Descarga na seguinte ligazón o libro de balde en pdf
sábado, março 31, 2012
sexta-feira, março 30, 2012
Contra o fanatismo e o antifanatismo fanático
A propósito de Amos Oz
Por Kepa Bilbao Ariztimuño
Hika, nº150 - decembro 2003
Amos Oz, grande mestre da prosa moderna hebrea, é un dos escritores israelís máis lido -traducido a máis de trinta linguas- e recoñecido internacionalmente pola súa loita para que a paz se abra camiño entre os fanatismos de israelís e palestinos.
É un intelectual que non se cansa de repetir que o choque entre xudeus israelís e árabes palestinos non é unha historia de bos e malos, senón unha traxedia: un choque entre dereito e dereito. Entre o xusto e o xusto, non entre o xusto e o inxusto.
Proclama que tanto os israelies como os palestinos teñen unha reivindicación moi fundamentada. Unha causa moi xusta, que ambos defenden ás veces de forma equivocada. E díxoo tantas veces que gañouse o título de traidor a ollos de algúns dos seus compatriotas así como aos dos seus amigos os árabes palestinos aos que nunca conseguiu satisfacer por completo, en parte, porque pensan que a súa postura non é o suficientemente radical, propalestina nin proárabe.
Acúsanlle de traidor como a Profi, o protagonista da novela "Unha pantera no soto", coa que gañou en 1988 o premio nacional de literatura e que desencadeou un escándalo en Israel, levando a dereita o caso ao Tribunal Superior de Xustiza, o cal finalmente desestimou o recurso.
E non lles falta razón aos seus compatriotas, os seus escritos molestan. Amos, co humor que lle caracteriza, recibe o título de traidor como unha condecoración máis a engadir ao do premio nacional e o defíne como aquel que cambia no medio dos que non cambian e odian o cambio e nin sequera poden imaxinar un cambio, a pesar de que sempre queiran cambiarlle a un.
De pais sobrevivientes do Holocausto na Europa oriental, Amos Oz naceu en 1939 en Xerusalén, unha das cidades máis cosmopolitas do mundo, na que había barrios árabes, barrios xudeus, barrios armenios, barrios alemáns, unha colonia americana e outra grega. Unha cidade mestiza na que en cada barrio rezábase de xceito diferente, falábase unha lingua diferente, vestíase de forma diferente. Había tensións pero non violencia, a pesar de que todos pensaban que Xerusalén era realmente súa.
Ao catorce anos Amos Klausner cóntanos como se rebelou contra o mundo do seu pai: «Xa estaba farto desa atmosfera erudita, dos valores burgueses da clase media e da política de dereita. Así que decidín converterme en todo o que o meu pai non era. El era de dereitas, eu decidín ser socialista. El era un erudito, eu decidín manexar un tractor. El era un intelectual, eu decidín ser granxeiro sionista e socialista. E entre outras cousas, tamén decidín adoptar un novo apelido hebreo, Oz, que significa coraxe, determinación, forza, cousas que eu necesitaba profundamente cando deixei a miña casa e funme a vivir só nun kibbutz».
Entre 1953 e 1986 viviu no kibbutz Hulda no que compaxinou os seus labores no campo coa escritura. Pasou algúns períodos fóra do kibbutz. Fixo o servizo militar no exército israelí en 1961, e combateu na guerra do Seis Días (1967) e de Iom Kippur (1973). Nesta época, estudou filosofía e literatura na Universidade Hebrea de Xerusalén. Estivo como profesor convidado nas universidades de Oxford (1969-70) e Colorado (1984-85). En 1986 a enfermidade asmática do seu fillo fixo que se trasladase a Arat polo seu clima seco, unha pequena poboación de 20.000 habitantes no corazón do deserto de Judea.
Cun estilo no que destacan a claridade, o saber colocarse no lugar do outro, o humor, a ironía e o paradoxo, Oz, explora os conflitos e tensións da sociedade israelí contemporánea; as tensións e presións que soportan as persoas pola ideoloxía, as fronteiras xeográficas e o pasado histórico brutal. As súas primeiras obras publicadas datan da década do sesenta. Quizais noutra parte, dedicada á memoria do seu pai, foi adaptada para o teatro. "O meu marido Mikhail" (1968), levada ao cinema por Dan Wollman en 1975, foi elixida por un xurado en Alemaña como unha das cen mellores novelas do século XX. "Un descanso verdadeiro" (1982) transcorre en vésperas da guerra do Seis Días. Tamén é autor dunha paz perfecta (1982) e unha infinidade de novelas curtas e ensaios. Obtivo o Premio da Paz en Alemaña (1992) e en Francia gañou o Prix Femina ao mellor libro estranxeiro. Candidato ao Premio Nobel, os seus artigos de opinión sobre o conflito palestino-israelí recóllense nos principais diarios de Europa e EEUU.
Recentemente a editorial Siruela, á publicación das novelas "Non digas Noite", "Un descanso verdadeiro", "Unha pantera no soto" e "O mesmo mar" sumou un novo título de Amos Oz, "Contra o fanatismo", no que recollense tres conferencias sobre o tema pronunciadas polo escritor israelí entre o 2001 e o 2002.
Amos confésanos nelas como de neno el tamén era un pequeno fanático con ínfulas de superioridade moral, chovinista, xordo e cego a todo discurso que fose diferente ao poderoso discurso xudeu sionista da época: «eu era un mozo que lanzaba pedras, un mozo da Intifada xudía. De feito, as primeiras palabras que aprendín a dicir en inglés, á parte de yes ou non, foron British go home!, que era o que os mozos xudeus adoitabamos berrar ás patrullas británicas en Xerusalén mentres as apedreábamos» (p.15).
En todos estes anos, Oz, di converterse nun experto en fanatismos comparados e avoga porque nas escolas e universidades de todo o mundo se impartan cursos sobre este tema, aos que gustosamente prestaríase. E é que o fanatismo para Oz está activo en todo o mundo e atópase en todos os lados, non só o político, hai moitas outras formas. Así mesmo, di, todos podemos contaxiarnos do fanatismo cando tratamos de combatelo. A virtude pódese converter no seu contrario. A historia ensínanos con que frecuencia o ocupado convértese en ocupante, o oprimido en opresor, a vítima de onte en verdugo, con que facilidade cámbianse os papeis. Cre que é tempo de usar as palabras e considera o silencio como un abuso da linguaxe, un mal uso da linguaxe, non só por parte dos intelectuais, dos profesores ou escritores, senón de calquera cidadán. Non importa o impopular que uno poida ser entre os fanatismos de ambos os bandos. Cando un líder, un escritor, ou un simple cidadán diríxese aos seus semellantes como parásitos ou elementos indesexables, tarde ou cedo esas persoas serán tratadas sen dignidade humana. Un escritor, di, que trata cotidianamente coas palabras, cos seus matices, que é experto nun adxectivo singular, ao escoitar unha linguaxe contaminada ten o deber de gritar fogo.
Amos Oz considérase un alumno de Chejov e non de Shakespeare. Unha traxedia pódese resolver dunha maneira shakesperiana na cal a xustiza poética frota sobre o escenario cheo de cadáveres, ou nunha forma chejoviana, na cal todos están melancólicos, desilusionados, esnaquizados, co corazón roto, pero vivos. Tanto nas súas novelas como na loita política, Oz, aposta por algún tipo de desdichada contemporización chejoviana. Non hai acordos felices: un acordo feliz é unha contradición. Un oxímoron.
Transcribo a continuación algúns parágrafos que considerei significativos tirados do seu libro "Contra o fanatismo" (Siruela, 2003). K.B.
Sobre a natureza do fanatismo
«O fanatismo é máis vello que o islam, que o cristianismo, que o xudaísmo. Máis vello que calquera Estado, goberno, ou sistema político. Máis vello que calquera ideoloxía ou credo do mundo. Desgrazadamente, o fanatismo é un compoñente sempre presente na natureza humana.»
«O fanatismo xorde por todas as partes. Con modais máis silenciosos, máis civilizados. Está presente na nosa contorna e talvez dentro de nós mesmos.»
«Traidor é quen cambia a ollos daqueles que non poden cambiar e non cambiarán, aqueles que odian cambiar e non poden concibir o cambio, a pesar de que sempre queiran cambiarlle a un. Noutras palabras, traidor, a ollos do fanático, é calquera que cambia. E é dura a elección entre converterse nun fanático ou converterse nun traidor. Non converterse nun fanático significa ser, até certo punto e dalgún xeito, un traidor a ollos do fanático. Eu fixen a miña elección...»
«Non estou a suxerir que calquera que mantén opinións vehementes sexa un fanático, claro que non. Digo que a semente do fanatismo sempre brota ao adoptar unha actitude de superioridade moral que impide chegar a un acordo. É unha praga moi común, que por suposto, maniféstase en diferentes graos.»
«Moi a miúdo, o fanático só pode contar até un, xa que dous é un número demasiado grande para el ou ela. Ao mesmo tempo, descubriremos que, a miúdo, os fanáticos son sentimentais sen remedio.»
«Conformidade e uniformidade, a urxencia por pertencer a e o desexo de facer que todos os demais pertenzan a, poden constituír perfectamente as formas de fanatismo máis amplamente difundidas, aínda que non as máis perigosas. (...) con frecuencia, o culto á personalidade, a idealización de líderes políticos ou relixiosos, a adoración de individuos sedutores, ben poden constituír outras formas estendidas de fanatismo.»
«Creo que a esencia do fanatismo reside no desexo de obrigar aos demais a cambiar.(...) O fanático é un gran altruísta. A miúdo, está máis interesado nos demais que en si mesmo. Quere salvar a túa alma, redimirte. Liberarche do pecado, do erro (...) Dun xeito ou doutro, o fanático está máis interesado no outro que en si mesmo pola sinxela razón de que ten un si mesmo bastante exiguo ou ningún si mesmo en absoluto.»
«Moi a miúdo, todo comeza na familia. O fanatismo, creo - comeza en casa (...) Debería concluír dicindo que o antídoto tamén se pode atopar en casa: está en potencia na xema dos dedos cando escribimos»
«Moito coidado, o fanatismo é extremadamente pegañento, máis contaxioso que calquera virus. Pódese contraer o fanatismo facilmente, mesmo ao tentar vencelo ou combatelo. Lendo os xornais ou vendo a televisión, é posíbel comprobar todos os días o facilmente que a xente se converte en fanática antifanática»
Sobre a necesidade de chegar a un compromiso e a súa natureza
«Os europeos benintencionados, os esquerdistas europeos, os intelectuais europeos, os liberais europeos sempre necesitan saber, primeiro e sobre todo, quen son os mozos bos e quen son os mozos malos da película. Neste sentido, Vietnam era moi fácil. (...) O apartheid era moi claro (...) Cando se trata dos fundamentos do conflito árabe-israelí, en particular os conflitos palestino-israelís, as cousas non son nin moito menos tan simples (...) non é unha película do salvaxe Oeste. Non é unha loita entre o ben e o mal, máis ben considéroo unha traxedia no sentido máis antigo e preciso do termo: un choque entre dereito e dereito, entre unha reivindicación moi convincente, moi profunda, moi poderosa, e outra reivindicación moi diferente pero non menos convincente, non menos poderosa, non menos humana.»
«Chegar a un acordo, a un compromiso ten unha reputación nefasta na sociedade europea. Especialmente entre os mozos idealistas, que seguen considerando que chegar a un acordo é oportunista e algo artero e escuro que implica falta de coraxe. Non é o meu vocabulario. Para min chegar a un acordo significa vida. E o contrario de chegar a un acordo non é idealismo nin devoción. O contrario é fanatismo e morte.»
«Requírese chegar a un acordo, a un compromiso, non chegar a unha capitulación. O que significa que os palestinos xamais deberían axeonllarse. Nin tampouco os xudeus.(...) pero quero dicir desde o principio que vai doer de xeito abondo. (...) Moitos xudeus israelís non se decatan do profunda que é a conexión emocional dos palestinos coa terra. Igual que moitos palestinos non conseguen darse de conta do profunda que é a conexión xudía coa mesma terra. Pero para chegar a comprendelo, ambas nacións teñen que atravesar un doloroso proceso que pasa por prescindir dos soños, das ilusións, das esperanzas e dos vellos eslóganes do pasado en ambos os bandos.»
«Non son un pacifista no sentido sentimental da palabra. (...) Nunca loitaría -prefiro ir a prisión- por máis territorios. Nunca loitaría por un dormitorio de máis para a nación. Nunca loitaría por lugares sacros ou por vistas aos santos lugares. Nunca loitaría por supostos intereses nacionais. Pero loitaría e loito como un demo pola vida e a liberdade. Por nada máis.»
«Cando formulei ou acuñei a expresión: "Fai a paz, non o amor", desde logo non predicaba en contra de facer o amor. Pero si tentaba acabar dalgunha forma con ese revoltallo sentimental de paz e amor (...) que fai pensar á xente que só con que os mozos malos soltasen as armas o mundo converteríase de inmediato nun marabilloso e adorable lugar. Dá a casualidade de que creo que o amor é pouco cómodo.(...) Non creo que o amor sexa a virtude a través da cal se resolvan os problemas internacionais. Requírense outras virtudes. Requírese sentido da xustiza pero tamén sentido común, imaxinación, habilidade extrema para imaxinar ao outro, para pornos ás veces na pel do outro. Requírese a capacidade racional de comprometernos e, ás veces, de facer sacrificios e concesións. Pero non se require que nos suicidemos a favor da paz.»
«Se chego a ver en vida ao Estado de Israel e ao Estado de Palestina vivir porta con porta como veciños honestos sen explotación, sen derramamento de sangue, sen terror, sen violencia, quedarei saciado mesmo aínda que non prevaleza o amor.»
«Fun moi crítico co movemento nacional palestino durante moitos anos (...) son igualmente crítico con xeracións de israelís sionistas incapaces de imaxinar que hai un pobo palestino, un pobo real, con dereitos lexítimos e reais. Así que ambos os liderados -si, o pasado e o actual- son culpábeis de non entender a traxedia ou polo menos de non contarlla ao seu pobo como cómpre.»
«Non creo nunha lúa de mel repentino. Non son un sentimental.(...) de esperar algo, trataríase máis ben dun divorcio limpo e xusto entre Israel e Palestina. E os divorcios nunca son felices. Por moi xustos que sexan, seguen ferindo, son dolorosos. Especialmente este divorcio en concreto, que será rarísimo porque as dúas partes en litixio quedarán definitivamente no mesmo apartamento. Ninguén vaise mudar de piso.»
«Máis urxente que a cuestión das fronteiras, máis urxente que a disputa dos santos lugares, máis urxente que calquera outra cuestión é a traxedia dos refuxiados (...) Todos e cada un dos refuxiados palestinos sen fogar, sen traballo nin país deberían ser provistos de fogar, traballo e pasaporte. Israel non pode admitir a esa xente en grandes cantidades. Se o fai nunca máis será Israel. Pero debería participar na solución, debería admitir parte da responsabilidade nesta traxedia.»
«Os palestinos e outros árabes tiñan verdadeira dificultade para pronunciar a palabra Israel. Adoitaban chamalo a entidade sionista, a criatura artificial, a intrusión, a infección, aldaula almazuuma (o estado ou ser artificial). (...) os israelís non eran mellores naqueles anos ...incapaces de pronunciar as palabras explícitas pobo palestino. Adoitabamos recorrer a eufemismos como os habitantes árabes do país.»
«Agora os dous pobos saben que o outro existe de verdade e a maioría da xente de ambos os bandos sabe que o outro non se irá. Gústalles a idea? En absoluto. É un momento alegre? En absoluto. É un momento moi doloroso.»
«Podedes seguir soñando, non hai censuras nos soños. Pero a realidade é, grosso modo, o texto de 1967. Ponde ou quitade un chisco aquí e alá de mutuo acordo. E algunhas solucións con final aberto para os santos lugares en disputa, porque só unha solución con final aberto pode funcionar aí. No momento en que os líderes de ambos os bandos estean preparados para dicir isto, atoparán aos seus dous pobos tristemente preparados para iso. Non felizmente, pero preparados. Máis preparados que nunca. Foi un duro camiño a través da dor e o derramamiento de sangue, pero preparados.»
«Nunca infravaloro a miopía e a estupidez dos líderes de ambos os bandos. Pero sucederá.»
Por Kepa Bilbao Ariztimuño
Hika, nº150 - decembro 2003
Amos Oz, grande mestre da prosa moderna hebrea, é un dos escritores israelís máis lido -traducido a máis de trinta linguas- e recoñecido internacionalmente pola súa loita para que a paz se abra camiño entre os fanatismos de israelís e palestinos.
É un intelectual que non se cansa de repetir que o choque entre xudeus israelís e árabes palestinos non é unha historia de bos e malos, senón unha traxedia: un choque entre dereito e dereito. Entre o xusto e o xusto, non entre o xusto e o inxusto.
Proclama que tanto os israelies como os palestinos teñen unha reivindicación moi fundamentada. Unha causa moi xusta, que ambos defenden ás veces de forma equivocada. E díxoo tantas veces que gañouse o título de traidor a ollos de algúns dos seus compatriotas así como aos dos seus amigos os árabes palestinos aos que nunca conseguiu satisfacer por completo, en parte, porque pensan que a súa postura non é o suficientemente radical, propalestina nin proárabe.
Acúsanlle de traidor como a Profi, o protagonista da novela "Unha pantera no soto", coa que gañou en 1988 o premio nacional de literatura e que desencadeou un escándalo en Israel, levando a dereita o caso ao Tribunal Superior de Xustiza, o cal finalmente desestimou o recurso.
E non lles falta razón aos seus compatriotas, os seus escritos molestan. Amos, co humor que lle caracteriza, recibe o título de traidor como unha condecoración máis a engadir ao do premio nacional e o defíne como aquel que cambia no medio dos que non cambian e odian o cambio e nin sequera poden imaxinar un cambio, a pesar de que sempre queiran cambiarlle a un.
De pais sobrevivientes do Holocausto na Europa oriental, Amos Oz naceu en 1939 en Xerusalén, unha das cidades máis cosmopolitas do mundo, na que había barrios árabes, barrios xudeus, barrios armenios, barrios alemáns, unha colonia americana e outra grega. Unha cidade mestiza na que en cada barrio rezábase de xceito diferente, falábase unha lingua diferente, vestíase de forma diferente. Había tensións pero non violencia, a pesar de que todos pensaban que Xerusalén era realmente súa.
Ao catorce anos Amos Klausner cóntanos como se rebelou contra o mundo do seu pai: «Xa estaba farto desa atmosfera erudita, dos valores burgueses da clase media e da política de dereita. Así que decidín converterme en todo o que o meu pai non era. El era de dereitas, eu decidín ser socialista. El era un erudito, eu decidín manexar un tractor. El era un intelectual, eu decidín ser granxeiro sionista e socialista. E entre outras cousas, tamén decidín adoptar un novo apelido hebreo, Oz, que significa coraxe, determinación, forza, cousas que eu necesitaba profundamente cando deixei a miña casa e funme a vivir só nun kibbutz».
Entre 1953 e 1986 viviu no kibbutz Hulda no que compaxinou os seus labores no campo coa escritura. Pasou algúns períodos fóra do kibbutz. Fixo o servizo militar no exército israelí en 1961, e combateu na guerra do Seis Días (1967) e de Iom Kippur (1973). Nesta época, estudou filosofía e literatura na Universidade Hebrea de Xerusalén. Estivo como profesor convidado nas universidades de Oxford (1969-70) e Colorado (1984-85). En 1986 a enfermidade asmática do seu fillo fixo que se trasladase a Arat polo seu clima seco, unha pequena poboación de 20.000 habitantes no corazón do deserto de Judea.
Cun estilo no que destacan a claridade, o saber colocarse no lugar do outro, o humor, a ironía e o paradoxo, Oz, explora os conflitos e tensións da sociedade israelí contemporánea; as tensións e presións que soportan as persoas pola ideoloxía, as fronteiras xeográficas e o pasado histórico brutal. As súas primeiras obras publicadas datan da década do sesenta. Quizais noutra parte, dedicada á memoria do seu pai, foi adaptada para o teatro. "O meu marido Mikhail" (1968), levada ao cinema por Dan Wollman en 1975, foi elixida por un xurado en Alemaña como unha das cen mellores novelas do século XX. "Un descanso verdadeiro" (1982) transcorre en vésperas da guerra do Seis Días. Tamén é autor dunha paz perfecta (1982) e unha infinidade de novelas curtas e ensaios. Obtivo o Premio da Paz en Alemaña (1992) e en Francia gañou o Prix Femina ao mellor libro estranxeiro. Candidato ao Premio Nobel, os seus artigos de opinión sobre o conflito palestino-israelí recóllense nos principais diarios de Europa e EEUU.
Recentemente a editorial Siruela, á publicación das novelas "Non digas Noite", "Un descanso verdadeiro", "Unha pantera no soto" e "O mesmo mar" sumou un novo título de Amos Oz, "Contra o fanatismo", no que recollense tres conferencias sobre o tema pronunciadas polo escritor israelí entre o 2001 e o 2002.
Amos confésanos nelas como de neno el tamén era un pequeno fanático con ínfulas de superioridade moral, chovinista, xordo e cego a todo discurso que fose diferente ao poderoso discurso xudeu sionista da época: «eu era un mozo que lanzaba pedras, un mozo da Intifada xudía. De feito, as primeiras palabras que aprendín a dicir en inglés, á parte de yes ou non, foron British go home!, que era o que os mozos xudeus adoitabamos berrar ás patrullas británicas en Xerusalén mentres as apedreábamos» (p.15).
En todos estes anos, Oz, di converterse nun experto en fanatismos comparados e avoga porque nas escolas e universidades de todo o mundo se impartan cursos sobre este tema, aos que gustosamente prestaríase. E é que o fanatismo para Oz está activo en todo o mundo e atópase en todos os lados, non só o político, hai moitas outras formas. Así mesmo, di, todos podemos contaxiarnos do fanatismo cando tratamos de combatelo. A virtude pódese converter no seu contrario. A historia ensínanos con que frecuencia o ocupado convértese en ocupante, o oprimido en opresor, a vítima de onte en verdugo, con que facilidade cámbianse os papeis. Cre que é tempo de usar as palabras e considera o silencio como un abuso da linguaxe, un mal uso da linguaxe, non só por parte dos intelectuais, dos profesores ou escritores, senón de calquera cidadán. Non importa o impopular que uno poida ser entre os fanatismos de ambos os bandos. Cando un líder, un escritor, ou un simple cidadán diríxese aos seus semellantes como parásitos ou elementos indesexables, tarde ou cedo esas persoas serán tratadas sen dignidade humana. Un escritor, di, que trata cotidianamente coas palabras, cos seus matices, que é experto nun adxectivo singular, ao escoitar unha linguaxe contaminada ten o deber de gritar fogo.
Amos Oz considérase un alumno de Chejov e non de Shakespeare. Unha traxedia pódese resolver dunha maneira shakesperiana na cal a xustiza poética frota sobre o escenario cheo de cadáveres, ou nunha forma chejoviana, na cal todos están melancólicos, desilusionados, esnaquizados, co corazón roto, pero vivos. Tanto nas súas novelas como na loita política, Oz, aposta por algún tipo de desdichada contemporización chejoviana. Non hai acordos felices: un acordo feliz é unha contradición. Un oxímoron.
Transcribo a continuación algúns parágrafos que considerei significativos tirados do seu libro "Contra o fanatismo" (Siruela, 2003). K.B.
Sobre a natureza do fanatismo
«O fanatismo é máis vello que o islam, que o cristianismo, que o xudaísmo. Máis vello que calquera Estado, goberno, ou sistema político. Máis vello que calquera ideoloxía ou credo do mundo. Desgrazadamente, o fanatismo é un compoñente sempre presente na natureza humana.»
«O fanatismo xorde por todas as partes. Con modais máis silenciosos, máis civilizados. Está presente na nosa contorna e talvez dentro de nós mesmos.»
«Traidor é quen cambia a ollos daqueles que non poden cambiar e non cambiarán, aqueles que odian cambiar e non poden concibir o cambio, a pesar de que sempre queiran cambiarlle a un. Noutras palabras, traidor, a ollos do fanático, é calquera que cambia. E é dura a elección entre converterse nun fanático ou converterse nun traidor. Non converterse nun fanático significa ser, até certo punto e dalgún xeito, un traidor a ollos do fanático. Eu fixen a miña elección...»
«Non estou a suxerir que calquera que mantén opinións vehementes sexa un fanático, claro que non. Digo que a semente do fanatismo sempre brota ao adoptar unha actitude de superioridade moral que impide chegar a un acordo. É unha praga moi común, que por suposto, maniféstase en diferentes graos.»
«Moi a miúdo, o fanático só pode contar até un, xa que dous é un número demasiado grande para el ou ela. Ao mesmo tempo, descubriremos que, a miúdo, os fanáticos son sentimentais sen remedio.»
«Conformidade e uniformidade, a urxencia por pertencer a e o desexo de facer que todos os demais pertenzan a, poden constituír perfectamente as formas de fanatismo máis amplamente difundidas, aínda que non as máis perigosas. (...) con frecuencia, o culto á personalidade, a idealización de líderes políticos ou relixiosos, a adoración de individuos sedutores, ben poden constituír outras formas estendidas de fanatismo.»
«Creo que a esencia do fanatismo reside no desexo de obrigar aos demais a cambiar.(...) O fanático é un gran altruísta. A miúdo, está máis interesado nos demais que en si mesmo. Quere salvar a túa alma, redimirte. Liberarche do pecado, do erro (...) Dun xeito ou doutro, o fanático está máis interesado no outro que en si mesmo pola sinxela razón de que ten un si mesmo bastante exiguo ou ningún si mesmo en absoluto.»
«Moi a miúdo, todo comeza na familia. O fanatismo, creo - comeza en casa (...) Debería concluír dicindo que o antídoto tamén se pode atopar en casa: está en potencia na xema dos dedos cando escribimos»
«Moito coidado, o fanatismo é extremadamente pegañento, máis contaxioso que calquera virus. Pódese contraer o fanatismo facilmente, mesmo ao tentar vencelo ou combatelo. Lendo os xornais ou vendo a televisión, é posíbel comprobar todos os días o facilmente que a xente se converte en fanática antifanática»
Sobre a necesidade de chegar a un compromiso e a súa natureza
«Os europeos benintencionados, os esquerdistas europeos, os intelectuais europeos, os liberais europeos sempre necesitan saber, primeiro e sobre todo, quen son os mozos bos e quen son os mozos malos da película. Neste sentido, Vietnam era moi fácil. (...) O apartheid era moi claro (...) Cando se trata dos fundamentos do conflito árabe-israelí, en particular os conflitos palestino-israelís, as cousas non son nin moito menos tan simples (...) non é unha película do salvaxe Oeste. Non é unha loita entre o ben e o mal, máis ben considéroo unha traxedia no sentido máis antigo e preciso do termo: un choque entre dereito e dereito, entre unha reivindicación moi convincente, moi profunda, moi poderosa, e outra reivindicación moi diferente pero non menos convincente, non menos poderosa, non menos humana.»
«Chegar a un acordo, a un compromiso ten unha reputación nefasta na sociedade europea. Especialmente entre os mozos idealistas, que seguen considerando que chegar a un acordo é oportunista e algo artero e escuro que implica falta de coraxe. Non é o meu vocabulario. Para min chegar a un acordo significa vida. E o contrario de chegar a un acordo non é idealismo nin devoción. O contrario é fanatismo e morte.»
«Requírese chegar a un acordo, a un compromiso, non chegar a unha capitulación. O que significa que os palestinos xamais deberían axeonllarse. Nin tampouco os xudeus.(...) pero quero dicir desde o principio que vai doer de xeito abondo. (...) Moitos xudeus israelís non se decatan do profunda que é a conexión emocional dos palestinos coa terra. Igual que moitos palestinos non conseguen darse de conta do profunda que é a conexión xudía coa mesma terra. Pero para chegar a comprendelo, ambas nacións teñen que atravesar un doloroso proceso que pasa por prescindir dos soños, das ilusións, das esperanzas e dos vellos eslóganes do pasado en ambos os bandos.»
«Non son un pacifista no sentido sentimental da palabra. (...) Nunca loitaría -prefiro ir a prisión- por máis territorios. Nunca loitaría por un dormitorio de máis para a nación. Nunca loitaría por lugares sacros ou por vistas aos santos lugares. Nunca loitaría por supostos intereses nacionais. Pero loitaría e loito como un demo pola vida e a liberdade. Por nada máis.»
«Cando formulei ou acuñei a expresión: "Fai a paz, non o amor", desde logo non predicaba en contra de facer o amor. Pero si tentaba acabar dalgunha forma con ese revoltallo sentimental de paz e amor (...) que fai pensar á xente que só con que os mozos malos soltasen as armas o mundo converteríase de inmediato nun marabilloso e adorable lugar. Dá a casualidade de que creo que o amor é pouco cómodo.(...) Non creo que o amor sexa a virtude a través da cal se resolvan os problemas internacionais. Requírense outras virtudes. Requírese sentido da xustiza pero tamén sentido común, imaxinación, habilidade extrema para imaxinar ao outro, para pornos ás veces na pel do outro. Requírese a capacidade racional de comprometernos e, ás veces, de facer sacrificios e concesións. Pero non se require que nos suicidemos a favor da paz.»
«Se chego a ver en vida ao Estado de Israel e ao Estado de Palestina vivir porta con porta como veciños honestos sen explotación, sen derramamento de sangue, sen terror, sen violencia, quedarei saciado mesmo aínda que non prevaleza o amor.»
«Fun moi crítico co movemento nacional palestino durante moitos anos (...) son igualmente crítico con xeracións de israelís sionistas incapaces de imaxinar que hai un pobo palestino, un pobo real, con dereitos lexítimos e reais. Así que ambos os liderados -si, o pasado e o actual- son culpábeis de non entender a traxedia ou polo menos de non contarlla ao seu pobo como cómpre.»
«Non creo nunha lúa de mel repentino. Non son un sentimental.(...) de esperar algo, trataríase máis ben dun divorcio limpo e xusto entre Israel e Palestina. E os divorcios nunca son felices. Por moi xustos que sexan, seguen ferindo, son dolorosos. Especialmente este divorcio en concreto, que será rarísimo porque as dúas partes en litixio quedarán definitivamente no mesmo apartamento. Ninguén vaise mudar de piso.»
«Máis urxente que a cuestión das fronteiras, máis urxente que a disputa dos santos lugares, máis urxente que calquera outra cuestión é a traxedia dos refuxiados (...) Todos e cada un dos refuxiados palestinos sen fogar, sen traballo nin país deberían ser provistos de fogar, traballo e pasaporte. Israel non pode admitir a esa xente en grandes cantidades. Se o fai nunca máis será Israel. Pero debería participar na solución, debería admitir parte da responsabilidade nesta traxedia.»
«Os palestinos e outros árabes tiñan verdadeira dificultade para pronunciar a palabra Israel. Adoitaban chamalo a entidade sionista, a criatura artificial, a intrusión, a infección, aldaula almazuuma (o estado ou ser artificial). (...) os israelís non eran mellores naqueles anos ...incapaces de pronunciar as palabras explícitas pobo palestino. Adoitabamos recorrer a eufemismos como os habitantes árabes do país.»
«Agora os dous pobos saben que o outro existe de verdade e a maioría da xente de ambos os bandos sabe que o outro non se irá. Gústalles a idea? En absoluto. É un momento alegre? En absoluto. É un momento moi doloroso.»
«Podedes seguir soñando, non hai censuras nos soños. Pero a realidade é, grosso modo, o texto de 1967. Ponde ou quitade un chisco aquí e alá de mutuo acordo. E algunhas solucións con final aberto para os santos lugares en disputa, porque só unha solución con final aberto pode funcionar aí. No momento en que os líderes de ambos os bandos estean preparados para dicir isto, atoparán aos seus dous pobos tristemente preparados para iso. Non felizmente, pero preparados. Máis preparados que nunca. Foi un duro camiño a través da dor e o derramamiento de sangue, pero preparados.»
«Nunca infravaloro a miopía e a estupidez dos líderes de ambos os bandos. Pero sucederá.»
quinta-feira, março 29, 2012
Jag Pesaj Sameaj! Felices Festas de Pesaj!
Desde o Colectivo Galiza-Israel queremos desexar unhas Felices Festas de Pesaj a toda a comunidade xudía en especial pola súa proximidade á de Galiza e a de Israel.
Jag Pesaj Sameaj!
Feliz Pesaj!
.
quarta-feira, março 28, 2012
terça-feira, março 27, 2012
domingo, março 25, 2012
Conversación de madrugada
Por Ari Shavit
HAARETZ- 24.03.2012
Hai unha semana, un alto funcionario israelí mantivo unha longa conversa co seu hóspede estadounidense até as altas horas da madrugada. Como o convidado era listo e influinte, o funcionario, despois de ofrecerlle whisky e servir café, decidiu ir ao gran.
«Non hai tempo», dixo o funcionario israelí. En 2013, Irán atoparase máis dentro da zona de inmunidade. O afortalamento permanente de Irán e a dispersión das súas instalacións estratéxicas significan que, para ese entón, mesmo se Israel lanza un ataque, o programa nuclear de Teherán sobrevivirá. Unha vez que iso suceda, todos os que en Israel se opoñen a un ataque pasarán do argumento de «aínda non» a tirarse dos pelos gritando «xa é demasiado tarde». Por iso, queda totalmente claro que 2012 é un ano crítico para Israel. É agora ou nunca.
O alto funcionario israelí describiu as relacións entre Israel e Estados Unidos como excelentes. A diferenza do que ocorría no pasado, non hai disputas de intelixencia ou lagoas retóricas. Tanto desde o punto de vista diplomático como militar, o Goberno de Barack Obama fixo moito máis para enfrontar a Irán que a xestión de Bush. E o propio presidente é, segundo as palabras do funcionario, "impresionante, sensato, tenaz e esperto".
Pero unha visión realista da situación mostra que existen diferenzas comprensíbeis entre Washington e Jerusalem sobre a cuestión iraniana. Mentres que para Estados Unidos, unha bomba nuclear chiíta constitúe un problema estratéxico, para Israel trátase dun problema existencial. Mentres que Estados Unidos pode actuar en contra de Irán con relativa tranquilidade e sen precipitacións o próximo ano, a actuación por parte de Israel só pode realizarse durante este ano que andamos.
Quen sabe que na vida non todo é de cor de rosa deberían entender que é pouco realista esperar que o presidente de EE.UU prometa ao primeiro ministro israelí que deterá a Irán por medio dunha operación militar nalgún momento no futuro. Dese modo, precisamente por mor da estreita relación entre ambos os aliados, Israel debe estar preparado para aceptar o feito de que nesta tremendamente complicada cuestión, debe actuar só, sen consultar a ninguén.
Israel, en opinión do funcionario, deberá de respectar a Estados Unidos, e tomará en conta os seus intereses, pero non vai agardar a que o Estado norteamericano lle conceda autorización para actuar. Israel tampouco informará con antelación aos estadounidenses acerca deste tipo de operacións.
O funcionario israelí dixo que ve a Irán como un tigre de papel. A súa capacidade para levar a cabo un ataque directo sobre a fronte interna de Israel é limitada. O seu control sobre Hezbolláh e Hamás non é total. Se Líbano permite á organización terrorista chiíta atacar a Israel desde o seu territorio, terminará sen centrais eléctricas nin aeroportos.
Gog e Magog? Eses medos son bastante esaxerados. Estados Unidos non ten realmente nada de que preocuparse. Dado que a máxima preocupación de Irán é evitar que Obama se involucre na guerra, non terá ningún interese en atacar obxectivos norteamericanos. As posibilidades de que Teherán faga algo en contra de Estados Unidos son pequenas, e a capacidade de Irán para danar á primeira potencia mundial é case nula.
É verdade que os prezos do petróleo poden dispararse de maneira drástica. Pero incluso esa alza non durará moito tempo. Arabia Saudita aumentará rapidamente a súa produción. Nunhas poucas semanas, o mercado logrará acougarse e as empresas poranse de novo en marcha. Ao mirar cara atrás, todo o mundo agradecerá a Israel, recoñecendo a súa capacidade para resolver, á súa maneira, un problema que o mundo era incapaz de solucionar.
Despacio pero con firmeza, o funcionario israelí encargouse de repetir aquel coñecido mantra de que existen tres parámetros para unha operación israelí: capacidade, lexitimidade e a sensación de que o coitelo xa case roza a gorxa. E agora mesmo temos o coitelo sobre a gorxa, afirmou o funcionario: Polo que atinxe a Israel, 2012 é o ano da decisión.
Israel non está a enganar a ninguén, agregou. Dille a verdade a Obama.
Debemos evitar falar en termos de Auschwitz, pero todo o mundo debe entender que o Estado xudeu non pode permitirse deixar o seu destino en mans doutros. Non é esa a razón pola que viñemos aquí. Non é por iso que establecemos este Estado. O que está en xogo é unha cuestión fundamental de soberanía. Só se somos independentes e fortes, podemos protexernos e ser un socio digno dos nosos aliados.
Ao saír á fría noite de Tel Aviv, o convidado estadounidense estaba axitado e molesto. Escoitara realmente o que pareceulle escoitar? Estivéralle dicindo aquel alto funcionario israelí unha chea de descaradas mentiras, ou o fixo partícipe da verdade?
A finais de ano, o hóspede estadounidense saberao; todos o saberemos.
http://www.israelenlinea.com/magazine-de-semana/articulos/opinion/4569-conversaci
HAARETZ- 24.03.2012
Hai unha semana, un alto funcionario israelí mantivo unha longa conversa co seu hóspede estadounidense até as altas horas da madrugada. Como o convidado era listo e influinte, o funcionario, despois de ofrecerlle whisky e servir café, decidiu ir ao gran.
«Non hai tempo», dixo o funcionario israelí. En 2013, Irán atoparase máis dentro da zona de inmunidade. O afortalamento permanente de Irán e a dispersión das súas instalacións estratéxicas significan que, para ese entón, mesmo se Israel lanza un ataque, o programa nuclear de Teherán sobrevivirá. Unha vez que iso suceda, todos os que en Israel se opoñen a un ataque pasarán do argumento de «aínda non» a tirarse dos pelos gritando «xa é demasiado tarde». Por iso, queda totalmente claro que 2012 é un ano crítico para Israel. É agora ou nunca.
O alto funcionario israelí describiu as relacións entre Israel e Estados Unidos como excelentes. A diferenza do que ocorría no pasado, non hai disputas de intelixencia ou lagoas retóricas. Tanto desde o punto de vista diplomático como militar, o Goberno de Barack Obama fixo moito máis para enfrontar a Irán que a xestión de Bush. E o propio presidente é, segundo as palabras do funcionario, "impresionante, sensato, tenaz e esperto".
Pero unha visión realista da situación mostra que existen diferenzas comprensíbeis entre Washington e Jerusalem sobre a cuestión iraniana. Mentres que para Estados Unidos, unha bomba nuclear chiíta constitúe un problema estratéxico, para Israel trátase dun problema existencial. Mentres que Estados Unidos pode actuar en contra de Irán con relativa tranquilidade e sen precipitacións o próximo ano, a actuación por parte de Israel só pode realizarse durante este ano que andamos.
Quen sabe que na vida non todo é de cor de rosa deberían entender que é pouco realista esperar que o presidente de EE.UU prometa ao primeiro ministro israelí que deterá a Irán por medio dunha operación militar nalgún momento no futuro. Dese modo, precisamente por mor da estreita relación entre ambos os aliados, Israel debe estar preparado para aceptar o feito de que nesta tremendamente complicada cuestión, debe actuar só, sen consultar a ninguén.
Israel, en opinión do funcionario, deberá de respectar a Estados Unidos, e tomará en conta os seus intereses, pero non vai agardar a que o Estado norteamericano lle conceda autorización para actuar. Israel tampouco informará con antelación aos estadounidenses acerca deste tipo de operacións.
O funcionario israelí dixo que ve a Irán como un tigre de papel. A súa capacidade para levar a cabo un ataque directo sobre a fronte interna de Israel é limitada. O seu control sobre Hezbolláh e Hamás non é total. Se Líbano permite á organización terrorista chiíta atacar a Israel desde o seu territorio, terminará sen centrais eléctricas nin aeroportos.
Gog e Magog? Eses medos son bastante esaxerados. Estados Unidos non ten realmente nada de que preocuparse. Dado que a máxima preocupación de Irán é evitar que Obama se involucre na guerra, non terá ningún interese en atacar obxectivos norteamericanos. As posibilidades de que Teherán faga algo en contra de Estados Unidos son pequenas, e a capacidade de Irán para danar á primeira potencia mundial é case nula.
É verdade que os prezos do petróleo poden dispararse de maneira drástica. Pero incluso esa alza non durará moito tempo. Arabia Saudita aumentará rapidamente a súa produción. Nunhas poucas semanas, o mercado logrará acougarse e as empresas poranse de novo en marcha. Ao mirar cara atrás, todo o mundo agradecerá a Israel, recoñecendo a súa capacidade para resolver, á súa maneira, un problema que o mundo era incapaz de solucionar.
Despacio pero con firmeza, o funcionario israelí encargouse de repetir aquel coñecido mantra de que existen tres parámetros para unha operación israelí: capacidade, lexitimidade e a sensación de que o coitelo xa case roza a gorxa. E agora mesmo temos o coitelo sobre a gorxa, afirmou o funcionario: Polo que atinxe a Israel, 2012 é o ano da decisión.
Israel non está a enganar a ninguén, agregou. Dille a verdade a Obama.
Debemos evitar falar en termos de Auschwitz, pero todo o mundo debe entender que o Estado xudeu non pode permitirse deixar o seu destino en mans doutros. Non é esa a razón pola que viñemos aquí. Non é por iso que establecemos este Estado. O que está en xogo é unha cuestión fundamental de soberanía. Só se somos independentes e fortes, podemos protexernos e ser un socio digno dos nosos aliados.
Ao saír á fría noite de Tel Aviv, o convidado estadounidense estaba axitado e molesto. Escoitara realmente o que pareceulle escoitar? Estivéralle dicindo aquel alto funcionario israelí unha chea de descaradas mentiras, ou o fixo partícipe da verdade?
A finais de ano, o hóspede estadounidense saberao; todos o saberemos.
http://www.israelenlinea.com/magazine-de-semana/articulos/opinion/4569-conversaci
11-M
Unha emotiva versión do tema "Jueves" que o grupo basco "La Oreja de Van Gogh" dedicara ás vítimas da masacre islamista en Atocha. Participan no video ademais de LOVG o cantante israelí David Broza e a árabe-israelí Mira Awad (quen participara representando a Israel en Eurovisión 2009 xunto a cantante Noa)
sábado, março 24, 2012
Unha funcionaria da ONU divulga novas falsas a mantenta
O Embaixador israelí nas Nacións Unidas esixiu formalmente que Khulood Badawi, quen é a representante da OCHA (UN Office for the Coordination of Humanitarian Affairs - Oficina das Nacións Unidas para a Coordinación de Asuntos Humanitarios) en Xerusalén sexa apartada das súas funcións despois de que ela colgara vía Twitter unha foto dunha meniña palestina morta por un ataque da Forza Aérea de Israel, cando en realidade a foto correspondía a unha meniña morta nun accidente de coche hai catro anos. A semana pasada, segundo o informe, Badawi enviou ao mundo vía Twitter unha foto dun neno ensangüentada nos brazos do pai coa seguinte descrición: "A Palestina sangra. Outro neno morto por Israel. Outro pai cargando a súa filla para o túmulo en Gaza". Esta mensaxe polo Twitter tivo unha enorme resonancia, e informaba que a meniña palestina morrera vitima dun ataque aéreo israelí o día anterior, mais unha investigación de Israel sobre esta afirmación descubriu que o certo era que esta meniña falecera nun accidente de coche en 2006!
Na súa carta a subsecretaria xeral da OCHA Valerie Amos, o embaixador de Israel na ONU Ron Prosor escribiu: "A foto foi tirada e publicada en 2006 por Reuters, cando informou que este neno morreu nun accidente. Este neno non foi evidentemente morto por israelís". Deste xeito o Embaixador Prosor pediu a dimisión inmediata de Badawi polo seu tweet incendiario, e esclarecendo que a "Sra. Badawi violou completamente os artigos 100 e 101 da Carta da ONU". A Fox News informou que a OCHA contratou a Badawi, a pesar do seu pasado de activismo pro-palestino, ao mesmo tempo en que o sitio web da OCHA define que "os axentes humanitarios non deben tomar partido en hostilidades ou se envolveren en controversias de natureza política, racial, relixiosa ou ideolóxica". En resposta á carta de Prosor, Amos escribiu: "É lamentábel que un membro do equipo da OCHA teña colgado informacións no seu perfil persoal no Twitter, informacións esas que son falsas e que se refiren a cuestións relacionadas co seu traballo. As opinións expresadas nos seus tweets non reflecten a opinión da OCHA, nin foron sancionada ou aprobadas pola OCHA". Porén a voceira da OCHA Amanda Pitt informou que Badawi continúa na súa función, e que "internamente estamos revisando se debemos emprender algunha acción en relación a un membro do equipo".
Na súa carta a subsecretaria xeral da OCHA Valerie Amos, o embaixador de Israel na ONU Ron Prosor escribiu: "A foto foi tirada e publicada en 2006 por Reuters, cando informou que este neno morreu nun accidente. Este neno non foi evidentemente morto por israelís". Deste xeito o Embaixador Prosor pediu a dimisión inmediata de Badawi polo seu tweet incendiario, e esclarecendo que a "Sra. Badawi violou completamente os artigos 100 e 101 da Carta da ONU". A Fox News informou que a OCHA contratou a Badawi, a pesar do seu pasado de activismo pro-palestino, ao mesmo tempo en que o sitio web da OCHA define que "os axentes humanitarios non deben tomar partido en hostilidades ou se envolveren en controversias de natureza política, racial, relixiosa ou ideolóxica". En resposta á carta de Prosor, Amos escribiu: "É lamentábel que un membro do equipo da OCHA teña colgado informacións no seu perfil persoal no Twitter, informacións esas que son falsas e que se refiren a cuestións relacionadas co seu traballo. As opinións expresadas nos seus tweets non reflecten a opinión da OCHA, nin foron sancionada ou aprobadas pola OCHA". Porén a voceira da OCHA Amanda Pitt informou que Badawi continúa na súa función, e que "internamente estamos revisando se debemos emprender algunha acción en relación a un membro do equipo".
sexta-feira, março 23, 2012
Vergoña do xénero humano
Por Roberto Maiztegui
Hai pouco tempo, a xornalista catalá Pilar Rahola preguntábase, nun artigo, as razóns polas cales a sociedade occidental "benpensante" non sae á rúa a denunciar os horrorosos crimes contra a humanidade que o réxime sirio de Bachar al Asad está a cometer contra o seu propio pobo. En aparencia -dicía Rahola-, os únicos excesos condenábeis que se cometen na polvoreira do Medio Oriente son os que, eventualmente, poida cometer Israel.
A pregunta, que de ningunha maneira é retórica, pon o dedo na chaga e denuncia varias secuelas, que afectan ao que se segue coñecendo no mundo como "esquerda": o racismo antixudeu, a moralidade acomodaticia (as dúas fan o mesmo, segundo a simpatía ou antipatía que cada un xenere, condénase ou absolvese, ou, o que é peor, ignórase), a estupidez disfrazada de compromiso político.
Todos os actos condenábeis que Israel cometeu nos seus pouco máis de 60 anos de existencia non resisten unha mínima comparación co que o réxime sirio de Asad está a facer co único obxectivo de prolongar a súa ditadura.
Ben e certo que o tirano sirio representa ao Partido Baas, que se di socialista e antimperialista, e iso parece xustificar a complicidade feita de silencio e indiferenza ante a masacre dun pobo.
A pregunta, que de ningunha maneira é retórica, pon o dedo na chaga e denuncia varias secuelas, que afectan ao que se segue coñecendo no mundo como "esquerda": o racismo antixudeu, a moralidade acomodaticia (as dúas fan o mesmo, segundo a simpatía ou antipatía que cada un xenere, condénase ou absolvese, ou, o que é peor, ignórase), a estupidez disfrazada de compromiso político.
Todos os actos condenábeis que Israel cometeu nos seus pouco máis de 60 anos de existencia non resisten unha mínima comparación co que o réxime sirio de Asad está a facer co único obxectivo de prolongar a súa ditadura.
Ben e certo que o tirano sirio representa ao Partido Baas, que se di socialista e antimperialista, e iso parece xustificar a complicidade feita de silencio e indiferenza ante a masacre dun pobo.
Se volvesen á vida os idealistas xeradores do socialismo, desde Saint Simon a Kausky, de Blanc a Bernstein, de Bujarin ao Trosky ou mesmo Marx, e ollasen a que reduciuse o soño dunha sociedade liberada da explotación do home polo home.
Bachar al Asad é fillo de Hafez al Asad, que exerceu con man de ferro o poder a Siria desde 1963; curioso paralelismo co peor das vellas monarquías as destas dinastías de sedicentes socialistas: Fidel e Raúl Castro en Cuba, Kim Il-sung, Kim Jong-il e Kim Jong-un en Corea, os Asad en Siria. Non só tenen semellanza nisto, senón nos métodos que empregan para manterse no poder, enchendo o aire de grandes palabras e promesas de nunca cumprida xustiza.
Hai agora un ano que estalou, no marco da "primavera árabe", a rebelión contra a ditadura siria. Non vén ao caso opinar aquí sobre os fins últimos deste grande movement
o, nin sobre a sospeita (que certamente teño) de que ten moi pouco que ver coas liberdades públicas e moito, talvez demasiado, co integrismo islamofascista. Non se pode nin se debe especular con intencións políticas cando están a suceder horrores como os que nos ocupan: as torturas máis abxectas, as uñas arrincadas aos nenos por escribir nos muros que non queren ao réxime, o bombardeo desapiadado contra a poboación civil son crimes de lesa humanidade, e como tal deben ser condenados por todos nós.
Bachar al Asad, médico oftalmólogo, xeneral dun exército asasino cuxos galóns fóronlle regalados por ser fillo de quen é, "presidente" votado libremente por ninguén, móstrase aferrado ao seu tambaleante poder con uñas de fera depredadora.
A crer no que testifican persoas dignas de toda credibilidade, como a xornalista española Mónica García Prieto, ninguén, nin o defunto Muammar Gadafi, chegaron a semellantes extremos de brutalidade represiva. E mentres esa traxedia desenvólvese día a día ante os ollos de toda a humanidade, que fan os líderes da moi democrática Europa? Onde están os "corredores sanitarios" que se constituíron en Libia e que terminaron por derrocar aquela ditadura?
Desde as miñas conviccións máis profundas, como vello militante da esquerda, afirmo que o que se vive hoxe en Siria é a negación absoluta, a perfecta contracapa daquilo no que tantos, e tan profundamente, cremos e loitamos. Bachar al Asad non é mellor que Pinochet ou que Videla; nin un pouquiño. Terminará coma eles, sen dúbida; pero mentres ese acontecemento non chegue, é preciso rematar con esta barbarie desatada, vergoña de todo o xénero humano.
Bachar al Asad é fillo de Hafez al Asad, que exerceu con man de ferro o poder a Siria desde 1963; curioso paralelismo co peor das vellas monarquías as destas dinastías de sedicentes socialistas: Fidel e Raúl Castro en Cuba, Kim Il-sung, Kim Jong-il e Kim Jong-un en Corea, os Asad en Siria. Non só tenen semellanza nisto, senón nos métodos que empregan para manterse no poder, enchendo o aire de grandes palabras e promesas de nunca cumprida xustiza.
Hai agora un ano que estalou, no marco da "primavera árabe", a rebelión contra a ditadura siria. Non vén ao caso opinar aquí sobre os fins últimos deste grande movement
o, nin sobre a sospeita (que certamente teño) de que ten moi pouco que ver coas liberdades públicas e moito, talvez demasiado, co integrismo islamofascista. Non se pode nin se debe especular con intencións políticas cando están a suceder horrores como os que nos ocupan: as torturas máis abxectas, as uñas arrincadas aos nenos por escribir nos muros que non queren ao réxime, o bombardeo desapiadado contra a poboación civil son crimes de lesa humanidade, e como tal deben ser condenados por todos nós.Bachar al Asad, médico oftalmólogo, xeneral dun exército asasino cuxos galóns fóronlle regalados por ser fillo de quen é, "presidente" votado libremente por ninguén, móstrase aferrado ao seu tambaleante poder con uñas de fera depredadora.
A crer no que testifican persoas dignas de toda credibilidade, como a xornalista española Mónica García Prieto, ninguén, nin o defunto Muammar Gadafi, chegaron a semellantes extremos de brutalidade represiva. E mentres esa traxedia desenvólvese día a día ante os ollos de toda a humanidade, que fan os líderes da moi democrática Europa? Onde están os "corredores sanitarios" que se constituíron en Libia e que terminaron por derrocar aquela ditadura?
Desde as miñas conviccións máis profundas, como vello militante da esquerda, afirmo que o que se vive hoxe en Siria é a negación absoluta, a perfecta contracapa daquilo no que tantos, e tan profundamente, cremos e loitamos. Bachar al Asad non é mellor que Pinochet ou que Videla; nin un pouquiño. Terminará coma eles, sen dúbida; pero mentres ese acontecemento non chegue, é preciso rematar con esta barbarie desatada, vergoña de todo o xénero humano.
quinta-feira, março 22, 2012
O catalanismo e Israel
Por Andreu Lascorz. President da Associació de Ralacions Culturals Catalunya-Israel-ARCCI . http://arcci.cat/
En terras catalás, cristiáns e xudeus conviviron durante máis dun milenio. Durante os disturbios de 1348, 1391 e durante o Adoutrinamento-Desputa de Tortosa moitos xudeus cataláns convertéronse e fundíronse cos cristiáns cataláns. Despois da expulsión de 1492 e até o día de hoxe algúns israelís reivindican as súas orixes catalás, e moitos cataláns maniféstanse publicamente como admiradores do Estado de Israel e do que representa.
Procuremos as causas! durante moitos séculos cristiáns e xudeus cataláns non sentían hostilidade. Non había unha familia da nobreza catalano-aragonesa, empezando por Ferran o Católico que non tivese sangue xudeu. Como é que despois da expulsión, non había odio en Catalunya entre os descendentes dos expulsados? Como é que había comunidades xudías catalás en todo o Mediterráneo e mesmo en Israel? Como é que algúns eruditos como en Salvador Espriu reflexionan sobre o Pobo xudeu e Israel, con profundo afecto? Como é que moitos cataláns levan con orgullo a suposta xudeidade dos seus apelidos?
O catalanismo naceu na primeira parte do século XIX como un movemento cultural que quería recuperar a lingua e cultura catalás. A Haskalà (iluminismo, educación) a finais do século XVIII quería incrementar a educación en hebreo e a historia xudía. Posteriormente, o catalanismo estruturouse como un movemento político, o sionismo, reivindicou politicamente o dereito á existencia dun estado xudeu. A declaración Balfour de 1917 marca a diferenza de partida ao século XX entre o Catalanismo e o Sionismo.
Baroja afirmaba que os cataláns eran como os xudeus, diferentes, descendentes deles, e cos mesmos valores que eles. O filosemitismo aparece a na obra de Salvador Espriu, onde Israel é a referencia catalá. Moi amodo o catalanismo aceptará e buscará nexos entre xudeus e cataláns. Despois da Guerra Civil española e do Holocausto, a creación e independencia do Estado de Israel no ano 1948 recíbese como unha boa nova, un estímulo para o catalanismo tanto de dereitas como de esquerdas, afecto que creado Estado, será case sempre unidireccional, son os cataláns os que buscan o referente israelí.
A fractura fundamentalmente- entre o catalanismo de esquerda e Israel, comeza após a guerra dos Seis Sías bo ano 1967, onde presentase ao Estado de Israel como o novo Goliat e elaboranse discursos cada vez máis israelófobos. A partirres deste intre créase un fío condutor entre Israelofobia, anticolonialismo, anticapitalismo, rexeitamento ao papel dos Eastsdos Unidos… que dará a luz posteriormente a xudeofobia. En Catalunya algúns medios de comunicación, moi israelófobo axudaron moito a crear e a alimentar este sentimento antiisraelí e o catalanismo tamén viuse afectado, especialmente o catalanismo de esquerda. De xeito que o “politicamente correcto” foi a hostilidade antiisraeli, que posteriormente pasou a negar o dereito a existencia mesma do Estado de Israel seica que como presunta solución de moitos conflitos.
A pesares de todo, sorprendentemente, unha moi boa parte do catalanismo, maioritaria, séntese atraída polo Estado de Israel e polo que representa. De forma que acho pódese afirmar, que neste momento, o catalanismo continúa sendo filoisraeli.
* Extracto da conferencia pronunciada en Reus o 20 de marzo de 2012
Procuremos as causas! durante moitos séculos cristiáns e xudeus cataláns non sentían hostilidade. Non había unha familia da nobreza catalano-aragonesa, empezando por Ferran o Católico que non tivese sangue xudeu. Como é que despois da expulsión, non había odio en Catalunya entre os descendentes dos expulsados? Como é que había comunidades xudías catalás en todo o Mediterráneo e mesmo en Israel? Como é que algúns eruditos como en Salvador Espriu reflexionan sobre o Pobo xudeu e Israel, con profundo afecto? Como é que moitos cataláns levan con orgullo a suposta xudeidade dos seus apelidos?
O catalanismo naceu na primeira parte do século XIX como un movemento cultural que quería recuperar a lingua e cultura catalás. A Haskalà (iluminismo, educación) a finais do século XVIII quería incrementar a educación en hebreo e a historia xudía. Posteriormente, o catalanismo estruturouse como un movemento político, o sionismo, reivindicou politicamente o dereito á existencia dun estado xudeu. A declaración Balfour de 1917 marca a diferenza de partida ao século XX entre o Catalanismo e o Sionismo.
Baroja afirmaba que os cataláns eran como os xudeus, diferentes, descendentes deles, e cos mesmos valores que eles. O filosemitismo aparece a na obra de Salvador Espriu, onde Israel é a referencia catalá. Moi amodo o catalanismo aceptará e buscará nexos entre xudeus e cataláns. Despois da Guerra Civil española e do Holocausto, a creación e independencia do Estado de Israel no ano 1948 recíbese como unha boa nova, un estímulo para o catalanismo tanto de dereitas como de esquerdas, afecto que creado Estado, será case sempre unidireccional, son os cataláns os que buscan o referente israelí.
A fractura fundamentalmente- entre o catalanismo de esquerda e Israel, comeza após a guerra dos Seis Sías bo ano 1967, onde presentase ao Estado de Israel como o novo Goliat e elaboranse discursos cada vez máis israelófobos. A partirres deste intre créase un fío condutor entre Israelofobia, anticolonialismo, anticapitalismo, rexeitamento ao papel dos Eastsdos Unidos… que dará a luz posteriormente a xudeofobia. En Catalunya algúns medios de comunicación, moi israelófobo axudaron moito a crear e a alimentar este sentimento antiisraelí e o catalanismo tamén viuse afectado, especialmente o catalanismo de esquerda. De xeito que o “politicamente correcto” foi a hostilidade antiisraeli, que posteriormente pasou a negar o dereito a existencia mesma do Estado de Israel seica que como presunta solución de moitos conflitos.
A pesares de todo, sorprendentemente, unha moi boa parte do catalanismo, maioritaria, séntese atraída polo Estado de Israel e polo que representa. De forma que acho pódese afirmar, que neste momento, o catalanismo continúa sendo filoisraeli.
* Extracto da conferencia pronunciada en Reus o 20 de marzo de 2012
terça-feira, março 20, 2012
Ou son os xudeus ou é o tranvía
Por Javier Gómez
Escribo en quente e convén non facelo. Pero xa é sete palabras tarde para arranxar iso, así que, como moito, convén só telo presente. Difícil escribir en frío pensando nos metrallados esta mañá nunha escola xudía de Toulouse: un, de dez anos, dous irmáns de seis e tres anos, e o pai destes, profesor de lingua hebrea na escola. Un adolescente de 17 anos loita nestes momentos nun hospital por non ser o quinto cadáver. Mortos baixo as balas por ser xudeus. En 2012. En Europa.
Onte colguei en Twitter a portada en facsímil do New York Times do 15 de maio de 1948, día da creación do Estado de Israel. Un capricho xornalístico dunha recente viaxe a Israel. Un tipo que, a xulgar polo avatar, defende os dereitos dos homosexuais, respondeume que os xudeus se valen da "renda emocional do Holocausto" para masacrar aos palestinos. Entendín que ante semellante falta de sensibilidade e matices, non valía a pena entrar en razoamentos, pero si me custou dixerir a frase. Confío en que lle vaia ben defendendo os dereitos dos oprimidos por razóns sexuais.
O outro día paseaba por Xerusalén-Este cando percibín un incremento da presenza militar. Aos poucos minutos decateime de que apuñalaran a unha muller israelí. Fixérao un palestino. Cal foi a miña estupefacción cando, ao ler a nota da axencia Efe, descubrín que o suxeito do titular non era a muller, nin o acto de violencia, senón o tranvía: "O tranvía de Xerusalén é suspendido tras ser apuñalada unha muller xudía".
Pasei a noite na zona árabe de Xerusalén. Falei cos seus habitantes, a maioría israelís árabes, os mesmos que en varias enquisas aseguraron que preferirían seguir vivindo no Estado de Israel, aínda que se constituíse por fin un Estado Palestino. E lembrei un texto no xornal El Mundo que falaba de apartheid en 9 quilómetros cadrados. Dun "muro gris de cemento". Do "cheiro e a desposesión". Duns barrios abandonados, sen recollida de lixo nin servizo postal. Estrañoume ver como recollían o lixo. Sorprendeume non atopar ese muro de cemento, por máis que o busquei. Vino en Belén. Ou preto de Ramallah, pero non en Xerusalén. Nin que dicir das miñas cellas arqueadas ao ver como chegaban cartas ao hotel onde durmía, preto da Porta de Herodes.
Recoñezo que sempre me seduciu a utopía do sionismo de esquerdas: unha democracia en Oriente Medio, un verxel no deserto, un Israel progresista, un soño do que cada vez queda menos. Por non dicir case nada. Preguntáballe a un amigo que coñece ben a cuestión por que a esquerda israelí está feita trizas e respondeume cunha lóxica esmagadora: "A esquerda pacifista pediu a retirada do sur do Líbano para conseguir a paz e, desde entón, Hezbolláh atacoulles desde alí. A esquerda pacifista pediu a retirada de Gaza para conseguir a paz e desde entón Hamás ataca con morteiros. Obviamente, a ver quen lles fai caso agora pedindo a retirada unilateral de Cisxordania".
Neses días do meu periplo israelí e palestino recomenzaron as escaramuzas en Gaza. Israel iniciou as hostilidades matando o xefe das milicias. A Yihad islámica e outras milicias responderon con disparos de morteiro e mísiles sobre zonas habitadas por civís. O Exército israelí bombardeou as posicións de lanzamento de morteiros cun saldo de 25 mortos. Se contabilicei ben, 22 milicianos de Hamás e 3 civís (a q
uen lle importa se a foto difundida desde Palestina dunha nena de 6 anos vítima dos ataques israelís era en realidade dun accidente de coche de hai 6 anos). En territorio israelí caeron 153 mísiles Grad e foguetes Qassam, máis medio centenar interceptados no aire.Israel equivócase. Israel mata. Israel esmaga moitos dereitos dos palestinos para defender os seus. E, perdón por unha formulación tan simplista, a min paréceme mal. Pero os palestinos matan, equivócanse e tamén esmagan dereitos, aínda que dicilo supoña para algúns participar na "renda emocional do Holocausto". Dá a sensación de que, cara a fóra, cara ao xornalismo, cara a España, as cartas de bos e malos xa están repartidas antes de analizar cada feito, cada día, cada evento. E nas polvoreiras do mundo parece arriscado xogarlla a indios e vaqueiros.
Os pobres afgáns resistentes aos soviéticos convertéronse anos despois no terror talibán. A resistencia siria empeza a estar influenciada pola yihad e os seus metodos terroristas. Moitos dirixentes africanos estudaban en Europa e Estados Unidos e conducían movementos de liberación que despois, apoiados por Occidente, reproducían no poder as mesmas ditaduras pero cambiando as contas de crédito beneficiadas por esquilmar aos seus pobos. Por non falar dos Balcáns, onde cada piñeiral esconde unha fosa común, e hainas de todas as cores.
Por certo, a muller apuñalada restablécese no hospital. E o tranvía de Xerusalén retomou o seu servizo. Segue percorrendo ambas as zonas de Xerusalén: a hebrea e a palestina, a xudía e a árabe, a occidental e a oriental. Nos seus vagóns viaxan pasaxeiros de todos os credos.
segunda-feira, março 19, 2012
Comunicado de AGAI
COMUNICADO DE AGAI
CONDENA DO ATENTADO TERRORISTA ANTISEMITA EN FRANCIA
Desde a ASOCIACIÓN GALEGA DE AMIZADE CON ISRAEL-AGAI, queremos expresar a nosa máxima condena e repulsa polo salvaxe atentado terrorista de carácter antisemita cometido onte contra unha escola xudía en Toulouse (Francia), e no que morreron tres nenos e o pai de dous deles e un quinto rapaz debátese entre a vida e a morte.
Desde AGAI quemos salientar que este atentado xenófobo non é desgrazadamente un feito illado en Europa. Desde que o 22 de xullo pasado o ultradereitista Anders Breivik acabase coa vida de 77 persoas en Oslo sucedéronse en toda Europa múltiples ataques motivados por odio racial e xenófobo en varios países, o que pon de manifesto que a intolerancia mata.
A indolencia por parte da maioría dos Estados á hora de loitar e combater contra os discursos, delitos e incidentes de odio propicia que colectivos vulnerábeis, minorías étnicas e relixiosas, inmigrantes e refuxiados, entre outros, sufran unha ameaza permanente que en moitos casos concrétase en forma de agresión ou asasinato como no brutal atentado antisemita de onte en Francia.
Desde AGAI queremos nestes momentos de profunda dor transmitir as nosas condolencias ás familias das vítimas e dos feridos.
Desde a Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI esiximos das Autoridades europeas que adopten as medidas pertinentes para velar pola seguridade das minorías e que garantan o cumprimento da lei en aras do mantemento da convivencia democrática.
Vigo, 19 de marzo de 2012
sábado, março 17, 2012
Un rapaz palestino limpa o sangue dunha vaca
A foto que tedes arriba foi publicada en Marzo de 2010 e mostra a un rapaz palestino no matadoiro dos seus pais en Ramallah limpando o sangue dunha vaca. A propaganda palestiniana recuperou agora a fotografia e faina circular pola rede co dramático título de "crianza palestina lava o sangue do seu irman", suxerindo que a morte teria sucedido durante os recentes ataques do IDF a Gaza. Mais a idea non é orixinal, en xuño de 2011 a mesma foto foi mostrada neste blogue co suxestivo título de "un menino palestino lava o sangue de seu irmán morto por unha bomba das forzas de ocupación israelitas". Xa nin se toman o traballo de ir mudando as fotografías.
Via: Lisboa-Tel Aviv.Philosemitisme.
Via: Lisboa-Tel Aviv.Philosemitisme.
sexta-feira, março 16, 2012
A trampa inmobiliaria
Por Gabriel Bacalor*
A medio ano da multitudinaria mobilización dos "indignados" israelís, continúan as demandas por xustiza social. A pesar dos esforzos do economista Manuel Trajtenberg por ofrecer unha solución sistémica á inequidade, a incapacidade do goberno de Netanyahu para reducir o custo de vida atopa a súa columna vertebral no sector inmobiliario. Mentres a cuarta parte dos ingresos familiares en Israel destínanse a cubrir os custos residenciais, os conflitos de intereses dentro da coalición gobernante, converten aos plans públicos de construción de vivendas sociais nunha quimera. Por que o actual goberno israelí é incapaz de reducir os prezos das vivendas? Cales son os verdadeiros intereses que subxacen tras as demandas sociais? Máis aló de enconos e demagoxias, é posible divisar algunhas respostas.
ESCASEZA DE VIVENDAS
A principal razón do déficit habitacional israelí radica na limitada oferta inmobiliaria. Con só 105 unidades habitacionales cada 100 familias, un cociente que se atopa entre os máis baixos do mundo desenvolvido, Israel oferta 30.000 propiedades novas por ano, fronte a unha demanda crecente superior ás 40.000 vivendas anuais. Á escaseza de oferta, súmase a grande cantidade de inmobles adquiridos para investimento e que non se ofrecen como vivendas dispoñibles para aluguer. Na actualidade, segundo a Compañía Eléctrica de Israel, o total de propiedades deshabitadas ascende a 47.000 unidades. A orixe deste fenómeno radica en que, durante a última década, o Estado Xudeu converteuse nun atractivo destino para investidores externos en bens raíces, desexosos por diversificar o risco das súas carteiras inmobiliarias locais. As vantaxes que Israel ofrece ao investidor estranxeiro, entre as que se destacan as exencións impositivas para certas compras, o baixo risco de perda de valor e a alta seguridade xurídica, contribuíron a reforzar unha demanda de propiedades que, como máximo, son utilizadas un par de veces ao ano, pola familia do investidor.
FALTA DE INCENTIVOS
A perspectiva económica neoliberal do Premier Netanyahu, sustentada en promover privatizacións e reducir o tamaño do Estado, queda no tinteiro cando se trata de resignar os zumentos ingresos que o fisco recibe do sector de bens raíces: Os ingresos anuais do goberno en concepto de taxas e impostos inmobiliarios superan, na actualidade, os 1.800 millóns de dólares. A expansión da oferta inmobiliaria mediante construción de vivendas sociais podería minguar os prezos de mercado, que á vez contraería a recadación pública proveniente do sector, nun momento no que o Estado Xudeu require de colchón económico, para afrontar a incerteza que xeran a ameaza nuclear iraniana e a inestable situación política do mundo árabe. Cabe rexistrar que, durante os últimos catro anos, os valores das vivendas israelís aumentaron en media máis do 50% e o custo da construción acompañou a tendencia; de modo que a baixa de prezos tampouco sería ben recibida polo sistema bancario nin polas empresas construtoras, ambos os sectores, socios no financiamiento das obras que actualmente se atopan en marcha. Unha baixa de prezos obrigaría a vender propiedades a estrear por baixo do custo de construción ou ben, que o construtor resigne unha parte da súa rendibilidade, próxima ao 20%. A medida crearía incentivos a frear futuros investimentos, limitando a oferta de propiedades e substituíndo o actual investimento privado por investimento estatal. O interese central dos bancos de soster os actuais valores inmobiliarios radica en garantir o retorno das hipotecas xa outorgadas. O Banco de Israel está atento a que os activos físicos non perdan excesivo valor, de modo de evitar espirales similares ás que provocaron a implosión das burbullas inmobiliarias de Estados Unidos, España e Irlanda. Unha das incógnitas fundamentais é se a baixa de prezos verdadeiramente beneficiaría á maioría dos "indignados" en Israel. Segundo a consultora TrendIT, o 49% dos participantes da "Marcha do Millón" pertencía ao 30% máis rico da sociedade, e o 87%, á metade máis podente do país. Se baixasen os prezos inmobiliarios, estes mesmos estratos sociais que, polo xeral aforran en ladrillo, experimentarían unha redución no valor neto dos seus activos, polo que serían máis pobres.
CAMBIAR O PARADIGMA
As recomendacións da Comisión Trajtenberg de construír 200.000 vivendas durante os próximos 5 anos para diminuír o custo da vivenda, eixo central das demandas sociais, frearían o incremento de prezos do sector a curto prazo pero dificilmente lograrán conter o aumento a longo prazo que, desde o ano 1968 á actualidade, estímase anualmente en 2% máis inflación. A pesar dos estrepitosos reclamos, a case todos os israelís convenlles que os prezos das vivendas mantéñanse ou suban, entre eles o fisco, os bancos, os construtores e os propietarios de inmobles, incluídos os manifestantes de Tel Aviv. En consecuencia, resulta probable que nos próximos meses, observemos a posta en marcha dun conxunto de medidas estatais orientadas a desregular as operacións inmobiliarias que beneficien aos investidores, locais e externos, para a compra de propiedades en Israel. En calquera caso, os maiores desafíos presentaranse na fronte externa. Os posibles defaults europeos restrinxirían o crédito dispoñible e terían efectos recesivos sobre a economía israelí. A demanda de propiedades contraeríase levemente a curto prazo, reforzada por un aumento das restricións para o acceso a novas hipotecas. Quen ao observar as protestas sociais en Israel ilusionáronse coa revolución do proletariado, deberían cambiar de paradigma. Os indignados israelís non pertencen aos sectores máis necesitados, nin reclaman xustiza social desde unha perspectiva solidaria, senón que o fan desde unha lóxica estritamente capitalista e fundada na idea que os que máis impostos achegan, deben ser os que máis reciban. Afastados aqueles xenerosos tempos de ?A cada cal segundo a súa capacidade e a cada quen segundo a súa necesidade?, a actual indignación israelí parécese máis a unha hamburguesa de McDonald?s que ao marxismo lixeiro.
*Director Xeneral de Bacalor Strategic Consulting: www.bacalor.com
terça-feira, março 13, 2012
Boicot pro-palestino contra Carod-Rovira en Galiza
BDS-Galiza, a asociación que promulga o boicot aos produtos e profesionais de orixe israelí, ven de iniciar unha sorprendente campaña para promovér a cancelación da próxima conferencia do ex Vicepresident de Catalunya, Josep-Lluis Carod-Rovira na cidade de Ourense, o próximo xoves día 15 de marzo, onde, convidado pola asociación cultural "A Esmorga", dará unha conferencia sobre a construcción nacional de Catalunya. O boicot fomentado por BDS-Galiza contra Carod-Rovira estaría fundamentado, según a propia páxina web desta asociación, nunha suposta simpatía do político catalán co Estado xudeu.
VER NA SEGUINTE LIGAZÓN A INFORMACIÓN DESTA LAMENTÁBEL ACCÍÓN CENSORA DOS NOSOS TALIBÁNS PARTICULARES:
VER NA SEGUINTE LIGAZÓN A INFORMACIÓN DESTA LAMENTÁBEL ACCÍÓN CENSORA DOS NOSOS TALIBÁNS PARTICULARES:
segunda-feira, março 12, 2012
O kibbutz, sigue sendo fogar e camiño?
En xaneiro realizouse en Israel a cuarta asemblea do Movemento Kibbutziano, que reúne a 257 kibbutzim: alí debateuse acerca das transformacións, os novos desafíos e o futuro do kibbutz pasados os fatídicos anos 90, a súa responsabilidade ante a sociedade no seu conxunto e o seu vínculo coas demandas de xustiza social que emerxeron co movemento dos indignados.
Por Marc Levy*
O Movemento Kibbutziano creouse en 2006 coa fusión dos dous principais movementos históricos do kibutz -Takam e kibbutz Artzi-, un proceso que se iniciou no ano 2000. Trátase dunha unificación, que en comparación co enfoque de colaboración que existía ate entón, ten un significado político e moral de alto alcance. Nun proceso de colaboración cada un continuaba coa súa identidade, mentres que na unión hai un renuncia. Pode dicirse que a unificación responde a unha clara decisión de elixir un camiño para fortalecer a loita sectorial (loita polos intereses), a expensas da dimensión ideolóxica. Isto pódese entender tendo en conta que os anos 90 estiveron marcados pola profunda crise económico-social dos kibbutzim, que ameazou a continuidade de máis do 60% deles. Foron anos dunha crise existencial que afectou aos membros do kibbutz, especialmente os mozos, en grandes cantidades. Os kibbutzim debilitáronse, houbo unha sensación de "soño roto". Estes foron anos de loita en contra dos funcionarios estatais (en especial do Ministerio de Facenda) e os bancos para resolver o problema da débeda acumulada (18 mil millóns de shekels en moeda de hoxe). Non é de estrañar que se intensificou o desexo de unirse para defender as necesidades do kibbutz, a periferia e o Consello Rexional contra un Estado controlado pola nova elite, totalmente distinto a aquel fundado polos pioneiros, baseado na centralidade do traballo. Esta nova elite, que controla o país, segue sendo liberal, de dereita, urbana, con socios no mundo relixioso, cunha filosofía moi diferente á do kibbutz.
O kibbutz do século XXI
De que se falou na cuarta asemblea? Houbo dúas cuestións centrais: o primeiro grupo abordou o carácter do futuro kibbutz á luz dos cambios nos procesos que ocorreron en máis do 70% do movemento kibbutziano na última década (2002-2012). Estes cambios son o proceso de privatización e a transferencia da responsabilidade polos ingresos aos membros do kibbutz, é dicir salarios diferenciados que van directamente aos membros, en comparación co modelo clásico, en que o ingreso ía ao kibbutz e o membro recibía un salario acorde ás súas necesidades. O segundo tema foi "a sociedade israelí e o lugar do kibbutz como unha influencia de gran alcance": podemos dicir que logo dunha década de compromiso na loita pola supervivencia do kibbutz, pensamos que é necesario volver ser activos na participación social. No pasado chamamos a isto: O kibbutz como fogar e como camiño! Cales foron os resultados dos debates da asemblea sobre estes dous temas? É difícil resumir nun número de liñas a discusión que se prolongou durante todo un día, oito conferencias de discusión e máis de 350 membros; con todo, tratarei de especificar os puntos saíntes que se decidiron.
Foi aceptada pola maioría dos membros do comité a conexión directa que existe entre os procesos internos do kibbutz e os que ocorren na sociedade israelí, en particular con respecto á esixencia que se apoderou do debate público en Israel o verán pasado baixo o lema "o pobo esixe xustiza social". En realidade podemos dicir que o fenómeno do verán boreal pasado no mundo, e en particular en Israel, renovou a importancia da loita por un Estado de Benestar xenuíno, social-democrático e na loita simultaneamente contra os perigos do capitalismo. A súa Maxestade baséase nas forzas do mercado! A asemblea acordou que o fortalecemento dos elementos da confianza mutua, a solidariedade, o compañeirismo baseado na responsabilidade mutua da educación, a cultura e a preocupación polas persoas con necesidades especiais, é tamén válido para o kibbutz privatizado, como o é para o kibbutz colectivista. Isto vese reflectido en temas tales como a importancia da tributación progresiva, do gasto público, do traballo responsábel de toda a poboación, o establecemento dunha barra de equilibrio social, unha pensión xusta, o control da asociación cooperativa (colectiva) dos medios de produción, o aforro dos activos de agrupación da asociación cooperativa e máis ...
O novo Kibbutz quere reforzar a independencia dos membros e o fortalecemento da iniciativa persoal, o que reduce o sentimento de dependencia; con todo, tamén se expón manter a dimensión da solidariedade social a través de modelos de estado de benestar real e sostible. Que se decidiu en termos de participación dos kibbutz na sociedade israelí? Os membros sinalaron aquí a dificultade dunha posición común sobre temas políticos, máis aló de declaracións xerais, talles como a loita pola paz, o recoñecemento do principio de dous estados para dous pobos e outros. Pero, evidentemente, aínda hai discusións en torno ao prezo a pagar para promover estes obxectivos. En comparación coa cuestión política, hai un movemento importante que detecta unha oportunidade, despois do verán pasado, para compartir a loita por unha sociedade máis xusta e solidaria e recuperar a pelexa polo cambio na orde social-económico do Estado. Por cambiar a actitude da sociedade e non conformarse coas boas obras, filantrópicas (sen que iso implique menosprezalas), pelexar pola dignidade humana e o empoderamiento da sociedade israelí en toda a súa poboación. Por todo isto, o kibbutz debe ser o modelo para o benestar da sociedade, democrática, respectando a todos os seus membros. É un gran reto. A gran maioría dos kibbutzim superou a crise existencial dos 90, polo que hoxe pode e debe volver ser unha sociedade mobilizada e relevante. Non teño ningunha dúbida de que o facelo ate fortalece ao kibbutz, ao ser unha fonte de atracción e absorción de novas persoas, e dos nosos nenos e novos, que aspiran a unha vida con sentido.
*Secretario Xeral do Movemento Kibutziano
domingo, março 11, 2012
11-M In Memorian
Madrid 11-M e Nova York 11-S unidos para sempre pola barbarie asasina do terrorismo islamista. Na memoria dos máis de 3000 asasinados.
sábado, março 10, 2012
quinta-feira, março 08, 2012
segunda-feira, março 05, 2012
sábado, março 03, 2012
O xudeu Zeiler
Por Carlos Casares*
Nunha revista inglesa leo a historia de Robert Zeiler, unha vida tan dramática que ben puidera converterse no símbolo das moitas traxedias que os seres humanos levan padecido ao longo deste século. Este home, nacido en Berlín, fillo dunha xudía e dun xentil, foi detido polos nazis no ano 1943 baixo a acusación de dar albergue a unha persoa daquela condición, é dicir, a súa propia nai, que vivía con el despois de divorciarse. Por es
ta razón, Zeiler foi internado no célebre campo de concentración de Buchenwald ate o fin da guerra. Cando o xeneral Patton liberou aquel centro de exterminio, Robert Zeiler pesaba arredor de corenta quilos. O primeiro que fixo foi buscar á súa nai, á cal atopou finalmente en Checoslovaquia. De volta en Berlín, as novas autoridades comunistas acusárono de ser un espía americano e metérono preso. Despois de peregrinar por varios cárceres, Zeiler acabou novamente internado no campo de Buchenwald.
Nunha revista inglesa leo a historia de Robert Zeiler, unha vida tan dramática que ben puidera converterse no símbolo das moitas traxedias que os seres humanos levan padecido ao longo deste século. Este home, nacido en Berlín, fillo dunha xudía e dun xentil, foi detido polos nazis no ano 1943 baixo a acusación de dar albergue a unha persoa daquela condición, é dicir, a súa propia nai, que vivía con el despois de divorciarse. Por es
ta razón, Zeiler foi internado no célebre campo de concentración de Buchenwald ate o fin da guerra. Cando o xeneral Patton liberou aquel centro de exterminio, Robert Zeiler pesaba arredor de corenta quilos. O primeiro que fixo foi buscar á súa nai, á cal atopou finalmente en Checoslovaquia. De volta en Berlín, as novas autoridades comunistas acusárono de ser un espía americano e metérono preso. Despois de peregrinar por varios cárceres, Zeiler acabou novamente internado no campo de Buchenwald. Cando saíu daquel inferno, quixo explicar o seu horror, pero ninguén lle fixo caso; mesmo houbo xente que o acusou de mentir: non era certo que os comunistas utilizaran Buchenwald coma campo de concentración de prisioneiros. Hoxe sábese que Zeiler dixo a verdade. Ate o ano 1950, Stalin empregou varios campos nazis de exterminio para internar os seus inimigos, entre eles o xudeu Zeiler. Uns dez mil, apoximadamente, morreron de fame e enfermidades. E un dos capítulos máis repúgnates de toda a historia do século XX.
La Voz de Galicia (2 de marzo de 1993)
Jerusalem cuberta de neve
Snow in Jerusalem 2.3.2012 from Ofek Gilboa on Vimeo.
Jerusalemn amenceu onte cuberta polo manto branco dunha nevada, algo que non ocorría desde hai catro anos.
Tres centímetros de neve cubrían os tellados e rúas de Jerusalem, onde o Concello tivo que empregar intensa,ente os vehículos municipais para que limparan as rúas e estradas. Nalgunhas partes de Israel, como na cidade de Safed, e nos Altos do Golán as escolas suspenderon as clases debido ás nevadas. En Safed, as autoridades locais pediron á poboación que non conduza e suspendeuse tamén o transporte público. Segundo os meteorólogos, hoxe sábado rexistrarase o día máis frío do ano en Jerusalem, onde a choiva constante e fortes ventos durante as últimas 48 horas encheron as rúas de paraugas esnaquizados e arruinando os plans de centos de turistas que pretendían visitar os lugares cubertos de neve. O mal tempo afectou tamén ao tráfico aéreo no Aeroporto Internacional Ben Gurión, onde un avión da compañía holandesa KLM non puido aterrar e tivo que facelo na próxima illa de Chipre. As árbores arrincadas e ramas caídas polo vento tamén dificultaron o tráfico rodado e en Tel Aviv o Concello puxo en marcha un albergue especial para as persoas sen fogar. A pesar das incomodidades que produce, o manto branco que cobre a vella cidadela amurallada e os copos de neve ao caer sobre a cúpula dourada no Monte do Templo regalan hoxe aos habitantes de Jerusalem estampas de gran beleza.
Tres centímetros de neve cubrían os tellados e rúas de Jerusalem, onde o Concello tivo que empregar intensa,ente os vehículos municipais para que limparan as rúas e estradas. Nalgunhas partes de Israel, como na cidade de Safed, e nos Altos do Golán as escolas suspenderon as clases debido ás nevadas. En Safed, as autoridades locais pediron á poboación que non conduza e suspendeuse tamén o transporte público. Segundo os meteorólogos, hoxe sábado rexistrarase o día máis frío do ano en Jerusalem, onde a choiva constante e fortes ventos durante as últimas 48 horas encheron as rúas de paraugas esnaquizados e arruinando os plans de centos de turistas que pretendían visitar os lugares cubertos de neve. O mal tempo afectou tamén ao tráfico aéreo no Aeroporto Internacional Ben Gurión, onde un avión da compañía holandesa KLM non puido aterrar e tivo que facelo na próxima illa de Chipre. As árbores arrincadas e ramas caídas polo vento tamén dificultaron o tráfico rodado e en Tel Aviv o Concello puxo en marcha un albergue especial para as persoas sen fogar. A pesar das incomodidades que produce, o manto branco que cobre a vella cidadela amurallada e os copos de neve ao caer sobre a cúpula dourada no Monte do Templo regalan hoxe aos habitantes de Jerusalem estampas de gran beleza.
Un xeneral indignado
Por Carlos Casares
O xeneral iraní Abdola Oqabaei está indignado coa prensa occidental. As forzas especiáis que manda este militar iniciaron unha dura campaña contra a corrupción pública no seu país. En realidade, a pesar da resonancia moral de tan solemnes palabras, non se trata doutra cousa que perseguir con saña as mulleres que por descoido ou por coquetería permitan que unhas poucas guedellas do cábelo asomen por debaixo dése pano que todas teñen que levar obrigatoriamente tapándolles a cabeza.
O enfado do xeneral baséase, polo visto, nas informacións de algíns periodistas, que nos seus respectivos medios aseguran que presenciaron escenas moi violentas nas rúas de Teherán, cando algunhas mulleres foron detidas pola forza por non levar ben axustado o velo. O militar nega que se utilicen ese tipo de procedementos e que as infractoras simplemente son invitadas a pasar pola comisaría. Debe ser un matiz importante para o citado xeneral, pero que un non acaba de entender en que consiste. Porque el mesmo acepta que as mulleres reincidentes se lles aplica a lei islámica, o cal quere dicir que lles pegan un número determinado de vergallazos nas costas cunha tralla especial. Os escrúpulos, polo tanto, non se refiren ó feito de que os policías lles batan as mulleres cando as deteñen, senón a que o fagan antes de que lles corresponda e no lugar adecuado. E dicir, coas garantías pertinentes.
La Voz de Galicia, 13.06.1993
O xudeu Xacobe
Por Carlos Casares*
Fala o P. Heitor Joaquim Arrais no seu Relatarlo crítico sobre supersticdes, Coimbra, 1723, da viaxe que realizou a Galicia poucos anos antes da data de aparición do libro citado, para coñecer en persoa a un xudeo pontevedrés chamado Xacobe, sobre o que escoitara, sempre de labios de xente aparentemente responsable e digna de creto, que nacera e vivira nos tempos de Cristo. Era, polo visto, tal a cantidade de datos fidedignos que ofrecía o interesado e tan curiosas as cousas que contaba, que aínda os seus máis escépticos interlocutores acababan por rendirse diante da contundencia duns argumentos que ao parecer facían evidente o que dicía, por máis que a razón se negara a acéptalo de bo grado. Foi entón Arrais de Coimbra a Pontevedra para comprobar a falacia de canto escoitara, pondo especial coidado no segredo e na intención da súa viaxe a fin de evitar que o tal Xacobe se puidera enteirar dalgún xeitu, pois xulgaba moi importante para o éxito do seu propósito que o encontro tivera lugar sen previo aviso e por sorpresa.
Chegou o sabio bieito portugués a Pontevedra nos días amargos do despiadado ataque dos. ingleses do brigadeiro Ormond, coa cidade aínda media destripada e a xente acontecida polo feroz comportamento daqueles salvaxes extranxeiros. Preguntando, chegou ao Grande dos Alfaiates, onde vivía o xudeo referido, e alí mesmo deu, sentado nun pequeno banco de madeira á porta da casa, co cobizado home que buscaba. Observouno ben antes de dirixirlle a palabra e achou que era o xudeo Xacobe persoa miúda e de poucas carnes, case que amarelo de cor, pequeno, calvo e desdentado. Preguntoulle despois Frei Heitor pola súa gracia e non tivo resposta. Descabalgou entón para achegarse a el e ver de iniciar conversa, pero pese á arte e á paciencia con que procedeu, non conseguiu facerlle abrir a boca para nada. Insistiu un pouco máis, sen traspasar en ningún intre os límites da educación e da prudencia, pero o velliño ergueuse con xesto canso, recolleu o banco onde se sentaba e entrou na casa pechando amante e delicado a porta detrás de si.
En vista da negativa, pensou Arrais na conveniencia de cambiar de táctica e acordoumeditar con tempo o camiño a seguir. Buscou, pousada no convento de San Francisco, onde o acolleron con agrado, falou eos frades animadamente do seu país e da nova ciencia, pero senexplicarlles a razón da súa viaxe, fixo as oracións canónicas do día e retirouse logo a descansar. Antes de caer no soño, matinou serenonos pasos que debía dar para conseguir entrevistarse con Xacobe, e despois quedou durmido. Ao día seguinte, unha vez cumpridas asobrigacións do seu estado e sen perda de tempo,saíu á procura do xudeo, ao que volveu atoparsentado á porta da casa, na mesma actitudetranquila e mansa do día anterior. Foise achegando a el o frade, sen lograr que o mirara, ecando se encontraba a menos de dous metros,ergueuse novamente o vello, colleu o banquiñode madeira e meteuse outra vez dentro. Entónsoubo xa o P. Heitor que Xacobe non falaría con el por moito que o intentara, pero aínda así, como para confírmalo ou probar por última vez a sorte, andou ata a porta e petou lixeiramente. Como esperaba, non recibiu resposta algunha. Voltou logo o padre portugués para o convento e decidiu confiarlle o seu propósito e o amargor do seu fracaso a un frade irmán. Respondeulle este que coñecía ben a Xacobe e que podía estar seguro de que non conseguiría arrincarlle unha soa palabra, pois había xa tempo que andaba escarmentado. Oitenta anos atrás, en Hamburgo, sometérano a tortura por dicir que el non era outro que Cartáfilo, agora bautizado Xacobe, aquel porteiro da casa de Pilatos que arrempuxara a Cristo camiño da rúa para que saíra pronto ao seu suplicio e que quedara por esto condenado a agardar a volta de El Señor ata o fin do mundo. En Londres fora acantazado polo mesmo. En Roma solicitara ser recibido polo papa dos cristiáns e non gañara senón dúas fortes pancadas no pescozo por parte dun cura grande e lambón que lle chamou impostor e falsario. En París queimárano en 1314 e, anque non morreu, saíu todo chamoscadiño do percance e con tantas dores que por primeira vez na súa vida buscou logo a imposible morte tirándose ao río. En Pontevedra tivo algúns problemas eos frades de Santo Domingo, que o investigaron e lle quixeron facer confesar que era un tramposo e un mentirán, de resultas do cal saíu medio coxo dunha perna.
Desde entón, Xacobe enmudeceu para todo o mundo, incluso para os amigos máis achegados, aos que se dirixía soamente por señas. Pese a eso, o cariño dos veciños non sufriu unha miga e contaba co respeto e o mimo de todos eles. Por outra parte, o seu comportamento foi sempre exemplar e xeneroso. Cando o estropicio dos ingleses, deu mostras de gran valor e sentimentos nobres. No incendio das casas, meteuse entre o lume para salvar cousas, animais e xente, e na ponte do Burgo fixo frente el só a un batallón inglés da Santa Alianza, os soldados do cal fuxiron aterrorizados ao ver que despois de ser atravesado por máis de cen espadas que lle entraron por tódalas partes do corpo e despois de ser arcabuceado outras tantas veces, seguía vivo desafiando ao inimigo coa súa simple presencia. Escoitou Freí Heitor o relato do seu compañeiro con certo irónico escepticismo, que este
último, alma simple e sinxela, non chegou a advertir. Inquiriu a continuación o visitante se non podería contar coa súa apreciada mediación para conseguir unha entrevista con Xacobe, e respondeulle o frade galego que non, que prefería non exercer violencia moral sobre un home tan delicado e ao mesmo tempo tan firme como aquel. Pensou entón o portugués de que xeito tería que obrar para descubrir as falsedades daquel refinado farsante e despois de moito discorrer, xa cun proxecto concreto na cabeza, dirixiuse ao chou á procura do que buscaba. Custoulle dar cun desalmado que se prestara ao ruin experimento, pero atopou por fin a un bergallán sen escrúpulos e bastante animal, acertadamente alcumado Bicho polos veciños, e puxo en marcha o seu revirado plan. Aquila mesma noite, o tal Bicho puido entrar, polo segredo e con arte, na casa do xudeo cando este estaba durmido, achegouse ao zorro á súa cama, apalpou as escuras o breve corpo baixo a manta e cando soubo que o tiña a tiro seguro, empezou a subir e baixar o descomunal coitelo con furia, ata que lle meteo máis de trinta puñaladas. Ao día seguinte foi Freí Heitor ao Grande dos Alfaiates para ver os resultados e non sen sorpresa atopou a Xacobe sentadiño no seu banco, silencioso e triste como sempre, sen sinal exterior de ter sufrido violencia. Cando o xudeo presentiu a non querida presencia do frade forasteiro, ergueuse e meteuse novamente dentro da casa. Sen emoción especial algunha, anque con certa curiosidade, voltou Frei Heitor ao convento, fixo correr un par de recados e logo agardou tranquilamente. Aquela noite volveron apuñalar a Xacobe, que ao día seguinte xa estaba outra vez sentado no banquiño. Trataron despois de afogalo con cabezais e con mantas, pero co mesmo terco resultado. E outro tanto ocorreu cando lle prenderon lume no xergón mentres durmía, cando lle deixaron caer unha enorme pedra enriba da cabeza desde un cabalo que pasaba, cando lle envenenaron a auga e cando lle meteron un espantoso alacrán negro dentro dun zapato. Invariablemente, cada mañá aparecía o vello sentado no seu sitio, unha miga desmellorado e aínda máis triste, doente e descolorido, con estampa de estar sufrindo de forma sobrehumana.
último, alma simple e sinxela, non chegou a advertir. Inquiriu a continuación o visitante se non podería contar coa súa apreciada mediación para conseguir unha entrevista con Xacobe, e respondeulle o frade galego que non, que prefería non exercer violencia moral sobre un home tan delicado e ao mesmo tempo tan firme como aquel. Pensou entón o portugués de que xeito tería que obrar para descubrir as falsedades daquel refinado farsante e despois de moito discorrer, xa cun proxecto concreto na cabeza, dirixiuse ao chou á procura do que buscaba. Custoulle dar cun desalmado que se prestara ao ruin experimento, pero atopou por fin a un bergallán sen escrúpulos e bastante animal, acertadamente alcumado Bicho polos veciños, e puxo en marcha o seu revirado plan. Aquila mesma noite, o tal Bicho puido entrar, polo segredo e con arte, na casa do xudeo cando este estaba durmido, achegouse ao zorro á súa cama, apalpou as escuras o breve corpo baixo a manta e cando soubo que o tiña a tiro seguro, empezou a subir e baixar o descomunal coitelo con furia, ata que lle meteo máis de trinta puñaladas. Ao día seguinte foi Freí Heitor ao Grande dos Alfaiates para ver os resultados e non sen sorpresa atopou a Xacobe sentadiño no seu banco, silencioso e triste como sempre, sen sinal exterior de ter sufrido violencia. Cando o xudeo presentiu a non querida presencia do frade forasteiro, ergueuse e meteuse novamente dentro da casa. Sen emoción especial algunha, anque con certa curiosidade, voltou Frei Heitor ao convento, fixo correr un par de recados e logo agardou tranquilamente. Aquela noite volveron apuñalar a Xacobe, que ao día seguinte xa estaba outra vez sentado no banquiño. Trataron despois de afogalo con cabezais e con mantas, pero co mesmo terco resultado. E outro tanto ocorreu cando lle prenderon lume no xergón mentres durmía, cando lle deixaron caer unha enorme pedra enriba da cabeza desde un cabalo que pasaba, cando lle envenenaron a auga e cando lle meteron un espantoso alacrán negro dentro dun zapato. Invariablemente, cada mañá aparecía o vello sentado no seu sitio, unha miga desmellorado e aínda máis triste, doente e descolorido, con estampa de estar sufrindo de forma sobrehumana. Unha tarde, cismando en calquera cousa mala, pasou polo Grande dos Alfaiates o frade portugués, observou con atención a Xacobe, que se ergueu naquel intre, colleu o banco con grande esforzó e encamiñou os pasos cara á porta. O día estaba claro e notábase na rúa un gran rebuldicio, moitas voces e berros de ledicia, xogar de nenos e movemento de mercado. Ninguén viu, a non ser Freí Heitor, que dos ollos do velliño babeaban un par de bágoas redondas correndo despaciosas e lentas polas enrugadas meixelas abaixo. Había xa tres longas noites que Xacobe lle viña pedindo a Deus unha morte reparadora, tan canso estaba xa de padecer e de sufrir. Apareceulle por fin Cristo crucificado para dicirlle que comprendía a súa desesperación, soamente xustificable pola enormidade daquel vello pecado cometido, pero que desgraciadamente para el e para moitos que o querían, a morte non lle chegaría ata o día do Xuízo Final. Aceptou Xacobe resignado a divina vontade, pero quixo mostrar os centos de cicatrices que ao longo dos séculos lle foran castigando cada pulgada da peí do seu corpo, facendo especial insistencia nas derradeiras. Apiadouse entón El Señor diante de tantos e tan longos sufrimentos e tremendo de indignación e de cólera díxolle que aquela mesma noite ía precipitar por fin os astros sobre a Terra e que deste xeito recibirían castigo tódolos culpables ao paso que remataba dunha vez para sempre aquel o seu terrible padecer. Cando ao día seguinte, camiño xa de Portugal, pasou Freí Heitor Joaquim Arrais derrotado polo Grande dos Alfaiates, ignoraba aínda que se os seus duros ollos podían contemplar a fermosura transparente do aire da limpa mañá que se estreaba, debíallo á paciencia e á bondade daquel velliño pequeño e seco que xusto naquel intre se estaba erguendo para entrar na casa co seu banquiño na man.
Tirado do libro OS ESCUROS SOÑOS DE CLIO
Tirado do libro OS ESCUROS SOÑOS DE CLIO
Curros Enriquez e Israel
Dicía Curros Enriquez un 27 de marzo de 1893 no acto de ínauguración do Centro Galego de Madrid
¡Afóganme as bágoas! Que non é pra menos
Ver aquí o meu pobo, ¡pobo d'Israel!,
Porque como él cruza desertos estensos,
Porque como él ceiba doloridos trenos,
Porque como é sofre, porque é bon como él.
..."Un dos días máis gloriosos da vida de Curros. Celébrase no Teatro de la Comedia o acto solemne da fundación do Centro galego de Madrid. Os organizadores queren converter aquela velada nunha homenaxe máis ao poeta e coróano solemnemente cunha coroa de prata. No medio do entusiasmo xeral, curos le o poema "Na apertura do Centro Gallego". Nunca un escritor galego, nin sequera Rosalía, fora en vida tan agasallado. Nunca ningún dos seus colegas recibira tantas e tan frecuentes probas de simpatía e amizade"...
"Conciencia de Galicia" de Carlos Casares. Editorial Galaxia (2004)
Assinar:
Postagens (Atom)