A SEMANA DO CINEMA ISRAELÍ EN RADIO SEFARAD

A Primeira Semana do Cinema Israelí en Galicia en Radio Sefarad. Para poder escoitar o programa premer na seguinte ligazón: http://www.radiosefarad.com/joomla/images/mp3/091127elceluloide.mp3

MAHMUD E OS CAUDILLOS

Mahmud e os Caudillos [1]

O presidente Ahmadi-Nejad de xira: unha ollada ao programa de alianzas dos xefes de Estado latinoamericanos

Por Stephan Grigat

Ao presidente iraniano gústalle viaxar. As ambicións globais da revolución iraniana, formuladas de xeito inequívoco polo seu líder, o Aiatolá Khomeini, son traducidas hoxe en día por Ahmadi-Nejad nunha política de alianzas, igualmente pragmática como ideolóxica, e tamén por desgraza, e até certo punto, exitosa. Nestes momentos atópase en América do Sur, para presentarse perante ao presidente brasileiro Lula da Silva, visitar ao de Bolivia, Evo Morales, e atoparse en Venezuela co seu estreito colaborador, Hugo Chávez.

Os novos heroes da esquerda latinoamericana sitúanse na fronte máis avanzada dunha forma de movemento de solidariedade co réxime iraniano. En anos pasados, Ahmadi-Nejad foi convidado á toma de posesión de Daniel Ortega e do presidente ecuatoriano Rafael Correa. En Nicaragua, os ex-sandinistas fecharon numerosos convenios de cooperación coa ditadura islámica. Bolivia recibiu a promesa por parte de Ahmadi-Nejad de apoiar o empobrecido estado andino con investimentos millonarios. Fidel Castro apelou constantemente a un aliñamento antiimperialista cos mulahs, legándolles aos seus seguidores unha estreita alianza: “Xuntos, Irán e Cuba, podemos pór de xeonllos a América!” Non sorprende que un dos máis populares patrocinadores de Castro tampouco se quede atrás ao respecto: hai xa dous anos, Diego Maradona fíxolle saber ao xefe da diplomacia iraniana en Buenos Aires: “Quero ter un encontro con Ahmadi-Nejad!”

Chávez cóntase xa entre os convidados habituais do presidente iraniano. Non se trata, en absoluto, apenas dunha alianza táctica, na cal aos antiimperialistas sudamericanos lles podería dar igual quen estivese no poder, Ahmadi-Nejad só ou a camarilla ao redor de Mousavi ou Rafsandjani. Na declaración de clausura do cumio deste ano da Alianza bolivariana polos pobos da nosa América, Venezuela, Bolivia e sete países máis con orientación de esquerdas proclamaron o seu “apoio á revolución islámica en Irán e ao goberno do presidente Ahmadi-Nejad”. Con isto, posicionábanse non só do lado do réxime, senón tamén da fracción máis agresiva deste. Chávez foi un dos primeiros xefes de Estado estranxeiros que deu os parabéns a Ahmedi-Nejad pola súa vitoria electoral, logo da farsa das eleccións presidenciais. Pero tamén Brasil, que non pertence á Alianza, considerou Ahmedi-Nejad como o detentor lexítimo do poder en Irán, e o presidente Lula da Silva comparou o movemento iraniano polas liberdades con seareiros de fútbol decepcionados, que non queren aceitar de ningunha maneira o resultado e comezan a facer barullo.

Imaxes comúns do inimigo

Venezuela e Cuba foron no pasado os únicos países, xunto con Siria, que defenderon directamente nas Nacións Unidas o programa nuclear iraniano. Existen numerosos indicios das intensas actividades de Hisbollah, actuando en América do Sur como prolongación do réxime iraniano. Informes israelís sospeitan do fornecemento de uranio ao réxime iraniano por parte de Bolivia e Venezuela. E o achegamento de Brasil a Teherán, que se expresa economicamente na duplicación das exportacións a Irán nos últimos cinco anos, é contemplado con preocupación polas capitais occidentais, tamén por causa do programa nuclear brasileiro, o cal foi iniciado nos tempos da ditadura militar coa axuda decisiva de Alemaña.

O latinoamericano “Socialismo do século XXI”, como é representado por Chávez na súa expresión violenta e por Lula na súa variante , ten tan pouco en común co Humanismo radicalmente ilustrado e, consecuentemente, occidental dun Karl Marx, que incluso un apocalíptico islámico como Ahmadi-Nejad lle pode coller gusto.

Hoxe apenas se pode predicir a onde levarán semellantes alianzas. O que é claro é que, en vista das imaxes que comparten do inimigo, non sorprenden tanto como puidera parecer a primeira vista. Mentres Chávez emula ao seu amigo iraniano, equipara seriamente a actuación do Estado Xudeu contra un Hisbollah estruturado por Irán cos asasinatos en masa do nazismo e, a comezos do ano, expulsa o embaixador israelí do país, Lula da Silva tenta situarse de maneira moi semellante á política austríaca, como un mediador máis honesto, que se pode levar ben con todos e, por iso mesmo, lle organizou unha agradábel recepción ao presidente israelí Simón Peres.

Unha prosa aduladora notoria

No entanto, na Asemblea Xeral da ONU deste ano, da Silva apoio o réxime dos Aiatolás, cualificou Irán como “parceiro excelente”, cuxo programa nuclear apoia, e posicionouse contra as resolucións da ONU que esixen de maneira inequívoca a suspensión do enriquecemento de uranio en Irán.

É comprensíbel que o acosado réxime iraniano, que na casa se confronta cunha oposición perseverante e, en Occidente, con outra tamén constante, procure novos aliados cando se ve confrontado con debates acerca da intensificación das sancións, até o de agora lamentablemente infrutuosos. Polo contrario, é totalmente incomprensible que grandes sectores da esquerda europea – pénsese un pouco na notoria prosa aduladora de Lafontaine e o seu partido, sucesor do PDS-, a cal (segundo o propio modo en que ela se ve) surxiu para pór en práctica unha idea de emancipación xeral, sexan aínda fiel as amigos latinoamericanos do antisemita, homófobo e misóxino Ahmadi-Nejad.

(DER STANDARD, 24.11.2009)

Stephan Grigat é docente de Ciencias Políticas na Universidade de Viena e co-editor de Der Iran – Analyse einer islamischen Diktatur und ihrer europäischen Förderer (Irán – Análise dunha ditadura islámica e os seus promotores europeos).

[1] En español no orixinal. Artigo traducido do alemán ao galego por Carlos Penela

SR. AHMADINEJAD, OS NÚMEROS NON MINTEN

BIALYSTOK: UNHA REBELIÓN ESQUECIDA

Por Moshe Rozen

.

A palabra Shoáh, as imaxes do Ghetto de Varsovia e Mordejai Anilevich, o xóven comandante da rebelión, son vastamente coñecidas: dalgún xeito representan todo o padecimento e heroismo dun pobo. Pero córrese o risco de non recordar outros nomes que deixaron o seu selo na historia do Holocausto e a resistencia xudía. Nestes días cúmprense 66 anos da insurrección do Ghetto de Bialystok, a cidade do nordés polaco na cal, en vésperas da Segunda Guerra Mundial, os xudeus constutían a metade da poboación. Un século antes do estalido da Guerra xa había en Bialystok rabinos Jovevei Tzión, Amantes de Sión. A principios do século vinte o socialismo xudeu sustentado no Bund gañaba as rúas coas súas manifestacións e carteis. A vida xudía nas súas múltiples caras era signo distintivo de Byalistok. A fins de xuño de 1941, coa ocupación alemá do sector ate entón administrado pola Rusia Soviética, os nazis torturan e asasinan a miles de xudeus. Logo, ordenan instalar un ghetto: o primeiro de agosto dese ano foron cincuenta mil xudeus foron confinados nun estreito espazo.

.

Tras dous anos de penurias e opresión, os comandantes da ocupación deciden evacuar aos xudeus "rumbo a Lublín". Trinta mil xudeus exhaustos, famentos camiñan á terminal, cargando as súas pertenzas pero desprovistos de toda esperanza. É o 16 de agosto de 1943. Ás 10 da mañá, mentres a caravana, cercada por alemáns e ucraínos, abandona as rúas de Bialystok, escoitanse disparos desde a rúa Novogrodzka: estala a rebelión. A mocidade combatente, dirixida por Modejai Tenenbaum-Tamarof e Daniel Moscovich, empuña escasas armas contra o poderoso armamento do Reich. Saben que é unha batalla perdida, pero, como no Ghetto de Varsovia, resolven apostar á dignidade e enfrontan ao aparello da morte. Haika Grossman participou da loita pola resistencia e documentou aquelas horas de angustia e terror. Non permitamos que a ignorancia e o esquecemento silencien as voces da memoria e o testemuño. Haika sobreviviu a masacre e a persecución. Transformou o pesadelo da guerra nun soño "e fíxeno realidade: teño un país, un Kibbutz, teño o meu fogar, pero non me esquezo daqueles que non puideron ver esta nova realidade, nin daqueles que sofren por inxustizas e guerras hoxe".

ESTADO PALESTINO DE GROENLANDIA

"Las chicas de oro" dan a súa receita.

OS NOMES DELAS

Por Pilar Rahola

La Vanguardia - 21.11.09

.

Sabemos o nome del: Ibrahim Sheij Abdirahman. Case sempre sabemos os seus nomes. Ás veces eses nomes identifican ao imán que domina a zona, outras é o xuíz que ditou sentenza, outras o marido que a denunciou. Os nomes deles reflicten o seu poder, o poder de decidir a vida e a morte, máis aló de todo Deus e de toda piedade. Non necesitan esconderse, ampáraos a razón da espada xusticieira e a verdade do seu implacable credo, e por iso brillan por encima do horror. Os nomes delas, en cambio, non aparecen case nunca.

Son só simples mulleres arrastradas cara a unha morte horrible. A nota de prensa xeralmente di "muller de 20 anos, ou 19 ou 23..., lapidada en...". Unha vez soubemos que se chamaba Amina, e que os seus fillos tiveron a honra de tirar as primeiras pedras. É unha honra reservada para os máis achegados. Pasou en Afganistán.

Outra chamámabase Aisha Ibrahim Duhulow, tiña 13 anos, fora violada por tres homes, e por iso foi lapidada en Somalia, hai menos dun ano. As violadas son culpables da súa propia violación. Tamén soubemos que se chamaba Amina a traballadora da ONU que foi asasinada, hai poucas semanas, por ser cristiá e non levar o veo islámico. Pero a maioría delas non teñen nin iso, un nome que ler nos ollos cegos da prensa internacional, alí onde o sufrimento dunha moza soterrada até o pescozo, tapada cunha saba branca, e condenada a morrer pedra a pedra, ate que toda a saba estea vermella co seu sangue, non ten interese informativo. Unha máis, á que seguirán outras.

Pero resístome. Busco o nome en internet, nalgún lugar estará, polo menos un nome do que apiadarse, unha pequena historia por lembrar, aquí, perdido entre unha selva de artigos, nun recuncho do diario, case escondido para poder chorar silenciosamente por unha moza brutalmente asasinada. Leo.

Pasou na rexión de Bakool, no suroeste de Somalia, alí onde as milicias da Shabab -rama somalí de Al Qaeda- impuxeron o seu delirio. Sabemos a súa idade, 29 anos, que foi acusada de adulterio, levada a unha cancha pública e apedreada até a morte ante 200 persoas que contemplaban o espectáculo. Ao presunto amante condenárono a lategazos. Tamén sabemos que a muller acababa de dar a luz un neno morto. Pero o seu nome non aparece en ningunha crónica. Cazo ao voo unha foto nunha web. Din que é ela, o foxo no chan, a saba branca, a xente que se achega..., non ten nome... Que metáfora da nosa indiferenza, o seu nome descoñecido! Si non importa a súa morte, por que debería importarnos a súa vida?

Para ela, a voz crebada de Alfonsina Storni:

"Que tristes as sombras, as sombras nefastas, / as sombras creadas pola nosa maldade! / Oh, as cousas idas, as cousas marchitas, / as cousas celestes que así se nos van!".

JERUSALEM NON É UN ASENTAMENTO

Barrio de Giló en Jerusalem

Por Ana Jerozolimski
Semanario Hebreo. Uruguai
.
Cada día ten o seu novo escándalo. O conflito israeli-palestino é unha fonte inesgotable de incidentes, choques, tensións, titulares e discusións. Agora tocoulle a quenda ao barrio de Giló, ao sur de Jerusalem, onde o Concello aprobou a construción de 900 novas vivendas. A Unión Europea fixo publico un comunicado no que afirma quedar "atónita polo plan de ampliar o asentamento de Giló en Jerusalem oriental". E pouco antes, o Presidente de Estados Unidos Barack Obama declarou que "a expansión dos asentamentos non dará máis seguridade a Israel". Pois ben, síntome na imperiosa necesidade de facer unha aclaración.

Os asentamentos, non só non dan seguridade a Israel senón que a miúdo complícan a situación seriamente, ademais da problemática que trae aparellada a súa existencia mesma no territorio no que está claro que deberá crearse o estado palestino independente. Iso, inclusive sen tomar en conta as derivacións sociais e culturais que ten o fenómeno dos asentamentos para o Estado de Israel. Ao meu criterio, son en gran parte, derivacións negativas, por máis que non esquezamos que a nación xudía non naceu en Tel Aviv senón en Judea e Samaria. Pero creemos que a historia ten a súa propia dinámica e que é máis san para Israel non ter cidadáns vivindo hoxe alí.

Con todo, Giló non é un asentamento. É certo que foi construído en territorios conquistados na guerra do Seis Días en 1967, ao sur de Jerusalem. É verdade que se atopa máis aló da así chamada "liña verde". Pero xa é parte integral da capital israelí. É un barrio con 40.000 habitantes, sen dúbida parte do consenso israelí, unha zona que ningún israelí de ningunha ideoloxía considerará incluír en eventuais novas retiradas no marco dun acordo de paz cos palestinos.

Tamén iso é parte da dinámica da historia, a mesma pola cal cremos que hoxe non debería haber israelís en zona de maioría palestina, aínda que sexan os sitios mencionados na Biblia. Persoalmente, considero que inevitablemente se chegará ao momento en que haberá unha división de Jerusalem. Iso non significa entregar o Muro Occidental a ninguén, pero si comprender que nada ten que facer Israel con barrios árabes que están máis aló da liña do 67, que nada teñen que ver coa historia xudía.

Pero unha cousa son os barrios de poboación árabe que quedaron dentro do perímetro de Jerusalem despois de 1967 e outra moi distinta é a situación de zonas como Giló, un barrio xudeu erixido en 1971, no que se constrúe hai máis de 40 anos. A mellor proba de que é un barrio de poboación xudía, é que ao comezo da segunda intifada, das contiguas zonas de Beit Jallah e Belén, do outro lado, na Autoridade Palestina, abriuse fogo intensamente cara ás casas de Giló. No marco da tormenta de reaccións -chamémoslle polémicas- á nova construción (aínda que non foi asunto do goberno senón das comisións municipais que autorizan os distintos plans), resultou especialmente chocante unha frase do Presidente Barack Obama. O Presidente norteamericano comentou que situacións como esta "amargan aos palestinos de modo que pode chegar a ser perigoso" e "prexulgan o resultado das negociacións sobre o estatuto permanente e ameazan a viabilidade da solución de dous Estados".

Aínda que é indubidable que Obama desexa lograr unha solución negociada, pacífica, que traia a paz tanto a palestinos como a israelís, temo que non coñeza o suficiente a mentalidade na zona, e non comprenda que extremistas poden tomar as súas palabras como xustificación para eventuais ataques contra brancos israelís. É que seguramente niso pensaba ao falar de algo "perigoso". Respecto ao resultado das negociacións, quizais precisamente para garantir que estas, cando sexan renovadas, sexan frutíferas, sería bo que tamén os líderes fagan saber ao pobo o que xa está claro que non pasará. Que tanto Obama como o liderado palestino comprendan que Israel non se vai retirar de Giló porque é parte da súa capital.

Ilusionar ao pobo respecto diso é un erro. Para chegar a un acordo que realmente faga posible un estado palestino que viva con dignidade, as dúas partes teñen que ser realistas. E non viría mal algo de axuda de fóra, desa que hoxe chegou, ao noso criterio, co ton equivocado.

ANTISEMITISMO E PUNTO.

O Partido Conservador Británico integra, no Parlamento Europeo, o Grupo "Conservadores e Reformistas Europeos", encabezado por M. Kaminski, notorio anti-semita polaco, ligado a grupos católicos extremistas.

.
Tamén presente no Parlamento Europeo está Nick Griffin, líder do Partido Nacional Británico, coñecido, entre outras fazañas, por negar que o Holocausto existise, e polas teorías da conspiración sobre grupos secretos de xudeus que controlarían a comunicación social inglesa. Aínda na Gran Bretaña, as centrais sindicais, controladas polo Partido Laborista, andan nunha intensa campaña para promover boicots contra Israel aínda que, paradoxalmente, nin por un momento se lles pase pola cabeza pedir boicots a países árabes onde a represión é brutal e os dereitos dos traballadores priman pola ausencia (e que son case todos).

No Parlamento Europeo está tamén o Bloque de Esquerda portugués, representado polo Dr Miguel Portas, coñecido pola virulencia das súas posicións antisemitas e pola querencia pegañosa aos íconos do terrorismo islámico, como o Hezbollah o Hamas. En España, un ministro calquera prohibiu a presenza dunha universidade israelí nun evento sobre enerxías alternativas, alegando inexistentes "directivas da UE", ao mesmo tempo que o Ministro de Exteriores se pasea do brazo con Chavez, Gadafi, Castro, e outros grandes amigos da liberdade e da democracia.

Dun modo xeral, á esquerda e á dereita, os políticos europeos encaran con normalidade e complacencia os chamamentos semanais da xerarquía iraniana, á destrución de Israel, e a repetición continúa e descarada, polos aiatolas, das máis noxentas teses do Mein Kampf. A mesma complacencia que, de resto, demostran perante os explícitos chamamentos ao odio contra os xudeus que todos os días son berrados na cada vez máis numerosa rede de mesquitas financiadas pola Arabia Saudita por toda Europa.

O feito de que Hamas, cuxa carta "constitucional" contén o imperativo de destruír aos xudeus e Israel, lance unha choiva de mísiles sobre Israel, é considerado "normal" e non xustificativo de uso da forza por parte de Israel, cuxa reacción é invariabelmente clasificada de " desproporcionada" e "criminal". De feito polas mesmísimas persoas que ignoran que a resposta británica a alguns centos de V1 e V2 lanzadas sobre Londres en 1944, foi a destrución case completa de Hamburgo e Dresden, etc.

Estes feitos mostran que a profecía de Hitler "Pasarán os séculos, mais nas ruínas das nosas cidades e monumentos, renovarase o odio contra aqueles que son os responsábeis por isto: o xudaísmo internacional!", estase a cumprir.

Hai un novo antisemitismo en movemento, que ten xa deputados en todo o espectro ideolóxico e que elabora libelos e narrativas conspiratorias sobre a malignidade do famoso "lobby xudeu", un conxunto secreto de secretas persoas que se reúnen secretamente en secretos lugares a secretas horas, para secretamente manobrar fíos secretos, responsábeis por todos os males que nos aflixen. Este antisemitismo non é claro e asumido como o nazi ou o dos zares, nin desimulado e cínico, como o protagonizado polo comunismo soviético, mais está a medrar e é cada vez máis poderoso, non só porque ten o antigo chamamento á demonización do xudeu, mais porque conta como apoio, empeñado e en metálico, de numerosos estados que nadan en petrodólares.

Este antisemitismo disfrázase de "antisionismo" e "apoio á causa palestina" e, montado nestas falácias, é xa hoxe parte integrante da politica europea, ten voz no Parlamento e tradúcese en millóns de euros anualmente concedidos a grupos de activistas que só teñen Israel no radar.

http://fiel-inimigo.blogspot.com/2009/10/anti-semitismo.html

1ª SEMANA DO CINEMA ISRAELÍ EN GALIZA

http://semanadocinemaisraeliengalicia.blogspot.com/

WWW.ACAI.CAT

A Associació Catalana d'Amics d'Israel, ACAI, ven de colgar a súa páxina web. Parabéns

ISRAEL DESPOIS DE GOLDSTONE

Por Shlomo Ben-Ami

.

A situación azarosa de Israel como consecuencia do informe do xuíz Richard Goldstone onde é acusado de crimes de guerra en Gaza, e o subseguinte respaldo do informe por parte do Consello de Dereitos Humanos das Nacións Unidas, trae á mente a reacción do vicepresidente de Estados Unidos Spiro Agnew ante a acusación na súa contra por cargos de corrupción en 1973: "Os bastardos cambiaron as regras, pero nunca me avisaron". De feito, as regras cambiaron, e Israel non pode dicir que non foi advertido de que esta é unha era na que o dereito internacional e a xustiza universal están a promoverse de maneira convincente como os alicerces dunha orde mundial mellorada. Ese non era o caso cando estalou o conflito árabe-israelí hai máis de 60 anos. Agora, en cambio, a comunidade internacional está comprometida a escudriñar como se levan a cabo as guerras, e non se permitirá que os crimes de guerra non reciban castigo. Ou así deberían ser as cousas.

Desafortunadamente, as novas regras, en realidade, aplícanse só a aqueles países que non son potencias mundiais. O Consello de Dereitos Humanos da ONU non se atreveu a pór a Rusia no banco dos acusado por devastar Grozny, a capital de Chechenia, ou a China por reprimir brutalmente ao pobo do Tíbet e á minoría musulmá uigur. Na súa primeira visita a Beijing, de feito, a secretaria de Estado norteamericana, Hillary Clinton, deixou claro que cando se trata de China, a orde e a estabilidade están encima dos dereitos humanos. Despois de todo, explicoulle a un colega europeo, suponse que non hai que abusar do propio banqueiro. E este banqueiro en particular financia todo o orzamento do Pentágono. Tampouco é concebible que Estados Unidos ou Gran Bretaña foran convocados a dar explicacións ante a Comisión de Xenebra, composta por algúns dos abusadores máis brutais do mundo, polas baixas masivas que inflixiron a civís en Iraq e Afganistán. Da mesma maneira, os centos de vítimas civís do bombardeo masivo da OTAN en Serbia en 1999 permanecerán por sempre anónimos. É un defecto importante do sistema de dereito internacional que a aplicación dos principios sublimes da xustiza universal deba estar condicionada polo equilibrio global do poder político, e que aos abusadores máis soados do mundo, como Libia e Irán, permítaselles pousar como gardiáns dos dereitos humanos en axencias das Nacións Unidas.

Alguén realmente pode esperar que a Israel o impresione a crítica moral que fai Irán do seu "desafío da lei"? De feito, tal como descubriu o propio xuíz Richard Goldstone con consternación, o Consello de Dereitos Humanos elixiu censurar exclusivamente a Israel sen nin sequera preocuparse por mencionar a Hamas, a quen Goldstone explicitamente acusou de crimes de guerra e crimes contra a humanidade. Non é do todo desatinado supor que un "efecto Obama" está a ter impacto na actual presión internacional contra Israel. A arremetida contra Israel estivo indirectamente alentada pola percepción hoxe xeneralizada de que, con Obama na Casa Branca, o inquebrantable apoio norteamericano a un estado xudeu xa non se pode dar por sentado. A indiferenza dalgúns países europeos fronte a solicitude de axuda de Israel durante o debate sobre o informe Goldstone non estivo desvinculada da súa frustración ante a negativa por parte do primeiro ministro israelí, Benjamin Netanyahu, a conxelar os asentamentos, algo no que Obama insistiu.

Con todo, por máis comprensible que sexa a sensación que ten Israel de que o tratan erradamente, debería axustarse a estándares máis elevados, e evitar atrincheirarse detrás dos muros das súas propias conviccións. A xesta de Israel en Gaza foi unha vitoria pírrica, e o país hoxe está comprometido a cambiar a súa doutrina de guerra de "defensa ofensiva". Unha mostra de forza devastadora, con vítimas israelís limitadas á conta dunha cantidade ilimitada de baixas civís palestinas, xa non é internacionalmente sustentable. Si tivera repetición, esta estratexia irreparablemente socavará a posición de Israel na familia de nacións. Israel terá que adaptar a súa doutrina de guerra ao campo de batalla moderno e ás sensibilidades da comunidade internacional. Os exércitos regulares xa non son a ameaza exclusiva á seguridade dos países. Os actores non estatais -como Hamas e Hezbollah, ou os talibáns en Afganistán e Paquistán- que se escudan detrás dunha poboación civil indefensa expoñen a crecente brecha entre as regras de guerra tradicionais e as realidades do campo de batalla de hoxe.

É dubidoso que Israel teña a capacidade de forxar unha alianza internacional que adapte as regras de guerra ás condicións de conflito armado asimétrico. O informe Goldstone non necesariamente é unha mala noticia para as perspectivas de paz en Oriente Medio. Podería dicirse que a guerra en Gaza creou unha nova clase de disuasión mutua nesta rexión devastada pola guerra. Hamas resultou definitivamente disuadido pola ofensiva implacable de Israel, e Israel, admítao ou non, verase disuadido polo espectro de líderes israelís e oficiais militares que se converten en obxecto de ordes de detención xudicial en Europa. Todo o proceso legal ben pode interromperse por un veto norteamericano no Consello de Seguridade das Nacións Unidas, e Israel podería seguir aferrándose ao seu reclamo tradicional sobre o seu dereito á autodefensa. Pero a verdade é que Israel ten as mans atadas. Os seus líderes agora terán que tomar medidas moito máis resoltas no camiño cara á paz si o argumento que utilizaron para desbaratar o Informe Goldstone -que debía se consideralo coma un obstáculo para o proceso de paz- debe ter algunha credibilidade.

MATISYAHU LIVE ON LETTERMAN

O reggae hasídico de Matisyahu no programa de David Letterman. "King Without A Crown"

BRAVO POR DANA STERLINKO

Podería ser unha anécdota, un erro "técnico" mais tristemente non o é. Resulta que a israelí Dana Sterlinko gañou a medalla de Ouro na Copa do Mundo de Esgrima na categoría cadete, que víñase desputando na cidade de Mödling, moi preto de Viena, Austria. Pois ben, cando a rapaza subiu ao podio logo das que gañaran a prata e o bronce, á organización non lle dou a gana de que sonara por megafonía o himno do seu país. A pobre rapaza non entendía porqué tardaban tanto, e cando finalmente decatouse de que non llo ían a poñer, ela mesma comenzou a cantar a capella a Hatikvah, xunto coas súas compañeiras de equipo e maila adestradora, ás que se lles sumaron algúns familiares que estaban entre o público. Seica non é a primeira vez que pasa. Bravo por Dana Sterlinko! Gañadora de dúas medallas de Ouro. A deportiva e a da Dignidade e o Orgullo. Shalom Dana. Neshikot desde Galiza.

COCHE ELÉCTRICO ISRAELÍ

Máis información do coche eléctrico israelí na súa web, http://www.betterplace.com/solution/

JAI

Unha curtametraxe de Ariel Zylbersztejn recentemente presentada no Festival de cinema xudeu de San Francisco.

LIOR HAIAT: "A VISITA DE ZAPATERO FOI DEMASIADO CURTA"

Declaracións de Lior Haiat, Portavoz da Embaixada de Israel en España sobre a visita de Rodríguez Zapatero a Israel.

DRY BONES:"ABRIR OS OLLOS!

Dry Bones cartoons drybonesblog.blogspot.com

A SENDA XUDÍA EN PORTUGAL (Part I e II)

Homenaxe aos Xudeus - A Masacre de Lisboa de 1506, monumento conmemorativo en Lisboa

.

Podes escoitar máis abaixo premendo nas ligazóns, os dous programas emitidos por Radio Sefarad (http://www.radiosefarad.com/) sobre a presenza e pegada xudea en Portugal
.

Escoita a Primeira Parte:

http://www.radiosef arad.com/ joomla/index. php?option= com_content&view=article&id=1253:milim- corresponsal- en-el-tiempo&catid=102:milim&Itemid=125

Escoita a Segunda Parte:

http://www.radiosef arad.com/ joomla/index. php?option= com_content&view=article&id=1474:milim- corresponsal- en-el-tiempo&catid=102:milim&Itemid=125

PROTESTA POLA CONDENA A MORTE DE HOMOSEXUAIS EN IRÁN

A Confederación Española COLEGAS de Lesbianas, Gays, Bisexuais e Transexuais e COLEGA Málaga decidíronse a lanzar unha campaña de sensibilización e protesta pola condena a morte de homosexuais en Irán, demostrando así a súa aposta pola liberdade na república islámica. COLEGAS vén denunciando, practicamente en solitario, desde hai tempo, a realidade que viven os homosexuais no mundo islámico. A aposta deste colectivo non carece de risco: Pyn Fortuin ou Theo Van Gogh foron asasinados por denunciar as atrocidades realizadas contra homosexuais e mulleres nos países islámicos. Irán é un dos nove países que no mundo onde as relacións entre persoas do mesmo sexo castígase coa pena capital. Segundo o código penal vixente neste país “O castigo para a sodomía [definida no art. 108 como a relación sexual cun hombre] é a morte; o xuíz da Sharia decide como se procederá a dar morte aos culpables ”(Art. 110). O lesbianismo, en cambio, castígase con 100 lategazos (art. 129), aínda que “se o acto de lesbianismo se realiza tres veces e houbo castigo nesas tres ocasións, na cuarta ocasión o castigo será a morte” (art. 131). Esta república islámica ten xa un terrorífico historial de condenados a morte por homosexualidade. En xaneiro de 2008 dous mozos foron sentenciados a morte e outros catro a castigos físicos. Hamzeh Chavi e Loghman Hamzehpour, dous mozos homosexuais de 18 e 19 anos, foron detidos en Sardasht, tamén no Azerbayán iranianos e obrigados mediante tortura a confesar que estaban namorados, tras o cal foron acusados de sodomía e de ser “inimigos de Alà“.

Nada se sabe do destino que poidan correr as súas vidas.

Recentemente coñeceuse o caso de Nemat Safavi, que podería ser executado en calquera momento. Foi detido cando contaba con 16 de idade, acusado de sodomía. Agora ten 19 anos e foi condenado a morte por un tribunal de Ardabil, no Azerbayan iraniano. COLEGAS realizará durante estes días distintos actividades para dar a coñecer a situación en Irán e porá en marcha unha campaña de apoio a Nemat Safabi e a outras persoas condenadas por ser lesbianas ou gays. Como apoio á campaña, foi presentada a páxina web www.colegasporiran.tk e unha campaña de envío de cartas e correos electrónicos ao goberno iraniano e á embaixada de Irán en España pedindo o liberación de Nemat Safavi.

Ver AQUI o código penal islámico iraniano

ISLAM EN EUROPA

Baseándose en datos de crecemento da tasa de fecundidade, o video expón que o islam será maioritario na Unión Europea en 20 anos.

O PARTIDO LABORISTA (AVODÁ) A PIQUES DA ESCISIÓN

O sector crítico do Partido Laborista deu un paso máis en dirección á escisión.

Onte martes á noite, nunha asemblea en Tel Aviv, 4 dos seus 13 deputados formaron un movemento chamado Momento da Democracia (Democratic Stage). O deputado Ophir Pines-Paz foi un dos oradores, falando de que Israel "está a deixar pasar unha oportunidade histórica de alcanzar a paz, nun momento en que non hai terrorismo". Pola súa banda, a deputada Yuli Tamir criticou fortemente o primeiro-ministro Netanyahu, "por ter prexudicado a imaxe de Israel e por ter incluído a extrema-dereita no Executivo". Desde o início da formación do goberno de coalición, houbo sectores laboristas opostos á entrada do partido no Goberno. Co paso dos meses, e perante o impasse no proceso de paz, o sector crítico ten ido gañando apoios, a ponto de neste momento faltar apenas un deputado para, dacordo co regulamento da Knesset, poden formar un novo grupo parlamentar. O Partido Laborista foi durante 30 anos o maior partido de Israel, tendo liderado todos os gobernos do país entre 1948 e 1977. Entrou en declive no final da década dos 90, sobrevivindo con moitas dificuldade á sinatura dos Acordos de Oslo e á fundación do Partido Kadima, (centro-esquerda) para onde foron formar parte dos seus militantes. Nas eleccións de Febreiro deste ano obtivo a mais baixa representación da súa historia, conseguindo apenas 13 dos 120 escanos da Knesset.

VIVER A VIDA EM JERUSALÉM

A serie de máis éxito na actualidade en Brasil, emitida pola TV Globo “Viver a Vida” presentou a semana pasada as escenas gravadas na capital de Israel. Eis unhas imaxes de Jerusalem na teleserie.

ENERGÚMENOS

Por Rosa Montero

El País - 10/11/2009
.

Que o islam de hoxe está cheo de energúmenos é unha tráxica realidade imposíbel de tapar con eufemismos politicamente correctos. O fanatismo criminal forma parte da escuridade do ser humano e calquera persoa, cristiá ou musulmá, sintoísta ou atea, pode caer nese abismo. Pero sen dúbida hai circunstancias históricas e sociais que o fomentan. Os cristiáns tiveron os seus tempos feroces, desde logo, e aínda existen extremistas cristiáns que asasinan médicos abortistas en Estados Unidos ou queiman vivos nenos en Nixeria porque din que están endemoniados. Pero agora mesmo eses bárbaros son unha porcentaxe ínfima e residual. No mundo cristián, a sociedade civil leva as rendas.

No mundo islámico, en cambio, por complexas razóns que non caben neste artigo, está a librarse nestes momentos unha durísima batalla entre a civilización e a barbarie. Porque, diga o que diga ese invento da Alianza das Civilizacións, que me parece un vistoso paquete cheo de aire, eu creo que non hai máis que unha civilización desenvolvida por diversas culturas, entre elas a musulmá, que achegou moitas cousas boas ao que somos hoxe. Con todo, agora, por desgraza, o islam está a ser abrasado pola febre integrista. Sudanesas condenadas a 40 lategazos por levar pantalóns, supostos adúlteros e adúlteras lapidados (a última execución foi en Somalia a semana pasada)... E o outro día, aquí mesmo, nun pobo de Ciudad Real, esa moza marroquí embarazada a quen dous compatriotas deron unha brutal malleira por non levar veo (a moza abortou nove días máis tarde). Os energúmenos musulmáns, en fin, son un perigo para todos, pero especialmente, non o esquezamos, para os propios musulmáns, que son as súas primeiras vítimas. Haberá que defenderse: non se pode transixir cos intransixentes.

O MURO DE AFGANISTÁN/BANASTÁN

Por Jorge Marirrodriga

http://israeltodos.blogspot.com/

.
Era inevitábel. Cando en España moitos escoitan a palabra "muro" sucede como naquela marabillosa película de Robert Redford, "Un Diamante ao roxo vivo" (The Hot Rock, 1972) onde ao empregado dun banco, era hipnotizado para que ao escoitar a palabra crave (Afganistán Bananastán) seguise as ordes dos ladróns como un escravo. Aquí, en cambio, o persoal solta de golpe toda a batería de tópicos antisemitas coa que é adoutrinado e gústalle adoutrinarse.

O caso é que o mundo libre celebra estes días a caída do Muro (Afganistán Bananastán) de Berlín e o fin do comunismo. Un muro (Afganistán Bananastán) erixido para encarcerar aos homes que querían ser libres e deixar ben claro que do paraíso totalitario non se marcha ninguén. E así mentres os protagonistas vivos de entón danse cita onde estaba o Muro (Afganistán Bananastán) os que nin coñeceron o Muro (Afganistán Bananastán) ou, o que é peor, os que o estrañan, empezaron a bombardearnos coa cantilena de que "aínda quedan outros muros (Afganistán Bananastán) que derrubar". Naturalmente Israel está no alto da lista. Non falla.

.

E, claro, non podían faltar os políticos que se quedaron fóra do fiestón do Muro (Afganistán Bananastán) que agora sóbense ao carro da hipnose colectiva. E así vai José Luís Rodríguez Zapatero e solta el tamén a cursilada de que "Hai outros muros (Afganistán Bananastán) que deben caer". Eu conformaríame con que caesen tres: o do totalitarismo disfrazado de progresismo, o do pensamento único politicamente correcto e o do antisemitismo disfrazado de "lexítima crítica ao Goberno de Israel". Iso, José Luís, si que son muros (Afganistán Bananastán).

.

Un servidor coñeceu o Muro de Berlín, o Berlín Este, os seus marcos que non valían nada e a tristeza das súas rúas. E tamén coñece o muro/valado de Israel. e non teñen nada que ver. Xa sei que dá igual nestes tempos, pero, joder, eu vinos.

LA OREJA DE VAN GOGH EN ISRAEL

La oreja de Van Gogh en Tel Aviv

UNHA ENTREVISTA CON AYAAN HIRSI ALI

Pasaron cinco anos desde o asasinato de Theo Van Gogh. Desde entón, Ayaan Hirsi Ali, quen escribiu o guión da película, ten que vivir protexida por mor das ameazas de morte do fundamentalismo islámico, que queren matala por criticar os malos tratos desta relixión ás mulleres (unha curiosa forma de refutación). Nos últimos tempos, un fondo de doantes privados paga aos escoltas de Ayaan Hirsi Ali. Tras os seus libros "Eu acuso", "aquí unha reseña, e aquí un artículo-, e Adán e Eva, que acaba de saír en España, en febreiro publica Nomad.. De seguido podes ler unha entrevista de Patt Morrison en Los Angeles Times

.

-Que lle pareceu a visita da Secretaria de Estado Hillary Rodham Clinton a África?
-Sempre me alegro cando Estados Unidos mostra interese por África, aínda que sexa simbólico, e o seu era en boa medida simbólico. Creo que Hillary Clinton continuará coa axuda do Departamento de Estado a África. Pero moitos países africanos enfróntanse á expansión do islam radical, o que significa que Estados Unidos vai enfrontarse con outro problema de seguridade nacional. O diñeiro wahabí está en África. Están a construír mesquitas moi rápido. Están a introducir a sharia. É un movemento de base, e non vin que ninguén falase del.
-Cando falamos das mulleres en África, Estados Unidos utiliza demasiados dos seus valores ou demasiado poucos?
-Hai moitas desculpas polo que significa a liberdade. En África, dinche: "Oh, é o noso costume. A poligamia é o noso costume, a mutilación xenital feminina é o noso costume, son os nosos valores". E os europeos e os estadounidenses son moi tímidos e apoloxéticos, dicindo: "Vaia, séntoo moito, é o voso costume".
-A súa propia avoa vixiou a súa mutilación cando tiñas cinco anos, aínda que o seu pai se opúña.
-Por iso insisto por principio. A miña avoa estaba convencida de que facía algo bo. Facíao por amor. Fixérallo a todas as súas fillas; fixéranllo a ela, e á súa avoa. Non sabía que fose posible non estar, como ela dicía, "limpa". Si a educación axuda, pero todo tiña que ver coa convicción que tiña de estar a facer o correcto.
-Algún país irá algunha vez á guerra pola seguridade e os dereitos das mulleres?
-Parece que non sucederá. Pero son moi optimista. Non sobre ir á guerra, senón sobre a capacidade dos seres humanos para cambiar de opinión. Lembre o que ocorreu co comunismo. O gran problema é definir a protección dos dereitos das mulleres como o gran problema do século XXI. Si o mundo fai iso, a desigualdade das mulleres será como a erradicación do apartheid: a xente insistirá en que está mal, está mal, está mal, e así é como se producen os cambios.
-Que cambia á xente?
-Dareille un exemplo. A muller sudanesa que decidiu levar pantalóns: cando o mundo a apoiou, non se atreveron a azoutala. É este tipo de insistencia inflexible. O tráfico de seres humanos -mozas secuestradas e obrigadas a exercer a prostitución- é unha explotación económica. Iso pode erradicarse indo a polos traficantes, proporcionando educación e erradicando a pobreza. Onde se pon veo ás mulleres, onde se cortan os seus xenitais, onde hai crimes de honra, onde a metade da poboación non pode saír sen un gardián masculino... Iso non só se pode abordar falando da pobreza. Tes que enfrontarche a eses principios.
-Fixen esta pregunta a outras feministas. Por que sempre son os dereitos das mulleres os que están suxeitos a negociación?
-Si. Non é interesante? As mulleres son principalmente oprimidas polos seus pais, os seus irmáns, as súas sogras, as súas avoas, así que é a forma máis íntima de opresión. Outra cousa: o feminismo occidental aínda define ao home branco como o opresor, pero agora é o home marrón, o home negro, o home amarelo. Cando lles dis: "Deixade de oprimir ás vosas mulleres", eles responden: "Non me impoñas a túa cultura". Sería fantástico que, cando o presidente Obama foi ao Cairo, dixera: "Aprendémoslle ao home branco que a intolerancia é mala, e deixouna, polo menos na súa maior parte. Agora a intolerancia exércese en nome do home negro, do home amarelo, do home marrón, de calquera cor".
-Vostede distingue entre islam moderado e islam radical?
-Négome a facelo porque un produce o outro. Naces na corrente principal do islam. Ensínanche: Non cuestións ao profeta; todo o que di o Corán é certo. E despois veñen os radicais e o amplifican, constrúen a partir de aí. Así que é o chamado islam moderado o que debe enfrontarse ao elemento radical. Os musulmáns teñen que cuestionar a infalibilidade do profeta Mahoma. Teñen que deixar de ensinar aos nenos e aos mozos que todo o que di o Corán é certo e debe ser tomado en serio. Pódeo ver no mundo cristián. Hai grupos de cristiáns moi radicais que se negan a cambiar. Pero a maioría decidiu reformarse, introducir novos modos de mirar a Biblia e permitir a liberdade de expresión e conciencia. Así que si a xente se aparta das ideas radicais, non os matan, non os decapitan.
-En tres anos poderá optar á nacionalidade estadounidense. Como ve aquí a xente a súa cidadanía, en comparación con outros países?
-Creo que a situación en Estados Unidos é moito máis sa que a europea. Estados Unidos ten a vantaxe de que cando te convertes en cidadán, prometes lealdade a unha Constitución que fala de ideas e non etnias. Por iso, os americanos non senten tímidos á hora de ensinar a novos estadounidenses por que a cidadanía é importante, por que o patriotismo é importante, o orgullo polos Pais Fundadores. É máis fácil que sentirse orgulloso da historia de Francia, por exemplo.
-O noso valor central é a tolerancia. A vostede preocúpalle que toleremos as cousas equivocadas.
-Para formar unha comunidade de persoas libres, hai que defender a liberdade con uñas e dentes, e para que este país conserve a súa vitalidade, hai que entender que a liberdade é unha institución moi, moi vulnerable. É algo que tes que seguir defendendo, e a única forma de facelo é sendo intolerante coa intolerancia.
-Os musulmáns estadounidenses son distintos dos europeos?
-Vexo unha gran diferenza, e é económica. A maior parte dos musulmáns que veñen a Estados Unidos teñen un nivel de educación máis elevado dos que van a Europa, e máis ingresos. Isto cambia moito porque veñen máis musulmáns a Estados Unidos. Estados Unidos non é un estado de benestar. Os musulmáns americanos teñen que ter un traballo. Os países europeos son estados do benestar onde moitos pobres dependen do estado para sobrevivir. Iso é moi atractivo para os radicais. Espero que os musulmáns estadounidenses sexan distintos. Pero iso non fai que Estados Unidos sexa inmune ao Islam radical.
-Na Sun Valley Writers Conference, a escritora iraniana-estadounidense Firooeh Dumas cuestionou a súa observación de que no islam a subxugación das mulleres é un mandato relixioso e non cultural.
-Dixo que ningunha das cousas das que eu falaba tiña nada que ver co islam, que eu simplemente proxectaba no islam as miñas experiencias persoais. Iso é algo que sempre me molesta. Dixen que a lei da sharia é lei islámica; derívase do Corán. En todos os lugares onde se aplica, vemos como se trata ás mulleres. Firoozeh Dumas representa a unha muller ilustrada, culta, moderna, cosmopolita. A maioría da xente de orixe cristiá dese tipo non defende o cristianismo do mesmo xeito que defenden no islam a xente de orixe musulmá.
-Considérase atea?
-Deus creou ao home ou o home creou a Deus? Pertenzo ao grupo que di que o home creou a Deus. Séntome cómoda vivindo sen unha forza exterior que me diga o que teño que facer. Prefiro crer nos seres humanos.
-Como se sitúa politicamente?
-A miña posición política é o que os estadounidenses chaman libertaria e algúns europeos liberal clásica. Aquí a palabra liberal [progresista] está secuestrada por xente que só se preocupa polo colectivismo. Pero, ben, libertario tamén implica que non che importan as comunidades. Son unha loitadora radical pola liberdade individual, unha defensora da liberdade individual. Son unha universalista: creo que eses dereitos e liberdades son universais.

http://www.latimes.com/news/opinion/commentary/la-oe-morrison17-2009oct17,0,4356705,full.story

HILLARY CLINTON: RUSIA VE A IRÁN COMO AMEAZA

BBC Mundo
.

A Secretaria de Estado de Estados Unidos, Hillary Clinton, en declaracións á BBC manifestou que agora Rusia recoñece a ameaza que representa Irán.

Ao realizar unha vista a Moscova, Clinton sostivo que "en privado" os líderes rusos afirmaron que están listos para actuar si Teherán non cumpre coas súas obrigacións. Con todo, o primeiro ministro Vladimir Putin, na súa visita a China, dixo publicamente que é demasiado pronto para falar de sancións e considerou que "non hai necesidade de asustar aos iranianos", senón que hai que "alcanzar acordos". Pola súa banda, o ministro de Relacións Exteriores ruso, Sergei Lavrov, considerou que as ameazas de sancións son contraproducentes. Irán nega as acusacións de EE.UU., a Unión Europea e Israel, que sosteñen que Teherán está a tentar construír unha bomba atómica baixo a cobertura dun programa civil de enerxía nuclear. Este mércores, en diálogo coa BBC, Hillary Clinton afirmou que no últimos seis meses, Rusia tendeu a recoñecer a ameaza do programa nuclear iraniano. Clinton afirmou que espera que Irán cumpra o compromiso que asumiu con Rusia e China. Segundo dixo, funcionarios rusos, en conversacións privadas, admitiron a necesidade de actuar si falla a diplomacia. "Estamos totalmente de acordo con iso", afirmou Clinton. "E estamos de acordo tamén en que si o noso compromiso diplomático non ten éxito; entón teremos que analizar outras medidas, incluíndo sancións para tratar de presionar aos iranianos", agregou. Como membro permanente do Consello de Seguridade da ONU, Rusia tería que apoiar novas sancións contra Irán. Ao comezo deste mes, Teherán acordou en Xenebra permitir o ingreso de inspectores de Nacións Unidas a unha instalación nuclear "non divulgada previamente" preto da cidade de Qom e enviar uranio ao estranxeiro para que sexa enriquecido noutros países.

Gañar tempo

"Si o noso compromiso diplomático non ten éxito; entón teremos que analizar outras medidas, incluíndo sancións para tratar de presionar aos iranianos" Hillary Clinton

.

Clinton recoñeceu á BBC que Teherán está a gañar tempo con esa estratexia. Pero aclarou que Irán tamén asumiu un compromiso con Rusia e China e agora espera que cumpra. O presidente de EE.UU., Barack Obama, quen se reuniu en xullo pasado co seu par ruso, Dmitri Medvedev, comprometeuse a recompor relacións con Rusia. Obama, pola súa banda, atendeu a demanda rusa de desestimar os plans de despregar mísiles interceptores en Polonia e unha estación de radar en República Checa como parte do sistema de defensa antimísiles de EE.UU. en Europa. A administración estadounidense insistiu en que non espera concesións a cambio. Pero Washington pediu apoio a Moscova, ou polo menos que non se opoña, á idea de impor sancións máis severas si Irán non cumpre coas súas obrigacións internacionais. O Consello de Seguridade da ONU quere que Irán poña fin ao enriquecemento de uranio e aprobou unha serie de sancións, que inclúen a prohibición de exportación de armas de Irán e de todo o comercio de materiais nucleares.

ACCIÓN BEDUINA POR GILAD SHALIT

Sheikh Salam al-Hoziel vén de Rahat, a única cidade beduina en Israel. Hoziel fai unha intensa campaña para recuperar a Gilad Shalit, o soldado secuestrado por Hamas o 25 de xuño do 2006 preto da fronteira coa franxa de Gaza. Hoziel fundou o movemento Medina Shelanu (O noso País) para combater a crecente presenza do Movemento Islámico Hamas en Israel. Para Hoziel, Hamas debe ser parado: "Aqueles que apoian ao Movemento Islámico, a Hamas e Hezbollah, están aquí, no país [referíndose a Israel] e si non facemos algo respecto diso, non soamente a miña persoa estará en perigo senón todos nós e os fillos dos nosos fillos."

Foto de Hoziel tomada por Abe Selig para o Jerusalem Post

Cando Hoziel soubo da captura de Gilad comezou a viaxar por Israel, xuntando firmas para pedir ao Primeiro Ministro que fixese todo o que estivese ao seu alcance para liberalo. Cando ao mes seguinte coñeceuse a nova de que un beduino facía campaña por rescatar a un soldado israelí, os veciños de Hoziel, moitos dos cales pertencen a unha rama do Movemento Islámico en Israel (un subgrupo da Irmandade Islámica de Exipto), responderonlle con violencia tratando de silencialo. Foi ameazado de morte, a súa casa foi tiroteada e queimada e membros da súa tribo animárono para que se vingase, opción que Hoziel negouse a seguir. Hoziel quere que todo o mundo coñeza a "Medina Shelanu" e asine á súa causa. Polo momento xa conta co apoio de milleiros de beduinos, drusos e xudeus de todas partes de Israel.

Para ler a noticia a fondo ver o artigo no Jerusalem Post

http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1251804563669&pagena me=JPost/JPArticle/ShowFull

HOSPITAL ISRAELÍ EN GUINEA ECUATORIAL

O Centro Médico “La Paz” en Guinea Ecuatorial

http://www.lapazge.com/pages/span/index.aspx

O proxecto conta co asesoramento científico do Centro Médico “Haim Sheba” de Tel Hashomer, Israel. A compañía International Medical Services GE S.A., conxuntamente co Goberno da República de Guinea Ecuatorial, levaron adiante a contrucción do Centro Médico “La Paz”, un hospital cos máis avanzados sistemas tecnolóxicos e conforme coas normas internacionais máis estritas. Contan para co asesoramento do hospital máis grande e prestixioso de Israel e de expertos israelíes en cooperación internacional. O Centro Médico “La Paz” é un hospital con aproximadamente 130 camas, unidades de emerxencias, unidades de parto, quirófanos, unidade de terapia intensiva, unidade de ciruxía xeral, etc.

Podes ver aquí un video sobre o proxecto: http://www.youtube.com/user/lapazge#p/a

INTERVENCIÓN DE ANGELA MERKEL EN WASHINGTON

Fragmento da intervención da chanceler alemá Angela Merkel o pasado día 3 de Novembro perante a sesión conxunta do Congreso e do Senado dos Estados Unidos.

.

Doch niemand sollte sich täuschen: Toleranz bedeutet nicht Beliebigkeit. Null Toleranz muss es für die geben, die die unveräußerlichen Rechte des Menschen missachten und sie mit Füßen treten. Null Toleranz muss es auch geben, wenn Massenvernichtungswaffen zum Beispiel in den Händen des Iran unsere Sicherheit bedrohen könnten.

Der Iran muß das wissen. Der Iran kennt unser Angebot. Doch der Iran kennt auch die Grenze: Eine Atombombe in der Hand des iranischen Präsidenten, der den Holocaust leugnet, Israel droht und das Existenzrecht abspricht, darf es nicht geben. Die Sicherheit Israels ist für mich niemals verhandelbar. Im Übrigen wird nicht nur Israel bedroht, sondern die ganze freie Welt. Wer Israel bedroht, bedroht auch uns.
.
Pero ninguén debe levarse a engano: Tolerancia non significa arbitrariedade. Debe haber tolerancia cero para os que violan os dereitos inalienables do home e os pisotean. Debe haber tamén tolerancia cero se as armas de destrución masiva, por exemplo, en mans de Irán puidesen amezar a nosa seguridade. Irán debe sabelo. Irán coñece a nosa oferta.

Pero Irán tamén coñece os límites: unha bomba nuclear en mans do presidente iraniano, que nega o Holocausto, ameaza Israel e nega o dereito á súa existencia, non pode existir. A seguridade de Israel non é negociable para min. Polo demais, non se ameaza só a Israel, senón a todo o mundo libre. Quen ameaza Israel, ameazános tamén a nós.

.

Grazas ao noso home en Viena pola tradución.

OS LASTROS DOURADOS DE BERLÍN

Publicado orixinalmente en Yad beYad

Stolpersteine é o nome do proxecto que se estende por diversas cidades de Alemaña e polas rúas de Europa, creado polo artista nado en Berlin en 1947 Günter Demnig e residente en Colonia. O proxecto encherá as rúas de Berlin de lastros dourados para render homenaxes persoais ou familiares ás vítimas do Holocausto. Cando a xente que pasea polas rúas de Berlin os ve, brillando coa súa cor dourada, ou cando se topan con eles porque sobresaen lixeiramente da superficie do chan, cando tentan ler o que está gravado neles, sen darse de conta inclinan a cabeza. Só entón perciben que exactamente alí, fronte a ese edificio ou negocio, unha vez viviu un xudeu que foi vítima do Holocausto. Os lastros do artista alemán Günter Demnig foron depositados alí para romper a rutina das nosas vidas e obrigarnos a lembrar. O artista grava un por un os nomes de cada unha das vítimas nos lastros e recoñece que ás veces caenlle bágoas dos ollos cando coñece o destino das vítimas.

.

"Para min é importante que isto non se converta nunha fábrica industrializada do recordo, por iso fágoo case todo só".

.
O seu proxecto xurdiu nunha exposición de Günter Deming a principios dos anos 90. Entón estendeu por primeira vez unha cinta de 16 quilómetros polo camiño que serviu aos nazis en maio de 1940 para transportar a 1000 xitanos da cidade de Colonia (Köln) ao oeste de Alemaña aos vagóns do tren que viaxa en dirección ao leste cara aos campos de exterminio. "Era un ensaio xeral antes de exterminar aos xudeus", explica Demnig sobre o alcance do acontecemento. Os alemáns querían examinar como se podía transportar persoas en camións ás ramplas e de alí aos trens que posteriormente transportaron millóns de xudeus á morte.

.

Traducción do Hebreo ao español por Silvia Schnessel. Para acceder ao arquivo completo premer aquí (en hebreo) berlinאבני53

MEMORIA TAPA MEMORIA

Por Jorge Martínez Reverte

El Pais - 4.11.09

.
Enfrascados como estamos en España coa escavación de fosas apenas somos quen de mirar ao noso ao redor e ver como en Europa se dirimen, a conta doutras memorias, cuestións que poden ter consecuencias de grande envergadura. O de España é unha minucia á beira do que se vive no resto do continente. Un bo aviso foi a chantaxe do Goberno checo de Václav Klaus, quen conseguiu unha excepción para evitar as posibles reclamacións dos tres millóns de alemáns expulsados dos Sudetes ao final da II Guerra Mundial. A memoria da súa expulsión quedará sepultada pola memoria da anexión hitleriana en 1938. Algo similar sucedeu en Polonia.

.
Os exemplos multiplícanse. Porque ás accións da memoria sempre seguenlle accións na política que acaban marcando o rumbo de cada país. E os intereses son moitos. Tantos e tan dispares que poden provocar unha seria alteración da idea de Europa que os países máis occidentais compartían. Unha idea que se comeza a ver manchada polas herdanzas dos odios étnicos, das feridas sen cicatrizar e das accións ruines duns e doutros.

.
En Polonia, un grande cineasta, Andrej Wajda, estreou a súa película dedicada á matanza de Katyn, onde foi asasinado o seu pai. Nese bosque fronteirizo, as tropas soviéticas da NKVD exterminaron en abril de 1941 á flor e nata do Exército polaco. Máis de 15.000 oficiais foron asasinados, un a un, mediante o tiro na caluga por soldados de Stalin. Durante décadas, a versión oficial do réxime socialista polaco apuntouse á manipulación de que a matanza a realizaron tropas nazis. A Rusia de Putin segue sen recoñecer a responsabilidade de Stalin naquela atrocidade.

.
Wajda conseguiu devolver a Polonia ese pedazo de verdade que faltaba, escurecido por unha brutal política de simulación. Pero Polonia non está aínda libre das pantasmas daquela guerra. Aínda non asumiu, aínda non recuperou a memoria doutras atrocidades. Cando as tropas alemás invadiron a Unión Soviética en xuño de 1941, desatouse unha matanza sistemática de xudeus no país. A versión oficial durante anos foi que aquilo era responsabilidade dos nazis. E todos tranquilos. Pero as investigacións de historiadores demostraron que os asasinatos masivos comezaron a ser cometidos por cidadáns polacos con métodos similares aos do xenocidio ruandés: paus, coitelos, azadons, barras de ferro... foron os instrumentos cos que enardecidos campesiños deron mortes atroces a nenos, mulleres e homes sen distinción. Hai un pobo, Jedwabne, sobre o que o historiador americano Jan T. Gross investigou. Alí, en 24 horas, os 1.500 xentiles que o habitaban mataron aos 1.500 xudeus que foran os seus veciños durante séculos. En moitas localidades polacas producíronse feitos similares. E durante decenas de anos esta terrible verdade, esta terrible memoria, seguiu sen ser recuperada. Nesta ocasión non se debeu só á acción dun goberno autoritario, senón á complicidade dun pobo que non podía soportar a súa responsabilidade nunha atrocidade semellante. A verdade foi restablecida por xentes como Gross, pero esa verdade está adormentada na memoria polaca da guerra. Non é moi distinta a historia das Repúblicas Bálticas, de Lituania, Estonia e Letonia. En 1940, como consecuencia do pacto Molotov-Ribbentrop, os soviéticos invadiron o tres países e anexionáronos á URSS. E repoboaron en parte con campesiños de orixe soviética as novas repúblicas. Cando as tropas da Wermacht atacaron á Unión Soviética, moitos patriotas destas repúblicas recibiron ás tropas nazis con entusiasmo, e incorporáronse ás súas unidades de combate contra a URSS. Ás unidades de combate e ás unidades de exterminio. Non foron só os nazis dos grupos de acción, os Einsatzgruppen, os encargados de executar de forma masiva e primitiva (a balazos ou golpes de coitelo) aos xudeus que habitaban estes países. Forzas policiais e patriotas autóctonos formaron parte dos grupos asasinos que acabaron con 140.000 xudeus lituanos (o 85% dos existentes), 70.000 letons (case o 80%) e 2.000 estonianos (o 45%). Os cálculos foron realizados por historiadores tan serios como Timothy Snyder.

.
A memoria que prefigura a política nestas repúblicas atribúe estas matanzas ás tropas nazis, esquece a participación dos seus cidadáns, e achaca á presunta ideoloxía comunista dos xudeus o odio que serviu para acabar con eles. O grave da situación actual da polémica non é só que se está construíndo unha enorme falsificación histórica, senón que simplifica os feitos até o punto de que debilita algo tan importante como a conciencia sobre o racismo. Si os asasinatos masivos levados a cabo nos países do Leste de Europa foron causados en exclusiva pola tolemia xenocida do nazismo, deixa de haber problema. Si, pola contra, analízanse os feitos de forma rigorosa, o problema crece, porque estaremos a deixar desguarnecida a fronteira contra o racismo que aniña en moitos outros lugares fóra dos textos de Hitler. En Letonia, un 15% da poboación é de orixe rusa. Son máis de 300.000 persoas ás que se lles privou de nacionalidade porque os seus pais foron instalados alí por Stalin. Isto sucede en Europa.

.
En Letonia deixou de haber problema xudeu hai tempo, porque os mataron os nazis. Hai un problema dunha minoría externa, que non comparte a súa cultura cos autóctonos e que acabaron alí pola imposición do réxime comunista de Stalin. Un réxime contra o que loitaron os patriotas letons... apuntados ás unidades das SS.

.
Se nos achegamos a un país que xa vai tendo soleira na Unión Europea, Rumania, as cousas non van moito mellor. Rumania, gobernada polo mariscal Ion Antonescu, foi durante a II Guerra Mundial o máis firme aliado da Alemaña nazi. Naqueles tempos convulsos, miles de civís romaneses participaron en pogroms que causaron milleiros de vítimas entre os xudeus. Coa entrada na guerra contra a Unión Soviética, as tropas romanesas adquiriron un destacado papel na eliminación sistemática de 300.000 xudeus. Romaneses, pero tamén de Ucraína e outros países. Hoxe a memoria en Rumania elude con suavidade este capítulo da historia, como faino igualmente coa deportación masiva da súa poboación xitana. Xudeu, para Antonescu, significaba comunista. E ser patriota consistía, sobre todo, en ser anticomunista. Unha boa forma de xustificar o exterminio de grupos humanos completos para conseguir a recuperación de territorios como Besarabia. A memoria da ocupación soviética en Rumania tapou a memoria dos vergoñosos episodios de matanzas masivas que foron realizadas co beneplácito da poboación civil, entusiasmada coa construción da Grande Rumania, o seu gran soño nacionalista, que aínda pervive en moitos corazóns. Si se mira a Hungría, pódese ver como a memoria da opresión comunista tapou a da entusiasta colaboración civil contra os xudeus. O gran proxecto dunha Europa democrática, lugar das liberdades e das fronteiras rotas, conta con inimigos internos. Os nacionalismos, apontoados en falsificacións da memoria, en memorias que tapan outras memorias porque son máis cómodas e dixeribles, porque salvan a pureza das actuacións dos patriotas. O problema en Occidente é moito menor. Os franceses non parecen decididos a emprender un camiño de chovinismo ao saber que os bombardeos ingleses durante o desembarco de Normandía mataron a máis civís franceses que soldados alemáns, como mostrou Antony Beevor. A memoria da liberación tapou a da matanza. Como a memoria da fráxil resistencia antinazi tapou a do colaboracionismo de Vichy.

.
En España estamos mellor. Aínda que, si insistimos no camiño emprendido, non. A memoria de Badaxoz ten que tapar a de Paracuellos? A de Gernika ten que tapar a do exterminio de curas en Catalunya ou Castilla-La Mancha? Seremos capaces de abrir a fosa de Lorca sen dicir que Muñoz Seca o merecía? Hai tantos aspectos escuros na historia que só a Historia pode reconciliarnos coas distintas memorias. E facer de Europa un sitio habitable para moitos anos. Un sitio non da memoria, senón da verdade.

.
* Jorge Martínez Reverte é xornalista e escritor. O seu último libro é a "El arte de matar" (RBA).

JUDIOS E INQUISICIÓN EN RIBADAVIA

JUDIOS E INQUISICIÓN EN RIBADAVIA
Gloria de Antonio Rubio
Edita: Concello de Ribadavia
Coa colaboración de Casa Sefarad-Israel, Red de Juderias de España e do Instituto de Estudios Gallegos "Padre Sarmiento".

.
Gloria de Antonio Rubio, doutorada Historia Medieval (UNED, 2002) coa tese "Comunidades judias en Galicia (siglos XI — XV)", dirixida polo Doutor Enrique Cantera Montenegro. Posteriormente, no ano 2006, foi publicada pola Fundación Pedro Barrié de la Maza, dentro da colección Galicia Histórica, co título "Los judíos en Galicia (1044-1492)". Esta obra foi galardonada en Israel co Premio Samuel Toledano (Jerusalén, 2008).
.
É autora de numerosos capítulos de libros e artígos publicados en diversas revistas de ámbito nacional e internacional, así como de varias monografías de carácter xeral. Cabe mencionar, entre elas, "Os xudeos de Galicia" (Santiago, 2002). Forma parte desde o ano 2000 dos equipos de investigación do Instituto de Estudos Galegos "Padre Sarmiento" (CSIC-Xunta de Galicia), participando específicamente nos traballos vinculados ao Dicionario Biográfico da Galicia dos Trastámara (1469-1480), proxecto financiado pola Fundación Pedro Barrié de la Maza.

POR QUÉ AÍNDA ESTOU MOI ORGULLOSA DE SER UNHA COLONO

Por Karni Eldad

Haaretz - 02.11.09
.

Estou moi orgullosa de ser unha colono. Si, aínda hoxe, cando un de nós foi acusado en grao sumo inimaxinable, en grao sumo inmoral, do peor, aínda hoxe séntome moi orgullosa de ser unha colono. Por que? Porque son unha das máis de 300.000 persoas, a maioría dos cales son mellores que calquera cousa que poidan atopar alén da Liña Verde. A maioría deles son o sal da terra, mentres que os habitantes de Tel Aviv sofren en comparación da grave enfermidade do egocentrismo. Pero hai un gran problema. Seguramente esperaban que escribise sobre as mazás podrecidas. Non. Cada sociedade ten as súas. Eu non teño un problema con eles, como colono. Teño un problema coa policía que non os atrapa coa suficiente rapidez e, por tanto, me mancillan a min e a todos nós. "Cando van entender que eses extremistas non son bos para eles?" Regularmente escoito tal tipo de declaracións. Ás veces dínnolo antagonísticamente, e ás veces cun verdadeiro sentimento de compaixón. Estes reproches polo xeral veñen de persoas situadas á esquerda do centro. Eles non se dan de conta do estúpido que soan as súas palabras. Alguén se imaxina dicindo esas cousas a alguén de Rishon Letzion, onde a familia Oshrenko viviu e foi masacrada?

.
Alguén considera que debe dicirlle o mesmo á xente de Herzliya, ou mesmo ao alcalde, "que teñen que controlar á súa xente moito mellor", porque o asasino de Yitzhak Rabin, Yigal Amir, proviña de alí? Por suposto que non. Do mesmo xeito que o alcalde non ten control sobre todos os seus cidadáns, eu non teño idea do que está a pasar na cabeza do meu veciño. E isto máis aínda con relación aos habitantes da cima do outeiro veciño. Que é o que pensan? Que os colonos son un só corpo cunha soa cabeza, e que manteñen reunións secretas no medio da noite planeando a seguinte provocación, o próximo asasinato ou golpe militar? Até certo punto, sería moi útil si houbese un órgano que controlase aos residentes de Judea e Samaria. Pero mesmo o Consello da Yesha dos asentamentos ten dificultades para facer o que só o Creador pode facer: saber que está a suceder dentro dos nosos corazóns e das nosas mentes.

.

A tempada de recolección de oliva iniciouse e as ordes de restrición están en auxe nos asentamentos. Con todo, as ordes de afastamento son só unha solución para os covardes. Non son nin morais nin democráticas. Durante anos, un número de delincuentes estiveron saíndo e queimando árbores e molestando aos agricultores árabes: por que non están xa tras as reixas estes criminais? onde está a policía? Esa é a cuestión que piden e solicitan os colonos, non esa de "como é posible que haxa persoas como esas entre nós?" A falta dunha presenza policial nos asentamentos contribúe á violencia nas estradas, ao abuso das drogas e á construción ilegal de elementos semi-criminais escondidos en outeiros illados. Nós non nos parecemos a eles nin somos eles, somos cidadáns que pagan impostos como todo o mundo. Por que entón non nos merecemos a mesma protección que os demais? Non hai ningunha atmosfera nos asentamentos que alimente os asasinatos ou senta orgulloso deles. Nós non derramamos sangue.

YITZHAK RABIN, SOLDADO DA PAZ

TURQUÍA: UN ALIADO QUE XA NON É

Por Daniel Pipes

.

O primeiro ministro de Turquía, Recep Tayyip Erdogan, declara do presidente de Irán, Mahmoud Ahmadineyad, que «non hai dúbida de que é o noso amigo», ao mesmo tempo mesmo que acusa o ministro de Exteriores de Israel, Avigdor Lieberman, de ameazar con utilizar armas nucleares en Gaza. Estas escandalosas afirmacións apuntan ao profundo cambio de orientación emprendido polo goberno de Turquía, aliado musulmán máis próximo a Occidente durante seis décadas, desde que o partido AK de Erdogan chegase ao poder en 2002. Tres sucesos acaecidos este último mes poñen de manifesto o alcance dese cambio. O primeiro producíase o 11 de outubro, coa noticia de que o exército turco -veterano bastión do secularismo e defensor da cooperación con Israel- solicitou da noite para a mañá que as forzas israelís non participasen nas manobras anuais «Anatolian Eagle».

.

Erdogan citaba «sensibilidades diplomáticas» para a cancelación e o Ministro de Exteriores Ahmet Davutoglu falaba de «a sensibilidade de Gaza, Xerusalén Este e a mesquita da Al-Aqsa». Os turcos rexeitaron especificamente os avións israelís que poderían atacar a Hamas en Gaza. Mentres que Damasco aplaudiu a cancelación da invitación, pola contra provocou que os gobernos norteamericano e italiano retirasen as súas forzas das manobras, o que á súa vez significou a súa cancelación de feito. En canto aos israelís, este cambio «súbito e inesperado» provocou un sismo no seu aliñamento militar con Turquía, implantado desde 1996. O ex xefe das forzas aéreas Eytan Ben-Eliyahu, por exemplo, chamaba á cancelación «un suceso gravemente preocupante». Xerusalén respondeu inmediatamente revisando a práctica por parte de Israel de fornecer a Turquía armamento avanzado.

.

Tamén se expón a idea de deixar de axudar aos turcos a tombar as resolucións sobre o xenocidio armenio que con regularidade se presentan ante o Congreso estadounidense. O segundo suceso tiña lugar dous días máis tarde, o 13 de outubro, cando o Ministro de Exteriores de Siria, Walid al-Moallem, anunciaba que as forzas turcas e sirias acababan de «levar a cabo manobras militares nas inmediacións de Ankara». Tradución: as forzas armadas de Turquía perderon fronte aos seus políticos islamitas. En terceiro lugar, 10 ministros turcos encabezados por Davutoglu uníanse aos seus homólogos sirios o 13 de outubro para celebrar conversacións baixo os auspicios do recentemente establecido «Consello de Cooperación Estratéxica a Alto Nivel Turquía-Siria». Os ministros anunciaban asinar case 40 acordos a ser implementados en cuestión de 10 días; anunciaban tamén que se van levar a cabo unhas manobras militares terrestres conxuntas máis amplas e exhaustivas» que as do 1 de abril; e que os líderes de ambos países van asinar o 1 de novembro un acordo estratéxico. A declaración conxunta de peche do consello anuncia a formación de «unha sociedade estratéxica a longo prazo» entre as dúas partes. "co fin de reforzar e ampliar a súa cooperación nun amplo abanico de temas para beneficio e interese mutuo e reforzar os vínculos culturais e a solidariedade entre os seus pobos". A tónica do consello, explicaba Davutolu, "é un destino común, historia e futuro; imos construír xuntos o futuro," mentres que Moallem chamaba á reunión "un motivo de celebración" para os dous pobos. A portada do libro de Ahmet Davutoglu, "Profundidade estratéxica: A posición internacional de Turquía". As relacións bilaterais víronse dramaticamente alteradas con respecto á década anterior, cando Ankara achegouse perigosamente á guerra con Siria.

.

Pero a mellora dos vínculos con Damasco só é unha parte dunha iniciativa moito máis ampla emprendida por Ankara co fin de mellorar as relacións cos estados rexionais e musulmáns, unha estratexia articulada por Davutolu na súa notable obra do 2000 Stratejik derinlik: Türkiyenin uluslararas konumu (Profundidade estratéxica: a posición internacional de Turquía). En resumo, Davutoglu prevé unha redución dos conflitos cos veciños e a Turquía emerxendo como a potencia rexional, unha especie de Imperio Otomán moderno. Implícito nesta estratexia está o distanciamento por parte de Turquía de Occidente en xeral e de Israel en particular. Aínda que non se expoña en termos islamitas, -profundidade estratéxica- encaixa perfectamente no molde da visión do mundo que ten o partido islamita AK. Como sinala Barry Rubin, "o goberno turco está máis preto politicamente de Irán e Siria que de Estados Unidos e Israel". Caroline Glick, columnista do Jerusalem Post, vai máis aló: Ankara xa "abandonou a alianza occidental e converteuse en membro de pleno dereito do eixo iraniano". Pero os círculos oficiais en Occidente parecen case alleos a este cambio transcendental nas lealdades de Turquía, ou ás súas implicacións. A factura do seu erro manifestarase pronto.