“Os tempos converteron en impopular a manifestación aberta do odio aos xudeus. Sendo este o caso, o antisemita busca novas formas e foros onde poder instalar o seu veleno. Agora agóchao tras unha nova máscara. Agora non odia aos xudeus, só é antisionista!!”.
Martir Luther King na súa "Carta a un amigo antisionista" 1967.

quinta-feira, maio 31, 2012

A xustiza francesa condena a campaña de Boicot, Desinversión e Sancións contra Israel

Jaume Renyer (centro) nun acto en Reus

Por Jaume Renyer i Alimbau
26 de maio de 2012 

A Cour de Cassation de Bordeus, mediante sentenza do 22 de maio deste ano, ven de condenar a unha militante da campaña prol Boicot, Desinversión e Sancións contra Israel, Sakina Arnaud, por actos discriminatorios contra os cidadáns israelís polo só feito de seren israelis.

Na República francesa actúa desde hai anos un organismo que expón accións xudiciais contra persoas e entidades, cuxos actos poidan incitar ao racismo contra os xudeus e o boicot a Israel:: Le Bureau National de Vigilance Contre l'Antisemitisme (BNVCA). Desde hai máis dunha década, en Francia percíbese o ascenso dunha nova xudeofobia, pretendidamente e supostamente de esquerdas e solidaria coa causa palestina, que marcha en paralelo coa emerxencia do yihadismo autóctono que fixo eclosión brutalmente co asasinato de catro xudeus nunha escola de Toulouse, hai agora tres meses. 

Durante o mandato do presidente Sarkozy a actuación gobernamental fronte ao racismo antixudeu e a incitación do odio baixo a aparencia relixiosa foi oscilante e dubitativa. Só recuperou a determinación para facer respectar os valores republicanos na fase terminal do seu mandato interceptando a entrada a territorio francés de imams sauditas en grao sumo integrista. O acceso á presidencia da República foi recibido con esperanza pola comunidade xudía francesa, sobre todo cando François Hollande fixo público o nomeamento como ministro do interior do catalán Manuel Valls, un home que demostrou saber como defender a liberdade e un amigo sincero de Israel.

Ese pronunciamento xudicial ten grande importancia dado que consolida a doutrina que interpreta os actos de discriminación contra produtos e persoas polo só feito de ser israelís como feitos delictivos. Pero aínda é máis significativo o comportamento contrario aos boicoteadores anti-israelís que se exterioriza cada vez máis firmemente entre os intelectuais demócratas franceses, por exemplo varios profesores da universidade Paris VIII-Saint Denis que o fixeron público mediante un artigo a Le Monde,  o pasado 17 de febreiro. Francia está a pasar un momento crítico a todos os niveis, e o rexurdimento de ideoloxías totalitarias que rehabilitan a colaboración francesa co nazismo á vez que negan o holocausto contra os xudeus europeos é un perigo que hai que evitar non soamente desde o poder político senón desde a sociedade civil mesma.

En Catalunya, o noso antisionismo campa por libre no medio da deorientación das principais forzas políticas. É por iso que as noticias sobre as sentenzas xudiciais franceses contra os boicoteadores de Israel teñen o valor dun precedente caso que se teña que chegar a levar perante os tribunais a quen promove actos de racismo antixudeu ao noso país. A proòsito deste nova que nos chega de Francia, aínda toma máis actualidade se cabe o Manifesto que un grupo de cataláns, vascos e galegos demócratas asinamos agora hai un ano a favor da paz e contra o boicot en Israel. http://contraboicotaisrael.blogspot.com.es/

Posteriormente o pasado día 24 deste mesmo mes de maio, a Cour d'Appel de Paris ven de condenar a Olivia Zemor, presidenta da asociación CAPJPO-EuroPalestine por incitación ao odio e a violencia contra un grupo de persoas, de nacionalidade israeli, polo simple feito da súa orixe nacional no Estado de Israel. 

sexta-feira, maio 25, 2012

Galeuscat -Israel


Pola Paz contra o Boicot a Israel / Per la Pau contra el Boicot a Israel / Bakearen alde Israelen boikotaren aurka

ASINANTES PROMOTORES DO MANIFESTO COLECTIVO GALEUSCAT-ISRAEL:
Jon Inarritu, jurista - Xabier Kintana Miembro de la Real Academia de la Lengua vasca - Jurgi Kintana, historiador - Mikel Itoiz, ingeniero - Iñaki Akerreta, periodista - Filipe Duluc, lingüista. Ex-presidente del PNV de Iparralde, actualmente en EA. - Iñaki Anasagasti, senador PNV - Toni Florido, Presidente de ACAI - Mila Miró, Secretaria de ACAI - Ignasi Carnicer, ex-diputado de PSC - Jordi Argelaguet, director do CEO - Jaume Renyer, profesor URV - Alfons López Tena, diputado de Solidaritat - Jaume Nogueroles, vocal de ACAI - Pilar Rahola, periodista - Josep-Lluis Carod-Rovira, politico y escritor - Joan B.Cullá i Clará, historiador - Andreu Lascorz, presidente de ARCCI - Victor Tarradellas, responsable de internacional de CiU - Xoán Bernárdez Vilar, miembro de la Real Academia Galega RAG - Carlos Penela. escritor - Natalia Costas Alonso, abogada y miembra de la Executiva Comarcal de Máis Galiza en Vigo - Miguel Barros Puente, ex diputado PSG y escritor - Manuel Feáns. Profesor. Ex concejal del BNG - Paco Lores Santacecilia, sindicalista CIG - Cesar Pazos, miembro del Padroado de la Fundación Enclave - Santiago Jaureguizar, periodista y escritor - Henrique Monteagudo, sociolingüísta, profesor en la USC - Pedro Gómez-Valadés, Presidente de A.G.A.I.
.
TEXTO DO MANIFESTO COLECTIVO (GALEGO, CATALÁN, EUSKERA, ESPAÑOL):
Los abajo firmantes, ciudadanos vascos, catalanes y gallegos, que defendemos el derecho de autodeterminación de nuestros respectivos pueblos, mediante este escrito, queremos mostrar nuestra oposición a la campaña que bajo el nombre BDS (Boicot, Desinversión y Sanciones), promueve acciones  de todo tipo contra  productos, actos o profesionales de proveniencia israelí en ámbitos económicos, académicos culturales o deportivos.
Consideramos que esta campaña, que pretende ser un instrumento de presión sobre el gobierno israelí para que cambie su política respecto a los territorios palestinos, no   favorece en nada a dicho fin y por el contrario creemos que por medio de la misma, se  están cometiendo actos discriminatorios contra ciudadanos israelíes que reavivan el odio contra los judíos en general.
Creemos que la creación de un Estado palestino viable, (prevista en la resolución de las Naciones Unidas de 1947 dividiendo la Palestina británica en dos estados uno judío y otro árabe), puede ser la solución al conflicto si comporta el reconocimiento de Israel por parte de los estados árabes. Pero para ello consideramos que son el dialogo y la negociación los instrumentos que debemos promover entre las partes implicadas.
Nos parecen legítimas las críticas a las autoridades de Israel, pero no la invocación de su destrucción como “solución final” al conflicto, y menos cuando se obvia que es un estado democrático para dar curso a la infame equiparación con “régimen de Apartheid” de la antigua Sudáfrica. Israel, a pesar de los defectos que se le puedan reprochar, ha sido una referencia para los pueblos que aspiran a su soberanía, especialmente así ha sido en el caso catalán. El hecho que Pau Casals, el catalán más universal sea a la vez ciudadano de honor de Israel así lo prueba. O también el reciente libro sobre Jordi Pujol y los judíos. Por eso criticamos a quienes en nombre de la libertad de nuestros respectivos pueblos se solidaricen en exclusiva con la causa palestina y niegan a Israel el derecho a una existencia en paz como hogar nacional del pueblo judío.
Asimismo, nos parece una irresponsabilidad que bajo el argumento de la solidaridad se intente importar a nuestras sociedades un conflicto externo y se interiorice la estigmatización de los ciudadanos israelíes y judíos en general que conviven en nuestras sociedades. Las acciones de boicot a la cultura y a la economía israelí y la discriminación contra personas de este origen nacional, son conductas racistas y delictivas que se toleran impunemente en nuestras sociedades. Como ciudadanos que aspiramos a la soberanía de nuestras respectivas naciones no podemos admitir el racismo antijudío que subyace en estas campañas de boicot, y ni mucho menos que contamine el futuro modelo de sociedad que deseamos para nuestros pueblos donde han de poder vivir en libertad todas las personas sea cual sea su procedencia nacional. 

Bakearen alde Israelen boikotaren aurka


Behean sinatzen dugun herritar katalan, galiziar eta euskaldunok gure herrien autodeteminazio eskubidea defendatzen dugunok, idatzi honen bidez  BDS ( Boikot Desinbertsio eta Zigorrak)  kanpainari gure aurkakotasuna adierazi nahi diogu. Kanpaina honek israeldar jatorriko produktu, ekitaldi edota profesionalen aurkako ekintzak  bultzatzen ditu arlo ekonomiko, akademiko,  kirol edo kulturaletan.

Uste dugu kanpaina honen helburua  Israeleko gobernuaren aurkako  presio instrumentua dela palestinako lurraldeetan duen politika aldarazteko, baina gure ustez, honek ez dio daukan helburuari laguntzen  eta  bai uste dugu, kanpaina honen bidez, ekintza diskriminatzaileak egiten ari direla israeldar herritarren aurka, eta honek, orokorrean, judutarren aurkako gorrotoa berpizten du.

Gure ustez, Estatu palestinar bideragarri baten sorrera    (NBEk aurreikusita 1947an  erabakitako ebazpenean Palestina Britanikoa bi estatuta banatzen: bata judua eta bestea arabiarra), gatazkaren konponbidea izan daiteke, estatu arabiarren aldetik Israelen aitortza gauzatzen bada.  Horretarako, inplikatutak dauden aldeen artean elkarrizketa eta negoziazioa  dira bultzatu behar ditugun tresnak.

Israeleko agintariei  egin daitezkeen kritikak zilegiak iruditzen zaizkigu, baina   Israelen  suntsiketa gatazkaren   “azken konponbidea” bezala ez da zilegia, eta ezta ere  Israelen izaera demokratikoa, ahazten denean, difamazio baten bidez Hegoafrikan egondako “apartheid erregimenarekin”. Israelekin konparatzeko. Israeli,  leporatu ahal dizkiogun akatsetatik gain, erreferente bat izan da burujabetza xede  duten herrientzat, bereziki horrela izan da Kataluniako kasuan. Pau Casals, katalan unibertsalena eta aldi berean Israeleko ohorezko hiritarra izateak horrela frogatzen du. Edota, orain dela gutxi argitaratutako liburua Jordi Pujol eta judutarrak izenburuarekin. Horregatik, kritikatzen dugu,  gure herrien askatasunaren izenean palestinar kausarekin elkartasuna adierazten dutenak, eta aldi berean,  Israel herri juduaren aberri nazionala  bezala  existentzia bakean ukatu nahi diotenei

Era berean, zuhurtzigabekeria iruditzen zaigu elkartasunaren izenean, gure gizarteei kanpo gatazka bat inportatzen ahalegintzea, horren bitartez  gure gizarteetan barnerartuz Israeleko hiritarren  eta  orokorrean judu guztien aurkako estigmatizazioa. Israeleko kultura eta ekonomiaren aurkako boinota, jatorri honetako pertsonei egindako diskriminazioak, delituzko jarrera arrazistak dira, gure gizarteetan zigorgabe onartzen ari direnak. Guk, gure herrien burujabetza helburua daukagun sinatzaileok, ezin dugu onartu, boikot  kanpaina hauen azpian  dagoen juduen aurkako gorrotoa  eta are gutxiago  honek, nahi dugun,  gure etorkizunerako gizarte eredua kutsatu dezala  non   bizi behar izango dute jatorri guztietako pertsona guztiek.
.

Per la Pau contra el Boicot a Israel

Els sotasignats, ciutadans bascos, catalans i gallecs, que defensem el dret d'autodeterminació dels nostres respectius pobles volem, mitjançant aquest escrit,  mostrar la nostra oposició a la campanya que sota el nom BDS (Boicot, Desinversió i Sancions), promou accions de tot tipus contra productes, actes o professionals de procedència israeliana en àmbits econòmics, acadèmics culturals o esportius.


Considerem que aquesta campanya, que pretén ser un instrument de pressió sobre el govern israelià perquè canviï la seva política respecte als territoris palestins, no afavoreix de cap manera aquesta finalitat, ans al contrari, creiem que és utilitzada per cometre actes discriminatoris contra ciutadans israelians que revifen l'odi contra els jueus en general.


Creiem que la creació d'un Estat palestí viable (previst en la resolució de les Nacions Unides de 1947 dividint la Palestina britànica en dos estats un jueu i un altre àrab) pot ser la solució al conflicte si comporta el reconeixement d'Israel per part dels estats àrabs; però per això considerem que el diàleg i la negociació són els instruments que hem de promoure entre les parts implicades.


Ens semblen legítimes les crítiques a les autoritats d'Israel, però no la invocació de la seva destrucció com a "solució final" al conflicte, i menys quan s'obvia que Israel és un estat democràtic, donant així curs a la infame equiparació amb el "règim de Apartheid" de l'antiga Sud-àfrica. Israel, tot i els defectes que se li puguin retreure, ha estat una referència per als pobles que aspiren a la seva sobirania, especialment així ha estat en el cas català. El fet que Pau Casals, el català més universal, sigui alhora ciutadà d'honor d'Israel així ho prova. O també el recent llibre sobre Jordi Pujol i els jueus. Per això critiquem que en nom de la llibertat dels nostres respectius pobles se solidaritzin en exclusiva amb la causa palestina i neguin a Israel el dret a una existència en pau com a llar nacional del poble jueu.


Així mateix, ens sembla una irresponsabilitat que sota l'argument de la solidaritat s'intenti importar a les nostres societats un conflicte extern i que s’interioritzi l'estigmatització dels ciutadans israelians i jueus en general que conviuen a les nostres societats. Les accions de boicot a la cultura i a l'economia israelianes i la discriminació contra persones d'aquest origen nacional, són conductes racistes i delictives que es toleren impunement a les nostres societats. Com a ciutadans que aspirem a la sobirania de les nostres respectives nacions no podem admetre el racisme antijueu que s’oculta en aquestes campanyes de boicot, i ni molt menys que contamini el futur model de societat que volem per als nostres pobles, en els quals totes les persones han de poder viure en llibertat sigui quina sigui la seva procedència nacional.
.

Pola Paz contra o boicot a Israel

Os abaixo asinantes, cidadáns vascos, cataláns e galegos, que defendemos o dereito de autodeterminación dos nosos respectivos pobos, mediante este escrito, queremos amosar a nosa oposición á campaña que sob o nome BDS (Boicot, Desinversión e Sancións),  promove accións de todo tipo contra produtos, actividades ou profesionais provintes de Israel en ámbitos económicos, académicos, culturais ou deportivos.


Consideramos que esta campaña,  que pretende ser un instrumento de presión sobre o goberno israelí para que mude a súa política respecto dos territorios palestinos, non   favorece en nada ao devandito fin, e pola contra cremos que por medio da mesma, estanse a cometer actos discriminatorios contra cidadáns israelís que reavivan o odio contra os xudeus en xeral.


Cremos que a creación dun Estado palestino viábel, (prevista na resolución das Nacións Unidas de 1947 dividindo a Palestina británica en dous estados un xudeu e outro árabe),  pode ser a solución ao conflito se comporta o recoñecemento de Israel por parte dos estados árabes. Mais para iso consideramos que son o diálogo e a negociación os instrumentos  que debemos promover entre as partes implicadas.


Parécennos lexítimas as críticas ás autoridades de Israel, pero non a invocación da súa destrución como “solución final” ao conflito, e menos cando se obvia que é un estado democrático, para dar curso á infame equiparación co réxime  de Apartheid da antiga Sudáfrica. Israel, a pesar dos defectos que se lle poidan reprochar, foi unha referencia  para os pobos que aspiran á súa soberanía, especialmente así foi no caso catalán. O feito de que Pau Casals, o catalán máis universal sexa á vez cidadán de honra de Israel así o proba. Ou tamén o recente libro sobre Jordi Pujol e os xudeus. Por iso criticamos a quen en nome da liberdade dos nosos respectivos pobos solidarícense en exclusiva coa causa palestina e negan a Israel o dereito a unha existencia en paz como fogar nacional do pobo xudeu.


Así mesmo, parécenos unha irresponsabilidade que baixo o argumento da solidariedade se pretenda importar ás nosas sociedades un conflito externo e se interiorice a estigmatización dos cidadáns israelís e xudeus en xeral que conviven nas nosas sociedades. As   accións de boicot á cultura e á economía israelí e a discriminación contra persoas desta orixe nacional, son condutas racistas e delitivas que estanse a tolerar impunemente nas nosas sociedades. Como cidadáns que aspiramos á soberanía das nosas respectivas nacións non podemos admitir o racismo antixudeu que subxace nestas campañas de boicot, e nin moito menos que contamine o futuro modelo de sociedade que desexamos para os nosos pobos onde deberemos poder vivir en liberdade todas as persoas sexa cal for a súa procedencia nacional.
.

Se queres apoiar coa túa sinatura o Manifesto "POLA PAZ CONTRA O BOICOT A ISRAEL" envia un correo a: contraboicotaisrael@gmail.com
.
Podes tamén seguir a Galeuscat-Israel en Facebook
.
MÁIS INFORMACIÓN DO MANIFESTO GALEUSCAT - ISRAEL:

quinta-feira, maio 17, 2012

Pilar Rahoia na TV israelí

O crime de ser sionista


Por Karl Pfeifer
Haaretz
.
Teño 81 anos e son un sobrevivente do Holocausto. Cousas estrañas sucedéronme a semana pasada en Alemaña.

Como xornalista, fora convidado por unha organización estudantil ao Colexio de Estudantes da Universidade de Bielefeld para dar unha conferencia sobre "O racismo e o antisemitismo en Hungría". Os meus anfitrións eran un grupo antifascista de extrema esquerda, o Antifa AG, e o lugar da conferencia era o campus de Bielefeld, situado no estado alemán norteño de Renania-Westfalia. A miña conferencia estaba programada que se celebraría o 19 de novembro, nun centro para a mocidade, o fogar dun bo número de organizacións de esquerda. O evento fora anunciado a finais de outubro, pero dous días antes da conferencia, nunha reunión de persoas que frecuentan o centro, varias destas persoas expuxeron as súas obxeccións acerca da miña intervención no devandito lugar. Dixeron que recibiran información de que durante a Guerra de Independencia de Israel, cando servía no Palmach (o grupo armado de elite da Haganáh e anterior á creación de Israel), eu participara nunha masacre nunha aldea palestina. Chegaron tan lonxe como para afirmar que eu mesmo participara activamente na suposta masacre.

Os acusadores non se dignaron dar o nome do suposto lugar onde se cometeu a presunta masacre, ou proporcionar outro tipo de detalles, mesmo recoñeceron que a súa información era incompleta. Pero cando se lles presionou para que corroborasen a súa acusación, resolveron a cuestión explicando que "Pfeifer é un sionista". Ao mesmo tempo, nun aparente - e extravagante - intento de parecer imparciais, os acusadores afirmaron que eles tampouco estarían dispostos a acoller a alguén que formase parte da organización extremista palestina Setembro Negro, tristemente famosa na década de 1970.

Por suposto, ninguén no Centro da Mocidade pediume e permitiu responder as acusacións antes de que decidisen rescindir a invitación. Tampouco ningún responsable do Centro estivo disposto a responder as preguntas dos xornalistas alemáns, tras decatarse do incidente, de por que me excluíron. Só me decatei do sucedido grazas a xente do Antifa AG, xa que dous dos seus membros estiveron presentes na reunión decisiva.

Afortunadamente, os meus anfitrións foron capaces de organizar un espazo alternativo aínda que a súa publicidade fose limitada, e finalmente pronunciei a miña conferencia. O meu tema foi Hungría, onde se puido observar un recente agravamento dos actos e as declaracións racistas. Isto inclúe o asasinato de oito romaníes (xitanos) en ataques racistas durante os últimos dous anos, e ataques verbais anti-xudeus nos medios da extrema dereita e en YouTube.

En canto a min, servín no Palmach e nas Forzas de Defensa de Israel desde 1946 até 1950, tras chegar ao Mandato Británico de Palestina en 1943. E aínda que abandonei Israel en 1950, séntome moi orgulloso do meu servizo alí como soldado, cando estivemos a nos defender da agresión [árabe] e loitamos polo dereito a ter o noso propio estado. Non participei en ningunha masacre, pero sei que sucederon actos indebidos por ambas partes no conflito entre Israel e os seus veciños, como sucede en tempos de guerra.

Pero a comparación do Palmach con Setembro Negro, que levou a cabo actos criminais de terrorismo contra civís en nome da loita palestina, é escandaloso e ignorante. Acusar a alguén de participar nunha "masacre" - neste caso, sen detalles nin probas - é un acto de proxección que, lamentablemente, non resulta nada inusual nalgúns círculos europeos. O máis coñecido con moito, o exemplo máis estendido desta proxección da culpa, é esa difamación que equipara aos israelís como aos "nazis de hoxe". Esta é unha das formas máis censurables de antisemitismo na era post-Auschwitz. Polo que podo dicir, o meu verdadeiro crime, aparentemente, provén de ser un "sionista", algo que só podo entender como "ser culpable por ser un xudeu que se defendeu e que favoreceu a existencia dun estado xudeu e democrático". En Alemaña, tiven a sensación de que estaba a ser xulgado por uns antisemitas arrogantes, non sobre a base do que fixen ou o que estou a facer, senón soamente polo que son.

A autodeterminación e autogoberno de Catalunya debe inspirarse en Israel


O profesor de Ciencia Política da Universitat de Barcelona Xavier Torrens asegura que primeiro "débense construír as institucións e a sociedade civil"


O profesor de Ciencia Política na Universitat de Barcelona, Xavier Torrens, afirmou hoxe que se "Catalunya quere o seu pleno autogoberno, debería inspirarse en Israel", posto que, segundo el, "antes de dar o paso definitivo para ter un estado propio en Israel consolidaron as institucións e a sociedade civil". Neste sentido, Torrens manifestou que "isto é un exemplo a seguir", á vez que criticou que "a sociedade civil palestina primeiro pretenda ter un estado, antes das institucións e a sociedade civil". Por isto defendeu que "primeiro debese facer un proceso de construción destas dúas realidades antes de apostar por un estado propio". Así o sinalou na presentación do libro "Israel, ssegle XXI" (UNED), coordinado por Jacqueline Tobiass e Alfred Hidalgo Lavié onde participaron varios autores. Ao acto asistiu a profesora de Lingua e Literatura Hebrea da Universitat de Barcelona, Anna Bejarano, o profesor de Dereito da Universitat de Barcelona, Xavier Boltaina, e os mesmos Torrens e Tobias. 

Israel é unha democracia

Torrens afirmou con contundencia que Israel si é unha democracia, e mostrouse comprensivo coa xente que non ten unha boa imaxe do Estado de Israel, posto que asegurou que a culpa a teñen os medios de comunicación, "que non proporcionan información obxectiva". Torrens rebateu tamén os tópicos que hai sobre Israel. En primeiro lugar mencionou aquel que asegura que a existencia do estadode Israel non ten lexitimidade democrática, e explicou que precisamente Israel tivo a lexitimidade da ONU desde o primeiro momento. Torrens referiuse tamén aos que critican que Israel ocupa territorios palestinos. Neste sentido, o profesor de ciencia política sinalou que "todos os estados teñen un comportamento dentro do seu propio Estado, e outro diferente fose do seu Estado. É coma se alguén criticase o que fixo Inglaterra en Xibraltar". En último lugar,  mencionou o tópico que di que Isarel non pode ser á vez un estado xudeu e democrático. Torrens criticou que "se algo así se critica é por unha falta de coñecementos culturais. A xente confunde o concepto nacional xudeu e o concepto relixioso xudeu". 

O estado do benestar israelí

Pola súa banda, o profesor Boltaina tratou o tema do estado do benestar en Israel, explicando que ten dous aspectos moi importantes: "a educación e a sanidade". "Israel ten unha das economías máis fortes", afirmou Boltaina. O profesor de Dereito sinalou que "estas dúas patas non son perfectas en Israel. Hai unha preocupación por parte do Banco de Israel sobre a crise internacional que pode afectar a Israel en dous sectores, posto que son fundamentais polo crecemento económico". Neste sentido, dixo que "cando a sociedade é forte economicamente, cunha boa educación que fomente o debate intelectual, e a cidadanía ten protección social, aquela é unha sociedade pouco dada a iniciar conflitos bélico, e menos enquistada nos conflitos bélicos presentes ou pasados". Boltaina mencionou tamén que "a taxa de paro en Israel é do 4-5%" e mostrouse tamén moi crítico cos medios de comunicación que "non explican a vertadera situación de Israel". 

A literatura en hebreo

A profesora Bejarano afirmou que "se Israel ten unha faceta de normalidade é a súa puxante literatura, que dá moi boa imaxe no estranxeiro aínda cando, segundo ela, este grupo de escritores non representan por completo a sociedade israelí, porque a maioría pertencen a unha parte da sociedade que non é a máis relixiosa, que é esquerdas".

www.elsingulardigital.cat

terça-feira, maio 15, 2012

Son tan inmensamente humano (Ich bin so kolossal human)



Por Marcos Besteiro

Lendo o libro "O terceiro Reich e os xudeus - Os anos do exterminio (1939-1945)" do autor Saul Friedländer, podemos atopar parágrafos como o seguinte: 

"O 25 de xaneiro de 1942 Hitler ofreceu datos históricos e comentarios inusitadamente francos sobre o destino dos xudeus, para beneficio de dous entendidos, Lammers e Himmler: "Hai que facelo rapidamente" díxolles - O xudeu debe ser eliminado de Europa. Se non é así, non obteremos ningunha colaboración europea. El provoca en todas partes. Ao final non sei: Son tan inmensamente humano (Ich bin so kolossal human). En tempos do goberno papal en Roma maltrataron aos xudeus. Até 1830 cada ano levaban á cidade a oito xudeus en burros. Eu só digo que el [o xudeu] debe irse. Se mentres tanto acaba destruído, non podo evitalo. Só vexo unha opción: o exterminio total, se non se van ir voluntariamente. Por que ía contemplar a un xudeu de forma distinta a un prisioneiro ruso? Nos campos de prisioneiros morren moitos, porque se viron empuxados a esa situación polos xudeus. Pero que podo facer eu? Por que empuxaron esta guerra os xudeus"

Deste parágrafo chamoume a atención, ademais da frase que encabeza este artigo, esa última pregunta que formulou o propio Hitler: Por que empuxaron esta guerra os xudeus?. Como é posíbel que un gobernante que iniciou a guerra contra Polonia, Francia, Holanda, Bélxica, Dinamarca, Inglaterra...e toda a URSS poida facerse esa pregunta?. Quizais a resposta estea no seguinte parágrafo do mesmo libro:

"Seguindo as ordes de Hitler, as conferencias militares diarias a partir de entón rexistrábanse estenográficamente, para que as súas palabras non se puidesen terxiversar. Segundo a anotación do diario de Hassell do 26 de setembro de 1942, Ferdinand Sauerbruch, director do hospital da Charité de Berlín, cirurxián de fama mundial e probablemente a autoridade médica máis eminente da Alemaña da época, díxolle (despois de reunirse con Hitler durante aqueles mesmos días): "Agora está tolo, incuestionablemente". (Er sei jetzt unzweifelhaft verrückt).

Hoxe en día hai gobernantes e grupos propalestinos que concordan coa  reflexión hitleriana do primeiro parágrafo:a guerra iniciárona os xudeus-israelís en xuño de 1967 ocupando territorios palestinos. Esquécense que foron cinco estados árabes en maio de 1948 quen iniciaron a guerra de exterminio (arroxarémolos ao mar) ao non aceptar o plan de partición da Palestina británica votado na ONU en novembro de 1947 (resolución nº 181). Quizais o segundo parágrafo explique o fondo do asunto.

domingo, maio 13, 2012

Luis Seoane no teatro Hebraica de Buenos Aires



Mural- vitraux de Luís Seoane no teatro Hebraica"

Teatro Hebraica, rúa Sarmiento 2233, Cidade Autónoma de Buenos Aires.

Luís Seoane executou esta obra en 1968; o mural, de aproximadamente 3,5 x 12 metros, está emprazado no foyer e foi realizado con vidros de diferentes cores con abstracción de figuras humanas. O mural sufriu serios danos debido ao paso do tempo e a ao atentado terrorista de Hezbollah no ano 1978. Actualmenteestá completamente restaurado.

Tirado da contracapa da revista "De Compostela a Ierushalaim" nº1 (edita AGAI)

"O libro de Ruth". Por Luis Seoane en Buenos Aires



“O libro de Ruth". De Luis Seoane

Localización:
Avenida Corrientes 2510, no antigo Banco Israelita do Río da Prata. Agora hai unha galería-cafe comercial. Ano de realización: 1953
Características:
Emprega lousa e gres (igual que os materiais que usa para as mural "Figuras sentadas" do Castro de Sada).
Estado actual: Non existe, ao igual que ou edificio onde estaba.
Comentarios:
Actualmente hai unha galería. Non hai rastros nin datos do mural, nin si foi conservado logo da destrución do edificio.
Tirado da contracapa da revista "De Compostela a Ierushalaim" nº1 (edita AGAI)

sábado, maio 12, 2012

Un pouco de humor

14 de maio de 1948. 14 de maio de 2012.



A vindeira semana, o dia 14, comemoramos os 64 anos da declaración de independencia do Estado de Israel por David Ben Gurion, foi un 14 de maio de 1948.

Pasaron 64 anos de moito suor, sangue e lágrimas derramadas polo pobo de Israel. Moitos afirman que o Estado de Israel existe grazas á axuda financeira mundial dos xudeus. Isto é unha media-verdade. Outros din que foi a forza política dos xudeus americanos a que garantiu a existencia do Estado Xudeu. Isto tamén é unha media-verdade. Israel existe por unha suma de forzas positivas que, xuntas, consolidaron un soño milenario de volta ao Fogar Nacional Xudeu. O alicerce que sustenta este soño, hoxe unha realidade, é o propio Pobo de Israel. Ningunha axuda, ningún lobby, ningunha campaña de relacións públicas ou os múltiplos aplausos recibidos, poden substituir aos mozos, á xuventude israelí que, de dia e de noite, arriscan as súas vidas defendendo as fronteiras de Israel, defendendo a soberanía nacional.


Lembrar o dia da independencia é lembrar a aqueles que morreron na súa defensa, na defensa do dereito irrenunciábel ao exercicio do dereito de autodeterminación, a perto de 23.000 israelies, a maioria na idade de 18 a 23 anos, que enlutaron a máis de 10 mil famílias. Desde Galiza, desde o Colectivo GZ-Israel o noso recoñecemento e a nosa profunda admiración. O pobo de Israel vive! Am Israel Jai!

sexta-feira, maio 11, 2012

Os Antialemáns (corrente política de esquerda radical)



Anti-alemáns (corrente política)

Anti-alemán é o nome xenérico aplicado a unha variedade de teorías e tendencias políticas dentro da esquerda radical e comunista, principalmente en Alemaña e Austria. Os Antialemans xurdiron como unha tendencia política distinta, inicialmente de resposta á reunificación alemá e ao antiamericanismo da esquerda "antiimperialista" tradicional. O termo non se refire a unha tendencia radical específica da esquerda senón a un conxunto de distintas correntes: desde dos autodenominados "duros" Antialemans como a publicación trimestral "Bahamas", aos máis moderados como o círculo en torno ao xornal "Phase 2" - concibido orixinalmente como un boletín de discusión a nivel federal do movemento antifascista previo á disolución da Organización nacional Antifascista-. Algunhas ideas dos Antialemans exerceron influencia en contornas esquerdistas como o magazine "Konkret" e o semanario "Jungle World"

Ademais, a posición teórica e práctica máis comunmente asociada cos Antialemans, a solidariedade co estado de Israel, non é exclusivamente súa. Por exemplo, o colectivo Krisis an Exit -creado en torno ao publicista de esquerda Robert Kurz- e outros grupos antifascistas en Alemaña tamén teñen posicións moi claras de apoio a Israel pero sen ningún tipo de identificación cos Antialemans.

As principais opinións dos antialemans inclúen o apoio explícito ao estado de Israel e -aínda que isto só é aplicábel a algúns deles- á política exterior de USA incluíndo a invasión de Iraq en 2003 ou o rexeitamento ás posturas anticapitalistas da maioría da esquerda -as que consideran simplistas e esencialmente antisemitas-. Tamén a crítica do antisemitismo, que consideran profundamente arraigado na cultura alemá ao longo da historia é un dos alicercer da teoria politica da esquerda radical Antialema.

As teorías críticas de Theodor W.Adorno e Max Horkheimer adoitan ser citadas polos Antialemans en relación co primeiro marxismo. No ano 2006, o servizo Alemán de Radio Exterior cifraba o número de Antialemans entre 500 e 3.000.



XURDIMENTO DOS ANTIALEMANS

Os primeiros indicios da aparición dos Antialemans podemos atopalos no proceso de disolución da Federación Comunista Alemá (FCA), unha organización política que operaba sobre todo en Hamburgo e o Norte de Alemaña (entón na República Federal Alemá (RFA). A FCA distinguíase doutros grupos extraparlamentares pola súa escasa fe no potencial dun cambio revolucionario en Alemaña. Coñecido como a análise "Fascistización", esta teoría apoiábase en que as particularidades da historia e o desenvolvemento de Alemaña e a crise endémica do capitalismo provocarían un xiro á dereita e a volta do fascismo.

O rápido proceso de colapso da República Democrática Alemá e a inminente reunificación levaron a unha crise interna dentro da FCA e ao desenvolvemento de posicións antagónicas e irreconciliabeis no seo da organización. A corrente maioritaria defendía que coa desaparición da RDA as cuestións relativas á xustiza social e a restauración do capitalismo no desaparecido país deberían constituír o eixo do traballo político e que para iso sería preciso cooperar co Partido do Socialismo Democrático (PSD). Tamén xurdiu unha corrente minoritaria que se opuña firmemente á reimplantación dunha nación-estado alemá unificada (recuperando unha versión radicalizada da xa citada tese da fascistización). Defendían que se achegaba un período reaccionario e avogaban por unha postura de oposición ao nacionalismo alemán, ao racismo, ao antisemitismo, ao revisionismo histórico e ás políticas de recuperación do gran poder alemán. Dise que durante o debate interno, representantes da tendencia maioritaria acusaron aos da minoritaria de exceso de pesimismo e recomendáronlles "mellor mudarse ás Bahamas". Os minoritarios, nun xesto irónico, bautizaron ao seu órgano de debate como "Bahamas". A frase "Alemaña, nunca máis" -que xurdira nas manifestacións contra a reunificación- converteuse na lema principal dos Antialemans. 
 
No seu primeiro ano de existencia, o xornal "Bahamas" serviu como medio de expresión de distintas correntes da extrema esquerda alemá unidas pola súa posición contraria ao nacionalismo alemán, ao racismo e ao antisemitismo. E criticaban as posturas habituais na esquerda que restaban importancia a estes asuntos e trataban de pasar páxina. Gradualmente, estas diferentes perspectivas deron lugar a unha tendencia orientada ao redor dunha organización de Friburgo coñecida como Foro de Iniciativas Socialistas. Tratábase dunha organización de esquerda radical que aglutinaba elementos do comunismo municipalista e da Teoría Crítica, especialmente de Theodor W.Adorno e da Escola de Frankfurt. Produto deste cambio de perspectiva, moitos antigos membros da FCA abandonaron o círculo editorial do xornal. En 2007, o diario Haaretz definiu Bahamas como "a principal publicación do comunismo proisraelí antialemán".
O DESENVOLVEMENTO DA CORRENTE ANTIALEMANA NOS 90

A noción do rexurdimento do nacionalismo alemán e do racismo a raiz da reunificación pareceu confirmarse durante a década de 1990. Como exemplo: o "pogrom" na cidade de Rostock-Lichtenhagen e o ataque asasino a unha familia turca na cidade occidental de Solingen. Como resultado desta onda de xenofobia e violencia populista, a xerarquía política alemá respondeu aumentando a represión contra os inmigrantes e endurecendo as leis de asilo, que até entón foran claramente liberais. Durante toda a década, elementos do antialemanismo que foran críticos co sistema social imperante en Alemaña atoparon o seu sitio en distintas correntes de esquerda pero especialmente no entón popular Movemento Antifascista, que era a organización que dominaba no espectro do radicalismo entre a mocidade dos 90.

En 1995, 50º aniversario do bombardeo de Dresde, enxalzaron o bombardeo nun acto celebrado nos sotos onde moitos civís alemáns combateran ao nazismo. Isto supuxo un apoio á política estadounidense que aínda volveuse máis pronunciado tras os atentados do 11/S. Desde entón, as manifestacións de apoio ao bombardeo e cos lemas "os criminais alemáns non son as vítimas" ou "bombardeiro Harris, volve facelo" producíronse periodicamente. A intervención da OTAN na ex Iugoslavia en 1999 tamén concitou a oposición dos Antialemans e da maioría das organizacións de esquerda. Moitos Antialemans cualificaron o conflito como unha repetición do acontecido na II Guerra Mundial: cos serbios no papel de vítimas do imperialismo alemán. Algúns Antialemans mesmo fixeron un chamamento para o apoio incondicional ao réxime de Slobodan Milosevic. As razóns dadas polo goberno alemán para lexitimar o conflito foron consideradas polos Antialemans como un punto de retorno á tradicional postura política alemá. A guerra non estaba xustificada "nin a pesar de nin por causa de Auschwitz". Esta visión tamén adoitabase combinar coa de considerar a Alemaña a campiona do mundo en revisar o pasado. Todo isto levou á ruptura entre os Antialemans e os autodenominados Antinacionalistas, máis críticos co nacionalismo en xeral, non só alemán.

quinta-feira, maio 10, 2012

Quen conduce a economía israelí?



Por Gabriel Bacalor*

147 corporacións internacionais controlan o 40% da riqueza mundial. En Israel, 7 potentados dispoñen, mediante os seus Holdings produtivos e financeiros, do aforro dos israelís. O debate entre capitalismo e socialismo caducou. A titánica influencia dos monopolios, e a súa capacidade de cooptación do sector público, fixeron da retórica achega do rol dos gobernos na economía, unha quimera. Que debemos facer para recuperar o control do noso destino?

Un informe publicado polo prestixioso Instituto Federal de Tecnoloxía de Suíza con sede en Zúric, revela que 147 corporacións internacionais controlan o 40% da riqueza mundial. O estudo, realizado por Stefania Vitali, James Glattfelder e Stefano Battiston, analiza a estrutura propietaria de máis de 37 millóns de empresas e fondos de investimento a nivel global. Así mesmo, o informe identifica 43 mil corporacións cuxas participacións accionarias están vinculadas unhas con outras e a 1.318 firmas que xeran, en conxunto, o 60% do total dos ingresos da economía global. A revelación do alto nivel de integración entre corporacións, tamén abre paso a un dos aspectos máis pintorescos, ou dramáticos, desta análise: a tipificación daquilo que os autores denominan "a Súper Entidade", o conxunto de 147 compañías, na súa maioría bancos e entidades financeiras, que detentan o control accionario das principais empresas do planeta e que, en termos agregados, representan o 40% dos ingresos mundiais. 

A lista da Súper Entidade é liderada pola financeira británica Barclays, e nos primeiros postos atópanse corporacións do calibre de JP Morgan, Merrill Lynch, Goldman Sachs, Deutsche Bank e Credit Suisse. En relación ás súas orixes, máis do 60% das 25 líderes da Súper Entidade, son estadounidenses, destacándose, aínda que en menor proporción, corporacións británicas, francesas, alemás e xaponesas. 

MAGNATES DE ISRAEL

A economía israelí non é allea ao fenómeno de concentración mundial. Tamén os manifestantes reclaman maior xustiza social e expoñen reivindicacións semellantes a outras masas populares ante as accións opresivas, e ás veces imperceptibles, dos monopolios. Un recente informe da revista Forbes identifica en Israel a trece empresarios cuxo capital persoal excede a máis de mil millóns de dólares. No selecto grupo destácanse os irmáns Eyal e Idan Ofer, propietarios do Banco Mizrahi-Tefahot, a dona do Bank Hapoalim, Shari Arison, Shlomo Eliahu, ex parlamentario israelí e flamante adquirente da principal aseguradora do país e o magnate investidor en activos inmobiliarios, Nochi Dankner. A un ano do boicot dos consumidores á compra de queixo cottage, que iniciase a secuencia de demandas populares, non só os prezos ao consumidor do Estado Xudeu continúan en aumento, senón que os esforzos da Comisión de Concentración Económica resultaron vans, até agora, fronte as restricións á libre competencia impostas polas estruturas monopólicas, entre outras, dos alimentos, a importación de bens de consumo durables e os servizos financeiros.

Así mesmo, mentres o discurso social continúa enfocado nas vicisitudes da economía real, os nuboeiros do accionar monopólico ameazan condicionar o consumo futuro posto que controlan aos fondos de pensión e as caixas de aforro e investimento do sistema de pensións israelí. Estímase que do 675 mil millóns de dólares investidos na bolsa de valores de Israel, 540 mil millóns son capitais israelís e o 50% dese monto corresponde aos fondos de pensión antes mencionados. En breves palabras, a pesar que os activos de pensións pertencen ao conxunto da sociedade israelí, a súa administración atópase en mans dun grupo concentrado, cuxas empresas financeiras orientan o destino destes fondos. Informes referidos ao principal índice bolsista de Israel, o TA-25, que monitorea a evolución das 25 empresas de maior capitalización do país, mostran que os fondos de pensións foron, e continúan sendo, parcialmente utilizados para financiar a compañías e proxectos vinculados aos propios Holdings que os administran.

Se con só o 2% de capital propio investido, sete magnates dispoñen dos aforros do 100% dos israelís, cabe preguntarse até que punto ese diñeiro é propiedade dos aforradores ou debería considerarse un activo indirecto de quen, bendicidos pola administración pública, asignan os destinos de aplicación. 

RECUPERAR O CONTROL

Socialismo ou capitalismo? Estado ou mercado? Proteccionismo ou liberalización? 

O debate sobre o rol dos gobernos na economía, que abordou o pensamento económico desde os seus inicios, atópase nun histórico punto de inflexión. Indiferente aos clásicos debates entre catárticos do laissez faire e defensores do sector público, a globalización procreou un organismo cuxa capacidade e influencia exceden con fartura ao de calquera Estado Nacional. A concentración económica perfila o ADN do século XXI, capturando as vontades das burocracias estatais e asegurando o medieval regreso ao benestar duns poucos fronte ás doenzas das maiorías. A desigualdade na distribución do ingreso ocasiona lobbies concentrados e asóciase directamente á corrupción. Así o verifica un estudo econométrico realizado polos economistas Jong-sung You e Sanjeev Khagram, das universidades de California-San Diego e Harvard, respectivamente. Ademais, a desigualdade restrinxe o aforro nacional, limita o mercado interno e fractura o contrato social. No caso do Estado Hebreo, restituír o control dos recursos financeiros e fundamentalmente do aforro da sociedade, require actuar en simultáneo sobre dúas frontes: o ético e o fáctico.

Desde o accionar ético, Israel debe retomar os valores orixinais que iluminaron o albor do Estado, reconstruíndo as fronteiras morais que propuxeron os pais do sionismo para todos os seus habitantes. A acción política é unha tarefa que involucra a toda a cidadanía, pero o benestar económico é responsabilidade ineludible de quen asumen a representación política popular. No ámbito material, quen invisten no Estado Xudeu e entre eles, os cidadáns israelís, deben reconsiderar o modo en que elixen adminístrense os seus recursos financeiros. En xeral, un bo investimento familiar conservadora debe involucrar un risco moderado, un retorno certeiro, acceso dinámico ao monitoreo do investimento e, sobre todo, a posibilidade de realizar o activo en todo momento. Neste sentido, tanto os investimentos inmobiliarios en Israel, así como nos sectores e industrias vinculadas á área de influencia e ao know-how do investidor, provén maior control e protección adecuada.

Chegou a hora que o Estado e as forzas libres do mercado interactúen para brindar maior equidade. Á fin e ao cabo, como propuxese Adam Smith en ?A Riqueza das Nacións?: "Non pode haber unha sociedade florecente e feliz se a maior parte dos seus membros son pobres e desdichados".

* Economista e Director Xeral de Bacalor Strategic Consulting de Tel Aviv
www.bacalor.com
Eliminar ResponderResponder ReenviarSpamMoverImprimir Accións SiguienteAnterior

Deportado de Viena a Maly Trostinec. Unha lembraza adiada


Imaxe: Bosque en Maly Trostinec

DEPORTADO DE VIENA A MALY TROSTINEC. UNHA LEMBRANZA   ADIADA*
Documental, Austria 2012.
 

En ningún outro lugar foron asasinados tantos austriacos, vítimas do nazismo, como en Maly Trostinec, Bielorrusia.

10.000 persoas foron deportadas de Viena até unha zona boscosa nas proximidades dun pequeno lugar a dez quilómetros de Minsk, sendo fusiladas ou gaseadas. En total, alí foron asasinados entre 40.000 e 60.000 xudeus, sobrevivindo apenas 17 persoas.
 
Case ninguén sabe nada acerca de Maly Trostinec. A historia do lugar foi descoñecida durante moitas décadas para o grande público. Por vez primeira, por medio da iniciativa levada a cabo por unha vienesa comprometida con esta historia, Waltraud Barton, actívase unha lembranza que tiña sido adiada demais, unha lembranza da deportación padecida pola poboacion xudía austriaca a Maly Trostinec. 

O documental relata os destinos persoais dos protagonistas desa historia e fornece novas valoracións á significación histórica que tivo Maly Trostinec no contexto dos campos nazis de concentración e de exterminio.
*Título orixinal: Deportiert von Wien nach Maly Trostinec. Eine verspätete Erinnerung.

terça-feira, maio 01, 2012

Kibutz en Israel. Entre o socialismo e a globalización




Fundado en 1921, o kibbutz Gan Shmuel enfréntase ao dilema de preservar a súa identidade, baseada no ideal coletivista e solidario dos pioneiros, ou ceder "ao insoportábel crecemento do individualismo nunha sociedade fundada sobre o interese comun". Un artigo de Dominique Vidal

Por Dominique Vidal

Subitamente a emoção a invade e, com a voz embargada, ela murmura: "Nosso ideal morre, eles arrebentaram nosso país." Yael Paggy sabe do que fala. Essa judia vienense que chegou à Palestina em 1º de abril de 1941, viu-se, depois de uma curta estadia nos cárceres britânicos de Atlit, no kibutz Gan Shmuel. Aos 75 anos, ela traça um balanço do que fez. Sua amargura é compartilhada com muitos dos anciãos dessa comunidade, que no entanto foi poupada da crise que se abateu sobre muitas outras comunidades semelhantes. [1] Mas não apagou a chama que esses homens e essas mulheres, então adolescentes, traziam. A vida, de fato, nunca tem um preço tão alto quando quase a perdemos, como milhões de outros, ao longo do genocídio nazista.

Da estrada, pensávamos ser um centro comercial, com seu posto de gasolina, seu supermercado, suas lojas e... o inevitável McDonald’s. Ledo engano: por detrás dessa fachada, descobrimos um kibutz. Primeiro uma fábrica de sucos cítricos, depois um refeitório imenso e, mais longe, a fazenda, o pasto e as culturas. Em volta, dezenas de pequenos pavilhões dispostos sobre o gramado, rodeados por árvores verdes e enfeitados com flores multicoloridas. Com a cumplicidade do sol da primavera, a calma, apenas perturbada pelo alarido das crianças, desperta um sentimento de serenidade. Nada de espantoso: em Gan Shmuel, esse bastião dos kibutz Haartzi, [2] os mais à esquerda, até os que escaparam por pouco do inferno, vivem com tranquilidade seus setenta, oitenta e até noventa anos — a única centenária foi-se em 1999.

A Noite de Cristal
Desde 1935, aos 15 anos, Gertrud Pelleg, trocou Wertheim (em Bade-Wurtemberg) por Berlim, com a finalidade de se preparar, num campo próximo, para a Palestina. Uma experiência feliz, porém dura, para essa jovem que vinha "de uma casa confortável, com empregados e motorista. Meus pais me haviam dado tudo. Com a vitória dos nazistas, eu, a única judia da classe, fui logo expulsa da escola. Minhas melhores amigas diziam-me: ’Você é tão loira. Pena que não seja ariana!’ Meu pai, com sua Cruz de Guerra de 14-18, jurava que nada nos aconteceria. Ilusão, em 9 de novembro de 1938, durante a Noite de Cristal, ele foi preso. Solto, levou minha mãe para a França, onde ficaram internos, por um ano, no sinistro campo de Gurs..." Quatro anos depois, Gertrud havia navegado de Trieste para Haifa a bordo do Jerusalém.
"Era 14 de maio de 1942 e os alemães haviam convocado todos os judeus do schtetl (pequena cidade) para a frente da igreja, com o pretexto de verificar os certificados de trabalho. O Einsatzgruppe [3] matou todo mundo. Menos eu, que tinha sete anos e estava escondida." Clandestina até o final da guerra, Myriam Raz foi recolhida por um orfanato. De onde, em 1946, ela veio da Polônia para a Alemanha, permanecendo aí num campo de refugiados. [4] De trem, e depois a bordo do Champollion, ela conseguiu chegar à Palestina. "sob a pressão dos norte-americanos; os britânicos haviam concedido mil certificados de imigração. Eu era o número 1000!" Três décadas mais tarde, Myriam voltou a Wereszczyn. O prefeito, tranquilizado porque ela não exigiria a restituição dos bens de sua família, manifestou seu descontentamento ao saber que ela construiria um monumento pela vítimas. "Veja, ela exclama, estendendo uma fotografia do memorial cuidadosamente cercado por uma grade. Depois da minha morte quem cuidará dele?"

A odisséia de Kladovo

Sara Kain também chegou em 1946. Mas entre sua cidade natal de Kosice, na Eslováquia, e Gan Schmuel, ela conheceu Auschwitz, de 1943 a 1945, inclusive a "marcha da morte" da qual a metade dos poucos salvos não sobreviveu. "Quando fui libertada, pesava trinta e sete quilos" Dessa provação é tudo o que dirá. Teria escolhido a Palestina por convicção sionista? Sacode os ombros. "Onde queria que eu fosse? Estava só. Restavam-me, da família, apenas um irmão e uma irmã que já estavam instalados aqui, antes da guerra."
Partindo da Áustria em novembro de 1939, e chegado à Palestina na Páscoa de 1941, Joseph Kohn, com 75 anos vividos, lembra-se da odisséia do "transporte de Kladovo". Chegando nessa cidade iugoslava, o grupo passou pela Bulgária para ir até o mar Negro: porém não havia navio! Voltaram a Kladovo, depois a Sabac, para esperarem durante quinze meses. Em março de 1941, munidas de preciosos certificados, as crianças, finalmente, puderam embarcar para a Palestina. "Foi o tempo exato: no outono de 1941, depois na primavera de 1942, nossos pais morriam em caminhões de gás..."

Rumo à "terra prometida"

A idade, a origem, a espera na Iugoslávia, a chegada na primavera de 1941, tudo aproxima Yael Paggy de Joseph Kohn. Mas para ela, as lembranças mais traumáticas são as anteriores à viagem:"Depois do Anschluss, [5] em 1938, os judeus foram obrigados a limpar, ajoelhados, as ruas de Viena. ’Um tal horror não poderia acontecer conosco’, desabafa um homossexual judeu de passagem! Na Áustria, a repressão anti-semita chegou rápido demais para dar lugar a ilusões" Joseph, irmão de Yael, responsável pelo movimento da juventude sionista socialista Hachomer Hatzaïr, devia encontrar-se, regularmente, com Adolf Eichmann — que levava os judeus à imigração antes de organizar a deportação. Eis que veio a Noite de Cristal: sinagogas incendiadas, lojas destruídas, prisões — e o irmão passou seis meses em Dachau. Uma vez declarada a guerra, Joseph, finalmente, reencontra Yael, escondida, durante algum tempo junto a camponeses, para partirem rumo à "terra prometida".
Como esquecer um tal percurso? O tempo não suaviza em nada a crueldade do passado. Porém traz à tona, tal como na época, essa felicidade inebriante que enchia o peito dos pioneiros que desembarcaram aqui para dar vida ao ideal que, em Gan Shmuel, desde sua fundação em 1921, era um de seus principais elementos.
"Foi Hitler que fez de mim um sionista, reconhece, honestamente, Joseph Kohn. Nascido numa família assimilada, filho de um militante socialista engajado na luta clandestina contra o fascismo austríaco, eu jamais havia pensado na Palestina. Até 1938." Seu caso nada tinha de excepcional: em 1933, a Palestina tinha menos de 200 mil judeus, em 1939, 430 mil, e em 1947, 600 mil. Ao denunciar os sionistas árabes com que simpatizava Roger Garaudy, o intelectual norte-americano-palestino Edward Saïd atacou "a visão simplista de intelectuais ’bem-pensantes’ que se recusam a ver o elo que existe entre o Holocausto e Israel". [6] Indiscutivelmente, o genocídio transformou a idéia de Estado judeu — marginal durante muito tempo — em solução para os problemas de centenas de milhares de sobreviventes. E conferiu-lhe, apesar da injustiça com relação aos árabes palestinos, uma legitimidade que levou a maioria dos Estados membros da recém-criada Organização das Nações Unidas a apoiarem o plano de partilha do território. [7]

Sionismo e socialismo

"Quem quer e quem pode garantir que o que nos ocorreu na Europa não se repetirá? A consciência humana (...) pode eximir-se da responsabilidade por essa catástrofe? Só há uma salvaguarda: uma pátria, um Estado", [8] argumentava David Ben Gurion, então chefe da Agência Judia, diante da Comissão de Investigação da ONU. Sem dúvida, um quê de propaganda, fundamentada, todavia, numa realidade que encarnam os anciãos de Gan Shmuel. Quando todas as fronteiras fechavam-se, [9] onde poderiam refugiar-se ? Onde deveriam reconstruir suas vidas?
Como Sara Kain, Myriam Raz concorda sem rodeios: "O kibutz foi minha primeira casa depois de sete anos de angústia e miséria." Na imagem que fazia a grande maioria dos imigrantes daquela época — e muitos que os seguiram — o Estado judeu era considerado, antes de tudo, como um refúgio e, somente depois, como um lugar onde realizar o "sionismo socialista". Aliás, se quase todos — aqui — o invocam, cada um tem sua nuance, alguns enfatizando o sionismo, outros, o socialismo.

Uma pirâmide invertida

Filha da burguesia, Gertrud Pelleg queria "a Palestina, e não o comunismo". Filho de militantes operários, Joseph Kohn sonhava "com o socialismo, e não com o sionismo. De uma pátria para judeus, inspirada, todavia, no quadro socialista da União Soviética, com o kibutz como laboratório de uma sociedade fundada sobre o trabalho, a educação e, evidentemente, a igualdade". O mesmo radicalismo de Alexandre Altyzer, un suíço de origem ucraniana vindo diretamente, em 1948, aos 18 anos: "Meu ideal era socialista, não judeu. Eu queria viver de outra maneira, uma vida coletiva, de trabalho e de partilha."
"Não me sentia em harmonia com o Hachomer Hatzaïr, por considerá-lo stalinista. Mas meu marido estava lá e eu o segui...", admite Iamima Eshed, uma sabra [10] de origem russa, nascida em Jerusalém. Já Yael Paggy, escolheu o contrário de seu irmão: ela desejava "mudar o mundo... e os judeus. Depois de séculos de discriminações, a estrutura social judia formava uma pirâmide invertida que a atividade agrícola deveria recolocar no lugar". De forma mais prosaica, Naomi Lévy, primeira filha nascida no kibutz, lembra-se de ter crescido em uma atmosfera de grupo, "no qual as crianças diziam ’nós’ e não ’eu’."
Para o checo Zeev Hadar, que chegou em 1936, sionismo não combina com comunismo. "Os soviéticos achavam que sua revolução resolveria o problema dos judeus, sem necessidade de um Estado na Palestina. Nisso, eu nunca acreditei. Diante das ameaças de Hitler e Stalin, somente um movimento especificamente judeu poderia tirar nosso povo de seu trágico destino e permitir a regeneração de seu Estado. O kibutz alimentou Israel e também nos ensinou a viver em grupo através do trabalho produtivo e a partilhar seus frutos." Diferentemente, Haïm Margalit e sua esposa Shoshana, ambos sabras, tinham "o sentimento de construir uma sociedade liberta das taras do capitalismo. E a esperança de dar à luz a um homem novo". Expressão modelar: "Nós seguíamos o exemplo da União Soviética, onde Stalin realizava nossos sonhos." O comentário de sua esposa: "Tudo era tão claro. Nós pensávamos através de slogans. Tínhamos uma missão superior..."

A "questão árabe"

Há pelo menos um dos anciãos de Gan Shmuel para quem esse discurso não causa qualquer impacto. Ninguém menciona seu nome. E não sem razão! Já influenciado pela extrema-esquerda do final dos anos 60, Ilan Halevi foi até o fim em suas convicções: trabalha, há mais de vinte anos, na direção da Organização pela Libertação da Palestina (OLP). Encontrado em Paris, ele sintetiza: "O kibutz? Uma comunidade colonial, fundada sobre uma mentira característica."
Os anciãos, em geral eloqüentes, não gostam de abordar a "questão árabe". No plano teórico, ainda pode ser: a adesão ao Hachomer Hatzaïr torna o tema obrigatório, já que se pregava que um dia haveria uma Palestina binacional onde judeus e árabes coexistiriam. No entanto, essa generosidade, já esquecida, desapareceu completamente com a guerra de 1948. Os combates pouparam Gan Shmuel, mas não foi o que ocorreu na aldeia vizinha de Tcherkass. Segundo o historiador Benny Morris, [11] no que foi confirmado por muitos depoimentos, o kibutz auxiliou a Haganah [12] a expulsar os habitantes árabes que não haviam fugido, depois confiscou suas terras e, três anos mais tarde, destruiu as casas restantes com máquinas de terraplanagem...

Um projeto "binacional" excludente

Quem se lembra disso? Para Yael Paggy, "os árabes foram embora, nós não os expulsamos". Naomi Lévy concorda e acrescenta que a restituição das terras era impossível, pois "não lhes pertenciam. De qualquer forma, isso traria problemas demais". Ao contrário, Gertrud Pelleg tem a memória de um "sentimento desagradável" diante da partida que "lembrava-lhe a deportação dos judeus". Joseph Kohn é absolutamente racional: "Aquele que dá o primeiro tiro deve agüentar as conseqüências." O único que se lembra de todos os detalhes, Haïm Margalit, defende a tese da partida voluntária, com uma veemência suspeita. Um dos responsáveis pelo kibutz, Rafi Ashkenazi, confidencia: "Eles negam, mas sabem."
1963: um jovem casal deseja tornar-se membro de Gan Shmuel. No entanto, Silvia é judia e Rashid árabe e, como se não bastasse, originário ... da aldeia "esquecida". "Ao final de muitos meses de debates duros — relata o sociólogo ’bourdieusiano’ Reuven Shapira — a maioria recusou, principalmente, essa velha geração cujo projeto, dito binacional, excluía, na realidade o outro povo da Palestina. E pior: os líderes do Mapam, que não reivindicavam a fraternidade dos povos, usaram toda sua força contra a aceitação".

O "espião" trapalhão

Contrariamente aos acontecimentos de 1948, esse traumatismo ainda não está reprimido no mais profundo dos inconscientes: ainda alimenta paixões. Se a grande maioria lamenta-se da decisão tomada — para Rafi Ashkenazi, como para muitos jovens que tinham apenas vinte anos, "Gan Shmuel, nesse dia, traiu seu ideal de coexistência entre judeus e árabes..." —, alguns mantêm a mesma posição. Haïm Margalit sempre minimiza sua recusa, motivado por considerações estritamente "pessoais", pois Rashid não lhe era "simpático". Shoshana o interrompe: "O problema não era pessoal, mas ideológico. Recusar Rashid era ceder à paranóia de pessoas dispostas a tudo, sob o pretexto de servir o povo judeu" A prova é a posição de Sara Kair, que insiste: "Era contra e continuo contra, por medo de abrir precedentes." Curiosamente, ela se alegra com a conquista dos casamentos mistos formados com voluntários goys (não judeus) porém... escandinavos!
Em 1972, Udi Adiv, filho de um dos fundadores do kibutz, foi preso voltando de Damasco e condenado por "espionagem em favor da Síria" a 17 anos de prisão — dos quais cumpriria 12 e meio. "Para mim, como para muitos jovens, a guerra de 1967 e suas conseqüências representaram um verdadeiro choque. Eu descobrira a hipocrisia do Mapam, seu nacionalismo, sua recusa de qualquer solidariedade com os palestinos. Estudante, quis então entrar diretamente em contato com eles. Foi assim que de encontros secretos a reuniões clandestinas, eu fui encontrado — bestamente — em Damasco. É evidente que não forneci nenhuma informação aos sírios." Com o recuo do tempo, ele deplora seu amadorismo e sua ingenuidade, mas não seu engajamento: o diálogo entre Israel e a Palestina não levou, em 1993, aos acordos de Oslo? Alguns, aqui, ainda comparam sua "traição" ao "heroísmo" de Uri Ilan, um filho do kibutz que, pego pelos sírios, em 1954, preferiu suicidar-se a falar... Todavia, hoje, a maioria dos membros do kibutz "amigavelmente ou polidamente" acolhe o ex-ovelha negra, que se tornou... precursor.

Os votos comunistas

Construída com escândalos é a história de Gan Shmuel, tanto do lado sionista como do lado socialista. 1952: entre os acusados do processo Slansky, em Praga, está Mordechaï Oren, um dirigente de Hachomer Hatzaïr que coordenou com os dirigentes checos, durante a guerra de 1948, a maciça ajuda militar do campo comunista às forças judias. Em meio ao kibutz dividido, "alguns, cegamente pró-soviéticos, queriam acreditar que Oren fosse de fato um espião; os outros, sionistas, antes de qualquer coisa, não podiam aceitar essa afronta sem protesto", lembra Yael Paggy. Segundo Shoshana Margalit, esse choque levou, — quatro anos antes do XX Congresso do PC soviético — à "desestalinização" dos pioneiros com o custo de uma "terrível humilhação de pessoas dedicadas à causa". Uma revelação recente do jornal Haaretz dá a medida desse apreço inconteste pela URSS [13]: a descoberta das cartas que, em 1951, o professor Binyamin Greeboim, autêntico ideólogo do kibutz, pedira a seus alunos para escreverem a jovens de uma cidade soviética tornada célebre por seu pedagogo Anton Makarenko... "Somos um dos mais antigos kibutz em Israel — escreveu, por exemplo Nadav Mermelstein. Seguimos a Rússia em quase tudo, mas nosso governo quer seguir a América."
Nova crise em 1955: nas eleições legislativas, o Partido Comunista recebe seis votos em Gan Shmuel. "Um terremoto", lembra-se Haïm Margalit. Na Federação dos Kibutz, o comando organiza-se: o "patrão", Yacov Hazan, viaja para excomungar os culpados e consegue, depois de um debate tumultuado, duas exclusões. "Na época, eu não era comunista, mas próximo de Moshe Sneh que, mais tarde, iria filiar-se ao PC — explica uma das "vítimas", Matityahou Mintz, que depois tornou-se um etnológo renomado na Universidade de Tel-Aviv. E eu influenciava uma dezena de membros do kibutz." Para explicar a agressividade dos chefes, o professor invoca "o anticomunismo específico do Mapam, que se considerava um partido revolucionário e temia qualquer concorrência à esquerda". "Os seis votos de 1955 — confirma Yael Paggy — tiveram o efeito de um pronunciamento para os mais antigos, que tinham um complexo em relação ao movimento comunista, em pleno desenvolvimento ’ilegal’ no kibutz". Depois de uma pausa: "Agora, rimos, mas não posso esquecer que meu marido e meus amigos votaram a favor das exclusões."

Materialismo contra ideologia

Posto à prova, marcado, abalado, o ideal dos anciãos de Gan Shmuel permanece, no entanto, cravado nos corações. É à sua sombra que julgam a sociedade israelense contemporânea. Sem a menor complacência. A esse quadro terrível, que não poupa os sionistas virulentos às críticas mais comuns, cada um acrescenta seu próprio toque.
Nesse "Estado completamente louco", Yael Paggy não vê mais nada da vida modesta, entretanto, solidária e calorosa, dos primeiros anos. Ela deplora o desaparecimento das "relações humanas, da ajuda mútua, do acolhimento dos imigrantes". Sara Kain queixa-se, particularmente, da violência: "Pode-se pensar que estamos em Chicago, com tantos assassinatos e roubos." Curiosamente, nessa parte, ela não mencionará o assassinato de Itzhak Rabin... Gertrud Pelleg que visita regularmente sua irmã nos Estados Unidos, está chocada, sobretudo, com a "americanização", caracterizada, por ela, pelo "insuportável crescimento de um individualismo numa sociedade que pretendia estar fundada sobre o interesse comum".
Materialismo contra ideologia. É essa a chave, segundo Myriam Raz: "Outrora, formávamos uma sociedade seletiva de homens e mulheres que partilhavam de um mesmo sonho, não reclamavam do sacrifício e consideravam mais a dignidade da vida do que seu conforto." Ainda que a pequena "oriunda do milagre" do shtetl se sinta às vezes estrangeira nesse Israel "onde só conta a busca da riqueza". Zeev Hadar tampouco compreende essa lógica. "A verdadeira riqueza não reside no dinheiro, mas na literatura, na música, no teatro, e portanto na educação, que são, infelizmente, vítimas da corrida pela grana."

A revolta contra o paganismo

Entre as dez maiores taras, a explosão das desigualdades está em primeiro lugar. Todos os anciãos, sem exceção, a denunciam, como faz Alexandre Altyzer ao advertir contra as estatísticas oficiais: "Quando se falar de salário médio, saiba que está incluída a remuneração do diretor que ganha 100.000 shekels (cerca de 42.500 reais) por mês e a de seus empregados ou operários que chega a 2 000 (500 reais). Sem esquecer a ajuda de custo dada aos imigrantes não judeus, em geral, 20 shekels (8,50 reais) por mês..."
Contrária à própria ética de uma sociedade tradicionalmente igualitária, essa polarização entre ricos e pobres alimenta outra dimensão da evolução israelense unanimemente deplorada: suas crescentes divisões. Sinal dos tempos, o conflito mais citado é o que opõe leigos e religiosos. "Não é mais Israel, é o Irã ", diz Haïm Margalit, que vê no rabino Ovadia Yosef uma cópia do aiatolá Khomeini. E acusa seu partido, o Shas, de um dos três crimes que, na tradição judia, merecem a morte: o paganismo. "Como qualificar, de outra forma, o recurso sistemático a medalhas e amuletos?" [14] Porém, essa ascensão dos ultra-ortodoxos sefaraditas é explicada pelo ex-jornalista principalmente pela pilhagem do "capitalismo cruel" (George Soros) entre os judeus árabes. Esse tema, em Gan Shmuel, não faz sucesso. Quando evocam as chocantes discriminações dos judeus orientais, os anciãos, freqüentemente, explicam que são "pretensas discriminações" — é verdade que eles são originários da Alemanha, Áustria e Checoslováquia...

O fim das fortalezas "sionistas socialistas"

"Supercapitalismo": esse é o diagnóstico de Joseph Kohn que percebe nisso uma ameaça mortal para Israel. Elisha Eshed qualifica de contraditório o próprio projeto sionista que pretendia misturar, harmoniosamente, socialismo e capitalismo. Naomi Lévy situa a reviravolta em 1967. A guerra dos Seis Dias, ela explica, "nos embriagou. Até o movimento pelos kibutz estava convencido de que, a partir daquele momento, tudo era possível. Árabes e judeus iriam coexistir: para os primeiros o trabalho, para os outros o dinheiro fácil. Na realidade, os judeus enriqueceram às custas dessa mão-de- obra barata e também graças ao fluxo dos capitais norte-americanos. Israel tornou-se um "milagre" realizado para nós, por Deus, prova de nossos direitos sobre essa terra. Antes impensável, o "Grande Israel" justificava nossa recusa em restituir os territórios. Mas a ocupação tem um preço para o ocupante: ela o corrompe."
O jornalista hesita, ainda que decidido a acuar seus interlocutores. Interrogar os anciãos de um kibutz sobre a evolução da sociedade israelense é o mesmo que confrontá-los com a derrota de suas próprias vidas. A própria crise dos kibutz os atinge pessoalmente. É claro que a prosperidade de Gan Shmuel preserva seus membros da miséria que atinge outras coletividades e autoriza uma reflexão mais serena. Porém, ninguém, nem aqui, pode excluir a eventualidade do desaparecimento dessas fortalezas "sionistas socialistas".
"Os 83 kibutz Haartzi e os 160 do movimento pró trabalhista Takam acumularam — resume Ofer Kol, porta-voz dos primeiros — perto de 5 bilhões de francos em dívidas (cerca de 1,25 bilhão de reais), entre as quais uma boa parte deve-se a operações especulativas dos anos 80. E ainda assim agrupam 300.000 membros e associados, ou seja, 5% da população do país, fornecendo 50 % da produção agrícola e... uma grande proporção dos oficiais do exército. Ou seja é o desafio do debate."

O notebook do presidente dos kibutz

Os anciãos já engoliram as pílulas amargas do desenvolvimento das atividades industriais que os levaram a recorrer a uma mão-de-obra estrangeira; o individualismo emergente do coletivo traduz-se pela volta dos filhos às casas dos pais e pela chegada tanto da televisão como dos automóveis. "Desta vez, cada kibutz sabe que sua vida dependerá de suas decisões. Alguns prendem-se a regras coletivistas. Outros pensam em renunciar completamente a elas. Alguns adotam o meio termo, por exemplo, proibindo seus membros de trabalhar fora, mas introduzindo salário no interior do grupo."
Ninguém precisa ser um grande especialista para adivinhar em direção a qual solução pende Gavril Bar Guil, o presidente dos kibutz Haartzi. Entrevistado, através de seu notebook, no seu carro de trabalho, ele lida com facilidade com o jargão político: "Considerar o indivíduo no centro de tudo, preservando nossos valores coletivos", "manter a igualdade, porém relacionar o salário ao trabalho", resumindo, "permanecer um kibutz e no entanto, integrar-se à ’aldeia global’"... No Gan Shmuel, os anciãos pensam de outro modo. Admitem que não é possível, sob pena de aniquilação, fechar os olhos às mudanças que influenciam Israel e o mundo. No entanto pretendem preservar a identidade fundamental do kibutz.
Outro objetivo, outro método. A maior parte das comunidades em dificuldade procuraram os serviços de assessores econômicos que, evidentemente, lhes sugeriram privatizar os bens dos kibutz, suprimir serviços prestados gratuitamente a seus membros, introduzir salários, hierarquizar etc. Para acompanhar os membros do Gan Shmuel na sua reflexão, Rafi Ashkenazi, apelou para um... filósofo, Assa Kasher.
"Eu não fui lá, — explica Kasher — para dizer-lhes o que convinha fazer, mas para ajudá-los a encontrar um equilíbrio entre a continuidade e a mudança, a fim de que seu modelo permaneça atrativo para seus netos. Graças aos questionários e às entrevistas que fizemos, uma nova abordagem delineia-se em torno de três campos: necessidade, responsabilidade, liberdade. Ao primeiro corresponde a base econômica. Mas o bem estar das pessoas mais velhas, a educação, o encargo das necessidades dos jovens devem ser providos pela coletividade ou por cada um? E até onde deve ir a liberdade dos membros? Por isso a perspectiva de adotar uma Carta de direitos dos membros e, também, tornar a gestão do kibutz mais transparente, mais consensual. Em suma, o futuro passa pela liberdade, não pela propriedade privada."

Um viveiro para o amanhã

É de se supor que os kibutz tenham um futuro. No limiar do século XXI, pode-se, deve-se-preservar essas "ilhas de socialismo no oceano capitalista" evocadas por Yacov Hazan, nos anos 50? "Se vocês acreditam que o capitalismo, por ser hegemônico, vai eliminar o kibutz, vocês se enganam, responde Assa Kasher. Uma sociedade como a nossa destila tanta injustiça que leva suas vítimas a lutar pela justiça". Um viveiro para o amanhã. "Por que capitular? O kibutz se constitui, mais do que nunca, numa alternativa digna de crédito, se renovar a fidelidade a seus princípios. Uma ilha? Talvez uma fonte de valores para o futuro."
Rafi Ashkenazi avalia que essa batalha está bem engajada em Gan Shmuel. "Eu sou, talvez, o último responsável no mundo a pensar que os seres humanos não são maus e podem, portanto, ainda viver juntos e com igualdade — diz ele, entre seriedade e gozação. Para o capitalismo, a educação, a cultura, a saúde, a aposentadoria representam dinheiro perdido: cada um deve assumir seus encargos, e tanto pior para os que não têm meios. Nós recusamo-nos a abandonar as pessoas à sua própria sorte. Arcaico? Ao contrário, a sociedade que defendemos aqui, ao nosso modo, é a do futuro".
Aqui e, quem sabe, outros lugares... Pois muitos olhares em Israel, dirigem-se para essa versão local da aldeia de Astérix. Resta saber se é possível, de fato, como sugeria Joseph Kohn, o "vermelho", "isolar o kibutz do país para evitar que degenere como ele"...

Traduzido por Teresa Van Acker.
Le Monde Diplomatique
[1] Ler, de Amnon Kapeliouk, "La décadence des kibboutz israéliens", Le Monde Diplomatique, agosto de 1995.
[2] Fundados pelo movimento da Juventude Sionista Socialista Hachomer Hatzaïr (Jovem Guarda), os kibutz Haartzi foram, num primeiro momento, vinculados ao partido Mapam, criado em 1948, que, em 1992, se fundiu com duas outras organizações de esquerda para tornar-se o partido Meretz.
[3] Enarregados, a partir do verão de 1941, dos massacres de civis nos territórios ocupados pela Wehrmacht, os "grupos de intervenção" (Einsatzgruppe) exterminaram mais de um milhão de judeus.
[4] Criados na região ocidental da Alemanha e na Áustria, esses campos contavam, em 1946, com mais de 250 mil judeus que não podiam — ou não queriam — voltar a seus países.
[5] N.T.: Anschluss: termo de conotação militar, significa "anexação", em alemão.
[6] Ler, de Edward Saïd, "Israël-Palestine, une troisième voie", Le Monde Diplomatique, agosto de 1998.
[7] Em 29 de novembro de 1947, a Assembléia Geral da ONU decidiu, por 33 votos contra 13 e 10 abstenções, criar um Estado judeu, um Estado árabe e uma zona internacional compreendendo Jerusalém e os lugares santos.
[8] UNSCOP, Report to the General Assembly, vol. III, Anexo A, UN Lake Success, 1947, p.21.
[9] De 1940 a 1948, os Estados Unidos concederam apenas 57 mil vistos de entrada a judeus europeus.
[10] Esse termo, que designa os israelenses nascidos em Israel, também significa, em hebraico, o fruto do cacto: espinhoso por fora e doce por dentro...
[11] Ler, de Benny Morris, The Birth of the Palestinian Refugee Problem, ed. Cambridge University Press, Cambridge, 1987.
[12] N.T.: Haganah é o nome de uma das organizações secretas israelenses, vinculada às forças armadas.
[13] Tel Aviv, 25 de abril de 2000.
[14] N. de T. Sobre a menção ao uso de amuletos e objetos mágicos é possível encontrar no site http://www.isranet.net informações sobre os benefícios do partido Shas devido aos auspícios do rabino. O site anuncia que o partido dá a seus eleitores os objetos mágicos apresentados no site, abençoados pelo rabino Yitzhaf Kaduri. Relaciona à proteção religiosa o crescimento da representação do partido.