quinta-feira, junho 30, 2011
O kibbutz. Historia, realidade e cambio
EL KIBBUTZ. HISTORIA, REALIDAD Y CAMBIO
Autor: Leonardo Rosenberg
ISBN 84-7213-112-2
411 páxs.
21 euros
Este é un estudo interdisciplinario e de campo sobre a vida nun kibbutz; nel analízase preferentemente a situación da persoa na súa vivir cotián, pero axustando á vez o eixo da actuación humana ao concepto xeral da estrutura; é dicir, por unha banda, o que é e como é o kibbutz e, polo outro, que pensa e que sente a xente que alí mora. Para iso, o autor emprega diversas ferramentas de investigación, tales como: a observación activa e non participativa, a nota de campo, a entrevista formal e informal, e o cuestionario como medida socioeconómica de fiabilidade e validación
Publicado en Israel e distribuido no Estado español por Ediciones Certeza (Zaragoza)
Pedidos: 976 272907 ou no correo certeza@certeza.com
quarta-feira, junho 29, 2011
segunda-feira, junho 27, 2011
Concentración pola liberdade de Gilad Shalit
A Federación de Comunidades Xudías de España convoca unha concentración silenciosa para pedir a liberación do soldado israelí Gilad Shalit, secuestrado en mans da organización terrorista Hamás desde hai xa 5 anos e sen ningún control humanitario da Cruz Vermella nin de ningunha outra organización de axuda e auxilio a "privados da súa liberdade"..
A concentración terá lugar o domingo 10 de Xullo de 2011 ás 12:15 horas nos Xardíns do Museo de Ciencias Naturais, xunto ao Monumento á Constitución de 1978 situado entre as rúas Vitruvio e Paseo de la Castellana de Madrid (España).
A concentración terá lugar o domingo 10 de Xullo de 2011 ás 12:15 horas nos Xardíns do Museo de Ciencias Naturais, xunto ao Monumento á Constitución de 1978 situado entre as rúas Vitruvio e Paseo de la Castellana de Madrid (España).
domingo, junho 26, 2011
O declive do Partido Laborista israelí
Por Efraim Inbar
O resultado máis notábel das eleccións do ano 2009 foron a aparición dun mapa político israelí onde os tres principais partidos na Knesset son o Likud (27 escanos) e dous dos seus vástagos: o centrista Kadima (28) e o populista Israel Beiteinu (15). É dicir, case 70 deputados proceden de partidos encabezados por políticos ou ex políticos do Likud, mentres que unha clara maioría de 65 escanos están asegurados para o bloque conservador. Por mor diso, Benjamin Netanyahu foi o gañador das eleccións e candidato a primeiro ministro.
Incluso moitos israelís de esquerda que querían impedir o éxito de Netanyahu - tan demonizado polos medios de esquerda israelí-, emitiron o seu voto por Kadima en lugar de fortalecer ao Partido Laborista. De feito, o antigo partido hexemónico do sistema político israelí, o Partido Laborista de Israel, terminou no 2009 colocado na cuarta posición cuns magros 13 escanos na Knesset. Ao Meretz, situado á esquerda do Partido Laborista, foille aínda peor pois apenas obtivo tres escanos na Knesset. O espírito desta época en Israel é claramente conservador. Pero este foi o caso durante xa certo tempo. Así, as eleccións de 2009 foron para certos analistas políticos a culminación dun proceso histórico de decadencia iniciado coa axitación política de 1977, cando os laboristas perderon por primeira vez as eleccións fronte ao Likud. Foi o primeiro anunciou dunha gradual decadencia e marxinación do Partido Laborista.
Quizais a razón principal diso é o feito de que o Partido Laborista perdeu o seu activo político máis importante: a súa identificación coa independencia e a construción do Estado de Israel. As dúas actividades principais neste esforzo, o servizo militar e a colonización da Terra de Israel, foron decaendo aos poucos entre os partidario do Partido Laborista.
Houbo un tempo no que os membros dos kibbutz estaban desproporcionadamente sobrerrepresentados nas filas do IDF. Isto xa non é así. A composición social dos asistentes aos cursos de oficiais nas forzas terrestres en febreiro de 2009 é representativa dos últimos anos. Un 19% dos graduados defínense como ortodoxos modernos. Un alto funcionario chamouno "os novos kibbutzim".
Do mesmo xeito, a actividade de colonización intensiva sob a dirección dos gobernos laboristas terminou basicamente en 1977, deixando a creación e expansión dos asentamentos e kibbutz dentro e fóra da Liña Verde a outros elementos da sociedade israelí. O exército segue sendo a institución máis respectada en Israel. A maioría dos israelís, aínda que preparados para unha división do territorio, consideran o asentamento na Terra de Israel como un importante valor sionista. O Partido Laborista, estúpidamente, permitiu por abandono que círculos ortodoxos modernos e dereitistas adoptasen e enarborasen importantes símbolos nacionais, algúns dos cales estiveron anteriormente claramente asociados co partido que fundou o Estado.
Outro importante símbolo sionista abandonado polos laboristas é o "Xerusalén unificado" por vez primeira en 1967 baixo o reinado do Partido Laborista. As últimas eleccións tamén trataron do desexo de manter un Xerusalén unificado baixo a soberanía de Israel. A disposición do líder do Partido Laborista Ehud Barak a dividir Xerusalén no cumio de Camp David do 2000, sorprendeu a moitos israelís. Como cuestión de feito, máis de dous terzos dos israelís oponse a calquera división da cidade e maniféstanse dispostos a afrontar os conflitos armados cos palestinos co fin de manter ese status quo. É unha tolemia política o subestimar o grande atractivo de Xerusalén para a maioría dos xudeus.
Por outra banda, os dirixentes sindicais, en particular os seus activistas máis novos, aos poucos afastáronse da tradición xudeo-sionista e comezaron a coquetear cunha cultura cosmopolita e de valores individualistas, baseada sobre todo nos dereitos humanos e a democracia. Aínda que existe un consenso nacional acerca da supremacía da lei nunha sociedade democrática, a Corte Suprema de Xustiza baixo a dirección do seu ex presidente Aharon Barak, adoptou unha postura moi activa que non foi moi apreciada polos elementos máis conservadores da sociedade israelí. Sendo así que a Corte Suprema converteuse nunha especie de ?templo dos laicos".
Os laboristas e outros partidos da esquerda dentro da súa órbita adoptaron gradualmente un discurso que favorece o individualismo e a procura dos dereitos individuais en detrimento de a ética colectivista que unha vez foi predominante neles, a cal aínda segue estando na memoria de moita xente. Por outra banda, os fundamentos e a herdanza socialista do Partido Laborista de Israel víronse afogados, mesmo esmagados, pola elite empresarial e económica de Israel. O Partido Laborista converteuse no partido dos ricos e da xente acomodada. A contorna laborista do vello estilo de Rabin e dos "novos ricos" de Ehud Barak encheuse de capitalistas exitosos. E por tanto, as clases máis desfavorecidas de Israel xa non ven ao Partido Laborista como o seu titor dentro da política israelí. Nese papel foron substituídos polos partidos da dereita israelí e polas comunidades relixiosas.
Resumindo, o Partido Laborista abandonou a ideoloxía colectivista, distanciouse dos valores tradicionais xudeus e refugou o socialismo. Paralelamente a isto, o Partido Laborista desprazouse cara á esquerda do centro en cuestións de guerra e paz tras deixando desocupado o centro do escenario ao Likud. Ademais, o Partido Laborista asociouse co "proceso de paz" que comezou co inicio dos acordos de Oslo. Con todo, devandito proceso de Oslo estaba infestado de incertezas e descarrilou eventualmente. Leste foi polo menos o veredicto desde hai varios anos da maioría dos israelís, mesmo daqueles que nun principio apoiaron esa audaz experiencia diplomática.
O denominado "campo da paz" na política israelí foi amplamente desacreditado. Os resultados nas eleccións do 2003, 2006 e 2009 reflicten esa dedución. A sociedade en xeral estaba disposta a dar unha oportunidade á paz, pero aos poucos foron perdendo e retirando o seu apoio ao proceso tras ver como transcorría. Ao mesmo tempo, moitas pombas mesiánicas (unha especie case extinta en Israel) prefiren agora emitir os seus votos polos partidos da extrema esquerda [N.P.: Radicalmente post-sionistas, unha parte comprou a denominada narrativa palestina, mentres que a outra, aínda recoñecendo - aínda que non de face ao exterior - as poucas opcións que brindan os palestinos e pondo por encima de todo conseguir a paz como sexa e a calquera prezo, non dubidan en esixir que Israel faga todo o esforzo].
En realidade, Ehud Barak caeu totalmente en desgraza ante esas mesmas acríticas e mesíanicas pombas cando no ano 2001 acuñou a frase de que "non existen socios" para a paz ao lado palestino (iso veu tras o fracaso do cume de Camp David no 2000, feito que destruíu a maioría das ilusións sobre a capacidade do movemento nacional palestino de converterse nun socio no proceso de paz).
Finalmente, o Partido Laborista non logrou permanecer en sincronía cos cambios demográficos en Israel. Aos poucos, a poboación sefardí de Israel, que agora é a minoría maioritaria, demostrou unha tendencia a votar en grande número a favor dos partidos opostos ao Laborista. O cadro demográfico cambiou novamente e de maneira moi significativa despois da volta dos xudeus rusos da década de 1990. Os inmigrantes da ex Unión Soviética mostraron unha preferencia polos partidos da dereita (herdanza do seu pasado estalinista). Os votantes laboristas, actualmente, están compostos principalmente por ashkenazis, persoas maiores e xente de clase alta ou medianamente acomodada. Ademais, os laboristas puxéronse a coquetear cada vez máis coa comunidade árabe de Israel para gañar votos adicionais. No entanto, vincularse co voto árabe non supón dotarse da mellor imaxe dentro da opinión pública xudía israelí. Ironicamente, os cidadáns árabes abstivéronse de votar aos laboristas, xa que en boa parte apoiaron o uso da forza contra o terrorismo palestino.
En consecuencia, o Partido Laborista do 2009 é un partido cun pasado glorioso pero cun futuro bastante escuro
O resultado máis notábel das eleccións do ano 2009 foron a aparición dun mapa político israelí onde os tres principais partidos na Knesset son o Likud (27 escanos) e dous dos seus vástagos: o centrista Kadima (28) e o populista Israel Beiteinu (15). É dicir, case 70 deputados proceden de partidos encabezados por políticos ou ex políticos do Likud, mentres que unha clara maioría de 65 escanos están asegurados para o bloque conservador. Por mor diso, Benjamin Netanyahu foi o gañador das eleccións e candidato a primeiro ministro.
Incluso moitos israelís de esquerda que querían impedir o éxito de Netanyahu - tan demonizado polos medios de esquerda israelí-, emitiron o seu voto por Kadima en lugar de fortalecer ao Partido Laborista. De feito, o antigo partido hexemónico do sistema político israelí, o Partido Laborista de Israel, terminou no 2009 colocado na cuarta posición cuns magros 13 escanos na Knesset. Ao Meretz, situado á esquerda do Partido Laborista, foille aínda peor pois apenas obtivo tres escanos na Knesset. O espírito desta época en Israel é claramente conservador. Pero este foi o caso durante xa certo tempo. Así, as eleccións de 2009 foron para certos analistas políticos a culminación dun proceso histórico de decadencia iniciado coa axitación política de 1977, cando os laboristas perderon por primeira vez as eleccións fronte ao Likud. Foi o primeiro anunciou dunha gradual decadencia e marxinación do Partido Laborista.
Quizais a razón principal diso é o feito de que o Partido Laborista perdeu o seu activo político máis importante: a súa identificación coa independencia e a construción do Estado de Israel. As dúas actividades principais neste esforzo, o servizo militar e a colonización da Terra de Israel, foron decaendo aos poucos entre os partidario do Partido Laborista.
Houbo un tempo no que os membros dos kibbutz estaban desproporcionadamente sobrerrepresentados nas filas do IDF. Isto xa non é así. A composición social dos asistentes aos cursos de oficiais nas forzas terrestres en febreiro de 2009 é representativa dos últimos anos. Un 19% dos graduados defínense como ortodoxos modernos. Un alto funcionario chamouno "os novos kibbutzim".
Do mesmo xeito, a actividade de colonización intensiva sob a dirección dos gobernos laboristas terminou basicamente en 1977, deixando a creación e expansión dos asentamentos e kibbutz dentro e fóra da Liña Verde a outros elementos da sociedade israelí. O exército segue sendo a institución máis respectada en Israel. A maioría dos israelís, aínda que preparados para unha división do territorio, consideran o asentamento na Terra de Israel como un importante valor sionista. O Partido Laborista, estúpidamente, permitiu por abandono que círculos ortodoxos modernos e dereitistas adoptasen e enarborasen importantes símbolos nacionais, algúns dos cales estiveron anteriormente claramente asociados co partido que fundou o Estado.
Outro importante símbolo sionista abandonado polos laboristas é o "Xerusalén unificado" por vez primeira en 1967 baixo o reinado do Partido Laborista. As últimas eleccións tamén trataron do desexo de manter un Xerusalén unificado baixo a soberanía de Israel. A disposición do líder do Partido Laborista Ehud Barak a dividir Xerusalén no cumio de Camp David do 2000, sorprendeu a moitos israelís. Como cuestión de feito, máis de dous terzos dos israelís oponse a calquera división da cidade e maniféstanse dispostos a afrontar os conflitos armados cos palestinos co fin de manter ese status quo. É unha tolemia política o subestimar o grande atractivo de Xerusalén para a maioría dos xudeus.
Por outra banda, os dirixentes sindicais, en particular os seus activistas máis novos, aos poucos afastáronse da tradición xudeo-sionista e comezaron a coquetear cunha cultura cosmopolita e de valores individualistas, baseada sobre todo nos dereitos humanos e a democracia. Aínda que existe un consenso nacional acerca da supremacía da lei nunha sociedade democrática, a Corte Suprema de Xustiza baixo a dirección do seu ex presidente Aharon Barak, adoptou unha postura moi activa que non foi moi apreciada polos elementos máis conservadores da sociedade israelí. Sendo así que a Corte Suprema converteuse nunha especie de ?templo dos laicos".
Os laboristas e outros partidos da esquerda dentro da súa órbita adoptaron gradualmente un discurso que favorece o individualismo e a procura dos dereitos individuais en detrimento de a ética colectivista que unha vez foi predominante neles, a cal aínda segue estando na memoria de moita xente. Por outra banda, os fundamentos e a herdanza socialista do Partido Laborista de Israel víronse afogados, mesmo esmagados, pola elite empresarial e económica de Israel. O Partido Laborista converteuse no partido dos ricos e da xente acomodada. A contorna laborista do vello estilo de Rabin e dos "novos ricos" de Ehud Barak encheuse de capitalistas exitosos. E por tanto, as clases máis desfavorecidas de Israel xa non ven ao Partido Laborista como o seu titor dentro da política israelí. Nese papel foron substituídos polos partidos da dereita israelí e polas comunidades relixiosas.
Resumindo, o Partido Laborista abandonou a ideoloxía colectivista, distanciouse dos valores tradicionais xudeus e refugou o socialismo. Paralelamente a isto, o Partido Laborista desprazouse cara á esquerda do centro en cuestións de guerra e paz tras deixando desocupado o centro do escenario ao Likud. Ademais, o Partido Laborista asociouse co "proceso de paz" que comezou co inicio dos acordos de Oslo. Con todo, devandito proceso de Oslo estaba infestado de incertezas e descarrilou eventualmente. Leste foi polo menos o veredicto desde hai varios anos da maioría dos israelís, mesmo daqueles que nun principio apoiaron esa audaz experiencia diplomática.
O denominado "campo da paz" na política israelí foi amplamente desacreditado. Os resultados nas eleccións do 2003, 2006 e 2009 reflicten esa dedución. A sociedade en xeral estaba disposta a dar unha oportunidade á paz, pero aos poucos foron perdendo e retirando o seu apoio ao proceso tras ver como transcorría. Ao mesmo tempo, moitas pombas mesiánicas (unha especie case extinta en Israel) prefiren agora emitir os seus votos polos partidos da extrema esquerda [N.P.: Radicalmente post-sionistas, unha parte comprou a denominada narrativa palestina, mentres que a outra, aínda recoñecendo - aínda que non de face ao exterior - as poucas opcións que brindan os palestinos e pondo por encima de todo conseguir a paz como sexa e a calquera prezo, non dubidan en esixir que Israel faga todo o esforzo].
En realidade, Ehud Barak caeu totalmente en desgraza ante esas mesmas acríticas e mesíanicas pombas cando no ano 2001 acuñou a frase de que "non existen socios" para a paz ao lado palestino (iso veu tras o fracaso do cume de Camp David no 2000, feito que destruíu a maioría das ilusións sobre a capacidade do movemento nacional palestino de converterse nun socio no proceso de paz).
Finalmente, o Partido Laborista non logrou permanecer en sincronía cos cambios demográficos en Israel. Aos poucos, a poboación sefardí de Israel, que agora é a minoría maioritaria, demostrou unha tendencia a votar en grande número a favor dos partidos opostos ao Laborista. O cadro demográfico cambiou novamente e de maneira moi significativa despois da volta dos xudeus rusos da década de 1990. Os inmigrantes da ex Unión Soviética mostraron unha preferencia polos partidos da dereita (herdanza do seu pasado estalinista). Os votantes laboristas, actualmente, están compostos principalmente por ashkenazis, persoas maiores e xente de clase alta ou medianamente acomodada. Ademais, os laboristas puxéronse a coquetear cada vez máis coa comunidade árabe de Israel para gañar votos adicionais. No entanto, vincularse co voto árabe non supón dotarse da mellor imaxe dentro da opinión pública xudía israelí. Ironicamente, os cidadáns árabes abstivéronse de votar aos laboristas, xa que en boa parte apoiaron o uso da forza contra o terrorismo palestino.
En consecuencia, o Partido Laborista do 2009 é un partido cun pasado glorioso pero cun futuro bastante escuro
Comunicado de AGAI sobre a Flotilla
A denominada “Flotilla de la Liberad” só beneficia a Hamas
A autodenominada Flotilla da Liberdade que pretende romper o bloqueo sobre a Franxa só conseguirá beneficiar a Hamás. Co cal a aparente pretensión humanitaria dos promotores da Flotilla é máis que dubidosa.
Desde a Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI queremos salientar entre outros datos que desde o 1 de xaneiro de 2011 entraron en Gaza unha media de 250 camións de mercaduría cada semana e que cada mes entran no territorio 13,5 millóns de euros que xestiona a axencia da ONU para os refuxiados.
A Franxa de Gaza non vive nin unha crise humanitaria nin un bloqueo humanitario, senón un bloqueo lamentablemente necesario para impedir a entrada de armas, polo que é evidente que o obxectivo da Flotilla é realmente deslexitimar ao Estado democrático de Israel xa que se o obxectivo real fora entregar a axuda humanitaria, os promotores poderían empregar as canles legais establecidos para iso e poderían facer cegar todo o material vía terrestre.
Desde a Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI queremos lembrar que a expedición non conta co apoio do Goberno español, que desaconsellou aos seus cidadáns que participen na Flotilla, nin tampouco coa do Secretario Xeral da ONU, Ban Ki Moon, quen remitiu unha carta aos gobernos de países do Mediterráneo para instarlles a pedir aos seus cidadáns que non se embarquen na autodenominada Segunda Flotilla da Liberdade.
Na carta, Ban Ki Moon, deixa claro que a axuda humanitaria debe chegar ao territorio que controla o movemento islamita Hamás mediante "os pasos lexítimos e as canles establecidas", o que na práctica significa a través de Israel ou de Exipto.
Desde a Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI queremos lembrar que o levantamento total do bloqueo está por completo en mans do grupo islamista Hamas.
Se Hamas renuncia ao terrorismo, recoñece o dereito a existir do Estado de Israel e recoñece a lexitimidade da ANP en todos os territorios palestinos, o bloqueo sería innecesario.
Mentres isto non sexa así, o Estado democrático de Israel actua na defensa e seguridade dos seus cidadáns como actuaría calquera outro estado soberano nunha situación semellante.
Vigo, 25 de xuño de 2011
Shakira visita Israel
Shakira a súa chegada ao Kotel na capital israelí
O xogador do F.C.Barcelona Gerad Piqué no Moro das Lamentacións
Shakira xunto o Presidente Shimon PeresA cantante Shakira visita Israel como embaixadora da Unicef
A cantante colombiana Shakira visitou Israel onde deu o discurso de abertura da Conferencia Presidencial do país, Facing Tomorrow 2011 - Encarando o Mañá. No seu discurso, a estrela pop, nomeada embaixadora da Boa Vontade pola Unicef falou sobre a importancia da educación para todas as crianzas como un camiño para a paz.
Shakira é fundadora da Fundación Barefoot, que ten apoio da Fundación Clinton, Fundación Telefónica, Nestlé, Howard G. Buffet, F.C.Barcelona e da rede de restaurantes Hard Rock Cafe. A súa misión é a procura da educación universal ao alcance de todo os rapaces e rapazas e o seu traballo actualmente ten diversos proxectos en Colombia, África do Sul e Haiti.
En 2010, a Fundación Barefoot, xunto co Banco Mundial, recaudou 280 millóns de euros para expandir o desenvolvemento dos seus programas para mozos na América Latina e no Caribe. A conferencia Facing Tomorrow 2011 durou tres días no Centro de Convencións Internacionais de Jerusalém. A cantante estivo en todo momento acompañada na súa visita a capital israelí polo xogador do F.C.Barcelona Gerard Piqué quen se manifestou "encantado de poder visitar novamente Israel".
sábado, junho 25, 2011
quinta-feira, junho 23, 2011
Assinar:
Postagens (Atom)