Visita á Viena xudía

Viena xudia

View more presentations from GZ-Israel

Da man de Carlos Galansky, Carlos Penela e Ilana Steiner

Jorge Semprún. Praga revisitada

Disparos masivos de mísiles cara a Israel desde Gaza

Máis de 20 foguetes foron disparados contra Israel desde Gaza hoxe sábado.

O pasado mércores, as Brigadas Al Quds (brazo armado da Yihad Islámica) romperon a tregua cun mísil de tipo Grad disparado desde Gaza contra a cidade de Ashdod. Como resposta, a Forza Aérea israelí atacou este sábado a un comando da Yihad nunha base terrorista matando a cinco dos seus membros. Entre os 5 mortos pola resposta israelí figura Ahmed Sheij Jalil, un veterano dirixente das Brigadas Al Quds. Logo, os terroristas lanzaron esta tarde e noite un ataque masivo contra poboacións do sur de Israel (Ashdod, Ashkelon, Sderot, Kiryat Malaji, Ofakim, Gan Yavne e Eshkol entre elas), provocando un morto e múltiples feridos. En Ashdod, cidade costeira situada a uns 30 quilómetros ao sur de Tel Aviv, impactaron catro foguetes, un deles preto dun edificio de vivendas, causando feridas leves a unha persoa e varios incendios. Nesa mesma cidade outro foguete caeu nunha escola, aínda que non causou danos materiais nin persoais por caer no patio. Outro proxectil explotou na localidade de Gan Yavne, próxima a Ashdod, e causou feridas leves de metralla nas pernas a un home de 40 anos. Dous foguetes máis caeron nas proximidades de Eshkol, ao noroeste do deserto do Neguev, sen provocar danos, e máis tarde outro preto da cidade de Ber Sheva. Segundo informan os medios israelís, os sistemas de defensa antiaérea conseguiron interceptar varios foguetes antes de que caesen en Ber Sheva, a capital do Negev, ao leste da franxa de Gaza.

Comunicado do Exército israelí
"O comando terrorista alcanzado estaba a se preparar para disparar un mísil de longo alcance e é o responsábel do disparo dun mísil Grad contra o sur de Israel o pasado mércores", comunicou o Exército israelí. O Estado Maior do Exército israelí analiza a situación de emerxencia así como posíbeis respostas aos mísiles da Yihad islámica.
Protección Civil ordenou aos habitantes do sur de Israel que non se afastarse dos refuxios. "O noso ataque ao mediodía non foi como resposta ao mísil do mércores contra Ashdod senón para evitar o disparo de mísiles dese comando terrorista", manifestaron fontes militares a medios locais.
O Ministro de Exteriores israelí, Avigdor Lieberman, asegurou esta tarde que o seu Goberno "non busca unha confrontación cos palestinos e non quere tensar a situación" pero advertiu de que "non podemos tolerará máis ataques" contra Israel "sen unha resposta". "Espero que os ataques cesen esta noite coa axuda dos países veciños, a comunidade internacional e a Autoridade Palestina, do contrario haberá consecuencias nos próximos días", dixo Lieberman. Varios grupos palestinos reivindicaron esta tarde o lanzamento de ducias de mísiles, foguetes e morteiros sobre o sur e o centro de Israel.
Faleceu un dos feridos en Ashkelon
Un home que resultara ferido polo disparo dun morteiro na súa casa de Ashkelon faleceu por mor desas feridas na noite do sábado, mentres era atendido no Hospital Barzilai desa cidade. Nas cidades de Gan Yavne e Ashdod suman 24 feridos de diversa consideración.

Imaxe difundida desde Gaza na que pode verse o disparo de varios fogetes

O catalanismo de esquerdas e Israel

Por Joan Pérez i Ventanyol

Texto da presentación do libro "L’exemple dels jueus. El catalanisme d’esquerres i la seva visió del poble jueu, del sionisme i del conflicte a Palestina (1928-1936), O exemplo dos xudeus. O catalanismo de esquerdas e a súa visión do pobo xudeu, do sionismo e do conflito en Palestina (1928-1936)", que ven de publicar Joan Pérez i Ventanyol. O acto celebrouse na Sala de actos do Memorial Democrátic de Barcelona o pasaso 16 de xullo e foi presentado pola profesora Tessa Calders e polo historiador Joan B. Culla, director da investigación.

Boa noite. Moitas grazas pola vosa asistencia ao acto de presentación deste libro. Ante todo, quero dar as grazas, teño que dar persoalmente e pública as grazas ao Memorial Democrátic por permitir que a presentación do libro se puidese facer nesta sala e neste espazo. Tamén quero agradecer especialmente ao Institut d´Estudis Mon Juïc a vontade, a predisposición e o esforzo que fixo para que a edición deste libro fose posíbel, e tamén para facer posíbel a súa presentación hoxe, aquí. Mencionar, xa que logo, de xeito especial e dar o meu agradecemento a Tessa Calders e a Esperança Valls pola súa insistencia en dar saída pública ao que era, inicialmente, unha investigación universitaria en historia contemporánea. E en último lugar, e non por iso menos importante, tamén é necesario que faga mención especial a quen foi o director da investigación, sen cuxo apoio non sería posíbel todo este traballo, todo este esforzo. O profesor Joan Culla, a través das súas observacións, anotacións, das súas referencias e dos seus consellos soubo trazar e dar saída ás inquedanzas dun estudante de doutoramento nun tema de investigación que parecía complicado, difícil e, aínda, naqueles momentos, pouco traballado. Tamén, a el, moitas grazas.
Ben, pola súa banda, do libro non quero destacar algo que xa estea no texto, non quero dicir nada do que atoparedes explicado no traballo. Quero que sexa unha sorpresa para os posíbeis lectores e para os interesados no tema e no libro. Por tanto, o que farei é explicar un feito, unha cuestión, unha hipótese que no libro insinúase pero que non fica demasiado explicada, non se desenvolve. De feito, non se explica esta cuestión porque non é o obxectivo principal de libro. O obxectivo, a finalidade inicial da investigación veu determinada por unha cuestión, por unha pregunta que nos fixemos sen saber, entón, o que nos atopariamos. Certamente había algunhas referencias, algúns autores, entre eles o mesmo profesor Culla, que intuíran algo, que sospeitaban algo do que queriamos procurar, mais non coñeciamos nin a magnitude nin a calidade do que esperabamos atopar.
Así, a pregunta que nos plantexamos inicialmente, a cuestión que queriamos investigar, o que queriamos responder era "Que é todo o que se dixera sobre o relacionado co mundo xudeu durante o período da Segunda República". Por tanto, agora xa tiñamos a cuestión a resolver. A pregunta que facer. Pero facíanos falta atopar un suxeito ao que facer esta pregunta, para preguntarlle o que nos expuñamos. Tiña que ser un suxeito bastante definido, bastante coherente e que fose representativo dun grupo ideolóxico e político da Catalunya daqueles anos. Como se pode ver no título do libro, finalmente, decantámonos polo catalanismo de esquerdas. E que se entende, que entendemos por catalanismo de esquerdas? Pois entendemos que era aquel movemento nacionalista catalanista que se situaba á esquerda do rexionalismo conservador e que se presentaba como unha proposta de raíz liberal, progresista e republicana. Por tanto, destacan agrupacións políticas e partidos dos anos trinta como Acció Catalá Republicana, Esquerra Republicana de Catalunya ou o Grup de "L´Opinió".
Agora xa tiñamos o suxeito sobre o que facerlle a pregunta que nos expuxemos inicialmente. Xa tiñamos a formulación para iniciar a investigación: "Que é o que dixera o catalanismo de esquerdas sobre todo o relacionado co mundo dos xudeus durante período da Segunda República". Só tiñamos que atopar as fontes, os elementos, os instrumentos que nos permitisen ver e analizar que é o que se dixera desde o catalanismo de esquerdas de todas as cuestións xudías durante aqueles anos. Non só que se dixera senón tamén como se dixera.
A base documental principal, é dicir, a fonte de información principal que utilizamos, foi a procura exhaustiva, sistemática, día a día, semana a semana, mes a mes, e ano a ano nos principais diarios do catalanismo de esquerdas. Buscar referencias, artigos ou novas que fixesen mención a calquera cuestión xudía en cabeceiras tan representativas deste catalanismo como La Publicitat, La Humanitit, L´Opinió, La Nau, o semanario Mirador e La Rambla. Despois, como fonte máis secundaria, tamén buscamos referencias nalgunhas obras, algúns libros publicados aqueles anos que tamén se referiron a algún aspecto xudeu desde unha perspectiva catalá de esquerda.
O resultado da procura de información durou varios meses. E unha vez feita xa podiamos pasar a analizar todas estas referencias para ver e entender que imaxe e que discurso construíuse aqueles anos vinte e trinta sobre o mundo xudeu. Pero tamén feita esta procura exhaustiva tivemos unha nova sorpresa.

Que? Sorprendeunos a grande cantidade de referencias que atopamos dentro desa prensa do catalanismo de esquerdas e que falaban sobre cuestións xudías. Atopamos unha multitude de artigos de opinión, de noticias, de reportaxes, de entrevistas sobre cuestións relacionadas co pobo xudeu. Desta forma, xerounos unha nova pregunta. Unha nova cuestión que se nos expuxo unha vez vimos que atoparamos tantos artigos. Que pregunta? Como é que atopabamos tantas referencias sobre os xudeus aqueles anos na prensa do catalanismo de esquerdas? Por que se falou tanto dos xudeus nos anos vinte e trinta en Catalunya?
A miña hipótese de por que se falou tanto de cuestións relacionadas coa realidade xudía no libro só se anuncia. A hipótese é que nos anos vinte e trinta do século XX houbo en Catalunya a confluencia de diferentes factores e varios elementos que puxeron de relevo a temática xudía, que puxeron en primeira liña de noticia o tema xudeu. Unha converxencia de factores que impulsaron, puxeron de relevo e "pór de moda" aos xudeus na Catalunya daqueles anos. Pero que factores eran. Que elementos eran?
A visión europeísta do catalanismo

Ante todo, hai un factor máis transversal, máis propio do catalanismo, como é o da tradicional visión europeísta que sempre tivo o nacionalismo catalán. Desde as primeiras aparicións do catalanismo político pódense observar referencias e alusións a outros exemplos nacionais que nalgúns casos eran vistos como un espello polo nacionalismo catalán. Por exemplo, o caso de Irlanda ou Checoslovaquia foron paradigmáticos nos anos 20 e 30. Foron vistos como posíbeis exemplos para Catalunya. Por tanto, se eran contemplados outros nacionalismos ou outras experiencias de reivindicación nacionais, por que non podía ser probábel que tamén se contemplase a causa do sionismo, a causa do nacionalismo xudeu? Por que había de ser unha excepción?
O interese histórico polo pasado xudeu en Catalunya

Outro dos factores de confluencia aqueles anos foi o manifesto interese histórico que desde inicios do século XX houbo en Catalunya sobre o pasado medieval dos xudeus cataláns. Era un novo interese histórico, historiográfico que centrouse sobre todo en facer unha interpretación da relación coas comunidades xudías na Catalunya medieval. Diferentes autores, diferentes historiadores ofreceron en xeral un discurso histórico positivo da presenza xudía na Catalunya medieval. Unha interpretación positiva que dicía que eran unhas comunidades que achegaron, influencia, riqueza, prosperidade e coñecemento na expansión da sociedade catalá medieval. E tamén, neste sentido, recoñeceuse e presentouse como negativa para o desenvolvemento de Catalunya a expulsión definitiva destas comunidades no século XV.
A presenza de cataláns de viaxe en Palestina e en Oriente Próximo

Outro dos factores que coincidiu aqueles anos, os anos 20 e 30, foi a importante presenza de cataláns en Palestina e na zona de Oriente Próximo. Estes cataláns foron a Terra Santa, algúns para facer turismo, outros negocios, outros acudiron para estudo, ou en misión diplomática ou tamén nunha viaxe de perspectiva relixiosa para ir visitar os Lugares Santos ... Unha viaxe dese tipo era como unha aventura, e moitos destes viaxeiros xeraron unha especie de literatura de viaxe ou memorias de viaxe sobre a súa experiencia naqueles territorios. Moitos destes viaxeiros escribiron e publicaron libros e memorias sobre a súa experiencia en Palestina. E que plasmaban nestes libros? En boa parte dos casos, explicaron o que se atoparon na zona: Explicaron a presenza de xudeus sefardíes, de orixe española, en diferentes países de Oriente Próximo. Por outra, tamén escribiron sobre a realidade da inmigración xudía sionista en Palestina. E, por suposto, tamén explicaron os choques e os disturbios entre xudeus e árabes que entón xa afectaban a Palestina.
A publicación do libro "El Sionisme" de Pere Voltas

Ademais, naqueles anos, houbo outro elemento importante. Publicouse en 1928 un libro, un libro en dous volumes, do relixioso Pere Voltas i Montserrat. Un libro cun título tan explícito como "El Sionisme" ou a cuestión nacional hebrea. É unha obra que fai unha explicación e un percorrido histórico exhaustivo do que é o sionismo e que importancia tiña naqueles momentos no contexto europeo. E todo iso o autor, a pesar de ser un católico, a pesar de ser un cristián, explicouno cunha visión de complicidade moi evidente. A publicación deste libro tivo certo impacto xa que foi un motivo para que varios autores, por exemplo Antoni Rovira i Virgili ou Lluís Nicolau d'Olwer, entre outros, lesen o libro e falasen do nacionalismo xudeu. O libro de Pere Voltas foi, en definitiva, un catalizador, un revulsivo para que outros autores falasen e opinasen sobre o nacionalismo xudeu en Catalunya.
A inmigración hebrea en Barcelona e Catalunya

Aínda que outro dos factores que facilitaron o tratamento do tema xudeu foi unha realidade máis tanxíbel, máis palpábel e máis evidente durante aqueles anos. Nos anos vinte, pero sobre todo nos trinta empezábase a notar en Catalunya e en Barcelona especialmente un incremento notábel de persoas de ascendencia xudía. É dicir, empeza a haber xudeus outra vez en Barcelona. Durante a Primeira Guerra Mundial intensificouse unha corrente de inmigración de xudeus que chegaban a Catalunya. Viñan procedentes da Europa oriental e balcánica e eran, sobre todo, sefardíes. E moitos instalaronse en Barcelona. Poucos anos despois, co ascenso do nazismo en Alemaña, viviuse unha segunda onda de inmigración xudía cara a Catalunya. A maioría fuxían do antisemitismo e da persecución que se producía na Europa central. En 1925 calcúlase que en Barcelona había uns 1.000 xudeus. En 1936 xa se chegaba practicamente aos 5.000. Isto provocou que a prensa catalá deseguido se fixase nesta presenza de xudeus, e empezase a xerar artigos e reportaxes pola curiosidade que espertaba a chegada destes novos xudeus en Catalunya despois de máis de catrocentos cincuenta anos de teórica ausencia de xudeus no noso país.
A importancia que a cuestión xudía na Europa de entreguerras

Nin que dicir ten que entón, no contexto internacional, tamén era un momento no que a cuestión xudía tomaba moita importancia. Sobre todo polo incremento do antisemitismo en toda Europa. O período de entreguerras, tras a euforia da Primeira Guerra Mundial, Europa experimentou un ascenso da ideoloxía antisemita tanto desde un punto de vista panfletario e de axitación, como no número cada vez maior de accións de violencia sobre persoas ou propiedades xudías. Esta circunstancia puxo en primeira liña informativa a cuestión hebrea na prensa, xa que as mostras de antisemitismo eran recollidas nas páxinas internacionais dos diferentes diarios. E, por tanto, as noticias cada vez máis frecuentes sobre incidentes e violencia contra os xudeus na prensa, fixo que moitos autores desde Catalunya xerasen unha forte corrente de opinión ao redor deste feito.
O conflito de Palestina

Finalmente, un último factor de confluencia aqueles anos, froito tamén do contexto internacional do momento, foi o conflito en Palestina. Lembremos que entón Palestina era un mandato do Imperio británico. Será a partir de 1928-1929 cando os disturbios entre as dúas comunidades, especialmente entre árabes e as comunidades xudías en Palestina tomaron grande importancia e comezaron a ser plasmados como grandes noticias nas páxinas dos diferentes diarios. Xa entón, o conflito en Palestina foi un tema tanto ou máis mediático como o é hoxe en día. E iso tamén fixo que se xerase ao seu ao redor, por parte dos autores cataláns, unha grande diversidade de opinións e reflexións sobre as causas do conflito.
Ademais, todos estes elementos ou factores, lembremos: a visión europeísta do catalanismo; o interese histórico polo pasado xudeu en Catalunya, a presenza de cataláns de viaxe en Palestina e en Oriente Próximo, a publicación do libro El Sionisme de Pere Voltas, a inmigración hebrea en Barcelona e Catalunya durante aqueles anos, a importancia que a cuestión xudía adquiriu na Europa de entreguerras, e o conflito de Palestina foron factores que coincidiron nun espazo de tempo determinado. Nun contexto que non podemos deixar de lado. En que momento coinciden estes factores? Coinciden no contexto da Segunda República, un contexto de liberdades civís, sociais, políticas e culturais moi importante. Liberdade de opinión, de prensa, de expresión...
Neste sentido, esta coincidencia de factores sobre os temas xudeus produciuse nun momento propicio no que a prensa catalá e catalanista, e en xeral todo o xornalismo escrito expandiuse, creceu e alcanzou unha grande calidade en información e como instrumento para xerar opinión. Así, este contexto, esta grande plataforma intelectual que era a prensa e o xornalismo catalán naqueles momentos converteuse na principal canle de saída para todos estes factores con temática xudía que explicamos. É dicir, esta prensa foi o medio para transmitir e divulgar as inquedanzas e as opinións que sobre a temática xudía favoreceron este conxunto de factores. Por tanto, e en definitiva, esta prensa do catalanismo de esquerdas elaborou e construíu, consciente ou inconscientemente, un determinado discurso e unha determinada imaxe dos xudeus nos anos vinte e trinta.
Que imaxe construíu, que discurso se fíxo, que se dixo, como se dixo... Pois saber e coñecer que é dixo, como se dixo e que discurso xerouse, é o que fixemos, é o que quixen explicar e plasmar no libro que hoxe presentamos. Moitas grazas.

http://quiteganasomniapa.blogspot.com/2010/06/conferencia-de-presentacio-del-llibre.html

Vinte anos da Conferencia de Madrid

Por Miguel Angel Moratinos

El País . 29/10/2011

O Palacio de Oriente abriu as súas portas un 29 de outubro de 1991 ás delegacións árabes, israelí, norteamericana e rusa, así como a unha esvaecida representación europea nun día frío e nubrado día de Outono, tipicamente madrileño. Todos os asistentes sabiamos que iamos ser testemuñas dunha importante páxina da historia diplomática internacional. Eramos conscientes de que se pechaba unha longa serie de enfrontamentos e desencontros, e que o primeiro capítulo da paz en Oriente Próximo escribiríase en Madrid. Entendíamos que sería un deses momentos estelares da historia, como diría Stefan Zweig, e así foi tamén a percepción que tiveron as opinións públicas árabes e a israelí.
Vinte anos máis tarde da histórica Conferencia de Madrid é lexítimo preguntarse onde estamos e se a paz está máis preto ou máis lonxe en Oriente Próximo. Sen dúbida, nestas dúas décadas tivemos luces e sombras. Os eternos agoreiros dirannos que "todo segue igual" e mesmo "peor" que antes. Pensan que os esforzos diplomáticos esgotáronse e que debemos volver ás orixes do conflito: defender o establecemento de "un único Estado binacional". Afirman, con algunha razón, que a violencia, a morte e a destrución foron protagonistas estes anos. É certo que a guerra de Líbano en 2006 ou as intervencións militares en Gaza emlamaron con sangue e dor o retrovisor da historia e fixéronnos esquecer os Acordos de Oslo, o Tratado de Paz Árabe, entre Israel e Xordania, o establecemento da Autoridade Nacional Palestina, os Acordos de Hebrón, a retirada do sur de Líbano, a Folla de Ruta e a retirada da franxa de Gaza. Tamén é certo que aínda non se selou a paz con Siria e Líbano, pero o debuxo final está practicamente ultimado. Con Siria a fronteira de 1967 foi recoñecida como base esencial do acordo e só uns cantos quilómetros cadrados en torno ao lago Kinneret impedírono finalmente en Sheperdstown e Xenebra. En canto a Líbano, Israel retirouse do sur en maio de 2000 e só permanecen pendentes algunhas reivindicacións territoriais libanesas vencelladas a un acordo de paz con Siria.
Sobre as negociacións cos palestinos, ademais da retirada unilateral de Gaza executada por Ariel Sharon, os contornos dun arranxo definitivo poderían estar practicamente trazados, tras as negociacións de Camp David (xullo de 2000), os parámetros do presidente Clinton (decembro de 2000), os Acordos de Taba (febreiro de 2001), a proposta de Ehud Olmert (agosto de 2008).
En definitiva, se comparamos o mapa de 1991 co actual, as conclusións non son tan pesimistas. En 1991 Xordania non tiña un acordo de paz con Israel, o sur de Líbano estaba ocupado e a franxa de Gaza tamén. Hoxe esta situación é diferente e aínda que todos estes escenarios seguen sendo testemuñas de crises e están sometidos a grande incerteza, a realidade é que en todos eles púxose fin á ocupación. Fronte a estas luces a maior sombra foi o terrorismo e os seus actos de barbarie que atenazou á sociedade israelí e fíxoa máis reticente a negociacións e compromisos. Outra ameaza a estas luces foi a expansión da política de asentamentos. Esta non se detivo durante os últimos 20 anos e fai cada vez máis difícil unha delimitación das futuras fronteiras. Ademais, a influencia do islamismo radical na rexión tense exacerbado, mentres que Hezbolláh e Hamás reforzan a súa presenza.
Pero a paz é posíbel e iso a pesar de que nestes momentos non haxa conversas directas. Ao redor dun 70% de israelís e palestinos son favorábeis á solución de dous Estados que convivan en paz e seguridade. O primeiro ministro israelí e líder do Likud, Benjamín Netanyahu, aceptou a posibilidade dun Estado palestino. E pola súa banda, os palestinos contan cun presidente, Mahmud Abbas, que posúe autoridade moral e política para que se recoñeza a Palestina como Estado membro de Nacións Unidas e para negociar, con espírito construtivo, un acordo de paz estábel e duradeiro con Israel.
Na historia política e na diplomacia as cousas non ocorren ao chou ou por simple casualidade; fai falta a implicación e a vontade política dos principais actores de cada momento para transformar unha posibilidade nunha realidade satisfactoria de paz e de reconciliación. A tenacidade e o liderado norteamericano en 1991, representada polo seu secretario de Estado, James Baker, fixo posíbel pasar a páxina de tantas guerras e enfrontamentos, e convocar, con tan só con 10 días de antelación, a Conferencia de Paz de Madrid. Non foi unha conferencia improvisada, pois antes de chamar ao ministro de Asuntos Exteriores español do momento, Francisco Fernández Ordóñez, Baker levaba seis meses traballando e varias decenas de visitas a Damasco e Xerusalén; é dicir, moitas horas de quefacer político e diplomático. Hoxe tamén farían falta máis horas de diplomacia.
A Pax Americana abriu o camiño o 29 de outubro de 1991. Hoxe sería o Cuarteto de Madrid quen debe desenvolver ese papel político-diplomático. A partitura que comezou a escribir o Cuarteto o pasado mes de setembro en Nova York só necesita ser ensaiada e interpretada para a súa audición. Os elementos están aí, aínda que se poidan incorporar novas propostas ou arranxos.
Na miña opinión deberían iniciarse de inmediato conversas sen condicións previas e que estas conten, en todo momento, co acompañamento do Cuarteto. En calquera caso, a conxelación dos asentamentos debe constituír unha prioridade da comunidade internacional.
Non basta con denunciar ou condenar a política de colonización, senón que habería que buscar a fórmula para que os propios israelís interiorizasen a necesidade de paralizar esta política. Se houbo un acordo entre o Goberno de Israel e Hamás para a liberación dun soldado israelí e de máis de 1.000 prisioneiros palestinos, por que non imaxinar unha negociación para deter os asentamentos? É urxente que o Cuarteto asuma a súa responsabilidade e, de ser así, este podería convocar ás partes a regresar a Madrid 20 anos máis tarde. O ministro de Asuntos Exteriores da URSS, Boris Pankin, afirmou nas súas palabras finais que a Conferencia de Madrid concluíra, aínda que o ministro de Asuntos Exteriores sirio, Farouk Shara, tomou a palabra e espetoulle afirmando que a conferencia non concluíra, senón que seguía aberta.
De ser así, nesta ocasión os termos de referencia non deberían ser só "paz por territorios", senón "paz, territorios e seguridade", á vez que habería que tomar en consideración o novo papel de Irán na rexión e a primavera árabe.

http://www.elpais.com/articulo/opinion/Veinte/anos/Conferencia/Madrid/elpepiopi/20111029elpepiopi_4/Tes?print=1

Shlomo Ben-Amí e a Shoáh

Xosé Casal, un galego en Mauthausen

O renacemento do Hebreo

A "variña máxica" de Israel

Por Rubén Kaplan
27.10. 2011
www.rkpress.com.ar

Coa premisa de neutralizar ou mitigar os estragos que producen os lanzamentos de mísiles por parte dos grupos terroristas de Hamas en Gaza e do Hezbollah en Líbano que agora están pertrechados con decenas de miles de foguetes de maior rango fornecidos por Irán e Siria, o Exército de Defensa de Israel (IDF) deixou transcender que está nas etapas finais para despregar o seu sistema de defensa de mísiles de mediano e longo alcance no centro de Israel, chamado "Variña máxica" (Sharvit Ksamim), desenvolvido pola prestixiosa empresa israelí RAFAEL Advanced Defense Systems Ltd.

O sistema -que estaba previsto orixinalmente ser posto en funcionamento en 2013-, denominado tamén Honda de David (Kela David), que complementará a batería de defensa antimísiles Cúpula de Hierro (Iron Dome ou Kipat Barzel) e aos mísiles israelís e norteamericanos respectivamente Jetz (Frecha) e Patriot para protexer totalmente o espazo aéreo de Israel contra calquera ameaza, posúe entre outras innovacións tecnolóxicas a posibilidade de cambiar o curso dun mísil en pleno voo e será capaz de operar en condicións climáticas adversas.

En maio deste ano o Coronel (R) Pini Yungman quen encabeza o proxecto Variña Máxica, para RAFAEL, presentara nunha conferencia de Nova Tecnoloxía en Desenvolvementos Militares, as capacidades defensivas do sistema. Nesa ocasión dixo que o Sharvit Ksamim, podería converterse nunha parte da implementación da fronte interna de defensa do IDF, contrarrestando a ameaza exposta polos foguetes Katyusha de Hezbollah, por exemplo. "O sistema sería capaz de facer fronte ás ameazas que actualmente se consideran só potenciais. O obxectivo é ser capaces de alcanzar a todos os mísiles de curto alcance, así como aos mísiles de cruceiro e ten como misión diferir a opción do Sistema de Mísiles Jetz".

Pini Yungman, nacido en Israel en 1960, fillo de pais que sobreviviron ao Holocausto en Europa, uniuse á forza Aérea de Israel á idade de 18 anos. Despois de case 28 anos de servizo, retirouse en 2005 co rango de coronel. Durante o seu tempo na Forza Aérea, exerceu como Comandante da Defensa Aérea de Israel e das brigadas norte e centro. El comandou esas tropas durante a operación estadounidense "Liberdade Iraquí", compartindo a misión cunha brigada de defensa aérea de EE.UU., durante a operación israelí "Escudo Defensivo", na Intifada, e no transcurso da retirada israelí do Líbano. Gañouse un amplo recoñecemento como experto en temas de defensa activa e de defensa aérea. O coronel (R) Yungman se graduó na Universidade Ben Gurion, cunha licenciatura en Produción e Xestión de Enxeñaría. En 2004, completou unha mestría en Ciencias Políticas e Económicas da Universidade de Haifa. O coronel (R) Yungman é tamén un graduado do Colexio de Defensa Nacional de Israel (INDC) e completou un curso de Estratexia na Universidade de Defensa Nacional en Washington, DC. Desde febreiro de 2006, é director de programas de RAFAEL.

Atento á ameaza do vesánico presidente da República Islámica de Irán Mahmoud Ahmadinejad de borrar a Israel do mapa e a súa intención de desenvolver armas nucleares, en maio de 2006, o IDF abriu a base aérea de Palmajim, unha das máis custodiadas, para presentar no seu polígono de probas o novo mísil Jetz e mostrar a un reducido grupo de xornalistas o corazón dun sistema de tecnoloxía sofisticado que custara uns 3.000 millóns de dólares e que superaba a ciencia ficción.

"O noso obxectivo nestes momentos é protexer os centros urbanos, pero no futuro teremos un paraugas hermético contra calquera ataque con foguetes terra-terra", afirmaba ante un grupo de xornalistas o Maior Eliakim Blaier, Comandante da primeira unidade operativa deses mísiles. Desde o seu posto de control e mando, baixo centos de toneladas de formigón a proba de bombardeos, un oficial, coa axuda de só outro catro acodes e un supercomputador, podía detectar calquera movemento entre o extremo máis oriental de Oriente Medio e Israel, e derrubalo sen tocar unha soa tecla. "Podemos detectar calquera tipo de ameaza no aire, e decidir desde aquí se o interceptamos cun Jetz, se activamos as baterías Patriot porque se trata dunha ameaza de menor importancia, un mísil convencional, ou sinxelamente se o deixamos pasar porque sabemos que caerá en zona deshabitada", explicaba o militar para justificar tales decisións e o prezo por unidade: 3,2 millóns de dólares. O oficial agregou: "O sistema é automático, nós só o alimentamos con información táctica e dos servizos de intelixencia, e en caso de emerxencia decidimos como proceder.

Inspirado no programa da Guerra das Galaxias que impulsou o presidente de Estados Unidos, Ronald Reagan (1980-1988), o Jetz sobreviviu aos recurtes orzamentarios, mercé á axuda financeira de EEUU, interesada na tecnoloxía israelí. A peculiaridade do Jetz, do que nestes momentos existen dúas baterías operativas -unha en Palmajim, ao sur de Tel Aviv, e a segunda no norte de Israel-, radica no seu potente radar Green Pine, capaz de detectar mísiles inimigos por centos de quilómetros de distancia, calcular as súas traxectorias e definir os puntos de encontro para a súa destrución. Calquera alteración na traxectoria balística é rexistrada polo radar e o computador, de forma que o Jetz, cos seus 7 Mach de velocidade, diríxase cara a el e fágao explotar fóra da atmosfera ben por impacto ou por aproximación, sen consecuencias para a poboación en terra.

A finalidade do esperado Sharvit Ksamim, que estaría operacional antes do previsto, é neutralizar a todos os mísiles de curto alcance, aos mísiles cruceiro e aos outros obxectivos que o sistema de defensa antimísiles Jetz podería ignorar. No entanto ter ese gran potencial, Israel debería extremar os seus esforzos para destruír os arsenais e plataformas de lanzamentos de foguetes antes que se esgoten os seus custosos mísiles defensivos.

Os "indignados" israelís, que se manifestan moi xustificada e pacíficamente pola obtención de vivendas e mellores condicións de vida, deben ter en conta o importante valor de cada unidade do Variña Máxica, un millón de euros, para que as súas esixencias lexítimas e xustas non sexan satisfeitas en perxuizo do indispensábel orzamento militar.

A familia no kibbutz

Os mesmos deputados árabes da Knesset que loubaban a Gaddafi, saúdan a súa queda

Os deputados árabes da Knesset, todos eles sen excepción, e algúns líderes de organizacións árabes de Israel, na época da súa absoluta devoción por Gaddafi. Zoabi, en pose entregada, á súa dereita

Hai só 18 meses que unha delegación de membros árabes da Knesset reuniuse co líder libio Muammar Gaddafi, e recibiu del unha benvida real que foi retribuida por eles coa súa "fiel devoción". Con todo, actualmente ningún deles parece moi molesto pola noticia do seu deceso. Os 42 anos de reinado brutal de Gaddafi en Libia chegaron ao seu fin este xoves, cando foi capturado e asasinado as forzas rebeldes no seu agocho en Sirte. "Gaddafi seguiu humillando ao seu pobo, mesmo cando as masas saíron ás rúas e con iso asinou o seu propio destino", afirmou a deputada árabe Hanin Zoabi (do Balad) a Ynet. "Os pobos da rexión decidiron pór fin ás tiranías e toda persoa que non reciba esa mensaxe pagará un alto prezo". "O mundo árabe está no comezo dunha nova era", agregou. "Unha na que a súa intención é restaurar o poder do pobo". O deputado árabe Talab El-Sa (Lista Árabe Unida-Taal) tamén acolleu con satisfacción a noticia da morte do ditador libio: "a eliminación de Gadafi é só o primeiro paso para Libia, xa que aínda se enfronta a moitos perigos, incluíndo as aspiracións dos países colonialistas que babean ante a posibilidade de recuperar o control dos campos de petróleo de Libia". Sobre Gaddafi, Talab El-Sa afirmou que "foi un rapaz revolucionario cando chegou ao poder. O poder absoluto corrompeuno e converteuno nun tirano. Espero que a súa morte marque o final dunha escura era para Libia". El-Sa tamén expresou a súa esperanza de que os gobernos de Siria e Iemen capten "a mensaxe", e agregou que "deben respectar o desexo do seu pobo de democracia e liberdade". O presidente do Balad, Jamal Zahalka, afirmou que "aínda que é bo que Gadafi se teña que ir, deberíase facer a través dun xuízo xusto por parte do pobo libio. Isto demostra que toda ditadura chega ao seu fin. A morte de Gaddafi reafirma a revolución no mundo árabe".
Tirado de Safed-Tzfat

Benvido a casa Gilad Shalit! ברוך שובך, גלעד שליט

Crueldade americana

Por Jacob Dolinger
O Globo - 25.08.2011
.
Há 25 anos Jonathan Pollard, analista do serviço secreto da Marinha americana, transferiu ao governo de Israel informações sigilosas que revelavam preparativos de Saddam Hussein para construção de uma usina nuclear com finalidades bélicas. Esta revelação levou Israel a destruir a usina iraquiana de Uzirak. Na época, o Conselho de Segurança da ONU condenou Israel. Anos depois houve reconhecimento da propriedade da iniciativa israelense.

Hoje autoridades de direito internacional louvam a oportunidade escolhida -quando a usina ainda não representava perigo- ao invés de aguardar para destruir a quando estivesse concluída, o que causaria irradiação nuclear com grande número de vítimas. Em seu processo, Pollard azeitou um acordo proposto pêlo governo americano, no sentido de não seguir os trâmites normais de um processo sobre espionagem, que ocasionaria a revelação de segredos de Estado. Em troca de uma confissão, lhe foi prometido que não receberia pena severa.
O governo americano conseguiu o sigilo que queria, me as Pollard acabou condenado à prisão perpétua. Na época Washington afirmou que suas atividades haviam causado a morte de agentes da CIA nas mãos dos soviéticos. Anos depois, no julgamento do espião Aldrich Ames, alto agente da CIA que transferira importantes segredos a Moscou, ficou comprovado que fora ele (e não Pollard) o causador das vítimas americanas. Em 1983, Estados Unidos e Israel haviam assinado um Memorando descasco qual os americanos se comprometeram a revelar aos israelenses quaisquer preparativos militares de natureza química, biológica ou nuclear que os países árabes empreendessem, acordo esta descumprido por orientação do secretário de Defesa Caspar Weinberger. Pollard revelou informações cobertas por este memorando. Atualmente, Pollard sofre de severa doença cardíaca.
Todos os pedidos dirigidos a Washington por várias administrações israelenses para sua libertação foram ignorados.
O presidente Clinton se comprometeu em 1998 a libertá-lo, me as não cumpriu a promessa. Os subsequentes governos americanos igualmente recusaram todos os pedidos dos israelenses e do próprio Pollard por clemência.
Há dias, Morris Pollard, professor emérito de ciências biológicas da Universidade de Notre Dame, grande pesquisador de câncer, pai de Jonathan, faleceu aos 95 anos de idade. Jonathan, sua esposa, membros da família Pollard e o governo de Israel dirigiram veementes apelos a Washington para permitir que o filho prisioneiro assistisse as exéquias de seu ilustre pai.O governo americano, que se negara anteriormente a autorizar a visita de Jonathan a seu pai no hospital, que lhe negara permissão para comparecer ao sepultamente de sua mãe há alguns anos atrás, nem se dignou a responder aos pedidos pêlo comparecimento do prisioneiro às exéquias de seu velho genitor.
Nenhum espião, em toda a história americana, mesmo aqueles que espionaram a favor de governos inimigos, ficou tanto tempo preso como Pollard, que revelou informações a um país aliado, que, de acordo com o Memorando entre os dois governos, Israel tinha direito de receber diretamente do governo americano, nenhum dão-no advindo assim das revelações de Jonathan. É profundamente lamentável a crueldade do governo de Washington, sua continuada insensibilidade, sua falta de sentimentos humanitários para com um homem extremamente doente, que repetidamente se declarou arrependido pêlos atos cometidos, e que foi trazido pêlo governo de seu país ao desrespeitar o compromisso processual de pena menos severa em troca de sua confissão.

Gilad Shalit ceibe!

Cidadán Shalit

Por Gabriel Albiac

Nacido en 1947, mediante a unificación dos diversos grupos de autodefensa civil que precederon á independencia, o Tsahal (Exército de Defensa de Israel) é unha forza militar tan pouco común como a nación cuxa defensa asume. Todo o determina un postulado crucial: unha soa derrota fronte ao inimigo arrastraría a aniquilación de Israel e o exterminio dos seus cidadáns. Ao cal se engade un segundo: a vitoria o «desarmamento do inimigo» que teorizara Clausewitz, non é hipótese verosímil nesta guerra, dada a desproporción territorial e demográfica entre os contendentes.

Ter que gañar cada unha das batallas que se libren -ou ben perecer nela-, sen esperanza de que iso desencadee a fin do inimigo, sela o paradoxo dun exército que, desde as primeiras organizacións guerrilleiras dos anos vinte até hoxe, non foi outra cousa que o pobo de Israel en armas. A extremada profesionalidade de quen exerce a súa maquinaria bélica o é, ante todo, como garante de que ningún dos que fan que esa máquina funcione perda un só privilexio da súa condición humana: nin no xurídico, nin no político, nin no moral.

Ninguén vai entender nada do sacrificio terríbel que fará o Estado de Israel para salvar a un só dos seus soldados secuestrado, se non se achega ao núcleo conceptual dese paradoxo da cal Israel e o Tsahal son nomes. Defender a vida de cada cidadán é -para un Israel cuxo recordo da Shoah nazi determina todo presente- un mandato sacro. Ao cal se corresponde a paralela inviolabilidade moral do inimigo.

Non existe exército no mundo cun código de conduta tan estrito, e con tanto escrúpulo aplicado, como o desa «pureza das armas» que o seu manifesto ético formula: «Os soldados de Tsahal non recorrerán ás súas armas nin á forza máis que no marco das súas misións, e só en caso de necesidade, e conservarán unha actitude humana aínda durante o combate. Os soldados de Tsahal non recorrerán ás súas armas nin á forza para cominar a seres humanos que non sexan combatentes ou prisioneiros de guerra, e farán todo para evitar que poidan ser postos en risco as súas vidas, os seus corpos, a súa dignidade e os seus bens».

Gilad Shalit foi, ao longo deste cinco anos de secuestro, a pedra de toque dun exército que ten como norma primeira non abandonar xamais a un compañeiro no campo de batalla: nin ferido, nin morto, nin prisioneiro. Non por honra militar. Non, fundamentalmente. Todo militar de carreira sabe até que punto os cálculos estratéxicos teñen -é o máis duro do oficio- que estar feitos do sacrificio de homes para salvar homes: Omaha Beach, en xuño de 1944, é o apocalíptico monumento a esa tráxica grandeza. Non, Shalit non é máis soldado que calquera outro adulto israelí. Home ou muller, indistintamente. Por iso non é sacrificábel como peza de xadrez no taboeiro da guerra.

Cada xudeu de Israel sábese parte dun Estado e dun Exército que libran sobre a vida de cada un dos seus cidadáns a batalla última. Quen, de non ser así, soportaría vivir no perpetuo acoso dunha guerra na cal basta só unha derrota para ser aniquilado, e na cal non hai vitoria que se poida soñar definitiva?

Presenza israelí no Festival de Cine de Ourense - OUFF.

Presenza israelí no Festival de Cine de Ourense, o OUFF.

Chok Shachor Lavan Maya Zack Israel
http://www.ouff.org/2011/index.php/content/view/5278/303/lang%2cspanish/

Sección de ciclos temáticos:

IGUALDADE
I Shot My Love Tomer Heymann Israel, Germany
http://www.ouff.org/2011/index.php/content/view/5319/367/lang,spanish/
Love Davka Rona Soffer Israel
http://www.ouff.org/2011/index.php/content/view/5321/367/lang%2cspanish/

NA SECCIÓN PELÍCULAS INSCRITAS:

ANIMACIÓN
Hai catro inscritas.
http://www.ouff.org/2011/index.php/component/option%2ccom_wrapper/Itemid%2c359/

CURTAMETRAXES DE FICCIÓN
Hai varios inscritos
http://www.ouff.org/2011/index.php/component/option%2ccom_wrapper/Itemid%2c358/

DOCUMENTAIS
Hai varios inscritos
http://www.ouff.org/2011/index.php/component/option%2ccom_wrapper/Itemid%2c357/

LONGAMETRAXES DE FICCIÓN
Hai catro inscritos
http://www.ouff.org/2011/index.php/component/option,com_wrapper/Itemid,356/

A.S.E.I. en TeleMadrid

Cidadán Shalit

Despois de setembro

Por Yossi Beilin, ex ministro de Xustiza israelí, arquitecto do proceso de paz de Oslo, membro da dirección de Meretz

Varias semanas despois do enfrontamento Abbas-Netanyahu na ONU, o tsunami segue sen chegar. De feito, os discursos de ambos foron en realidade postais mandadas a casa. Ningún tentou entender ao outro. Abbas falou para os miles de palestinos que se reuniron nas prazas para ver o seu discurso en pantallas xigantes, e Netanyahu falou para os seus votantes. Ningún foi preciso no seu discurso: Abbas eludiu mencionar o vencello histórico nacional do pobo xudeu coa súa terra, e Netanyahu presentou a retirada unilateral de Israel da franxa de Gaza en tempo de Sharon como froito dun acordo con Abbas, quen rompería devandito acordo lanzando foguetes contra poboacións israelís. É certo que un nexo histórico en si non outorga dereitos políticos, pero non é lóxico tampouco ignoralo; é certo que a retirada unilateral de Gaza e a total evacuación dos asentamentos de colonos que había na franxa tiveron precisamente unha resposta moi violenta por parte palestina, pero non se pode dicir que Abbas ignorando o feito nesa época o que fixese fose romper un "acordo".
Agora, tras eses dous discursos, parece que chegou unha especie de tregua: os palestinos non se manifestaron masivamente e a vida en Cisxordania séguese desenvolvendo igual que antes do discurso de Abbas. Israel, en cambio, está a pagar un prezo máis caro: Turquía vaise afastando cada vez máis e Erdogan, o seu primeiro ministro, está a ser moi duro con Israel. O embaixador israelí en Turquía foi expulsado e a representación diplomática que quedou é de moi baixo nivel; doutra banda, incluso o agregado turco sobre asuntos económicos que había en Israel foi chamado a Turquía. O embaixador israelí en Exipto tivo que ser evacuado co seu persoal despois de que unha multitude de islamistas exipcios entrase pola forza na Embaixada israelí no Cairo. Con Xordania as relacións son cada vez máis frías; de feito, Xordania leva ano e medio sen mandar un embaixador a Israel. Por tanto, si que houbo un tsunami político, aínda que non entre Israel e os palestinos, senón entre Israel e o mundo árabe e musulmán.
Os palestinos áchanse inmersos nun plan para formar parte de organismos internacionais, a pesar de non lograr ser aceptados como país membro na ONU. Hai pouco a comisión da Unesco recomendou que Palestina fose membro de pleno dereito na devandita institución; anteriormente, a Comisión Europea había aceptado a Palestina como observador fixo, co mesmo status que Israel, e é lóxico deducir que cada vez máis organismos internacionais sigan estes pasos. E é moi improbable que Israel consiga frear ou frustrar estes recoñecementos no ámbito internacional. Seica este éxito político de Palestina implica perder o apoio económico de EE.UU? Aínda non se sabe. De momento, o Congreso norteamericano está a adiar unha axuda de 200 millóns de dólares destinada á Autoridade Nacional Palestina, pero parece máis ben un mero atraso e non tanto unha consecuencia da decisión de parar a axuda. Por outra banda, o Goberno israelí non anulou a entrega de diñeiro por impostos de aduanas que lle debe á Autoridade Palestina segundo establece o acordo de París asinado en 1994.
E o proceso de paz? Simplemente, non existe desde hai dous anos e medio, e dá a sensación de que é algo que moitos xa dan por sentado. A resolución do Cuarteto o 23 de setembro supón un gran éxito para o catro membros que o compoñen, pero constitúe un auténtico fracaso no intento de lograr avanzar, sequera un pouco, no proceso de paz. Para Netanyahu, a gran vantaxe deste acordo é que establece que as negociacións empezarán sen condicións previas. Pero cando un le con detemento dáse conta de que basease na Folla de Ruta que o Cuarteto propuxo fai nove anos, segundo a cal Israel debía parar a construción de asentamentos máis aló das fronteiras de 1967 e debía evacuar aquelas colonias construídas desde marzo do 2001. Por tanto, estamos a falar de papel mollado.
O Goberno israelí aceptou a resolución supondo quizais que os palestinos a rexeitarían e que o farían dunha forma que non prexudicase aínda máis a súa relación con EE.UU. En todo caso, o curioso é que non se expoña en serio unha proposta de acordo moito máis simple e eficaz que supoña o cesamento da construción de vivendas en Cisxordania e a negociación para o establecemento dun Estado palestino cunhas fronteiras temporais segundo esa mesma Folla de Ruta. Por agora, esta parece a única maneira de saír do labirinto no que estamos, de facer que o Consello de Seguridade da ONU deixe un debate estéril sobre o recoñecemento ou non do Estado palestino e se centre en acadar que se estableza realmente ese Estado, convértao de inmediato en membro da ONU e, a partir de entón, se negocie un acordo de paz israelo-palestino, un acordo xa entre dous países recoñecidos pola ONU. Polo momento, unha proposta distinta a esta sería un mero xogo de palabras que satisfaría a unha parte ou a outra por algún tempo, pero que non resolvera o auténtico problema.

Amarga alegría

Por Pilar Rahola

La Vanguardia - 16.10.2011

Se coñecésemos os detalles das reunións no Cairo entre David Meidan, o enviado de Netanyahu, e Ahmed Al-Jabari, o xefe militar de Hamas (coa presenza de exipcios e alemáns, e a supervisión de Yoram Cohen, o xefe do Shin Beit), teriamos o guión dunha película de intriga. Debeu ser arduo chegar ao acordo que implica a liberación do rapaz israelí Guilad Shalit a cambio da excarceración de 1.027 presos palestinos, 500 deles con delitos de sangue. Arduo e para os israelís moi duro de dixerir.
Na listaxe do acordo están, entre outros, Zaher Jabarin e Yihya Sanawar, fundadores da fracción máis mortífera de Hamas, e algúns dos artífices de sanguentos atentados. Significativamente non están nos lista prisioneiros como Barghuti, probablemente porque Hamas non ten interese en liberar a líderes de Fatah, senón só aos seus. Sexa como sexa, a lista é unha labazada directa á seguridade de Israel, que abre un camiño de secuestros moi perigoso. Como dicía un artigo de Haaretz, "In Shalit deal, Israel crossed its own rede lines". Pero ao mesmo tempo que cruzou as súas propias liñas vermellas tamén é certo que a liberación de Shalit era moi importante para a sociedade israelí, profundamente conmovida pola traxedia deste mozo secuestrado aos 19 anos e que leva cinco nun lugar descoñecido, sen ningún contacto exterior. Ninguén sabe como está nin anímica nin fisicamente. Por suposto Hamas pasouse a convención de Xenebra polos forros de Aláh, e toda a corte de organizacións que se pasan a vida vociferando contra a maldade israelí respecto dos palestinos nin tan só aparentaron que se preocupaban por el.
Onde estivo a Cruz Vermella, por pór un exemplo emblemático? E a "neutralidade" xornalística, que falaba de "soldado retido", coma se Shalit estivese retido nun atasco de tráfico. E no colmo da dobre moral, aí está a vergoña dos famosos cooperantes da flotilla solidaria cos palestinos, que se negaron a levar unha carta dos pais de Shalit a Hamas, non fora ser o caso que se contaminasen preocupándose por unha vítima xudía. Vender como solidariedade o que é pura militancia ideolóxica é outra forma de maldade, que perpetúan a miúdo todos os voceiros do antiisraelismo progre. E así estivo Shalit abandonado á única preocupación dos seus.
O acordo deixarao en liberdade, pero tamén deixará na rúa a centenares de tipos que puxeron bombas, segaron vidas e destruíron familias. E ese acordo, que ningún país do mundo asinaría, asínao Israel para salvar a un dos seus. É unha amarga alegría, un noxo na boca do estómago, unha profunda rabia, pero é Shalit devolto á vida. E como di o Talmud, "quen salva unha vida, salva á humanidade enteira". Esperemos que pensen o mesmo os asasinos liberados.

Os soldados israelies perdidos ou secuestrados

Fotografía do piloto israelí Ron Arad, en cativerio en Irán nunha imaxe entregada hai dous anos por Hezbollah

A día de hoxe hai sete soldados israelís secuestrados ou perdidos en combate

Os Sarxentos Zejarya Baumel, Zvi Feldman e Yehuda Katz, perdidos desde o 11 de Xuño de 1982, nunha batalla en Sultan Yakoub, no Líbano. O Maior Ron Arad, quen foi capturado o 16 de outubro de 1986, logo de que o seu avión de combate fora derrubado preto de Sidon, Líbano. Arad foi inicialmente retido por Amal (unha organizacion chiita); posteriormente entregado a Hezbollah e as últimas información falan do seu cativerio en Irán. Guy Hever, foi visto por última vez na súa base do exército no sur das Alturas do Golan o 17 de agosto de 1997. Majdy Halabi, foi visto por última vez nunha parada de autobus en Dalyat, Karmel o 24 de maio de 2005.Gilad Shalit foi secuestrado por Hamas o 25 de xuño de 2006 no curso dunha infiltración e ataque por parte de terroristas no interior de Israel, na área de Kibbutz Kerem Shalom.

A Batalla de Sultan Yakoub
O 11 de xuño de 1982, cinco soldados israelís desapareceron nunha batalla con forzas sirias e palestinas preto do pobo libanes de Sultan Yaqub. Moitos anos mais tarde, dous dos soldados capturados foron devoltos a Israel en intercambios de prisioneiros con Siria e a PFLP-GC (Comando Xeral-Fronte Popular para a Liberación de Palestina) de Ahmed Jibril. Tres soldados- Zajary Baumel (nado o 17 de novembro de 1960), Yehuda Katz (nado o 29 de decembro de 1956), e Zvi Feldman (nado o 18 de xullo de 1959) - aínda continuan desaparecidos.
Desde a batalla, houbo moitos informes contraditorios ao respecto dos paradoiros e condición dos homes desaparecidos. Cos anos, funcionarios palestinos e sirios fixeron continuas referencias a información na súa posesión respecto dos soldados desaparecidos en acción, pero non estiveron dispostos a cooperar en esforzos para devolver aos soldados ás súas familias. Así, a pesar dos grandes esforzos de Israel, Yehuda Katz e Tzvi Feldman, fillos de sobreviventes do Holocausto, e Zajary Baumel, continúan sen ser contados a pesar dos actuais informes (incluíndo un Informe de 1988 de Amnesty International e a Actualización de Decembro de 1993 de Amnesty International) indicando que algúns dos soldados perdidos aínda están vivos e están retidos baixo control sirio ou iraniano.
Ron Arad
O 16 de Outubro de 1986, o piloto da Forza Aérea Israelí Ron Arad foi capturado e feito prisioneiro despois de que o seu avión de combate Phantom F-4 caera no Líbano. Tanto Arad coma o seu compañeiro no F-4 tiráronse a terra a salvo en paracaídas. O compañeiro de Arad foi rescatado e posto a salvo baixo intenso fogo, agarrado a cola dun helicóptero israelí nunha operación de rescate espectacular. Ron Arad foi feito prisioneiro por Amal, un grupo militante libanes chiita liderado por Nabih Berri.
En 1987, a familia de Arad recibiu moitas cartas e unha foto de Arad confirmando que o estaba vivo e en mans de Amal. Ron Arad foi persoalmente retido polo entón titular de seguridade de Amal, Mustafa Dirani. A principios de 1988, Dirani corto os seus vínculos con Amal debido a diferenzas ideolóxicas e formou un novo grupo chamado a "Resistencia dos Crentes". Arad foi retido polo grupo de Dirani até o comezo de 1989, cando aparentemente foi entregado inicialmente a Hezbollah e posteriormente aos Gardas Revolucionarios Iranianos a cambio dunha gran suma de diñeiro. Fontes en intelixencia de Israel cren que o Capitán Ron Arad aínda está vivo e retido por este grupo en territorio iraniano.
Ron Arad naceu en Israel o 5 de maio de 1958. Ron e a súa esposa Tami teñen unha filla, Yuval. Antes da súa captura, Ron era estudante de enxeñaría química no Technion - Instituto de Tecnoloxía de Israel, en Haifa, cursando o seu segundo ano de estudos.
Guy Hever
O 17 de agosto de 1997, Guy Hever (nado o 30 de maio de 1977), soldado no exercito israelí, foi visto por última vez no sur das Alturas do Golán no cruce de Katzabiya xusto a un kilometro da fronteira siria. Estaba vestido de uniforme e estaba co seu arma cargada, placa e documentación de identificación militar internacionais. A área foi investigada minuciosamente pero non foi atopado ningún rastro seu.
Majdy Halabi
O 24 de maio de 2005 Majdy Halabi, un soldado druso do pobo de Dalyat, o Karmel foi visto por última vez ao redor das 17:00 na tarde. Levaba unha mochila as súas costas, e estaba detido nunha parada de autostop preto da filial do Bank HaPoalim no seu pobo, tentando regresar a un campo do exercito preto do pobo de Tirat Ha-Carmel, ao sur de Haifa, onde servia.
Majdy tiña 19 anos cando desapareceu. O 5 de xuño de 2005, Majdy foi declarado un soldado perdido de Tzahal.
Gilad Schalit
O 25 de xuño de 2006, no curso dunha infiltración e ataque por parte de Hamas no area de Kibbutz Kerem Shalom, preto da Franxa de Gaza, un oficial de Tzahal e un soldado foron asasinados, o soldado Gilad Schalit, de 20 anos, de Fía, foi secuestrado, e outros catro foron feridos. Desde entón, Gilad está secuestrado en cativerio por Hamas na Franxa de Gaza.
Estamos a asistir estes días ao acordo de intercambio entre Hamas e o Estado de Israel que indican a inminente liberación do soldado israelí Gilad Schalit. Anos de mobilización da comunidade xudía mundial en pos da súa liberación semellan dar o seu froito. Lamentabelmente, Gilad non é o único soldado israelí secuestrado e/ou perdido en acción. Ao día de hoxe, hai sete (7) soldados israelís perdidos ou secuestrados: Zejaria Baumel (cuxo pai faleceu este ano coa dor interminable de non volver a ver ao seu fillo nin ter novas súas), Zvi Feldman, Yehuda Katz (ambos fillos de sobreviventes do Holocausto), Ron Arad, Guy Hever, Majdy Halabi e Gilad Schalit.
Reafirmamonos máis unha vez que non os esquecemos deles e convocamos a toda a comunidade internacional, a seguir mobilizada e presionando ás distintas organizacións mundiais e ás organizacións de dereitos humanos para que se ocupen e preocupen do tema en pos de lograr a liberación de todos o sete soldados para que estes poidan regresar logo coas súas familias á súa patria en Eretz Israel.

Shabat Shalom Gilat!

Patria

Por Abraham B. Yehoshua

Haaretz - 09/10/2011

Patria non é só territorio, senón un compoñente primordial na identidade persoal e nacional. A partición da Terra de Israel en dous Estados non é só a única solución política, senón tamén un imperativo moral. Quen, como os xudeus, sábeno mellor que ninguén?
Non existe un concepto máis problemático na identidade xudía que o termo Patria. O primeiro e natural nexo coa patria é a pedra fundamental sobre a cal florece e constitúese toda identidade nacional. A relación coa terra antecede pola súa importancia tamén ao idioma nacional compartido, á relixión común, e por suposto ao vencello histórico mutuo. Sen esa relación principal coa patria, que moitos a comparan ao primeiro contacto do home coa súa nai, a identidade nacional é feble e oca.
Pero a identidade nacional xudía asombrou e tamén preocupou ao mundo pola súa suspervivencia durante anos a pesar da debilidade básica e esencial do concepto patria no seu haber; aínda máis cando a relación xudía vencellada co devandito concepto, aínda sustenta dalgun xeito ao antagonismo antisemita.
"Vaiche da túa terra e da túa patria e do fogar dos teus pais cara á terra que che mostrarei" (Xénese; 12-1), é a primeira frase dita ao primeiro xudeu, que foi adoptada por numerosos xudeus no transcurso da historia xudía, ás veces como imperativo teolóxico e outras como posibilidade existencial e ideolóxica. Pero Abraham non só abandonou a súa patria e a casa dos seus pais, senón tamén a nova terra que lle fora destinada, e descendeu a Exipto, aínda que finalmente regresou á Terra de Israel. Tamén o seu neto, Yaakov, e todos os seus descendentes fóronse a Exipto e non regresaron á súa patria até o fin das súas vidas.
Diso despréndese que o pobo de Israel non se creou na súa patria; tampouco a Toráh recibiuna alí, senón no deserto; unha zona intermedia entre a diáspora e a Terra Prometida. Son contados os pobos cuxas identidades físicas e espirituais non se formaron nas súas patrias.
Logo da destrución do Primeiro Templo os exilados de Babilonia cantaban con profunda emoción: "Xunto aos ríos de Babilonia, alí sentabámonos e aínda chorabamos lembrándonos de Sión" (Salmos; 137). Pero cando só corenta anos despois, o rei de Persia convocounos a regresar á súa patria e reedificar o Templo destruído, só parte deles aceptaron volver á Terra de Israel, e antes de facelo expresáronse duramente contra os seus irmáns que elixiron permanecer na diáspora. Durante os seicientos anos da época do Segundo Templo case a metade do pobo de Israel comezou a deambular polo antigo mundo, debilitando o vínculo físico coa Terra de Israel. A identidade nacional e relixiosa xudía non renunciou interiormente ao motivo patria, pero soubo convertelo de substancial a virtual. Por iso, os xudeus tamén minimizaron o valor e a importancia do concepto patria no seo doutros pobos, cuxos territorios eran concibidos como unha mera cadea de hostais e hoteis, que os xudeus, hóspedes correctos, percorrían dun ao outro, xa fose por gusto ou obriga. Os romanos expulsaron aos xudeus da Terra de Israel despois da destrución do Segundo Templo. E é así que uns dous millóns de xudeus (segundo avaliacións fundamentadas) que vivían nese entón na Terra de Israel abandonaron a súa patria -especialmente despois do brutal fracaso da rebelión de Bar Kojba- e incorporáronse á gran diáspora xudía nos confíns do mundo antigo. Por medio das leccións de Yavne e os seus eruditos desenvolveuse e fundamentou a identidade xudía na patria virtual. A Halajá (doutrina) que se conformou con dez xudeus para o Minyán (quórum) posibilitou a dispersión nacional máis asombrosa na historia da humanidade. Non só unha dispersión histórica, senón unha dispersión activa e dinámica que chega até os nosos días.
Desde Afganistán, Irán, Bukhara e Usbequistán, pasando por Ucraína, Rumania, Turquía e Iraq, até Iemen e o norte de África; toda a conca do Mediterráneo, Rusia coas súas poboacións satélites, Europa oriental e occidental. E por suposto que co descubrimento de América, os xudeus apresuráronse tamén a cruzar o Océano Atlántico e dispersáronse por todo o Novo Mundo de norte a sur, até Terra do Fogo. Tamén as afastadas Sudáfrica, Australia e Nova Zelandia non foron excluídas polos xudeus. Desde o inicio do século 19 -no cal habitaban na Terra de Israel apenas 10.000 xudeus dun total de 2 millóns e medio no mundo (segundo a Enciclopedia Hebrea)- e até a actualidade, un 80% do pobo xudeu cambiaron a terra que os acollía.
Horrorosa e espantosamente, tamén grande parte das vítimas do Holocausto non foron exterminadas nas terras onde habitaban, senón que foron transportadas pola forza ao exterminio cara á non-patria, os campos da morte carentes de filiación nacional. "A patria virtual", desenvolvida polos expertos xudeus no transcurso da historia, non foi vista con bos ollos polo resto dos pobos. Pode entenderse que ao home non lle agrade que o seu fogar sexa considerado un hotel permanente para o estranxeiro, aínda cando este sexa un pacifista correcto, eficiente e produtivo acorde ás súas posibilidades, como o foron xeralmente as comunidades xudías en todos os países da diáspora no pasado e no presente.
Por iso, co potenciamiento da identidade nacional secular neses pobos, cuxo sentimento patriótico converteuse no elemento esencial neles, a desaprobación teolóxica do pasado transformouse en moitos lugares nun verdadeiro odio. "Os fieis da patria virtual" deberon tentar converter as terras nas cales habitaban en patrias verdadeiras na súa identidade, xa sexa a través da asimilación, ou por falta de alternativa. A patria virtual transformouse en patria substancial. En novelas e cancións, en filosofías gordonistas sobre o renovado vínculo do traballo coa terra, en ideoloxías breneristas morais acerca da responsabilidade plena da realidade, en utopías racionais e en ameazas ao estilo Jabotinsky: "Se non destrúen a diáspora, esta destruiraos a vós", os diferentes pais do sionismo tentaron seducir aos xudeus a comezos do século 20 a tratar de recompor o concepto patria tan debilitado a través de xeracións.
Pero existía un territorio desocupado para establecer unha patria? Os rusos non renunciaron á soberanía en Birobidzhán; e o mesmo é válido para a soberanía arxentina nas propiedades que propuxo o Barón Hirsch. Uganda foi produto da fantasía dun empregado británico do Ministerio das Colonias que nunca preguntou aos habitantes africanos se estaban dispostos a cambiar a súa patria por un Estado xudeu; se é que algún xudeu quixera chegar até alí. Só na Terra de Israel era posíbel convencer aos xudeus, e con dificultade, de converter unha patria virtual nunha patria substancial.
Só que a Terra Israel xa era naquel entón a morada dos habitantes árabes, e non importa se ao comezo do sionismo os palestinos se autodefinieron como un pobo separado ou como parte da gran nación árabe. Os pantanos de Palestina e os seus desertos formaron parte da identidade dos seus habitantes, así como o Neguev é parte da identidade dos israelís, que non renunciarán a ningunha das súas montañas rochosas.
Poderían os xudeus manter por control remoto o dereito histórico á Terra de Israel polos centos de anos que estiveron ausentes? Seica é posible? O único dereito moral de converter a patria virtual xudía nunha patria substancial na Terra de Israel orixinouse só polas desgrazas dun pobo que foi condenado á morte. E así foi como esta patria ancestral-nova é a que salvou realmente dos campos de exterminio por centos de miles de xudeus europeos que chegaron a ela despois da Declaración Balfour, en momentos en que as portas de América e do resto dos países pecháronse radicalmente ante eles.
E dado que patria non é só territorio, senón un compoñente primordial na identidade persoal e nacional, a partición da Terra de Israel en dous Estados non é só a única solución política, senón tamén un imperativo moral.
Quen incursiona nos territorios palestinos, como Israel faino diariamente, debe saber que pretende desposuír a medula da identidade dos seus habitantes e a deteriora. E quen, coma nós, sabe pola historia xudía cuán importante foi a identidade nacional e relixiosa para os xudeus e en que medida estaban dispostos a sacrificarse por ela.
Con todo, a identidade patriótica dos palestinos é case oposta á nosa e, en certa forma, esta tamén require unha análise. Fronte a un pobo que cambiou patrias como un viaxeiro frecuente, aos ollos de numerosos palestinos a patria redúcese en ocasións a unha aldea ou unha casa, e por iso calquera erradicación dela determina unha traxedia e posibilita un rompimiento. Os palestinos nos campamentos de refuxiados en Gaza e Cisxordania viven a escasos quilómetros das casas e aldeas das cales fuxiron ou foron expulsados na guerra de independencia de 1948, aínda que eles aínda habiten na patria palestina.
Na súa percepción, eles non foron exilados só da súa aldea ou das súas casas, senón da patria mesma, e é por iso que durante 64 anos continúan vivindo en condicións paralizantes en campos de refuxiados sen vontade de rehabilitarse. O dereito ao retorno á súa patria, que é lexítimo, converteuse no dereito a retornar a Israel, que é imposible e innecesario.
Nestes longos días de desesperanza política, ante un novo ano, non sería conveniente tentar, aclarando vellos conceptos, buscar unha nova saída?

O Goberno israelí aproba medidas sociais

O Goberno israelí aprobou por 21 votos a favor e 8 en contra o plan de reformas sociais e orzamentarias proposto pola Comisión Trajtenberg, creada en resposta ás protestas dos "indignados". "Prometino e cumprino. O informe Trajtenberg é bo para Israel", dixo o primeiro ministro, Beniamín Netanyahu, tras lograr a súa aprobación, que estivo acompañada de polémica porque prevé unha redución considerábel do orzamento de Defensa. Netanyahu, que contaba coa oposición dalgúns dos seus socios vitais na coalición do Executivo, agrega nun comunicado que o informe "reduce o custo da vida e os impostos, incrementa a dispoñibilidade de ingresos, (prescribe os recursos) para financiar a educación preescolar básica e converte a vivenda en máis asequibel". A comisión presentou o pasado 26 de setembro as súas conclusións entre as que figuran a proposta de recortar en 3.000 millóns de shekels (600 millóns de euros) o orzamento de Defensa e equiparalo ao de Educación. O documento non propón cambios profundos, senón máis ben unha redistribución de determinadas políticas orzamentarias, fiscais ou sociais, polo que foi rexeitado polos representantes dos "indignados", que deron ao Goberno un mes de prazo para desenvolver cambios significativos sobre o terreo. A Comisión Trajtenberg avogou por equiparar en 2015 os orzamentos de Defensa e de Educación, que quedarían en 50.000 millóns de shekels (10.000 millóns de euros). O orzamento de Defensa é agora un 20 % superior a esa cifra e iso sen contar a axuda militar que presta Estados Unidos (que Washington implementa en maior parte para subsidiar a súa propia industria bélica de exportación a Israel). Tamén recomendou impor fortes multas a quen manteñan apartamentos baleiros durante longos períodos, así como regulacións para romper oligopolios e aumentar os impostos ás rendas máis altas e sobre os beneficios do capital. Facilitar alugueres a familias de clase media a un prezo controlado polas administracións, aumentar o investimento na educación obrigatoria a partir do tres anos ou incluír no cálculo da taxa de crecemento elementos como o grao de desigualdade, a situación sanitaria ou a calidade ambiental foron outras das medidas expostas.

בית הבובות - איזה יום יפה בחוץ (הקליפ) - Beit Habubot

Entrevista con Pilar Rahola

Estado palestino, esperanza catalá?

O pasado 23 de setembro o presidente palestino, Mahmud Abbas, pediu que se recoñecese Palestina como estado membro de pleno dereito das Nacións Unidas. O proposta de Abbas non prosperará polo previsíbel veto de EE.UU. no Consello de Seguridade do mesmo organismo. Pode, aínda así, ter algún efecto esta proposta en países que reclaman poder autodeterminarse? Falamos con Toni Florido, president da Asociació Catalá d´Amics d´Israel, e con Davide Tonon, responsábel da área de cooperació de Nexos; entidade vinculada a Amb Palestina al Cor Fronte a fronte Israel e Palestina

Unha entrevista de Manel Bosch
www.elsingulargigital.cat

Que representa a solicitude Palestina de entrada á ONU no conflito arabe-israeli?
Toni Florido (ACAI): O recoñecemento dun erro histórico por parte dos palestinos: o feito de non recoñecer a resolución orixinaria da ONU, a 181, que establecía a descolonización daquela zona en dous estados. Un árabe e o outro xudeu.
Tonon (Nexos): Representa o dereito á autodeterminación que o pobo palestino ten que exercer, desde hai xa moito tempo. Esta petición é un chamamento á humanidade por un xusto recoñecemento. Hai voces que reclaman que o conflito se resolva negociando pero, como dicía Desmond Tutu, non se pode ser neutral cando hai un opresor e un oprimido. Ser neutral nunha situación de inxustiza é estar a favor do opresor.

O presidente dos Estados Unidos, Barack Obama, dixo recentemente que ambos países teñen aspiracións lexítimas. están dacordo?
Florido (ACAI): E tanto. Creo que a gran maioría de israelís non dubidan que os árabes teñen que ter tamén o seu propio Estado.
Tonon (Nexos): Actualmente Israel xa está recoñecido, agora toca recoñecer a Palestina. De feito, os mesmos palestinos, excepto unha minoría de fanáticos, recoñecen a Israel. O que se pon dúbida son outros dereitos, como o de regreso dos refuxiados do 48, ou o dereito dos palestinos a ter un estado.

O recoñecemento do Estado palestino ofrecería esperanzas a outras nacións que reclaman o dereito á autodeterminación?
Florido (ACAI): En Catalunya a miúdo buscamos no caso palestino un espello onde ver reflectidas as nosas aspiracións. Creo que o espello tería que ser Israel, que conseguiu un consenso internacional mentres construía o seu Estado. É importante que cando se fan os movementos políticos adecuados, a cidadanía se dote de instrumentos que fagan viábel unha organización política determinada. En Palestina todo o mundo quere chegar a un pacto para poder vivir en paz. Por tanto, non é tan importando que vaian á ONU como o feito de negociar directamente coas persoas con quen tes que entender. No caso de Catalunya ou calquera outra nación que aspirase a ter un Estado propio, entendo que o proceso tería que ser similar.
Tonon (Nexos): Creo na autodeterminación dos pobos e ao escoitar todas as opinións. Agora ben, a maneira en que se teñen que ter en conta depende de feitos históricos. Os palestinos hai tempos que piden estado propio e, ademais, sufriron un holocausto. Non como o dos xudeus, pero dispersounos, botounos das súas casas e mesmo os matou. A miña opinión, en xeral, é contraria á creación de novos estados. Prefiro federacións, confederacións ou mesmo un goberno mundial. Non o vexo imposible no caso Palestino, sinceramente. Formar un Estado palestino é difícil posto que as colonias xudías atópanse no medio de zonas palestinas.

Cre que en Catalunya é un país propalestíno?
Florido(ACAI): En Catalunya é hiperexigente con Israel e, en cambio, con Palestina absolutamente acrítico. Estamos a crearnos un imaxinario sobre o que pasa na zona baseado en mitos e desinformacións. O que nos chega sempre son opinións, nunca información. Desgraciadamente isto faise desde medios públicos co diñeiro de todo o mundo. É estraño e inédito en Europa. O que pasa en Catalunya é impropio da nosa contorna cultural e político. Entendo que é produto dalgunhas herdanzas estrañas que non acabamos de limpar.
Tonon (Nexos): A sociedade civil Catalá no seu conxunto está en contra das guerras, as inxustizas e cos dereitos dos Palestinos. Pero hai unha parte da poboación que non ten información e ten dificultade ao formarse unha opinión. Tamén hai unha parte de persoas que apoian a Israel ou porque simpatizan co proxecto sionista ou porque, sobre todo en xente de esquerdas, coas ideas comunitarias da primeira fase da colonización israelí.

O presidente Mas comparou a Palestina con Catalunya polo feito de que ambos países desexan autodeterminarse. É acertada a comparación?
Florido (ACAI): Alégrome que o president Mas fale de autodeterminación. Se o fixo así é unha noticia importante. Case diría que é máis importando isto que a comparación con Palestina.
Tonon (Nexos): Palestina e Catalunya son incomparábeis, e dígoo con todo o respecto. Son un estranxeiro que vive en Catalunya, coñecín moitas visións sobre o feito catalán, o respecto e mesmo defendo a súa cultura e autonomía. Gustaríame ver un pequeno intercambio, que alguén de aquí vivise un ano alá e á inversa. Aquí falamos de decidir unha forma, alá de sobrevivir. A forma é comparábel, a sustancia, non.

O Estado español actuaría cun hipotético novo estado palestino como fai habitualmente cun novo estado: non recoñecelo con obxecto de evitar que o exemplo se expanda?
Florido (ACAI): Forma parte da tradición política española. O que sucede é que hai unha simpatía moi grande co que pasa no mundo árabe e os seus gobernos. Quizais a situación é diferente, tamén dependería de quen goberne no Estado nese momento. É unha cuestion difícil de prever. O que sempre nos dirán é que a situación de alá non ten nada a ver coa de aquí. Mirarán de xustificalo dunha maneira ou outra.
Tonon (Nexos): O caso de Kósovo ao Estado español pareceulle máis semellante ao do País Vasco que a Catalunya. Hai casos e casos, o palestino baséase na opresión brutal e nunha situación practicamente de guerra. España simpatiza con Palestina por unha cuestión histórica pero tamén con Israel por conveniencia. Non creo que desde Madrid se compare a Palestina con Catalunya ou co País Vasco.

“Esse Israel tem de desaparecer”. E ninguém soltou um pio de protesto!

Por Reinaldo Azevedo

Veja.abril.com.br

É curioso! Muitos analistas brasileiros atribuem aos palestinos a candura que eles próprios não se atribuem. Imaginem se um diplomata israelense de um recanto qualquer dissesse: “Essa Autoridade Nacional Palestina deve desaparecer…” Seria um escândalo. Na sexta, numa palestra a universitários, Ibrahim Alzeben, embaixador palestino no Brasil, afirmou com todas as letras: “Esse Israel deve desaparecer”.
Para que não pesasse nenhuma dúvida sobre o que ele estava querendo dizer, fez questão de deixar claro: “E não é o embaixador do Irã nem o presidente (Mahmoud) Ahmadinejad quem está falando”. Logo, ficou evidente que ele não estava querendo dizer que Israel tem de desaparecer da Cisjordânia. É desaparecer do mapa mesmo, conforme pregou Ahmadinejad. Mas, claro, muitos dirão: “Ah, ele não manda nada!” Pois é! Ele reflete um debate interno, quem sabe uma estratégia.
Ciente de que o Hamas, que também acha que Israel tem de desaparecer, não vai parar de jogar foguetes contra Israel, Alzeben afirmou: “Israel está preparando provocações para um novo conflito. Duvidem da origem dos próximos foguetes partindo da Palestina”. Afirmou ter informações da contra-inteligência segundo as quais Israel estaria infiltrando agentes em Gaza para disparar mísseis contra o próprio território, entenderam?
Estado judeuAo afirmar que “esse Israel tem de desaparecer”, Alzeben escancara a natureza da “luta”, que muitos especialistas, inclusive os nossos, se negam a admitir.
Quando a Autoridade Nacional Palestina se nega a reconhecer Israel como um “estado judeu”, quer deixar a volta dos ditos “refugiados” como uma causa a pautar as gerações futuras. Como não conseguem eliminar “esse Israel” pelas armas, sonham um dia eliminá-lo pela demografia.
Não vai acontecer. “Esse Israel” não vai desaparecer nem de um jeito nem de outro. O anti-semitismo pode estar seguro de que sua luta também não tem tempo para acabar… Arre!

Netanyahu, o discurso da esperanza

Por Josep Carles Laínez
Levante.EMV.07/10/2011

O pasado 23 de setembro de 2011, Mahmud Abbas, presidente da Autoridade Nacional, pediu en Nova York a entrada de Palestina na ONU como estado membro de pleno dereito. A ovación e a alegría de moitos dos políticos presentes na sala, e o barullo mediático pola transcendencia da súa acción unilateral, valente, pero sabedora da súa inoperancia, agocharon outra intervención máis comprometida e posibilista: a de Benjamin Netanyahu.
O actual primeiro ministro do Estado de Israel pronunciou un excelente discurso que sen caer na retórica nin na falacia, deixou claras dúas cousas: a necesidade de alcanzar unha paz definitiva en Oriente Medio, co concurso de todas as partes implicadas no conflito, e a vontade de Israel de conseguir que o Estado palestino sexa un membro máis da ONU. Pero a iso tense que chegar ao seu tempo, concitando vontades, coa seguridade para Israel de que rematen para sempre as ameazas terroristas. Como afirmou Netanyahu ao comezo da súa intervención, "a paz debe ancorarse na seguridade".
E a seguridade, ademais de en Israel, en Europa e no resto de pobos occidentais, desde o 11-S, é a batalla contra o terrorismo e o fundamentalismo islámicos. E o gran problema que pode orixinarse non só son os atentados sanguinarios, senón o feito de que os terroristas consigan un provedor de armas nucleares. Cando aos europeos progresistas falan de fundamentalismo islámico pensamos no apartheid de xénero, na discriminación por motivos relixiosos, na violencia contra o colectivo GLBT, nos malos tratos animais. Israel pensa tamén nesas cousas, pero sobre todo na súa supervivencia. É un grao.
Netanyahu non falou, pois, contra a existencia dun Estado palestino, nin contra o actual mandatario de Judea e Samaria (Cisxordania), nin afirmou que boicotearía a súa entrada na ONU, nin que non estaba disposto a negociar (de feito, aceptou de inmediato a oferta do Cuarteto), senón que primeiro debíase de chegar á paz e ao recoñecemento do Estado de Israel polos seus veciños.
A opción de Benjamin Netanyahu é a correcta se pensamos que Gaza está gobernada por Hamas, un grupo terrorista; que o Líbano está controlado por Hezbollah, outra banda terrorista; que Mahmud Ahmadinejad, en Irán, desexa a desaparición de Israel; e que a tendencia das revolucións nos países árabes non son, como esperabamos, dun acceso á democracia, senón dun afundimento no fundamentalismo islámico, "ideoloxía" onde reina a xudeofobia e o odio a Europa e a Occidente.
Mais, polo que parece, ninguén semella escoitar as fermosas palabras de Benjamin Netanyahu na ONU. Israel podería desaparecer do mapa, autoinmolarse, e nin tan só así os abundantes antisemitas de terras islámicas e dos países occidentais deixaríano tranquilo. Sempre quedaría un símbolo, un libro, un avó sospeitoso.
Os palestinos teñen de novo a oportunidade, tras o ofrecemento de Netanyahu, e dos movementos do Cuarteto, de tirar adiante o seu proxecto de estado e de país. Como afirmou o primeiro ministro, Israel volve estender a súa man, en paz.

http://www.levante-emv.com/opinion/2011/10/07/netanyahu-discurs-lesperanca/845945.html

Non hai posibilidade realista dunha paz permanente no Medio Oriente

Por Shlomo Avineri

Haaretz - 05.10.2011

No seu discurso na Asemblea Xeral da ONU, o presidente palestino Mahmoud Abbas cometeu unha vez máis un erro moi común entre os palestinos: un dirixente palestino non ten que persuadir ás nacións do mundo, senón aos israelís. Un estado palestino só xurdirá cando os palestinos convenzan aos israelís de que están realmente preparados para vivir en paz e nun recoñecemento mutuo.
O presidente exipcio Anwar Sadat foi quen de facelo co seu histórico discurso ante a Knesset, o que converteuno nun dicir amén dun inimigo acérrimo e cruel á figura máis popular de Israel. E non só Abbas non fala aos israelís, senón que coas súas declaracións calumniosas -onde de maneira nada casual mencionou a Yasser Arafat (a quen enxalzou) - só profundou as sospeitas de Israel sobre os obxectivos palestinos.
Con respecto ao discurso do Primeiro Ministro Benjamin Netanyahu, mellor non malgastar palabras.
O chamamento do Cuarteto para que se renoven as conversas sen condicións previas é un logro diplomático para Israel, xa que rexeita o enfoque de Palestina, que, coa súa presentación de condicións previas (deter a construción nos asentamentos e un compromiso israelí para volver ás fronteiras de 1967), conducía ao fracaso a posibilidade de renovar as negociacións. O goberno israelí actuou correctamente acollendo o chamado do Cuarteto, e o rexeitamento dos palestinos demostra que son a parte recalcitrante. Este punto é importante, pero non esencial. Aínda cando as partes volvesen á mesa de negociacións, é difícil imaxinar como poderían chegar a un acordo, xa que resulta moi evidente a grande distancia entre as posicións de ambas as partes. Se un goberno Olmert-Livni non puido chegar a un acordo con Abbas, despois de case dous anos de discusións serias e responsábeis, claramente non é de esperar un acordo co goberno de Netanyahu. A ilusión común de que a clave da solución reside nos Estados Unidos, disipouse desde que o presidente Barack Obama asumiu o cargo. Se un presidente de Estados Unidos non pode nin levar ás partes á mesa, como vai ser quen de salvar as diferenzas sobre as fronteiras, asentamentos, Xerusalén, os refuxiados e as medidas de seguridade?
Mesmo para aqueles que como eu cren que os asentamentos son un enorme erro político e moral, resulta inxenuo pensar que un goberno democrático pode evacuar coma se tal cousa por centos de miles de colonos, que os palestinos van renunciar ao dereito de retorno, que un slogan como "Xerusalén, capital de dous estados" pode resolver a maraña de problemas que se exporán no goberno da cidade, ou que os palestinos -que realmente non cren que os xudeus sexan un pobo- acepten ao Estado de Israel como a Estado-nación dos xudeus.
Temos que mudar o noso enfoque e entender que xa non hai ningunha posibilidade dun acordo permanente. Só hai un camiño a seguir, como en Chipre, Kósovo e Bosnia: a falta dunha oportunidade realista para que unhas negociacións dean lugar a un acordo de status permanente, os esforzos diplomáticos deben ser investidos en arranxos alternativos -acordos provisionais, medidas de confianza, pasos unilaterais pero aceptábeis para ambas as partes, e a continua cooperación pragmática sobre o terreo.
Na xerga política, é unha transición do errado intento de alcanzar unha solución integral a unhas medidas parciais que permitan a xestión do conflito até posibilitar o obxectivo final no horizonte diplomático de "dous Estados para dous pobos". As partes comprometeríanse a ese final nun principio, pero serían conscientes das dificultades para a súa consecución actualmente.
Os movementos ou avances parciais serán unha decepción para todas as partes. Os palestinos aspiran, e con razón, a un estado. Os israelís cren que os palestinos deben recoñecer que o pobo xudeu ten dereito á soberanía e a independencia. Con todo, a redución do nivel dos conflitos e o logro de acordos parciais pragmáticos sería posíbel mesmo cun goberno de dereitas no poder en Israel e ante a ausencia dun liderado palestino lexítimo e eficaz - tendo en conta a división entre a Autoridade Palestina en Cisxordania e o goberno de Hamas na Franxa de Gaza -.
A cháchara piadosa sobre un acordo final nun ano ou en dous anos non é un substituto dunha política realista que teña en conta a grave situación sobre o terreo. Só aqueles que non caen en irrealistas ilusións utópicas poderán espertar o interese dos palestinos e israelís ao mesmo tempo, e axudar a ambos pobos a saír, moi lentamente e co tempo, das gadoupas do conflito. Os discursos nas Nacións Unidas non fan senón resaltar a enorme profundidade da brecha entre as partes.