ISRAEL E A INNOVACIÓN

Israel Cap107

View more documents from Apartado 730 - 36200 Vigo GALICIA.

O GOBERNO ISRAELÍ APROBA UNHA NOVA POLITICA DE SOLIDARIEDADE INTERNACIONAL.

O Goberno de Israel aproba implementar unha activa política de subvencións para diversos grupos e asociación políticas no Estado español.

.

Na reunión ordinaria do Consello de Ministros que tivo lugar hoxe domingo en Xerusalén, o executivo israelí a proposta do Ministerio de Asuntos Exteriores aprobou destinar unha partida orzamentaria nos anos 2009-2010 para financiar a diversos colectivos e asociacións non gubernamentais no estado español.

.

Entre outras salientar a unha asociación de soldados e policías españois que ten por obxectivo monitorizar as actividades das forzas despregadas Afganistán, e o seguimento das accións policiais dos diversos corpos e forzas de seguridade na denominada loita contra o terrorismo, e que poidan non aterse escrupulosamente á salvagarda dos dereitos humanos dos milicianos detidos nos operativos.

.

Aprobouse financiar tamén a Asociación Africana Seren Gueti, un grupo que axuda na reconstrucción dos asentamentos de inmigrantes africanos en Ceuta e Melilla, sobre a premisa de que non se respectan os seus dereitos fundamentais e as diversas resolucións e sentenzas dos tribunais españois sobre este tema foron desde o punto de vista israelí inxustas. Por último, decidiuse cooperar nas actividades de colectivos e grupos que velan pola protección dos presos políticos bascos para asegurar que os seus dereitos humanos son respectados, e xa que logo, apoiaranse o desenvolvemento en territorio israelí de actividades de grupos en favor de Movemento Nacional de Liberación Basco e de solidariedade cos seus milicianos presos ou exiliados por mor das políticas represivas do Estado español.

EFEFE . 30.08.09

ABRIUSE A VEDA DE ISRAEL

Por Israel Harel

www.haaretz.com

.

Avigdor Lieberman é unha molestia - unha molestia para os que esconden a cabeza na area e negan que unha tormenta se está formando ao redor de nós. Lieberman rompeu a conspiración de silencio oficial en Israel fronte á campaña de desprestixio que se está librando en todo o mundo, a través de diversos medios de comunicación e dun sen número de organizacións sen fins de lucro (incluídas as de Israel), e que está a preparar á opinión pública - e os gobernos seguen á opinión pública - para que vexan ao estado xudeu como un virus que pon en perigo a paz mundial. Só a causa do alboroto que Lieberman fomentou a opinión pública israelí tomou conciencia do fanatismo anti-Israel de moitas desas organizacións non gobernamentais, que se financian, entre outras formas, grazas ás doazóns de potencias petroleiras árabes, a grandes fundacións occidentais, como a Fundación Ford, e a países como Gran Bretaña, os Países Baixos, España, Suíza, e a Unión Europea.

.

O ataque ao IFD por parte do xornal sueco forma parte dunha campaña mundial de difamación baseada en libelos de sangue. Cando os participantes desta campaña comprenden a organizacións que se presentan como gardiáns mundiais dos dereitos humanos, deixa de ser simplemente absurdo (o tráfico de órganos do IDF e o asasinato de mulleres e nenos que axitaban bandeiras brancas), e convértese noutro elo da cadea de depredación. Millóns de persoas en todo o mundo son bombardeados mañá, tarde e noite cun lote de artigos e reportaxes calumniosos, emisións cheas de burdas mentiras e repletas de odiosas caricaturas. A linguaxe utilizada para criticar ás peores tiranías do planeta nin sequera se aproxima á linguaxe repleta de odio utilizado en contra de Israel. Se un xornal sueco, aínda que fose un tabloide, decidiu publicar este libelo sobre o tráfico de órganos, iso significa que o autor e o editor consideraban posible que iso realmente sucedese. Se o diario Los Angeles Times publicou un artigo de opinión dun académico israelí que instaba a un boicot total do seu propio país, só hai unha conclusión posible: un boicot global de Israel sería perfectamente lexítimo. De feito, desde os informes emitidos por Breaking the Silence (unha organización israelí) e Human Rights Watch (organización internacional) que incluían acusacións de crimes de lesa humanidade cometidos por membros dunha nación que foi ela mesma unha vítima deses crimes tan só 70 anos atrás, parece adecuado impor un boicot.

No pasado, antes de que a demonización de Israel lograse implantarse, mesmo na prensa seria, ningún diario estadounidense tería soñado con publicar un artigo de opinión como ese [en referencia ao do académico Neve Gordon pedindo o boicot ao seu propio país]. A resposta de Lieberman ao caso do diario sueco non foi o pistoletazo de saída dunha campaña global contra a deshumanización de Israel. Parece dubidoso que as súas declaracións logren romper a conspiración que trata de negar a gravidade do problema, mesmo dentro do seu propio ministerio. O Ministerio de Asuntos Exteriores, mesmo se o ministro lle asignase esta tarefa, non se dedica - principalmente debido a unha falta de motivación e de fe na xustiza da causa de Israel - a levar a cabo unha campaña estratéxica multilateral contra os tentáculos das numerosas organizacións cuxo obxectivo principal, e quizais inclusive o único, é provocar o colapso de Israel. Este é un feito: non foi o Ministerio de Asuntos Exteriores, cos seus centos de empregados, quen reuniu a maior parte da información que temos sobre esas organizacións, senón ONG Monitor, unha pequena organización non lucrativa dirixida polo profesor Gerald Steinberg, a cal obtivo esa información a través dun paciente e dilixente traballo de campo. As palabras, berraba a principios desta semana "Paz Agora", poden matar.

.

Iso é certo. E que hai dos millóns de palabras denunciando a Israel que esta organización, e outras como ela, exportan ao estranxeiro, onde serven como armas de propaganda contra Israel. (En 2007, por pór un exemplo, o goberno británico doou máis de 4 millóns de Euros a organizacións como Paz Agora e Breaking the Silence para financiar esas palabras. E iso sen falar do diñeiro de doantes privados, da Unión Europea e de diversas fundacións.) Seica estas palabras non matan? Polo que se sabe, a Intelixencia Militar e o Mossad non identificaron ao odio globalizado anti-Israel como unha ameaza estratéxica. Tampouco o "sexteto", formado polos ministros crave do gabinete, nunca se ocupou deste problema, aínda que cada un deles entende persoalmente que a deslexitimación de Israel socava a motivación do mundo para enfrontarse aos gobernantes de Irán respecto o programa nuclear dese país. Quizais agora que o Consello de Seguridade Nacional está baixo a dirección de Uzi Arade, e asume unha autoridade e unha visión estratéxica da que carecía antes da súa chegada, haberá alguén capaz de identificar correctamente a magnitude da ameaza. Pero só a identificación non é suficiente. Esta actual, organizada, mundial e completamente desenfreada campaña de demonización de Israel é responsábel de que finalmente se desencadee unha nova licenza para o xenocidio, contra nós.

A CASA VERMELLA

Por Mr. Tichborne

Chove en Ningures

.
Comecei a miña andaina en Alemaña na pequena e fermosa cidade de Passau, na baixa Baviera, uns meses antes de trasladarme a Ratisbona. Alí souben algo sobre esa casiña encarnada do barrio de Innstadt, que vedes na foto á beira do Inn. Pois nesa casa viviu Adolf Hitler. Non hai placa que así o lembre, non figura nas guías turísticas. En verdade, tan só residiu unha curta tempada sendo moi meniño. Custa imaxinalo, mais o ditador xenocida do bigodiño ridículo tamén foi un neno. O seu pai era un empregado de alfándegas austríaco, que tivo múltiples destinos, entre eles Passau, cidade fronteiriza entre Alemaña e Austria. A familia Hitler viviu antes na Cidade Vella ou Altstadt e logo se mudaron para esa casa de Innstadt, nin a cen metros de onde vive a miña Anniña. O pai foi trasladado logo a Linz e o resto da familia ainda viviu un tempo nesa casa ate que marcharon onda o proxenitor. Adolfiño, ou Adi como lle chamaban os veciños, era un cativo neste periodo de entre uns tres e cinco aniños. E daquela Adolfiño houbo de morrer afogado. Caeu nun río xeado (segundo uns o inmenso Inn ou Eno, segundo outros un regato chamado Eisbach que non dou localizado) e foi rescatado por outro rapaz. Esta lenda ten moitos visos de ser certa.

.

Que tería pasado se o futuro asasino en serie tivese morto? Hitler ainda voltaría a Passau, devido en líder do proscrito e cada vez máis popular Partido Nazi, e foi celebrado e apoiado por moitos dos passauers. Anna Elisabeth Rosmus, escritora e historiadora nada en Passau, interesouse pola incidencia do III Reich na pequena cidade, e non só da curta estadía do futuro Führer na antiga Batavia, senón todo o seu desenvolvemento posterior, segundo explica no seu libro "Fóra de Passau: Deixando unha cidade á que Hitler chamou fogar" (Out of Passau. Leaving a city Hitler called home). Tedes un capítulo en pdf en inglés aquí. Segundo Rosmus, a vida do pequeno Adolf foi salvada polo fillo dos caseiros dos Hitler, Johann Nepomuk Kühberger, tamén de moi curta idade.

.

De adulto ordearíase sacerdote e chegou ser o Director da Capela da Catedral de Passau durante vintecinco anos. O seu meirande legado foi a construcción do impresionante órgano da catedral, disque o órgano catedralicio máis grande do mundo. Foi distinguido polo Vaticano co tratamento de Monseñor. Rosmus relata tamén a rocambolesca historia da casa a partir do III Reich, uns trinta anos despóis. A vivenda converteuse nun lugar de peregrinación nazi, visitado por admiradores que viñan ver onde o Führer pasou a súa infancia (estivo aló escasamente un ano). Isto foi aproveitado polos caseiros, os pais do futuro crego Kühberger. Botaron ao matrimonio que vivía alí de alugueiro (xudeus para máis inri) e aquilo deviu nunha especie de grotesco museo hitleriano, onde ate cobraban entrada. O feito tamén foi explotado polas autoridades locais, que mercaron o inmoble e mesmo chegaron agasallarllo a Hitler, que non o aceptou. Trala derrota do nazismo, os americanos deron en meter na casa, non sei se conscientemente ou non, a sobrevivintes dos campos de exterminio dos arredores, para a súa recuperación e cura. Disque cando estes sabían do anterior inquilino entraban en histeria. Tan pronto como podían, liscaron de Passau, os máis fóra da derrotada e derruída Alemaña.

.

Anna E. Rosmus comezou investigar crimes contra os xudeus e as importantes filiacións nazis de moitos persoeiros de Passau. Moito estrume desenterrado para unha cidade tan pequena, e a historiadora, aparte de sufrir múltiples impedimentos no seu labor por parte das autoridades e de particulares, tamén tivo que aturar ameazas e presións. Farta, trasladouse aos Estados Unidos, onde actualmente traballa na Universidade de Carolina do Sur. Tedes información sobre a súa obra aquí (en inglés).

.

Todo me lembra ás nosas voltas co acontecido na Guerra Civil. Deberiamos aprender da actitude alemana, mais polo descrito antes, parece que tamén hai puntos moi escuros. En canto ao contiño, ten só pretensións literarias e non históricas. Non entro no relatado pola Rosmus, ainda que me gustaría ter máis información. É unha conversa ficticia entre o Monseñor Kühberger, o presunto salvador de Hitler, e un mozo. E unha pregunta, que tería pasado se Hitler tivese morto afogado de pequeno? E vós que pensades?

.

http://ningures.blogaliza.org/2008/02/21/a-casa-vermella-ii/

ISRAEL NON É O PROBLEMA

Por Florentino Portero

.

Ceder agora só aumentará a inestabilidade na zona e a inseguridade da única democracia en Oriente Medio. Israel non debe aceptar que Estados Unidos o utilice como moeda de cambio nunha estratexia condenada ao fracaso. O presidente Obama e a súa Administración non se enganan sobre o reto que o islam expón hoxe á estabilidade global nin sobre a dificultade de resolver algunha das frontes abertas, como Iraq, Irán ou Afganistán. Están convencidos de que a política seguida por Bush foi un erro e tratan, con mellor ou peor éxito, de establecer unha nova. Os obamitas teñen unha grande fe na comunicación e na forza de vontade. A diferenza dos clintonitas son idealistas na súa visión da política exterior. O seu punto de partida foi como non un discurso, que indubidablemente é o que mellor saben facer. Con todas as súas contradicións e ambigüidades, as palabras de Obama ante a comunidade académica do Cairo tentaron ser un punto de partida para establecer un novo entendemento co islam en xeral e o Mundo Árabe en particular.

.

Para os musulmáns o discurso foi unha rectificación da política norteamericana e iso pareceulles moi ben. Para unha sociedade que creceu na idea de que a responsabilidade dos seus problemas é sempre dos demais, que un presidente norteamericano se desprace até Exipto para entoar un mea culpa é un xesto apropiado. Pero non só de palabras vive o home. É tempo de obras, de demostrar con actos a boa disposición da nova Administración norteamericana. Obama quere contar co bloque árabe para xestionar as tres frontes territoriais abertas -Iraq, Irán e Afganistán- así como o problema xeral do terrorismo yihadista e para iso ten que demostrar a súa boa disposición alí onde os intereses das partes chocan abertamente: Palestina. Obama pediu a Netanyahu que conxele as construcións nos asentamentos. O feito é en si enormemente sintomático. Até a data a diplomacia occidental concentrouse en lograr concesións paritarias. Clinton tentou un acordo total e fracasou. Bush, desde a experiencia do seu predecesor, optou por unha aproximación por etapas, nas que as mutuas concesións debían xerar confianza e facilitar novos avances. Tamén fracasou. Agora Obama opta por un novo enfoque: primeiro debe ceder Israel e logo xa veremos. A nova filosofía parte de dúas ideas importantes: que o problema é Israel e que a cuestión palestina é instrumental. Nacións Unidas ofreceu a xudeus e musulmáns a posibilidade de dispor dun Estado na Palestina Occidental ou Cisxordania ao mesmo tempo. Uns aceptárono e os outros non. Desde entón Israel sufriu seis guerras, dúas intifadas e unha feroz actividade terrorista constante, todo iso por exercer o dereito a ser un Estado democrático. O que os palestinos vivan en peores condicións que os israelís é responsabilidade propia, a consecuencia de erros, de "non perder a oportunidade de perder unha oportunidade" en soada frase de Abba Eban. O seu rexeitamento á creación de Israel, o seu intento de aniquilar o novo Estado pola forza, a falta de grandeza política de Arafat en Camp David, o desprezo dos seus dirixentes polo seu propio pobo ao que utilizan como moeda de cambio, o absurdo mantemento de campos de refuxiados en Estados árabes... todo iso abocou á presente situación. Ante iso Obama rompe o principio de paridade e non só non se ocupa da vítima senón que presiona sobre ela para que dea o primeiro paso. Israel é presentado á comunidade internacional como o obstáculo que impide avanzar cara á paz, cando a realidade é exactamente a contraria. O xesto de Obama é racional, aínda que profundamente inmoral. Israel é máis vulnerábel á súa presión que Arabia Saudita e, sobre todo, xa conta coa súa alianza. O goberno de Xerusalén necesita da axuda que lle fornece a Administración de Washington para sobrevivir. A curto prazo a ameaza iraniana é capital e só Estados Unidos está en condicións de facela desaparecer ou de fortalecer a capacidade defensiva do estado xudeu.

.

A dependencia israelí da axuda norteamericana faille potencial obxecto de abusos. A "conxelación" dos asentamentos en Cisxordania é un xesto que esconde a gravidade da situación. O problema que bloquea hoxe o proceso de paz non é a posición de firmeza do goberno Netanyahu sobre este tema senón dous feitos evidentes a todo o mundo: a falta de autoridade do goberno palestino para participar nunha negociación definitiva e o rexeitamento a aceptar a existencia de Israel por parte de Hamás. Unha vez máis a pelota está no campo palestino, pero agora a situación é moito máis complicada que nos días de Arafat ante a fractura provocada polo auxe do islamismo. Non hai unha posición palestina. De que valerían os xestos de Netanyahu? Só para facilitar os intereses da Administración Obama na rexión e esta si é a clave dos movementos diplomáticos aos que estamos a asistir. Onde a racionalidade norteamericana non se fai tan evidente é no plano estratéxico. O Mundo Árabe é calquera cousa menos un bloque, por tanto hai que ser moi escéptico á hora de buscar a súa colaboración. O feito determinante da situación actual é o descrédito dos chamados gobernantes moderados e o auxe do islamismo. Os radicais crecen polo desprestixio dos seus rivais, pero tamén porque contan con axudas importantes. Os Irmáns Musulmáns reciben fondos de Arabia Saudita cos que desenvolven a súa actividade. O goberno exipcio ven de iniciar unha nova campaña para perseguilos e debilitalos. O director dos servizos de intelixencia marroquís, Yassine Mansouri, recoñeceu publicamente que a estabilidade do seu país está ameazada por Arabia Saudita e Irán, a través da acción dos wahabitas e de Hizboláh, os mesmos que están detrás de Hamás en Palestina. A pesar de todo iso, Washington trata de acougar ao goberno de Israel explicándolle que as concesións que se lle solicitan facilitarán a consecución dun obxectivo esencial para a súa seguridade, o bo entendemento cos seus veciños árabes. Pero, hai alguén en Israel capaz de crer algo así? Calquera sabe que Exipto ou Xordania poden converterse en estados islamitas en calquera momento, que acordos supostamente estratéxicos poden transformarse en fume en moi pouco tempo. Doutra banda, de que valen eses acordos se Hamás segue recibindo axuda e bloqueando o proceso negociador? A paz na rexión pasa por combater o radicalismo e fortalecer as institucións representativas e os procesos de modernización. Obama optou polo atallo de facilitar o diálogo, pero non é bo confundir medios con fins. Está moi ben falar francamente con Arabia Saudita dos problemas rexionais, pero mentres a Casa de Saud continúe facilitando a chegada de fondos inxentes a formacións radicais ao longo e ancho do planeta só se estará perdendo o tempo. Arabia Saudita non é parte da solución senón parte do problema palestino, pero cando as prioridades son outras, cando se quere contar con Riad para tratar de resolver outros problemas este feito deixa de ser determinante. As presións norteamericanas sobre Israel, tal e como foron expostas, son un exemplo de apaciguamento ante o Mundo Árabe que o goberno de Xerusalén debe rexeitar de plano. Non se trata agora de resolver se o crecemento de determinados asentamentos é correcto, lexítimo ou legal. Pola miña banda non tiven nunca dubida en afirmar que a creación de asentamentos foi o erro máis grave que cometeu o estado de Israel ao longo da súa curta historia. Pero ceder agora só aumentará a inestabilidade na zona e a inseguridade da única democracia en Oriente Medio. Israel non debe aceptar que Estados Unidos o utilice como moeda de cambio nunha estratexia condenada ao fracaso. Sharon tívolle que lembrar en certa ocasión a Bush que Israel non era Checoslovaquia. A situación debeu ser violenta, pero o tempo demostrou que aquel comentario era moi oportuno.

VODA XUDEA EN RIBADAVIA (FESTA DA ISTORIA)

"A FAVOR DE ISRAEL" DE ALAN DERSHOWITZ EN DVD

Unha producción de CAMERA e REVISTA DE MEDIO ORIENTE:
.
"A favor de Israel" é un documental contundente e imprescindíbel baseado no libro de Alan Dershowitz, "The Case for Israel". Este documental único no seu xénero e gañador de múltiples premios internacionais, foi agora por fin subtitulado ao español e pode xa ser adquirido.
.
"A favor de Israel" analiza en detalle e obxectivamente o labor da demagoxia antiisraelí nas súas constantes acusacións sobre as responsabilidades do Estado israelí no conflito cos palestinos. O documental remarca como este grupo de "acusadores antisionistas" descoñece -ou non quere recoñecer- as importantísimas concesións que leva realizado o Estado de Israel a prol dunha resolución pacífica do conflito, así como as persistentes ameazas terroristas que sofren os cidadáns israelís a cotío. A través de entrevistas claras e sen tapuxos con infinidade de líderes políticos, universitarios e xudiciais clave, Dershowitz refuta as falsas percepcións profundamente enraizadas sobre a historia de Israel, o dereito xudeu a autodeterminación, a ter un Fogar Nacional, os dereitos democráticos dos cidadáns sob o sistema democrático israelí de goberno, o porque do valado de seguridade, e a resposta e guía de conduta das Forzas de Defensa de Israel (IDF) fronte a ameaza terroristas.
.
En definitiva, un documental imprescindíbel para entender todas as claves do conflito árabe-israelí.
.
Para máis información:
informacion@revistamo.org
http://www.thecaseforisrael.com/shop/index.html

ROUBAR O SANGUE, ROUBAR OS ÓRGANOS

Cando o xoven polaco Agnes Hruza, de 19 anos, apareceu asasinado a finais do século XIX, culparon da morte a un xudeu chamado Hilsner. A raíz diso, por todo o país circulou esta postal, na que se representa a súa morte coma un asasinato ritual xudeu. Éste consistiría en desangrar a un inocente para beber logo o seu sangue. A idea de que os xudeus cometen asasinatos para roubarlle ás súas vítimas o seu sangue ou os seus órganos é algo que vense repetindo dende o século XII, co proceso pola morte de William de Norwich. Esta primeira acusación tivo lugar en Inglaterra, pero axiña espallouse por toda Europa, sendo a versión española máis extendida a do Santo Neno de La Guardia, ao que segundo acusou o Tribunal da Inquisición se lle arrincara o corazón. Estas lendas serviron ao longo do séculos para xustificar os frecuentes ataques contra as comunidades xudías: roubos, asasinatos e violacións quedaban así lexitimados porque previamente se creara unha imaxe deformada dos hebreos, co que os crimes que se cometían contra deles, presentábanse en realidade, coma un acto de xustiza popular.
.

Por iso cando en pleno século XXI, aparece publicada unha nova coma a do xornal sueco non fan falla probas nin testemuñas nin nada, porque logo de tantos séculos repetíndose machaconamente xeración tras xeración as mesmas historias todo o mundo sabe que os xudeus asasinan a nenos para roubarlle os seus órganos e beber o seu sangue. Evidentemente, todo isto trátase dunha crítica lexítima contra o sionismo/imperialista/xenocida.

DE NOVO, GAZA

Por Afonso Vázquez-Monxardín

La Región de Ourense - 25.08.09

.

Nun momento de optimismo, soñouse unha Gaza á imaxe e semellanza de Singapur ou de Mónaco. Pequenos espazos sen ningunha riqueza natural pero baseados na xeografía, no comercio e nos amigos de fóra. Como acontecera con Alexandría. Como é hoxe Hong-Kong ou Andorra. Como é Israel, pedras e vontade. A posición xeográfica de Gaza era boa. A inmensa axuda internacional desde a retirada xudía de hai seis anos, puido ser dirixida nesa liña en vez de a comprar armas. Israel e Exipto estarían encantados porque da riqueza do veciño, como ben sabe Shangai, tamén se beneficia un. En Belén, territorio palestino, saben ben do turismo que lles chega de Xerusalem. Pero Gaza convertiuse nunha rateira violentísima con dúas portas e cun pobo desesperado que se equivoca. (Os pobos, como nos ensina a historia, tamén se poden equivocar.) Nunha porta, na norte, manda Israel, e noutra, no sur, manda Exipto.

.

As autoridades efectivas da faixa -hoxe Hamás- e estes gardiáns das portas, son responsables do sufrimento dese pobo. E hai unha semana volveu a morte a aquelas terras. Vinte e nove persoas -entre elas nenos- foron vítimas da fratricida violencia interintegrista no sur da faixa. Foi no lugar de Rafah, onda a cancela gardada por Exipto. O tema foi un enfontamento entre irmáns. Un dominante, Hamás, practica un islamismo nacionalista palestino con tres eixos: non recoñecemento do dereito a existir de Israel, loita armada continua ata lograr a súa desaparición e vontade de proclamación dunha república islamista en toda Palestina, entendida tal como os territorios de Gaza, Cirxordania e Israel. O apoio externo, despois de ter vido de Arabia Saudita durante moitos anos, chega hoxe do mundo xii. O réxime de Irán usa Gaza -e Hizbulá no Líbano- na súa loita pola hexemonía no mundo islámico e na conversión do conflicto árabe-israelí en islámico-israelí e, por extensión, islámico-occidental. Así, os militantes de Hamás festexaron a truculenta vitoria de Ahmadineyad nas eleccións pasadas como algo propio.

.

A outra rama, hoxe en ascenso, son os autoproclamados ‘puros’, os partidarios do califato. Entre outros, os do grupo arestora exterminado, o Junud Ansar Allah do crego Musa.Defraudados da praxe de Hamás -no fondo un grupo islamista mandando sobre unha sociedade bastante occidentalizada-, adoecidos polo sufrimento e en xeral inimigos xa da actividade ‘política’ que só leva traído corrupción e desgrazas, defenden que só a través da relixión, coa proclamación de emiratos e dun superior califato no mundo islámico, pode haber futuro. Sen intermedios. Todo ou nada. Integrismo panislamista alineado directamente con Al Qaeda. A ideoloxía moi simple e a vontade de acción converte o movemento nunha auténtica ‘franquicia’ incontrolable.Por iso, Al Qaeda, baixo distintas iden tidades, guerrea aquí e alá, en todo o mundo musulmán, desde Chechenia a Marrocos, desde Afganistán a Indonesia, ou desde Iraq a Somalia. Ou Gaza. É toda a mesma guerra a favor da substitución de estruturas estatais para nós ‘normais’ ou sexa fillas da revolución francesa e da triple división de poderes, pola ‘sharia’, a lei islámica, e o goberno puro dos ‘cregos’ encargados da fe.Hamás non podía permitir este desafío e solucionouno.

.

Asalto á mezquita onde se proclamaba o emirato. 29 mortos. Un asunto ‘interno’ que non pasa de noticia a pé de páxina. Igual que o medio millón de mortos en Darfur en limpeza étnica intermusulmá, non interesan. Que pasaría se fose Israel ou a ANP quen provocase eses mortos? Se lle queda influencia a Arabia Saudita, se lle queda capacidade de presión a Exipto, deberían conducir a Hamás ata buscar a reunificación dos territorios palestinos con intencións de paz. O enfrontamento en Iraq entre Al Qaeda e os iranís pode favorecer esta estratexia. A Obama e Europa tócalles Israel. Evidentemente só se pode conseguir algo desde arriba e presionando desde fóra. Pola converxencia de intereses obxectivos. Os pobos, demasiado radicalizados hoxe pero no fondo fartos das guerras, seguirán aos líderes e esquecerán o que eles digan, que ha ser moito. En Europa xa se fixo. Quen ía imaxinar en 1945 franceses e alemáns amigos, só un par de xeracións despois?

O LIBELO ANTISEMITA DO "AFTONBLADET", DESMENTIDO POLA PROPIA FAMILIA DA SUPOSTA VÍTIMA

A raíz do recente libelo de sangue publicado no xornal sueco Aftonbladet, segundo o cal Israel rouba órganos de palestinos, o xornal Jerusalem Post achegouse a Cisxordania para falar coa familia do palestino no que se baseaba o reportaxe. O rapaz, Bilal Ahmed Ghanem, era un xoven membro do Fatah que morreu abatido polas FDI na Primeira Intifada. Cando lle comentaron a reportaxe que se publicara en Suecia, a familia do árabe negou que xamáis lle dixera tal cousa ao xornalista.

O seu irmán pequeno, Jalal, afirmou que vira si ao fotógrafo sueco na súa vila durante o enterro do seu irmán e que lle estivera tirando fotos ao corpo: "Foi a única vez que vin a ese fotógrafo". Sobre a reportaxe do xornal sueco dixo: "Eu non sei se iso é certo. Non temos probas que o respalden". Un parente da familia declarou que ésta non lle dixera nada sobre ningún roubo de órganos: "Se cadra o xornalista chegou a esa conclusión en base ás cicatrices que viu no corpo. Pero polo que respecta á familia, non sabemos se os órganos foron retirados do corpo porque nunca realizamos a nosa propia autopsia. Todo o que sabemos é que lle faltaban dentes".

Pola súa banda, o xornal sueco finalmente tivo que admitir que carecía por completo de probas. Maila todo, a imaxe que o editor do xornal, Jan Helin, ten de si mesmo é a "dun editor responsable", que por suposto nega ter prexuízos antisemitas, e que aproveita para exixir que, agora que xa está publicado, se investigue para verificar se era certo ou non. Periodismo de altura.

MINISTRO IRANIANO EN BUSCA E CAPTURA POLA INTERPOL

O novo ministro de Defensa da República islámica de Irán está en busca e captura pola Interpol a causa da súa participación no atentado terrorista contra a AMIA.

.

O goberno arxentino manifestou "a súa máis enérxica condena" ao nomeamento para o cargo de ministro de Defensa de Ahmad Vahidi, acusado pola Xustiza do país suramericano de ser un dos responsábeis do atentado cometido en 1994 contra a mutua xudía AMIA de Buenos Aires, que causou 85 mortos. A chancelería arxentina considerou nun comunicado que o nomeamento de Vahidi, cuxa captura pediuse a Interpol, supón "unha afronta á xustiza e ás vítimas" do ataque contra a Asociación Mutual Israelita Arxentina (AMIA), cometido o 18 de xullo de 1994. "O seu nomeamento para ocupar un cargo ministerial en Irán foi recibida con grave preocupación e merece a máis enérxica condena do Goberno do noso país", indicou a nota oficial. Remarcou que Vahidi é reclamado pola xustiza arxentina por ter "unha participación crave na toma de decisión e na planificación do atentado terrorista" que tivo lugar hai 15 anos e que "sobre el pesa unha orde de captura internacional" de Interpol. Por tal motivo, o Goberno arxentino instou a Irán cooperar de maneira plena coa xustiza" do país suramericano, "permitindo que as persoas que foron acusadas de participar do atentado contra a AMIA sexan xulgadas polos tribunais competentes".

.

O repudio do Goberno arxentino súmase ao rexeitamento expresado pola comunidade xudía de Arxentina. A Delegación de Asociacións Israelitas Arxentinas (DAIA) sostivo que a decisión do presidente iraniano, Mahmud Ahmadinejad, "quen nega sistematicamente o Holocausto xudeu e chama á destrución de Israel, constitúe un incalificable agravio ás vítimas da masacre, á comunidade xudía, a Arxentina e ao seu sistema xudicial". O presidente da AMIA, Guillermo Borger, considerou "vergoñenta e insultante" a designación de Vahidi, mentres que o fiscal da causa, Alberto Nisman, cualificouna de "sumamente grave". Ahmad Vahidi, quen era alto comandante da Forza Quds, pertencente á Garda Revolucionaria de Irán, estaba na dirección das operacións no exterior, incluíndo as actividades co grupo terrorista libanés Hezbollah, acusado de perpetrar os atentados. Alberto Nisman acusou a Vahidi de "ser partícipe crave no plan e na decisión de levar adiante o atentado contra a Asociación Mutua Israelita Arxentina". "Demostrouse que Vahidi participou e aprobou a decisión de atacar a AMIA durante un encontro en Irán o 14 de agosto de 1993", cando dirixía a Brigada Quds, dixo Nisman. O fiscal agregou que Vahidi nunca estivo en Arxentina. Nisman precisou que o nomeamento de Vahidi é significante, pero non sorprendente. O fiscal sinalou que Irán sempre protexeu aos terroristas, brindándolles altos posto no Goberno, pero nunca un tan destacado.

.

Perpetrado o 18 de xullo de 1994, o atentado da AMIA foi o segundo dos ataques contra obxectivos xudeus en Arxentina e sucedeu ao atentado que destruíu a embaixada de Israel en Buenos Aires, que ocorreu o 17 de marzo de 1992 e provocara a morte de 29 persoas. A causa que investiga o atentado contra a AMIA reactivouse a finais de maio, cando a Corte Suprema arxentina ordenou ao máximo tribunal penal do país profundar a investigación sobre a "conexión local" do ataque, que causou uns 300 feridos. A Xustiza arxentina atribúe a responsabilidade do atentado a Irán e ao grupo extremista Hezbollah e pediu a captura internacional de nove iranianos, entre eles Ahmad Vahidi e o ex presidente Alí Akbar Rafsanjani, e do colombiano Samuel Salman O Reda, acusado de ser parte da "conexión local". Interpol prometeu, en 2007, axudar á Arxentina a capturar a Vahidi e a outros catro altos funcionarios iranianos buscados en conexión co atentado. Entre eles a Mohsen Rezaei, ex comandante da Garda Revolucionaria quen competiu contra Ahmedinejad nas cuestionadas eleccións presidenciais pasadas de xuño. Os outros iranianos buscados son o ex xefe de intelixencia Ali Fallahian, o ex agregado cultural da embaixada iraniana en Buenos Aires Mohsen Rabbani, e o ex diplomático Ahmad Reza Asghari. Interpol tamén buscaba ao comandante de Hezbollah, o terrorista Imad Mughniyeh, que foi abatido nun atentado con coche bomba cando saía da embaixada iraniana en Damasco, Siria, en febreiro de 2008 nunha accion atribuida ao Mossad.

.

Pola súa banda o portavoz do Departamento de Estado dos Estados Unidos, Ian Kelly, manifestou que será "molesto" ver a unha persoa buscada por Interpol no gabinete do goberno iraniano. O presidente Barack Obama de momento non fixo ningunha declaración ao respecto por mor de ter que asistir a festa de cumpreanos dunha sobriña segunda en Chicago, así como pola coincidencia co mes do Ramadán no que o presidente Obama non quere que unha crítica ao nomeamento sexa interpretada como un ataque contra o islam.

XORNADA EUROPEA DA CULTURA XUDÍA EN RIBADAVIA

A Xornada Europea da Cultura Xudía en Ribadavia
.
Visitas guiadas para coñecer o Barrio Xudeu. Mitos e Lendas. Toda a verdade en torno á Xudería de Ribadavia. Singular percorrido onde se visita a xudería e o Museo Sefardí de Galicia. Duración: 30-45 min Ofreceráse unha degustación de viño kosher e doces sefardíes despois de cada visita6 de setembro, á 11 e 17 h Saída desde a Oficina Municipal de Información e Turismo.

Xornada de Portas Abertas no Museo Sefardí de Galicia (CIXGA) Un percorrido pola historia e a presenza hebrea en Galicia, cidades de asentamento, costumes, actos de convivencia, oficios e labores, persecución e integración6 de setembro, de 10.30 a 14.30 h, e de 17 a 19.30 h Pazo dos Condes. Centro de Información Xudía de Galicia. Oficina Municipal de Información e Turismo.

Inauguración oficial da Sinalización da Rede de Xuderías de España Ribadavia, como membro da Rede de Xuderías de España-Camiños de Sefarad, colocará a sinalización que marcará a xudería e o seu ámbito. Duración: 20 min 6 de setembro, ás 12 h Rúa Merelles Caula (inicio na Praza Maior) cara a Praza da Magdalena.

Conferencia: “O Malsín en Ribadavia” O Centro de Estudos Medievais organiza unha conferencia sobre a figura do Malsín o 6 de setembro, ás 12.30 h no Salón de Plenos do Concello de Ribadavia.

OS MUROS NO MUNDO

Los Muros En El Mundo

View more presentations from endefensadeisrael.

LIBELO DE SANGUE Á SUECA

O Ministerio de Exteriores respondeu furiosamente a un artigo publicado no diario de maior circulación de Suecia, Aftonbladet, que acusa a soldados de Tzáhal de secuestrar aos palestinos para roubarlles os seus órganos, precisando que se trata dunha grotesca infamia que retrotrae aos libelos ou difamacións de sangue da Idade Media. Na Idade Media acusábase os xudeus de matar a un neno cristián para facer a matzá ou pan de ácimo, para as festividades de Pesaj (pascua xudía). O portavoz do Ministerio de Exteriores Yigal Palmor describiu a historia publicada polo xornal sueco como unha "histeria racista da peor clase". "Ninguén debe tolerar tal peza medieval de libelo de sangue de demonización que sen dúbida anima a crimes de odio contra os xudeus", dixo Palmor. "Isto é unha vergoña á liberdade de expresión, e todos os suecos débena rexeitar incondicionalmente". Na reportaxe, titulado "O saqueo dos órganos dos nosos fillos", e acompañada dunha espantosa fotografía, os palestinos din que soldados de Tzáhal están secuestrado aos seus fillos para roubarlles os seus órganos. O artigo escrito por Daniel Bostrom fai referencia ás recentes detencións en Nova Jersey de varios norteamericanos, incluíndo rabinos, por unha serie de presuntos delitos, incluída a intermediación da venda de órganos para transplante. A historia cita tamén as denuncias de casos similares de roubo de órganos, en 1992, durante a primeira intifada. "Os nosos fillos son usados como donadores de órganos involuntarios', dixéronme os parentes de Khaled de Nablus, así como a nai de Raed de Jenín, como tamén os tíos de Machmod e Nafes de Gaza, todos desapareceron por poucos días, e retornaron pola noite, mortos tras terselles practicado a autopsia". En tanto que o xornal sueco competidor Sydsvenskan acusou ao Aftonbladet de simple e puro antisemitismo nunha editorial sobre o tema.

.

O ministro de Exteriores, Avigdor Lieberman criticou duramente ao Ministerio de Exteriores sueco por afirmar que a condena á embaixadora sueca en Israel, Elisabet Borsiin Bonnier, contra o xornal de maior circulación Aftonbladet,-- que fixo rodar a historia de que Tzáhal mata palestinos para roubarlles os seus órganos e traficarlos--, non representa a postura do goberno de Estocolmo. "é unha vergoña que o Ministerio de Relacións Exteriores de Suecia non intervén nun caso de libelo de sangue contra os xudeus. Isto lembra a posición de Suecia durante a Segunda Guerra Mundial, cando tampouco interviñeron", dixo Lieberman. Segundo o chanceler, "A historia publicada esta semana é unha continuación directa dos Protocolos dos Sabios de Sión e os libelos de sangue, como o xuízo Beilis, no que foron acusados os xudeus de empregar o sangue de nenos cristiáns para as matzot de Pascua". Lieberman presentará unha queixa oficial ante o Ministro de Relacións Exteriores sueco Carl Bildt polo rexeitamento do Ministerio de Relacións Exteriores da condena da Embaixada de Suecia. Tamén deu instrucións á súa oficina para examinar a posibilidade de que a Oficina de Prensa do Goberno revogue o carné da representante do xornal Aftonbladet en Israel, e negar axuda ou colaboración co xornal sobre calquera asunto. Segundo o chanceler, "é unha vergoña que despois de que o embaixador sueco en Israel fixera o correcto e condenara o informe, que aclara que este diario non representa de ningún xeito a Suecia, o Ministerio Sueco de Relacións Exteriores opte por rexeitar a súa declaración en lugar de apoiala". "O significado da liberdade de prensa é a liberdade para publicar a verdade, non a liberdade para a mentira e a calumnia. Un país que realmente quere defender os valores democráticos debe condenar enerxicamente os informes falsos con fedor de antisemitismo, como o publicado esta semana polo xornal Aftonbladet".

.

O Ministro de Defensa, Ehud Barak ordenou aos asesores xurídicos de Defensa estudar a posibilidade de demandar por difamación a un xornalista do diario sueco Aftonbladet, quen acusou o Exército de Defensa de Israel (Tzáhal) de asasinar a palestinos co fin de extraer os seus órganos. Ehud Barak enviou unha mensaxe á ministra sueca de Exteriores, e dixo que espera que o seu goberno rexeite o "falso e indignante reporte que acusa os soldados de Tzáhal de sacarlle aos palestinos os seus órganos". O ministro de Defensa subliñou que o informe "non pertence ao ámbito da crítica lexítima, senón que é unha falsa acusación despreciable que non ten lugar no contexto democrático da liberdade de expresión e a liberdade de pensamento". Barak precisou que "considera que Tzáhal é o exército máis ético, e non aceptará calumnias que difaman ao exército e aos seus soldados, sen motivo algún". Pola súa banda, a embaixada de Suecia declarou que o informe era "espantoso". Con todo, o Ministerio de Exteriores sueco distanciouse da súa representación diplomática en Xerusalén e manifestou que "a embaixada en Israel respondeu en consonancia coa opinión pública israelí, en cambio o Goberno sueco está comprometido coa liberdade de prensa." En tanto que o editor do Aftonbladet defendeu a cobertura xornalística e atacou tanto a Israel e como á embaixada sueca en Xerusalén. "é profundamente desagradable e triste ver como unha gran máquina de propaganda utilizando séculos de imaxes antisemitas nun aparente intento obvio de sacar do centro do debate, un tema de actualidade". Mentres que acusou á embaixadora sueca de "un asalto flagrante á liberdade de expresión" polas súas críticas.

.

Fonte www.aurora-israel.co.il

NEGRO LEITE DO ALBA

http://negroleitedoalba.blogspot.com/

ENCICLOPEDIA TEMÁTICA DO HOLOCAUSTO EN CD-ROM

Está xa a venda en imprescindíbel CD-rom en español da Enciclopedia Temática do Holocausto. Un xeito cómodo de poder acceder a todos os contidos da web desde o nosa casa e desde o noso computador. E por só 18 euros (gastos de envio incluídos)

Para máis información e pedidos:

http://www.elholocausto.net/pedidos.htm

OUTRA MULLER VAI SER LAPIDADA EN IRÁN

Un novo caso dunha muller iraní, Sakineh Mohammadi, condenada a morte por lapidación. O seu crime "adulterio". Anteriormente recibiu xa 99 lategazos por "manter unha relación ilícita". Coma ten sucedido noutros casos, o xuizo foi unha farsa sen as mínimas garantías. O avogado de Sakineh pediu á Comisión de Amnistía e Indulto iraní que revise a súa causa. Se esta comisión rexeita a súa demanda, Sakineh será entón lapidada. Por moito que se repitan estes abusos contra os dereitos Humanos, contra o dereito á vida, non podemos nin debemos resignarnos. Todo o contrario, debemos esixir ás autoridades iranianas que non executen a Sakineh e que suspendan todas as execucións por lapidación.

.

Desde GZ-Israel facemos un chamado para que reenvíes esta mensaxe a todas as persoas que poidas. As nosas voces unidas poden e deben deter as pedras e salvar a súa vida. Non é a primeira vez que grazas á presión internacional foron conmutadas condenas a lapidación na república islámica de Irán e lamentablemente non será a derradeira.

LADY GAGA, ENTRE A SANTIDADE E OS BARES DE XERUSALÉN

Por Sal Emergui
.

Mentres o republicano Mike Huckabee visita estes días a cidade tres veces santa para apoiar a Israel ("o meu apoio a este país e ao seu dereito a construír en Xerusalén Este non é popular pero é o que sinto", dixo), unha compatriota súa busca o seu rumbo espiritual, quizais con axuda de whisky. Trátase de Stefani Joanne Angelina Germanotta. Ou para entendernos, Lady Gaga, unha das actuais e máis polémicas estrelas do 'pop' mundial. "Hoxe en día visitar Xerusalén emocióname moito máis que beber e perder a conciencia nun bar. Aínda que... quizais me emborrache en Xerusalén", afirma sorrindo a cantante. Aténdonos ao seu historial cheo de alcol, a súa insinuación non caeu como unha broma senón como unha sincera ameaza. Se se achega a algúns dos moitos bares xerosolimitanos que desafían o ambiente divino da cidade pode sufrir o que moitos identifican como a "síndrome de Xerusalén". Desde hai semanas, os seus fans israelís esperan que chegue a noite de mañá mércores, cando a provocativa loira actuará no Festival 'Non Stop Music' de Tel Aviv. "é unha grande honra estar aquí. Eu crecín no seo dunha familia católica e fun educada sobre o concepto de que Israel é un lugar sacro e moi especial. Por iso, estar agora aquí e visitar os lugares santos de Xerusalén é unha experiencia espiritual moi forte", afirma, tras adiantar que desexa bañarse tamén no Mar Morto. Ante unha batería de 'paparazzis' e xornalistas, a artista de Nova York deu unha particular explicación do seu soño: "A miña aspiración nunca foi ser famosa senón unha estrela. É algo moi diferente a ser unha famosa máis. Por exemplo se és estrela, a xente tenche medo". Antes de que comparecese ante os medios de comunicación os organizadores do Festival realizaron unha petición: "Non preguntedes nada sobre a identidade sexual de 'Lady' xa que a rolda de prensa pode acabar moi mal". Nunha chiscadela á audiencia local, apareceu vestida cunha chaqueta de coiro, lucindo nas súas costas a Estrela de David, cosida con puntos prateados.

Lady Gaga loce ás costas a Estrela de David

.

Nada máis pisar Israel, Lady Gaga soltou a seguinte mostra de modestia: "Son moi popular porque son moi sexy. Son a única estrela 'pop' no mundo á que a súa compañía discográfica tenta vestir no canto de espila". Lady Gaga é un fenómeno e quere que todos nos deamos conta. "Oxalá a xente estivese máis interesada nos meus éxitos ou na miña música, pero son muller, loira e non levo pantalóns. Creo que por iso me preguntan sempre pola miña vida privada", declara a un medio israelí antes de contar a súa última experiencia: "Estiven dúas semanas nunha mansión dun amigo fotógrafo en Hawai. Foi moi importante estar todo ese tempo espida e fumando haxix". A norteamericana de 23 anos expuxo varias esixencias aos produtores israelís. Un espazoso vestiario con ducha e lavabos privados á beira do escenario do Festival. Que lle preparasen unha cea diferente cada noite, esixindo que fose norteamericana, asiática, turca e mexicana. Un forte cinto de seguridade. E centenares de botellas de auga para ela e os seus. Por algo Lady Gaga acapara nove nomeamentos nos Premios MTV Vídeo Music que se celebran en setembro. A nova artista ten todas as papeletas para ser elixida como "a mellor artista revelación do ano". Hoxe en Israel preferiu non comentar nin analizar as súas posibilidades. Hoxe non toca falar da súa relación con homes, mulleres ou ambos os sexos á vez. Nin se sobre se sigue identificándose co título da súa canción 'Beautiful, Dirty, Rich'. Hoxe toca espiritualidade, campás e rezos. A pesar do seu sonoro éxito ('Just Dance', 'Poker Face', 'Paparazzi'...) os seus mediáticos videoclips, os seus fans, a súa provocativa retórica e a súa segura exhibición de peitos na inminente actuación en Tel Aviv, Lady Gaga é consciente de que a súa presenza é só un aperitivo -con moita bebida, iso si- para o prato forte do verán en Israel: Esther, o nome cabalístico de Madonna, que aos seus recentemente cumpridos 51 anos, segue reivindicando o reinado.

SER ARTISTA NUN KIBBUTZ

OS PALESTINOS CONSTRUEN A SÚA PRIMEIRA CIDADE

Por Henrique Cymerman

La Vanguardia - 10.08.09

.

A primeira cidade palestina da era moderna xa se está construíndo, de momento nos computadores do despacho de arquitectos de Bashar Masri. O próximo outubro, os bulldozers empezarán a edificar a nova cidade, Rawabi, que significa outeiros, situada a nove quilómetros ao noroeste de Ramallah. O auténtico bulldozer do proxecto, con todo, é Amir Dayani, de 38 anos, licenciado en administración de empresas en Londres e personificación do novo palestino: cosmopolita, eficiente, educado, culto, vestido con traxes de dous mil dólares e que soña cunha Palestina orgullosa de si mesma, aberta a Occidente e aos veciños -e antigos inimigos- israelís. "Cun capital de 800 millóns de dólares, provenientes de investidores de Palestina e de Qatar, na primeira fase construiremos 6.000 vivendas de gran calidade para unhas 40.000 persoas", afirma con brillo nos ollos. "Basta de lamentarse -engade contundente Dayani-. Eu fun profesor na Universidade de Bir Zeit e vin moita arrogancia entre os activistas da intifada que empezou no 2000. eles non entenden que o noso Estado se constrúe con iniciativas como Rawabi, creando miles de postos de traballo para a xente dos nove pobos palestinos veciños e levando aos israelís a colaborar connosco no noso soño". A primeira cidade planificada da historia palestina apunta a unha clase de parellas novas, universitarios, laicos e con ingresos medios ou altos. Pos iso construirán cafés, restaurantes, zonas peonís, ximnasios e, para os máis pequenos, numerosos colexios e gardarías. E engade con certa ironía, adiantándose á miña pregunta sobre as mesquitas: "Si..., tamén teremos tres mesquitas e... unha igrexa. Estamos agora no centro da cidade, o corazón de Rawabi, onde haberá un centro comercial, cinemas e teatros", asegura Dayani nun outeiro na que por agora só hai terra e pedras. O seu xefe, Bashar Masri, é tamén un home de negocios palestino que sempre creu na nova clase palestina de xovenes cunha percepción do mundo máis occidental. Até hoxe Rawabi era só un soño utópico. Agora, xustamente cando en Gaza o Goberno islamita de Hamas imita a Irán e na franxa impón o uso do veo ás mulleres, Masri, co apoio de Qatar, empéñase en construír unha cidade para yuppies no corazón de Cisxordania. "Esta cidade conducirá a Palestina ao século XXI", afirma Zakarías, un dos merto de 30 arquitectos e enxeñeiros que traballan no proxecto.

.

Por agora teñen un xefe técnico estadounidense, Ken Dei Angelo, que xa construíu cinco cidades en países como Indonesia. "é un enorme desafío, pero con xente tan capaz ao noso ao redor, se que imos ter Rawabi II, III e IV", asegura. A construción dun Estado palestino non parece inminente, pero toda Cisxordania vive un boom de construcións e infraestruturas. O Goberno de Israel pon en práctica a política do seu primeiro ministro, Beniamin Netanyahu, que cre profundamente na mellora da situación económica para pacificar a zona. Por iso, os planificadores de Rawabi acordaron xa con Israel o abastecemento de auga e electricidade. Queda sen resolver a construción de estradas de acceso á nova cidade. Para iso, o Goberno israelí ten que ordenar ao exército que abandone unha zona ocupada nos arredores da planificada cidade. Até hoxe, a construción dun centro urbano nunha situación de enfrontamento e de ocupación parecía unha fantasía delirante. Case todos en Ramallah dubidaban que fose posible levantar unha cidade palestina moderna nunha Cisxordania salpicada de decenas de asentamentos israelís (como o veciño Ateret), de postos de control militares e dun plan islamita "desde Gaza" para aumentar a súa presenza en Cisxordania. "Ese asentamento xudeu será evacuado no futuro: son só 400 persoas", asegura Dayani, que mira os teitos vermellos de Ateret, alén de Rawabi. Israel anulou nos últimos meses uns 30 postos de control militares que impedían o tráfico entre as cidades palestinas e estrangulaban a súa economía. Durante os primeiros anos da intifada, para poder trasladarse de Nablús a Ramala os palestinos máis podentes contrataban ambulancias. Pagábanlles 400 shekels (100 dólares, ou sexa, unha fortuna en termos locais) e finxían estar enfermos. Só así podían cruzar o posto de control. Agora pasan cos seus propios coches. Aínda que a zona continúa ocupada por Israel, practicamente non ven soldados israelís á luz do día e respírase unha atmosfera de tranquilidade sen precedentes. "Estou farta de vivir en guerra. E quero que os meus fillos crezan nun ambiente máis pacífico, con máis calidade de vida e cun aire limpo", explica Nana Asfur, economista e nai de dous fillos, que pensa adquirir un piso na futura cidade de Rawabi. O novo ambiente atrae a investidores occidentais e árabes, e en Ramallah, Belén, Yenín e Nablús están a aterrar novos bancos e compañías financeiras, mesmo de alta tecnoloxía. é unha revolución silenciosa e lenta, pero reversible. Unha imprevista explosión de violencia pode frear en seco a esperanza de moitos. Moitas guerras empezaron no verán, pero, este ano, no centro de Ramallah abríronse doce novos restaurantes e varios centros comerciais. En xaneiro do 2010 están previstas as eleccións lexislativas e presidenciais palestinas, nas que os islamitas de Hamas farán todo o posible para frear ideas como esta. Mentres tanto, Rawabi pretende dar traballo a dez mil palestinos cuxa misión será construír a cidade dos outeiros, convertela nunha realidade, no gran referente do futuro de Palestina.

UNHA SEREA EN KIRIAT YAM

É sabido que un dos síntomas da insolación ou dos golpes de calor son as alucinacións debido ao extremo quecemento da cortiza cerebral. É un comportamento certamente común en individuos sometidos ao rigor das altas temperaturas. O que até o momento era descoñecido é que as altas temperaturas poderían facer divagar de forma masiva a comunidades enteiras. Na cidade costeira israelí de Kiriat Yam, no norte do país, centos de persoas aseguran ter visto a unha serea. Oops! Epa! Ah a a! Si, señores e señoras.

.

E o mellor de todo é que a cidade ofrece un millón de dólares para quen poida fotografala e comprobar así que realmente existe! Se isto non é unha excelente campaña de turismo, entón que é? Se até o portavoz do Concello de Ramat Gan faise notario e di que "moitas persoas dinnos que están seguros de ter visto unha serea. O certo é que as persoas non se coñecen entre si". Os insolados afirman que trátase dunha "figura feminina que parece unha muller nova, metade peixe, metade humana e que salta coma un golfiño. Fai todo tipo de trucos e logo desaparece". Cazadores de recompensas, comecen cos seus programas de edición fotográfica a trucar e logo a cobrar. Iso si, se cobran non se esquezan dos amigos.

Shavúa tov!

POR QUÉ DESAPARECEU A ESQUERDA ISRAELÍ?

Por Carlo Strenger

Haaretz

.

En Israel, a esquerda desapareceu, xa non ten case representación parlamentar e moi pouca presenza pública. A primeira vista, esta é un paradoxo, porque o programa da esquerda, en moitos sentidos, gañou para ben, como dixo Yossi Sarid cando saíu da Knesset. A idea dun Estado palestino, anatema na sociedade israelí hai unhas décadas, é agora aceptado pola gran maioría. A esquerda disipouse, porque non logrou proporcionar unha imaxe realista do conflito cos palestinos. O seu fundamento ideolóxico baséase nunha simple predición: Se ofrecemos aos palestinos un estado nos territorios ocupados en 1967, haberá paz agora". Despois as cousas empezaron a ir mal. Comezou o proceso de Oslo, a recentemente creada Autoridade Palestina educando aos seus fillos na violencia anti-israelí e, a miúdo, directamente antisemita nos seus libros de texto. Os atentados suicidas de 1996 non foron impedidos por Arafat (algúns din que incluso os animaba).

.

O que finalmente levou á o descrédito completo da esquerda foron os fracasos de Camp David en 2000 e en Taba en 2001, así como o inicio da Segunda Intifada. Fronte a todo isto, a esquerda de Israel debería declarar "equivocámonos nas nosas predicións. Subestimamos a complexidade da situación. Nós non vimos que os palestinos non estaban dispostos a renunciar ao dereito de retorno e subestimamos a rabia asasina dirixida contra Israel. Seguimos pensando que temos que pór fin á ocupación canto antes, pero temos que afrontar a realidade". En lugar de admitir que as súas previsións era parcialmente erróneas, a esquerda tratou de explicar todos os feitos que non cadraban coa súa teoría pondo a carga da responsabilidade polas accións dos palestinos exclusivamente nas políticas de Israel.

.

A esquerda argumentou que os atentados de 1996 ocorreron porque que o proceso de Oslo ía demasiado lento e que os palestinos querían vingarse do asasinato selectivo de Yihye Ayash; Camp David fallou porque o Primeiro Ministro Ehud Barak non ofreceu o suficiente. A Segunda Intifada iniciouse por mor da visita de Ariel Sharon ao Monte do Templo en setembro do 2000. Hamas chegou ao poder porque Fatah converteuse en colaborador dos sionistas, e así todo sucesivamente.

.

O pensamento da esquerda israelí réxese polo que eu chamo o SLES (Standard Left Explicative System-O sistema explicativo habitual da Esquerda). Esta construción intelectual gañou popularidade en Europa e nos Estados Unidos na década de 1960, despois da desaparición do colonialismo europeo. O principio básico do SLES é simple: sempre soster ao oprimido, particularmente cando non é occidental, e sempre acusar as potencias occidentais, de preferencia aos Estados Unidos e os seus aliados, por todas as accións dos oprimidos. Todo grupo agresivo ou destrutivo non occidental un grupo debe ser explicado [N.P.: xustificado e exculpado] polo dominio ou a opresión occidental. Isto vai desde a emerxencia de Al-Qaida, imputada aos Estados Unidos "polo seu apoio aos muyahidin en Afganistán despois de que os soviéticos fosen expulsados, á corrupción e a violencia en África, que se atribúe ás secuelas do colonialismo europeo". O SLES baséase nunha psicoloxía moi cuestionable: suponse que se somos agradables coa xente, todos os conflitos van desaparecer. Simplemente ignórase o desexo humano de dominación, de poder, e un sistema de crenzas que lles dá o respecto de si mesmos. Como resultado diso, do SLES, co pretexto do humanitarismo, dáse por suposto que os grupos non occidentais non teñen vontade propia; que todo o que fan, senten ou desexan é puramente reacción ás accións de Occidente. Paradoxalmente dá lugar a unha falta de respecto por eses mesmos grupos non occidentais: suponse que eles non son responsables dos seus actos, e que todo o que fan debe ser explicado pola súa vitimización por parte de Occidente. Se vostedes escoitan as explicacións da esquerda sobre o problema palestino, poden facilmente concluír que Israel é omnipotente e que os palestinos non teñen vontade propia.

.

En conversas cos propios palestinos, escoiteilles máis dunha vez dicir que sinten que a dereita israelí tenlles máis respecto que a esquerda israelí, e iso débese a que a esquerda israelí sempre presume de saber o que realmente queren os palestinos. Quero deixar unha cousa moi clara. Aprobo totalmente a famosa afirmación de Yeshayahu Leibowitz de que el non está seguro de se as políticas de Israel desde 1967 son máis estúpidas que malvadas, e sigo pensando que a ocupación debe terminar canto antes. Pero creo que a estúpidez israelí está compensada por toda a serie de erros que os palestinos cometeron no seu camiño, e creo que a esquerda israelí debe concederlles o respecto de terlles por responsables das súas propias accións en lugar de falar deles coma se fosen uns nenos maltratados, como prescribe o SLES.

.

O problema máis urxente de Israel é pór fin ao conflito cos palestinos, e a esquerda non gañará máis popularidade volvéndose verde ou máis socialista. Se Israel quere que a esquerda recupere credibilidade e convenza aos votantes que ten un papel que xogar, é necesario dar á cidadanía israelí unha imaxe razoable da realidade. E precisa un plano de acción que sexa máis intelixente que a táctica da dereita de tentar (sen éxito) explicar ao mundo que o conflito non pode resolverse, senón só xestionarse.

CANDO A MORTE PIDE A PAZ E NON A VINGANZA

O palestino Ali e a israelí Robi, unidos pola dor e a esperanza.

Por Sal Emergui

.

Por idade, Robi podería ser a nai de Ali. Por nacionalidade, poderían ser simples inimigos. Pola súa tráxica experiencia persoal, Robi e Ali deberían odiarse. Pois non. Todo o contrario. A israelí Robi Damelin (65) e o palestino Ali Abu Awwad (37) cooperan nunha empresa humana que rompe o círculo da violencia.

Xeneticamente non son familia pero séntense unidos pola mesma sangue derramado. Hai sete anos, un francotirador palestino matou a David, o fillo de Robi, mentres servía no Exército. Hai nove anos, un soldado israelí matou a Yousef, irmán de Ali. Coa autoridade que lles dá o sanguento prezo pago, Robi e Ali son dúas caras do dialogo. E do Círculo de Pais-Foro de Familias, creado para pór voz a israelís e palestinos no recordo das súas vítimas e a esixencia doutro camiño. A voz racional e firme no deserto da incomprensión. Levan a súa mensaxe de reconciliación por todo o mundo. Aquí e fóra. Desde Londres até Madrid. De Xerusalén a Ramallah, pasando por Xapón. Sen esquecer Asturias, onde estiveron recentemente.

.

O seu traballo explícase co seguinte e revelador dato: A Casa Árabe e a Casa Sefarad-Israel presentaron conxuntamente a candidatura desta ONG ao Premio Príncipe de Asturias da Concordia 2009. Xa se reuniron varias veces co ministro español de Exteriores, Miguel Ángel Moratinos. "Sei que o asasino do meu fillo está no cárcere e que se se produce o troco do israelí secuestrado por Hamas, será posto en liberdade. Que sentido ten odiarlle? Vaime devolver ao meu David? Non. O asasinato do meu fillo fíxome entender o círculo da violencia e decatarme que o palestino que matou ao meu fillo e a outros nove israelís vira de neno como o Exército matara ao seu tío. El apostou polo camiño da vinganza", cóntanos.

.

Ali -que vive preto de Hebrón e para chegar a Israel necesita sempre permisos especiais- lembra o fatídico ano 2000. "Houbo unha discusión entre un soldado e o meu irmán. Yousef non se imaxinou que a pelexa acabaría co disparo do soldado. Non sei se quero saber ou non onde está agora ese soldado. Quizais si porque é importante que sexa faga xustiza do asasinato", conta Ali que nesa época estaba ferido e hospitalizado en Arabia Saudita polos disparos dun colono. Antes, estivo catro anos no cárcere israelí por participar na primeira Intifada. "Cando me dixeron que o meu irmán morrera, sentínme roto. Todo o odio e rabia eran un veleno que tiña no meu corpo. O Círculo de Pais extraeumo. Antes, os israelís eran para min o diaño", confesa Ali. "Coñecín a Robi no 2003 nunha comitiva ao Vaticano. A Radio do Vaticano quería entrevistarnos e Robi e eu renunciamos ver ao Papa para falar na emisora", lembra Ali mentres Robi -orixinaria de Sudáfrica e que volveu a Israel no ano 67- engade: "Foi a primeira vez que escoitei a súa historia e el a miña".

.

Os dous e o presentador da radio puxémonos a chorar. A narrativa persoal dos que formamos esta asociación é o que constrúe o feeling entre nós. A dor é o mesmo dor. Non hai diferenzas entre a dor dunha nai palestina e o dunha israelí". "Tras o asasinato do meu fillo, díxenme que non quero que ninguén mate a ninguén no seu nome. A quen debo matar para devolver a vida do meu fillo? Cando asistín ao Círculo ví por primeira vez a pais palestinos que compartían o mesmo dor", di emocionada Robi.

.

O Círculo foi fundado por Isaac Frankental, cuxo fillo de 19 anos morreu nun atentado do grupo islamita palestino Hamas. Hoxe son máis de 500 Quixotes palestinos e israelís. "Os dirixentes deciden a través dos sentimentos. Os israelís usan o medo para non tomar as decisións necesarias e os palestinos baséanse na frustración e o odio que provoca a ocupación. O medo israelí e enfado palestino dominan o cerebro", di Ali. "O Círculo é o exemplo de como se pode falar. Non ofrecemos a solución do conflito senón a vontade de solucionalo. O fin da ocupación israelí é primordial", engade. A pesar das súas traxedias, Ali e Robi suman forzas de face á paz.

.

Ali e Robi estiveron catro veces en España dando conferencias en colexios e institucións, organizadas pola asociación Infomedio. "Nunha das clases en Asturias, contemplei moitos adolescentes con Kefia e militantes da causa palestina. Estou completamente segura de que non saben onde está Israel no mapa nin as causas do conflito. Era importante que vexan e escoiten por primeira vez a un palestino e a un israelí. Que vexan que o dialogo é posible. Que apoien a reconciliación e non só a un bando". Atopámonos en Yafo -sur de Tel Aviv- nun encontro do Círculo que se despide de Roni Hirshenson. Un israelí que, tras perder dous fillos en actos terroristas durante a Intifada, decidiu dar un paso adiante. "En lugar de pedir vinganza e perpetuar o círculo de violencia, quería cambiar a situación", dinos emocionado tras as non menos emocionantes palabras do palestino Jaled, amigo e membro deste grupo humano. Desde a dor do conflito e a esperanza da súa solución, prometen seguir difundindo a súa mensaxe. "A paz só se consegue desde abaixo e non desde pomposas conferencias internacionais", coinciden Ali e Robi que comparten un mesmo drama e un mesmo soño.

El Mundo - 13.08.09

AHAVA E BAREMBOIM

"Os xudeus son donos das finanzas do mundo"... eis unha das moitas viñetas, nidiamente e sen eufemismos, do militante antisemitismo español. Esta publicada no xoral "global" El País.

"Os xudeus mataron a Cristo" Outravolta ao máis rancio e casposo antisemitismo español nunha viñeta publicada hai unhas semanas no xornal Público.

.

Por Afonso Vázquez-Monxardín

La Región de Ourense - 11.08.09

.

Para subir á fortaleza de Masada, no sur do Mar Morto, alá onde os xudeus resistiron uns aniños despois de que os machacasen os romanos nunha das súas últimas sublevacións hai uns dous mil anos, existen dúas posibilidades. Unha inhumana, derreterse rubindo e agatuñando polas arestas das pedras calcáreas arriba, e outra moderna, ascender suavemente nunha cabina de teleférico. Dado que a temperatura no verán alá anda case sempre polos corenta e cinco graos centígrados ou así, recoméndolles, claro, a opción conservadora. Pois no lugar onde sae o teleférico, xusto no mesmiño cu do mundo, hai un centro comercial que aproveita a presenza importante, que non masiva, de turistas. E nese centro hai unha franquicia de Ahava. ¿Ahava? Si. Ahava é unha liña de produtos de coidado persoal –potingues, sales, cremas, exfoliantes, con perdón, locións, xampús, mesmo lodos do Mar Morto- que teñen moitísima fama no mundo. Todos os beneficios apostos ás augas do defunto e caldoso mar interior, concentrados para a venda en cómodos botes e tubos de plástico.

Pois alí, na tenda esa, hai un inmenso panel con bandeiriñas. E eu que son seguidor daquelas dúas páxinas en papel satinado e en cores coas bandeiras de todo o mundo que viñan na vella enciclopedia de Álvarez, pois púxenme a miralas para identificar. Eu, como faría vostede, fíxeno coa maioría: Francia, Alemaña, Italia, Inglaterra, Estados Unidos, Grecia… pero ¿Armenia? ¿Xeorxia? Aí xa me perdía eu… E reparei no texto en inglés: “Lugares onde pode encontrar os produtos Ahava”. E mirei ben e de Europa, só faltaba España. Ata Turquía e Rusia estaban. Eu, estrañado, pregunteille o porqué á falangueira encargada –xudeo-arxentina, claro- e díxome: “Pregúntele a los españoles”. Sentín vergoña.

Porque efectivamente, o país con menos xudeus de Europa, o país que máis sufriu os atentados do terrorismo islamista –lembremos o 11-M e os de Casablanca- é curiosa e parvamente, o país máis antisemita da zona. O que inclúe, pásmense, contactos comerciais. Non logrei sequera encontrar unha guía de Israel ou de Xerusalem nas librarías de Ourense.

Non é que se lle negue a razón no seu conflito territorial, inténtaselle negar a palabra e a posibilidade de argumentación, como aconteceu o outro día cando veu o embaixador de Israel a Coruña e uns gamberretes estaban de estafermos alí berrando na entrada. Pero tamén é a actitude dominante nos medios de comunicación principais, onde incluso se ocultan cousas. Hoxe no telediario vin noticia dunha actuación do director Baremboim en Madrid á fronte da súa orquestra multiétnica, fundamentalmente israelí-palestina, e definírono como “o director arxentino”. Manda trunco na Habana. Que é xudeu, que ten a nacionalidade israelí –e a de honra palestina- , que en Israel é persoa polémica, nada de nada. Hai que ter coidado, porque da ocultación da verdade á mentira só hai unha delgada liña vermella. Así se poden explicar porque cando foi os últimos espantosos combates entre Hamas e Israel en Gaza, algúns seguimos a información polo “world service” da BBC. Por iso do equilibrio.

LIMPEZAS ÉTNICAS

Imaxes do pacto de rendición e da expulsión da poboación xudía do asediado barrio xudeu da Cidade Vella de Jerusalém, en 1948.

.

Este barrio estaba situado no Jerusalém Oriental, ese que agora só debe pertencer aos árabes segundo a administración Obama e o Cuarteto Europeo, e onde poboación xudía residiu alí practicamente de xeito ininterrompido, excepto no período de dominio xordano da cidade, de 1948 a 1967. Existiu pois unha limpeza étnica en toda regla da que non se fala, da poboación xudía, e desa poboación que era autóctona e que conviviu cos árabes durante séculos, "gozando da amabilidade e protección do Islam" - se exceptuamos os motíns e pogromos dos anos 20, 1929, 1936... -, e a consecuente destrución das súas vivendas, sinagogas e dos seus lugares de culto. Inclusive chegáronse a empregar as lápidas xudías para urinarios e estradas. Por se houbese máis dúbidas, a poboación xudía sempre foi a maioritaria en Jerusalém desde cando menos mediados do século XIX, data dos primeiros censos otománs.

.

A principios da semana pasada, o Concello de Jerusalem, executando unha sentenza do Tribunal Suprema desaloxou a un grupo de árabes dun edificio en Jerusalém. De feito, o asunto ven das mans da Corte Suprema de Israel, unha institución que a miúdo, tense pronunciado a favor dos demandantes palestinos, nun caso con xa 30 anos de antigüidade. Centos de cidadáns particulares israelís tiveron que acudir aos tribunais durante anos para tentar recuperar os seus bens confiscados polo goberno de Xordania despois da guerra de 1948. Nesta ocasión que agora foi noticia o tribunal ditaminou que os seus documentos de propiedade eran lexítimos, mentres que os dos árabes eran falsificados. Non era moi difícil probar esto último, xa que é ese rexistro foi trasladado a propiedade do goberno de Xordania sen ningún tipo de título de propiedade da súa parte.

.

Aínda que certamente téñense producido batallas e reclamacións legais polas propiedades por motivos políticos ou cuestionables, esta non era claramente unha delas. Sen dúbida hai marxe para o debate sobre esta complexa cuestión, pero non para unha "urxente" condena simplista como fixeron pública USA, a ONU e a UE. Pensemos no absurdo que por exemplo resulta que toda unha Secretaria de Estado dos USA comente publicamente unha rutineira disputa municipal pola propiedade de dúas casas coma se se tratase dalgunha violación masiva dos dereitos humanos.

.

Pero "Just Journalism" fíxose as preguntas que moi poucos xornalistas nos nosos medios de comunicación se molestaron en formular e proporcionounos unha resposta:

"Just Journalism" contactou con Ir Amim, unha organización israelí dedicada á defensa dos residentes árabes do Jerusalém oriental, e preguntoulles sobre as circunstancias dos desaloxos. Un representante respondeulles: "De feito, as cuestións xurídicas respecto dos desaloxos de Sheikh Jarrah son bastante complexas. En definitiva, o tribunal israelí aceptou a reclamación dos colonos sobre a propiedade dos bens, pero recoñece que os residentes palestinos deben ser protexidos como inquilinos. Algunhas das 28 familias palestinas seguiu de feito pagando o aluguer, pero outras non aceptaron o fallo do tribunal, e polo tanto non pagaron o aluguer. Foi contra estes últimos inquilinos contra quen o tribunal emitiu as ordes de desaloxo". Segundo o propio informe deste grupo de defensa dos residentes árabes, o caso foi levado polos propietarios contra as familias Ghawi e Hanun sobre a "base da falta de pago da renda de aluguer". Noutras palabras, as dúas familias foron desaloxadas porque se negaron a pagar o seu aluguer.

.

En resumo, aos Estados Unidos impórtalles un bledo a lexislación israelí e converteron un litixio urbanístico normal -tamén en Chicago ou Nova York- nun incidente diplomático, algo que de certo non é. Incluso o embaixador israelí en EEUU, Michael Oren, foi convocado pola Secretaría de Estado para recibir unha reprimenda. E de visita a Xordania, a Secretaria de Estado USA Hillary Clinton respondeu deste xeito a unha pregunta, nunha comparecencia xunto ao Ministro de Asuntos Exteriores de Xordania, acerca dos desaloxos:

Secretaria de Estado Clinton: "Ben, creo que estas accións son profundamente lamentables. Xa dixen antes que o desaloxo de familias e a demolición de vivendas no Jerusalém Oriental non están en consonancia coas obrigas de Israel, e insto o Goberno de Israel e aos funcionarios municipais para que se absteñan de tales actos provocativos. Ambas partes teñen responsabilidades á hora de absterse de accións que poidan bloquear o camiño cara a un acordo global de paz. As medidas unilaterais adoptadas por calquera das partes non se poden utilizar para prexulgar o resultado das negociacións, e que non se recoñecerán como un cambio do statu quo". Nesa mesma conferencia de prensa o ministro de Xordania rexeitou unha solicitude americana dunha ampliación das medidas de fomento da confianza cara a Israel.

Como respondeu a Secretaria de Estado Hillary Clinton? Secretaria de Estado Clinton: Moitas grazas, señor Ministro. Por que entón Israel debería confiar na mediación (desta administración) americana?

.

(*1) O conxunto inmobiliario en cuestión está situado en Sheikh Jarrah, no Jerusalém Oriental. En orixe, casa era xudía, pero os seus ocupantes xudeus foron expulsados durante as revoltas árabes anti-xudías que se sucederon por todo o país en 1929. Unha familia árabe, os Hejazi, instaláronse ilegalmente nela, e convertéronse no ocupante de feito aínda que xamais compraron a propiedade. A pesar das probas documentais de que o edificio era propiedade dos xudeus e de que os árabes a ocupaban ilegalmente, grupos xudeus volvérona a comprar novamente esta vez á familia Hejazi. Con todo, e debido á presión da Autoridade Palestina, a familia negou máis tarde ter revendido a propiedade a xudeus, a pesar dos documentos e doutras probas de que a venda realmente tivera lugar.

Tirado de Safed-Tzat