pasado. Noemi, filla de Giorgio, recordaba tempo atrás os apracibles días de xogos infantís ao amparo os Alpes. Ate que chegaron os nazis, expropiaron a facenda e obrigaron aos Roiser a marcharse das súas terras. Mentres a familia fuxía ao exilio, aquel paraíso pasaba a mans do ario Wilhelm Webhofer, do partido nazi. Sábese que pagou 300.000 marcos alemáns de entón, unha cantidade ridícula que de ningún modo correspondía ao valor real da leira. Finalizada a II Segunda Guerra Mundial, Matilde Roiser, xa viúva, pediu que lle devolvesen as súas terras. Fracasou. Nin a mediación do Congreso Mundial Xudeu puido torcer o destino. Tan só logrou recibir unha compensación económica de 120.000 dólares que foille entregada en 1954 por Wilhelm Webhofer, un tío-avó afastado do ultradereitista recentemente falecido tras estrelar o seu coche contra un muro. Morreu multimillonario. Herdara, en 1983, o Val dos Osos, as terras compradas, facía 28 anos, polo seu tio-avó. A pesar da longa sombra do espolio xudeu -as leis nazis prohibían aos xudeus posuír terras ou inmobles- aquelas terras alpinas convértense no santuario dos Haider. Aínda que nunca houbo paz entre os antigos donos do Val dos Osos e os novos amos ultras. Noemi Merhav, filla daquel xudeu-romanés ao que os nazis lle roubaron a leira, xamais perdeu a esperanza de recuperar as terras dos seus antepasados. El Mundo localizouna na súa casa da cidade norteña de Haifa (Israel). «Que Haider morreu? Non teño nada que comentar», solta de entrada a xudía de 81 anos, fráxil de saúde pero lúcida de mente.

A FUXIDA

A anciá, aínda que tenta esquecer, non pode. «O meu pai comprou aquel bosque, onde había un gran serradoiro. Comerciaba con madeira desde a cidade italiana de Pisa, na que viviamos. Tras a súa morte e ante o auxe do nazismo alemán e o fascismo italiano, a miña nai [Matilde Roiser] levounos a Israel, que entón era Palestina baixo mandato británico». Coa venda daquela madeira dos Roiser, o ultradereitista Haider financiou anos despois boa parte da súa fulgurante carreira política. Pero Noemi non garda rancor. séntese vitoriosa. Non pola morte de Haider, senón por sobrevivir. «Roubáronme pero non me mataron. Conseguín formar unha familia, traballar e vivir en Israel. Toda unha vitoria contra os nazis e o seu plan de exterminio», remacha orgullosa a anciá desde a súa residencia no Monte Carmelo. Lonxe daquela leira familiar na que ela xogaba de pequena, valorada en 15 millóns de euros, onde hoxe descansa o antisemita e xenófobo Haider.

CUMPREANOS INFELIZ

O que máis lle gustaba á súa esposa Claudia era facer de anfitrioa no Val dos Osos. Os poucos intres que ela e Jörg pasaban xuntos transcorreron sempre na leira da súa alma, onde Haider dirixíase o pasado sábado, 11 de outubro, en vésperas dunha festa familiar con motivo do 90 aniversario da súa nai, Dorothea Rupp. ía ao volante do seu coche oficial. Con tres veces máis alcol nas veas do permitido. Inxerírao durante unha intensa velada festiva na discoteca "Cabaret", non moi lonxe do seu destino. Catro litros de cervexa e 142 Km/h fixeron o resto. «Derrubouse o sol en Carintia», dixo un dos seus compañeiros de fatigas ao decatarse da súa morte. Paradoxalmente, a Haider ninguén lle prohibiu subirse ao seu coche a pesar da súa bebedeira. Moitas voces calan pero a rumoroloxía segue o seu curso. Algúns mesmo chegaron a insinuar un atentado do Mossad, os servizos secretos de Israel. Hai silencio no Val dos Osos. Claudia, 51 anos, administradora da leira á que se dirixía o seu defunto marido, terá a partir de agora máis cosas que calar. Dela sábese que sempre foi moi dada a relatar a lendaria historia do val desde o Medievo até os nosos días. Verdade a medias. Durante as súas visitas guiadas pola leira, omitiu sempre a lúgubre penumbra do espolio. No seu lugar, preferiu destacar a «bondade» do seu esposo, Haider, por manter intacto o paraíso roubado. Unha verniz que funcionou que dá xenio entre a poboación austriaca máis reaccionaria, que vía ao ultra como unha especie de antidepresivo. Un camaleón que cambiaba de chaqueta segundo ditáballe o instinto. Un día presentábase como a encarnación de Margaret Thatcher e ao seguinte como a icona da extrema dereita europea. «Non sei como un pode chamarse Ariel [en referencia a Ariel Muzicant, presidente da Comunidade Xudía de Austria], tendo tanta merda nas mans», foi unha das súas numerosas e históricas proclamas que lograron sacar aos austriacos do seu letargo político. Esa era o Haider do que a anciá Noemi Nerhav non quere ouvir falar. O home que alcanzou fama polas súas críticas á globalización, polos seus agravios xenófobos e por ese peculiar instinto de animal político que demostrou ter sobre todo no seu Carintia adoptiva, onde era presidente rexional, lonxe daquelas terras de Alta Austria onde mamou o discurso nazi do seu pai. «Que Haider morreu? Non teño nada que comentar», repite unha vez máis a octoxenaria quen sendo nena arrebatáronlle a infancia e unha herdanza que xa dá case por perdida. Porque a Noemi Merhav só lle quedan os recordos. A súa leira xudía herdarana os fillos do seu inimigo: Ulrike, de 31 anos, e Cornelia, de 28. Falta saber se eles, a diferenza dos seus pais, serán capaces algún día de axustar contas co pasado.

El Mundo - 19.10.2008

OS DERRADEIROS DO HOLOCAUSTO

Por Laura L. Caro

Se Anna Frank vivise agora tería 79 anos. A idade outonal que cumpriron hoxe moitos perseguidos da súa xeración, que tiveron máis fortaleza, máis oportunidade ou máis sorte que ela para escapar ao xenocidio, e que aínda poden contalo. Da nena de Ámsterdam queda o diario desgarrador dunha barbarie e dunha morte prematura. Dos seus irmáns no horror, as súas voces e imaxes capturadas xa en miles e miles de horas de gravación, a tempo de ser conservadas como os últimos testemuños directos do pesadelo dos campos de concentración e as cámaras de gas. Voces que lles sobrevivirán como un berro perpetuo contra o esquecemento, nun mundo que se prepara para un futuro sen sobreviventes do Holocausto. Até o Museo da Memoria do Holocausto de Xerusalén, o Yad Vashem, chegaba a finais de setembro o maior arquivo audiovisual reunido nunca ao redor das vítimas do nazismo: o proxecto de Steven Spielberg. Máis de 200.000 horas de imaxes, incluídas 52.000 entrevistas con sobreviventes, que o director xudeu empezou a filmar en 1994, tras a rodaxe da «Lista de Schindler», a través do Instituto Fundación da Shoa, -nome que en hebreo designa a «catástrofe»-, creado para ese efecto na Universidade de California do Sur, con colaboración, entre outros, de Time-Warner e a NBC. Segundo explicaría no seu momento Spielberg, durante as sesións de traballo para a película en Polonia tivo oportunidade de ver como moitos sobreviventes, entrados nos seus anos 70 e 80, enfrontábanse ao seu pesadelo debullando recordos únicos, que logo pediulles repetir un a un ante cámaras. Washington, Israel, Toronto e capitais europeas como París foron só algúns dos lugares onde se abriron oficinas para localizar máis e máis testemuñas e poder inmortalizar os seus valiosos epílogos, se é posible, retratándolles nas súas propias casas. Traxedias persoais «Os sobreviventes están a envellecer e morrendo... moitos están dispostos a contar as súas historias. Somos os últimos, despois non quedará ninguén», narraba Mary Stern, membro do corpo de entrevistadores, -avogados, psiquiatras, rabinos, estudantes, profesores, tamén as propias vítimas da caza antisemita-, que se empregaron en documentar esta inmensa memoria. Non é o primeiro

intento por atrapar as vivencias que marcaron o século XX antes de que se extingan. A Biblioteca do Congreso e o Imperial War Museum británicos xa marcaron o paso, recollendo as «Voces da Segunda Guerra Mundial» na súa serie «Veteranos da Historia Oral». O repaso das traxedias persoais evocadas en primeira persoa é desgarrador. O de Eliahu Rosenberg, deportado a Teblinka onde masacraron a 870.000 xudeus, narrando fase a fase o proceso de exterminio. «Cando abrimos a porta da cámara de gas, -relata nun vídeo, roto de emoción-, había alí 350 ó 400 mortos, incluídos nenos, todos de pé... os primeiros caeron e ao sacalos, teño que dicir, Deus todopoderoso, que cada un daqueles gaseados suspirou, exhalou o seu último alento. Porque non era gas velenoso, era simplemente fume». O pasado de Zanne Farbstein, recluída en Auschwitz, esperando a morte «cada día» entre cinco crematorios «que traballaban día e noite». O de Yaakov Hollander, que contaba dez anos cando ingresou no primeiro campo de concentración, onde o comandante disparaba de lonxe aos presos como o que dispara aos patos da feira. No material recibido agora en Israel, a carga emocional é tan elevada que, unida á diversidade de linguas, dificulta a tradución dos testemuños para a súa dixitalización a partir do sistema analóxico orixinal. Serán máis de 204.800 gigas de acceso instantáneo grazas á maxia das novas tecnoloxías. «En liña» deberá esperar O seu destino, de momento, é a sofisticada biblioteca fílmica do Yad Vashem inaugurada en 2005, onde xa figuran 10.000 relatos dos que foron nenos nos guettos e matadoiros de Hitler, a máis diso 5.000 películas sobre o Holocausto producidas en todo o mundo. O centro asegura así non só o achegamento ao crime máis grande da Historia desde un punto de vista colectivo, senón tamén desde a perspectiva humana e moral que entraña a cara e a voz de cada sobrevivente. Internet, a gran xanela á difusión global, mostrará por agora só fragmentos das entrevistas e outros documentos a través da web oficial do Museo. Problemas de índole tecnolóxica, legal e financeira impiden a exhibición «en liña» de todo o material, aínda que si é posible visualizar unha pequena parte dos testemuños en Youtube, unha canle apetecible polo seu gran predicamento entre os máis novos, pero que algunhas autoridades do Yad Vashem atoparon demasiado frívolo. á fin e ao cabo, en cada cinta, cada sobrevivente quixo -como Anna Frank- «seguir vivindo, aínda despois de morta!».

ABC - 20.10.08

ENTREVISTA CON PILAR RAHOLA

"Mediáticamente, España é o país máis antisemita de Europa"

Entrevista de Tomás Morgenstern a Pilar Rahola para Guysen International News

Domingo 19 outubro 2008

Pilar Rahola é unha muller que practicamente non necesita presentación. É simpática e accesible. é Doutora en Filoloxía Hispánica e Catalá, xornalista. Foi deputada por Esquerra Republicana de Catalunya no Parlamento Español e Vice-alcaldesa de Barcelona. Pilar Rahola converteuse nunha das xornalistas mais destacadas dentro dos medios europeos e internacionais. Leva anos atacando sen pausa o antisemitismo e na loita en defensa de Israel. Cóntame cun sorriso que isto o leva dentro e que na súa casa educárona para defender as causas xustas. É consciente que politicamente incorrecto, pero non lle asusta.

Tomás Morgenstern: Por que esta paixón por Israel e o mundo xudeu?

Pilar Rahola: A min o que me sorprende é a pregunta. É unha pregunta que me fan sempre. Os xudeus están tan afeitos a que ninguén os queira que cando alguén levanta o dedo e di "eu véxoo doutra maneira", sorpréndense. Pero eu non teño máis paixón polos xudeus ou Israel que por calquera outra causa na que creo. O que eu teño é unha preocupación pola liberdade e a saúde democrática.

TM: Hai xente neste país e en Europa que non opinan igual? Neste sentido, como ves as relacións, a nivel político, de España e Europa con Israel e o mundo xudeu?

PR: Está a relación formal e diplomática, na que todo é moi cortés e correcto. Esta relación é unha falacia. En realidade penso que Europa globalmente ten unha tendencia, por intereses económicos, cara ao que serian os intereses árabes e especialmente cara aos do petrodólar. Non cara a Israel que é un país pequeno, cun conflito permanente e que obviamente non ten petróleo e que ademais calquera alianza con el crea problemas estratéxicos. Está clarísimo que a inclinación de Europa e de España particularmente é dunha magnífica relación co mundo árabe e unha relación tensa e tensionada con Israel que mellora segundo os momentos e circunstancias.

TM: E a relación ideolóxica?

PR: Depende dos países e depende de quen os goberna. A Francia de Sarkozy ten unha actitude moito máis aberta cara a Israel que gobernos anteriores. A España de Aznar era máis próxima a Israel que a de Zapatero, e aquí é onde entra a ideoloxía. é evidente que, mirada ideolóxicamente, Israel é moi incómodo para a esquerda europea e especialmente moi incómoda para a esquerda española.

TM: E a relación dos cidadáns?

PR: Os cidadáns están moi contaminados, intelectual e periodísticamente. Aquí mesturan Israel e os xudeus. Para os europeos de hoxe, e para os españois particularmente, os xudeus son os grandes descoñecidos. Cando coñecen a un xudeu sorpréndense, e en cambio falan moito de eles! En España hai moi poucos xudeus e con todo hai un sentimento xeneralizado de menosprezo. Poreiche un exemplo.

TM: Adiante.

PR: A miña panadeira, que é unha muller que unicamente le revistas do corazón, prensa rosa, díxome unha vez: "que malos son estes xudeus". E esta muller non sabe nin o que é un xudeu, nin onde está Israel, nin como é este conflito. Por que a miña panadeira, que só le a revista 'Ola', está contaminada por esta actitude? Porque mira a televisión.

TM: E aquí é onde entran os medios?

PR: Ah! A relación dos medios con Israel é manipuladora, traidora á verdade informativa e probablemente é o conflito onde se destrúe de maneira máis rotunda o código deontolóxico do xornalismo! Non coñezo ningún outro conflito tan manipulado como este. Até tal punto que cando o xornalismo aterra en Israel, deixa de ser xornalismo e convértese en propagandismo. Calquera correspondente, a menos que teña a cabeza moi ben posta, xa sabe que ten que falar en contra de Israel e a favor de Palestina. Eu creo que na actualidade, España é, mediáticamente, o país máis antisemita de Europa. Todos dirán que son antisionistas, pero o antisionismo é o disfrace do antisemitismo de hoxe.

TM: E con todo este escenario, cal é a situación dos xudeus en España?

PR: É tranquila, no sentido de que ese antisemitismo católico, antigo, de Semana Santa, eu non o percibo, non existe. Pero si que hai unha contaminación brutal contra os israelís globalmente. E a xente confúndeo todo, por tanto tamén é contra os xudeus. Pero non creo que ningún xudeu en España, na súa vida cotiá, teña ningún problema. Si que se deben sentir moi incómodos cando len a prensa, cando van á universidade, se escoitan a radio, se miran a televisión. Descubrirán que esta condición de xudeus, no momento en que se fala de Israel, converterase nun problema.

TM: Indo máis alá. Cal é a situación dos musulmáns en España e Europa?

PR: Tamén son percibidos por algúns con menosprezo e por tanto tamén hai que loitar contra os procesos islamofóbicos. Con todo os musulmáns son un colectivo en crecemento e xa moi numeroso, e moi poderoso. Teñen decenas de países detrás que lles apoian. Países con diñeiro, e sen problemas.

TM: Nunha entrevista dixeches, literalmente, que "Europa será o campo de batalla do integrismo islámico". A que te referías?

PR: Si, non teño ningunha dúbida. Pero integrismo islámico entendido nos seus termos ideolóxicos. Non teño ningún problema co Islam, senón que teño problemas cos homes que o utilizan para matar. O meu problema é que alguén, no nome dun deus, anime á xente a odiar a liberdade, a menosprezar e escravizar ás súas mulleres, e a odiar a Occidente. E isto é un problema, porque non é unha relixión, é unha ideoloxía.

TM: Europa estase islamizando progresivamente?

PR: Europa é o obxectivo fundamental da Yihad ideolóxica. é o obxectivo prioritario. Se les textos yihadistas, a obsesión por Europa é permanente. Primeiro porque Europa destruíu o último gran Califato. Segundo, porque Europa é o berce das liberdades. Terceiro, porque é, xunto con Estados Unidos, onde naceron as liberdades da muller. E como hai millóns de musulmáns en Europa, estes poden ser contaminados ou coas liberdades ou con este Islamofascismo.

TM: é todo un reto para Europa?

PR: Si, o reto máis importante desde a caída do Muro de Berlín. Que os millóns de musulmáns que hai en Europa asuman plenamente a democracia e non se vaian cara ao integrismo islámico. Estou preocupada porque o integrismo ten mesquitas, oratorios, capacidade, diñeiro, e porque actúa cunha gran capacidade de proselitismo. Neste sentido, temos un problema en Europa sen ningunha dúbida. Pero non creo que se estea islamizando. Está a consolidarse un reto histórico. Europa foi o berce do todas as batallas.

TM: Cres que Europa é realmente consciente deste reto?

PR: Creo que os cidadáns europeos estan un pouco preocupados co tema do fundamentalismo islámico. Pero non estou do todo certa de que sexa unha consciencia moi clara. Hai unha preocupación atmosférica. Os gobernos cada vez son máis conscientes de que unha cousa é a relixión e a outra o fundamentalismo, e creo que hai un antes e un despois dos atentados de Madrid e Londres. Por tanto somos máis conscientes do fenómeno, pero non sabemos como defendernos.

TM: O próximo 11 de novembro estréase en Madrid unha película titulada "No nome de Alá", que fala dun futuro ficticio no que Catalunya se convertiria nunha 'República Islámica Independente'?

PR: Vaia!

TM: Pode ser que este futuro non sexa tan ficticio. Xa sexa en Catalunya ou en Europa.

PR: O que se creo é que temos un futuro moi complicado. Porque o fenómeno 'fundamentalismo totalitario' vai a máis. Non chegamos ao momento de inflexión. Está financiado por moito diñeiro e moita loxística e ten vocación de conquista, e este é un problema moi serio. Aínda que non creo que ningún territorio europeo se converta nunca nunha república islámica. Como pasou sempre na historia recente, na loita entre a liberdade e o totalitarismo gaña a liberdade. O problema é que nos deixamos a pel polo camiño.

TM: Están a levarse a cabo políticas para controlar ou regular esta expansión islámica?

PR: Non. Eu creo que en España pesanos demasiado o politicamente correcto. E coa bobada da multiculturalidade, que sempre queda moi ben, estásenos coando unha minimización e unha permisividade no yihadismo ideolóxico. É dicir, aquilo que non permitiriamos a calquera outra colectividade porque vulnera dereitos, permíteselles a estes. Os gobernos son moi laxos neste sentido. Non queren quedar mal co mundo musulmán. Quero recordar unha frase de Theo Van Gogh, cando lle dixeron que non asinase a súa película, porque era perigoso. Él dixo que "se eu que son holandés, e vivo nun país como Holanda, que sempre defendeu a liberdade de expresión, non podo asinar unha película miña, é que o meu país xa non é Holanda". E matárono.

TM: Que facer?

PR: Hai que levantar a voz. Pilar Rahola: a versión máis honesta e consecuente da inmensa minoría. Unha voz para prestarlle atención. Unha voz que cada dia soa con máis forza.

Entrevista publicada en GUYSNEWS.COM

XUDEUS E CONVERSOS GALEGOS

XUDEUS E CONVERSOS GALEGOS
Notas para unha historia pendente

De Roberto González Rouco*

Editorial Alvarellos

Xudeus e conversos atoparon en Galicia un territorio tolerante onde puideron convivir sen confrontacións. Esta é a principal tese do libro, unha aproximación didáctica á historia do pobo xudeu e a súa presencia no noso país. O autor afirma que é constante a arribada de xudeus a Galicia dende as matanzas de 1391 e 1414, datas nas que principiou un anti-xudaísmo feroz en Andalucía, Estremadura ou Castela, o que obrigou aos xudeus e máis tarde aos conversos, a se refuxiar en Galicia e Portugal. 'Xudeus e conversos estaban introducidos na sociedade galega e compartían negocios, xogaban nenos cristiáns con nenos xudeus, eran membros dos concellos e tiñan oficios non permitidos aos xudeus no resto de España. Cando había conflictos entre cristiáns e xudeus, as autoridades impartían xustiza sen mirar a que crenza relixiosa pertencían'.Roberto González Rouco fai así mesmo un breve percorrido pola historia deste pobo, dende a súa entrada na Península na época do Rei David, o tempo dos romanos, suevos e visigodos, a época árabe, a inquisición... ata a loucura nazi e os tempos modernos. Esta obra Xudeus e conversos galegos. Notas para unha historia pendente recolle tamén outros aspectos históricos de relevancia como a participación dos xudeus nas revoltas irmandiñas a favor do pobo contra a nobreza, ou a súa intervención na redacción das Cantigas de Afonso X.

•Título: Xudeus e conversos galegos

•Subtítulo: Notas para unha historia pendente

•Autor: Roberto González Rouco

•Idioma: Galego

•Data 1ª edición: Outubro de 2008

•PVP: 17 euros

•ISBN: 978-84-89323-23-0

•Páxinas: 146

•Medidas: 13x23 cms

•Encadernación: tapa branda plastificada, con lapelas

•Colección: Oeste [divulgación&ensaio]

Presentación do libro pola Editorial: Alvarellos Editora

*Roberto González Rouco naceu en lugo en 1957. É licenciado en Socioloxía e Ciencias Políticas pola Universidade Complutense de Madrid. Autor do libro Galicia na encrucillada (1994), esta é a súa segunda obra.

JORGE SEMPRÚN, PREMIO JERUSALEM

Entrevista de Ana Jerozolimski para Semanario Hebreo con Jorge Semprún, ao ser galardoado co "Premio Jerusalem" 1997 de Literatura.

Jorge Semprún recibiu o "Premio Jerusalem" de Literatura, pola defensa da liberdade nas súas obras e escritos, outorgado no marco da Feira Internacional do Libro levada a cabo en Jerusalem. Semprún continúa así unha longa lista de destacadas figuras elixidas para o citado galardón, desde Bertrand Russell até o escritor peruano Mario Vargas Llosa, receptor do premio na feira anterior. Jorge Semprún

P: Que supón para vostede este galardón do "Premio Jerusalem"?

R: Pois moitas cousas. Ante todo, vexo a longa lista de destacados escritores que me precederon e pregúntome "como é que agora eu?", unha lista desde Bertrand Russell até o meu bo amigo Mario Vargas Llosa. Realmente faime sentir halagado e moi agradecido. Emocióname ademais porque se trata do Premio "Jerusalem" e a min coa experiencia do pobo xudeu únenme moitos lazos profundos desde os campos de concentración até outras moitas cousas. Iso tamén é importante. E logo, o feito que dea a casualidade que a Feira do Libro este ano sexa no mes de abril e que este 11 de abril é o aniversario da liberación do campo de Buchenwald polo III exército americano de Patton e por conseguinte, o da superviviencia, dos que quedaron vivos en Buchenwald. E atópome estes días aquí con cidadáns de Israel que me din "eu tiven cinco anos naquela época" ou "o meu irmán..." ou "o meu pai ..." alí estiveron ou sexa que é o lugar onde esa memoria -que no mes de abril reavívase para todos nós, os que aínda sobrevivimos aquela experiencia- é máis forte, máis próxima e ten máis sentido. Ou sexa que hai moitas razóns para que sexa emocionante ter o premio "Jerusalem" este ano.

P: Vostede menciona Buchenwald, e menciona os lazos especiais co pobo xudeu. Pensa que eses lazos co pobo xudeu serían tan forte como vostede sente e expresou de non estar vostede nesa experiencia dramática dos campos?

R: Non, eu creo que non. Creo que desde o punto de vista ideolóxico, político, calquera que fose a miña experiencia, sen coñecer os campos, tería un interese pola experiencia do pobo xudeu, do Estado de Israel, houbese sen dúbida opinado sobre ela porque, claro, é unha das experiencias importantes do Século XX: Pero o que fai diso algo entrañable -creo que é a palabra máis adecuada-, algo próximo, algo en certos modos vital, case como unha pedra de toque de moitas cousas para a miña, é, claro, o compartir algo da experiencia. E digo "algo" porque a experiencia do pobo xudeu, do exterminio e a "Shoah" é unha experiencia moi singular. Nós é que estivemos xunto a esa experiencia, temos unha idea da mesma, pero non a vivimos até o fondo como a viviu o pobo xudeu.

P: Cal é o aspecto máis terrible desa catástrofe? No seu libro "A longa viaxe", vostede menciona ao comezo unha frase, mentres observa uns campesiños que camiñan mentres vostede se pregunta se o que están a pasar é ou non o val do Mostela. E nesa frase, vostede di -creo citalo case exactamente- que "o peor era que eles estaban fóra e eu estaba dentro", agregando logo vostede que non era só cuestión de liberdade absoluta xa que "ninguén é totalmente libre de ir onde queira"...

R: Eu creo que xenéricamente para os deportados, calquera que fora a orixe desa deportación -racial ou político- o peor é o feito de estar encerrado, o illamento. Pero creo que para os xudeus a experiencia é máis singular, vai máis aló. Creo que por exemplo, ningún dos sobreviventes deportados, que non sexa xudeu, ten a experiencia singular que é a de chegar xuntos unha familia á porta do campo e de ver a un oficial que ditamina "vostede pola dereita, vostede pola esquerda", sen saberse ben a que conduce esa selección. A experiencia de ser un raparigo de 15 anos ou un home de 25 e ver desaparecer por unha fileira diferente, por unha fila diferente ao pai ou ao avó, a nai ou a irmá pequeniña, sen saber por que se separaban, esa experiencia só a ten o pobo xudeu. Esa experiencia desa "selección" que conduce á cámara de gas, só a ten o pobo xudeu. é moi singular e moi horrible. Aí, máis que o peche, é a experiencia esa de a separación, sen ningún outro motivo que o ser o que un é, o nacer xudeu. A final de contas, cando un participou en accións de resistencia, máis ou menos libremente elixiu os riscos da resistencia e por conseguinte os riscos da tortura e da morte. Pero polo simple feito de nacer ver desaparecer a centenares, miles e millóns de correlixionarios, esa é a gran experiencia do pobo xudeu e o que diferenza a experiencia da "SHOA" de todas as demais experiencias da represión nazi.

P: Que lle parece máis torturante: o ter eses recordos sempre dentro dun ou o que algúns humanos esquezan que iso sucedeu?

R: Eu creo que ambas cousas van parellas. Creo que o recordo, mantelo dentro da indiferenza da contorna, é moi difícil de soportar. En xeral, a indiferenza da contorna vai ligada con circunstancias político sociais. Hoxe por exemplo, eu que vivo en Francia -parte alí e parte en España- vexo que é evidente que hai un momento de retorno da memoria, retorno do reprimido, como dirían os freudianos. é evidente que hai nos mozos, nas novas xeracións, un interese maior polo que pasou. Quizais polo feito do renacemento dun certo tipo de neo-fascismo en Francia, con Le Pen, con antisemitismo e xenofobia, quizais o feito que estas novas xeracións, máis desligadas desde o punto de vista cronolóxico, máis afastadas cronoloxicamente da experiencia da deportación e da "Shoah", teñen tamén máis interese porque non teñen os prexuízos que tiñan as outras. Son capaces de facer preguntas que as outras xeracións. Hai unha serie de razóns que fan que a memoria hoxe reviva pero creo que o que foi insoportable todo un período, é a soidade desa memoria, nunha indiferenza da contorna social e mesmo familiar.

P: No debate sobre a liberdade do individuo na sociedade no que vostede participou no marco da Feira Internacional do Libro en Jerusalem -no cal fixome graza o seu comentario que é vostede un escritor español vivindo en Francia, que debe pronunciar un discurso en inglés-, Mario Vargas Llosa comentou que o avance no logro das liberdades a medida que a civilización evoluciona, non é función lineal da cronoloxía, que non necesariamente o avance cronolóxico é sinónimo de maiores liberdades. Que apreciación faría vostede sobre ese punto específico? Agora, tan só 50 anos despois desa catástrofe avanzouse nese sentido?

R: Nese debate eu estaba cansado e cústame máis traballo improvisar en inglés que en francés ou en español e mesmo en alemán e por iso esquiveino un pouco do debate. Pero se fora o debate en francés ou español, idiomas nos que non me importa improvisar -ao contrario, prefiro improvisar que ler algo escrito- empezaría dicindo o seguinte. Dise que hai que ser moi conscientes de que aínda que pareza paradoxal nunha primeira ollada sobre as cousas, este século XX é un século no cal a democracia foi o inimigo principal da maior parte dos teóricos e das políticas prácticas. Desde a extrema esquerda até a extrema dereita, a democracia -que se adxectivaba como democracia burguesa, democracia formal, até democracia xudeo-bolxevique ou como dicían a franquistas "democracia inorgánica"- foi o inimigo principal. Xa estaba a piques de sucumbir. Agora, estamos nese momento, sobre todo despois dos libros de Fukuyama sobre o fin da historia, coa idea de que a democracia triunfaba no mundo enteiro pero non é verdade. A democracia correu o perigo de desaparecer. Houbo un momento da Europa dos anos 40, dos seus comezos, en que a democracia sobreviviu pola resistencia tenaz e testaruda de Inglaterra. A Alemaña nazi, aliada con Stalin, dominaba Europa. E houbo esa pequena illa -comparada coa masa continental de Europa- que se negou a dobregarse e así mantivo a posibilidade de que renacera a democracia. Habería, primeiro, que subliñar isto, antes de empezar a facer críticas e de manifestar desprezos ou remilgos con todas as imperfeccións da democracia. En segundo lugar creo que é evidente que hoxe xa estamos de volta desde hai moito tempo da idea xenerosa, da idea utópica da ilustración e das luces do século XVIII francés e europeo, no que se pensaba que o progreso ía ser algo acumulativo, cada día mellor que o día anterior, con máis liberdades, máis cultura, máis educación, máis tolerancia. Non, a historia demostrou que é un complexísimo proceso de idas e vindas, de vaivéns, de avances e retrocesos e que non hai unha correspondencia mecánica entre os avances tecnolóxicos indubidables e as liberdades. Ninguén pode dubidar que o mundo de hoxe esta tecnoloxicamente máis avanzado que o século XIX. Vemos a rapidez das comunicacións, o instantáneo, o feito que eu poida, mesmo por razóns que non sexan comerciais senón amorosas, mandar un fax a calquera parte do mundo para dicir dúas palabras: "estou a pensar en ti". Esa inmediatez da comunicación, é un progreso, evidentemente. Que iso entrañe ou leve consigo o progreso moral.... Que é o progreso moral?

P: Que é?

R: Xa é hora de que saiamos da idea rousseauniana de que o home é bo e a sociedade o marea. Non. O home é bo ou malo, depende, pero el, o ser natural do home, pode ser monstruosamente malo. Ou sexa que é hora de saír das ilusións e de loitar día a día por mellorar estas sociedades sabendo que son mellorables, pero sabendo tamén que estamos sempre con posibilidades de crises.

P: Considera que a democracia, aínda coas súas imperfeccións, está garantido como o mellor sistema de goberno?

R: Creo que hai que partir dun feito totalmente evidente, que é até demostrable case: a democracia nunca se termina de vivir. A democracia sempre é perfectible. Unha democracia perfecta non existe, por definición, posto que a democracia é un sistema pluralista, no que as eleccións deciden das cousas, o cidadán decide e o cidadán pode equivocarse. O cidadán pode libremente votar por un demagogo e votar por unha solución que non sexa a solución máis xusta, desde o punto de vista histórico. A democracia leva en si mesma o risco da perversión ou da involución. Iso non se pode corrixir por vías autoritarias senón que hai que aceptalo como un proceso democrático, aínda lamentándoo.

P: Lin unha entrevista apaixonante que vostede concedeu a "Cambio 16" durante a guerra no Golfo Pérsico, en 1991, na que vostede xustificaba a posición da esquerda que de feito, case xustificaba a Saddam Hussein. Falando dese tema vostede daba inclusive o exemplo de como nun congreso do PSOE ao que vostede fora convidado viu que unha das delegacións convidadas máis aclamadas era a dos sandinistas en Nicaragua. Como ve hoxe á esquerda, partindo do xa mencionado da democracia?

R: Nese momento eu estaba en España como ministro e creo que en España iso foi moi claro, moi típico. Era moi típica esa propensión da esquerda, curiosamente ademais en continuación da propensión da dereita española que era sempre moi anti-israelí e moi prol-árabe. Non hai que esquecer nunca que as relacións diplomáticas de España con Israel son moi recentes.

P: Incrible pero certo...

R: Así é. Incrible pero certo. Foi o goberno de Felipe González o que estableceu as relacións diplomáticas con Israel e iso de mediados dos 80.

P: 1986.

R: Pois 1986. Ou sexa que simbólicamente, o mesmo ano que España entra na Comunidade Europea, recoñece a Israel diplomáticamente. Eu nesa mesma entrevista insistía nunha cousa que me parece que é fundamental, que a esquerda debe ter unha visión máis clara das cousas, pensando en que precisamente a única democracia auténtica da rexión é precisamente o Estado de Israel. Claro que iso lle dá a Israel responsabilidades maiores que a outros países porque sendo a única democracia ten que responder e ser fiel a uns ideais que para os outros poden, sendo réximes autoritarios de diverso tipo, non terse en conta, non tomar en conta as opinións dos cidadáns.

P: Vostede dicía nesa nota "quen lle di a Saddam Hussein: estamos ate os collóns do que vostede fai?".

R: Xustamente. Pero eu creo que ese é un feito fundamental, ao axuizar problemas de Oriente Medio naquel momento. Agora a situación cambiou e en certo xeito é máis fácil, a pesar das dificultades do proceso de paz, é máis fácil para Israel porque o recoñecemento da existencia de Israel é hoxe un feito máis xeneralizado que nos momentos que falabamos da guerra no golfo. Pero eu creo que desde logo a esquerda tivo unha tendencia a asimilar a Israel a un réxime de tipo colonial ou imperialista, que é un erro funesto desde logo.

P: Como avalía vostede a situación que ve hoxe en Israel?

R: Eu creo que estamos nun momento difícil, crítico, do proceso de paz. Creo -non penso ser demasiado optimista- que hai algúns aspectos irreversibles do proceso de paz, que independentemente da conxuntura política e da vitoria da coalición do Likud e os partidos relixiosos ao redor del, independentemente de que iso naturalmente crea unha situación nova, hai unha certa irreversibilidade no proceso de paz, o cal non quere dicir que sexa fácil, que vaia ser rápido nin que vaiamos atopar solucións a todos os problemas -a Jerusalem por exemplo, non imos atopar solucións até non sei cando, se as atopamos. No global creo que ese proceso de paz ten aspectos irreversibles, pero estamos nun momento de crise que é grave, que espero que non dexenere, pero eu confío, creo, estou convencido, de que a sociedade israelí ten a capacidade, a necesidade, de seguir inventando formas novas para reactivar o proceso de paz. Creo que si.

P: No debate sobre a liberdade do que falamos antes, ao falar o xornalista israelí Amos Eilon, acusou ao novo goberno, do Primeiro Ministro Biniamin Netaniahu, de facer trizas o proceso de paz e deu a imaxe de que o responsable total, o único, da crise actual, é Israel. Non fixo mención ningunha do feito que hai aquí dúas partes, entre as cales a dinámica evidentemente crea problemas. Tamén vostede o ve desta forma?

R: Non, eu creo que é evidente que hai, no momento político en Israel, polas esixencias dunha parte da coalición, problemas novos en relación co pasado e que pode haber decisións polo menos -para non ser máis duros na crítica- desafortunadas en certas cousas. Porque eu creo que o problema agora non se trata de discutir os dereitos lendarios, mitolóxicos, teolóxicos ou bíblicos do pobo xudeu a establecerse e a aumentar os seus asentamentos en Jerusalem. Creo que hai que tratar de ver as cousas hoxe, historicamente hoxe e de comprender que sería máis oportuno, esquecéndose dos dereitos ancestrais e dos dereitos bíblicos, ver como se negocia coa outra parte. Mesmo cousas que pode un ter dereito a facelas, negocialas igual coa outra parte. Creo que a elección de facer cousas negociadas ou cousas impostas, sempre está aberta e que non convén hoxe pór o feito consumado en ningún aspecto. Iso, claro, está ligado coa conxuntura política, cunha certa coalición política no poder. Pero, Amos Eilon onte nese debate, deu unha especie de berro de desesperación e de cólera. Eu creo que independentemente do que se discuta do que dixo, ese berro mesmo foi unha confirmación da democracia israelí. Se tivésemos un debate así, de intelectuais -aínda que sería moito imaxinar, unha imaxinación un pouco calenturienta- na feira do libro en Bagdad e alguén se levantase e dixese "creo que a culpa de todo o que está a pasar tena o señor Saddam". Ou en Siria, o mesmo. Vostede pode imaxinalo? Do debate, vai ao cárcere. Por conseguinte, non é que iso sexa de talismán e o resolva todo, pero cando Mario Vargas Llosa dicíalle a el "pero actúen vostedes, presionen", aquí pódese facer, democraticamente pódese presionar para que cambien as situacións e no Parlamento, un partido pode deixar de apoiar a tal goberno para apoiar a outra posibilidade. Iso existe e non é fácil. Non sempre se consegue da noite para a mañá, pero noutros países é imposible, non se consegue. Ou sexa que mesmo ese berro de Amos Eilon onte, foi un signo da veracidade e da enorme vitalidade da democracia israelí, porque se pode gritar contra o actual Primeiro Ministro, pódese esixir del cosas que a prensa vai repercutir e que polo seguinte poden ter unha certa influencia na realidade.

P: Sr. Semprún, pasando a outro tema, como dicía vostede nese debate, é un español, que vive en Francia. Como sente? Se autodefiniría como un intelectual cosmopolita? O vivir fóra, amplía os horizontes dun escritor?

R: Realmente pode parecer un problema, porque un non pode, por exemplo, morrer por dúas patrias. Eu teño dobremente dúas patrias, no sentido que teño dúas linguas, dous idiomas nos que podo expresarme: francés e español. Refírome a expresarme literariamente, á parte da conversación e o coloquio. Pero teño a impresión de que hai cousas nas que estou máis enraizado en España, outras máis en Francia, pero o que eu aspiro a ser é un europeo. Tampouco quero ser "cidadán do mundo", porque é unha cousa xa un pouco ambiciosa e un pouco pretenciosa, pero polo menos un cidadán de Europa. E en Europa, naturalmente, segundo as épocas, segundo a historia, houbo diversos momentos e diversas linguas dominantes, pero o estupendo en Europa é precisamente esa unidade europea que hai, sobre a base da diversidade cultural e da autonomía cultural e dos idiomas e das civilizacións e culturas. Creo que tento ser iso.

P: Supoño que de todos xeitos, o seu corazón sente algo especial polo que significa España. Como aprecia, digamos en calidade de ex-Ministro de cultura de España, o que é hoxe en día a política cultural do novo goberno?

R: Eu do novo goberno, debo dicir que me parece que en terreo económico-social non está ao facelo mal. En certo xeito benefíciase dunha situación económica que fora saneada nos últimos meses e anos do período socialista, dunha conxuntura internacional favorable, dunha sociedade civil española moi dinámica, moi vital, máis que noutros países europeos, máis que en Francia en todo caso. Esta mañá xustamente tiven unha conversa con Radio Nacional de España para comentar o do "Premio Jerusalem" e nese mesmo programa comentábase a firma dun acordo entre patronais e sindicatos en España, sobre o despedimento e relacións laborais. Hai 20 anos que non se conseguía algo tan importante en España entre a patronal e os sindicatos. Creo que desde o punto de vista económico-social, a proxección española cara á integración europea é correcta, que as cousas funcionan ben. Desde outro punto de vista, non todas as cousas funcionan ben, porque seguimos tendo o cancro do terrorismo de ETA no país vasco e demais. O que si poderemos ter -polo menos eu teño dúbidas e preocupación- é no terreo cultural, no que evidentemente, segue habendo diferenzas básicas entre a dereita e a esquerda. E por cultural, refírome tamén a cousas como o aborto, o divorcio, o estatuto da muller, todos os problemas que a sociedade moderna expón hoxe, que son problemas culturais e de vida en común. Aí si creo que o actual goberno está moi atrasado, moi por detrás do que aspira a facer e dos valores que son os valores comúns da sociedade civil española. Aí si que estou máis preocupado.