segunda-feira, fevereiro 27, 2012
Se Israel ataca a Irán, deberase a que Obama non cumpriu co seu labor
Por Ari Shavit
Haaretz - 23.02.12
O primeiro ministro israelí Benjamin Netanyahu ocupouse principalmente de tres cosas no últimos tres anos: Irán, Irán e Irán.
No primeiro caso, Netanyahu tratou de asegurar que Irán estivese na cima da axenda internacional. Aínda que o noso primeiro ministro non o diga en voz alta, el é profundamente desdeñoso con respecto aos seus predecesores por pasar tanto tempo dedicados á cuestión palestina, mentres deixaban de lado a cuestión iraniana. Netanyahu logrou reverter a orde da axenda, e conseguiu que as centrifugadoras de Natanz sexan a principal preocupación do mundo occidental. Coa xenerosa axuda de presidente francés Nicolas Sarkozy, o primeiro ministro británico David Cameron e varios líderes árabes, logrou convencer á comunidade internacional de que a cuestión iraniana é de suma importancia. En Tokio, Pequín, Moscova, Berlín, París, Londres e Washington, todo o mundo enfróntase agora ao que Netanyahu dedicouse durante unha década. E o mundo diplomático está a conter a respiración: Atacará Israel ou non o fará? Será Irán nuclear ou non o será? Haberá unha guerra entre Israel e Irán que inflamará a todo o Oriente Medio?
No segundo caso, Netanyahu asegurouse de que a ameaza iraniana encabezaría a axenda nacional. Hai dez anos aínda estabamos a discutir sobre a paz. Hai cinco anos estamos a discutir acerca da división da terra -sobre os asentamentos permanentes, sobre unha solución provisional, sobre a separación, sobre a converxencia, e temas similares-, pero hoxe en día, o único problema diplomático e de seguridade do que a xente fala durante a noite dos venres é a cuestión iraniana. Nada bo está a pasar no Oriente Medio. Mentres a bomba chiíta proxecte unha sombra sobre todos nós, non haberá ningún avance diplomático.
No terceiro caso, Netanyahu ocupouse de reforzar o edificio e a capacidade de Israel para facer fronte á ameaza iraniana. Netanyahu cre que ata que el asumiu o cargo, Israel non se preparou adecuadamente para enfrontarse aos bunkers iranianos forrados de cemento. Tanto Ariel Sharon como Ehud Olmert sentían cómodos crendo que unha "man invisible" resolvería o problema. Pero a man invisible non fixo tal cousa. Si, científicos iranianos foron asasinados e centrifugadoras iranianos explotaron, pero a cada momento Irán tiña máis material fisionable que no momento anterior. Unha liña vermella cruzouse, e logo outra e outra. Por tanto, a preocupación principal do noso primeiro ministro ao longo dos últimos anos foi afiar a espada de Israel. El conseguiu que todo o mundo estea realmente preocupado de que esa espada poida desenvainarse.
Hai uns anos, Netanyahu mantivo un debate en profundidade co experto no Oriente Medio Bernard Lewis. Ao final da charla estaba convencido de que se os ayatolas obtiñan armas nucleares usaríanas. Desde ese día, Netanyahu parece convencido de que estamos a vivir unha repetición da década de 1930. El non esqueceu por un momento que eses líderes que tanto admiramos hoxe en día, Franklin D. Roosevelt e Winston Churchill, non moveron un só dedo para salvar aos xudeus europeos durante o Holocausto. Netanyahu está convencido de que o presidente dos EEUU Barack Obama non moverá un só dedo para salvar aos xudeus de Israel. Así que unicamente cre na espada de Israel, considerándoa como unha expresión profunda e a última defensa da revolución sionista.
A partir de agora, a opción militar está a demostrar ser un éxito diplomático. Ela conseguiu sacudir á comunidade internacional da súa apatía e realizou unha contribución definitiva para o endurecemento do asedio diplomático e económico a Irán. Pero o tempo para xogar aos xogos diplomáticas coa ameaza militar está a chegar ao seu fin. Hai un límite con respecto a contas veces podes gritar que vén o lobo. Hai un punto no que a política de retención esgótase, e ese é un momento moi perigoso, porque de súpeto a opción militar convértese nunha opción real. A reunión que terán Netanyahu e Obama dentro de dúas semanas será definitiva. Se o presidente de EEUU quere evitar un desastre, debe dar a Netanyahu férreas garantías de que Estados Unidos vai deter a Irán e fará todo o necesario para iso, a calquera prezo, despois das eleccións de 2012. Se Obama non o fai, obrigará a Netanyahu a actuar antes das eleccións de 2012. A responsabilidade moral polo que poda suceder non se atopa nos herdeiros de Haim Weizmann e David Ben-Gurion. A responsabilidade moral depositarase no home que está sentado na cadeira que algunha vez foi de Franklin D. Roosevelt.
O primeiro ministro israelí Benjamin Netanyahu ocupouse principalmente de tres cosas no últimos tres anos: Irán, Irán e Irán.
No primeiro caso, Netanyahu tratou de asegurar que Irán estivese na cima da axenda internacional. Aínda que o noso primeiro ministro non o diga en voz alta, el é profundamente desdeñoso con respecto aos seus predecesores por pasar tanto tempo dedicados á cuestión palestina, mentres deixaban de lado a cuestión iraniana. Netanyahu logrou reverter a orde da axenda, e conseguiu que as centrifugadoras de Natanz sexan a principal preocupación do mundo occidental. Coa xenerosa axuda de presidente francés Nicolas Sarkozy, o primeiro ministro británico David Cameron e varios líderes árabes, logrou convencer á comunidade internacional de que a cuestión iraniana é de suma importancia. En Tokio, Pequín, Moscova, Berlín, París, Londres e Washington, todo o mundo enfróntase agora ao que Netanyahu dedicouse durante unha década. E o mundo diplomático está a conter a respiración: Atacará Israel ou non o fará? Será Irán nuclear ou non o será? Haberá unha guerra entre Israel e Irán que inflamará a todo o Oriente Medio?
No segundo caso, Netanyahu asegurouse de que a ameaza iraniana encabezaría a axenda nacional. Hai dez anos aínda estabamos a discutir sobre a paz. Hai cinco anos estamos a discutir acerca da división da terra -sobre os asentamentos permanentes, sobre unha solución provisional, sobre a separación, sobre a converxencia, e temas similares-, pero hoxe en día, o único problema diplomático e de seguridade do que a xente fala durante a noite dos venres é a cuestión iraniana. Nada bo está a pasar no Oriente Medio. Mentres a bomba chiíta proxecte unha sombra sobre todos nós, non haberá ningún avance diplomático.
No terceiro caso, Netanyahu ocupouse de reforzar o edificio e a capacidade de Israel para facer fronte á ameaza iraniana. Netanyahu cre que ata que el asumiu o cargo, Israel non se preparou adecuadamente para enfrontarse aos bunkers iranianos forrados de cemento. Tanto Ariel Sharon como Ehud Olmert sentían cómodos crendo que unha "man invisible" resolvería o problema. Pero a man invisible non fixo tal cousa. Si, científicos iranianos foron asasinados e centrifugadoras iranianos explotaron, pero a cada momento Irán tiña máis material fisionable que no momento anterior. Unha liña vermella cruzouse, e logo outra e outra. Por tanto, a preocupación principal do noso primeiro ministro ao longo dos últimos anos foi afiar a espada de Israel. El conseguiu que todo o mundo estea realmente preocupado de que esa espada poida desenvainarse.
Hai uns anos, Netanyahu mantivo un debate en profundidade co experto no Oriente Medio Bernard Lewis. Ao final da charla estaba convencido de que se os ayatolas obtiñan armas nucleares usaríanas. Desde ese día, Netanyahu parece convencido de que estamos a vivir unha repetición da década de 1930. El non esqueceu por un momento que eses líderes que tanto admiramos hoxe en día, Franklin D. Roosevelt e Winston Churchill, non moveron un só dedo para salvar aos xudeus europeos durante o Holocausto. Netanyahu está convencido de que o presidente dos EEUU Barack Obama non moverá un só dedo para salvar aos xudeus de Israel. Así que unicamente cre na espada de Israel, considerándoa como unha expresión profunda e a última defensa da revolución sionista.
A partir de agora, a opción militar está a demostrar ser un éxito diplomático. Ela conseguiu sacudir á comunidade internacional da súa apatía e realizou unha contribución definitiva para o endurecemento do asedio diplomático e económico a Irán. Pero o tempo para xogar aos xogos diplomáticas coa ameaza militar está a chegar ao seu fin. Hai un límite con respecto a contas veces podes gritar que vén o lobo. Hai un punto no que a política de retención esgótase, e ese é un momento moi perigoso, porque de súpeto a opción militar convértese nunha opción real. A reunión que terán Netanyahu e Obama dentro de dúas semanas será definitiva. Se o presidente de EEUU quere evitar un desastre, debe dar a Netanyahu férreas garantías de que Estados Unidos vai deter a Irán e fará todo o necesario para iso, a calquera prezo, despois das eleccións de 2012. Se Obama non o fai, obrigará a Netanyahu a actuar antes das eleccións de 2012. A responsabilidade moral polo que poda suceder non se atopa nos herdeiros de Haim Weizmann e David Ben-Gurion. A responsabilidade moral depositarase no home que está sentado na cadeira que algunha vez foi de Franklin D. Roosevelt.
sexta-feira, fevereiro 24, 2012
Pola vosa liberdade e a nosa
Por José Luís Prieto*
Os xudeus que combateron na Guerra provocada polos fascistas e a extrema dereita contra o sistema democrático nado coa Constitución de 1931, a propagandísticamente denominada "Guerra Civil española", fixérono unicamente no bando constitucional, fundamentalmente a través da Compañía Naftalí Botwin das Brigadas Internacionais, a nº.2 do cinco do Batallón Palafox, que á súa vez foi unha unidade de primeiro a 150ª e finalmente a XIII Brigada Internacional. Estaba composta por xudeus polacos, franceses, belgas, nacidos no futuro Israel, gregos, alemáns e españois, coa oposición do Komintern, contrario a unidades militares étnicas, e a súa lema era "Pola vosa liberdade e a nosa". Tiña un himno propio, "Der March der Botvin-soldaten", composta por Olek Nuss, quen sobreviviu á contenda española pero foi executado polos nazis en Francia; e o seu propio xornal, "Botwin", en yiddish -lingua na que no territorio baixo control do Goberno lexítimo desde antes distribuíase o xornal "Frayhayts Kemfer"-. O seu ánimo combatente, a pesar dos adversos resultados bélicos, fixéronlles merecedores do apelativo "Dei royte teyvelonim", (os diaños vermellos). Na súa Declaración fundacional, esta compañía manifestaba:
"Todos nós, antifascistas, sen distinción de nacionalidade ou conviccións políticas, estamos firmes na nosa convicción de loitar duramente contra o fascismo, o racismo e o antisemitismo; de esforzarnos por liberar ao pobo de España e á humanidade da bestialidade fascista e a escravitude. Os antifascistas de todos os países asístenvos nesta loita pola vosa liberdade e a nosa. Xunto aos voluntarios das Brigadas Internacionais, e en especial os da Brigada Dombrowski, os voluntarios xudeus de distinguiron polo seu heroísmo, o seu espírito de loita e a súa devoción por combater ao fascismo. En Madrid, Guadalajara, Brunete e Zaragoza, alá onde a nosa brigada atopásese, loitou sempre contra o inimigo mortal da humanidade: o fascismo. Os voluntarios xudeus sempre estiveron en primeira liña, dando exemplo co seu heroísmo e conciencia anti-fascista".
O compromiso da comunidade xudía coa lexitimidade democrática naquela guerra, á parte do apoio material que enviaba desde todo o mundo, reflectiuse no papel protagonista dun deles, Gershon Dua-Bogen, quen fora Secretario Xeral do Partido Socialista dos Traballadores de Israel, como comisario das Brigadas Internacionais na súa sede albaceteña. E a maioría dos Corpos Médicos das Brigadas eran xudeus. Moitos xornalistas do xornal yiddish parisiense "Naye Presse" marcharon á fronte español a combater contra o fascismo. De feito, a última baixa das Brigadas Internacionais foi dun dos "diaños vermellos", Haskel Honigstein, quen recibiu un funeral de Estado por parte do Goberno constitucional de España. Namentres, as forzas golpistas contaron co brutal apoio de entre 80.000 e 100.000 estranxeiros musulmáns, encadrados fundamentalmente nas Forzas Regulares de indíxenas do protectorado que xa axudara no cruel sufoco das revoltas de Asturias de 1934, e que durante a posterior guerra española e o posterior aniquilamiento da Resistencia dos "maquis" tiñan recoñecido o "dereito de pillaxe" co monstruoso exercicio, caracterizado por violacións e femicidios crueis, como o que retratou a longametraxe "Libertarias" dirixido en 1996 por Vicente Aranda. Aquel colectivo foi recompensado coa elevación do seu cruel pero laureadísimo mando marroquí Mohamed Ben Mizziam Bel Kasem a Comandante Xeral de Ceuta e despois até Capitán Xeral de Galicia unha vez terminada a contenda Franco, en 1937, manifestou:
"A nosa guerra é unha guerra relixiosa. Nós, todos os que combatemos, cristiáns e musulmáns, somos soldados de Deus e non loitamos contra homes, senón contra o ateísmo e o materialismo".
"Soldados de Deus" (Alá, en árabe) que loitan contra o ateísmo e o materialismo. Tamén pode dicilo con absoluta normalidade, e seguro que así foi, calquera propagandista de Hamás ou Al Qaeda.
Así, do mesmo xeito que daqueles de cuxa memoria me considero codepositario, as vítimas do franquismo, tamén me identifico con quen as últimas décadas son polas mesmas razoes vítimas do integrismo islamita. Considérome un daqueles e destes, porque comparto a súa sorte.
"Todos nós, antifascistas, sen distinción de nacionalidade ou conviccións políticas, estamos firmes na nosa convicción de loitar duramente contra o fascismo, o racismo e o antisemitismo; de esforzarnos por liberar ao pobo de España e á humanidade da bestialidade fascista e a escravitude. Os antifascistas de todos os países asístenvos nesta loita pola vosa liberdade e a nosa. Xunto aos voluntarios das Brigadas Internacionais, e en especial os da Brigada Dombrowski, os voluntarios xudeus de distinguiron polo seu heroísmo, o seu espírito de loita e a súa devoción por combater ao fascismo. En Madrid, Guadalajara, Brunete e Zaragoza, alá onde a nosa brigada atopásese, loitou sempre contra o inimigo mortal da humanidade: o fascismo. Os voluntarios xudeus sempre estiveron en primeira liña, dando exemplo co seu heroísmo e conciencia anti-fascista".
O compromiso da comunidade xudía coa lexitimidade democrática naquela guerra, á parte do apoio material que enviaba desde todo o mundo, reflectiuse no papel protagonista dun deles, Gershon Dua-Bogen, quen fora Secretario Xeral do Partido Socialista dos Traballadores de Israel, como comisario das Brigadas Internacionais na súa sede albaceteña. E a maioría dos Corpos Médicos das Brigadas eran xudeus. Moitos xornalistas do xornal yiddish parisiense "Naye Presse" marcharon á fronte español a combater contra o fascismo. De feito, a última baixa das Brigadas Internacionais foi dun dos "diaños vermellos", Haskel Honigstein, quen recibiu un funeral de Estado por parte do Goberno constitucional de España. Namentres, as forzas golpistas contaron co brutal apoio de entre 80.000 e 100.000 estranxeiros musulmáns, encadrados fundamentalmente nas Forzas Regulares de indíxenas do protectorado que xa axudara no cruel sufoco das revoltas de Asturias de 1934, e que durante a posterior guerra española e o posterior aniquilamiento da Resistencia dos "maquis" tiñan recoñecido o "dereito de pillaxe" co monstruoso exercicio, caracterizado por violacións e femicidios crueis, como o que retratou a longametraxe "Libertarias" dirixido en 1996 por Vicente Aranda. Aquel colectivo foi recompensado coa elevación do seu cruel pero laureadísimo mando marroquí Mohamed Ben Mizziam Bel Kasem a Comandante Xeral de Ceuta e despois até Capitán Xeral de Galicia unha vez terminada a contenda Franco, en 1937, manifestou:
"A nosa guerra é unha guerra relixiosa. Nós, todos os que combatemos, cristiáns e musulmáns, somos soldados de Deus e non loitamos contra homes, senón contra o ateísmo e o materialismo".
"Soldados de Deus" (Alá, en árabe) que loitan contra o ateísmo e o materialismo. Tamén pode dicilo con absoluta normalidade, e seguro que así foi, calquera propagandista de Hamás ou Al Qaeda.
Así, do mesmo xeito que daqueles de cuxa memoria me considero codepositario, as vítimas do franquismo, tamén me identifico con quen as últimas décadas son polas mesmas razoes vítimas do integrismo islamita. Considérome un daqueles e destes, porque comparto a súa sorte.
Son de esquerdas. Aínda que non son ateo, tampouco católico e, desde logo, belixerante contra a doutrina emanada dos campos abonados polo episcopado español que historicamente, mesmo desde antes do seu sustanciación formal, lastrou o desenvolvemento de España, o nacional-catolicismo, que afunde as súas orixes mitolóxicas nos Reis Católicos; aqueles que perseguiron á importantísima comunidade sefardita que aquí vivía até así expulsar á elite intelectual das coroas de Castela e Aragón polo patético e vergonzante capítulo do inexistente Santo Niño de La Guardia. España é o país do "non son racista, pero", e aínda que iso do antisemitismo parécenos algo tan alleo como é só de nazis, forma parte do noso pouso xenético. Até quen considerándose cristiáns ou católicos só "de base" e alleos á súa Xerarquía, e incluso quen se din ateos ou agnósticos no noso país, abónanse maioritaria e alegremente, aínda que sexa de modo tácito, á teoría clerical do "pobo deicida", fonte de modernas elaboracións mentais sobre supostas confabulacións xudeo-masónicas. Á vista da edición alemá de 1872 do Manifesto Comunista, sobre todo do seu Prefacio, subscribo o marxismo ("cuxo supremo e constante fin consistía na destrución de todos os Estados nacionais non xudeus", segundo Adolf Hitler) e, así, adhírome por unha das súas ramas ao gran tronco filosófico do materialismo. Son o que podería concretarse como socialista libertario. En "A miña loita", escrito cara a 1925, Hitler refírese do seguinte modo ao socialismo e ao Partido Socialdemócrata dos meus compañeiros alemáns:
"[?] advertín a vinculación existente entre esa doutrina destrutora e os tr
azos característicos dunha raza que fora até entón case descoñecida para min. A comprensión dos xudeus constitúe a única clave para interceptar os propósitos interiores, e por tanto reais, da socialdemocracia. Comprender a esa raza equivale a levantar o veo das falsas concepcións acerca dos fins e designios deste partido, para que os desatinos do marxismo xurdan xesticulando do medio das nubes e a néboa na que os ocultaban as frases socialistas".
E dicir: o odio aos xudeus orixinóuselle no que previamente tiña cara ao marxismo socialdemócrata, cara a nós os socialistas. Ou que se fixo antisemita a fuer de antimarxista. E continúa, para explicar a formación da súa psicopática obsesión:
"Funme apoderando de todos os libelos socialdemócratas que caían ao alcance da miña man, e busquei o nome dos seus autores; máis nada que xudeus. Estudei o nome de case todos os dirixentes, a maioría dos cales pertencían igualmente ao "pobo escollido"; así se tratase de membros do Reichstag, de secretarios de sindicatos, de presidentes de organizacións ou de axitadores rueiros, por todas as partes ofrecíase o mesmo cadro sinistro. Os nomes Austerlitz, David, Adler, Ellenbogen, etc., vivirán sempre na miña memoria. Unha cousa comprendín entón con claridade: a dirección do partido, con cuxos defensores secundarios tiña eu disputado agriamente por espazo de meses, achábase case de maneira total en mans dunha raza estranxeira, pois, para a miña satisfacción íntima, coñecín finalmente que o xudeu non era alemán". Para Hitler, a socialdemocracia como organización e o socialismo como ideoloxía eran ferramentas marxistas feitas á medida dunha sorte de conspiración xudía para a súa dominación do mundo, co seguinte orzamento esencial:
"A doutrina xudía do marxismo rexeita o principio aristocrático presente na natureza, e en lugar do eterno privilexio da forza e a enerxía, coloca a masa numérica e o seu peso morto. Desta sorte, nega o valor do mérito individual e combate a importancia da nacionalidade e a raza, privando así á humanidade de todo o que significan a súa existencia e a súa cultura".
Muhammad Amin al-Husayni era o líder político dos musulmáns que vivían no territorio do Mandato Británico de Palestina, condición á que engadía o seu liderado relixioso co título clerical de Grande Muftí de Xerusalén. Tras dirixir matanzas de xudeus en Oriente Próximo, co inicio da II Guerra Mundial púxose a disposición de Hitler, a quen alentaba para que o exterminio de xudeus ampliásese aos territorios ocupados máis aló do "espazo vital alemán", residindo en calidade de invitado en Berlín até a caída do réxime nazi. Desde a capital do III Reich implementou, mediante a organización e o recrutamento dos seus mercenarios, a 13ª División de Montaña SS Handschar das Waffen-SS, que caracterizouse pola particular crueldade coa que actuou nos Balcáns, centrándose en combater á Resistencia antifascista liderada polo marxista iugoslavo e máis tarde mariscal Josip Broz, "Tito", O líder político dos xudeus que vivían no territorio do Mandato Británico de Palestina, pola contra, era un sindicalista socialista. O Estado de Israel foi proclamado por el, David Ben-Gurion, aínda que provisional primeiro Xefe de Estado e en calquera caso primeiro e varias veces Xefe do Goberno de Israel. Foi un dos fundadores en 1920 para o territorio do entón Mandato Británico de Palestina do Histadrut, sindicato irmán da UXT socialista en Israel até a actualidade. Aglutinou nun Partido Laborista unificado as distintas organizacións políticas socialistas sionistas. Foi, en definitiva, o equivalente alí, en certa maneira, ao noso Pablo Iglesias. De feito, con el e a través del co sionismo socialista, o Estado de Israel foi e foi a primeira, e quizá a única, experiencia práctica de socialismo democrático, representado polos kibbutz que durante décadas foron un modelo de colectivismo admirado polos socialistas demócratas de todo o mundo. Ao constituírse, en 1948, o Estado de Israel tivo contactos diplomáticos con todos os Estados soberanos excepto a España franquista (Alemaña non recuperaría a súa soberanía até o ano seguinte) para establecer relacións internacionais baseadas no recoñecemento recíproco. Houbo que esperar á morte do noso tirano e non a un Goberno de dereitas, como tal deudo daquel, senón ao seguinte Goberno de esquerdas, co PSOE, para o establecemento de relacións diplomáticas entre ambos os Estados. Israel foi dos poucos Estados membros que votou contra a Resolución 386(V) da Asemblea Xeral das Nacións Unidas de 4 de novembro de 1950 pola que, á calor da Guerra Fría e co apoio de todo o bloque árabe, retiráronse as sancións internaciones impostas ao réxime de Madrid por establecerse coa axuda das forzas militares da Alemaña nazi e a Italia fascista. Existe un antisemitismo, latexante ou rezumante, co que convivo na esquerda española, non exactamente, é necesario aclarar. Non en toda a esquerda española dáse ese antisemitismo. Como españois gravóusenos, independentemente da nosa ideoloxía e a nosa militancia, a todos, xeración tras xeración, a propaganda antisemita do nacional-catolicismo e, por tanto, irradiada desde a extrema dereita española, independentemente da súa denominación, o estadio da súa evolución e, por tanto, da súa influencia. España é un país moi permeable a teorías conspiranoicas, como recentemente, tras o 11-M, puidemos comprobar. Cando non se produce o devir que algúns consideran ?natural? dos acontecementos, hai unha forte tendencia a atribuílo a "trampas". Só polas "trampas" dunha conspiración xudeo-masónica-comunista España non ocupaba o lugar imperial que lle correspondía no concerto de nacións cando o Caudillo foi posto pola Providencia á fronte do noso destino histórico. O pobo xudeu é moi susceptible de ser embarrado en teorías conspiranoicas. Foi capaz de manter a súa identidade fronte a todas as adversidades en todas partes e en todos os tempos, como, desde hai moito menos tempo a masonería. A súa identidade foi canalizada a través dos seus propios símbolos, dos seus propios rituais, da súa propia linguaxe, da súa propia lonxitude de onda comunicacional, da preservación da súa propia Historia? e todo iso, baixo a lupa do prexuízo, pode ser facilmente manipulable. O pobo xudeu pode ser unha boa escusa. En 1844, cando Karl Marx non cumprira aínda os seus 26 anos de idade, é dicir, moito antes da miña queridísimo Prefacio de Marx e Engels á edición alemá de 1872 do Manifesto Comunista, aquel escribiu un breve opúsculo intitulado "Da cuestión xudía". No mesmo, do que aquí vén ao caso, viña dicir que a emancipación debía ser a do conxunto da clase obreira, case afeando ao incipiente e primitivo sionismo socialista que con Moses Hess coñeceríase como tal, para o que pola súa banda o pobo xudeu á parte de contribuír á emancipación da clase obreira tamén tiña como tarefa pendente a súa propia liberación nacional. Desde ese inmaturo marxismo, inmaturo pero exaltado polos comunistas, negábase ao pobo xudeu, polo mero feito de estar catalizado por unha Historia relixiosa, o dereito de autodeterminación que se lle recoñecía a outros pobos. Cando o dereito de autodeterminación, segundo a terminoloxía moderna do dereito internacional público, recoñéceselle ás nacións oprimidas sen Estado. E o pobo xudeu constitúe unha nación, e precisamente a súa opresión cesou cando se dotou do seu propio Estado independente. Certa esquerda é antisemita porque lle nega a ese pobo o que recoñece a outros, quedándose ancorada no primeiro e inmaturo marxismo. E en España, esa esquerda actúa ademais imbuída por décadas de propaganda nacional-católica e de permeabilidade cultural á conspiranoia. E si: A irracionalidade antisemita alimentouse dos erros dos sucesivos Gobernos de Israel desde que nos anos 70 decaeu o sionismo socialista. Canto máis se afasta o Estado de Israel da súa orixe socialista, máis difícil fáisenos manter a súa posición como unha das bandeiras da esquerda democrática. Sirva esta reflexión de peche a este artigo.
O Estado de Israel, ao nacer da Resolución 181 de 29 de novembro de 1947 da Asemblea Xeral das Nacións Unidas, é un produto do dereito internacional. Na súa virtude, debe canalizar a súa existencia dentro do dereito internacional. Aquela Resolución, auténtica Constitución de Israel, é tamén a Constitución dun Estado árabe co seu propio territorio distinto á actual Xordania dentro do territorio do antigo Mandato Británico de Palestina. E é tamén a Constitución da rexión da cidade de Xerusalén cun status provisional propio fóra de imposicións dun e outro lado.
*José Luís Prieto. 1973. Avogado. Blogger desde 2002 (jlprieto.net). Militante de UGT desde 1989 e do PSOE desde 1991. Adscrito á corrente Iquierda Socialista.
"[?] advertín a vinculación existente entre esa doutrina destrutora e os tr
azos característicos dunha raza que fora até entón case descoñecida para min. A comprensión dos xudeus constitúe a única clave para interceptar os propósitos interiores, e por tanto reais, da socialdemocracia. Comprender a esa raza equivale a levantar o veo das falsas concepcións acerca dos fins e designios deste partido, para que os desatinos do marxismo xurdan xesticulando do medio das nubes e a néboa na que os ocultaban as frases socialistas".E dicir: o odio aos xudeus orixinóuselle no que previamente tiña cara ao marxismo socialdemócrata, cara a nós os socialistas. Ou que se fixo antisemita a fuer de antimarxista. E continúa, para explicar a formación da súa psicopática obsesión:
"Funme apoderando de todos os libelos socialdemócratas que caían ao alcance da miña man, e busquei o nome dos seus autores; máis nada que xudeus. Estudei o nome de case todos os dirixentes, a maioría dos cales pertencían igualmente ao "pobo escollido"; así se tratase de membros do Reichstag, de secretarios de sindicatos, de presidentes de organizacións ou de axitadores rueiros, por todas as partes ofrecíase o mesmo cadro sinistro. Os nomes Austerlitz, David, Adler, Ellenbogen, etc., vivirán sempre na miña memoria. Unha cousa comprendín entón con claridade: a dirección do partido, con cuxos defensores secundarios tiña eu disputado agriamente por espazo de meses, achábase case de maneira total en mans dunha raza estranxeira, pois, para a miña satisfacción íntima, coñecín finalmente que o xudeu non era alemán". Para Hitler, a socialdemocracia como organización e o socialismo como ideoloxía eran ferramentas marxistas feitas á medida dunha sorte de conspiración xudía para a súa dominación do mundo, co seguinte orzamento esencial:
"A doutrina xudía do marxismo rexeita o principio aristocrático presente na natureza, e en lugar do eterno privilexio da forza e a enerxía, coloca a masa numérica e o seu peso morto. Desta sorte, nega o valor do mérito individual e combate a importancia da nacionalidade e a raza, privando así á humanidade de todo o que significan a súa existencia e a súa cultura".
Muhammad Amin al-Husayni era o líder político dos musulmáns que vivían no territorio do Mandato Británico de Palestina, condición á que engadía o seu liderado relixioso co título clerical de Grande Muftí de Xerusalén. Tras dirixir matanzas de xudeus en Oriente Próximo, co inicio da II Guerra Mundial púxose a disposición de Hitler, a quen alentaba para que o exterminio de xudeus ampliásese aos territorios ocupados máis aló do "espazo vital alemán", residindo en calidade de invitado en Berlín até a caída do réxime nazi. Desde a capital do III Reich implementou, mediante a organización e o recrutamento dos seus mercenarios, a 13ª División de Montaña SS Handschar das Waffen-SS, que caracterizouse pola particular crueldade coa que actuou nos Balcáns, centrándose en combater á Resistencia antifascista liderada polo marxista iugoslavo e máis tarde mariscal Josip Broz, "Tito", O líder político dos xudeus que vivían no territorio do Mandato Británico de Palestina, pola contra, era un sindicalista socialista. O Estado de Israel foi proclamado por el, David Ben-Gurion, aínda que provisional primeiro Xefe de Estado e en calquera caso primeiro e varias veces Xefe do Goberno de Israel. Foi un dos fundadores en 1920 para o territorio do entón Mandato Británico de Palestina do Histadrut, sindicato irmán da UXT socialista en Israel até a actualidade. Aglutinou nun Partido Laborista unificado as distintas organizacións políticas socialistas sionistas. Foi, en definitiva, o equivalente alí, en certa maneira, ao noso Pablo Iglesias. De feito, con el e a través del co sionismo socialista, o Estado de Israel foi e foi a primeira, e quizá a única, experiencia práctica de socialismo democrático, representado polos kibbutz que durante décadas foron un modelo de colectivismo admirado polos socialistas demócratas de todo o mundo. Ao constituírse, en 1948, o Estado de Israel tivo contactos diplomáticos con todos os Estados soberanos excepto a España franquista (Alemaña non recuperaría a súa soberanía até o ano seguinte) para establecer relacións internacionais baseadas no recoñecemento recíproco. Houbo que esperar á morte do noso tirano e non a un Goberno de dereitas, como tal deudo daquel, senón ao seguinte Goberno de esquerdas, co PSOE, para o establecemento de relacións diplomáticas entre ambos os Estados. Israel foi dos poucos Estados membros que votou contra a Resolución 386(V) da Asemblea Xeral das Nacións Unidas de 4 de novembro de 1950 pola que, á calor da Guerra Fría e co apoio de todo o bloque árabe, retiráronse as sancións internaciones impostas ao réxime de Madrid por establecerse coa axuda das forzas militares da Alemaña nazi e a Italia fascista. Existe un antisemitismo, latexante ou rezumante, co que convivo na esquerda española, non exactamente, é necesario aclarar. Non en toda a esquerda española dáse ese antisemitismo. Como españois gravóusenos, independentemente da nosa ideoloxía e a nosa militancia, a todos, xeración tras xeración, a propaganda antisemita do nacional-catolicismo e, por tanto, irradiada desde a extrema dereita española, independentemente da súa denominación, o estadio da súa evolución e, por tanto, da súa influencia. España é un país moi permeable a teorías conspiranoicas, como recentemente, tras o 11-M, puidemos comprobar. Cando non se produce o devir que algúns consideran ?natural? dos acontecementos, hai unha forte tendencia a atribuílo a "trampas". Só polas "trampas" dunha conspiración xudeo-masónica-comunista España non ocupaba o lugar imperial que lle correspondía no concerto de nacións cando o Caudillo foi posto pola Providencia á fronte do noso destino histórico. O pobo xudeu é moi susceptible de ser embarrado en teorías conspiranoicas. Foi capaz de manter a súa identidade fronte a todas as adversidades en todas partes e en todos os tempos, como, desde hai moito menos tempo a masonería. A súa identidade foi canalizada a través dos seus propios símbolos, dos seus propios rituais, da súa propia linguaxe, da súa propia lonxitude de onda comunicacional, da preservación da súa propia Historia? e todo iso, baixo a lupa do prexuízo, pode ser facilmente manipulable. O pobo xudeu pode ser unha boa escusa. En 1844, cando Karl Marx non cumprira aínda os seus 26 anos de idade, é dicir, moito antes da miña queridísimo Prefacio de Marx e Engels á edición alemá de 1872 do Manifesto Comunista, aquel escribiu un breve opúsculo intitulado "Da cuestión xudía". No mesmo, do que aquí vén ao caso, viña dicir que a emancipación debía ser a do conxunto da clase obreira, case afeando ao incipiente e primitivo sionismo socialista que con Moses Hess coñeceríase como tal, para o que pola súa banda o pobo xudeu á parte de contribuír á emancipación da clase obreira tamén tiña como tarefa pendente a súa propia liberación nacional. Desde ese inmaturo marxismo, inmaturo pero exaltado polos comunistas, negábase ao pobo xudeu, polo mero feito de estar catalizado por unha Historia relixiosa, o dereito de autodeterminación que se lle recoñecía a outros pobos. Cando o dereito de autodeterminación, segundo a terminoloxía moderna do dereito internacional público, recoñéceselle ás nacións oprimidas sen Estado. E o pobo xudeu constitúe unha nación, e precisamente a súa opresión cesou cando se dotou do seu propio Estado independente. Certa esquerda é antisemita porque lle nega a ese pobo o que recoñece a outros, quedándose ancorada no primeiro e inmaturo marxismo. E en España, esa esquerda actúa ademais imbuída por décadas de propaganda nacional-católica e de permeabilidade cultural á conspiranoia. E si: A irracionalidade antisemita alimentouse dos erros dos sucesivos Gobernos de Israel desde que nos anos 70 decaeu o sionismo socialista. Canto máis se afasta o Estado de Israel da súa orixe socialista, máis difícil fáisenos manter a súa posición como unha das bandeiras da esquerda democrática. Sirva esta reflexión de peche a este artigo.
O Estado de Israel, ao nacer da Resolución 181 de 29 de novembro de 1947 da Asemblea Xeral das Nacións Unidas, é un produto do dereito internacional. Na súa virtude, debe canalizar a súa existencia dentro do dereito internacional. Aquela Resolución, auténtica Constitución de Israel, é tamén a Constitución dun Estado árabe co seu propio territorio distinto á actual Xordania dentro do territorio do antigo Mandato Británico de Palestina. E é tamén a Constitución da rexión da cidade de Xerusalén cun status provisional propio fóra de imposicións dun e outro lado.
*José Luís Prieto. 1973. Avogado. Blogger desde 2002 (jlprieto.net). Militante de UGT desde 1989 e do PSOE desde 1991. Adscrito á corrente Iquierda Socialista.
quinta-feira, fevereiro 23, 2012
Zehava Gal-On gañou as primarias de Meretz
Tras obter o apoio do 60% dos membros do Comité Central de Meretz, a coñecida militante polos Dereitos Humanos Zehava Gal-On converteuse na dirixente que liderará o partido nas próximas eleccións xerais en Israel.
"Baixo o meu liderado, seremos o partido da esquerda, deixaremos de ser unha facción política do norte de Tel Aviv. Meretz vai trasladar as recentes protestas sociais ao poder político. Será un verdadeiro partido socialista", afirmou a deputada de 56 anos tras as eleccións internas de Meretz realizadas o pasado luns.
As primarias realizáronse no clima de habitual camaradería que caracteriza ao partido, e cun moderno sistema de voto electrónico. Gal-On obtivo 506 votos dos 954 delegados do comité central, o 60.6%, fronte aos 306 (o 36,67%) do deputado Ilan Gilon e os 23 votos (2,8%) alcanzados polo dirixente Ori Ophir. Desta maneira, a deputada remplazará a Haim Oron, quen dirixiu ao partido desde a súa renuncia á Knesset o ano pasado.
A flamante presidenta de Meretz naceu en Vilna, durante o apoxeo da Unión Soviética. Fixo aliá en 1960, cando os seus pais trasladáronse a Petah Tikva, onde reside actualmente. Gal-On é unha veterana e polémica dirixente de Meretz, que como deputada desde 1999 impulsou na Knesset diversos proxectos orientados aos dereitos humanos, civís e da muller, así como de xustiza social e o proceso de paz na rexión. Iniciouse en política en Ratz, un dos partidos que en 1992 formaron Meretz xunto con Mapam e Shinui, e foi secretaria xeral da ONG de Dereitos Humanos B'Tselem.
"Baixo o meu liderado, seremos o partido da esquerda, deixaremos de ser unha facción política do norte de Tel Aviv. Meretz vai trasladar as recentes protestas sociais ao poder político. Será un verdadeiro partido socialista", afirmou a deputada de 56 anos tras as eleccións internas de Meretz realizadas o pasado luns.
As primarias realizáronse no clima de habitual camaradería que caracteriza ao partido, e cun moderno sistema de voto electrónico. Gal-On obtivo 506 votos dos 954 delegados do comité central, o 60.6%, fronte aos 306 (o 36,67%) do deputado Ilan Gilon e os 23 votos (2,8%) alcanzados polo dirixente Ori Ophir. Desta maneira, a deputada remplazará a Haim Oron, quen dirixiu ao partido desde a súa renuncia á Knesset o ano pasado.
A flamante presidenta de Meretz naceu en Vilna, durante o apoxeo da Unión Soviética. Fixo aliá en 1960, cando os seus pais trasladáronse a Petah Tikva, onde reside actualmente. Gal-On é unha veterana e polémica dirixente de Meretz, que como deputada desde 1999 impulsou na Knesset diversos proxectos orientados aos dereitos humanos, civís e da muller, así como de xustiza social e o proceso de paz na rexión. Iniciouse en política en Ratz, un dos partidos que en 1992 formaron Meretz xunto con Mapam e Shinui, e foi secretaria xeral da ONG de Dereitos Humanos B'Tselem.
segunda-feira, fevereiro 20, 2012
domingo, fevereiro 19, 2012
Grupos de DDHH e minorías palestinas cuestionan a Hamás
En moitos medios de comunicación é frecuente atopar referencias á loita de Hamás contra Israel, así como declaracións que instan á poboación palestina a revelarse contra "o inimigo sionista". Con todo, a información sobre os abusos e violacións dos Dereitos Humanos que Hamás, a organización islamo-fascista que goberna a Franxa de Gaza de facto, perpetra contra a súa propia poboación, son moito menos frecuentes.
Unha información da axéncia EFE, alerta sobre unha "crise humanitaria" en Gaza, provocada pola falta de combustible. Posteriormente, explica que a responsábel pola devandita crise é, precisamente, Hamás.
"O Centro palestino de Dereitos Humanos e responsábeis do goberno de Hamás en Gaza advertiron este xoves dunha catástrofe sanitaria e ambiental se non volve funcionar a única planta eléctrica da franxa territorial palestina", publica "Desde hai un mes, o Goberno de Hamás en Gaza non compra diesel a Israel (a través da Autoridade Nacional Palestina, ANP) e confiou a alimentación da central ao que chegaba só polos túneles. Pero, desde o martes a crise incrementouse despois de que se interrompese o fluxo de diesel industrial introducido de contrabando desde o Sinaí exipcio a través de túneles, a un prezo notablemente inferior que a importación oficial desde Israel, polo que a única planta eléctrica de Gaza, que xenera un 35% do seu consumo, deixou de funcionar", explica EFE.
Así, Hamás puxo en risco á súa poboación en plena tempada invernal por negarse a comprar o diesel necesario para alimentar a planta de enerxía.
Fustrigación a xiítas e activistas
Por outra banda, segundo informaba a cadea catarí Al Jazeera, grupos de Dereitos Humanos palestinos denunciaron as detencións e malleiras propinadas por parte de membros do Hamás contra a comunidade chiíta durante unha cerimonia relixiosa. Unhas 15 persoas resultaron feridas como consecuencia da melleira.
Os grupos de Dereitos Humanos, con base en declaracións de testemuñas presenciais, denunciaron que membros de Hamás entraron pola forza ao apartamento dun dos chiítas, onde agrediros a 7 persoas que tiveron que ser ingresadas nun hospital.
Pola súa banda, un portavoz de Hamás declarou que os membros da organización penetraron na vivenda co obxectivo "de arrestar a un grupo de criminais". Así mesmo, o portavoz da organización islamo-fascista asegurou que non sabía que os "criminais" denunciaran os feitos ante grupo de Dereitos Humanos, segundo publica Al Jazeera.
Non é un incidente illado
O activista Mahmoud Abu Rahma do grupo de Dereitos Humanos, Al Mezan, afirmou que foi ameazado a través do seu correo electrónico e de mensaxes no seu teléfono móbil. Días despois, foi apuñalado en plena rúa e decidiu denunciar os abusos.
O activista xa fora atacado con anterioridade en 2012, polo que o seu caso non se trata dun incidente illado. Neste sentido, Hamás limitouse a anunciar que o caso está "sendo investigado", pero mentres tanto, activistas como Rahma viven no medio da incerteza.
Estas informacións prodúcense nun contexto no que Hamás e a Yihad Islámica anuncian a posibilidade de unirse nunha soa organización, segundo reporta a cadea Al Jazeera, que indica que ambos os grupos, con presenza na Franxa de Gaza e Damasco, están a manter reunións de alto nivel para explorar a súa unión.
Así, a pesar de que Hamás pactou recentemente, baixo os auspicios do Goberno de Catar, un acordo coa Autoridade Nacional Palestina (ANP) para a formación dun goberno de unidade e a celebración de eleccións, os seus máximos dirixentes, entre eles Ismayil Haniye, pactan, doutra banda, cos grupos terroristas incluso máis radicais.
sábado, fevereiro 18, 2012
A ameaza nuclear iraniana afecta a todo o mundo
Por Itamar Rabinovich
Embaixador de Israel ante os Estados Unidos entre 1993 e 1996. Actualmente é membro da Universidade de Tel Aviv, a Universidade de Nova York e a Brookings Institution.
Project Syndicate, 16/02/12
A mobilización actual para impedir que Irán desenvolva un arsenal nuclear é reflexo de dous cambios importantes e interrelacionados. Son cambios aos que desde a perspectiva de Israel é preciso darlles a benvida, pero aínda así o goberno israelí debe manterse cauto en relación co papel do país na cuestión.
O primeiro cambio consiste na escalada de esforzos por parte de Estados Unidos e os seus aliados occidentais para abortar o plan nuclear do réxime iraniano. Este cambio orixinouse, en parte, como resposta a un informe de novembro de 2011 do Organismo Internacional de Enerxía Atómica, segundo o cal Irán realmente está a desenvolver unha bomba atómica e atópase perigosamente preto de cruzar a "liña vermella": o punto máis aló do cal xa non será posíbel deter o seu avance. Ademais, Estados Unidos e os seus aliados comprenden que, de non tomarse medidas serias, Israel podería verse incitado a lanzar a súa propia ofensiva militar unilateral.
O segundo cambio consiste na percepción de que a capacidade nuclear iraniana sería unha ameaza non só para Israel. Nun discurso pronunciado en decembro ante a Unión para a Reforma do Xudaísmo, o presidente dos Estados Unidos, Barack Obama, afirmaba que "outra ameaza á seguridade de Israel, dos Estados Unidos e do mundo é o programa nuclear de Irán". Pero ao chegar febreiro, Obama xa dicía en relación con Irán que "a miña prioridade número un segue sendo a seguridade dos Estados Unidos, pero tamén a seguridade de Israel, e seguimos traballando sen pausa para tentar resolver isto".
A súa elección de palabras non foi accidental, senón, máis ben, un sinal de que Estados Unidos está a mudar a súa estratexia respecto de Irán. Durante máis dunha década, o debate político respecto das ambicións nucleares iranianas incluía esta pregunta: "de quen é o problema?". O ex primeiro ministro de Israel, Ariel Sharon, adoitaba advertir aos seus colegas respecto da conveniencia de non "apresurarse" en relación con Irán. Aducía que se Israel tomaba a iniciativa en facer soar a alarma sobre as ambicións nucleares iranianas, a cuestión percibiríase outra vez como un "problema israelí".
De feito, os críticos de Israel xa viñan dicindo que isto era outra mostra do mundo do revés: Israel e o seu lobby estadounidense tentando forzar aos Estados Unidos a pór os intereses de Israel por enriba dos seus propios. Os exemplos máis flagrantes deste punto de vista foron unhas declaracións dos politólogos John Mearsheimer e Stephen Walt. Nun artigo publicado antes do lanzamento do seu moi discutido libro The Israel Lobby, aseguraban que:
"as ambicións nucleares de Irán non expoñen unha ameaza existencial aos Estados Unidos. Se Washington puido convivir cunha Unión Soviética nuclear, cunha China nuclear e mesmo cunha Corea do Norte nuclear, entón pode convivir cun Irán nuclear. E por iso o lobby [de Israel] debe manter unha presión constante sobre os políticos estadounidenses para confrontar a Teherán".
O actual primeiro ministro de Israel, Benjamín Netanyahu, non se mostrou tan preocupado como Sharon pola forma en que se vexa o papel de Israel. Está demasiado atarefado involucrándose directamente no intento de eliminar a ameaza mortal que suporía para o estado xudeu un Irán provisto de armas atómicas.
Antes da elección de 2009 que o levou ao poder, Netanyahu fixo campaña co perigo iraniano, e o seu goberno expuxo a cuestión como a súa preocupación principal. Xunto co ministro de defensa, Ehud Barak, Netanyahu logrou persuadir a Obama e ao resto do mundo de que Israel preparaba un ataque militar como último recurso para o caso de que os Estados Unidos e os seus aliados non conseguisen deter o programa iraniano a tempo.
Esta política foi eficaz, pero tamén concitou atención sobre a influencia israelí na cuestión de Irán. Curiosamente, isto non foi motivo de reproches contra Israel (cando menos, polo de agora), o cal débese, en parte, a que Obama e outros líderes xa consideran a Irán unha ameaza máis seria e, por conseguinte, senten a necesidade de tomar medidas adecuadas.
A comunidade internacional debe facer fincapé en que os seus membros están a servir aos seus intereses nacionais e non simplemente aos de Israel. Pero a vontade doutros países de participar nesta iniciativa pode minguar, sobre todo se as sancións se cobran un alto prezo financeiro ou a acción militar causa un grande número de baixas.
O primeiro cambio consiste na escalada de esforzos por parte de Estados Unidos e os seus aliados occidentais para abortar o plan nuclear do réxime iraniano. Este cambio orixinouse, en parte, como resposta a un informe de novembro de 2011 do Organismo Internacional de Enerxía Atómica, segundo o cal Irán realmente está a desenvolver unha bomba atómica e atópase perigosamente preto de cruzar a "liña vermella": o punto máis aló do cal xa non será posíbel deter o seu avance. Ademais, Estados Unidos e os seus aliados comprenden que, de non tomarse medidas serias, Israel podería verse incitado a lanzar a súa propia ofensiva militar unilateral.
O segundo cambio consiste na percepción de que a capacidade nuclear iraniana sería unha ameaza non só para Israel. Nun discurso pronunciado en decembro ante a Unión para a Reforma do Xudaísmo, o presidente dos Estados Unidos, Barack Obama, afirmaba que "outra ameaza á seguridade de Israel, dos Estados Unidos e do mundo é o programa nuclear de Irán". Pero ao chegar febreiro, Obama xa dicía en relación con Irán que "a miña prioridade número un segue sendo a seguridade dos Estados Unidos, pero tamén a seguridade de Israel, e seguimos traballando sen pausa para tentar resolver isto".
A súa elección de palabras non foi accidental, senón, máis ben, un sinal de que Estados Unidos está a mudar a súa estratexia respecto de Irán. Durante máis dunha década, o debate político respecto das ambicións nucleares iranianas incluía esta pregunta: "de quen é o problema?". O ex primeiro ministro de Israel, Ariel Sharon, adoitaba advertir aos seus colegas respecto da conveniencia de non "apresurarse" en relación con Irán. Aducía que se Israel tomaba a iniciativa en facer soar a alarma sobre as ambicións nucleares iranianas, a cuestión percibiríase outra vez como un "problema israelí".
De feito, os críticos de Israel xa viñan dicindo que isto era outra mostra do mundo do revés: Israel e o seu lobby estadounidense tentando forzar aos Estados Unidos a pór os intereses de Israel por enriba dos seus propios. Os exemplos máis flagrantes deste punto de vista foron unhas declaracións dos politólogos John Mearsheimer e Stephen Walt. Nun artigo publicado antes do lanzamento do seu moi discutido libro The Israel Lobby, aseguraban que:
"as ambicións nucleares de Irán non expoñen unha ameaza existencial aos Estados Unidos. Se Washington puido convivir cunha Unión Soviética nuclear, cunha China nuclear e mesmo cunha Corea do Norte nuclear, entón pode convivir cun Irán nuclear. E por iso o lobby [de Israel] debe manter unha presión constante sobre os políticos estadounidenses para confrontar a Teherán".
O actual primeiro ministro de Israel, Benjamín Netanyahu, non se mostrou tan preocupado como Sharon pola forma en que se vexa o papel de Israel. Está demasiado atarefado involucrándose directamente no intento de eliminar a ameaza mortal que suporía para o estado xudeu un Irán provisto de armas atómicas.
Antes da elección de 2009 que o levou ao poder, Netanyahu fixo campaña co perigo iraniano, e o seu goberno expuxo a cuestión como a súa preocupación principal. Xunto co ministro de defensa, Ehud Barak, Netanyahu logrou persuadir a Obama e ao resto do mundo de que Israel preparaba un ataque militar como último recurso para o caso de que os Estados Unidos e os seus aliados non conseguisen deter o programa iraniano a tempo.
Esta política foi eficaz, pero tamén concitou atención sobre a influencia israelí na cuestión de Irán. Curiosamente, isto non foi motivo de reproches contra Israel (cando menos, polo de agora), o cal débese, en parte, a que Obama e outros líderes xa consideran a Irán unha ameaza máis seria e, por conseguinte, senten a necesidade de tomar medidas adecuadas.
A comunidade internacional debe facer fincapé en que os seus membros están a servir aos seus intereses nacionais e non simplemente aos de Israel. Pero a vontade doutros países de participar nesta iniciativa pode minguar, sobre todo se as sancións se cobran un alto prezo financeiro ou a acción militar causa un grande número de baixas.
Por iso, sería aconsellábel que Israel lembre as advertencias de Sharon e reforce a súa presión sobre o goberno dos Estados Unidos mediante unha campaña diplomática máis ampla. Gústelle ou non, Israel debe exhortar ao mundo a non esquecer que Irán é un problema de todos
sexta-feira, fevereiro 17, 2012
quinta-feira, fevereiro 16, 2012
Algúns radicais tentam impedir a actuaçao de uma cantora palestiniana em Santiago
Najla Shami e Idan Raichel Project durante a súa actuación en Compostela
Por Joao Guisán Seixas
O concerto do israelita Idan Raichel's Project no Auditório da Galiza, em Santiago, sábado (13/02/2012) à noite, foi uma dessas experiências de que a gente acorda, no dia seguinte, com o que eu denomino “uma ressaca sem álcool”. A sensaçom de ter vivido uma experiência que não é possível viver-se neste mundo e que deve ter-se tratado de um engano dos sentidos.
Dos sentidos foi, mas uma revelação, não um engano. Uma noite mágica, cheia de revelações e encantamentos. Uma viagem vibrante por sonoridades aparentemente exóticas, mas que retiniam com ecos familiares no fundo dessa alma nómada que todos os seres humanos devemos ter, mesmo se afinal não temos alma.
Uma noite que não podia acabar melhor, mas que também não podia ter começado pior.
Fora, mas muito longe daquela noite luminosa do interior, havia uns donos da verdade com apitos estridentes a berrarem que aqueles músicos eram genocidas. Não passavam de uma dúzia de pessoas, mas cobriam as arcadas de entrada do auditório com enormes faixas e amplificavam os seus berros com alto-falantes, a exercerem uma violência moral sobre as pessoas que queriam aceder à sala, diante a presença muda da polícia, que parecia não estar disposta a actuar até que a violência moral não se convertesse em física. Vi alguns rostos aflitos, entre o público que acudia. Rostos de dúvida se entrar ou não entrar. Rostos de medo, polo menos ao que dirão. Os donos da verdade faziam engenhosas rimas entre “sionistas” e “terroristas”. Nós, como já tínhamos pago os 12 € do bilhete, entrámos na mesma, julgando que íamos ser degolados ou gaseados. Mas saímos dali mais vivos do que entrámos.
Um dos momentos mais mágicos do concerto foi quando a cantora palestiniana Najla Shami interpretou com eles duas canções, uma em castelhano e outra em árabe (é curioso, mas disse-me mais coisas esta última, especialmente electrizante). Como se vê, um comportamento comparável ao do Apartheid da África do Sul, num espectáculo muito parecido com as grandes demonstrações de massas da Alemanha nazi (como há pessoal que interpreta tudo à risca, direi que isto é ironia, ou antes radiografia do pensamento daqueles que, à porta do edifício, tentaram boicotear o acto).
A humana e musicalmente extraordinária colaboração de Najla Shami, não foi, noutro sentido, tão extraordinária. Foi uma particularidade desta actuação, por ela residir em Santiago, mas não constitui um facto isolado na carreira de Idan Raichel, que actua com outros músicos palestinianos e de muitas diferentes procedências. E não se trata de uma concessão demagógica “para inglês ver” (como se diz no Brasil), porque a sua música é também feita assim. Uma música tão diversa como os músicos que a interpretam. Inspira-se por igual na música etíope, na iemenita, na da liturgia judia... Uma música que se inspira em tantas músicas é uma música que se inspira na música! Tem ares por vezes pop, por vezes de reggae, por vezes jazzísticos, mas de repente um músico tira da sombra um clarinete e levanta-se no ar puxado pela loucura alegre (ou a alegria louca) de um redemoinho de música klezmer cheia de ares centro-europeus ou balcânicos. Nos espectáculos do Idan Raichel’s Project fala-se em inglês, mas canta-se em hebreu, em árabe, em espanhol, em francês, e em línguas que eu desconheço, ou que talvez sejam indecifráveis, se calhar por estarem perdidas, se calhar por não se terem inventado ainda.
Costuma-se enquadrar a música de Idan Raichel dentro da etiqueta de “Músicas do Mundo”, hoje em dia tão na moda, e que quer dizer afinal: “Música de Diferentes Partes do Mundo”, mas no caso de Idan Raichel, a música dele é na verdade “Música do Mundo”, em sentido estrito.
Quando entrámos estavam a criar ambiente com a habitual máquina de fumo. Mas eu acho que era melhor terem espargido no ar areia de desertos, ou quem sabe se de relógios de areia quebrados. Porque é um música que não entende de tempos nem lugares. Oriental e ocidental ao tempo, antiga e moderna ao tempo, uma música com tempo e sem tempo ao tempo. Num momento dado do espectáculo ocorreu-me: “Esta música é como Israel!” . Israel é, pelo menos dentro das suas fronteiras (concedam-me, em aras de um pouco de objectividade, isso no mínimo) um milagre de integração e de convívio. Judeus de origem russa, centro-europeia, norte-africana, falashas da Etiópia, temani do Iémen, árabes muçulmanos, árabes cristãos, beduínos, drusos, bahá’i, imigrantes de muito diferentes origens, línguas e religiões, conseguem conviver. Com problemas, claro é, porque são humanos. Mas conseguir conviver com problemas é a única alternativa real a não conseguir conviver em absoluto, e isso já é milagre suficiente. Alguns árabes que vivem em Israel têm um conflito ideológico com o Estado de Israel, é certo, mas o conjunto dos árabes israelitas não tem conflito social nenhum com os seus concidadãos judeus, e pode-se demonstrar com dados que vivem em melhores condições e fruem de mais direitos do que os árabes de qualquer país vizinho ou próximo.
E ocorreram-me também outras duas ideias intimamente conexas com esta. A primeira: Se o resultado da chamada “Primavera Árabe” fosse (como todos queremos) a criação de Estados modernos, democráticos e avançados em todos esses países, e não (como muitos tememos) a criação de teocracias retrógradas e nada respeitosas com os direitos humanos, necessariamente todos esses Estados vão acabar parecendo-se com Israel. E a segunda: Por muito paradoxal que possa parecer, Israel é a melhor ponte que ocidente pode ter no mundo árabe, porque só ele aprendeu a viver na fronteira entre esses dois mundos. Israel deveria ser, antes que um inimigo dos países árabes, um exemplo a seguir. Porque ele soube conservar da tradição o que dela merece ser salvo: a música, a língua, a arquitectura, as lendas, a arte... Mas soube também desterrar o que dela deve ser desterrado: o controlo das consciências, dos usos e costumes, a discriminação da mulher, o ódio ao diferente e o fanatismo.
Israel é antigo e moderno, ocidental e oriental a um tempo. Como a música de Idan Raichel. E Idan Raichel também é como Israel. Por isso, antes do começo do espectáculo, ele saiu sozinho, num típico gesto intransigente de fascista, a tentar dialogar com aqueles energúmenos, que o retribuíram com desqualificações e com insultos. Mais uma vez: genocida e terrorista. O mais cómico, ou o mais dramático, é que dentro dessas pessoas reconheci algumas que sei que sempre apoiaram as acções terroristas do Exército Guerrilheiro do Pobo Galego Ceibe e que hoje em dia apoiam os projectos genocidas dos aiatolás iranianos. É que ninguém já reparou nisto?: Se o Irão atirar uma bomba nuclear contra Israel, essa bomba não saberá diferençar árabes de judeus, nem respeitará a sinuosa linha de fronteira entre Israel e os territórios palestinianos (O aiatolá Ali Khamenei declarava há pouco que a morte de 60% de judeus na zona justificaria a de 40% de muçulmanos). Irão vai defender a causa palestiniana destruindo a Palestina. Igual que esses pretensos amigos dos palestinianos se concentraram naquela noite fria para tentar impedir, afinal, que uma cantora palestiniana cantasse. Que cantasse com um músico israelita e se abraçasse a ele, e que ambos demonstrassem, nesse gesto, que o convívio é possível, e que a vida e a felicidade dos seres humanos concretos que habitam Israel e a Palestina é muito mais sagrada do que qualquer fronteira e qualquer preconceito ideológico, e que isso só é possível desde a colaboração e o entendimento, e não desde a incitação ao ódio que os donos da verdade, e da porta do Auditório da Galiza, praticavam.
Talvez era isso o que eles não queriam que nós víssemos.
Mas saímos dali mais vivos do que entrámos.
Ver a web de Idan Raichel: http://www.idanraichelproject.com/en/Dos sentidos foi, mas uma revelação, não um engano. Uma noite mágica, cheia de revelações e encantamentos. Uma viagem vibrante por sonoridades aparentemente exóticas, mas que retiniam com ecos familiares no fundo dessa alma nómada que todos os seres humanos devemos ter, mesmo se afinal não temos alma.
Uma noite que não podia acabar melhor, mas que também não podia ter começado pior.
Fora, mas muito longe daquela noite luminosa do interior, havia uns donos da verdade com apitos estridentes a berrarem que aqueles músicos eram genocidas. Não passavam de uma dúzia de pessoas, mas cobriam as arcadas de entrada do auditório com enormes faixas e amplificavam os seus berros com alto-falantes, a exercerem uma violência moral sobre as pessoas que queriam aceder à sala, diante a presença muda da polícia, que parecia não estar disposta a actuar até que a violência moral não se convertesse em física. Vi alguns rostos aflitos, entre o público que acudia. Rostos de dúvida se entrar ou não entrar. Rostos de medo, polo menos ao que dirão. Os donos da verdade faziam engenhosas rimas entre “sionistas” e “terroristas”. Nós, como já tínhamos pago os 12 € do bilhete, entrámos na mesma, julgando que íamos ser degolados ou gaseados. Mas saímos dali mais vivos do que entrámos.
Um dos momentos mais mágicos do concerto foi quando a cantora palestiniana Najla Shami interpretou com eles duas canções, uma em castelhano e outra em árabe (é curioso, mas disse-me mais coisas esta última, especialmente electrizante). Como se vê, um comportamento comparável ao do Apartheid da África do Sul, num espectáculo muito parecido com as grandes demonstrações de massas da Alemanha nazi (como há pessoal que interpreta tudo à risca, direi que isto é ironia, ou antes radiografia do pensamento daqueles que, à porta do edifício, tentaram boicotear o acto).
A humana e musicalmente extraordinária colaboração de Najla Shami, não foi, noutro sentido, tão extraordinária. Foi uma particularidade desta actuação, por ela residir em Santiago, mas não constitui um facto isolado na carreira de Idan Raichel, que actua com outros músicos palestinianos e de muitas diferentes procedências. E não se trata de uma concessão demagógica “para inglês ver” (como se diz no Brasil), porque a sua música é também feita assim. Uma música tão diversa como os músicos que a interpretam. Inspira-se por igual na música etíope, na iemenita, na da liturgia judia... Uma música que se inspira em tantas músicas é uma música que se inspira na música! Tem ares por vezes pop, por vezes de reggae, por vezes jazzísticos, mas de repente um músico tira da sombra um clarinete e levanta-se no ar puxado pela loucura alegre (ou a alegria louca) de um redemoinho de música klezmer cheia de ares centro-europeus ou balcânicos. Nos espectáculos do Idan Raichel’s Project fala-se em inglês, mas canta-se em hebreu, em árabe, em espanhol, em francês, e em línguas que eu desconheço, ou que talvez sejam indecifráveis, se calhar por estarem perdidas, se calhar por não se terem inventado ainda.
Costuma-se enquadrar a música de Idan Raichel dentro da etiqueta de “Músicas do Mundo”, hoje em dia tão na moda, e que quer dizer afinal: “Música de Diferentes Partes do Mundo”, mas no caso de Idan Raichel, a música dele é na verdade “Música do Mundo”, em sentido estrito.
Quando entrámos estavam a criar ambiente com a habitual máquina de fumo. Mas eu acho que era melhor terem espargido no ar areia de desertos, ou quem sabe se de relógios de areia quebrados. Porque é um música que não entende de tempos nem lugares. Oriental e ocidental ao tempo, antiga e moderna ao tempo, uma música com tempo e sem tempo ao tempo. Num momento dado do espectáculo ocorreu-me: “Esta música é como Israel!” . Israel é, pelo menos dentro das suas fronteiras (concedam-me, em aras de um pouco de objectividade, isso no mínimo) um milagre de integração e de convívio. Judeus de origem russa, centro-europeia, norte-africana, falashas da Etiópia, temani do Iémen, árabes muçulmanos, árabes cristãos, beduínos, drusos, bahá’i, imigrantes de muito diferentes origens, línguas e religiões, conseguem conviver. Com problemas, claro é, porque são humanos. Mas conseguir conviver com problemas é a única alternativa real a não conseguir conviver em absoluto, e isso já é milagre suficiente. Alguns árabes que vivem em Israel têm um conflito ideológico com o Estado de Israel, é certo, mas o conjunto dos árabes israelitas não tem conflito social nenhum com os seus concidadãos judeus, e pode-se demonstrar com dados que vivem em melhores condições e fruem de mais direitos do que os árabes de qualquer país vizinho ou próximo.
E ocorreram-me também outras duas ideias intimamente conexas com esta. A primeira: Se o resultado da chamada “Primavera Árabe” fosse (como todos queremos) a criação de Estados modernos, democráticos e avançados em todos esses países, e não (como muitos tememos) a criação de teocracias retrógradas e nada respeitosas com os direitos humanos, necessariamente todos esses Estados vão acabar parecendo-se com Israel. E a segunda: Por muito paradoxal que possa parecer, Israel é a melhor ponte que ocidente pode ter no mundo árabe, porque só ele aprendeu a viver na fronteira entre esses dois mundos. Israel deveria ser, antes que um inimigo dos países árabes, um exemplo a seguir. Porque ele soube conservar da tradição o que dela merece ser salvo: a música, a língua, a arquitectura, as lendas, a arte... Mas soube também desterrar o que dela deve ser desterrado: o controlo das consciências, dos usos e costumes, a discriminação da mulher, o ódio ao diferente e o fanatismo.
Israel é antigo e moderno, ocidental e oriental a um tempo. Como a música de Idan Raichel. E Idan Raichel também é como Israel. Por isso, antes do começo do espectáculo, ele saiu sozinho, num típico gesto intransigente de fascista, a tentar dialogar com aqueles energúmenos, que o retribuíram com desqualificações e com insultos. Mais uma vez: genocida e terrorista. O mais cómico, ou o mais dramático, é que dentro dessas pessoas reconheci algumas que sei que sempre apoiaram as acções terroristas do Exército Guerrilheiro do Pobo Galego Ceibe e que hoje em dia apoiam os projectos genocidas dos aiatolás iranianos. É que ninguém já reparou nisto?: Se o Irão atirar uma bomba nuclear contra Israel, essa bomba não saberá diferençar árabes de judeus, nem respeitará a sinuosa linha de fronteira entre Israel e os territórios palestinianos (O aiatolá Ali Khamenei declarava há pouco que a morte de 60% de judeus na zona justificaria a de 40% de muçulmanos). Irão vai defender a causa palestiniana destruindo a Palestina. Igual que esses pretensos amigos dos palestinianos se concentraram naquela noite fria para tentar impedir, afinal, que uma cantora palestiniana cantasse. Que cantasse com um músico israelita e se abraçasse a ele, e que ambos demonstrassem, nesse gesto, que o convívio é possível, e que a vida e a felicidade dos seres humanos concretos que habitam Israel e a Palestina é muito mais sagrada do que qualquer fronteira e qualquer preconceito ideológico, e que isso só é possível desde a colaboração e o entendimento, e não desde a incitação ao ódio que os donos da verdade, e da porta do Auditório da Galiza, praticavam.
Talvez era isso o que eles não queriam que nós víssemos.
Mas saímos dali mais vivos do que entrámos.
quarta-feira, fevereiro 15, 2012
Compostela non é París
- Máis de 6.000 mortos (en Siria) e só 500 manifestantes en París
- A causa do frío?
Tamén hai que recoñecer que en Francia, e máis en París, hai moita poboación de orixe árabe. Pero aínda así, onde están as belas almas da nosa esquerda, os artistas comprometidos, os flotilleros do Free Siria, os arabistas profesionais, os indignados coa política internacional, os publicistas das "revolucións árabes"...?
Claro que aquí tamén vai frío e e debe ser por iso que no lugar de denunciar a represión en Siria algúns prefiren chamar ao boicot en Compostela da actuación dun "perigoso músico" israelí...
domingo, fevereiro 12, 2012
Pensar é de dereitas
Por Pilar Rahola
www.pilarrahola.com
Que fariamos sen eses gurús de esquerdas que nos din o que debemos debater e pensar? Sen dúbida o mundo sería menos divertido, aínda que bastante máis intelixente. Son xentes alimentadas nas ubres do estalinismo, cando as ideas só podían xurdir do buró político. Abaixo o debate, viva a consígna!, non fóra caso de que os cidadáns chegarán libremente ás súas propias conclusións. Neste país noso, onde eses líderes da dogma aínda teñen un certo percorrido, hai temas que non poden ser debatidos. Deben ser estigmatizados e sepultos baixo capas de pensamento dirixido polos comisarios políticos. Pensar, debater? Iso é de dereitas! Para que debater ideas se xa temos a sor Maruja Torres!
O último exemplo, como non?, vén da man dun ciclo de conferencias de Amics da Unesco sobre Israel. Titulado "Els dilluns d'Israel", analiza a realidade dese pequeno país ao longo de dez conferencias. Pero as boas xentes da Unesco cometeron un grave pecado, condenado no catecismo do bo progre coa pena do estigma: quixeron escoitar, por unha vez, alén. Despois dun ciclo de conferencias sobre Palestina, que ninguén tentou boicotear, nin enviar ao inferno, a pesar de que o adestramento de nenos para o odio ou a inculcación do islamismo fundamentalista ou a negación dos dereitos básicos dos seus cidadáns por parte de Hamas darían para moito. Pero ninguén se presentou con pancartas contra as bombas humanas ou o financiamento do terrorismo por parte de Irán ou a corrupción xeneralizada. Ninguén escribiu cartas, nin tentou parar o ciclo, nin negou o dereito á palabra. Pero con Israel topamos, e aquí o dereito á palabra vaise polo garete da intransixencia progre, que non por ser progre é menos intransixente. E foi así como na primeira conferencia do profesor Xavier Torrens sobre a democracia israelí apareceron sete furibundos berrando e enarbolando pancartas nas que podíanse ler comparacións dos israelís cos nazis ou os racistas surafricanos. Na sala había descendentes de Auschwitz e mesmo un cidadán negro que sufrira o apartheid e que, por suposto, non entendía nada. Nos días previos todas as entidades ricamente subvencionadas nas épocas gloriosas de IC pediron o boicot e dona Maruja capitaneou ás hostes da liberdade de expresión. Só hai unha voz e unha realidade e quen se desvie merece o ostracismo. E estes son os que din defender a Palestina? Desculpen, estes son residuos intransixentes que teñen medo á diversidade de opinión e que basean a súa razón na negación do pensamento, quizais porque cando hai reflexión libre, o prexuízo e a mentira caen polo seu propio peso.
Por certo, os mortos a mans do amigo socialista sirio tamén merecen o boicot? Anda ya, Maruja!
.
www.pilarrahola.com
Que fariamos sen eses gurús de esquerdas que nos din o que debemos debater e pensar? Sen dúbida o mundo sería menos divertido, aínda que bastante máis intelixente. Son xentes alimentadas nas ubres do estalinismo, cando as ideas só podían xurdir do buró político. Abaixo o debate, viva a consígna!, non fóra caso de que os cidadáns chegarán libremente ás súas propias conclusións. Neste país noso, onde eses líderes da dogma aínda teñen un certo percorrido, hai temas que non poden ser debatidos. Deben ser estigmatizados e sepultos baixo capas de pensamento dirixido polos comisarios políticos. Pensar, debater? Iso é de dereitas! Para que debater ideas se xa temos a sor Maruja Torres!
O último exemplo, como non?, vén da man dun ciclo de conferencias de Amics da Unesco sobre Israel. Titulado "Els dilluns d'Israel", analiza a realidade dese pequeno país ao longo de dez conferencias. Pero as boas xentes da Unesco cometeron un grave pecado, condenado no catecismo do bo progre coa pena do estigma: quixeron escoitar, por unha vez, alén. Despois dun ciclo de conferencias sobre Palestina, que ninguén tentou boicotear, nin enviar ao inferno, a pesar de que o adestramento de nenos para o odio ou a inculcación do islamismo fundamentalista ou a negación dos dereitos básicos dos seus cidadáns por parte de Hamas darían para moito. Pero ninguén se presentou con pancartas contra as bombas humanas ou o financiamento do terrorismo por parte de Irán ou a corrupción xeneralizada. Ninguén escribiu cartas, nin tentou parar o ciclo, nin negou o dereito á palabra. Pero con Israel topamos, e aquí o dereito á palabra vaise polo garete da intransixencia progre, que non por ser progre é menos intransixente. E foi así como na primeira conferencia do profesor Xavier Torrens sobre a democracia israelí apareceron sete furibundos berrando e enarbolando pancartas nas que podíanse ler comparacións dos israelís cos nazis ou os racistas surafricanos. Na sala había descendentes de Auschwitz e mesmo un cidadán negro que sufrira o apartheid e que, por suposto, non entendía nada. Nos días previos todas as entidades ricamente subvencionadas nas épocas gloriosas de IC pediron o boicot e dona Maruja capitaneou ás hostes da liberdade de expresión. Só hai unha voz e unha realidade e quen se desvie merece o ostracismo. E estes son os que din defender a Palestina? Desculpen, estes son residuos intransixentes que teñen medo á diversidade de opinión e que basean a súa razón na negación do pensamento, quizais porque cando hai reflexión libre, o prexuízo e a mentira caen polo seu propio peso.
Por certo, os mortos a mans do amigo socialista sirio tamén merecen o boicot? Anda ya, Maruja!
.
ELS DILLUNS D´ISRAEL
quarta-feira, fevereiro 08, 2012
Este sábado en Compostela: Idan Raichel Project no Auditorio de Galicia (21hs)
Chalomot Shel Acherim
er="0" allowfullscreen>
Hakol Over
Mi´ma´Makin
Live in Berlin
The Idan Raichel Project - Back to Jerusalem - הפרויקט של עידן רייכל
terça-feira, fevereiro 07, 2012
O antisemitismo e Siria
Por Afonso Vázquez-Monxardín
O espantoso silencio actual dos grupos pacifistas, dos organizadores e flotillas “da liberdade” que trataban de chegar a Gaza non para impulsar á resolución do conflito entre Israel e os palestinos senón promover a súa internacionalización, a actual parálise da monocorde intelectualidade supostamente progresista, o comportamento diario dos que pensan que o fulard é de dereitas e a kuffiya palestina de esquerdas, o cruel silencio colectivo que mantemos ante o masacre constante, lento, firme do goberno de Siria contra o seu pobo, todas estas cousas xuntas e outras moitas, amósannos cunha claridade meridiana a fría cara do pacifismo e do antisemitismo.
Si. Lembremos. Israel abandonou Gaza en 2005 e deixouna en mans palestinas. Daquela colleu o mando Hamás. E coa operación chumbo fundido (2008-9) Israel pretendía silenciar os miles de foguetes que lle chegaban ao seu territorio desde aquela data. Nese momento, ruxiu o inxenuo e manipulable pacifismo europeo. Ese movemento que representa unha forma de cuestionar a ética e o sistema de liberdades occidental desde a comodidade burguesa do San Germain parisino, da Latina madrileña, ou dos pubs da zona vella de Compostela. E a actitude non pode ser máis básica: somos culpables da nosa historia e do noso papel no mundo. E promóvese unha forzada proximidade cos inimigos dos nosos inimigos eternos. Neste caso, proximidade cos inimigos dos xudeus. E non importa que o modelo de sociedade destes aliados de ocasión, ou sexa o modelo de respecto polas liberdades colectivas, de mulleres e homes, sexa algo abominable aos nosos ollos. Si. Nunca iremos alá. Aquí estamos cómodos para poder deostar o noso presente, a nosa historia e pontificar sobre o comportamento dos que tratan de defender o sistema de liberdades occidentais en terras de conflito. O pacifismo de kuffiya ao pescozo co seu discurso entrefrebado de hipismo indignado e antisistema, onde está agora que o goberno de Siria masacra ao seu pobo de forma inmisericorde en Homs, Ugarit, Alepo ou Damasco? Van máis de 6.000 mortos no último ano. Non valen nada estes mortos sirios? A verdade é que todo é moi complexo. Non ten ese pacifismo ningún interese en condenar o poder sirio. Protexeu por moitas décadas aos seus protexidos, a Hamás en Gaza, a Hizbulá no Líbano. Opúxose sempre aos avances das negociacións de paz. Coma as flotillas. Hamás, coa súa sede central en Damasco, foi sempre a grande protexida dos sistema sirio. Agora, claro, non pode nin quere promover a súa condena. Marchan de Damasco, caladamente, mentres buscan outro sponsor. Se cadra Qatar. Como o Barça. Os sirios tamén están sós ante as súas embaixadas. Hamás move aos seus peóns en ocidente para que non haxa condenas na rúa. Calan. E con eles, os pacifistas europeos. Ollan para outro lado e non ven o sangue dos cidadáns sirios que non queren ser menos que os exipcios, que os alxerianos, que os tunecinos e queren buscar o seu camiño na historia. Eu témolles ese camiño, pero eles están esquecidos de todos. Pobre Siria.
Si. Lembremos. Israel abandonou Gaza en 2005 e deixouna en mans palestinas. Daquela colleu o mando Hamás. E coa operación chumbo fundido (2008-9) Israel pretendía silenciar os miles de foguetes que lle chegaban ao seu territorio desde aquela data. Nese momento, ruxiu o inxenuo e manipulable pacifismo europeo. Ese movemento que representa unha forma de cuestionar a ética e o sistema de liberdades occidental desde a comodidade burguesa do San Germain parisino, da Latina madrileña, ou dos pubs da zona vella de Compostela. E a actitude non pode ser máis básica: somos culpables da nosa historia e do noso papel no mundo. E promóvese unha forzada proximidade cos inimigos dos nosos inimigos eternos. Neste caso, proximidade cos inimigos dos xudeus. E non importa que o modelo de sociedade destes aliados de ocasión, ou sexa o modelo de respecto polas liberdades colectivas, de mulleres e homes, sexa algo abominable aos nosos ollos. Si. Nunca iremos alá. Aquí estamos cómodos para poder deostar o noso presente, a nosa historia e pontificar sobre o comportamento dos que tratan de defender o sistema de liberdades occidentais en terras de conflito. O pacifismo de kuffiya ao pescozo co seu discurso entrefrebado de hipismo indignado e antisistema, onde está agora que o goberno de Siria masacra ao seu pobo de forma inmisericorde en Homs, Ugarit, Alepo ou Damasco? Van máis de 6.000 mortos no último ano. Non valen nada estes mortos sirios? A verdade é que todo é moi complexo. Non ten ese pacifismo ningún interese en condenar o poder sirio. Protexeu por moitas décadas aos seus protexidos, a Hamás en Gaza, a Hizbulá no Líbano. Opúxose sempre aos avances das negociacións de paz. Coma as flotillas. Hamás, coa súa sede central en Damasco, foi sempre a grande protexida dos sistema sirio. Agora, claro, non pode nin quere promover a súa condena. Marchan de Damasco, caladamente, mentres buscan outro sponsor. Se cadra Qatar. Como o Barça. Os sirios tamén están sós ante as súas embaixadas. Hamás move aos seus peóns en ocidente para que non haxa condenas na rúa. Calan. E con eles, os pacifistas europeos. Ollan para outro lado e non ven o sangue dos cidadáns sirios que non queren ser menos que os exipcios, que os alxerianos, que os tunecinos e queren buscar o seu camiño na historia. Eu témolles ese camiño, pero eles están esquecidos de todos. Pobre Siria.
segunda-feira, fevereiro 06, 2012
Xira galega de Ana Alcaide
Esta semana estará de xira por Galicia a cantante de música xudeu-sefardí Ana Alcaide
9 Febreiro xoves: Sede SGAE, en Santiago de Compostela
21:00 h
10 Febreiro venres: Sala Liceum, O Porriño
10 Febreiro venres: Sala Liceum, O Porriño
23:30 h.
11 Febreiro sábado: Teatro Principal de Ourense
11 Febreiro sábado: Teatro Principal de Ourense
20:30 h.
domingo, fevereiro 05, 2012
Goebbels Goes To Pallywood
Fotografía presentada polos medios palestinos como dun suposto soldado israelí pisando a unha cativa palestinaPor Júlio Béjar
A image agonizante de Muhammad al-Dura nos braços do seu pai, manipulada pela autoridade palestiniana com a anuência da cadeia de TV France 2, agitada freneticamente durante meses dia tras dia pela dirigência árabe e os seus sócios antisionistas, ou a desta rapariga pisoteada com violência no ventre, quizá pelo seu próprio pai, que também se tem verificado nas últimas horas como uma burda manipulação, exortando às crianças palestinianas a converter-se em mártires, não faz senão deixar em evidência o ponto nauseabundo a que a causa palestiniana se tem degradado até ficar reduzida a uma monstrosa exaltação do culto à morte.
O nome de Al-Dura foi utilizado e invocado pela chusma enfurezida que desquartizou vivos a dois soldados reservistas em Ramala, na filmação em que Bin Laden reivindicou a massacre do 11-S, e no vídeo ante o que Daniel Pearl foi degolado por umas bestas islamistas como um indefenso cordeiro.
Dos 5000 palestinianos supostamente massacrados em Jenin no Abril de 2002, soubemos, tempo depois, que a cifra de baixas no enfrontamento armado apenas fora de 52 milicianos –por 23 vítimas no bando israeli. Mas o efecto procurado já surtira efecto.
A elaboração e difusão destes vulgares libelos de propaganda názi, com a cumplizidade imprescindível dos compungidos Saramagos de turno e da prática totalidade dos mass media -onde estes desalmados prostituem às suas crianças mortas ou violentadas como se fossem simples trofeus de caza ou embutidos numa sinistra enredadeira de explossivos- têm objectivos tão conhecidos como velhos: promover a indiferença às crescentes agressões contra a comunidade judia em muitos países do mundo. E criminalizar o Estado de Israel, claro; até o ponto de equipará-la no discurso dalguns dirigentes occidentais com a enlouquecida espiral armamentista e repressiva da república iraniana.
Sermos rigorosamente intransigentes na denûncia e exigência duma informação veraz e contrastada acaso não seja a menor das empressas a que estamos convocados os que nos sentimos em déveda com o povo judeu, os que nos negamos a permanecer indiferentes ante a criminal ameaça que se cerne nesta hora sobre o Estado amigo de Israel.
Os valores que defendemos são infinitamente superiores. E contamos com a força da razão.
A image agonizante de Muhammad al-Dura nos braços do seu pai, manipulada pela autoridade palestiniana com a anuência da cadeia de TV France 2, agitada freneticamente durante meses dia tras dia pela dirigência árabe e os seus sócios antisionistas, ou a desta rapariga pisoteada com violência no ventre, quizá pelo seu próprio pai, que também se tem verificado nas últimas horas como uma burda manipulação, exortando às crianças palestinianas a converter-se em mártires, não faz senão deixar em evidência o ponto nauseabundo a que a causa palestiniana se tem degradado até ficar reduzida a uma monstrosa exaltação do culto à morte.
O nome de Al-Dura foi utilizado e invocado pela chusma enfurezida que desquartizou vivos a dois soldados reservistas em Ramala, na filmação em que Bin Laden reivindicou a massacre do 11-S, e no vídeo ante o que Daniel Pearl foi degolado por umas bestas islamistas como um indefenso cordeiro.
Dos 5000 palestinianos supostamente massacrados em Jenin no Abril de 2002, soubemos, tempo depois, que a cifra de baixas no enfrontamento armado apenas fora de 52 milicianos –por 23 vítimas no bando israeli. Mas o efecto procurado já surtira efecto.
A elaboração e difusão destes vulgares libelos de propaganda názi, com a cumplizidade imprescindível dos compungidos Saramagos de turno e da prática totalidade dos mass media -onde estes desalmados prostituem às suas crianças mortas ou violentadas como se fossem simples trofeus de caza ou embutidos numa sinistra enredadeira de explossivos- têm objectivos tão conhecidos como velhos: promover a indiferença às crescentes agressões contra a comunidade judia em muitos países do mundo. E criminalizar o Estado de Israel, claro; até o ponto de equipará-la no discurso dalguns dirigentes occidentais com a enlouquecida espiral armamentista e repressiva da república iraniana.
Sermos rigorosamente intransigentes na denûncia e exigência duma informação veraz e contrastada acaso não seja a menor das empressas a que estamos convocados os que nos sentimos em déveda com o povo judeu, os que nos negamos a permanecer indiferentes ante a criminal ameaça que se cerne nesta hora sobre o Estado amigo de Israel.
Os valores que defendemos são infinitamente superiores. E contamos com a força da razão.
sexta-feira, fevereiro 03, 2012
Pinturas para a Shoáh
"Santos inocentes"
"Sagrada familia"
"Gas".
O pasado día 26 de xaneiro, o artista catalán Eppo Cardelo inaugurou na galería de arte do King's College en Murcia, unha exposición na que presenta os seus novos traballos expresionistas sob o título xeral de "Eppocalipsis". (Para máis información sobre a exposición podes ver na seguinte ligazón: http://www.kcmurcia.es/en/noticias/kings-college-opens-art-gallery-26th-january-2012 . Presentáronse varios traballos inéditos entre os cales destacan, coincidindo coa conmemoración internacional do día do Holocausto, tres impactantes pinturas en homenaxe ás vítimas da Shoah.
quinta-feira, fevereiro 02, 2012
Goebbels con internet
Por Pilar Rahola
Que faría Goebbels, o feroz evanxelista do nazismo, se dispuxese de televisións por satélite e internet? É dicir, canta máis eficacia na súa propaganda violenta tería conseguido? Sen dúbida a capacidade planetaria das autoestradas da comunicación sería unha impoñente ferramenta para Goebbels, o home que esculpiu para a historia a idea de que unha mentira repetida mil veces convértese en verdade. O seu imperio de falsidades e populismo descarnado foron a base do asasinato masivo de millóns de xudeus. E tamén o fundamento da sedución que o nazismo produciu en millóns de alemáns.
Pero Goebbels non viviu na era de internet e, aínda que a súa eficacia foi letal, aínda sería maior se dominase os novos medios de comunicación. Quizais conseguiría a miles de papanatas polo mundo, seducidos polo seu verbo atroz. O de Goebbels ou o de calquera dos ditadores que afundiron ao século XX nos seus abismos máis escuros, entre eles, por suposto, o outro gran asasino da historia recente, Josef Stalin. Por suposto internet presenta a outra cara da moeda, e o seu uso por parte das vítimas tamén é unha grande vía de escape e, ás veces, incluso unha ferramenta definitiva. Aí están os blogs de disidentes cubanos ou iranianos, ou a Facebook Revolution das primaveras árabes, aínda que fosen unha pequena chama de liberdade que está languidecendo perigosamente. Pero a pesar da forza libertaria destas novas formas de comunicación, tamén son a ferramenta máis poderosa que tivo nunca a ignorancia, a intolerancia e a opresión.
Ben o sabe Ahmadineyad, que acaba de inaugurar unha televisión por satélite en español para poder vehicular a súa propaganda aos 500 millóns de hispanofalantes. Hispan TV chámase o procreo e foi bautizado polos padriños da Internacional traxicómica, os chamados bolivarianos, sen permiso de Bolívar. Cuba, Nicaragua, Venezuela e Bolivia aplaudiron os primeiros pasos do chiismo integrista na lingua de Cervantes e así fixeron a súa enésima homenaxe á deusa da estupidez. Xa escribín noutras ocasións do esperpento ideolóxico que pode levar a conciliar ás pseudorevolucions chavistas co fundamentalismo islámico, pero a extrema esquerda, iqual que a extrema dereita, sempre tende ao esperpento. E non esquezamos que o islamismo e os bolivarianos atópanse no mesmo odio aos valores da liberdade. Da man, pois, destes aprendices de bruxo, o chiismo violento tenta instalarse no imaxinario hispano, especialmente no suramericano, onde atopou terra abonada para o seu xerme. De feito, é o lugar onde máis está a proxectar a súa sinistra sombra. O peor non é que o totalitarismo pode potenciar a súa propaganda con impunidade. O peor é que probabelmente non nos importa.
Pero Goebbels non viviu na era de internet e, aínda que a súa eficacia foi letal, aínda sería maior se dominase os novos medios de comunicación. Quizais conseguiría a miles de papanatas polo mundo, seducidos polo seu verbo atroz. O de Goebbels ou o de calquera dos ditadores que afundiron ao século XX nos seus abismos máis escuros, entre eles, por suposto, o outro gran asasino da historia recente, Josef Stalin. Por suposto internet presenta a outra cara da moeda, e o seu uso por parte das vítimas tamén é unha grande vía de escape e, ás veces, incluso unha ferramenta definitiva. Aí están os blogs de disidentes cubanos ou iranianos, ou a Facebook Revolution das primaveras árabes, aínda que fosen unha pequena chama de liberdade que está languidecendo perigosamente. Pero a pesar da forza libertaria destas novas formas de comunicación, tamén son a ferramenta máis poderosa que tivo nunca a ignorancia, a intolerancia e a opresión.
Ben o sabe Ahmadineyad, que acaba de inaugurar unha televisión por satélite en español para poder vehicular a súa propaganda aos 500 millóns de hispanofalantes. Hispan TV chámase o procreo e foi bautizado polos padriños da Internacional traxicómica, os chamados bolivarianos, sen permiso de Bolívar. Cuba, Nicaragua, Venezuela e Bolivia aplaudiron os primeiros pasos do chiismo integrista na lingua de Cervantes e así fixeron a súa enésima homenaxe á deusa da estupidez. Xa escribín noutras ocasións do esperpento ideolóxico que pode levar a conciliar ás pseudorevolucions chavistas co fundamentalismo islámico, pero a extrema esquerda, iqual que a extrema dereita, sempre tende ao esperpento. E non esquezamos que o islamismo e os bolivarianos atópanse no mesmo odio aos valores da liberdade. Da man, pois, destes aprendices de bruxo, o chiismo violento tenta instalarse no imaxinario hispano, especialmente no suramericano, onde atopou terra abonada para o seu xerme. De feito, é o lugar onde máis está a proxectar a súa sinistra sombra. O peor non é que o totalitarismo pode potenciar a súa propaganda con impunidade. O peor é que probabelmente non nos importa.
Israel: o segundo país mellor educado
Israel é o segundo país máis culto do mundo, según un informe publicado pola Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico (OCDE). Dacordo ao informe, o 78% do diñeiro investido na educación en Israel é con fondos públicos, mentras que o 45% da poboación de Israel ten un título universitario. Segundo o informe, os dez estados do mundo de mellor nível de educación son: Canadá, Israel, Xapón, USA, Nova Zelanda, Corea do Sur, Noruega, o Reino Unido, Australia e Finlandia.
quarta-feira, fevereiro 01, 2012
Rosa Zaragoza en Galicia
A cantante catalana de música xudeu-sefardí Rosa Zaragoza estará os vindeiros días 17, 18 e 19 de Febreiro en Galicia
CANTAR Y BAILAR, NACER RENACER en Vigo, 18 e 19 de Febreiro.
Información sobre o obradoiro: 17 de febreiro ás 19:00 h. presentación en Vigo.
18 e 19 obradoiro intensivo de 10:00h a 20:00h. en Moaña
Lugar do obradoiro:
Asociación cultural
Latexo
Avd. Xosé Costa Alonso, nº 30, 1ºB
Moaña, Pontevedra.
Hai que levar: unha saia para bailar e roupa cómoda. (os homes tamén)
Prezo: 130€ - Data límite de inscrición:
13 de febreiro
Para formalizala haberá que facer unha paga e sinal de 50€ na conta de EOMAIA, La Caixa
nº 2100/4793/81/0200040245
pon en concepto o teu nome e as iniciais ORZ.
Assinar:
Postagens (Atom)