Alianza De Civilizaciones
View more presentations from GZ-Israel.
domingo, fevereiro 28, 2010
sábado, fevereiro 27, 2010
MANCHAS DE LUZ: SER MULLER NO HOLOCAUSTO
A mostra, na que tamén se poderá escoitar de fondo a música da virtuosa violinista Alma Rosé -que dirixiu unha orquestra feminina no campo de concentración de Auschwitz-, e na que se exhiben dezasete proxeccións multimedia de Yad Vashem, e unha vídeocreación da prestixiosa fotógrafa israelí Michal Rover, tenta revelar a dimensión humana que subxace ao relato histórico. Da narrativa total do Holocausto, a exposición céntrase na singular voz das mulleres.
Estratexias para vivir
Manchas de luz non aborda a temática da muller como vítima dos campos de concentración, senón que trata de evidenciar as estratexias destas mulleres para vivir e para conservar a súa dignidade como seres humanos, ofrecendo unha perspectiva de cuestións como a feminidade, a alimentación, a amizade, a fe, a maternidade, o amor, a creatividade, a vida cotiá ou a resistencia e partisanos. Ofrece, así, o impresionante testemuño de preto de cincuenta mulleres que, con nome e apelido, ofreceron o seu relato sobre a maneira en que viviron o Holocausto. O Holocausto foi un proceso histórico de brutal violencia e de aniquilación do pobo xudeu, polos nazis e os seus colaboradores. Ao final dun camiño infestado de crueldade indescritible, a morte agardaba a todos os xudeus, mesmo a moitos que deixaran de selo e aos que tiñan algún antepasado xudeu. Pero, nalgúns aspectos, ese mesmo tétrico camiño foi diferente si se trataba de mulleres, homes ou nenos. Máis de tres millóns de mulleres, adolescentes e nenas foron masacradas durante o Holocausto. A ideoloxía nazi propúxose a aniquilación total da 'raza' xudía. As mulleres, como procreadoras, foron un obxectivo esencial da destrución. A maioría das mulleres xudías desenvolvíanse no seo dunha sociedade patriarcal conservadora, na cal o home era o xefe da familia e a muller consagrábase aos labores tradicionais do fogar ou contribuía parcialmente ao sustento familiar. Debido a esta inserción social, non atopamos mulleres dentro do liderado ou a condución comunitaria. Durante o Holocausto, as mulleres xudías asumiron o rol esencial dentro da familia, que ben pode definirse como 'aferrarse á vida' e tentar sobrevivir a calquera prezo. Salvo o mínimo indispensable, nesta exposición, non se relata como os nazis e os seus colaboradores se ensañaron con elas, senón que se salientan as actitudes e reaccións das mulleres xudías ante as tráxicas situacións que deberon afrontar. O espectador debe ser consciente de que o Holocausto levou a maldade humana a extremos xamais coñecidos. Por tanto, as reaccións das mulleres xudías ante tan violenta perversidade foron moi amplas e diversas. As reaccións aparecen ordenadas por temas. Ás veces trátase de respostas individuais, e noutras ocasións pódense apreciar actitudes que involucran a colectivos de mulleres.
Estratexias para vivir
Manchas de luz non aborda a temática da muller como vítima dos campos de concentración, senón que trata de evidenciar as estratexias destas mulleres para vivir e para conservar a súa dignidade como seres humanos, ofrecendo unha perspectiva de cuestións como a feminidade, a alimentación, a amizade, a fe, a maternidade, o amor, a creatividade, a vida cotiá ou a resistencia e partisanos. Ofrece, así, o impresionante testemuño de preto de cincuenta mulleres que, con nome e apelido, ofreceron o seu relato sobre a maneira en que viviron o Holocausto. O Holocausto foi un proceso histórico de brutal violencia e de aniquilación do pobo xudeu, polos nazis e os seus colaboradores. Ao final dun camiño infestado de crueldade indescritible, a morte agardaba a todos os xudeus, mesmo a moitos que deixaran de selo e aos que tiñan algún antepasado xudeu. Pero, nalgúns aspectos, ese mesmo tétrico camiño foi diferente si se trataba de mulleres, homes ou nenos. Máis de tres millóns de mulleres, adolescentes e nenas foron masacradas durante o Holocausto. A ideoloxía nazi propúxose a aniquilación total da 'raza' xudía. As mulleres, como procreadoras, foron un obxectivo esencial da destrución. A maioría das mulleres xudías desenvolvíanse no seo dunha sociedade patriarcal conservadora, na cal o home era o xefe da familia e a muller consagrábase aos labores tradicionais do fogar ou contribuía parcialmente ao sustento familiar. Debido a esta inserción social, non atopamos mulleres dentro do liderado ou a condución comunitaria. Durante o Holocausto, as mulleres xudías asumiron o rol esencial dentro da familia, que ben pode definirse como 'aferrarse á vida' e tentar sobrevivir a calquera prezo. Salvo o mínimo indispensable, nesta exposición, non se relata como os nazis e os seus colaboradores se ensañaron con elas, senón que se salientan as actitudes e reaccións das mulleres xudías ante as tráxicas situacións que deberon afrontar. O espectador debe ser consciente de que o Holocausto levou a maldade humana a extremos xamais coñecidos. Por tanto, as reaccións das mulleres xudías ante tan violenta perversidade foron moi amplas e diversas. As reaccións aparecen ordenadas por temas. Ás veces trátase de respostas individuais, e noutras ocasións pódense apreciar actitudes que involucran a colectivos de mulleres.
O papel da muller adulta
A madurez chegaba rapidamente durante o Holocausto. As novas raparigas asumían roles de mulleres adultas. Moitos dos anciáns morreron nos guetos e os sobrevivientes foron asasinados durante a liquidación destes. Por tanto, a énfase na exposición ponse sobre a muller adulta: aquela que pola súa idade podía tomar decisións e que sentía comprometida co grupo que a rodeaba. Esas mulleres debatíanse entre o compromiso cara á súa familia -o esposo e os fillos- e a responsabilidade debida aos pais anciáns. En moitos casos, fixéronse cargo doutros grupos de necesitados. A maioría delas ocupáronse de si mesmas só en casos extremos, actuando instintivamente e non acorde coas súas respectivas personalidades. Unha das situacións típicas nas fases iniciais da guerra, especialmente en Europa oriental, era a captura de homes para ser empregados en traballos forzados ou ben a fuxida destes cara ao Leste. A fuga era consecuencia da opinión xeneralizada segundo a cal a ocupación nazi era perigosa para os homes, pero que non afectaría as mulleres e nenos. En ambas situacións e noutras que tiveron lugar, moitas mulleres quedaron abandonadas á súa sorte xunto cos nenos e os anciáns, e todos eles pasaron a ser maioría dentro da poboación dos guetos. Tamén nos casos en que os homes permaneceron xunto ás súas familias, a súa impotencia ao non poder seguir sendo os encargados do sustento, conmocionounos psicoloxicamente e o seu rol de xefes de familia viuse profundamente afectado. Consecuentemente, e a pesar da difícil situación, as mulleres asumiron o rol de provedoras de alimentos e de encargadas do mínimo e normal funcionamento da familia.
Emmanuel Ringelblum, o historiador que compilou os documentos do gueto de Varsovia, escribiu acerca da muller no seu diario: '...o futuro historiador deberá dedicar unha páxina singular á muller xudía durante a guerra. Ela ocupará un lugar especial pola súa valentía e enteireza. Grazas a ela, miles de familias lograron sobreporse ao horror destes tempos.'
A madurez chegaba rapidamente durante o Holocausto. As novas raparigas asumían roles de mulleres adultas. Moitos dos anciáns morreron nos guetos e os sobrevivientes foron asasinados durante a liquidación destes. Por tanto, a énfase na exposición ponse sobre a muller adulta: aquela que pola súa idade podía tomar decisións e que sentía comprometida co grupo que a rodeaba. Esas mulleres debatíanse entre o compromiso cara á súa familia -o esposo e os fillos- e a responsabilidade debida aos pais anciáns. En moitos casos, fixéronse cargo doutros grupos de necesitados. A maioría delas ocupáronse de si mesmas só en casos extremos, actuando instintivamente e non acorde coas súas respectivas personalidades. Unha das situacións típicas nas fases iniciais da guerra, especialmente en Europa oriental, era a captura de homes para ser empregados en traballos forzados ou ben a fuxida destes cara ao Leste. A fuga era consecuencia da opinión xeneralizada segundo a cal a ocupación nazi era perigosa para os homes, pero que non afectaría as mulleres e nenos. En ambas situacións e noutras que tiveron lugar, moitas mulleres quedaron abandonadas á súa sorte xunto cos nenos e os anciáns, e todos eles pasaron a ser maioría dentro da poboación dos guetos. Tamén nos casos en que os homes permaneceron xunto ás súas familias, a súa impotencia ao non poder seguir sendo os encargados do sustento, conmocionounos psicoloxicamente e o seu rol de xefes de familia viuse profundamente afectado. Consecuentemente, e a pesar da difícil situación, as mulleres asumiron o rol de provedoras de alimentos e de encargadas do mínimo e normal funcionamento da familia.
Emmanuel Ringelblum, o historiador que compilou os documentos do gueto de Varsovia, escribiu acerca da muller no seu diario: '...o futuro historiador deberá dedicar unha páxina singular á muller xudía durante a guerra. Ela ocupará un lugar especial pola súa valentía e enteireza. Grazas a ela, miles de familias lograron sobreporse ao horror destes tempos.'
A identificación das mulleres cos nenos por parte do medio social, pero tamén por parte das mulleres mesmas, operou como forza motivadora, aínda que moitas veces tamén as conduciu á morte xunto aos seus nenos. A muller que sobrevivía ao exterminio masivo pasaba a formar parte da forza laboral escrava dos nazis e ingresaba ao mundo dos campos de concentración. Alí, sobre todo nos campos exclusivos para mulleres, nos que a expectativa de vida non pasaba de tres meses, a muller tentou restaurar a súa identidade psicolóxica, despois de que fose desposuída de todos os compoñentes da súa individualidade, da súa familia e da concepción de vida que compuñan a súa subjetividad anterior. Neste contexto de suprema adversidade, as mulleres procuraron sobrevivir relacionándose con outras mulleres, no que se denominaron 'familias alternativas', unidas polas ansias de vivir, pase o que pase. Nun lugar que as privou de todo raciocinio, as mulleres no Holocausto aprenderon a ser sabias. Alí onde non tiveron forzas, achegaron enteireza. E alí onde nin elas e tampouco as súas familias tiveron dereito a vivir; as mulleres foron á morte, dando significado a cada minuto adicional de vida. Son as voces desas mulleres, o que a exposición Manchas de luz pretende facer escoitar, exhibindo as súas historias persoais.
sexta-feira, fevereiro 26, 2010
AKELARRE ANTISEMITA (EN ESPAÑA, NATURALMENTE)
Por Jorge Marirrodriga
http://israeltodos.blogspot.com/
O mes que vén o Paraninfo da Universitat de Barcelona servirá de sede para a primeira sesión do Tribunal Rusell sobre Palestina. Trátase (copio) dun "tribunal popular de conciencia impulsado pola sociedade civil internacional". O autodenominado tribunal vai investigar a complicidade europea "na prolongación da ocupación de palestina e as violacións dos dereitos palestinos por parte do Estado de Israel".
Tres cousiñas.
1-) A xustiza popular é á xustiza o que a música militar á música. Os tribunais populares son, sen excepcións, unha masa de espectadores con ganas de sangue dirixido por un grupo de linchadores afeccionados aos que capitanea un linchador profesional. Por algo os tribunais populares están prohibidos expresamente na maioría dos ordenamentos xurídicos dos países democráticos.
2-) A Universidade é pola súa propia natureza un lugar de docencia, investigación, reflexión, intercambio de ideas e discusión sosegada. Todo o contrario do escenario dun akelarre antisemita digno de celebrarse nunha praza de Nüremberg nos anos trinta que encima vai ter lugar nunha universidade pública, é dicir paga co diñeiro de todos.
3-) O Tribunal Rusell é a enésima patochada que pretende dar unha pátina de lexitimidade ao antisemismo politicamente correcto. Logo pasan cousas como o sucedido esta pasada semana en Madrid onde unha muller pegou a un raparigo xudeu ao berro de "vós tedes a culpa da guerra de Iraq".
Estámonos a cubrir de gloria.
quinta-feira, fevereiro 25, 2010
DESDE TEL AVIV A GALIZA: MAYUMANA EN VIGO E A CORUÑA
"Momentum", o último espectáculo da compañía israelí Mayumana chega a Galicia. Un espectáculo concibido polos creadores da compañía, Eylon Nuphar e Boaz Berman.
As actuacións terán lugar no Centro Cultural Caixanova de Vigo os días 24, 25, 26, 27 e 28 de febreiro e no Coliseum da Coruña os días 11, 12, 13 e 14 de marzo.
Desde a súa primeira visita a España en abril de 2001, a compañía israelí Mayumana converteuse nun dos espectáculos de maior éxito no noso país. Visitou unha lista de máis de 40 cidades españolas, que colgaron o cartel de "esgotadas as localidades" e que sumaron a cifra de máis de 1.200.000 espectadores só en España. Agora, Mayumana ofrécenos a súa última creación: "Momentum". Un espectáculo concibido polos creadores da compañía, Eylon Nuphar e Boaz Berman, onde se inspiran na natureza do tempo e na súa intransixente regularidade. En "Momentum" dáse cita un grupo que explora como o tempo é, esencialmente, o que dita e move as nosas accións cara ao futuro. O tempo é o que marca o ritmo e o desenvolvemento da música, a canción e o baile. Con todo, as nosas accións teñen a capacidade de cambiar a nosa percepción do tempo, de paralo, de retardalo para atrapar o momento presente, de cambialo para poder revisar o pasado ou aceleralo para impulsarnos cara ao futuro. Cando e como decidimos ir ao ritmo do tempo, e cando e como decidimos manipulalo ou distorsionarlo. Si puidésemos parar o tempo, controlalo, tomarnos un respiro para observalo. Si puidésemos facer todo isto, Que fariamos? Que cambiariamos?
.
As actuacións terán lugar no Centro Cultural Caixanova de Vigo os días 24, 25, 26, 27 e 28 de febreiro e no Coliseum da Coruña os días 11, 12, 13 e 14 de marzo.
Desde a súa primeira visita a España en abril de 2001, a compañía israelí Mayumana converteuse nun dos espectáculos de maior éxito no noso país. Visitou unha lista de máis de 40 cidades españolas, que colgaron o cartel de "esgotadas as localidades" e que sumaron a cifra de máis de 1.200.000 espectadores só en España. Agora, Mayumana ofrécenos a súa última creación: "Momentum". Un espectáculo concibido polos creadores da compañía, Eylon Nuphar e Boaz Berman, onde se inspiran na natureza do tempo e na súa intransixente regularidade. En "Momentum" dáse cita un grupo que explora como o tempo é, esencialmente, o que dita e move as nosas accións cara ao futuro. O tempo é o que marca o ritmo e o desenvolvemento da música, a canción e o baile. Con todo, as nosas accións teñen a capacidade de cambiar a nosa percepción do tempo, de paralo, de retardalo para atrapar o momento presente, de cambialo para poder revisar o pasado ou aceleralo para impulsarnos cara ao futuro. Cando e como decidimos ir ao ritmo do tempo, e cando e como decidimos manipulalo ou distorsionarlo. Si puidésemos parar o tempo, controlalo, tomarnos un respiro para observalo. Si puidésemos facer todo isto, Que fariamos? Que cambiariamos?
.
http://mayumana.com/momentum
.
.
Máis información:
www.caixanova.es
tlfo 902 504 500
www.caixanova.es
tlfo 902 504 500
A GALEGOFOBIA E ROSA DIEZ
"Zapatero podría ser gallego en el sentido más peyorativo de la palabra"
A líder de UPyD, Rosa Díez, utilizou o termo "gallego" como insulto ao presidente do Goberno español. Está é xa a segunda vez que Rosa Diez fai declaracións así e, non rectificou nin a primeira ocasión e seica non pensa rectificar nesta segunda. As súas declaración tiveron lugar durante unha entrevista emitida en CNN+ co xornalista Iñaki Gabilondo. "Y de Rajoy?", preguntalle logo o xornalista. "Ya es gallego". Non é a primeira vez que a portavoz nacional de UPyD insulta aos galegos desta maneira. En decembro pasado, Rosa Díez cualificou ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo de "covarde" por, ao seu xuízo,"O Goberno de Feijóo fixo moitas promesas pero non concretou. Non se pode ser covarde, hai que facer o que se prometeu. Para min, está a ser demasiado galego, no sentido pexorativo do termo", manifestou entón Díez. Agora reincide e non debemos deixar de salientar a chamativa complicidade do entrevistador que nin corrixe nin parece extrañarse das palabras da Sra.Diez. Miserábel e indignante actitude galegófoba a desta señora deputada e a do seu entrevistador que non teñen xustificación posíbel. Podes ver as súas declaracións nesta entrevista emitida pola canle CNN+ a partir do minuto 5.00
segunda-feira, fevereiro 22, 2010
O MOSSAD NON EXISTE
Por Salvador Sostres
.
Ruborizante indignación internacional con Israel polo asasinato do líder militar de Hamas, Mahmud Mabhuh. Acúsase ao Mossad de falsificar o pasaporte de 11 cidadáns europeos para facilitar que os seus axentes secretos puidesen terminar co terrorista. O Reino Unido chamou a consultas ao embaixador israelí para pedirlle explicacións e o portavoz de Exteriores israelí, Igal Palmor, ven de manifestar que espera que uns pasaportes falsos non xeren ningunha crise entre países amigos nun conflito tan serio. Non é ningunha novidade que se acuse a Israel e aos xudeus de todo o malo que pasa no mundo, e que estas acusacións, por tanto, deberían de tomarse con moita calma até ser minuciosamente comprobadas. Un Estado democrático merece moita máis confianza e credibilidade que calquera dos dubidosos gobernos árabes que acusan a Israel deste asasinato. É tamén imprescindible lembrar que Hamas non é un país, nin unha organización benéfica, nin tan sequera un Exército. É unha banda terrorista que some a Palestina na miseria e que bombardea calquera intento de paz e convivencia. O texto fundacional de Hamas chama á destrución de Israel en máis dunha decena de ocasións, e en cambio en ningunha reclama a constitución dun Estado palestino.
.
Israel debe ter dereito a defenderse, tanto desde o Estado de Dereito como desde as cloacas, de cara ou baixo identidades falsas. Si a un país négaslle o dereito de defenderse, négaslle o dereito de existir. Se Europa e o mundo non deixasen ao pobo de Israel tan só, ao longo de toda a Historia, talvez as cousas funcionarían doutro xeito. Co seu pasado vergoñoso, resulta un escarnio que países como Alemaña, o Reino Unido ou Francia se atrevan con Israel a darlle leccións. E o que desde logo é ridículo é que alguén pretenda que Israel ou o Mossad dean explicacións. Só faltaría que un Estado serio tivese que dar explicacións sobre como se desfai ou non se desfai de terroristas. Cando o entón primeiro ministro británico, Winston Churchill, foi preguntado polo xefe da oposicion, Clement Attlee, si o MI-5 (o servizo secreto británico) protagonizara unha determinada operación de espionaxe, a resposta que lle deu foi contundente: «Isto que me pregunta é imposible porque, como vostede e máis eu ben sabemos, señor Attlee, o MI-5 non existe».
domingo, fevereiro 21, 2010
SON OS MEDIOS DE COMUNICACIÓN OS QUE ERRARON NON O MOSSAD
Por Avi Issacharoff
Haaretz - 18.02.10
.
Unha absoluta falta de proporción. Esa é a maneira de describir a competencia salvaxe entre os medios de comunicación israelís á hora de criticar ao xefe do Mossad, Meir Dagan, tras o asasinato o mes pasado en Dubai do alto dirixente de Hamas, Mahmoud al-Mabhouh. E todo isto, a pesar do feito de que ninguén (á parte de Hamas) afirma que o Mossad está detrás do golpe. Parece que os comentaristas israelís non se molestaron por un momento en revisar a fondo os resultados da operación. Mahmoud al-Mabhouh era un dos homes crave de Hamas, unha peza central na ruta do contrabando de armas desde Irán a Gaza, se non toda a máquina en si mesma. O asasinato é un golpe mortal a Hamas e á súa imaxe, un feito que pode explicar o pánico visible dentro da organización nas últimas semanas. Nun mitin en Gaza o mércores, os organizadores mostraron un discurso gravado en vídeo polo xefe da á política de Hamas, Khaled Meshal, o cal podería converterse no próximo obxectivo. Mentres Meshal manifestaba que "o tempo de falar terminouse, e o momento de actuar chegou", enténdese que si os asasinos foron capaces de chegar até al-Mabhouh, tamén poden chegar até el.
Este pánico podería proporcionar unha resposta ás dúbidas israelís sobre "se o asasinato foi un éxito ou un fracaso lamentable". A conclusión é que foi un éxito, independentemente da organización responsable, xa que demostrou que o liderado de Hamas é transparente e pode ser infiltrado e ferido ás axencias de intelixencia internacionais. Os esforzos da organización, e do propio al-Mabhouh, para manter a súa identidade en segredo fracasaron. O impulso máis importante do asasinato, por parte do país finalmente responsable del, era danar a rede de tráfico de armas de Gaza. Cando foi asasinado, Mabhouh dirixíase a Sudán, onde, segundo informes de medios estranxeiros, Israel bombardeara un convoi de armas rumbo a Gaza.
Agora, antes de que Hamas poida renovar o contrabando, debe coñecer onde e que axencias de intelixencia penetraron a súa rede de contrabando, e si esta rede pode ser rehabilitada agora que foi exposta. Ademais, a operación serve como elemento disuasorio con posibles efectos na esfera diplomática. Israel (probablemente) está a enviar unha mensaxe moi clara a Hamas de que o retroceso na consecución dun acordo de intercambio de prisioneiros co obxectivo de liberar a Gilad Shalit, pode custarlle á organización a vida dos seus homes máis importantes. Ademais, a morte ten outro efecto disuasorio, Hamas, que se jacta das súas proezas militares, verase debilitado a ollos da poboación de Gaza. Por tanto, é absurdo chamar a esta operación un fracaso. O obxectivo operativo logrouse. Os asasinos volveron a casa con total seguridade (ademais de dous palestinos que, evidentemente, axudáronlles). Si, foron fotografados, pero sabían que esta era unha posibilidade. E non hai ningunha garantía de que esas fotografías mostren en realidade as súas verdadeiras caras.
A verdadeira -só aparente?- metedura de pata foi o uso de pasaportes europeos falsos cos nomes reais de cidadáns israelís coa dobre nacionalidade. Pero é difícil imaxinar calquera outro método polo cal os axentes estranxeiros poidan entrar e operar en territorio hostil. Os riscos son ben coñecidos: se os axentes son detidos, habería tensión co país cuxos pasaportes foron utilizados. Pero dado que estes axentes non foron capturados, non existen aínda probas irrefutables. Si os dous palestinos detidos en Dubai optan por "confesar" os seus lazos con Israel, poderían proporcionar unha pistola de fumarenta. Pero mesmo entón, as consecuencias son pouco probables que sexan dramáticas. Gran Bretaña e Irlanda emitiron protestas, pero o incidente é pouco probable que xere unha verdadeira crise de longa duración. Excepto, quizais, nos medios de comunicación europeos.
Haaretz - 18.02.10
.
Unha absoluta falta de proporción. Esa é a maneira de describir a competencia salvaxe entre os medios de comunicación israelís á hora de criticar ao xefe do Mossad, Meir Dagan, tras o asasinato o mes pasado en Dubai do alto dirixente de Hamas, Mahmoud al-Mabhouh. E todo isto, a pesar do feito de que ninguén (á parte de Hamas) afirma que o Mossad está detrás do golpe. Parece que os comentaristas israelís non se molestaron por un momento en revisar a fondo os resultados da operación. Mahmoud al-Mabhouh era un dos homes crave de Hamas, unha peza central na ruta do contrabando de armas desde Irán a Gaza, se non toda a máquina en si mesma. O asasinato é un golpe mortal a Hamas e á súa imaxe, un feito que pode explicar o pánico visible dentro da organización nas últimas semanas. Nun mitin en Gaza o mércores, os organizadores mostraron un discurso gravado en vídeo polo xefe da á política de Hamas, Khaled Meshal, o cal podería converterse no próximo obxectivo. Mentres Meshal manifestaba que "o tempo de falar terminouse, e o momento de actuar chegou", enténdese que si os asasinos foron capaces de chegar até al-Mabhouh, tamén poden chegar até el.
Este pánico podería proporcionar unha resposta ás dúbidas israelís sobre "se o asasinato foi un éxito ou un fracaso lamentable". A conclusión é que foi un éxito, independentemente da organización responsable, xa que demostrou que o liderado de Hamas é transparente e pode ser infiltrado e ferido ás axencias de intelixencia internacionais. Os esforzos da organización, e do propio al-Mabhouh, para manter a súa identidade en segredo fracasaron. O impulso máis importante do asasinato, por parte do país finalmente responsable del, era danar a rede de tráfico de armas de Gaza. Cando foi asasinado, Mabhouh dirixíase a Sudán, onde, segundo informes de medios estranxeiros, Israel bombardeara un convoi de armas rumbo a Gaza.
Agora, antes de que Hamas poida renovar o contrabando, debe coñecer onde e que axencias de intelixencia penetraron a súa rede de contrabando, e si esta rede pode ser rehabilitada agora que foi exposta. Ademais, a operación serve como elemento disuasorio con posibles efectos na esfera diplomática. Israel (probablemente) está a enviar unha mensaxe moi clara a Hamas de que o retroceso na consecución dun acordo de intercambio de prisioneiros co obxectivo de liberar a Gilad Shalit, pode custarlle á organización a vida dos seus homes máis importantes. Ademais, a morte ten outro efecto disuasorio, Hamas, que se jacta das súas proezas militares, verase debilitado a ollos da poboación de Gaza. Por tanto, é absurdo chamar a esta operación un fracaso. O obxectivo operativo logrouse. Os asasinos volveron a casa con total seguridade (ademais de dous palestinos que, evidentemente, axudáronlles). Si, foron fotografados, pero sabían que esta era unha posibilidade. E non hai ningunha garantía de que esas fotografías mostren en realidade as súas verdadeiras caras.
A verdadeira -só aparente?- metedura de pata foi o uso de pasaportes europeos falsos cos nomes reais de cidadáns israelís coa dobre nacionalidade. Pero é difícil imaxinar calquera outro método polo cal os axentes estranxeiros poidan entrar e operar en territorio hostil. Os riscos son ben coñecidos: se os axentes son detidos, habería tensión co país cuxos pasaportes foron utilizados. Pero dado que estes axentes non foron capturados, non existen aínda probas irrefutables. Si os dous palestinos detidos en Dubai optan por "confesar" os seus lazos con Israel, poderían proporcionar unha pistola de fumarenta. Pero mesmo entón, as consecuencias son pouco probables que sexan dramáticas. Gran Bretaña e Irlanda emitiron protestas, pero o incidente é pouco probable que xere unha verdadeira crise de longa duración. Excepto, quizais, nos medios de comunicación europeos.
sábado, fevereiro 20, 2010
REACCIÓNS CANDO UNHA MOSCA CAE NA CUNCA DE CAFÉ
1. O italiano tira a cunca ao chan, berra a todos e vaise cheo de rabia a tomarse un café noutra parte.
2. O francés, saca a mosca con dous dedos e tómase o café.
3. O chinés, cómese a mosca e tira o café.
4. O ruso, tómase o café coa mosca, se non hai cargo extra pola mosca.
5. O israelí, véndelle o café ao francés, a mosca ao chinés, cómprase unha nova cunca de café e co balance, inventa e desenvolve un aparello para evitar que as moscas caian nos cafés.
6. O palestino, mira a súa cunca, bótalle a culpa ao israelí pola mosca no seu café, protesta ás Nacións Unidas polo acto de agresión israelí, toma un préstamo da Unión Europea para comprarse outro café, usa ese diñeiro para comprar explosivos e rebenta a cafetaría onde o italiano, o francés, o chinés e o ruso tratan de convencer ao israelí, que el ten a obriga moral de darlle a súa nova cunca de café ao palestino.
2. O francés, saca a mosca con dous dedos e tómase o café.
3. O chinés, cómese a mosca e tira o café.
4. O ruso, tómase o café coa mosca, se non hai cargo extra pola mosca.
5. O israelí, véndelle o café ao francés, a mosca ao chinés, cómprase unha nova cunca de café e co balance, inventa e desenvolve un aparello para evitar que as moscas caian nos cafés.
6. O palestino, mira a súa cunca, bótalle a culpa ao israelí pola mosca no seu café, protesta ás Nacións Unidas polo acto de agresión israelí, toma un préstamo da Unión Europea para comprarse outro café, usa ese diñeiro para comprar explosivos e rebenta a cafetaría onde o italiano, o francés, o chinés e o ruso tratan de convencer ao israelí, que el ten a obriga moral de darlle a súa nova cunca de café ao palestino.
sexta-feira, fevereiro 19, 2010
A NOVA WEB DA EMBAIXADA DE ISRAEL EN ESPAÑA
Na páxina web da Embaixada de Israel atoparedes moi diversos contidos que con certeza poden ser do voso interese. Recomendamos especialmente a sección de vídeos, un lugar onde desfrutar con trailers de películas, grupos musicais, curiosidades e paseos por Israel a través de fotografías que mostran toda a diversidade e o colorido que ten o pequeno grande país. Desde a Embaixada indícanos que estarán encantados de recibir os vosos comentarios e as vosas suxestións, que podedes enviar á seguinte dirección:
A ECONOMÍA ISRAELÍ HOXE
The Real Israel
View more presentations from GZ-Israel.
Economia Israeli
View more presentations from GZ-Israel.
quinta-feira, fevereiro 18, 2010
PARTISANOS XUDEUS
Fotografía dun grupo de partisanos xudeus da "Brigada Leninsky Komsomol." Data: c. 1941-1944 Lugar: Poland Fonte: USHMM (Jack Lennard Arquive)
Membros da Armee Juive gozan dun picnic nun campo de adestramento nos Alpes. En 1944, a Armee Juive congregou perto de 2,000 partisanos de distintos grupos. O grupo foi responsábel de centos de accións armadas, incluindo ataques a líñas de ferrocarril e a demolición de fabricas alemanas.
.
Por Jorge Isaac
A maioría da xente nunca escoitou falar dos 20 a 30 mil xudeus que loitaron contra os nazis como partisanos. Eles foron responsábeis da voadura de miles de convois blindados e de frustrar a máquina de guerra nazi en innumerábeis ocasións e países. Esta información ten o poder de transformar a percepción da xente respecto da experiencia xudía durante a Segunda Guerra e a Shoah. Coñezo a uns poucos chilenos xudeus que foron parte da historia como partisanos, unha historia dispersa pero que a Jewish Partisan Eduacation Fundation (JPEF) unificou grazas á súa misión: Desenvolver e distribuír material educativo sobre a vida dos partisanos xudeus así como das súas leccións de vida. Levando está información ás organizacións educativas e culturais, celebrando así; a heroica resistencia contra a tiranía. JPEF produciu un amplo e suxestivo plan de estudos chamado RESIST, destinado a transmitir os entendementos duradeiros que se derivan das historias dos partisanos xudeus. Con capas de interactividade sen precedentes na maioría dos plans de estudo, RESIST está deseñado para estudantes de 6 º a 12º grao en contextos formais e informais. RESIST está a aplicarse xa en escolas xudías e laicas en todo o mundo.
quarta-feira, fevereiro 17, 2010
O CONTRIBUTO A PAZ DAS MOSCAS ISRAELÍS
Israel comezou onte coa dispersión de máis de 3 millóns de moscas estériles en terreos agrícolas de campesiños da Autoridade Palestina na zona do Val do Jordan. A tarefa está destinada a superar a praga de moscas no Mar Mediterráneo (Moscas das froitas) cuxa picadura provoca danos graves á produción agrícola de froitas e verduras. "Aos danos nas froitas non hai límites e a loita contra iso é común a todos os agricultores da rexión. Esa colaboración é de feito unha ponte cara á paz e o proxecto leva a cabo no marco dunha lista de cooperación coa Autoridade na área da agricultura", explicou a Ministro de Agricultura israelí. As moscas estériles son achegadas por unha fábrica israelí e a súa dispersión realízase para o apareamiento con moscas daniñas do Meditérraneo. O apareamiento entre as femias daniñas e as moscas estériles, provocan a non reprodución e unha diminución moi significativa na súa cantidade, en moi pouco tempo. A dispersión de grupos de moscas estériles será repetida dúas veces ao mes. A zona de supervivencia natural da mosca de froitas mediterránea é a conca do Mar Mediterráneo aínda que penetrou a diferentes rexións afastadas, Australia, norte e sur de América. As femias moscas deixan os seus ovos na casca das froitas, en particular nas gretas da mesma. As moscas maduras contan cunha posibilidade limitada de trasladarse a zonas moi afastadas pero o comercio mundial de froitas provocou a propagación de froitas afectadas polas moscas mediterráneas cara a distancias de miles de kilométros do o seu lugar de crecemento natural. Na zona, definen á mosca mediterránea como o dano número uno das froitas e verduras. Cabe destacar que non se trata dun novo estilo e realízase con éxito na rexión de Aravá para soportar o flaxelo nos terreos agrícolas de Israel. A cooperación cos agricultores da Autoridade Palestina ten precedentes. O proxecto ponse en funcionamento despois dun sennúmero de encontros realizados coa parte palestina para a súa acción e é financiado pola Axencia Mundial de Enerxía Atómica porque a mosca foi esterilizada a través de radiación.
terça-feira, fevereiro 16, 2010
NOA GOLANSKY - "DRINK WITH ME" - נועה גולנסקי - שתה איתי
Noa Golanski - "Drink with me" - נועה גולנסקי - שתה איתי
XORDEMENTO DO NACIONALISMO, IMPERIALISMO, ANTISEMITISMO E SIONISMO
Por Alicia Benmergui
Atopámonos na conmemoración do cento cincuenta aniversario do nacemento de Theodor Biniamin Zeev Hertlz, o fundador do Sionismo que levou á creación do Estado de Israel. As celebracións e conmemoracións dan lugar ás reflexións e a un intento de retorno ao escenario dos feitos, ao contexto histórico onde comezaron os procesos que derivaron na existencia deste presente. Para 1880 o antisemitismo europeo comezou a estenderse con gran virulencia por todo o continente, á vez que o crecente nacionalismo, cun profundo rexeitamento polo racionalismo e cunha apelación a vellas posturas románticas onde o sangue e a terra eran dous dos compoñentes esenciais da nacionalidade. Foi en Francia onde Maurice Barrés difundiu en numerosos textos a mensaxe do novo nacionalismo "integral" e Edouard Drumont engadiu co seu libro "A France Juive (1886) o compoñente antisemita que chegaría ao seu punto culminante co "Caso Dreyfus". A Emancipación sobre todo en Europa dera lugar a unha integración e unha participación xudías na sociedade, especialmente de Europa Occidental descoñecida até entón. Na carreira do talento e o ascenso social os xudeus alcanzaron postos e lugares moi importantes, que antes estabanlles absolutamente vetados. Isto xerou profundos rancores e resentimentos nos que se consideraban relegados ou postergados por esta nova presenza xudía.
.
En tanto que unha vella demanda tradicional reclamaba a asimilación xudía e a súa renuncia aos seus trazos relixiosos e culturais outros sectores esixían a exclusión lisa e plena, nalgúns casos coa expulsión e noutros coa ameaza do exterminio para aqueles que non se marchasen. Púxose en marcha un proceso que tivo varias consecuencias, en diferentes expresións, o Imperialismo derivou na Gran Guerra, en tanto que para os xudeus, os pogroms no Imperio Zarista e o Caso Dreyfus, marcarán unha división cuxos efectos e consecuencias son aínda visibles na actualidade. Unha fonte sobre este tema, extremadamente interesante, é unha carta de Federico Engels, enviada a un destinatario descoñecido, falando do antisemitismo desde e como el o consideraba. Por suposto está profundamente relacionado coa súa posición ideolóxica e sobre a súa visión sobre o capitalismo. Federico Engels (1820-1895), foi un profundo coñecedor das ciencias e da política do seu tempo, en principio profundamente influído na súa formación por Heine e Hegel, a súa aproximación ao comunismo xurdiu a través do estudo das teorías de Moses Hess, un socialista e temperán sionista. En 1844 adheriuse definitivamente ao socialismo e estableceu unha longa e profunda amizade con Karl Marx. En diante, ambos pensadores colaborarían estreitamente, publicando xuntos obras como A Sagrada Familia (1844), A ideoloxía alemá (1844-46) e o Manifesto Comunista (1848). Como era un home moi solvente economicamente axudou ao seu amigo que pasaba gran necesidade e pobreza, para manterse e escribir O Capital; e mesmo publicou os dous últimos tomos da obra despois da morte do seu amigo.
Carta de Engels a un correspondente descoñecido, 19 de abril de 1890
.
Esta é a resposta de Federico Engels a un correspondente descoñecido opinando sobre sobre o antisemitismo.
" O antisemitismo é a característica dunha civilización atrasada e por iso atópalo en Prusia e en Austria ou en Rusia. Si fixésese un intento de antisemitismo en Inglaterra ou en Norteamérica sería simplemente ridiculizado, e en París, Herr e efémera sensación cos seus escritos (que son incomparablemente superiores en intelixencia aos dos antisemitas alemáns). A isto agrégase que, agora que se presenta como candidato ao Consello Municipal, o mesmo terá que declarar que está tanto contra o capital cristián como contra o xudeu! E aínda cando mantiver o punto de vista oposto, a xente seguiría lendo a Herr Drumont.
.
"En Prusia é a pequena nobreza, son os junkers -que con rendas de 10.000 marcos gastan 20.000, caendo así en mans dos usureros- quen fomentan o antisemitismo; e tanto en Prusia como en Austria o pequeno burgués, o artesán, o pequeno comerciante, que se afunden na ruína debido á competencia do capitalismo en gran escala, son quen forman o coro e berran ao unísono cos junkers. . ."
.
" En toda Norteamérica, onde hai millonarios cuxas riqueza apenas poden expresarse nos nosos miserables marcos, gulden ou francos, non hai un só xudeu entre eses millonarios e os Rothschild son vulgares esmoleiros comparados con eses norteamericanos. E mesmo aquí, en Inglaterra, Rothschild é unha persoa de medios modestos comparado, por exemplo, co Duque de Westminster. E aínda entre nós, na Renania, - onde, con axuda dos franceses, expulsamos á nobreza fai noventa e cinco anos e creado unha industria moderna polos nosos medios - Onde están os xudeus? "
.
" En toda Norteamérica, onde hai millonarios cuxas riqueza apenas poden expresarse nos nosos miserables marcos, gulden ou francos, non hai un só xudeu entre eses millonarios e os Rothschild son vulgares esmoleiros comparados con eses norteamericanos. E mesmo aquí, en Inglaterra, Rothschild é unha persoa de medios modestos comparado, por exemplo, co Duque de Westminster. E aínda entre nós, na Renania, - onde, con axuda dos franceses, expulsamos á nobreza fai noventa e cinco anos e creado unha industria moderna polos nosos medios - Onde están os xudeus? "
.
"O antisemitismo non é en consecuencia, senón a reacción das capas medievais e decadentes da sociedade contra a sociedade moderna... A estes agrégase que o antisemitismo falsea todo o estado de cousas. Nin sequera coñece aos xudeus contra os cales vocifera. Doutro xeito sabería que en Inglaterra e Norteamérica, grazas aos antisemitas do Oriente europeo, e en Turquía grazas aos antisemitas e á Inquisición Española, hai miles e miles de proletarios xudeus, e que eses obreiros xudeus son de feito os máis explotados e miserables de todos. En Inglaterra tivemos nos último anos tres folgas de obreiros xudeus e despois destes preténdese que fagamos antisemitismo como loita contra o capital? E á parte disto, moito é o que debemos aos xudeus. Sen falar de Heine e Börne, Marx era da máis puro sangue xudeu: Lasalle era xudeu. Moitos dos nosos mellores camaradas son xudeus. O meu amigo Vïctor Adler, quen paga actualmente coa prisión en Viena a súa devoción á causa do proletariado; Eduard Bernstein, director do Social-Demockrat de Londres, Paul Singer, un dos nosos mellores homes do Reischtag, persoas de cuxa amizade estou profundamente orgulloso, non son todos xudeus! Seica eu mesmo non fun convertido en xudeu pola Gartenlaube? E por certo que si tivese que elixir preferiría ser xudeu a "Herr von. . ."!
sábado, fevereiro 13, 2010
O NEGACIONISMO É CONSTITUCIONAL?
No número 153 da revista Tempos Novos, correspondente ao mes de febreiro de 2010, aparece publicado un artigo de Laureano Xoaquín Araujo Cardalda titulado "O negacionismo é constitucional?". Como poderedes ver é unha carta aberta ao Ministro de Xustiza, o galego Francisco Caamaño.
quinta-feira, fevereiro 11, 2010
MORRE ASASINADO UN SOLDADO NUN ATAQUE TERRORISTA PALESTINO
Morre asasinado un soldado nun ataque terrorista palestino preto de Nablus. O soldado morreu tras ser apuñalado por un palestino mentres estaba sentado no seu jeep preto do cruzamento de Tapuach, situado ao sur da cidade cisxordana de Nablus. A vítima foi identificada como un residente de Kfar Maghar, o sarxento maior Ihab Khatib, un suboficial druso da Brigada Kfir. Axentes de policía do distrito de Judea e Samaria detiveron ao terrorista. O coitelo utilizado no ataque foi atopado na escena. Os funcionarios de seguridade israelís dixeron que o terrorista actuou só. O atacante, Muhamad al-Khatib, da aldea de Yabed, ao parecer serviu como un oficial de alto rango nas forzas de seguridade palestinas. Foi trasladado polas forzas de seguridade para ser interrogado. O atentado ocorreu mentres o jeep quedou atrapado nun atasco de tráfico. O terrorista palestino apuñalou ao soldado en dúas ocasións no peito a través do portelo aberto. O soldado tratou de fuxir da escena pero o seu jeep envorcou nunha gabia. Un oficial de seguridade do asentamento próximo de Rachelim, que se atopaba no lugar, perseguiu ao terrorista no seu coche. "Eu estaba no meu coche cando vin un home achegarse a outro vehículo e apuñalar á persoa no interior. Deime de conta que estaba a asistir a un ataque terrorista. O terrorista saíu correndo pero eu mantiven a calma, e alcancei a golpealo co meu coche ", dixo o oficial de seguridade, Yossi Margalit. "Saín do meu coche, detiven o terrorista e entregueino ás forzas de seguridade", relatou.ENTREVISTA: CEA CON... ABU MUSA E DANNY ATAR
"Queren axudar á paz de Israel e Palestina? Veñan"
Unha entrevista de Jorge Marirridriga
El País - 11/02/2010
Os dous homes abrazados na fotografía foron inimigos mortais. Un é Daniel Atar, quen chegou a coronel da Brigada Golani, a máis prestixiosa do Exército israelí. En 1982, Atar ía na avanzada da invasión israelí de Líbano cunha misión moi concreta: eliminar a militantes do movemento palestino.
O outro é Qadura Musa. Xornalista. Foi o máximo responsable de Al Fatah na zona de Yenín e pasou 12 anos nos cárceres de Israel. Vendo como, tras a cea, Musa sácase do peto uns escarvadentes e, nun xesto de familiaridade indubidábel, pásalle un a Atar, a cuestión de cal é a clave da paz entre israelís e palestinos obtén unha resposta automática: a vontade de persoas dispostas a arriscarse.
"Lejaim [pola vida]", alza a súa copa de viño o israelí no restaurante marroquí que elixiu porque é un tipo de comida co que sente "como en casa". O palestino responde entrechocando a súa copa de auga. Ambos son moi diferentes. Atar come en mangas de camisa, mentres Musa non se quita a chaqueta nin a garavata. O primeiro é de respostas curtas, mentres o segundo exténdese. Pero ambos sentan xuntos no mesmo lado da mesa e tócanse de seguido mentres falan. Atar refírese sempre ao palestino como Abu Musa, que reflicte familiaridade e respecto. O palestino utiliza Danny para referirse ao ex militar.
Hoxe en día, Atar e Musa son os respectivos alcaldes de Gilboa e Yenín. Cidades veciñas e irmanadas pero separadas, primeiro por anos de violencia e logo polo valado de seguridade construído por Israel. E son os impulsores dun proxecto que en pouquísimo tempo está a conseguir uns resultados espectaculares e que agora explican por todo o mundo. Atar, que milita no Partido Laborista e é admirador do asasinado Isaac Rabin, logrou que o Goberno israelí acceda a abrir a separación entre ambas cidades e o resultado é un intercambio sen precedentes. Máis de 10.000 israelís cruzan cada semana ao lado palestino. Agora queren que Yenín sexa coñecido en Europa non polos violentos combates de 2002, senón por ser un exemplo de convivencia e seguridade. "Hai pouco estivo Tony Blair comendo falafel na rúa. Non levabamos escolta e non o podía crer", explica Musa. "A mensaxe é este: logramos cambiar as cousas en moi pouco tempo. Yenín é un dos lugares máis ordenados do mundo grazas á coraxe e a visión de Abu Musa", di Atar mentres ordena ao xornalista que tome menos notas e coma máis. "Danny Atar está a dar un exemplo de convivencia excepcional entre xudeus e árabes. Comprendeu a necesidade de dous pobos en dous Estados", replica Musa.
As familias de ambos alcaldes coñécense e Atar fai calorosos eloxios da hospitalidade do seu amigo. O israelí foi elixido polos seus veciños en catro ocasións consecutivas. En 1995 coñeceu a Musa nun kibbutz. O palestino fora enviado alí por Yasir Arafat para estudar ese modelo de produtividade. "Hai moita xente en Europa que di que quere axudar á paz. Eu dígolles: veñan, pasen varias noites en Yenín, gasten alí o seu diñeiro e axuden á súa economía", subliña Atar.
Antes de irse, Abu Musa resume o que pensa. "Danny coñece a guerra e non quere que os seus fillos a padezan. Eu coñezo o cárcere e non a quero para os meus fillos".
Unha entrevista de Jorge Marirridriga
El País - 11/02/2010
Os dous homes abrazados na fotografía foron inimigos mortais. Un é Daniel Atar, quen chegou a coronel da Brigada Golani, a máis prestixiosa do Exército israelí. En 1982, Atar ía na avanzada da invasión israelí de Líbano cunha misión moi concreta: eliminar a militantes do movemento palestino.
O outro é Qadura Musa. Xornalista. Foi o máximo responsable de Al Fatah na zona de Yenín e pasou 12 anos nos cárceres de Israel. Vendo como, tras a cea, Musa sácase do peto uns escarvadentes e, nun xesto de familiaridade indubidábel, pásalle un a Atar, a cuestión de cal é a clave da paz entre israelís e palestinos obtén unha resposta automática: a vontade de persoas dispostas a arriscarse.
"Lejaim [pola vida]", alza a súa copa de viño o israelí no restaurante marroquí que elixiu porque é un tipo de comida co que sente "como en casa". O palestino responde entrechocando a súa copa de auga. Ambos son moi diferentes. Atar come en mangas de camisa, mentres Musa non se quita a chaqueta nin a garavata. O primeiro é de respostas curtas, mentres o segundo exténdese. Pero ambos sentan xuntos no mesmo lado da mesa e tócanse de seguido mentres falan. Atar refírese sempre ao palestino como Abu Musa, que reflicte familiaridade e respecto. O palestino utiliza Danny para referirse ao ex militar.
Hoxe en día, Atar e Musa son os respectivos alcaldes de Gilboa e Yenín. Cidades veciñas e irmanadas pero separadas, primeiro por anos de violencia e logo polo valado de seguridade construído por Israel. E son os impulsores dun proxecto que en pouquísimo tempo está a conseguir uns resultados espectaculares e que agora explican por todo o mundo. Atar, que milita no Partido Laborista e é admirador do asasinado Isaac Rabin, logrou que o Goberno israelí acceda a abrir a separación entre ambas cidades e o resultado é un intercambio sen precedentes. Máis de 10.000 israelís cruzan cada semana ao lado palestino. Agora queren que Yenín sexa coñecido en Europa non polos violentos combates de 2002, senón por ser un exemplo de convivencia e seguridade. "Hai pouco estivo Tony Blair comendo falafel na rúa. Non levabamos escolta e non o podía crer", explica Musa. "A mensaxe é este: logramos cambiar as cousas en moi pouco tempo. Yenín é un dos lugares máis ordenados do mundo grazas á coraxe e a visión de Abu Musa", di Atar mentres ordena ao xornalista que tome menos notas e coma máis. "Danny Atar está a dar un exemplo de convivencia excepcional entre xudeus e árabes. Comprendeu a necesidade de dous pobos en dous Estados", replica Musa.
As familias de ambos alcaldes coñécense e Atar fai calorosos eloxios da hospitalidade do seu amigo. O israelí foi elixido polos seus veciños en catro ocasións consecutivas. En 1995 coñeceu a Musa nun kibbutz. O palestino fora enviado alí por Yasir Arafat para estudar ese modelo de produtividade. "Hai moita xente en Europa que di que quere axudar á paz. Eu dígolles: veñan, pasen varias noites en Yenín, gasten alí o seu diñeiro e axuden á súa economía", subliña Atar.
Antes de irse, Abu Musa resume o que pensa. "Danny coñece a guerra e non quere que os seus fillos a padezan. Eu coñezo o cárcere e non a quero para os meus fillos".
quarta-feira, fevereiro 10, 2010
HEROES DE MOCHILA
Por Pilar Rahola
La Vanguardia - 10.02.10
.
Un dos deportes destes tempos fútiles é ir facerse o heroe a Israel. É un deporte cómodo e exitoso, primeiro porque Israel garante o foco mediático, non en balde é o lugar do mundo con máis correspondentes por metro cadrado. Como dixo alguén, en Israel deixas a cámara no chan, vas a un café, e, á volta, a reportaxe está feita. E segundo, porque, a diferenza doutros conflitos, cuxos gobernos chapotean na feliz impunidade das ditaduras, Israel é unha democracia. Por suposto, pode cometer e comete atropelos e irregularidades. Pero tanto como calquera outro país, en situación de conflito grave. E cando iso ocorre, os propios mecanismos de control democrático fan o seu traballo. O caso desta militante catalá, que pasea a súa felicidade de heroe de peto polas fotos dos xornais, é paradigmático. Vaise a un país en conflito desde hai 60 anos, onde existen, á parte dunha ameaza nuclear contra a súa poboación, múltiples organizacións que perpetraron todo tipo de atrocidades terroristas, e até un exército poderoso no sur de Líbano -profusamente financiado-, que ten como único obxectivo destruírlle. Todo iso amenizado coa ameaza fundamentalista islámica. A este paraíso da tranquilidade, algúns deciden ir tocar un pouco máis os narices, non fora o caso que Israel o tivese demasiado fácil. E encima, para profundar en tan heroica fazaña, permítense caducar o seu visado, non en balde é moi normal incumprir as leis do país que un visita. Todo bonito, todo fotografado e todo con aires de resistencia kumbayá. Si, ademais, aparecen soldados malísimos e nos deteñen, péchase o círculo da súa aventura adolescente, felices de cumprir coa súa arriscada loita.
.
Arriscada? Arriscado ir montar folgas de fame ou pequenos alardes de resistencia a un país que goza de liberdades? Por que non son heroes de verdade? Postos a decorar o seu currículo con batallitas, por que non llo toman en serio? Vexamos. Poderían plantarse ante Hamas e manifestarse en contra das ratzias que fan de militantes palestinos opositores. Só levan uns centenares de mortos. Ou poderían montar o seu chiringuito de protesta a favor das mulleres oprimidas do islam. Ou ir a Teherán, onde hai bonitas manifestacións pola liberdade. Claro que condenan á morte aos estudantes, o cal non é tan divertido. Tamén poderían aventurarse polas rúas de Arabia Saudita, en minisaia e reclamando o dereito feminino a existir. Ou pasearse por Sudán, onde o seu pequeno ditador leva centenares de miles de mortos. Ou porse diante dunha lapidación, a ver se adeteñen. Ou nunha escola israelí, onde caeu o último mísil. Pero todo isto sería serio, e non están polo labor do martirio. Non esquezamos que o seu non é unha loita de resistencia. O seu é un happening.
SOBRE ARIADNA JOVÉ, RUBÉN NOVOA E OS NOSOS ANTISIONISTAS
Por Jaume Renyer
.
A detención de Ariadna Jové -membro do movemento internacional de solidariedade co pobo palestino- por parte das forzas de seguridade do Estado de Israel xerou en Catalunya unha cadea de reaccións que hai que analizar en clave de política interna. A moza internacionalista foi sometida aos procedementos legais dun estado de dereito: a xustiza israelí actuou con celeridade, foi liberada inmediatamente e goza de total liberdade de expresión. Unha situación que xa quixeran para eles os solidarios -poucos- coa causa da liberdade do poboe iraniano, por pór un exemplo. En Rubèn Novoa é un mozo catalán -máis ou menos
da mesma idade que Ariadna- solidario co pobo xudeu que fixo circular no twitter comentarios críticos coa actitude da moza internacionalista. Inmediatamente desatouse un alude de descualificacións contra este rapaz -dun ton grave e ameazando- que se fixo extensivo aos cidadáns coñecidos (entre os cales me atopo) polo seu "filosionisme catalá", segundo sinalan os nosos inquisidores. A virulencia do antisionismo na nosa casa é un fenómeno crecente, relativamente recente -que rompe unha longa e ilustre tradición de fonda simpatía catalá cara á causa da liberdade do pobo xudeu- e que liga co renacemento do tardocomunismo (disfrazado ou non de independentismo). A mentalidade totalitaria fixo niño entre os círculos dos creadores de opinión, os políticos e o mundo universitario, adoptando diferentes e variadas expresións (como xa se viu na recente crise de Reagrupament) pero todas cun transfondo común.
da mesma idade que Ariadna- solidario co pobo xudeu que fixo circular no twitter comentarios críticos coa actitude da moza internacionalista. Inmediatamente desatouse un alude de descualificacións contra este rapaz -dun ton grave e ameazando- que se fixo extensivo aos cidadáns coñecidos (entre os cales me atopo) polo seu "filosionisme catalá", segundo sinalan os nosos inquisidores. A virulencia do antisionismo na nosa casa é un fenómeno crecente, relativamente recente -que rompe unha longa e ilustre tradición de fonda simpatía catalá cara á causa da liberdade do pobo xudeu- e que liga co renacemento do tardocomunismo (disfrazado ou non de independentismo). A mentalidade totalitaria fixo niño entre os círculos dos creadores de opinión, os políticos e o mundo universitario, adoptando diferentes e variadas expresións (como xa se viu na recente crise de Reagrupament) pero todas cun transfondo común. .
Frota no ambiente un tipo de pauta de conduta "politicamente correcta" que non tolera a discrepancia, que criminaliza a disidencia, que non admite a controversia argumentada e recorre ao insulto e a ameaza con total impunidade. Desde aquí teño criticado reiteradamente (tentando facelo de forma razoada) o sistema de partidos de orde, os que sustentan o réxime estatal e autonómico que perpetúa a dominación política e económica sobre a comunidade nacional catalá. Vexo, pero, que os movementos que se propoñen desprazar esta hexemonía en nome da rexeneración democrática, o anticapitalismo ou o socialismo, con feitos desmenten os propósitos de liberdade e xustiza que din divisar. O antisionismo, unha variante deste pensamento totalitario, (recomendo a lectura da obra de Pierre-André Taguieff "As contre-réactionnaires", Denoël, París, 2007) permite visibilizar moito mellor esta deriva dado que a virulencia que desprende está referida en primeira instancia a un conflito externo á sociedade catalá, pero que contén en si mesmo as causas de conflitos políticos internos a non moitos anos vista.
terça-feira, fevereiro 09, 2010
MOZA ÁRABE-ISRAELÍ NO TZAHAL
A cabo do Tzahal, IDF Elinor Joseph naceu en Gush Halav, no norte de Israel, na Galilea, no seo dunha familia árabe cristiá. O seu pai serviu como paracaidista no IDF. Ela identifícase a si mesma como "árabe, cristiá e israelí". "Eu nacín aquí. A xente coa que quero vivir está aquí, os meus pais, os meus amigos. Este é un estado xudeu? Certo. Pero tamén é o meu país. Non me podo imaxinar vivir noutro lugar". "Creo que todo o mundo debe alistarse no Tzahal. Vives aquí? Entón debes defender ao teu país. E que si son árabe?" Joseph serve no Batallón Caracal, que opera na fronteira con Exipto para bloquear a entrada de terroristas e contrabando a Israel.
BOMBARDEAR A IRÁN OU NON, ESA É A CUESTIÓN
Por Rubén Kaplan
.
Parafraseando a Hamlet, o personaxe de William Shakespeare, que, no seu soliloquio, expresa a dúbida ontolóxica; "ser ou non ser, esa é a cuestión", bombardear ou non a Irán, é o interrogante que obsesiona a Israel e en menor medida á EE.UU. e a Occidente. O domingo pasado, Ali Akbar Salehi, Xefe da Organización de Enerxía Atómica de Irán, conforme a instrucións do presidente Mahmoud Ahmadinejad, ordenando comezar a traballar na produción de combustible de alto grao nuclear para un reactor en Teherán con fins "medicinais", manifestou a intención do país persa de construír dez novas instalacións de uranio enriquecido durante o ano próximo iraniano que comeza o 21 de marzo. Con todo, Salehi tamén suxeriu que a produción se detería si Irán recibise combustible enriquecido ao 20% do estranxeiro. O anuncio, que implica un novo desafío do réxime chiíta, teimudo en obter a bomba atómica, foi recibido con escepticismo polos analistas internacionais, que consideran que o país persa en caso que se apliquen novas sancións contra a súa política nuclear, terá problemas para obter os materiais e compoñentes no exterior, para montar e explotar as novas plantas.
.
Parafraseando a Hamlet, o personaxe de William Shakespeare, que, no seu soliloquio, expresa a dúbida ontolóxica; "ser ou non ser, esa é a cuestión", bombardear ou non a Irán, é o interrogante que obsesiona a Israel e en menor medida á EE.UU. e a Occidente. O domingo pasado, Ali Akbar Salehi, Xefe da Organización de Enerxía Atómica de Irán, conforme a instrucións do presidente Mahmoud Ahmadinejad, ordenando comezar a traballar na produción de combustible de alto grao nuclear para un reactor en Teherán con fins "medicinais", manifestou a intención do país persa de construír dez novas instalacións de uranio enriquecido durante o ano próximo iraniano que comeza o 21 de marzo. Con todo, Salehi tamén suxeriu que a produción se detería si Irán recibise combustible enriquecido ao 20% do estranxeiro. O anuncio, que implica un novo desafío do réxime chiíta, teimudo en obter a bomba atómica, foi recibido con escepticismo polos analistas internacionais, que consideran que o país persa en caso que se apliquen novas sancións contra a súa política nuclear, terá problemas para obter os materiais e compoñentes no exterior, para montar e explotar as novas plantas.
.
O chanceler francés Bernard Kouchner, que comparte esa tesitura, insistiu en que Irán non ten a capacidade de enriquecer uranio ao 20%, como o declama e acusou a Teherán de chantaxe. En sintonía, o ministro de Defensa francés, Herve Morin, advertiu despois das conversas en París co seu homólogo de Estados Unidos Robert Gates que a EE.UU. e Francia presionarán por novas sancións da ONU contra Irán, coas que están de acordo todas as potencias, con excepción de China. Pola súa banda, o ministro de Asuntos Exteriores de Alemaña, Guido Westerwelle dixo que Irán estivo a usar tácticas dilatorias en lugar de tomar accións para resolver a disputa acerca do seu programa nuclear e que será xulgado polas súas accións e non polas súas palabras, e que só un regreso serio ás negociacións podería previr maiores medidas como as sancións que foron impostas á República Islámica. "Polos últimos dous anos Irán fixo trampa en forma repetida", "Xogou por un longo tempo e por suposto na comunidade internacional non podemos aceptar un Irán nuclear armado". Mentres se estudan as medidas punitivas contra o Estado teocrático, o Ministro de Defensa de Irán, prófugo de Interpol polo seu rol na planificación e dirección do ataque terrorista do 18 de xullo de 1994 contra a Asociación Mutual Arxentina Israelita (AMIA) en Buenos Aires, que causou a morte de 85 persoas e deixou feridas a 240, na súa maioría arxentinos, anunciou a produción de dous tipos de baterías antiaéreas, denominadas Rad e Nazir, segundo, el, máis poderosas que as do sistema ruso S-300 que adquiriu en Rusia en 2007, pero que Moscova, presionado por EE.UU., até o momento, non enviou. Ahmad Vahidi, interdicto desde xuño de 2008 pola Unión Europea, considerado como unha persoa vinculada á proliferación atómica de Irán e ao desenvolvemento de armas e vectores nucleares, afirmou que a forza antiaérea, poderá levar a cabo tanto tarefas de vixilancia, como tácticas de ofensiva con alta precisión e longo alcance. A carreira armamentista da República Islámica, comezou cun programa en 1992, mediante o cal produciu unha gran cantidade de pertrechos bélicos, entre os que se inclúen tanques, mísiles de rango medio e torpedos, que pretende culminar coa obtención de bombas nucleares.
.
Desde hai uns anos, o presidente de Irán, cínico negador do Holocausto, Mahmoud Ahmadinejad, vén ameazando reiteradamente con facer desaparecer a Israel do mapa, ante a grave indolencia da ONU, que, en lugar de sancionalo, estendeulle o 25 de setembro de 2008 unha invitación como convidado de honra para cear no Grand Hyatt Hotel de New York , por medio do Presidente da Asemblea Xeral das Nacións Unidas, para o sesaxésimo terceiro período de sesións, o cura católico Miguel D´Escoto. Recentemente, sumouse á retórica ameazante de Ahmadinejad, o Líder Supremo Aiatolá Alí Jamenei, quen ostenta o poder real en Irán. Jamenei, declarou como tantas veces anunciou Ahmadinejad, que a entidade Sionista, como chama ao Estado de Israel, pronto desaparecerá. Tanto o presidente, como o Líder Supremo de Irán, veñen sendo obxecto por parte do seu pobo, de nutridas manifestacións de protesta desde as eleccións presidenciais fraudulentas do 12 de xullo de 2009. Desde Washington e a Unión Europea (UE) advertiron, pola súa banda, do perigo de novas violacións aos dereitos humanos en Irán ante o aniversario da fundación do Estado islámico iraniano o 11 de febreiro, segundo un comunicado conxunto emitido hoxe pola Casa Branca. Cominaron, así mesmo, ao goberno iraniano a "cumprir coas súas obrigacións internacionais sobre o respecto dos dereitos humanos, a pór fin ao abuso do seu propio pobo e a levar ante a Xustiza aos responsables deses abusos". Ademais, o comunicado critica as detencións e os procesos xu
diciais masivos, así como as execucións dos manifestantes, a intimidación de familiares dos detidos e o feito de que Teherán negue aos seus cidadáns o dereito a expresar a súa opinión libremente. Cabe consignar que se rexistraron abusos sexuais e violacións a mulleres e homes nos cárceres de Irán, para crebar o espírito dos opositores. Ante o descontento cada vez maior cara ao réxime teocrático, Ahmadinejad e o Aiatolá Jamenei especulan que a obtención de armamento nuclear e unha eventual guerra con Israel e talvez EE.UU., podería aglutinar e unir ao fragmentado e nacionalista pobo iraniano, tal como sucedese na Arxentina coa ditadura militar que decidiu emprender unha guerra contra Gran Bretaña en xuño de 1982, para recuperar as Illas Malvinas e poder lograr con esa reivindicación, o consenso e a aprobación dunha sociedade que lle era adversa. O involucramiento de Estados Unidos nunha contenda contra Irán é incerto. A ex candidata a Vicepresidente e Gobernadora de Alaska, Sarah Palin, describiu ao presidente Barack Obama, como un ser débil contra o terrorismo e a defensa nacional. "Estamos en guerra", estes son actos de guerra que estes terroristas están a cometer. "O tratamento desta cuestión como unha mera aplicación da lei, coloca ao noso país nun gran risco polos extremistas islámicos radicais. Eles saben que estamos en guerra, e para gañar esa guerra, necesitamos un comandante en xefe, non un profesor de Dereito de pé no atril". Non obstante esas descualificacións, Palin, declarou o domingo pasado que Obama, pode gañar de novo si lle da o seu respaldo a Israel e decide atacar a Irán. Contrariando a Sarah Palin, o xeneral David Petraeus, Comandante da Rexión do Medio Oriente e o Golfo, confirmou que Estados Unidos posúe un plan de continxencia para bombardear as instalacións nucleares de Irán e que sería irresponsable non ter varios, segundo os casos. Até o ano pasado Irán tivo tempo de aceptar as negociacións suxeridas polos membros permanentes do Consello de Seguridade das Nacións Unidas: Rusia, Estados Unidos, Francia, China, Alemaña e o Reino Unido, pero rexeitou estas propostas e argumentou que respondería a fins de xaneiro. Petraeus espera que Irán acepte as negociacións diplomáticas, aínda que sinalou que non hai unha data límite para que Estados Unidos execute o plan de continxencia (bombardeo), pero que de todas as maneiras hai un tempo de espera antes da acción. Para Israel, que ve ameazada a súa existencia por Irán, os tempos de espera son distintos. Chegado un punto límite, a obtención de bombas nucleares por parte do seu confeso inimigo, que xura eliminalo da face da terra, o Estado hebreo enfróntase á disxuntiva máis grave que a de Hamlet, de ter que decidir, si bombardear ou non, as instalacións nucleares do país persa, coa axuda de EE.UU. ou pola súa conta, coas dificultades militares e riscos, que esa acción leva.
segunda-feira, fevereiro 08, 2010
ENTREVISTA A ZAPATERO NA TV ISRAELÍ
Entrevista ao Presidente do Goberno español realizada durante a súa moi breve estadía en Israel para o programa "Encontro coa prensa", da televisión israelí. Jerusalém, 21 de outubro de 2009
.
P.- Señor Presidente, benvido a Israel. Moitas grazas por dedicarnos este tempo na súa apertada axenda e na súa xira por Israel, Siria, o Líbano e Estados Unidos. Non é casualidade que veña vostede de Siria. Trae algunha mensaxe de alí?
Presidente.- Hai unha mensaxe de toda a Comunidade Internacional que é a paz. É que a tarefa da paz obríganos a que teñamos que aproveitar as condicións que hai nestes momentos e, desde logo, como Presidente do Consello da Unión Europea a partir do 1 de xaneiro de 2010, imos fortalecer todas as expectativas de paz, desde Siria a todos os países da rexión e, por suposto, a Palestina.
P.- Pero trae vostede algunha mensaxe especial do Presidente de Siria, Bashar O Assad, ao Primeiro Ministro Netanyahu? Porque escoitamos que dixo algo, pola información que nos chega de Siria, no sentido de que vostede presionaría a Israel sobre este asunto.
Presidente.- Non; presionar, non. Á paz chégase polo convencemento. A paz, en última instancia, é unha cuestión de vontade, histórica, e na tarefa do convencemento os países da Comunidade Internacional podemos axudar na zona. Creo que o Presidente sirio está pola tarefa de concluír tamén nun horizonte de paz definitiva con Israel.
P.- É dicir, que vostede ve a posibilidade no próximo futuro, tendo en conta o Goberno de Xerusalén e o de Siria, de que se renove o proceso entre Israel e Siria?
Presidente.- Si, na miña opinión hai posibilidades e hai que alimentalas, hai que facelas que crezan. Desde logo, nós imos facer que crezan esas posibilidades.
P.- Tras a súa visita aos Estados Unidos, e haberse entrevistado co Presidente Obama, existe a posibilidade de que convoquen unha segunda Conferencia de Madrid que inclúa tamén as negociacións con Siria? Pensa vostede que é esta unha posibilidade realista?
Presidente.- É prematuro falar dunha gran Conferencia de Paz como foi a Conferencia de Madrid dos 90. Non cabe ningunha dúbida de que hai un momento especial na Comunidade Internacional de mirada cara a Oriente Medio para ver o proceso de paz, e ese momento de expectativa está tamén moi reforzado polo Presidente Barack Obama.
Facía moito tempo que un Presidente dos Estados Unidos non espertaba tanta expectación e tanto liderado para reducir conflitos e para abrir expectativas de paz, e todos debemos apoiar este momento. Temos uns meses de certa calma na zona, non houbo violencia, e, aínda que hai grandes problemas pendentes para chegar a un acordo, hai condicións positivas.
P.- Máis adiante falaremos e tentaremos entender que quere dicir cando fala de condicións positivas, pero esta visita que está a realizar é a primeira visita oficial no últimos dez anos, aínda que vostede estivo en Israel hai dez meses cando finalizou a Operación Chumbo Fundido. Estaba vostede xunto co anterior Primeiro Ministro Ehud Olmert. Agora esta operación vese cunha nova luz polo Informe Goldstone. Acepta vostede as conclusións do Informe? Pensa vostede que durante a Operación Chumbo Fundido Israel cometeu crimes de guerra?
Presidente.- Non nos corresponde xulgar aos gobernantes. Sobre o Informe deberemos de deixar que se mova no terreo diplomático, no terreo da Comisión dos Dereitos Humanos. O que si desexo afirmar é que non pode ser un elemento ou un factor que entorpeza o proceso de paz. Por tanto, debemos de ser todos moi prudentes respecto diso e, desde logo, España vai ter e a desenvolver unha política de prudencia para favorecer ese proceso de negociación en aras da paz.
P.- Teño unha pregunta de principio: para empezar, Benjamin Netanyahu di que, si aproban vostedes devandito Informe, o proceso de paz deterase. E neste Informe hai unha comparación entre Israel e Hamás, que é unha organización terrorista que disparou nove mil mísiles contra civís en Israel. Pode vostede aceptar, desde o punto de vista moral, o feito de que se faga unha comparación desta índole entre un país que se defende e unha organización terrorista que dispara mísiles desde un territorio do que Israel se retirou completamente?
Presidente.- Debo dicir que non vou facer unha avaliación ou unha valoración do informe. O que si teño claro son algúns principios, que é a condena radical do terrorismo e da violencia, e é o principio de que a defensa dun Estado debe ser unha defensa proporcionada e equilibrada.
Pero, insisto, nin o Comité de Dereitos Humanos, nin calquera outra organización ou país, debe de utilizar este informe ou as conclusións ás que se chegue despois deste informe para impedir o proceso de paz.
P.- Si, pero na práctica, tal e como o Primeiro Ministro dixo no sentido de que a aprobación do Informe representará un obstáculo para a paz, para o proceso e para a continuidade das negociacións, tamén Abu Mazen di: "Si non aproban o Informe, eu caerei". Como se resolve este dilema?
Presidente.- Haberá que saír desas posicións e haberá que deixar o Informe no terreo diplomático. Haberá que esperar ao que diga o Comité de Dereitos Humanos e fagamos todo o posible para que isto non sexa unha nova barreira, unha barreira tras outra barreira. Sempre hai algunha circunstancia nesta rexión que pode ser defendida ou argumentada por unha ou outra parte. A miña opinión é que non fagamos disto unha cuestión política para o proceso de paz.
P.- Señor Presidente, vostede fundou xunto co Primeiro Ministro turco, Recep Tayyip Erdogan, a denominada Alianza de Civilizacións. Escoitaría vostede nas últimas semanas o seu brutal ataque a Israel e as súas acusacións contra a política que está a levar a cabo, incluída a Operación Chumbo Fundido. Agora hai unha serie televisiva que mostra aos soldados israelís disparando, supostamente, contra bebés palestinos. Que pode dicirnos de todo isto? Dille vostede "señor Erdogan, amigo meu, faga algo, poña fin a isto, porque isto vai en contra da idea que están vostedes tentando promover"?
Presidente.- Pois recuperar o diálogo e a relación política. Turquía é un país importante, é un país cunha forza emerxente na rexión e convén á Comunidade Internacional unha boa relación con Israel. Desde logo, traballarei por recuperar esa relación.
Pode haber algún incidente, e hóuboo, pero hai que recuperar a relación. Non podemos estar a facer de cada caso un volver empezar. Tamén houbo algún momento en que o meu Goberno tivo unha relación máis difícil co Goberno de Israel e agora temos unha relación moi positiva. Sempre hai que entender un pouco a posición do outro, sempre.
P.- Unha vez máis, moitas grazas por estar aquí connosco. Vostede foi dos que actuaron en España para acoutar esa lei que permitiu enxuizar a cargos políticos e militares polo incidente da eliminación de Shjade. Pensa vostede que hai que facer o algo parecido noutros países? Sabemos que hai pouco o Ministro de Defensa, Ehud Barak, tivo algún problema cando viaxou a Londres.
Presidente.- Este é un tema que a nós nos xerou moito traballo e algunha preocupación. É verdade que modificamos a lexislación para acoutar e delimitar os casos en que pode haber un enjuiciamiento por feitos labores noutros países. Creo que agora a lexislación española é máis lóxica e máis racional. E non só houbera problemas con Israel ou con dirixentes de Israel, senón con outros países. Nós o que desexamos é que haxa as garantías oportunas de que posibles feitos ou posibles denuncias investíganse nos países respectivos; neste caso, en Israel.
Pero, sen ningunha dúbida, este foi un tema que produciu nunha primeira etapa fricción e agora produciu, nesta etapa, unha mellor relación entre España e Israel.
P.- Señor Presidente, volvo preguntarlle desde o punto de vista dos principios, desde o punto de vista moral: pensa vostede que é razoable que un país xulgue a un oficial doutro país? Podería, por exemplo, Gran Bretaña de súpeto enxuizar a un oficial español que está a loitar en Afganistán, ou en Iraq, ou que loitou en Iraq? Parécelle a vostede razoable, moral?
Presidente.- É un tema difícil. Agora adopto a posición de xurista, desde o punto de vista do Dereito, porque a tendencia nos últimos anos ou nas últimas décadas foi favorecer unha xurisdición universal para que ningún acto grave queden impune á luz do que pasou na historia da Humanidade. Agora ben, non pode haber un exceso neste principio de tal maneira que todos os países póñanse a xulgar ao resto dos países. Sobre todo, paréceme?
P.- E os oficiais israelís poderían viaxar agora a España sen que se lles leve a xuízo?
Presidente.- Si, por suposto. Está claro.
P.- En Israel, con todo, esta tendencia interprétase como parte de algo máis amplo, dun intento de deslexitimación de Israel e tamén en paralelo cun renacemento do antisemitismo. Segundo unha sondaxe recente en España, un 46 por 100 dos españois ven aos xudeus como algo negativo e, segundo outra sondaxe, os españois pensan que Israel é o país máis perigoso para o mundo. Nin Irán nin Afganistán, senón Israel. A que se debe isto desde o seu punto de vista?
Presidente .- Vou ser moi sincero. Penso que a sensibilidade que existe en Israel, por exemplo, ante o tema da xurisdición universal ou ante o que poida ser algunha enquisa, como á que acaba de facer referencia, é froito tamén dunha historia e é froito dunha situación de conflito, onde son plenamente consciente que moitos cidadáns de Israel sufriron atentados terroristas e as súas familias. Hai un imperativo na cidadanía de Israel por defender, como é lóxico, o seu Estado, a súa existencia e o seu futuro. Pero Israel non é un país que ante o mundo ou na maioría do mundo estea a ser enxuizado permanentemente, non, nin hai ningunha razón para afirmar que haxa un medre do antisemitismo; non. Desde logo, non en España. Afírmoo categoricamente. O noso país si tivo un tempo antisemita e antixudío, que foi a ditadura de Franco. Cando eu era aínda moi novo, escoitaba ao réxime fascista de Franco falar da conspiración xudeo-masónica; ou sexa, que está situado nese territorio histórico. Pero a democracia restablece relacións con Israel e ten unha relación positiva cara ao pobo xudeu, e, sobre todo, de profunda solidariedade polo Holocausto. O meu Goberno instaurou o Día da Memoria do Holocausto. Outra cousa é, pero é distinto, que haxa accións do Goberno de Israel nun momento dado que sexan ou que se poidan criticar. Iso non é nin estar preto do antisemitismo, como se critica, todos os países do mundo. É preciso distinguir esas dúas cousas.
P.- Señor Presidente, pero mesmo na última época, a época do seu goberno, queimaron o Beit Jabad en Barcelona, houbo insultos e un ataque contra o Embaixador de Israel, publicouse unha ampla entrevista con David Irving que nega o Holocausto. É dicir, houbo unha serie de acontecementos polos que o público se pregunta "a que se debe?". Non se trata, desde o seu punto de vista, dalgún tipo de antisemitismo encuberto herdado dos tempos de Franco e que rexorde agora? Si non é así, cal é a súa explicación?
Presidente.- Debo dicir, con toda rotundidade, que a pegada da ditadura antisemita é mínima en España, é mínima. Ese feito é tan illado que a min se me esqueceu, porque non houbo actos antisemitas en España; non os houbo. Ao revés, insisto, foi moi ben acollido o establecer o Día da Memoria do Holocausto e hai un profundo respecto e, sobre todo, unha gran solidariedade. Non hai antisemitismo, a pesar, insisto, de que tivemos corenta anos onde un réxime ditatorial tentaba sempre dicir que os males do mundo eran dos xudeus.
P.- Efectivamente, vostede fala da necesidade de distinguir entre a crítica cara a Israel e o antisemitismo. Quería preguntarlle e espero que non lle incomode. Existe a sensación en Israel de que a opinión pública española viuse influída tamén polo feito de que un gran líder como vostede se fotografiara nunha época moi determinada durante a Guerra do Líbano cunha kafía e os seus rivais políticos tacháronlles de israelófobo e acusáronlle de antisemitismo. Podería ser que o seu comportamento, que vostede expresaba como crítica, se tivera malinterpretado?
Presidente.- Si, é verdade que uno é froito das circunstancias que ten. Eu critiquei nalgún momento acciones de Israel, como critiquei accións de Estados Unidos e como respecto que desde Israel se poidan criticar as accións do meu Goberno, ou desde calquera outro país. Somos Estados democráticos e amigos, e, cando un fai unha crítica como amigo, faia sinceramente. Agora ben, a min puxéronme o pano palestino nun acto con mozos socialistas e houbo un mozo, con moita habilidade, que me colocou o pano. Pero absolutamente en ningún momento pretendín con iso facer un acto de reivindicación ou de crítica a Israel. Non, non foi así. É verdade que aquilo tivo moita transcendencia, pero non pode haber tanta sensibilidade nin podemos ter a sensibilidade a flor de pel, porque eu naquela ocasión case non puiden explicar que fora un mozo quen mo puxo. Hoxe pódoo explicar. Sei que sempre quedará esa especie de lenda da miña actitude, o cal, para alguén que o que máis rexeita na historia son as ditaduras, o fascismo e que é un militante antifascista desde que teño uso de razón, porque ademais tamén o teño na pel, dáme coraxe e dáme rabia que alguén poida pensar que coa historia do sufrimento do pobo xudeu teña un mínimo de actitude de receo ao pobo xudeu. Ao revés, teño moita admiración a moitos dos momentos que protagonizou o pobo xudeu. Iso non quere dicir que faga críticas, e seguramente as farei no futuro, á política dalgún Primeiro Ministro de Israel, como seguro que as fan cidadáns en Israel, e que teña unhas enormes ganas de ver a paz nesta terra.
P.- Lembrou vostede a paz, polo que imos falar da paz ou do intento por volver á canle do diálogo. No seu momento vostede falou do conflito palestino-israelí como un perigoso cancro que envía satélites a todos os demais conflitos da zona. Segue vendo as cousas así?
Presidente.- Efectivamente, si, e en moitos conflitos locais ou rexionais. A paz en Oriente Medio é a chave para que outras zonas en conflito vexan reducir o seu nivel de conflito e poidan ter un escenario de paz. Por que? Porque Palestina representa unha aspiración para millóns de seres humanos que comparten un modo de entender a vida, que teñen a mesma relixión e que, dunha maneira máis ou menos obxectiva, que sempre é discutible, entenden que hai un pobo, o palestino, que ten dereito a ter un Estado. Isto é unha tensión permanente, latente, que está aí e que afecta a moitos países e a moitas sociedades; países e sociedades que teñen que entender que o Estado de Israel ten, por suposto, todo o dereito á súa existencia segura e a ser recoñecido.
P.- Nese sentido habería que dicir que levamos falando dez anos do Estado palestino. O anterior Primeiro Ministro, Olmert, co que vostede se entrevistou en varias ocasións, presentou a Abu Mazen unha proposta de gran alcance: 100 por 100 do territorio, sen o retorno dos refuxiados, e unha comisión especial para Xerusalén. Abu Mazen non lle respondeu e Abu Mazen fuxiu. Iso é a menos o que aduciu Olmert. Preguntoulle vostede a Abu Mazen por que non aceptou a proposta? Pensa vostede que os palestinos perderon desa maneira unha oportunidade histórica de crear o Estado palestino que mencionaba vostede?
Presidente.- A pregunta sería: cantas ocasións históricas se perderon? Desde moi novo teño na memoria diversos episodios: Oslo, Camp David, Madrid, Teba, o Cuarteto? Sempre tivemos procesos de expectativa e sabemos que normalmente a frustración é a tónica que se impón.
Pero, tendo perspectiva, creo que estamos mellor que fai quince e vinte anos. Estamos máis preto da paz. Non podemos ver as cousas en función da conxuntura que nestes momentos vivimos. Por que penso que estamos máis preto e que estamos mellor que fai quince ou vinte anos? Porque a Comunidade Internacional ten neste momento unha gran unidade de pensamento e de por onde teñen que ir as liñas para chegar a un proceso de paz.
P.- Si, pero por outra banda os palestinos teñen un goberno de Hamás que domina Gaza, que se opón ao proceso de paz, que leva a cabo actos terroristas e que ameaza a Abu Mazen. Como podemos facer a paz cunha organización terrorista como esta?
Presidente.- Hai que reforzar a Abu Mazen, hai que fortalecer o seu liderado e á Autoridade Palestina, e non volver a outros tempos onde se debilitou o liderado da Autoridade Palestina. Por suposto, o futuro do diálogo e o futuro do acordo teñen que ser con exclusión radical de calquera tipo de violencia, e Hamas ou calquera outra organización sabe que só poderá contar si non practica a violencia. Este debe ser un principio esencial nas regras do xogo democrático.
Agora ben, felicitemos a reconciliación e a unidade dos palestinos, e apoiemos a tarefa de Exipto, porque a paz só será posible?
P.- E, se tivera lugar unha reconciliación dese tipo, entón habería que considerar un cambio de actitude con respecto a Hamas?
Presidente.- É a relación co pobo palestino. Eu creo que o pobo palestino debe ter as súas institucións, e tenas, as súas eleccións e a súa Autoridade. Por tanto, traballemos para que poida haber reconciliación, para que poida haber eleccións de maneira institucional e, por suposto, para que, coa proclamación de non violencia, póidase traballar cos representantes do pobo palestino.
P.- vostede é o Presidente dun goberno de esquerdas e Israel ten un Primeiro Ministro dun goberno de dereitas. Pensa vostede que Benjamin Netanyahu é un home de paz?
Presidente.- Penso que Netanyahu está pola paz, penso que debe aplicar unha política de realismo, pragmática, e penso que o tempo, desde que é Primeiro Ministro até hoxe, e seguramente cada día máis, estará a traballar máis pola paz. Un observa a política interna de Israel. Os Primeiros Ministros cambian cada pouco tempo e as eleccións adoitan dar un cambio de Goberno. É algo moi, moi, rechamante desde a nosa perspectiva, onde nos nosos países normalmente os tempos políticos son máis longos e os cambios, máis lentos. Netanyahu xa ten a experiencia de liderar e sabe que o mellor líder para a historia de Israel será o líder que faga a paz.
P.- Pero, si segue o seu exemplo, vostede tamén dixo que quería facer a paz co movemento clandestino vasco, con ETA, pero, no momento en que volveron realizar actos violentos, paralizou o diálogo con eles. E agora vostedes, vostede, a Comunidade Internacional, dinlle a Israel que leve a cabo unhas negociacións e nós dicimos o mesmo que vostede lle dixo á súa opinión pública: é moi difícil manter un proceso con quen utiliza o terrorismo.
Presidente.- O que aplica o terrorismo non pode sentar nunha mesa democrática; pero creo que non é comparable, para nada, o que representa a cuestión palestina para o pobo palestino coa actividade terrorista de ETA, a quen, incluso facendo tanto dano no noso país e non parecéndose en nada co problema palestino, en nada, déuselles unha oportunidade de diálogo. A paz é máis difícil de facer que a guerra. É unha tarefa que esixe máis esforzo, máis sacrificio e máis xenerosidade. É así e temos que apostar por iso, porque é o que merece a pena ao final.
P.- Vostede vai asumir a Presidencia de quenda da Unión Europea desde xaneiro. España liderará a Unión Europea e iso supón que o expediente de Irán tócalles a vostedes na súa quenda. A miña pregunta é moi sinxela: acepta vostede a hipótese, a alegación, do Primeiro Ministro Benjamin Netanyahu de que existe a posibilidade de que se produza un segundo Holocausto, de que se trata dun proceso no que o feito de que a industria nuclear iraniana acelérese podería levar a aniquilación do Estado de Israel? Acepta vostede esta alegación, señor Presidente?
Presidente.- Hai dúas cousas respecto diso de Irán: primeira, Irán ten que aceptar as regras que a Comunidade Internacional establece ao redor do seu desenvolvemento nuclear, é dicir, que só pode ser para fins civís e que ten que estar sometido ao control da Axencia que ten encargada esta tarefa. Houbo nas últimas semanas algún indicio positivo, aínda que sexa só un indicio, pero positivo, dun certo sometemento por parte de Irán ao control e á vixilancia do seu desenvolvemento nuclear. Temos que esgotar todo o esforzo político e diplomático para que Irán cumpra as regras e traballar para iso. Non imos aventurar as hipóteses, que son certamente graves, gravísimas; pero pódolle asegurar que a Comunidade Internacional, si producísense esas hipóteses, sabería responder ante un incumprimento de Irán; sabería responder.
P.- É dicir, si fixésese realidade a hipótese da maior parte dos analistas e as negociacións e quizá as sancións non tivesen éxito, vostede non descarta a opción militar e recoñece o dereito de Israel a levar quizá a cabo unha acción militar para evitar que prospere a industria nuclear de Irán?
Presidente.- Na miña opinión, non imos ter ese escenario; non se vai a producir. Na miña opinión, Irán terá que aceptar as regras da Comunidade Internacional e hai moitos países e hai moitos líderes políticos traballando para iso. O meu vaticinio é que non teremos esa hipótese última, esa situación que nos poña a todos nun compromiso histórico moi serio.
P.- Pero vostede non descarta esa posibilidade? É unha posibilidade. Si nada máis funciona, vostede non o descarta?
Presidente.- Vai funcionar.
P.- Agora quixera preguntarlle algo máis persoal. Entendo que, como Presidente do Goberno español, o seu apelido Zapatero está vinculado á posibilidade de que nun pasado moi afastado a súa familia fose xudía.
Presidente.- Si, en efecto, porque os apelidos de oficios en España adoitan ter ascendente xudeu e no meu caso é así. Zapatero, o oficio, é o meu apelido.
P.- Ou sexa, que en realidade é vostede dos nosos.
Presidente.- Son un dos que defende fervorosamente que todos somos iguais e que non hai cultura superior a outras; que as relixións, todas, están para ser respectadas e que o que merece a pena na vida é convivir. Ninguén debe sentirse superior a ninguén e sempre temos que tratar de entender ao outro. Todos temos un país, unha bandeira, unha cor e unha historia; pero o mellor de ter unha bandeira, unha historia, un país e unha cultura, o mellor, é poder compartila cos demais, porque somos non o que nós creemos que somos, non; somos como nos ven os demais.
P.- O seu Goberno é pouco común. É moi novo e, ademais, é moi, moi, feminino, verdade? Esa é a cuestión máis importante.
Presidente.- Si, hai máis mulleres que homes no meu Goberno. É o único Goberno, dos que coñezo da Europa Occidental, onde hai máis mulleres que homes.
P.- Ten que ver co feito de vostede sexa pai de dúas fillas?
Presidente.- Non. Son un feminista convencido. A maior discriminación que houbo ao longo da historia da Humanidade é a que sufriron as mulleres. É o máis irracional que nos pasou. Marxinar ás mulleres, dominar ás mulleres e excluír ás mulleres é excluír a vida, porque non hai vida se non somos iguais homes e mulleres. Por tanto, son un feminista convencido e hai máis mulleres que homes. E, por certo, elas funcionan mellor.
P.- Presidente, moitas grazas por estar connosco. Séguesenos ouvindo. Queriamos preguntarlle para acabar. Como seguidor do Barça, ao final, no ?Superclásico?, despois de todo o investimento no Real, quen vai gañar?
Presidente.- A liga eu creo que vaina gañar o Barcelona. Pero coñecín algún dirixente de Israel tan siareiro ou tan seguidor do Barça como eu; por exemplo, ao ex Primeiro Ministro Olmert. Moitas grazas.
.
P.- Señor Presidente, benvido a Israel. Moitas grazas por dedicarnos este tempo na súa apertada axenda e na súa xira por Israel, Siria, o Líbano e Estados Unidos. Non é casualidade que veña vostede de Siria. Trae algunha mensaxe de alí?
Presidente.- Hai unha mensaxe de toda a Comunidade Internacional que é a paz. É que a tarefa da paz obríganos a que teñamos que aproveitar as condicións que hai nestes momentos e, desde logo, como Presidente do Consello da Unión Europea a partir do 1 de xaneiro de 2010, imos fortalecer todas as expectativas de paz, desde Siria a todos os países da rexión e, por suposto, a Palestina.
P.- Pero trae vostede algunha mensaxe especial do Presidente de Siria, Bashar O Assad, ao Primeiro Ministro Netanyahu? Porque escoitamos que dixo algo, pola información que nos chega de Siria, no sentido de que vostede presionaría a Israel sobre este asunto.
Presidente.- Non; presionar, non. Á paz chégase polo convencemento. A paz, en última instancia, é unha cuestión de vontade, histórica, e na tarefa do convencemento os países da Comunidade Internacional podemos axudar na zona. Creo que o Presidente sirio está pola tarefa de concluír tamén nun horizonte de paz definitiva con Israel.
P.- É dicir, que vostede ve a posibilidade no próximo futuro, tendo en conta o Goberno de Xerusalén e o de Siria, de que se renove o proceso entre Israel e Siria?
Presidente.- Si, na miña opinión hai posibilidades e hai que alimentalas, hai que facelas que crezan. Desde logo, nós imos facer que crezan esas posibilidades.
P.- Tras a súa visita aos Estados Unidos, e haberse entrevistado co Presidente Obama, existe a posibilidade de que convoquen unha segunda Conferencia de Madrid que inclúa tamén as negociacións con Siria? Pensa vostede que é esta unha posibilidade realista?
Presidente.- É prematuro falar dunha gran Conferencia de Paz como foi a Conferencia de Madrid dos 90. Non cabe ningunha dúbida de que hai un momento especial na Comunidade Internacional de mirada cara a Oriente Medio para ver o proceso de paz, e ese momento de expectativa está tamén moi reforzado polo Presidente Barack Obama.
Facía moito tempo que un Presidente dos Estados Unidos non espertaba tanta expectación e tanto liderado para reducir conflitos e para abrir expectativas de paz, e todos debemos apoiar este momento. Temos uns meses de certa calma na zona, non houbo violencia, e, aínda que hai grandes problemas pendentes para chegar a un acordo, hai condicións positivas.
P.- Máis adiante falaremos e tentaremos entender que quere dicir cando fala de condicións positivas, pero esta visita que está a realizar é a primeira visita oficial no últimos dez anos, aínda que vostede estivo en Israel hai dez meses cando finalizou a Operación Chumbo Fundido. Estaba vostede xunto co anterior Primeiro Ministro Ehud Olmert. Agora esta operación vese cunha nova luz polo Informe Goldstone. Acepta vostede as conclusións do Informe? Pensa vostede que durante a Operación Chumbo Fundido Israel cometeu crimes de guerra?
Presidente.- Non nos corresponde xulgar aos gobernantes. Sobre o Informe deberemos de deixar que se mova no terreo diplomático, no terreo da Comisión dos Dereitos Humanos. O que si desexo afirmar é que non pode ser un elemento ou un factor que entorpeza o proceso de paz. Por tanto, debemos de ser todos moi prudentes respecto diso e, desde logo, España vai ter e a desenvolver unha política de prudencia para favorecer ese proceso de negociación en aras da paz.
P.- Teño unha pregunta de principio: para empezar, Benjamin Netanyahu di que, si aproban vostedes devandito Informe, o proceso de paz deterase. E neste Informe hai unha comparación entre Israel e Hamás, que é unha organización terrorista que disparou nove mil mísiles contra civís en Israel. Pode vostede aceptar, desde o punto de vista moral, o feito de que se faga unha comparación desta índole entre un país que se defende e unha organización terrorista que dispara mísiles desde un territorio do que Israel se retirou completamente?
Presidente.- Debo dicir que non vou facer unha avaliación ou unha valoración do informe. O que si teño claro son algúns principios, que é a condena radical do terrorismo e da violencia, e é o principio de que a defensa dun Estado debe ser unha defensa proporcionada e equilibrada.
Pero, insisto, nin o Comité de Dereitos Humanos, nin calquera outra organización ou país, debe de utilizar este informe ou as conclusións ás que se chegue despois deste informe para impedir o proceso de paz.
P.- Si, pero na práctica, tal e como o Primeiro Ministro dixo no sentido de que a aprobación do Informe representará un obstáculo para a paz, para o proceso e para a continuidade das negociacións, tamén Abu Mazen di: "Si non aproban o Informe, eu caerei". Como se resolve este dilema?
Presidente.- Haberá que saír desas posicións e haberá que deixar o Informe no terreo diplomático. Haberá que esperar ao que diga o Comité de Dereitos Humanos e fagamos todo o posible para que isto non sexa unha nova barreira, unha barreira tras outra barreira. Sempre hai algunha circunstancia nesta rexión que pode ser defendida ou argumentada por unha ou outra parte. A miña opinión é que non fagamos disto unha cuestión política para o proceso de paz.
P.- Señor Presidente, vostede fundou xunto co Primeiro Ministro turco, Recep Tayyip Erdogan, a denominada Alianza de Civilizacións. Escoitaría vostede nas últimas semanas o seu brutal ataque a Israel e as súas acusacións contra a política que está a levar a cabo, incluída a Operación Chumbo Fundido. Agora hai unha serie televisiva que mostra aos soldados israelís disparando, supostamente, contra bebés palestinos. Que pode dicirnos de todo isto? Dille vostede "señor Erdogan, amigo meu, faga algo, poña fin a isto, porque isto vai en contra da idea que están vostedes tentando promover"?
Presidente.- Pois recuperar o diálogo e a relación política. Turquía é un país importante, é un país cunha forza emerxente na rexión e convén á Comunidade Internacional unha boa relación con Israel. Desde logo, traballarei por recuperar esa relación.
Pode haber algún incidente, e hóuboo, pero hai que recuperar a relación. Non podemos estar a facer de cada caso un volver empezar. Tamén houbo algún momento en que o meu Goberno tivo unha relación máis difícil co Goberno de Israel e agora temos unha relación moi positiva. Sempre hai que entender un pouco a posición do outro, sempre.
P.- Unha vez máis, moitas grazas por estar aquí connosco. Vostede foi dos que actuaron en España para acoutar esa lei que permitiu enxuizar a cargos políticos e militares polo incidente da eliminación de Shjade. Pensa vostede que hai que facer o algo parecido noutros países? Sabemos que hai pouco o Ministro de Defensa, Ehud Barak, tivo algún problema cando viaxou a Londres.
Presidente.- Este é un tema que a nós nos xerou moito traballo e algunha preocupación. É verdade que modificamos a lexislación para acoutar e delimitar os casos en que pode haber un enjuiciamiento por feitos labores noutros países. Creo que agora a lexislación española é máis lóxica e máis racional. E non só houbera problemas con Israel ou con dirixentes de Israel, senón con outros países. Nós o que desexamos é que haxa as garantías oportunas de que posibles feitos ou posibles denuncias investíganse nos países respectivos; neste caso, en Israel.
Pero, sen ningunha dúbida, este foi un tema que produciu nunha primeira etapa fricción e agora produciu, nesta etapa, unha mellor relación entre España e Israel.
P.- Señor Presidente, volvo preguntarlle desde o punto de vista dos principios, desde o punto de vista moral: pensa vostede que é razoable que un país xulgue a un oficial doutro país? Podería, por exemplo, Gran Bretaña de súpeto enxuizar a un oficial español que está a loitar en Afganistán, ou en Iraq, ou que loitou en Iraq? Parécelle a vostede razoable, moral?
Presidente.- É un tema difícil. Agora adopto a posición de xurista, desde o punto de vista do Dereito, porque a tendencia nos últimos anos ou nas últimas décadas foi favorecer unha xurisdición universal para que ningún acto grave queden impune á luz do que pasou na historia da Humanidade. Agora ben, non pode haber un exceso neste principio de tal maneira que todos os países póñanse a xulgar ao resto dos países. Sobre todo, paréceme?
P.- E os oficiais israelís poderían viaxar agora a España sen que se lles leve a xuízo?
Presidente.- Si, por suposto. Está claro.
P.- En Israel, con todo, esta tendencia interprétase como parte de algo máis amplo, dun intento de deslexitimación de Israel e tamén en paralelo cun renacemento do antisemitismo. Segundo unha sondaxe recente en España, un 46 por 100 dos españois ven aos xudeus como algo negativo e, segundo outra sondaxe, os españois pensan que Israel é o país máis perigoso para o mundo. Nin Irán nin Afganistán, senón Israel. A que se debe isto desde o seu punto de vista?
Presidente .- Vou ser moi sincero. Penso que a sensibilidade que existe en Israel, por exemplo, ante o tema da xurisdición universal ou ante o que poida ser algunha enquisa, como á que acaba de facer referencia, é froito tamén dunha historia e é froito dunha situación de conflito, onde son plenamente consciente que moitos cidadáns de Israel sufriron atentados terroristas e as súas familias. Hai un imperativo na cidadanía de Israel por defender, como é lóxico, o seu Estado, a súa existencia e o seu futuro. Pero Israel non é un país que ante o mundo ou na maioría do mundo estea a ser enxuizado permanentemente, non, nin hai ningunha razón para afirmar que haxa un medre do antisemitismo; non. Desde logo, non en España. Afírmoo categoricamente. O noso país si tivo un tempo antisemita e antixudío, que foi a ditadura de Franco. Cando eu era aínda moi novo, escoitaba ao réxime fascista de Franco falar da conspiración xudeo-masónica; ou sexa, que está situado nese territorio histórico. Pero a democracia restablece relacións con Israel e ten unha relación positiva cara ao pobo xudeu, e, sobre todo, de profunda solidariedade polo Holocausto. O meu Goberno instaurou o Día da Memoria do Holocausto. Outra cousa é, pero é distinto, que haxa accións do Goberno de Israel nun momento dado que sexan ou que se poidan criticar. Iso non é nin estar preto do antisemitismo, como se critica, todos os países do mundo. É preciso distinguir esas dúas cousas.
P.- Señor Presidente, pero mesmo na última época, a época do seu goberno, queimaron o Beit Jabad en Barcelona, houbo insultos e un ataque contra o Embaixador de Israel, publicouse unha ampla entrevista con David Irving que nega o Holocausto. É dicir, houbo unha serie de acontecementos polos que o público se pregunta "a que se debe?". Non se trata, desde o seu punto de vista, dalgún tipo de antisemitismo encuberto herdado dos tempos de Franco e que rexorde agora? Si non é así, cal é a súa explicación?
Presidente.- Debo dicir, con toda rotundidade, que a pegada da ditadura antisemita é mínima en España, é mínima. Ese feito é tan illado que a min se me esqueceu, porque non houbo actos antisemitas en España; non os houbo. Ao revés, insisto, foi moi ben acollido o establecer o Día da Memoria do Holocausto e hai un profundo respecto e, sobre todo, unha gran solidariedade. Non hai antisemitismo, a pesar, insisto, de que tivemos corenta anos onde un réxime ditatorial tentaba sempre dicir que os males do mundo eran dos xudeus.
P.- Efectivamente, vostede fala da necesidade de distinguir entre a crítica cara a Israel e o antisemitismo. Quería preguntarlle e espero que non lle incomode. Existe a sensación en Israel de que a opinión pública española viuse influída tamén polo feito de que un gran líder como vostede se fotografiara nunha época moi determinada durante a Guerra do Líbano cunha kafía e os seus rivais políticos tacháronlles de israelófobo e acusáronlle de antisemitismo. Podería ser que o seu comportamento, que vostede expresaba como crítica, se tivera malinterpretado?
Presidente.- Si, é verdade que uno é froito das circunstancias que ten. Eu critiquei nalgún momento acciones de Israel, como critiquei accións de Estados Unidos e como respecto que desde Israel se poidan criticar as accións do meu Goberno, ou desde calquera outro país. Somos Estados democráticos e amigos, e, cando un fai unha crítica como amigo, faia sinceramente. Agora ben, a min puxéronme o pano palestino nun acto con mozos socialistas e houbo un mozo, con moita habilidade, que me colocou o pano. Pero absolutamente en ningún momento pretendín con iso facer un acto de reivindicación ou de crítica a Israel. Non, non foi así. É verdade que aquilo tivo moita transcendencia, pero non pode haber tanta sensibilidade nin podemos ter a sensibilidade a flor de pel, porque eu naquela ocasión case non puiden explicar que fora un mozo quen mo puxo. Hoxe pódoo explicar. Sei que sempre quedará esa especie de lenda da miña actitude, o cal, para alguén que o que máis rexeita na historia son as ditaduras, o fascismo e que é un militante antifascista desde que teño uso de razón, porque ademais tamén o teño na pel, dáme coraxe e dáme rabia que alguén poida pensar que coa historia do sufrimento do pobo xudeu teña un mínimo de actitude de receo ao pobo xudeu. Ao revés, teño moita admiración a moitos dos momentos que protagonizou o pobo xudeu. Iso non quere dicir que faga críticas, e seguramente as farei no futuro, á política dalgún Primeiro Ministro de Israel, como seguro que as fan cidadáns en Israel, e que teña unhas enormes ganas de ver a paz nesta terra.
P.- Lembrou vostede a paz, polo que imos falar da paz ou do intento por volver á canle do diálogo. No seu momento vostede falou do conflito palestino-israelí como un perigoso cancro que envía satélites a todos os demais conflitos da zona. Segue vendo as cousas así?
Presidente.- Efectivamente, si, e en moitos conflitos locais ou rexionais. A paz en Oriente Medio é a chave para que outras zonas en conflito vexan reducir o seu nivel de conflito e poidan ter un escenario de paz. Por que? Porque Palestina representa unha aspiración para millóns de seres humanos que comparten un modo de entender a vida, que teñen a mesma relixión e que, dunha maneira máis ou menos obxectiva, que sempre é discutible, entenden que hai un pobo, o palestino, que ten dereito a ter un Estado. Isto é unha tensión permanente, latente, que está aí e que afecta a moitos países e a moitas sociedades; países e sociedades que teñen que entender que o Estado de Israel ten, por suposto, todo o dereito á súa existencia segura e a ser recoñecido.
P.- Nese sentido habería que dicir que levamos falando dez anos do Estado palestino. O anterior Primeiro Ministro, Olmert, co que vostede se entrevistou en varias ocasións, presentou a Abu Mazen unha proposta de gran alcance: 100 por 100 do territorio, sen o retorno dos refuxiados, e unha comisión especial para Xerusalén. Abu Mazen non lle respondeu e Abu Mazen fuxiu. Iso é a menos o que aduciu Olmert. Preguntoulle vostede a Abu Mazen por que non aceptou a proposta? Pensa vostede que os palestinos perderon desa maneira unha oportunidade histórica de crear o Estado palestino que mencionaba vostede?
Presidente.- A pregunta sería: cantas ocasións históricas se perderon? Desde moi novo teño na memoria diversos episodios: Oslo, Camp David, Madrid, Teba, o Cuarteto? Sempre tivemos procesos de expectativa e sabemos que normalmente a frustración é a tónica que se impón.
Pero, tendo perspectiva, creo que estamos mellor que fai quince e vinte anos. Estamos máis preto da paz. Non podemos ver as cousas en función da conxuntura que nestes momentos vivimos. Por que penso que estamos máis preto e que estamos mellor que fai quince ou vinte anos? Porque a Comunidade Internacional ten neste momento unha gran unidade de pensamento e de por onde teñen que ir as liñas para chegar a un proceso de paz.
P.- Si, pero por outra banda os palestinos teñen un goberno de Hamás que domina Gaza, que se opón ao proceso de paz, que leva a cabo actos terroristas e que ameaza a Abu Mazen. Como podemos facer a paz cunha organización terrorista como esta?
Presidente.- Hai que reforzar a Abu Mazen, hai que fortalecer o seu liderado e á Autoridade Palestina, e non volver a outros tempos onde se debilitou o liderado da Autoridade Palestina. Por suposto, o futuro do diálogo e o futuro do acordo teñen que ser con exclusión radical de calquera tipo de violencia, e Hamas ou calquera outra organización sabe que só poderá contar si non practica a violencia. Este debe ser un principio esencial nas regras do xogo democrático.
Agora ben, felicitemos a reconciliación e a unidade dos palestinos, e apoiemos a tarefa de Exipto, porque a paz só será posible?
P.- E, se tivera lugar unha reconciliación dese tipo, entón habería que considerar un cambio de actitude con respecto a Hamas?
Presidente.- É a relación co pobo palestino. Eu creo que o pobo palestino debe ter as súas institucións, e tenas, as súas eleccións e a súa Autoridade. Por tanto, traballemos para que poida haber reconciliación, para que poida haber eleccións de maneira institucional e, por suposto, para que, coa proclamación de non violencia, póidase traballar cos representantes do pobo palestino.
P.- vostede é o Presidente dun goberno de esquerdas e Israel ten un Primeiro Ministro dun goberno de dereitas. Pensa vostede que Benjamin Netanyahu é un home de paz?
Presidente.- Penso que Netanyahu está pola paz, penso que debe aplicar unha política de realismo, pragmática, e penso que o tempo, desde que é Primeiro Ministro até hoxe, e seguramente cada día máis, estará a traballar máis pola paz. Un observa a política interna de Israel. Os Primeiros Ministros cambian cada pouco tempo e as eleccións adoitan dar un cambio de Goberno. É algo moi, moi, rechamante desde a nosa perspectiva, onde nos nosos países normalmente os tempos políticos son máis longos e os cambios, máis lentos. Netanyahu xa ten a experiencia de liderar e sabe que o mellor líder para a historia de Israel será o líder que faga a paz.
P.- Pero, si segue o seu exemplo, vostede tamén dixo que quería facer a paz co movemento clandestino vasco, con ETA, pero, no momento en que volveron realizar actos violentos, paralizou o diálogo con eles. E agora vostedes, vostede, a Comunidade Internacional, dinlle a Israel que leve a cabo unhas negociacións e nós dicimos o mesmo que vostede lle dixo á súa opinión pública: é moi difícil manter un proceso con quen utiliza o terrorismo.
Presidente.- O que aplica o terrorismo non pode sentar nunha mesa democrática; pero creo que non é comparable, para nada, o que representa a cuestión palestina para o pobo palestino coa actividade terrorista de ETA, a quen, incluso facendo tanto dano no noso país e non parecéndose en nada co problema palestino, en nada, déuselles unha oportunidade de diálogo. A paz é máis difícil de facer que a guerra. É unha tarefa que esixe máis esforzo, máis sacrificio e máis xenerosidade. É así e temos que apostar por iso, porque é o que merece a pena ao final.
P.- Vostede vai asumir a Presidencia de quenda da Unión Europea desde xaneiro. España liderará a Unión Europea e iso supón que o expediente de Irán tócalles a vostedes na súa quenda. A miña pregunta é moi sinxela: acepta vostede a hipótese, a alegación, do Primeiro Ministro Benjamin Netanyahu de que existe a posibilidade de que se produza un segundo Holocausto, de que se trata dun proceso no que o feito de que a industria nuclear iraniana acelérese podería levar a aniquilación do Estado de Israel? Acepta vostede esta alegación, señor Presidente?
Presidente.- Hai dúas cousas respecto diso de Irán: primeira, Irán ten que aceptar as regras que a Comunidade Internacional establece ao redor do seu desenvolvemento nuclear, é dicir, que só pode ser para fins civís e que ten que estar sometido ao control da Axencia que ten encargada esta tarefa. Houbo nas últimas semanas algún indicio positivo, aínda que sexa só un indicio, pero positivo, dun certo sometemento por parte de Irán ao control e á vixilancia do seu desenvolvemento nuclear. Temos que esgotar todo o esforzo político e diplomático para que Irán cumpra as regras e traballar para iso. Non imos aventurar as hipóteses, que son certamente graves, gravísimas; pero pódolle asegurar que a Comunidade Internacional, si producísense esas hipóteses, sabería responder ante un incumprimento de Irán; sabería responder.
P.- É dicir, si fixésese realidade a hipótese da maior parte dos analistas e as negociacións e quizá as sancións non tivesen éxito, vostede non descarta a opción militar e recoñece o dereito de Israel a levar quizá a cabo unha acción militar para evitar que prospere a industria nuclear de Irán?
Presidente.- Na miña opinión, non imos ter ese escenario; non se vai a producir. Na miña opinión, Irán terá que aceptar as regras da Comunidade Internacional e hai moitos países e hai moitos líderes políticos traballando para iso. O meu vaticinio é que non teremos esa hipótese última, esa situación que nos poña a todos nun compromiso histórico moi serio.
P.- Pero vostede non descarta esa posibilidade? É unha posibilidade. Si nada máis funciona, vostede non o descarta?
Presidente.- Vai funcionar.
P.- Agora quixera preguntarlle algo máis persoal. Entendo que, como Presidente do Goberno español, o seu apelido Zapatero está vinculado á posibilidade de que nun pasado moi afastado a súa familia fose xudía.
Presidente.- Si, en efecto, porque os apelidos de oficios en España adoitan ter ascendente xudeu e no meu caso é así. Zapatero, o oficio, é o meu apelido.
P.- Ou sexa, que en realidade é vostede dos nosos.
Presidente.- Son un dos que defende fervorosamente que todos somos iguais e que non hai cultura superior a outras; que as relixións, todas, están para ser respectadas e que o que merece a pena na vida é convivir. Ninguén debe sentirse superior a ninguén e sempre temos que tratar de entender ao outro. Todos temos un país, unha bandeira, unha cor e unha historia; pero o mellor de ter unha bandeira, unha historia, un país e unha cultura, o mellor, é poder compartila cos demais, porque somos non o que nós creemos que somos, non; somos como nos ven os demais.
P.- O seu Goberno é pouco común. É moi novo e, ademais, é moi, moi, feminino, verdade? Esa é a cuestión máis importante.
Presidente.- Si, hai máis mulleres que homes no meu Goberno. É o único Goberno, dos que coñezo da Europa Occidental, onde hai máis mulleres que homes.
P.- Ten que ver co feito de vostede sexa pai de dúas fillas?
Presidente.- Non. Son un feminista convencido. A maior discriminación que houbo ao longo da historia da Humanidade é a que sufriron as mulleres. É o máis irracional que nos pasou. Marxinar ás mulleres, dominar ás mulleres e excluír ás mulleres é excluír a vida, porque non hai vida se non somos iguais homes e mulleres. Por tanto, son un feminista convencido e hai máis mulleres que homes. E, por certo, elas funcionan mellor.
P.- Presidente, moitas grazas por estar connosco. Séguesenos ouvindo. Queriamos preguntarlle para acabar. Como seguidor do Barça, ao final, no ?Superclásico?, despois de todo o investimento no Real, quen vai gañar?
Presidente.- A liga eu creo que vaina gañar o Barcelona. Pero coñecín algún dirixente de Israel tan siareiro ou tan seguidor do Barça como eu; por exemplo, ao ex Primeiro Ministro Olmert. Moitas grazas.
.
Ler versión en español aquí:
Assinar:
Postagens (Atom)