O científico agredido

Por Afonso Vázquez-Monxardín

La Región - 30.06.10

.

É un tipo novo e moi listo. As súas paixóns son a tecnoloxía e a ecoloxía. Non en van a pesar da súa mocidade leva quince anos traballando e impulsando a relación entrambos sectores: tratamento de residuos, reciclaxe das augas, aproveitamento do xeotermalisno... Pero sen dúbida o seu ollo dereito arestora teno posto en Efemcy, unha compañía de servizos mediombientais, focalizada nos sistemas bioenerxéticos que se dedica á investigación sobre a produción dun tipo de combustibles orgánicos de raíz ecolóxica. A idea central é lograr que o tratamento das augas negras, en vez de consumir enerxía, proporcione electricidade ou hidróxeno a partir do uso de pilas reactivas microbianas. Así, logran un tratamento combinado e simultáneo da reciclaxe e limpeza das augas negras coa produción electroquímica de enerxía extraída do residuos en suspensión. E xa o fan. Non son teorías. Son experiencias contrastadas que xa limpan augas e dan enerxía e cartos.

A pesar de ter moito traballo aquí e alá neste mundo global, aceptou vir a España porque o cobizaba a curiosidade e os desexos de comunicar que outro mundo é posible. Con técnica, boa vontade e coñecemento pódense desfacer moitos dos entortos que existen. Tamén científicos e técnicos. O outro día, en Madrid, falaría nun curso de enerxías renovables e tecnoloxías limpas. Cousas das que sabe. E cría que viña a un templo de cultura e universalidade como é o Parque Científico de Madrid na Universidade Autónoma de Madrid. ¿Como é? ¡Como debía ser! Alí foi o agredido. Uns que, sen querer, gritaban calados o berro de Millán Astray na Universidade de Salamanca -¡Muera la inteligencia!- agrediron ao sabio que se tivo que acabar refuxiando nun coche da policía local. ¿Por que? Pois por puro racismo. Si. Aos agresores non lles gustaba o país do que viña, nin a súa raza, nin a súa cultura, nin a súa xente, nin a súa historia, nin o seu goberno. Si, pegáronlle porque non lles gustaba o goberno ao que debe pagar impostos. E non. Non era negro. Tampouco era xitano. Nin era árabe. Nin iraní. Era algo peor. Pero era algo para co que o racismo latente integrado na sociedade occidental se amosa cada vez máis virulento e a maioría sileciosa cada vez máis calada. O enxeñeiro, o biotecnólogo, era xudeu.

¿Cal é a relación entre o científico o incidente da flotilla? Non a hai. Só que el é israelí. Non importa ao que viñese, nin quen fose, nin o que pensase. Era puro racismo dos antiracistas de boquiña. Era pura violencia de pacifistas de boca grande. Era, pois, puro fascismo de supostos antifascistas. De momento, parece unha batalla perdida como a obxectividade dos medios de comunicación. O certo é que este país é ben curioso. Despois dos crimes do 11-M en Madrid e de Casablanca, xenerosamente e por sorte, non hai racismo antimusulmán. Pero si antixudeu nun lugar onde non existen xudeus. Non me estraña que Europa pense que somos raros. Sr. Eytan Levy -o científico- desculpe, por favor.

Chegou a hora do desfile dos tomates

Por Ben Dror Yemini

Maariv - 24.06.10
.

Existen países que exportan drogas: Afganistán coa protección dos Talibáns, Líbano co amparo de Hezbollah. Un quilo de heroína significa uns 50 mil euros ao exportador. Israel, a diferenza diso, exporta un produto agrícola: sementes de tomate, dun tipo, en especial, mellorado. Un quilo custa moito máis que ouro: 350 mil euros. Xa non hai que dicir: "Vale como o ouro en po" senón que se debe dicir: "Vale como os tomates". Non existe, no mundo, outro país que obteña eses prezos. Non se necesitan traficantes nin se precisa fraccionalo, en pequenas porcións, para aumentar os beneficios. É necesaria unha cabeza que invente patentes (Israel está no terceiro lugar mundial no rexistro de patentes por persoa). Cando un virus mortal danou os campos fértiles en China (a maior produtora de tomates do mundo, 32 millóns de toneladas ao ano), foi a pequena Israel a que creou un antídoto para o virus, que reconstruíu a produción da enorme nación asiática.

Israel é moito máis do que nos debuxan os informes nos medios. Por tanto convén, por un momento, deixar os problemas correntes, a crise con Obama, a corrupción do goberno, os subsidios para a infancia e a construción nos asentamentos. Esas son as cousas que nos ocupan todos os días do ano. Hoxe é posible afastarnos, un momento, dos problemas correntes para concentrarnos na impresionante creación que ten lugar aquí e o seu nome é Estado de Israel. Impresionante creación? Si. Non é un erro de escritura. A Israel real está afastada anos luz da súa imaxe. É un país efervescente, desenvolvido, gozoso, festivo e en especial, que crea e desenvolve. Se nos detemos a pensar como Israel exporta sementes de tomate, cuxo valor alcanza como 16 veces o do ouro, débese lembrar que, o gasto, en concepto de investigación e desenvolvemento sitúase na orde do 4,6% do seu PBI. Trátase do primeiro, no mundo, mesmo despois dos recortes por mor da crise internacional, Israel continúa sendo líder.

O número de investigadores, en relación á poboación, é de 6 por cada 1000 (segundo lugar mundial); a porcentaxe de investigadores no sector de negocios é do 2,1% (primeiro lugar mundial) e número de artigos científicos en relación ao tamaño da poboación é de 800 por cada millón (terceiro lugar mundial). O Consello de Investigación Europeo (ERC) é a autoridade que distribúe os máis prestixiosos subsidios destinados a científicos investigadores. Até o presente, 66 israelís obtivéronos (menos de 600 científicos, en total, accederon aos subsidios). En relación ao seu tamaño, Israel é o país líder na área. Así, por exemplo, no 2009, 6 israelíes obtiveron os estipendios (fronte a 16 de Gran Bretaña e 12 de Francia); é dicir, per capita, Israel é líder. No 2008 unha israelí obtivo o primeiro lugar na cualificación de científicos que presentaron propostas. Foi a Doutora Julia Kempe da Facultade de Ciencias da Computación da Universidade de Tel Aviv quen obtivo o primeiro lugar, na cualificación dos científicos, polas súas propostas presentadas. Un logro meritorio. En Israel hai unha Dirección que se ocupa do tema (ISERD), que funciona baixo a supervisión do Ministerio de Ciencia.

Segundo os datos do Instituto de Información Científica, ISI, que revisa o nivel dos artigos científicos nunha lista de áreas, pola súa calidade (a medida de avaliación é o número de citas), Israel atópase no sétimo lugar do mundo (Xunto a Alemaña). Cabe supor que, na medición de publicacións de calidade per capita, Israel ocupará o primeiro lugar mundial. Israel é un dos oito países do mundo que contan coa capacidade de enviar naves ao espazo. En Israel desenvolveuse un método avanzado, capaz de detectar o cancro en etapas temperás. En Israel despregáronse algúns programas que lideran o mundo, como a transferencia de voz en Internet (VOIP), o popular programa mundial de funcionamento de XP, programas de defensa de virus e moito máis. O Disco ON - KEY, é un produto obrigatorio na área da computación e foi desenvolvido, por primeira vez, en Israel. ICQ foi despregado en Israel, como tamén o método de transferencia de mensaxes a través do teléfono celular, SMS.

Se retornamos á agricultura, a produción de leite da vaca israelí é a máis alta do mundo, 12 mil litros de leite ao ano. Tras ela, Estados Unidos no segundo lugar con 9500 litros e a Unión Europea no terceiro lugar con 7500 litros por vaca ao ano. A súa calidade é da máis alta do mundo. É importante, e non só para Israel. A maior parte dos logros de Israel atópanse, xustamente, na área na que axuda a toda a humanidade. Así, por exemplo, o método de rega por goteo aforra cantidades enormes de auga ao mundo, que ten cada vez menos liquido vital á súa disposición. O modo de desalinización da auga é o máis aforrativo dos métodos existentes e Israel é líder mundial na área. Así tamén, o desenvolvemento de nutrientes para o crecemento do millo, trigo, garavanzos e patacas, que producen colleitas máis grandes mesmo en rexións sen auga. Por exemplo, Israel logrou aumentar a produción de garavanzo en rexións áridas e levalas de 70 Kg. por dunam a 200 Kg. É unha enorme contribución para enfrontar a fame no mundo.

Hai dous anos, nun artigo polo Día da Independencia, propuxen crear unha nova medición: achegar á humanidade, per capita. Israel non é líder en ingreso por habitante nin nos logros dos alumnos no sistema educativo. Pero, parece, que hai necesidade dunha comprobación que avalíe a contribución de cada país á humanidade; un argumento que avalíe o aporte de cada estado aos achados científicos que xeneran á humanidade, ao desenvolvemento dos medicamentos, a unha agricultura eficiente, ao aforro en auga, a calidade de vida, enerxía verde e máis. Unha acumulación de datos non sistemática, como leva a cabo agora, pode dar conta que Israel ten unha seria probabilidade de ocupar un lugar importante e até, é moi posible, que o primeiro lugar.

Nun sitio Israel ocupa o primeiro posto desde hai non poucos anos. Estudos globais, por exemplo a BBC, revela que a opinión pública mundial ve en Israel o "País máis perigoso para a paz do mundo". Cada tanto intercambiamos lugares con Irán ou Corea do Norte; pero, nesta avaliación, sempre estamos na cima. Esa incrible contradición, entre o Israel verdadeiro e a súa imaxe no mundo é máis que preocupante. É exactamente a brecha entre o xudeu dos anos 30, como "Perigoso para a Humanidade" e o xudeu verdadeiro. Non é que Israel deba estar exento de críticas. Israel tamén brinda ao mundo xustificación para moitas críticas. Así e todo, estamos nunha situación de enorme brecha entre o Israel real, efervescente, investigador, desenvolvido, que achega á humanidade e ese Israel que se debuxa a través das publicacións xornalísticas e académicas internacionais.

Israel non require un desfile militar. Nin tanques nin mísiles de longo alcance. Israel necesita dun desfile de sementes de tomate e outros nutrientes, impresionantes patentes, desenvolvemento de medicamentos, alta tecnoloxía e máis. Non é que iso resolverá algúns dos problemas difíciles que enfronta. Non é que iso disuadirá aos Goldstone nin que impedirá a un xornalismo rabioso senón que, a negativa, converteuse - para nós- no principal. Somos un país que come aos seus habitantes. Estamos namorados da malleira externa e da propia. Por tanto, somos merecedores dunha foto algo máis lóxica. Temos de que enorgullecernos. Chegou a hora do desfile de tomates.

Hipatia, tería amizade con Israel.

Por Cesar Pazos *

.

No ano 415 (D.c) Hipatia, Directora da mítica Biblioteca de Alejandría, matemática, astrónoma e física, xefa da escola neoplatónica de filosofía, caia nas máns de fanáticos seguidores do Arzobisbo Cirilo. Arrancáronna da súa carruaxe, rompéronlle os seus vestidos... e a matárona. Os seus restos foron queimados, as súas obras destruidas e o seu nome esquecido. Cirilo, Arzobispo de Alejandría, foi proclamado Santo.

No ano 2010 (D.c.) na Universidade de Madrid, Eytan Levy, científico israelí, Enxeñeiro Químico, que desenvolveu dúas patentes de enerxía verde: un tratamento biolóxico para potabilizar o auga de desfeitos -probablemente necesaria en Gaza- e outra para producir enerxía verde a partir dunha bacteria. Caía nas máns dunha turba de “neo-feligreses” do arzobispo Cirilo. Rodearon o vehículo onde viaxaba, insultárono, zarandeárono, rompéronlle os cristais con pedras e unha delas fendeulle na cabeza. A Complutense de Madrid garda silencio. Como os Santos.

Estes dous feitos tan distanciados no tempo, teñen algo en común que os aproxima. O feito común é o ataque á ciencia, ó coñecemento e en consecuencia ó progreso. Ataque mesmo á raíz da democracia. Cos mesmos argumentos que Cirilo. O arzebispo despreciaba a Hipatia por ser un símbolo de cultura e ciencia. A esquerda non ilustrada e fanática repite os mesmos complexos de hai 1.595 anos. Desprecian a Eytan Levy, por ser tamén símbolo de cultura e ciencia. Valores de progreso presentes no pobo israelí.

Estos fanáticos de épocas tan distantes, que nunca se coñeceron entre eles representan a barbarie e o atraso. Non se poden convencer de nada porque as súas creencias impiden ver evidencias. Somentes queren ver o que necesitan crer. E cren que Israel é culpable de todo. Ata dos avances científicos e da cultura por necesarias que estas sexan. Preferirían vivir na ignorancia a recoñecer o intelecto do pobo israelí, por seren xudeos.

Hipatia e a Biblioteca de Alejandría fálannos a través do tempo en silencio de xeito claro. Directamente a nosa conciencia para recuperar a memoria. É una loita milenaria entre ciencia e misticismo, democracia e tiranía, liberdade e opresión. Caldo de cultivo para a terrible enfermidade da xenofobia e o fascismo, doutra volta revestida de antisemitismo. Neste tempo Israel semella a Biblioteca de Alejandria. Un pobo que se supera e medra a través da ciencia aplicada. Aportando ao mundo os seus descubrimentos. A ciencia e o coñecemento poden estar séculos aletargados e despois florecer no chan máis desértico. Por estes valores Israel progresa e contribúe ao progreso do mundo. Ó contrario dos fundamentalista islámicos a quen a oscura esquerda sempre xustifica.

Se Hipatia tivera que escoller con quen ter amizade e onde viver e desenvolver toda a súa ciencia, escollería un país onde non existan preguntas prohibidas. Onde todo poida ser cuestionado e practicar ciencia e democracia a borbotóns. Un pobo que permita o debate, a participación da cidadanía. Un país que permitise igualdade entre homes e mulleres. Onde elas poidesen ser Presidentas, policias, xuices, mulleres e científicas. Todo esto teno Israel. Probablemente con erros. Pero de seguro que onde todos estos dereitos e obrigacións non existen é en Irán e os países fundamentalistas islamistas que atacan a Israel. Tampouco compartiría amizade con paises onde fanáticos que practican as formas do arzobispo Cirilo perseguisen a ciencia. Como na Universidade de Madrid cuxo silencio é o maior berro antisemita, antidemocrático e anticiencia.

* Membro da Directiva da Cámara de Comercio Galicia-Israel

Café Ringelblum no Néguev

O Café Ringelblum é un restaurante situado nun dos barrios de máis baixo nivel socioeconómico da cidade de Be'er Sheva, no deserto do Néguev. Parecería outro máis dos tantos establecementos gastronómicos que xorden a miúdo en Israel, pero non o é: no Café Ringelblum traballan só adolescentes en situación de alto risco social, e forma parte dun programa destinado á rehabilitación de mozos provenintes de familias con serios problemas. O Café busca rescatalos da rúa, brindándolles un marco de contención, educación, seguimento, reinserción social, desenvolvemento persoal, apoio mutuo, capacitación profesional e traballo ben remunerado, á vez que ofrece un servizo gastronómico de calidade ao público en xeral. Establecido pola ONG Tor Hamidbar (É o turno do deserto), o Café Ringelblum emprega actualmente a 15 adolescentes baixo a supervisión dun chef de renome, titores persoais e traballadores sociais, que elaboran de común acordo con cada mozo o programa que aplicará no seu caso, en base á súa situación e aos seus obxectivos persoais. Tratándose de adolescentes en idade escolar, as regras establecen que mentres traballan de tarde, a asistencia ao colexio é obrigatoria polas mañás. O mellor xeito de persuasión para evitar as faltas a clase sen xustificación, é que o mozo que non cumpra sabe que recibirá menos quendas de traballo á semana seguinte e xa que logo, menos salario.

.

A organización Tor Hamidbar foi creada en 2006 por un grupo de mozos, que ao concluír o servizo militar decidiron ligar as súas vidas ao deserto do Néguev, ao sur de Israel. A ONG ten por fin promover actividades de carácter social e educativo, e persegue os valores da democracia, a solidariedade e a xustiza social, así como o desenvolvemento do liderado e a responsabilidade mutua entre os membros da comunidade. O seu público obxectivo son os mozos de entre 12 e 28 anos de idade. No seguinte video podese ver aos novos mozos e cociñeiros de Café Ringelblum en pleno traballo, e onde se aprecia a filosofía que impulsa este novo proxecto social israelí.

Xemelgos en estado de sitio

Por Ari Shavit

Haaretz - 22.06.2010

.

Dous ou tres veces á semana a oficina do ministro de Defensa Ehud Barak recibe unha chamada telefónica da Casa Branca. No outro lado da liña está o vicepresidente dos Estados Unidos, Joe Biden. A conversa entre Joe e Ehud é sempre amable, case sempre para solucionar os problemas difíciles de forma amigable. Joe Biden é o que Estados Unidos adoitaba ser e Ehud Bark é o que Israel adoitaba ser. Xuntos están a tratar de restablecer a alianza norteamericano-israelí tal como adoitaba ser. Esas frecuentes chamadas telefónicas entre eles constitúen a corda de salvamento da alianza. Como o presidente Obama, en Washington, e o primeiro ministro Netanyahu, en Jerusalém, non poden tolerarse mutuamente, o vicepresidente e ministro de Defensa cumpren esa función como adultos responsables. Esta é a estratexia entre os dous estados, cuxas anteriores cálidas relacións convertéronse agora en xeadas. A estreita relación entre Barak e Biden é unha das principais razóns polas que o primeiro ministro Netanyahu trata ao seu ministro de Defensa con gran respecto, case con reverencia. Aquí están as outras razóns. Netanyahu sabe que sen Barak o seu goberno converteríase nun goberno de dereitas case repulsivo de cara ao exterior que non sobreviviría moito tempo. Sen Barak, Netanyahu sabe que Israel se convertería nun estado paria condenado ao ostracismo pola comunidade de nacións. O primeiro ministro tamén sabe que sen Barack ninguén se manterá ao seu lado cando teña que tomar a decisión sobre Irán. Política e estratexia fan de Barak o alicerce central do goberno de Netanyahu. Sen Barak, Netanyahu non ten futuro.

O contrario tamén é certo. Sen Netanyahu, Barak non ten futuro. Barak sabe que sen a condición especial que lle proporciona a asociación con Netanyahu, o seu partido comeríao vivo. Barak tamén sabe que sen Netanyahu a súa condición política estaría en estado crítico. Tamén é consciente que sen Netanyahu ningún proceso de paz pode avanzar nun futuro próximo. El tamén entende que sen Netanyahu é difícil tomar unha decisión responsable e racional con respecto a Irán. Política e estratexia fan de Netanyahu alguén vital para Barak. En consecuencia, o ministro de Defensa sente algo no que respecta a este primeiro ministro que de cando en cando lle sucede cos demais, unha veneración respectuosa. Durante anos a xente estivo falando de Netanyahu e Barak coma se fosen xemelgos. Pero a verdade é que só a dependencia mutua entre os dous converteulles neste último ano nunha parella de xemelgos, algo nunca visto entre os líderes israelís. David Ben Gurion e Moshe Sharett tiñan unha relación complexa, do mesmo xeito que Levi Eshkol e Moshe Dayan, así como Golda Meir e Dayan. As relacións entre Yitzhak Rabin e Shimon Peres eran pobres, e as existentes entre Menachem Begin e Ariel Sharon eran terribles. Yitzhak Shamir, Netanyahu (durante a súa primeira administración), Barak, Sharon e Ehud Olmert en realidade non tiñan parella. Así pois, o que sucede actualmente entre o primeiro ministro e o ministro de Defensa non ten precedentes.

Os xemelgos pasan tres, catro ou cinco horas ao día en compañía o un doutro. Non hai intrigas, trucos ou perfidias entre eles, hai unha ausencia de malo sangue ou de politiquería. Aínda cando non estivesen xuntos, como no incidente da flotilla de Gaza, permanecen xuntos. Esta alianza é o eixo sobre o que xira hoxe a política e a estratexia de Israel. Pero os xemelgos siameses non son idénticos. Aínda que unidos, cada un ten unha xenética diferente. O círculo interno de Netanyahu cre que calquera concesión é un suicidio. O círculo íntimo de Barak cre que o status quo é suicida. Así pois, cando os xemelgos sentan sós na habitación dúas visións opostas do mundo acompáñanlles.

Pero para que a alianza dos xemelgos poida sobrevivir, un dos dous terá que cambiar e ceder. Un deles terá que volverse contra a identidade e o ADN ideolóxico que o forxou. A flotilla de Gaza e as outras crises fixeron esta situación perfectamente meridiana. Israel está a perder a súa liberdade de acción. O país está ao límite. Así que os xemelgos non teñen moito tempo. Só se logran tomar medidas de fondo poden salvarse a si mesmos e ao seu país. Se non o fan pronto, mesmo Biden deixará de chamar. Os dous, que están unidos nisto, atoparanse esta vez colgados por separado, politicamente, na praza da desgraza.

Que sucedeu?

En resumo, que sucedeu realmente coa frotila islámica turca?

A "Cidade da imaxe" de Hamas en Gaza

Hamás anuncia a construción da "Cidade da Imaxe " para crear documentais antixudeus en Gaza e procurarse a simpatía da comunidade internacional. Ademais Hamás recoñece perpetrar atentados para provocar a resposta violenta de Israel, utilizando á poboación Palestina como cebo humano

The Blue Pill e Bar Rafaeli

O novo video da banda israelí “The Blue Pill”, no que aparece a tamén israelí top model Bar Refaeli.

O agasallo de Franco para Hitler

A lista de Franco para o Holocausto.

Por Jorge M. Reverte

O réxime franquista ordenou en 1941 aos gobernadores civís elaborar unha listaxe dos xudeus que vivían en España. O censo, que incluía os nomes, datos laborais, ideolóxicos e persoais de 6.000 xudeus, foi, presumiblemente, entregado a Himmler. Os nazis manexárono nos seus plans para a solución final. Cando a caída de Hitler era xa un feito, as autoridades franquistas tentaron borrar todos os indicios da súa colaboración no Holocausto. EL PAÍS reconstruíu esta historia e mostra o documento que proba a orde antisemita de Franco.

.

Ao final da II Guerra Mundial, o réxime de Franco tentou con relativo éxito confundir á opinión pública mundial coa fábula de que contribuíra á salvación de miles de xudeus do afán exterminador nazi. Non só era falso o que a propaganda franquista pretendía demostrar. Na España do ditador houbo a tentación de contribuír a acabar co "problema xudeu" en Europa. O paciente labor dun xornalista xudeu español, Jacobo Israel Garzón, conseguiu que aflorase o único documento coñecido sobre o asunto, conservado por obra da casualidade no Arquivo Histórico Nacional, e proveniente do Goberno Civil de Zaragoza. Publicouno na revísta xudía Raíces. A partir dese traballo, El País continuou a indagación e reconstruíu a historia completa da frustrada colaboración co Holocausto. Quen foron os seus protagonistas e os seus cómplices.

Unha historia que cambia a Historia.

O 13 de maio de 1941, todos os gobernadores civís españois reciben unha circular remitida o día 5 pola Dirección Xeral de Seguridade. Ordénaselles que envíen aos central informes individuais de "os israelitas nacionais e estranxeiros afincados nesa provincia (...) indicando o seu filiación persoal e político-social, medios de vida, actividades comerciais, situación actual, grao de perigo, conceptuación policial". A orde a firma José Finat Escrivá de Romaní, conde de Mayalde, o último día da súa permanencia no cargo, porque vai ser relevado polo coronel Galarza. Dese posto vai saltar en poucos días ao de embaixador da España de Franco en Berlín. O conde é un personaxe refinado e culto, e moi amigo de Ramón Serrano Suñer, o home forte do réxime [foi ministro de Interior e Asuntos Exteriores], que é quen lle vai dando os distintos cargos que ostenta. Prestou grandes servizos a Serrano e a Franco, como o de organizar aos policías que, en conivencia co embaixador Lequerica e a Gestapo, utilizando a un sinistro policía de apelido Urraca, conseguiu traer a Companys e Zugazagoitia a España para sufrir unha burla de xuízo e ser fusilados.José Finat fixo boas faragullas con Himmler cando este visitou España en outubro de 1940. Himmler puido asistir a un espectáculo que lle pareceu cruel: unha corrida de touros nas Ventas. Neses días, ambos puxeron ao día unha vella colaboración asinada polo xeneral Severiano Martínez Anido en 1938. Grazas a ese acordo, a policía política alemá goza de status diplomático en España, e pode vixiar e actuar ás súas anchas sobre os trinta mil alemáns que viven aquí. Ate pouco máis dun mes, Finat vai ocupar o seu cargo de embaixador en Berlín. Alí poderá entregar en persoa a Himmler as súas listas de xudeus. Se España entra na guerra, serán un bo agasallo para os nazis. Antes vai ter tempo suficiente para dar unha malleira e emplumar por maricón a un cantante, Miguel de Molina. Axudaralle o falanxista Sancho Dávila, primo do fundador do partido fascista. O obxectivo do Arquivo Xudaico non consiste en defender ao réxime da posible acción subversiva que poidan realizar os refuxiados que pasan por España fuxindo da persecución nazi. Eses son conducidos directamente a Portugal para que se marchen a Estados Unidos, ou internados no campo de concentración de Miranda de Ebro ata que se saiba que facer con eles. Do que se trata, sobre todo, é de ter controlados aos xudeus españois de orixe sefardí: "As persoas obxecto da medida que lle encomendo han de ser principalmente aquelas de orixe española designadas co nome de sefardíes, posto que pola súa adaptación ao ambiente e similitude co noso temperamento posúen maiores garantías de ocultar a súa orixe e até pasar desapercibidas sen posibilidade algunha de coartar o alcance de fáciles manejos perturbadores". O traballo non vai ser fácil por esa capacidade de adaptación que teñen os xudeus. Sobre todo en lugares que non sexan como Barcelona, Baleares e Marrocos, onde había antes da guerra "comunidades, sinagogas e colexios especiais", e iso permite unha maior facilidade de localización.A circular non oculta a urxencia da acción. Hai que protexer ao Novo Estado da posible actuación destes individuos, que son "perigosos". O coronel Valentín Galarza está a pór patas para arriba o ministerio que lle deixou Serrano Suñer, infestado de falanxistas revolucionarios. Pero non vai esnaquizar toda a obra do seu antecesor. O Arquivo Xudaico vaise a seguir completando con carácter de urxencia ao principio e con metódica seriedade despois. Non son seica os xudeus e os masones os inimigos fundamentais do Novo Estado? Cando pasase o tempo, o Arquivo Xudaico será ocultado e sistematicamente destruído, como toda a documentación comprometedora para o réxime franquista en relación coa persecución antisemita realizada nos anos corenta. Cando deixe de ser urxente ter listas completas de israelitas e haxa que xustificar a patraña de que o réxime xurdido do 18 de xullo axudou en todo o posible para que se salvasen moitos xudeus da persecución nazi.En maio de 1941, cando se envía a circular, resulta moi significativa a desaparición das gardas de falanxistas da porta do Ministerio da Gobernación. Xa non se trata de que a represión a leve a Falanxe pola súa conta, coma se fose un poder autónomo do Estado. Trátase de que o Novo Estado asume comportamentos que lle identifican cos da Alemaña nazi, pero mediante as institucións tradicionais, ou sexa, neste caso, a Policía e a Garda Civil. Iso si, "auxiliados por elementos de absoluta garantía". Eses elementos son falanxistas entusiastas da represión, que hai moitos. Porque continúa en funcionamento a Delegación Nacional de Información e Investigación, con sedes en moitos municipios españois. Hai máis de tres mil axentes do partido repartidos por toda a xeografía nacional, que elaboran sen descanso expedientes sobre sospeitosos. No ano anterior han escrito máis de oitocentos mil informes e elaboraron fichas sobre máis de cinco millóns de cidadáns. Os membros das delegacións fan informes constantes sobre a situación política en cada lugar, sobre o estado da opinión pública, e sobre os antecedentes políticos de calquera cidadán que aspira a un posto de traballo. E teñen o privilexio de participar en interrogatorios policiais e torturas en comisarías ou cuartelillos. Ás veces, fóra das dependencias xudiciais. O ricino e as malleiras rueiras están á orde do día. Co cambio de destino do conde de Mayalde, os falanxistas deixan de ser os que encabezan este tipo de investigacións, pero están. Seguen estando.Os investigados para o Arquivo Xudaico non son xente de especial relevancia. Salvo nalgún caso, como o do escritor Samuel Ros, amigo íntimo do revolucionario Dionisio Ridruejo, cuxa condición de xudeu levantará as inquietudes dos funcionarios nazis instalados en España. Dáse a circunstancia de que Ridruejo é tamén moi amigo do conde, co que vai compartir moitas xornadas en Berlín durante a súa descontinua presenza na División Azul, o continxente español que vai marchar a Rusia a loitar contra o comunismo ás ordes do xeneral Agustín Muñoz Grandes. Os homes de Himmler, aos que o conde de Mayalde deu o status oficial para que se movan con soltura polo país, reclaman á Policía española que lles dea detalles sobre as actividades de Samuel Ros. Mesmo se atreven a protestar porque se lle permita escribir en medios oficiais como o diario falanxista Arriba. Outra das circunstancias rechamantes da circular é que rompe co antijudaísmo clásico da católica España. Para a Igrexa, e por tanto para o réxime nacional católico amparado polos cardeais Pla i Deniel e Gomà, un xudeu deixa de selo se se converte ao catolicismo. Os nazis consideran que se trata dunha raza, e o conde de Mayalde expresa claramente a súa concepción próxima á dos seguidores de Hitler: os sefardíes, que por "a súa adaptación ao ambiente e a súa similitude co noso temperamento posúen maiores garantías de ocultar a súa orixe". Hai un temperamento español e unha orixe xudía. A data en que se emite a circular tampouco é casual. En España se debate desde hai meses a posibilidade de que o país entre en guerra a prol de Alemaña. E os máis furibundos partidarios desta opción son os falanxistas revolucionarios, os nacionalsindicalistas que admiran a Hitler e comprenden a súa política de liquidación do xudaísmo. En Francia, as autoridades de Vichy puxeron en marcha, sen necesidade de que os ocupantes alemáns pídanllo, un Estatuto Xudeu que inclúe un censo. Xa hai moitos miles de xudeus franceses ou apátridas recluídos en campos de concentración na zona de Vichy e na zona ocupada. En todos eles a autoridade correspóndelle á policía francesa. Deses campos sairán os trens da morte que conducirán a case todos os xudeus franceses ao exterminio en Auschwitz.O máis importante está á beira de París, nunha localidade chamada Drancy, onde catorce sefardíes españois foron recluídos. Un diplomático chamado Bernardo Rolland de Miota, cónsul xeral en París, tenta, contra as ordes do embaixador Lequerica e do ministro Serrano Súñer, salvarlles. Non o consegue, aínda que si pode actuar a favor doutro dous mil que reciben protección do seu consulado. Serrano Suñer faralle pagar pola súa desobediencia destinándolle a un escuro posto africano. Será declarado pola Fundación Wallenberg "xusto entre as nacións", un título ao que se farán acredores outros diplomáticos españois, como Sebastián de Romeu, Eduardo Propper, Julio Palencia, Angelo Sanz Briz ou Carmen Schrader.

A REUNIÓN DE WANNSEE.

Nos arredores de Berlín hai un plácido barrio de casas residenciais onde moitos berlineses de posición económica acomodada pasan os fins de semana. Antes para afastarse do estrondo da gran urbe. Agora para eludir a incomodidade das alarmas aéreas. O barrio chámase Wannsee, e está construído ás beiras do lago do mesmo nome. Alí entretéñense e descansan os responsables da Seguridade do Estado hitleriano. Os xefes dos Eisantzgruppen, tensos, recupéranse do pesado traballo de matar en masa a tantos xudeus, a tantos partisanos e comisarios bolxeviques. Fano nunha casa adquirida pola Seguridade do Reich, que dirixe un asasino en masa chamado Reinhardt Heydrich.Heydrich, o virtuoso violinista que, ás ordes de Himmler, desenvolve a matanza dos xudeus, fixo balance, e este non é nada bo. Con gran esforzo e un enorme gasto de munición e recursos, conseguiuse matar só a un millón de xudeus en números redondos, dos máis de once que se calcula que están nos territorios do Reich ou nas zonas conquistadas. E o que non cabe xa, á vista da reacción do Exército soviético, que detivo a ofensiva sobre Moscova e Leningrado, é pensar en expulsar a todos os hebreos até os montes Urales para que alí extínganse. Até outubro de 1941, conseguiuse que cincocentos trinta e sete mil xudeus marchásense dos territorios do Reich. Uns cincocentos mil, de Alemaña e Austria; o trinta mil restantes, de Bohemia e Moravia. Pero esta política está realmente acabada, porque trae moitos problemas, en plena guerra, negociar transportes, destinos e itinerarios.Mentres aos das repúblicas bálticas mátaselles en bosques ou se lles enrola pola forza en destacamentos de traballo, en Varsovia segue habendo un gueto poboado por decenas de milleiros de xudeus polacos que absorben recursos alimenticios, que obrigan a dedicar numerosas tropas a controlarlles. Non é barato liquidar o problema xudeu. Os responsables de cada área ocupada venllas e deséxanllas para cumprir cunha orde moi vaga, a de que cada un llas ten que arranxar para matar os seus xudeus. Pero iso non é fácil. Hans Frank, o gobernador xeral de Polonia, mostrou a súa desesperación hai poucas semanas: "Non podemos fusilar a ese tres millóns e medio de xudeus, non podemos envenenarles, pero temos que ser capaces de dar pasos para atopar unha forma de chegar ao éxito no exterminio". É 20 de xaneiro e no palacio de Wannsee, xunto ao lago de augas cristalinas, Heydrich reuniu ao quince mellores expertos en matanzas porque recibiu a orde de pór dunha vez en marcha a "solución final" dese problema. Hai que tomarse en serio o asunto, e ordenar os métodos, converter o empeño nun sistema industrial eficiente en resultados concretos e en termos de economía. E consígnaa debe carecer de elementos que permitan a dúbida. A partir de agora está claro que o que procede é matar a todos, absolutamente todos, os xudeus que se atopan en territorios do Reich ou en zonas conquistadas. Non só nesas áreas, senón tamén no resto de Europa. Porque quedan moitos xudeus en países rendidos ou aliados. En case ningún deles vaise a atopar ningún problema para aplicar a solución. Si en Italia, que é un aliado dubitativo neste asunto, pero non hai queixas sobre a actitude de Francia. Hitler fixo fincapé varias veces na súa "profecía" de que, se se producise unha nova guerra mundial, os xudeus desaparecerían da face da terra. Agora xa non pode haber vacilaciones. Xa hai unha guerra mundial desde que Estados Unidos enroláronse nela. Dentro de dez días, nun sitio público, o Sportpalas de Berlín, o Führer vai insistir niso: "Esta guerra non terá un final como imaxinan os xudeus, co exterminio dos pobos arios de Europa, senón que o resultado desta guerra será a aniquilación da xudaría. Por primeira vez, a antiga lei xudía será aplicada agora: ollo por ollo e dente por dente".Non hai constancia documental de que en Wannsee fálese de España. Faise notar, simplemente, que alí hai seis mil xudeus. Pero o seu destino está claro, para cando se poida atender a relación con este país. O seis mil están censados por algún organismo do Goberno, que pasou nota aos representantes alemáns na Embaixada de Madrid. O censo que iniciou o 5 de maio de 1941 José Finat, conde de Mayalde, agora embaixador en Berlín. Están todos localizados. Unha complexa serie de razóns impedirá que España entre na guerra á beira de Alemaña. Iso evitará que os nomes incluídos no Arquivo Xudaico pasen a formar parte das listaxes de Auschwitz. A finais de 1945, os arquivos dos ministerios de Gobernación e de Asuntos Exteriores serán expurgados para que non quede nada que demostre que a maior actitude de piedade de Franco cara aos xudeus foi deixar pasar a algúns, ou soportar en ocasións a acción individual dos poucos diplomáticos que lla xogaron por salvar vidas humanas.O Arquivo Xudaico sería un fermoso agasallo para Hitler. A súa conservación, unha repugnante proba do que os falanxistas de Ramón Serrano Suñer pretendían facer cos xudeus españois. O cinismo franquista chegou ao extremo cando tivo que negociar cos aliados vencedores na guerra a liquidación das débedas con Alemaña. A delegación española atreveuse, ante o escándalo dos representantes aliados, a pedir compensación polos danos patrimoniais causados polos nazis aos sefardíes de Tesalónica. O representante inglés McCombe tivo que lembrar na reunión que España xamais protestara pola persecución nazi contra os seus compatriotas.

Os Tres Terrores

Do 'niqab' á 'sharia'

Por Antonio Elorza

El País 19-06.2010

.

Na Galería da Academia veneciana, o martirio do patrón San Marcos é representado nunha brillante serie de cadros, obra dun discípulo de Gentile Bellini. É tempo de ameaza otomá, principios do século XVI, e a morte do evanxelista é ilustrada anacrónicamente coma se tivese lugar nunha cidade turca. Entre a vestimenta coidadosamente reproducida destacan unhas mulleres que asisten ao acontecemento desde unha terraza, ataviadas con niqab brancos. Por se non houbese tantas imaxes no mesmo sentido, o cadro proba que o niqab, o mesmo que outras variantes de cubrimiento integral do corpo feminino, forma parte da vestimenta tradicional do mundo islámico. Algúns verán niso unha razón máis para esixir tolerancia ao mundo occidental en nome do respecto ás demais culturas e relixións. As cousas non son tan simples.

.
Para empezar, a existencia dun uso amplamente practicado por un colectivo non significa que pertenza ao conxunto de mandatos relixiosos a que ese colectivo se adscribe. Outro tanto sucede coa ablación do clítoris. O islam é unha relixión rica en prescricións, pero tamén posúe unha estrita xerarquía de ordenamentos, cuxa cúspide é loxicamente o Corán, seguido polas sentenzas do Profeta -hadices-, a Sunna; dentro desta hai seis compilacións aceptadas, e entre o seis, dous, as de Bujarí e Muslim, reputadas como as máis seguras. En ningunha desas fontes superiores aparecen nin as variantes do burka nin a ablación do clítoris. Na compilación terceira, de Abu Daud, atopamos a fórmula máis utilizada para o vestido feminino: limitación a mostrar cara e mans cando a muller alcanza a menstruación. Logo prohibir ou autorizar o niqab afecta os usos dun colectivo, a minoría que o propugna, non á relixión islámica. Isto é importante á hora de valorar o significado da súa prohibición. A cuestión non é pois relixiosa, aínda que afecte a algúns practicantes dun credo. Trátase de valorar se é aceptable que un grupo de cidadáns/as poidan entrar en edificios públicos ocultando totalmente a súa identidade. Simple cuestión de seguridade. Son coñecidos os intentos de atentado nos que o niqab serviu de cobertura, e iso sen considerar o nivel máximo de despersonalización da muller ao cal leva nas súas normas vestimentarias unha ilexítima deriva integrista do islam. Se en edificios públicos é permitido, valerá a pena entrar en bancos ou universidades con pasamontañas de zapatista, que tamén é mostra de multiculturalidad. Como calquera outro, o colectivo musulmán nas nosas sociedades ha de respectar a normativa vixente (por exemplo nun colexio, a eliminación do hiyab para facer ximnasia), do mesmo xeito que o non musulmáns (e sobre todo os poderes públicos) deben saber distinguir entre o que resulta dun mandato relixioso compatible coa igualdade de dereitos, o que é signo cultural, e o que introduce discriminación da muller ou vulneración duns dereitos que por universais estamos obrigados a respectar. Porque en contra do que propón Tariq Ramadan, na sharia hai múltiples mandatos compatibles coa Declaración Universal de Dereitos Humanos, pero tamén outros que non o son. A sharia non forma parte do noso ordenamento xurídico e as posibles incompatibilidades normativas non son negociables. Pensemos no imán de Cartaxena, tenaz cumpridor da máxima coránica de "ordenar o lícito e impedir o ilícito". Persegue ás prostitutas agora, probablemente logo ás tabernas. Só que non está no distrito alxerino de Bab o Ued e a violencia auspiciada desde a sharia é abertamente condenable pola nosa lei. Recentemente, neste diario, unha filóloga española, colaboradora do nacionalismo árabe, celebraba o labor do Consello Europeo de Fatuas, "que vén dando resposta ás inquietudes dos musulmáns europeos que precisan de directrices aclimatadas ás súas circunstancias". O Consello está dirixido polo Yusuf ao Qaradawi, defensor da ablación parcial do clítoris, e entre os seus fatuas -primeira edición francesa en 2001- figuran a prohibición para a muller de cortarse o pelo sen o permiso do marido, o dereito do home a impedir que a súa esposa visite a quen el decida, a licitud da pena de morte para o apóstata (ao converso todo son coidados), e a defensa da poligamia. Curiosa "aclimatación", e anticonstitucional. Vistas estas fatuas e outras moitas centradas na muller, non van configurando un gueto islamita, ante o aplauso de apologistas que ocultan coidadosamente o seu contido, sen percibir que así dan ás ao racismo e á verdadeira islamofobia?
http://www.elpais.com/articulo/espana/niqab/sharia/elpepiesp/20100619elpepinac_13/Tes?print=1

Silencio da Comisión de Dereitos Humanos da ONU sobre Kirguistán

Intervención na Comisión de Dereitos Humanos de Nacións Unidas, Hiller Neuer, na que critica con dureza como esta organización ignora os masacres e a crise humanitaria acontecida esta semana en Kirguizistán, e no seu lugar consagra unha nova sesión máis monograficamente a Israel. A axenda da sesión, como non podía ser doutro xeito nun órgano tan obxectivo que conta coa presidenza de países da talla humanitaria/democrática de Cuba, Libia, Sudán, Irán, Siria..., tiña tratar da situación dos dereitos humanos en Gaza.

.
"Sr. Presidente, atopámonos reunidos en virtude dunha orde do día que apunta novamente a Israel. Hai dúas cousas terriblemente erróneas con este enfoque desproporcionado. En primeiro lugar, o enfoque está sesgado. Despois de que o punto se adoptase no 2007, o Reino Unido dixo que "a práctica de apuntar e investigar sesgadamente fainos correr o risco de socavar os principios propios do Consello de Dereitos Humanos". Francia afirmou que esa tendencia era "contraria á non selectivización (non singularización) das sesións". Canadá sinalou que o Consello violaba os seus propios principios de universalidade, imparcialidade, obxectividade e non selectividade. Seleccionar ou apuntar sesgadamente a calquera estado membro da ONU, afirmou Canadá, supuña unha actividade "politizada, selectiva, parcial e subxectiva". Pero señor Presidente, hai algo moito máis pernicioso que nos debería afectar a todos os defensores dos dereitos humanos. O 20 de xuño de 2007, o Secretario Xeral Ban Ki-moon, criticou "a decisión do Consello de tratar unicamente un tema rexional específico, dada a gama de violaciónes de dereitos humanos en todo o mundo". Estas palabras nunca estiveron tan claras coma hoxe. Por segunda vez nesta breve sesión, pasamos todo o día de hoxe discutindo supostas violacións de Israel, e escoitamos varios informes sobre investigacións redundantes, todos os cales tratan de conclusións predeterminadas. Con todo, mesmo mentres nos reunimos, a comunidade internacional é testemuña dun grave suceso de agravamento dos dereitos humanos e dunha traxedia humanitaria en Kirguizistán. Polo menos 200 persoas foron asasinadas, 1.500 feridas e hai 100.000 refuxiados que tentan cruzar a fronteira para escapar da violencia. A Cruz Vermella advertiu hai uns intres que a crise humanitaria está "a empeorar por momentos". O informe das testemuñas falan de mulleres e nenos abatidos ao tratar de fuxir, de corpos abandonados nas rúas da cidade e de moitos dos seus edificios destruídos. Segundo Dilmurad Ishanov, un traballador dos dereitos humanos uzbekos en Osh, "están a matar aos uzbekos como animais. Case toda a cidade está en chamas". Sr. Presidente, escoitamos hoxe os discursos de Libia, Siria, Irán, Sudán, Corea do Norte, Venezuela, a Organización da Conferencia Islámica e a liga Árabe. Eu pregúntolles: se todos os seres humanos son iguais, por que vostedes gardan absoluto silencio hoxe polas vítimas de Kirguizistán? Despois de que vostede chamasen a un debate urxente e a unha investigación polo incidente da flotilla humanitaria, por que non facer o mesmo por este suceso ao que todo o mundo está de acordo en cualificar como unha traxedia humanitaria de proporcións enormes? Señor Presidente, este punto do programa ensordece os nosos oídos aos berros das vítimas dos dereitos humanos en todo o mundo".

Burka non, dignidade si

Por Yashmina Shawki

La Voz de Galicia 19.06.10

O debate sobre o veo co que se cobren algunhas mulleres musulmás e que, recentemente, levou á sanción das súas variedades máis extremas, o niqab e o burka, por varios concellos, suscita opinións enfrontadas. Así, fronte a aqueles que argumentan que debe prevalecer a liberdade de culto e non debe prohibirse o veo porque impediría que moitas adolescentes asistisen a clase e o burka porque algunhas mulleres non sairían da súa casa, estamos os que sabemos que a tolerancia neste caso é incompatible co exercicio e protección da liberdade, a dignidade do ser humano e a igualdade de sexos. A muller que se cobre non o fai nin por cuestión de fe nin por vontade propia, aínda que así o afirme. Non ten alternativa, educárona na submisión, na obrigación de permanecer pura para casar, na prevalencia da honra do home a través da súa ocultación cun argumento de piedade relixiosa cando só deriva dun acto de apropiación e cosificación da muller. A muller que se cobre non é libre, faino por medo. Medo a ser excluída da súa familia, da súa contorna. É enganada e mantida na ignorancia mediante a incomunicación. A persoa que non sabe non pode elixir. Se non pode elixir non discute, sométese, e acepta o que se lle impón. Poida que moitos opinen que prohibir o uso do burka e o niqab en espazos públicos será prexudicial para a convivencia entre relixións, pero nada máis lonxe da realidade. En primeiro lugar, o burka é unha imposición sociocultural de países pouco civilizados, non unha obriga relixiosa. En segundo lugar, é imposible convivir, comunicarse ou compartir experiencias cun ser humano ao que non se lle pode ver a cara nin os ollos. Non só non sabemos se falamos con quen cremos estar ao facer, senón que o illamento físico é antisocial. Máis aló de que é imprescindible prohibir o uso do burka por razóns obvias de saúde e de seguridade, por non poder identificar a quen se cobre e porque permite ocultar armas ou explosivos, o ir cuberto así supón unha violencia visual, o alarde da discriminación sexista, a demostración da minusvaloración humana que se produce coa ocultación dunha persoa. Non só é anticonstitucional: é inmoral, inxusto e antinatural.

http://www.lavozdegalicia.es/opinion/2010/06/19/0003_8559672.htm

"Botaremos aos soldados ao mar"

"Se asaltan o noso barco, botaremos aos soldados ao mar". O Ministerio de Asuntos Exteriores de Israel difundiu este venres un vídeo no que un dos líderes da flotilla "pacifista/humanitaria" insta os pasaxeiros a botar ao mar aos soldados israelís se ousan deterlles. "Millóns de mártires marchando a Gaza!", exclama. O líder da turca Fundación para os Dereitos Humanos e Liberdades e Axuda Humanitaria, Bulent Yildirim, aparece na cuberta do barco Mavi Marmara, pertencente á flotilla "solidaria" interceptada por Israel, que provocou nove mortos, dicindo a decenas de activistas/pacifistas que boten aos soldados israelíes pola borda se tentan asaltar o barco. "Se asaltan o noso barco, botarémolos ao mar", sinala Yildirim. O vídeo foi gravado o 30 de maio a bordo do Mavi Marmara por un dos pasaxeiros antes do asalto do Exército israelí. "Se mostramos medo, volverán gañar. Non queremos ser lembrados no libro de Aláh como covardes", prosegue Yildirim no vídeo, recollido polo diario israelí Haaretz, mentres se ve a decenas de pasaxeiros cantando a bucólica canción: "Millóns de mártires marchando a Gaza!!!". "Eles (Israel) son tan débiles que durante catro ou cinco días estiveron difundindo propaganda (...), foron humillados diante de todo o mundo (...), agora din que lanzarán unha frota (contra nós), que enviarán un grupo de soldados aquí", manifestou. "E nós dicimos: 'Se enviades aos soldados, botarémolos desde aquí e seredes humillados diante de todo o mundo'", indicou Yildirim aos pasaxeiros.

The Three Terrors

Israel quere ver a Gilad Shalit para suspender o bloqueo

O goberno de Israel afirmou este pasado martes que non levantará o bloqueo na Franxa de Gaza a menos que Hamas permita que a Cruz Vermella visite ao soldado secuestrado desde 2006. No entanto, o grupo islamista que controla Gaza rexeita esa demanda. O ministro de Relacións Exteriores de Israel, Avigdor Lieberman, manifestou que "a condición mínima para retirar o bloqueo é que a Cruz Vermella poida visitar regularmente a Gilad Shalit". "Mentres esa condición non sexa atendida, non hai razón para mudar a situación." Hamas rapidamente rexeitou a proposta, afirmando que a tentativa de relacionar o caso Shalit co bloqueo en Gaza é unha tentativa de "enganar e encubrir os esforzos humanitarios internacionais para o fin do cerco criminal sionista". O movemento islámico afirmou que só liberará a Shalit se Israel libera a perto de 1500 prisioneiros palestinos, incluíndo varios líderes políticos e altos responsábeis de ataques con centos de mortes. Israel e Exipto impuxeron o peche de Gaza tras ser Shalit capturado, en xuño de 2006. O bloqueo foi reforzado cando Hamas tomou o control pola forza nun golpe contra a Autoridade Nacional Palestina. Israel afirma que o bloqueo é necesario para poder conter a Hamas -que reclama nos seus estatutos e programa de acción político a destrucción do Estado de Israel - e para presionar pola liberación do militar secuestrado e que nunca recibiu ningunha visita de ningunha organización humanitaria internacional.

Israel e o mundo

Por Yossi Beilin
Israel Haiom - 10.06.2010

.
Uns cantos días en Europa e algúns encontros con chanceleres, parlamentarios e medios de comunicación, demostran novamente que quen pensa que o noso problema principal é esclarecemento, está totalmente equivocado e mesmo, dana a Israel. O mundo entende o que sucedeu a semana pasada. Resúltalle claro que entre os activistas da paz - entre comiñas ou sen elas - que tentaron achegarse cos seus barcos ás costas de Gaza, había un grupo que se preparou para enfrontar violentamente aos nosos soldados. Aínda cando o mundo pense que o bloqueo de Gaza é inxusto, ten claro que a apertura do mesmo non sucederá como resultado da chegada dos barcos. O mundo sabe tamén que Gaza non se morre de fame, aínda cando estea convencido de se trata dun castigo colectivo inadecuado. O mundo ten claro que Turquía leva a cabo un xogo moi cínico e que Erdogan actúa perigosamente e que pretende convertese no novo Gamal Abdel Nasser do mundo árabe sen ser árabe.

.

Incluso o debate sobre o noso dereito a actuar fóra de augas territoriais non é un tema central. O verdadeiro malestar cara nós é porque incitamos aos nosos amigos a repudiarnos gravemente sen que o desexasen, e a obrar en contra das súas posicións fronte a unha opinión pública que non estaba disposta a escoitar ningunha explicación racional ou legal sobre unha situación na que nove pasaxeiros que viaxan nun barco con propósitos humanitarios, atopan a morte nun enfrontamento con soldados que se deslizan desde helicópteros.

.
Onde está a súa flexibilidade? Onde está o Ehud Barak do avión de Savena? Onde quedou a sutileza de Tzáhal? Vostedes actúan en forma embrollada e conservadora, sen comprender os adiantos do século XXI, utilizando métodos dos anos '80, caen unha e outra vez, en Dubai e en Gaza, e logo envían ao ministro de exteriores israelí e ao seu viceministro, para explicar ao mundo que os seus soldados mellor adestrados foron atacados por unidades de comando terroristas. Vostedes confunden a Obama, colocan aos amigos que aínda lles quedan en Europa nunha situación insoportable, e están convencidos que se aumentan o seu orzamento de esclarecemento, todo se arranxará. Onde viven? Non entenden que se trata dun cambio de política e non dun cambio na forma de informar?
.
As comunidades xudías viven novamente angustiadas. Recomendan aos que usan kipot, que os quiten. As sinagogas cordinan os seus rezos coas policías locais. Nas paredes das grandes cidades debúxanse grafitis como "Liberen a Gaza" e noutros lugares aparecen avisos que chaman a acabar co bloqueo. "Toda a idea do Estado xudeu estaba destinada a salvar xudeus; vostedes volven pornos en perigo unha e outra vez. Non puideron inventar algo máis exitoso que entrar en disputa cos tripulantes do barco?", preguntoume un dos líderes xudeus en Europa; até me expuxo a súa proposta militar: sabotear os motores do barco...
.
Sempre se pode dicir "que farían vostedes?" Pero iso nunca tivo éxito. Netanyahu pode convocar outra rolda de prensa e explicar en inglés que se trata de hipocrisía. Certo, e que? De todos xeitos ningunha persoa seria pensa que a flotilla estaba realmente destinada a salvar aos habitantes de Gaza. O verdadeiro problema é que Israel perdeu a súa capacidade de contrarestar críticas a operacións como estas, dado que renunciou a toda iniciativa política, e a impresión clara é que as conversacións de achegamento son accións patéticas que non conducen a ningún lugar. O seu obxectivo é demostrar a Estados Unidos que a outra parte ten toda a culpa do fracaso.
.
Se Netanyahu non conduce inmediatamente a unha iniciativa propia -bilateral, unilateral, permanente ou temporaria- provocará que Israel perda os poucos vestixios de inmunidade que lle restan; e nesta situación, toda acción ou aforismo obsoleto de calquera ministro israelí, pode converternos nun país desprezado e pór en perigo aos xudeus do mundo. A responsabilidade sobre os ombreiros do noso primeiro ministro é demasiado pesada como para ignorar as cousas e convencerse a si mesmo de que xa pasou por crises peores.

Debate en LDTV (12.06.10)

Os mandamentos do antisemita

Por Henrique Raposo

11.06.2010 -

http://aeiou.expresso.pt/os-mandamentos-do-anti-semita=f587393

.
Devido à retirada do antiamericanismo do catálogo das intolerâncias progressistas (a presença de um negro na Casa Branca assim determina), o anti-semitismo é o único ódio que resta à esquerda europeia. Como ando muito caridoso, resolvi ajudar os meus amigos desta esquerda mui ‘tolerante’. Que forma tomou a minha caridade? Ora, em registo pro bono, escrevi o livrinho vermelho do anti-semitismo moderno, esse racismo soft que é composto pelos dez mandamentos da ‘tolerância’ europeia:

I. Nós, os ‘tolerantes’, achamos que todos os Estados devem agir como se estivessem rodeados pela Bélgica e Luxemburgo. Israel vive rodeado por inimigos que querem colocar os judeus na ponta do apocalipse, mas, mesmo assim, Telavive deve tratar o Hamas e o Hezbollah da mesma forma que a Suíça trata o Liechtenstein.

II. Nós, os donos da ‘tolerância’, decretámos que a guerra é um instrumento ilegal, logo, não podemos aceitar que um Estado tenha a distinta lata de vencer todas as guerras em que se vê envolvido. Um Estado que derrota os inimigos é o demónio em forma de soberania. Se Israel tivesse perdido as suas guerras, nós já teríamos peninha dos israelitas. Nós gostamos de coitadinhos.

III. Nós, os habitantes desse sofá preguiçoso protegido pelos americanos, também gostamos de malta com pouca pontaria. Com o intuito deliberado de matar civis inocentes, o Hamas dispara centenas de rockets contra território israelita. Mas isto não é grave, porque estes rockets nunca atingem os alvos. O que não podemos aceitar é o facto de Israel conseguir abater alvos militares nas contra-respostas. Nós não gostamos de gente com pontaria.

IV. Nós, os fazedores de OPA hostis à ‘virtude’, também censuramos o facto de o exército israelita não se esconder atrás de escudos humanos. A guerra tem de ser humanizada.

V. Nós, os agentes pedagógicos da Humanidade, não toleramos o orgulho patriota de Israel. Vivemos no primado da culpa ocidental, logo, não podemos dar uma nota moral positiva a um Estado ocidental (Israel) que não sente culpa pelo seu passado.

VI. Nós, os profetas da ‘democracia’ global e abstracta, não achamos piada à democracia concreta dos israelitas. Israel é a negação da utopia do mundo pós-Estado.

VII. Nós, os arautos da ‘tolerância’ multicultural, consideramos que Israel é a negação dos ventos da História. Na época em que os impérios ocidentais recuaram, os israelitas avançaram e ocuparam um espaço que pertence por direito aos muçulmanos bonzinhos.

VIII. Nós, os viúvos do marxismo e da social-democracia, não podemos tolerar que um Estado sem petróleo tenha sucesso económico numa região cheia de Estados que fracassaram apesar de possuírem reservas faraónicas do ouro negro. Israel prova que o sucesso económico é a consequência da cultura de um povo. E isso é inadmissível.

IX. (mandamento suspenso até à retirada de Obama): Israel é um compincha da América, logo, deve ser odiado. O tandem antiamericanismo/anti-semitismo é a base ideológica da nossa ‘tolerância’ europeia.

X. (mandamento secreto): o anti-semitismo faz parte do nosso livro de autoajuda: “quer sentir-se bem? Então, odeie Israel com toda a força. Vai ver que se sentirá virtuoso”. O ódio anti-Israel é o fármaco que nos dá a sensação de superioridade moral.

Deputado do Parlamento exipcio "axuda" a Israel

O reconto dos sucesos que tiveron lugar a bordo do barco turco "Mavi Marmara", contado por un membro do Parlamento exipcio, causa un gran balbordo nos medios dese país porque, segundo condenan, axuda ás relacións publicas israelís.

Mohamed Beltagy, membro do Parlamento exipcio pola "Irmandade Musulmá", participou na autoproclamada "Flotilla Liberdade", que foi abordada pola Mariña israelí. Tras presenciar os enfrontamentos que se desataron coa emboscada duns 40 pasaxeiros da nave turca aos soldados israelís, foi arrestado e logo liberado a Exipto. A semana pasada, Beltagy foi entrevistado no programa "10 á Noite", da canle exipcia "Dream". Durante a entrevista, declarou que os participantes da flotilla impuxéronse con forza sobre tres soldados israelís, a quen lles quitaron as armas. Esta aseveración de que se fixo uso de forza física contra os comandos israelís, desatou unha tormenta mediática, na cal columnistas exipcios aseguran que é "un agasallo de relacións publicas a Israel". Baixo o titulo de "O agasallo da Irmandade Musulmá a Israel", o columnista Abdullah Kamal, criticou as declaracións de Beltagy. "El dixo que aqueles con el no barco, impuxéronse sobre tres soldados israelís e quitáronlles as armas. Dixo isto sen entender que lle está a facer a Israel un gran agasallo, do cal se beneficiará cando unha comisión investigue os feitos que precederon ao masacre", dixo. Na súa columna, publicada no xornal "Rosalyousef", Kamal di que "no seu discurso, Beltagy está a negar que os que se impuxeron sobre os comandos israelís fosen civís que non cometeron actos violentos. Esta brindándolle a Israel a base para establecer que os seus soldados foron atacados". Kamal tampouco aforrou en críticas cara aos turcos: "Turquía non defende os intereses dos palestinos, pero os esta utilizando como as na manga para os seus propios obxectivos. O mais importante é o de converterse en intermediario entre Oriente e Occidente, o que lle garantiría a entrada á Unión Europea".

Hadag Nahash, Lo frayerim

Comunicado do Ministerio de Relacións Exteriores de Israel

Sobre a Resolución do Consello de Seguridade contra Irán

Jerusalem, 10 de xuño, 2010

Comunicado da Oficina do Portavoz do Ministerio de Relacións Exteriores de Israel

Israel considera á Resolución 1929 do Consello de Seguridade de Nacións Unidas como un paso importante nos esforzos para facer que, Irán, consinta ás demandas internacionais, a saber: a suspensión do enriquecemento de uranio, incluíndo o enriquecemento ao 20%; o cesamento da construción da instalación en Qom; a total cooperación coa investigación de IAEA no aspecto militar do programa nuclear e a apertura do acceso total do organismo (á instalación).

Esta é a sexta resolución que reclama a Irán suspender o enriquecemento de uranio e cooperar coa IAEA. Irán atópase, até a data de hoxe, en flagrante violación de todas as resolucións adoptadas, demostrando o seu desdén pola comunidade internacional e as súas institucións.

É de alta importancia implementar a resolución, de xeito completo e de inmediato. Ao mesmo tempo, debería recoñecerse que -esa resolución- non é suficiente en e por si mesma e que debería estar acompañada por medidas significativas, doutros marcos internacionais e de nivel nacional. Só as sancións focalizadas nunha variedade de sectores en Irán terán, con probabilidade, influencia no proceso de toma de decisión de Irán.

É necesaria unha acción ampla e determinada a fin de deixar claro ao réxime iraniano o alto custe por continuar violando as demandas internacionais. A combinación da ideoloxía extremista de Irán xunto coas armas nucleares terá consecuencias catastróficas.

Orgullo (racista) gay

Por Afonso Vázquez-Monxardín

La Región - 112.06.2010

.

Imaxinan vostedes un día do orgullo hetero no que unha serie de tíos cachas fosen facendo alarde da súa condición sexual desde a cima de carrozas? Non sería correcto politicamente e pedirían algúns, seguramente, que esa mostra de machismo fose prohibida. Pois a min sempre me pareceu que o evidente máximo respecto a calquera persoa -cada un debe poder deitarse con quen lle apeteza, se queren, por suposto – é perfectamente compatible coa consideración da ridiculez das caravanas e os días do orgullo gay. Ser ou non gay non é nada do que sentirse orgulloso ou non. Nin presumir nin ocultar. Realmente debe non ser nada. Como ter ollos azuis ou negros ou gustar a tortilla con cebola ou sen ela. Como ser do Barça, do Madrid ou pasar do fútbol. A ninguén fóra do círculo máis próximo lle ten porque interesar. Por iso, as sociedades avanzadas occidentais, entre as que nos contamos, trata de integrar esa normalidade na súa cotidianeidade sen algueiradas. E ocórrese isto, porque estou especialmente decepcionado cos zerolistas. Saben vostedes que os organizadores do día do Orgullo Gay de Madrid, vetaron da súa caravana e das súas festas, ao colectivo dos gays de Israel. Os gays israelís, como conxunto organizado e como en todos os pobos onde a relixión conta bastante, teñen escasos lazos cos gobernos. Si cos chamados movementos sociais alternativos, ou sexa pacifistas, antinucleares, etc. por iso non me estrañaría que a maioría deles fosen moi críticos coas actuacións do seu poder.

.
E chámame a atención porque a noticia foi ilustrada na TVE con imaxes, supoño que do ano pasado, nas que o colectivo combinaba as bandeiras propias do arco iris coas tricolores republicanas como se fose daquela e non na monarquía parlamentaria actual cando se recoñeceron os seus dereitos. Pero máis me preocupou por ese alucinante todo vale contra Israel. Mellor que expulsar aos gays xudeus sería poñelos de exemplo de como se pode vivir libremente naquela zona. E facer algún acto sobre os varios centos de homosexuais –algúns falan de 4000 pero paréceme esaxerado- colgados polo pescozo en Irán desde 1979 en que o Jomeini subiu ao poder e cunhas leis que inspiran o goberno de Hamás. Por algúns destes cidadáns gays como Alí Mozafarian, Makwan Mouloudzadeh, os mozos Mahmoud Asgari y Ayaz Marhoni ou Ali Sharifi, xa non se pode facer nada: foron executados e se cadra lembran vostedes as fotos deles pendurados dunha grúa tipo Bertólez ou Cortés. Aínda así, por Nemat Safavi, que arestora ten dezanove anos, talvez aínda se poda facer algo. Está a agardando a execución polos delitos cometidos aos dezaseis anos.

.
En fin, igual que o outro día foi agredido na Universidade de Madrid o sabio científico ecoloxista Eytan Levy, só polo feito de ser israelí, agora este novo comportamento innobre pódese considerar racista porque non castiga a un goberno senón agrede a cidadáns particulares por ser dunha nacionalidade ou dun país cuxa política abominan. Feo. Moi feo.

Nota de prensa da asociación COLEGAS-Galicia

Nota de prensa da asociación COLEGAS-Galicia

View more documents from GZ-Israel.

A esquerda en Sión

Elhanan Yakira, profesor de filosofía na Universidade Hebrea de Xerusalén, ten todas as credenciais dun home da esquerda israelí: naceu e criouse en Tel Aviv como sionista e socialista, toda a súa vida considerouse un xudeu laico, sempre foi un opositor aos asentamentos en Cisxordania e é un defensor da intervención estatal na política económica. Con todo, moitos dos seus colegas da esquerda denúnciano como dereitista e traidor

Porque el sostén que Israel non naceu en pecado, a expensas dos árabes palestinos e ten dereito a existir como estado xudeu. A crítica de Yakira aos seus colegas na esquerda, plasmada no seu libro "Post-sionismo, Post-Holocausto" ( subtitulado: "Tres ensaios sobre a negación, o rexeitamento e a deslexitimación de Israel"), foi rexeitada por cinco editoriais israelís antes de ser finalmente publicada en 2007, e soamente deulla acuse de recibo por parte da prensa hebrea tras un longo silencio de meses. A controversia, cando por fin entrou en erupción, foi feroz; Yakir, un filósofo que non se propuxo ser un polemista, comezara un debate sobre a esquerda.
En abril, Elhanan Yakira falará nos Estados Unidos acerca da edición en inglés desta obra iconoclasta que só será publicada pola Cambridge University Press, e levará comentarios, entre outros, de Michael Walzer e Fouad Ajami. Falamos no salón da súa casa de Xerusalén.

-En Post-sionismo, Post-Holocausto, vostede acuña unha frase, "a comunidade do oprobio." Os membros desta comunidade afirman que Israel explota o Holocausto para xustificar a súa existencia ilexítima, e ademais afirman que os xudeus estiveron facendo aos árabes palestinos o que os nazis fixeron aos xudeus. En resumo: culpar a Israel e aos xudeus en primeiro lugar.

-Ben, debo explicar que os ensaios en hebreo, os cales só máis tarde se converteron en libro, foron concibidos como unha polémica contra a "comunidade do oprobio israelí". Mentres traballaba na edición en inglés, fixoseme evidente que os israelís se nutren da existente a nivel internacional dunha ampla subcultura dedicada á deslexitimación de Israel, da idea sionista e da nación xudía. O que fixen no libro foi esencialmente tomar un elemento desta campaña, a manipulación do Holocausto, e mostrar como era moral e intelectualmente equivocada.

-Quen son os grandes nomes da comunidade do oprobio israelí?

-Hai tantos, e sen dúbida a maioría deles son descoñecidos para os lectores en inglés. Nacido en Haifa, Ilan Pappe, quen agora ensina en Inglaterra, abraza completamente a narrativa palestina. Tamén está Yehuda Shenhav, quen publicou un novo libro cuestionando o dereito de Israel a existir, mesmo dentro da liña verde de 1967. Dedico parte do meu libro a Adi Ofir, ex editora da revista hebrea post-modernista Theory and Criticism, e académica da Universidade de Tel Aviv e do Instituto Shalom Hartman. Tamén temos a Oren Yiftachel, da Universidade Ben Gurión, quen fala do sionismo como dun "colonialismo dos refuxiados" e dun "apartheid de réptiles". Logo está a multitude que escribe no Haaretz, incluíndo Amira Hass e Gideon Levy. Fóra de Israel, un nome crave é o historiador Tony Judt cos súa defensa dun estado bi-nacional.

-Esa comunidade refírese á presenza de Israel en Judea e Samaria, nas súas propias palabras, como "ocupación cunha capital O".

-Para ser franco, eu tamén acepto a maior parte da súa criticismo a situación dos asentamentos é catastrófica. Pero o que defenden os defensores da "multitude con capital O" é a solución que agora está de moda, "un único Estado". Pero esta solución é completamente inviable. É estúpida e ridícula. Tamén fan referencia ao sionismo como culpable dun "pecado orixinal". A súa oposición ás políticas israelís é tan visceral que levalles ao momento de apoiar unhas políticas que son, en efecto, aniquilacionistas.

-Vostede escribe que "non ten moito sentido falar cos antisionistas". Non ten sentido.?

-Eles non poden deixarse levar ou influenciar polos feitos e as realidades. O seu antisionismo ten unha afinidade estrutural co antisemitismo. É irracional. Eu non quero especular ou gozar con explicacións psicoanalíticas. No seu lugar, o que fago no libro é falar sobre o antisionismo.

-É unha condición que parece impregnar á esquerda de Israel.

-En realidade, o cadro é complexo. Estou convencido de que a maioría silenciosa da esquerda israelí non é en absoluto antisionista. Iso é o que sucede no meu departamento na universidade. Pero os antisionistas están altamente mobilizados. Combinan o celo ideolóxico con pretensións académicas, ou, mellor dito, o seu traballo académico colócase ao servizo da súa ideoloxía. Estes ensinantes e profesores crearon un clima incómodo nas aulas. Eu nunca uso as miñas clases como unha escusa para expor os meus puntos de vista políticos. Co tempo, non só os antisionistas académicos tiveron unha influencia devastadora nas universidades, senón que ademais todo o que din é alimentado e amplificado polos medios de comunicación e pola comunidade internacional do oprobio. É un círculo vicioso. Os antisionistas non israelís apuntan e utilizan aos antisionistas israelís para así xustificar a súa propia liña antisionista. Pola súa banda, os antisionistas israelís, basicamente, dirixen os seus esforzos cara ao mundo exterior para que lles premie, convídelles a viaxar e a falar, e publiquen o seu lixo académico.

-Falemos agora acerca de Hannah Arendt (1906-1975), a quen lle dedica un capítulo enteiro no seu libro.

-Por coincidencia, a primeira tradución ao hebreo da súa obra magna "As orixes do totalitarismo" (1951), acaba de saír en hebreo.

-Na súa revisión do libro, Shlomo Avineri dixo que ela non estaba contaminada polo auto-odio xudeu, senón que se mostraba "orgullosa de ser xudía".

-Estou de acordo, ela estaba orgullosa de ser xudía. Pero tamén era unha xudía moi complexa, extremadamente ambivalente sobre a súa propia identidade xudía. Aínda que ás veces a súa vida tivo lugar e desenvolveuse nun medio moi xudeu, sabía moi pouco sobre o xudaísmo. Ela forcexeaba con todo, por unha banda a necesidade dunha expresión política a través dun estado xudeu, e doutra banda, a súa oposición a un particularismo xudeu. Con todo, e até a súa morte - e non podemos máis que especular sobre isto-, non creo que cuestionase o dereito á autodeterminación xudía ou realizase chamamentos a desmantelar o estado de Israel.

-Vostede refírese ao seu "Eichmann en Xerusalén" (1963) como a un libro "malo e moralmente escandaloso".

-Ben, ela fala de cousas que non entende. O seu retrato de Adolf Eichmann foi aproveitado co obxectivo de incrementar a polémica. O concepto de "banalidade do mal", ao cal fixo famoso, nin sequera era seu. Foi orixinal do filósofo alemán Karl Jaspers, quen por certo permaneceu con valentía coa súa esposa xudía fronte os nazis. Jaspers desexaba escribir un libro sobre a culpabilidade alemá, e Arendt leu parte del. O termo "banalidade" aparece nunha das súas cartas dirixida a ela. Por outra banda, o libro sobre Eichmann non expón unha verdadeira teoría. O que ela dixo sobre a "banalidade do mal" foi mera ximnasia intelectual, un patético sen sentido.

-Na controversia sobre "Eichmann en Xerusalén" Arendt foi acusada o seu amigo Gershom Scholem de falta de "Ahavat Yisrael", é dicir, de falta de fidelidade e de amor polo seu pobo, o pobo xudeu.

-Si, existía ese conflito interno acerca do seu xudaísmo e con respecto a Israel. Ela enfrontouse co lugar do xudeu dentro da cultura europea. Os seus escritos son frecuentemente interpretados como relativos ao lugar dos xudeus e de Israel dentro do escenario global, pero en realidade estaba a dirixirse ao dilema de todos os demais, especialmente os occidentais, os seus problemas á hora de entender aos xudeus e á identidade xudía. A súa vida foi a encarnación deste dilema, o cal agora se trasladou a Israel e dentro do propio Israel.

-Entón, cal foi a súa resposta á cuestión xudía?

-Integración. Pero non estou seguro de que ela tivese unha posición coherente. Sobre o sionismo, como digo, sempre foi ambivalente. Esa ambivalencia era propia de Hannah Arendt.

-En suma, unha pensadora ambivalente cunha posición incoherente, pero que con todo é un icono cuxos escritos son constantemente invocados pola comunidade do oprobio.

-Exactamente. Desenvolveuse toda unha completa hagiografía de Arendt. A miña sensación é que non agradecería que lla utilizase, pero é alucinante a cantidade de xudeus e israelís antisionistas que, reutilizando parte do seu traballo, desempeñan un papel tan importante na campaña contra Israel.

-Que é o que impulsa a algúns xudeus da diáspora para liderar os ataques contra Israel? Se vostede o contrasta coa diáspora chinesa, esta parece reaccionar con maior ecuanimidade ás verdadeiramente atroces violacións dos dereitos humanos de Pequín.

-Si, os xudeus, a diferenza dos chineses, dalgunha maneira senten presionados a desvincularse e disociarse da súa patria ancestral. Habería que preguntar ao autor da proposta dun único Estado, Tony Judt, ou á filósofa Judith Butler, que impulsa o boicot anti-Israel, que nos explicarán os motivos para iso e que lles impulsa emocionalmente a ir en contra de Israel dun xeito tan pouco saudable.

Vía Safed-Tzfat

Estudantes israelís preparan unha flotilla en solidariedade cos kurdos

Xerusalén - 07.06.2010

Unha flotilla de solidariedade en dirección a Turquía con axuda humanitaria «para as nacións que sufriron e sufren baixo o brutal imperialismo turco (os kurdos e os armenios)» é a reacción dunha asociación de estudantes israelies en resposta ás duras críticas no mundo tras a intervención de Israel na flotilla de Gaza que deixou nove activistas mortos e varios feridos. Aínda non hai data, pero o proxecto vai moi en serio e contan xa ate cun patrón, Arik Ofir, veterano da Mariña israelí. Tamén obtiveron xa a doazón das subministracións médicas para o convoi, segundo informa www.ynetnews.com. «O mundo enteiro viu a flotilla e o pensamento de que Israel é un estado terrible, que dispara aos que se din activistas pola paz», dixo o presidente da Unión Nacional de Estudantes Torporovsky Booz. «É absurdo que sempre se poña á ocupación israelí nos titulares e non se fale sobre do terrorismo islámico. Hai moita hipocrisía no mundo», dixo. «Turquía, que dirixe a campaña en contra de Israel, é a mesma Turquía que levou a cabo un xenocidio e asasinou a unha nación enteira de armenios, e oprime a unha minoría máis grande que os palestinos -os kurdos-, que merecen un Estado independente desde hai máis tempo que a propia existencia do actual Estado de Israel ».

Fala un membro do comando israelí: 'Viñan con barras e coitelos a matar, gritando Aláh Akbar'

Fala un membro do comando israelí: 'Viñan con barras e coitelos a matar, gritando Aláh Akbar'

Os membros da Brigada 13 que abordaron o 'Mavi Marmara' aseguran que só no momento que viron «perigar realmente as súas vidas» decidiron pasar a fogo real

Por Sal Emergui


Unha semana despois do asalto ao Mavi Marmara, os membros do comando israelí Shayetet 13 confésanse. Os membros da Flotilla 13 enfróntanse hoxe a dúas grandes ondas: unha vén con críticas desde Israel ao método da abordaxe e a outra coa condena mundial pola morte de nove activistas propalestinos en augas internacionais.

.
«Afrontamos a misión coa previsión dunha protesta con empuxóns, insultos e algún escupitaxo. Por iso baixamos con armas Paintball e unha arma no cinto do nocello polo si ou polo non. En lugar de pacifistas, atopámonos con decenas de terroristas. Tivemos que cambiar o chip», afirma o capitán R., o xefe do primeiro do tres equipos que descenderon desde os helicópteros Black Hawk ao barco turco Mavi Marmara.
.

A súa imaxe sendo lanzado polos activistas desde a cuberta é usada pola diplomacia israelí para argumentar que entre os centenares de civís atopábanse violentos extremistas do grupo islamista turco IHH. Unha imaxe incómoda para o Exército máis poderoso de Oriente Próximo e para o capitán que acabou no hospital.
.
Domingo 30 maio. Cae a noite. Tras dúas semanas de preparativos, chega o día. A Operación Ventos do Ceo ponse en marcha. Obxectivo, evitar que o seis embarcacións rompan o bloqueo de Gaza. Na base naval de Ashdod, cítanse os soldados que asaltarán os barcos desde os navíos. Nunha base aérea, os que deben facelo desde helicópteros. Ao cargo, o xefe da Forza Naval, Eliezer Marom. «Como sempre, iamos con todo tipo de armas. Na primeira fase, con armas menos letais. Só no momento que vimos perigar realmente as nosas vidas, pasouse a fogo real», di a este diario A., un dos integrantes do comando.
.
Tras o encontro e as advertencias israelís, o Mavi Marmara prosegue o seu camiño a Gaza. «Calade!, volvede a Auschwitz! Axudamos aos árabes contra EEUU, non esquezades o 11-S!», contestan desde o barco turco, segundo unha gravación difundida polo Exército. Ao cabo de tensas horas, Marom ordena o asalto. R. é un dos primeiros en abordar o buque. «Ao baixar na corda do helicóptero, vin como un compañeiro era mallado a golpes. Cando un deles abalanzouse sobre min cun coitelo, disparei. Enseguida viñeron outros 20. Pegáronme e tiraron da parte superior. Ao caer, sentín unha forte puñalada. Vín que tiña incrustado un coitelo. Saqueino. Me desangraba», relata.
.
Segundo diversos testemuños, os activistas capturaron durante uns minutos a R. e a dous soldados máis. Con reforzos, A. subiu ao Mavi Marmara. «Non tivemos máis remedio que disparar contra os que nos atacaban. Eles dispararon con dúas armas que arrebataron dos soldados», comenta antes de sinalar: «Moitos feridos negábanse a ser evacuados. Querían ser mártires».
.
En terra estendíase o rumor da morte do xeque Raed Salaj, líder do Movemento Islámico, o que podería provocar unha Intifada árabe-israelí. Os soldados recibiron ordes entón de localizar como fóra a Salaj. Tras atopalo, fixéronlle unha foto e enviárona por email á sala de mandos. «Segundo as primeiras investigacións, os agresores eran máis de 50 persoas adestradas en Afganistán e Paquistán. Ían provistos de chalecos antibalas, medios de visión nocturna e cámaras antigás», explica unha fonte militar ao diario Maariv.

.

Que opina cando o acusan de cometer unha matanza de pacifistas? A. contesta: «Eu tamén quero que haxa paz, pero que faría vostede se decenas de persoas o queren linchar? Viñan con barras de ferro e coitelos a matar. Con odio nos ollos e gritando Aláh Akbar». O capitán conclúe: «Non debo xulgar se foi acertado ou non abordar o barco. Só digo que os meus soldados non se deixaron linchar».
.
Os analistas militares locais eloxian ao comando, pero piden dimisións na cúpula da Mariña (polo deseño da operación) e a Intelixencia (por non proporcionar datos precisos). Dez ex oficiais esixiron onte á noite «responsabilidades polo fracaso militar e político». Mentres, os morcegos da brigada Shayetet 13 tentan perderse no anonimato das ondas.