Mapa interactivo dos ataques de Hamas a Israel

Eis un mapa interactivo dos ataques de Hamas e demais grupos palñestinos islamistas contra Israel nos últimos meses.

Preme na ligazón, no link de abaixo e verás a realidade das agresións que o Estado de Israel sofreu só durante os ultimos meses

http://www.theisraelproject.org/site/apps/nlnet/content2.aspx?c=hsJPK0PIJpH&b=4183369&ct=8971893&tr=y&auid=8145839

Avións checos no deserto israelí

Por Andrea Fajkusová
Radio Praga

O 1 de decembro de 1947 foi asinado un acordo entre a Checoslovaquia socialista e a organización militar xudía Haganah polo cal Checoslovaquia comprometeuse a apoiar na ONU a división de Palestina e o establecemento do Estado independente de Israel. Os israelís declararon a súa independencia o 14 de maio de 1948. Na primavera dese mesmo ano foi iniciada a operación "Confidencial-Israel", no marco da cal foron adestrados no territorio checo pilotos israelís e formouse unha brigada de voluntarios xudeus. O primeiro ministro do goberno checoslovaco tras a Segunda Guerra Mundial, Jan Masaryk, foi un firme partidario do establecemento do Estado independente de Israel. Igualmente apoiaba as ondas migratorias de Europa do Leste cara a Palestina. Tras o golpe de estado comunista en febreiro de 1948 e a tráxica morte de Jan Masaryk, o novo primeiro ministro, Vlado Clementis, así como o presidente Klement Gottwald mantiveron a mesma política de apoio, aínda que os seus motivos foron un tanto diferentes, segundo explica o historiador Michal Burian. "O Partido Comunista Checoslovaco e os representantes da Unión Soviética supuñan que os emigrantes de orixe xudía de Europa do Leste, na súa maioría de orientación esquerdista, crearían despois do establecemento do Estado independente israelí un satélite soviético, que sería un aliado do bloque soviético contra a hexemonía británica en Oriente Próximo. Desde o ano 1950, ao manifestarse que a realidade era distinta, produciuse un cambio dramático nas relacións de Checoslovaquia cara a Israel. Con todo, a axuda militar, particularmente nos anos 1948 e 1949, desempeñou un papel esencial na historia de Israel". Segundo documentos dispoñibles, Checoslovaquia proporcionou ás Forzas Armadas de Israel 50 avións caza británicos Spitfire, 24 avións caza checoslovacos Avia S-199, uns 2 500 lanzachamas, miles de metralladoras, pistolas, rifles e outras armas portátiles, municións etc. Os avións caza checoslovacos Avia S-199 detiveron un ataque exipcio a uns 35 quilómetros de Tel Aviv. "Unha vintena dos recentemente comprados avións caza británicos Spitfire foron trasladados de Checoslovaquia a Israel no marco da operación Velveta, incorporándose inmediatamente aos combates. Era unha operación moi complicada e moi perigosa, posto que a ONU impuxo un embargo á subministración de armas a Israel. O traslado realizábase a través da Iugoslavia socialista que tamén tiña un acordo con Israel para facilitar unha vía aberta para a subministración de armas checas. Procedíase co máximo secreto. Ao principio aparentábase que se trataba de armas para Abisinia. Os axentes dos países árabes empeñábanse en descubrir estes envíos, pero cabe confesar que os soldados israelís eran moito máis exitosos".

Marta Maron e Hugo Maron narráronlle a Michal Burian que no marco da operación "Confidencial-Israel" foron adestrados no territorio checo especialistas israelís de carros de combate, paracaidistas, radiotelegrafistas e máis de cen pilotos. Un deles foi Hugo Maron, xudeu de Praga e membro da familia Maisel. "Nós non pensabamos permanecer en Israel. Fomos a axudar a construír un Estado, decidido a volver aos seis meses. Pero logo sentimos que era necesario quedarnos". En vésperas da Segunda Guerra Mundial, Hugo Maron e o seu irmán foron incorporados ao transporte organizado polo mozo británico Nicholas Winton para salvar a nenos xudeus de Checoslovaquia ante o réxime nazi. A finais da Guerra, Hugo Maron ingresou no Exército británico. No entanto, aprendeu a pilotar en Olomouc, Moravia Central. Na Brigada xudía de voluntarios, que se formaba desde mediados do ano 1948 na localidade de Strelná, coñeceu á súa futura esposa Marta. "Atopámonos o 13 de outubro de 1948, que era o día dos seus aniversarios e á vez o inicio do Yom Kipur. Como en Olomouc non había unha sinagoga fun a buscar ao noso capitán Ocelka dicíndolle que ao día seguinte era o Yom Kipur, que non podiamos voar e que nos dese un camión para poder viaxar á sinagoga en Strelná". A señora Marta Maron naceu no pobo de Velký Sevlus na Rusia Subcarpática, territorio que pertenceu na época de entreguerras a Checoslovaquia. "Primeiro chegaron os húngaros, daquela os ucraínos, e despois os alemáns. En xuño de 1944 trasladáronnos a un campo de concentración. Regresamos a casa a miña nai, a miña irmá e eu. Esperabamos ao meu pai e ao meu irmán, que non apareceron. Mentres tanto os rusos pecharon a fronteira. Non sabiamos que Churchill, Stalin e Roosevelt acordaran en Yalta que en caso de entrar en Praga primeiro os soldados rusos a Unión Soviética recibiría esa parte de Checoslovaquia. A vida volveuse horrorosa, temiamos saír á rúa, pola noite tocábannos á porta espertándonos. A finais de setembro de 1946 decidimos fuxir. Cruzamos a fronteira, pero nada máis pisar terra de ninguén os soldados rusos empezaron a berrar: Alto! E empezaron a dispararnos. Mataron á miña nai, que tiña 39 anos, e ao meu cuñado, de 24 anos. Non o sabiamos porque nos separamos na fuga. Soubemos que os mataron un ano despois".

En Checoslovaquia Marta Maron foi recrutada na Brigada xudía que contou con máis de tres mil voluntarios. Aprendeu a manexar camións e a principios de 1949 trasladouse a Israel. "Inmediatamente despois de baixar do barco, incorporáronnos ao Exército. Como estaba casada, permanecín no Exército só medio ano. Logo tiven fillos ... Ao principio non había alí nada. Eu tiña oito libras esterlinas e pensaba que era a moza máis rica do mundo. Un amigo arranxounos unha habitación nunha casa árabe, debaixo do teito, onde non había nin auga nin retrete. Aos poucos seguiamos adiante". O comandante Alois Mutnanský, hoxe de 85 anos de idade, instruíu aos aspirantes a piloto no centro de aviación de Olomouc nos anos 1947 e 1948. "O adestramento básico durou un tres meses. Seguiu un curso para aprender a pilotar un modelo superior de avións que á súa vez serviu de preparación para pasar aos avións de combate. Nós utilizabamos os avións Arado ´herdados´ dos alemáns. As aeronaves renováronse e axustaron para o adestramento de tiro e bombardeo, os voos nocturnos, etc. Despois enviabamos aos nosos alumnos a Ceské Budejovice onde aprendían a manexar os Messerschmitt e Spitfire, cos que se trasladaban seguidamente a Israel". O coronel Josef Prokopec, que serviu tras a Segunda Guerra Mundial na antiga Escadra 312 en Ceské Budejovice, lembra que os instrutores checos dispuñan só de tres semanas para preparar aos pilotos israelís. "Un día sorprendeunos que se reunisen no aeroporto moitos civís. Os oficiais non sabiamos nada deles. Dixéronnos que os tiñamos que adestrar. Eran mozos moi destros, cunha enorme forza de vontade e capaces de todo para poder sentar ao temón, mesmo de mentir sobre a súa experiencia como piloto. Descubrímolo ao producirse o primeiro accidente dun Messerschmitt. O raparigo instruído díxonos que pasara dous mil horas no aire. Ao aterrar, o avión deu un salto, o piloto acelerou e foise saltando cara a un campo de patacas. Iso significou que non pilotara aeronaves pesadas. Tiña experiencia só cos avións lixeiros nos que se prolonga co acelerador o salto durante a aterraxe. A partir dese accidente primeiro examinabamos a cada aspirante". Michal Burian, do Instituto de Historia Militar de Praga, sinalou que no adestramento en Checoslovaquia participou así mesmo o sétimo presidente de Israel e antigo xefe das Forzas Aéreas israelís, Ezer Weizman."Expresou que o subir por primeira vez en Checoslovaquia a un avión caza, - debido a que o Exército israelí non posuía ningunha aeronave deste tipo -, era para el algo coma se a un sedento nun deserto se lle ofrecese champaña no canto de auga".

Escoitar o audio do programa de Radio Praga: 16kbps 32kbps
Descargar: MP3

Ezer Mitzión עזר מציון

Ezer Mitzión (hebreo: עזר מציון - "Auxilio desde Sión") é unha organización social de axuda israelí que ofrece unha variada gama de servizos médicos e sociais, destinados a enfermos, discapacitados, anciáns e persoas en situación de crise. Ezer Mitzión foi fundada en 1979 por Hanania Chulak e, nos seus máis de 30 anos de existencia, pasou de operar na casa do seu fundador a ter máis de 40 centros que funcionan en 25 cidades ao longo do país; mobilizar preto de 11.000 voluntarios e atender anualmente a 650.000 persoas. Debido aos seus logros, en 2008 foille outorgado o Premio Israel, máxima distinción outorgada polo Estado a membros da sociedade civil. Un dos servizos máis notábeis que proporciona a organización consiste no préstamo de dispositivos de saída de voz, para individuos imposibilitados de comunicarse a través da fala. Desde un Centro especializado, fundado en 1996 e dirixido por Ionit Hagoel Carnieli, préstanse anualmente máis de 1200 equipos de alta tecnoloxía. Podes no video ver a historia de dúas das receptoras e das posibilidades que se lle presentan a quen padecen esta doenza.

Deus xogando aos dados

Imaxes da charla-coloquio en Vigo "Cen anos de kibbutz"

Era esta unha charla que tiñamos moi especial gañas de organizar. Desde hai anos, desde que hai case 5 nacera AGAI en decembro de 2006. Organizar unha actividade na que puideramos tratar o caso único no mundo do Kibbutz, do movemento kibbutziano, foi -ate onte- unha asignatura pendente. Onte por fin estivemos unha vez máis en Sargadelos, grazas de novo a Jorge e Amador pola súa amabilidade e xenerosidade, nese lugar magnífico para a reflexión sosegada entre as súas paredes de pedra e o reflexo da súa historia, que é tamén parte da historia moderna de Galicia. Falamos do Kibbutz, do centenario Kibbutz. Concretamente 101 anos. desde que no ano 1910, un entusiasta grupo de xudeus sionistas de orixe rusa chegados a Israel na denominada 2ª aliá (inmigración), cando fundaron á beira do Lago Kinneret (Mar de Galilea) Degania, o primeiro kibbutz. Esos doce homes e mulleres coa mente chea de ideais socialistas propúñanse "crear unha sociedade que non se baseara na propiedade privada, senon na propiedade colectiva e democrática dos medios de producción". Unha comunidade socialista democrática única no mundo e que ao longo da súa vida xa centenaria conseguiu superar obstáculos tremendos en tempos sempre convulsos tanto na sociedade israelí como mundial, e conseguir sobrevivir con transformacións e adaptacións lóxicas e naturais, a crises económicas, a dúas guerras mundiais, ao Holocausto, a múltiples guerras de supervivencia de Israel cos seus pouco amigábeis veciños e ao impacto da caida estrepitosa do denominado "Socialismo real", da caída do Muro de Berlín e con ela, da práctica totalidade dos reximes estalinistas no mundo. Non da totalidade evidentemente, ainda fican as Korea, China, Cuba ou a nosa enxebre UPG, mais si foi unha brusca sacodida para toda a esquerda mundial que tamén -loxicamente- afectou ao kibbutz socialista israelí e a toda a esquerda política e sindical israelí. Falamos logo na charla disto. Mais teño o convencimento de que parte da aparente crise que afectou ao kibbutz veu da viraxe, do cambio radical da actitude da esquerda europea para con Israel e para co Kibbutz. Reparemos en que pasouse de convocar manifestacións multitudinarias nas rúas de París, convocadas por toda a esquerda francesa, en defensa e apoio do agredido Estado de Israel durante a Guerra dos Seis días en 1967, a ser esta mesma esquerda esuropea en grande medida o niño onde mora o anti israelismo máis visceral e irracional (careuta politicamente correcta da xudeofóbia rancia de toda a vida). Cousas pasan no mundo. Desde logo esta viraxe -insisto que irracional- reclama seguro unha charla propia na que abordar os por ques da mesma. E para explicarnos as súas vivencias, as súas experiencias e os seus coñecementos tivemos o pracer de poder contar co amigo e javer Samuel Epstein. Samuel naceu hai 60 anos en Uruguai. Casado con Francis Papiernik, en 1971 fan aliá (volven, ascenden) a Israel, concretamente ao Kibbutz Ein Hashloshá, onde viven ate o ano 1993. Ese ano a Axencia Xudía e a Organización Sionista enviouno a dúas misións no exterior, concretamente ás comunidades xudías do seu Uruguai natal e logo de Venezuela. Desde setembro do ano 2009 viven en Vigo, Samuel e Francis xunto cos seus fillos Bilgai e Avital e as súas netas Sol e Azul. E en breve voltará a morar con nós a nosa amiga Micheline Wolanowsky, nai de Francis. Samuel Epstein é actualmennte vicepresidente da Delegación en Galicia da Cámara de Comercio e Industria España-Israel e socio da Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI.
Texto da presentación de Pedro Gómez-Valadés

Shelly Yachimovich

Por Ari Shavit

Haaretz - 14.04.11

Shelly Yachimovich ten o que se precisa: visión de mundo, carisma, valor e capacidade de liderado. Ten forza de traballo e habilidade política. Non é ningún invento dunha oficina de relacións públicas nin unha mera imaxe de cartel. Só Shelly pode insuflar nova vida ao vello Partido Laborista. Amir Peretz non é un mal candidato para dirixir o Partido Laborista. Peretz é moito máis sutil do que aparenta a súa imaxe. É o dirixente sindical máis importante que tivo este país. Foi un líder dabondo bo para dirixir a Histadrut e un candidato puxante cando se postulou para o cargo de primeiro ministro. Detrás do seu distintivo bigote escóndese un home con valores, sociable, intelixente e pragmático. Pero o seu gran erro ao asumir o cargo de ministro de Defensa, en 2006, deixou unha cicatriz. Peretz non é quen de reconstruír o Partido Laborista e insuflarlle nova vida. Erel Margalit resulta un candidato interesante para liderar o Partido Laborista. Margalit é un empresario da tecnoloxía de vangarda de Xerusalén, quen aprendeu os trucos do oficio do eterno alcalde Teddy Kollek. É dinámico, moderno, creativo e ten visión. Margalit é un deses empresarios cualificados e comprometidos que deberían formar parte da política israelí. Pero aínda é demasiado temperán. Margalit necesita primeiro integrarse ao Partido Laborista e porse a traballar desde a base antes de poder lanzarse seriamente a competir polo liderado do partido. Margalit aínda non é capaz de reconstruílo nin tampouco de insuflarlle nova vida. Isaac Herzog é un moi bo candidato para liderar o Partido Laborista. Herzog é un "príncipe" que nunca se comportou como tal. Ningún outro político fai unha práctica da política con tanta dilixencia e habilidade e con igual entusiasmo propio un mozo ambicioso. En verdade, Herzog meréceo plenamente. É á vez práctico e sociable, diplomático e político, sionista e moderado. Pero non posúe ese algo indeciblemente especial que converte a unha persoa nun líder. Está ben, de feito, moi ben; pero non logra provocar na xente nin molestia nin emoción. A pesar das súas virtudes e grandes vantaxes, Herzog non é capaz de reconstruír o Partido Laborista e insuflarlle nova vida.

Todo o cal déixanos a Shelly Yachimovich. A deputada Shelly Yachimovich. É a adecuada? Pode Yachimovich reconstruír o Partido Laborista? A resposta é complicada. Yachimovich é o tipo de persoa que suscita enfrontamentos. Ás veces parece ser demasiado belixerante, demasiado farisea, extremista e cruel. Tanto o poder económico como a esquerda post-sionista vena como unha ameaza real. De feito, nos seus seis anos na Knésset, Yachimovich cometeu unha serie de erros. Máis dunha vez tomou unha postura populista. Máis dunha vez fixo propostas que non tiñan ningún sentido económico. Non sempre soubo distinguir entre capital produtivo e capital expeculativo. Perseguiu aos ricos que axudan a construír o país do mesmo xeito que perseguiu aos ricos que lle quitan toda a súa forza vital. Ao mesmo tempo, puxo moi pouco énfase na cuestión diplomática. As súas críticas no campo da paz lograron axenciarlle unha chea de inimigos. Pero Yachimovich ten o que se precisa: visión de mundo e unha forma especial de dicir as cousas; ela posúe a quinta esencia desta materia. Ten carisma, valor e calidades de liderado. Ela é quen de lograr plena popularidade. Ten forza de traballo e habilidade política. Non é ningún invento dunha oficina de relacións públicas nin unha mera imaxe de cartel. Ela sabe como moverse no lodo da política para lograr o seu obxectivo. É por iso que Yachimovich provocou toda unha revolución conceptual en Israel. Por iso foi capaz de deixar o seu selo no mapa político-económico. Ela logrou establecer unha nova axenda social. logrou coalicións parlamentarias moi interesantes e presentou 33 novas leis que foron aceptadas. Yachimovich plantexa aos traballadores israelís e a mocidade unha proposta sionista socialista de alto voltaxe e moi emocionante. Unha enquisa reservada, encargada por un dos grandes partidos, mostra que o potencial electoral do Partido Laborista baixo a condución de Yachimovich sitúase entre os 15 e 20 escanos. Non é de sorprender. O pobo israelí está canso da va e perpetua loita entre a esquerda e a dereita. Os israelís pensan que tanto os oligarcas como os post-sionistas non fan máis que aproveitarse deles. A clase media está erosionándose; a clase obreira, cada vez máis oprimida; os mozos non teñen posibilidade algunha de conseguir unha vivenda. De cara a un Estado que non funciona e a unha sociedade desmoronándose, non existe un goberno apto nin unha oposición pertinente. É a gran oportunidade para os laboristas encabezados por Yachimovich. Ela está lonxe de ser perfecta. Debe crecer, madurar e ser máis moderada. Debe recoñecer os principios básicos do libre mercado e a realidade propia da vida do século 21. Pero ao final, moi ao final, o cambio deberá de comezar con Yachimovich. Só Shelly pode insuflar nova vida ao vello Avodá.

Contrarevolución encuberta

Por Egon Friedler

Paz Ahora

.

A recente escalada de violencia de Hamás, financiada e dirixida por Irán, ten un claro obxectivo: provocar a Israel a lanzarse a represalias xeneralizadas que volvan crear a unidade árabe en torno ao inimigo común e fagan esquecer ás masas as súas reivindicacións democráticas. Con cada nova crise en Oriente Medio, xorde unha nova camada de expertos, cuxa especialización adoita consistir xeralmente nunha atenta lectura dos xornais da última semana e, no mellor dos casos, algún libro lido ás apuradas. Esta clase de expertos rivalizou na súa descrición do recentemente deposto presidente exipcio como ao máis fiel e consecuente aliado de Israel en Oriente Medio. Esta cualificación, obviamente non tivo nada que ver coa realidade. Hosni Mubarak era só un firme e consecuente aliado de Hosni Mubarak. Se existise un Premio Nobel á hipocrisía tería merecido gañalo.

.

Mantivo a paz con Israel na medida en que iso permitíalle gañar a respetabilidade necesaria para recibir fortes subvencións norteamericanas, pero ao mesmo tempo deu carta libre aos medios de difusión controlados polo estado para difundir un odio visceral contra Israel e impediu calquera achegamento normal entre as sociedades civís de ambos países. As súas relacións cos dirixentes israelís tiveron un interese estritamente utilitario e centrouse no obxectivo de manter baixo control a inimigos comúns, como o movemento fundamentalista palestino Hamás, estreitamente asociado cos Irmáns Musulmáns exipcios. A estabilidade e a paz na zona só lle preocuparon na medida en que podía afectar á súa propia posición. A carta da xenofobia e o odio ao diferente, considerado un intruso nun mundo exclusivamente árabe e musulmán, era demasiado valiosa como para desfacerse dela. Por outra banda, o interminable conflito palestino-israelí permitía desviar a atención a un inimigo externo, distraendo a atención das masas dos seus propios problemas.

.

Pero en honra á verdade, o xogo de Mubarak non foi a excepción senón a regra. Nada ilustra mellor a situación que o título da ópera de Mozart: "Cosi fan tutte" (Así fan todas). É dicir, do mesmo xeito proceden todas as divas do despotismo e o autoritarismo en Oriente Medio, todos os ditadores, reis e oligarcas da rexión. O espantallo do inimigo israelí foi durante décadas un pretexto marabilloso para o inmobilismo interno, o mantemento ríxido dun arcaico e inxusto status quo e a imposición dun freo a calquera cambio significativo de modernización institucional e progreso democrático. Ate que veu a primavera árabe coas revolucións de Tunes e Exipto e a gran rebelión popular que conmoveu desde entón a numerosos países do mundo árabe e volveu a insuflar vida á resistencia dos castigados opositores en Irán. Pero as forzas reaccionarias do despotismo non están dispostas a renderse facilmente. A contrarrevolución comezou a mobilizarse. Ao ver con alarma que a inimizade de Israel non era un motivo de mobilización para as masas, sacaron a relucir as acusacións de sempre. Por exemplo, o asediado ditador iemení, Alí Abdullah Saleh, recorreu unha vez máis ás acusacións contra os malvados de sempre: Israel e Estados Unidos. Pero se para Saleh e outros sátrapas o conflito palestino-israelí é un pretexto para manterse no poder, para a teocracia iraniana, que investiu moito diñeiro en secuestrar o conflito en beneficio dos seus intereses, o mantemento da tensión é unha palanca para obter máis poder e avanzar na súa feroz poxa con Arabia Saudita pola hexemonía na rexión e no mundo islámico.

.

Por iso, non debe estrañarnos que grupos islámicos radicais financiados por Irán renovasen os ataques terroristas contra a poboación israelí. O atentado en Xerusalén que provocou unha morte e 39 feridos así como o salvaxe masacre dunha familia enteira, ambos esposos e tres nenos en Itamar, e os repetidos lanzamentos de mísiles contra a poboación civil do sur israelí, teñen un claro obxectivo: provocar a Israel a lanzarse a represalias xeneralizadas que volvan crear a unidade árabe en torno ao inimigo común e fagan esquecer ás masas as súas reivindicacións democráticas. Se esa é a meta global dos grupos gobernantes en Teherán, o "quecemento" do conflito tamén serve aos intereses de grupos palestinos en pugna. As manifestacións de mozas chamando á unidade de Hamás e Al Fatah asustaron aos dirixentes da organización islámica que controla a Franxa de Gaza e o primeiro ministro, Ismail Hanyeh accedeu a atoparse co presidente da Autoridade Palestina, Mahmud Abbás.

.

Pero esta medida non parece compracer aos "duros" de Hamás e aparentemente tamén desgustou á súa á militar en Gaza, contrarios a unha reconciliación coa ANP. Do mesmo xeito oponse a toda reconciliación a Jihad Islámica, que é máis radical que Hamás e foi a principal responsable dos lanzamentos de foguetes ao sur israelí. Con todo, Jihad Islámica, do mesmo xeito que Hamás, é financiada por Teherán. Sen dúbida, hai moitos intereses no mantemento do "status quo" en distintos países árabes, pero non hai a menor dúbida de que a carta máis forte da contrarrevolución árabe é a xogada polo fascismo teocrático iraniano que busca provocar unha nova guerra contra Israel para impedir unha revolución democrática xeneralizada no mundo árabe que poría fin ás súas ambicións hexemónicas en Oriente Medio e no mundo musulmán.

Sucedeu en abril

O día 19 de abril de 1943, primeiro día do Pesaj daquel ano, a Organización Combatente Xudía do gueto de Varsóvia iniciou unha revolta contra o exército nazi. Naquela altura, case o 90% da poboación xudia do gueto fora xa deportada para os campos de extermínio. A insurrección durou case un mes, tras o cal practicamente só restaron cascallos na área antes ocupada polo gueto. Foi unha loita desigual. Un puñado de mozos, precariamente armados e debilitados pola fame, resistiu a un exército profesional, ben adestrado e equipado con armas pesadas. Resistir foi só posíbel por dúas razóns: un comando militar unificado e o uso eficiente de tácticas de guerrilla. Os nazis, pensando que os xudeus non pasaban dunha sub-raza, foron sorprendidos pola eficiencia dos guerrilleiros.

De acordo co escritor e artista plástico Marek Alter, o levantamento do gueto de Varsóvia foi o terceiro e último estadio das resistencias posíbeis. O primeiro, tradicional entre os xudeus, foi o da palabra. O gueto, na concepción nazi, era unha especie de "cemiterio de xente viva", os seus habitantes estaban condenados á desaparición, á extinción. Moitos nazis visitaban o gueto, curiosos, inaugurando unha especie de turismo macabro. Fotografiaban e filmaban os "sub-homes". Foi entón que algúns grupos de xudeus, que falaban alemán, ousaron achegarse e falar con eles. Eran, ao final, homes e non animais! Pódese imaxinar canta coraxe precisaron acumular, nas penosas condicións do gueto, para dirixirse aos da "raza superior"?. Opuxeron, como resalta Halter, o verbo á violencia.

Cando Himmler pechou o acceso ao gueto, xurdiu a segunda fase da resistencia: a do testemuño. O exemplo máis acabado desta etapa foi a organización do arquivo Oyneg Shabes, ideado e coordinado polo historiador Emmanuel Ringelblum. Foron recollidos documentos, declaracións, crónicas, carteis, poesías e todo que puidese preservar para as xeracións futuras as imaxes do cotián do gueto, da barbarie totalitaria. Rexistros espantosos, que sobreviviron á guerra gardados en latas. Ringelblum e a maioría de seus colaboradores acabaron asasinados. A idea do levantamento, da insurrección armada, xurdiu cando ficou claro o plano nazi de aniquilación total dos xudeus. Foi o instrumento adecuado para aquelas circunstancias. Como sinalou o historiador Raul Hilberg, era a primeira vez en máis de 2 mil anos que os xudeus deixaron de se someter e recorreron á forza.

Aquel distante abril de 1943 deixou leccións importantes. Cada xeración escollerá a mellor forma de loitar contra as violencias, sopesando as condicións obxectivas e a correlación de forzas cos opresores. Mesmo divididos en grupos, partidos e movementos, os xudeus do gueto souberon unirse para afrontar ao seu inimigo mortal. Demostraron, co seu sangue, que é posíbel convivir coas diferenzas e traballar xuntos. O seu exemplo xamais será esquecido. Como dixo Hirsh Glik, no Partizaner lid (Himno dos partisans), en 1943 (inspirado nas noticias que viñan do gueto de Varsovia): Mir zainen do! (Nós estamos aquí!).

Por que non hai paz?

Por A.B. Yeshoshua

Haaretz

.

Esa pregunta debería ser feita a un especialista no Medio Oriente ou a un experto en Ciencias Políticas ou, mesmo, a un historiador profesional estranxeiro e non a un escritor cuxa especialidade é a imaxinación. Con todo, dado que a pregunta é real e doe a todo individuo na rexión, da nacionalidade que sexa, tentarei propor unha resposta. Trátase dunha pregunta seria e atemorizante por dous motivos: en primeiro lugar, o conflito israelí-palestino é un dos máis continuados que existen na época moderna. Se destacamos o seu inicio, co principio da colonización sionista na Terra de Israel, nos anos 80 do século XIX, referímonos a un problema que permanece activo, en sangue e fogo, desde hai 130 anos. En segundo lugar, non ficou reducido nun recuncho esquecido senón que se sitúa, de xeito permanente, no centro da conciencia internacional. E, por iso, é unha das situacións nas que máis se ten investido no mundo. Só nos últimos 45 anos, foi acredor de serios esforzos de mediación, por parte de moitos países e respectábeis organismos internacionais.

.

Os presidentes de Estados Unidos tentaron, de modo persoal, mediar entre as partes. Os xefes de goberno, de todos os puntos do universo, deron -e continúan dando- as súas opinións sobre este tema, enviados de nivel chegan á rexión a fin de probar a súa forza de mediación e acordo. E todo iso ademais das iniciativas, por parte de organismos e individuos, en simposios e encontros de boa vontade entre ambas partes; investigacións, libros e innumerábeis documentos de opinión foron escritos -e ainda se escriben- todo o tempo. E, a pesar de que xa foron asinados acordos parciais entre as partes, en conversacións directas secretas e reveladas. E, a pesar que -nos últimos tempos- as versións de solución ven en máis claras e aceptables e do feito de tratarse de dous pobos pequenos, sometidos aos ditados internacionais, subsiste -neste conflito- un núcleo interno que se obstina en non renderse ante a paz. A pesar dos erros e difamacións (de ambas partes) ao longo dos anos e dado que, ese conflito non é lineal senón espiral, o presente indica que, o tempo, cn é preludio indispensábel para a súa solución senón que, a paz, achégase e afástase por cruces históricos do pasado e do futuro e, seica, teña sentido entender o especial dese conflito en relación a outros que se mantén con tal fanatismo. Non digo que a miña resposta sexa o única pero tentarei pola a proba.

.

O conflito israelí-palestino négase a chegar á súa solución por tratarse dunha situación inexistente na historia da humanidade. Non hai antecedente ao feito que, un pobo, perdese a súa soberanía fai dous mil anos e, desde entón, permanecese disperso entre os pobos e decida, por motivos internos e externos, retornar e concentrarse na súa antiga patria, establecendo, novamente, a súa soberanía nacional. Se todos contan o Retorno á Terra de Zion moderna como o único suceso, no seu tipo, na historia da humanidade (deica que o pobo palestino ou os árabes na Terra de Israel, tamén, víronse (no pasado), e ven (no presente) obrigados a enfrontar ese fenómeno único ao cal ningún pobo se enfrontou. A principios do século XIX vivían, na Terra de Israel, só uns 5000 xudeus (fronte aos 250-300 mil árabes locais) e, ao momento da Declaración Balfour (1917), había na Terra de Israel, preto de 50 mil xudeus contra o 500 mil palestinos (números extraídos da Enciclopedia Hebrea). Xa en 1948 rexistrábanse 600 mil xudeus fronte a 300 mil árabes -palestinos. Así, con rapidez, e desde todos os puntos do universo, reuniuse o Pobo xudeu, que non pretendeu expulsar aos palestinos e, por suposto, tampouco eliminalos nin asimilalos no seu interior (como fixeron outros pobos cos poboadores locais). Máis aínda, non houbo aquí ningún intento por establecer un réxime colonial, dado que, os xudeus, carecían dunha nai patria que os enviase a ocupacións coloniais do estilo de Gran Bretaña ou Francia. Aquí ocorreu algo orixinal e singular na historia da humanidade: un pobo chegou á patria doutro pobo para substituír a súa identidade por unha identidade antiga-nova. É por iso que, no profundo do conflito israelí-palestino, non se atopa -de feito- a pregunta territorial tal como noutros moitos conflitos entre pobos senón que se sitúa, en ambas partes, unha loita pola identidade nacional de toda a patria, por cada pedra e recuncho mentres as dúas partes (e, en especial, os palestinos), non teñen claro o tamaño do pobo que enfrontan; se se trata só dos israelís -xudeus ou a diáspora xudía toda e se, os israelís, enfróntanse só ao pobo palestino á nación árabe toda. É dicir, tampouco os límites demográficos, de ambas partes, son claros. Por tanto trátase dun conflito de base que xenera, permanentemente, falta de confianza básica e profunda entre ambos pobos e impide unha solución posible. É posible alcanzar unha solución ao conflito sen caer finalmente, na trampa do estado bi-nacional? A miña resposta é rotundamente afirmativa pero dado que tratase dunha pregunta que non me foi plantexada non responderei, por agora, a ela.

Encontro de Galeuscat-Israel en Donostia

Carta para o inferno

Por Tzvi Meiri

Para o oficial da S.S. Comandante do campo de exterminio Auschwitz:

Finalmente chegou o momento de que saiba estas cousas da miña parte, o preso número 17724 de Auschwitz-Birkenau: Fun eu quen foi traído aquí coa miña familia coma bestas, nun vagón de animais, en condicións que non poden ser descritas, durante dúas noites e dous días cara ao seu campo, sen que nos deran auga ou puidéramos baixar para facer as nosas necesidades durante todo o camiño. Nin sentar se podía, organizamos quendas para que alguén se puidera sentar de cando en vez.

Fun eu quen foi arrastrado brutalmente dos vagóns. Ao chegar a ese lugar horroroso, no cal me despedín da miña familia, e á que na súa maioría non volvín ver con vida. Fun obrigado a espirme, fun levado a golpes dentro dunha manda de xente totalmente humillada!, do mesmo xeito que eu, á selección.

E fun seleccionado para seguir vivindo, polo momento, e a sufrir. Pero foi algo temporario, até esgotar a miña última pinga de vida. Son eu quen foi vestido cun fino pixama a raias e dúas zocas de madeira, as dúas para o pe esquerdo, tatuáronme un número e tiráronme xunto con todos a un tempo nunha gaiola enorme chamada "o campo dos xitanos".

Son eu, quen foi aldraxado de todas as maneiras posibles, fixéronme pasar fame sen límite e déronme un puré de remolacha de bestas nunha pota suxa que sacaron das cousas que roubaron dos xudeus. Xunto con nove prisioneiros máis, agardamos para xantar sen culler nin garfo nunha enorme cola mentres cada un fixaba a súa ollada famenta no seu compañeiro para ver canto comía.

Son eu, quen recibiu quince golpes cun cable groso de electricidade cando tentei sacar a casca dunha pataca do lixo da cociña das S.S.

Son eu quen traballou como un escravo dezaseis horas diarias nunha mina de sal polas cales recibín 160 gramos de pan e medio litro de auga por día. Saltei, corrín e boteime ao chan segundo a orde e a tolemia do oficial de turno que seleccionaba a vida ou a morte de cando en vez.

E a pesar de todo eu sobrevivín e non conseguiron matarme, a pesar de que máis dunha vez, tiven a idea de acabar coa loita e porlle fin a toda a miseria.

E aquí, agora, unha parte dun artigo nun xornal que apareceu esta semana en Israel di: "membros dunha delegación de cincuenta persoas, mozos do movemento kibbutziano, puxeron flores e ergueron a bandeira israelí, finalizando o acto leron Kadish e cantaron o Hatikvah".

Sabe onde? En Auschwitz!!

Quero que saiba, que una das participantes desta delegación é a miña neta, neta dun ex preso de Auschwitz-Birkenau.

Pasaron 42 anos, nos cales non puiden deixar de martirizarme e pensar: como foi que non me revelei? Avergoñeime fronte aos meus fillos e case non fun quen de contarlles nada sobre a miña experiencia alí, nesoutro planeta, porque sentínme levado coma ovella ao matadoiro.

E de súpeto os meus netos (todos uns sabras, sabe?) axudáronme a comprender. Eu si me revelei, si loite contra vostedes, porque vostedes queríanme ver alí morto e derramar a miña cinza xunto ás cinzas de moitos máis, nos campos de Auschwitz. Pero eu non me rendín fronte a vostedes, e agora hai continuidade e futuro.

A miña neta pasou por baixo dos odiados portóns de Auschwitz, ergueita e orgullosa, participante dunha delegación israelí, baixo a bandeira de Israel. E alí, no val da morte cantou o Hatikvah, o himno do Estado de Israel. . E así é que non fun como ovella ao matadoiro, senón que loitei, reveleime e seguín adiante. Así é como nunha guerra entre nós, fun eu o que gañei. O símbolo do meu triunfo, é a miña neta cantando orgullosa o Hatikvah.

Asinado por o avó de Segit, integrante da delegación israelí.

Hatajaná haktaná Treblinka – Iehuda Poliker

Hatajaná haktaná Treblinka – Iehuda Poliker

La república islámica de España

La república islámica de España.

Autor Pilar Rahola

Edita: Rba

Data de publicación:14/04/2011

ISBN 9788498679861

Páxinas: 280

Idioma: versións en catalán e en español.

Prezo: 20 euros

.

Este libro non expón ningún choque de civilizacións, senón un coche entre a civilización e a barbarie. E se na barbarie se inclúe a todos aqueles que usan a relixión e a un Deus para xustificar odios, escravitude, fanatismo e terrorismo, na civilización inclúese a todos aqueles que loitan pola liberdade. Non é, xa que logo, un libro contra o islam. É un libro a favor de todos os musulmáns, homes e mulleres, que loitan polos seus dereitos e para que a súa identidade cultural non sexa utilizada para destruír valores fundamentais. É así mesmo un libro contra todos aqueles musulmáns que, no nome desa identidade, están a destruír o islam mentres tentan destruírnos a todos. Nin Huntington, nin Fallaci, moi ao contrario, porque non loitan os deuses. Son os que usan a Deus en contra dos seres humanos. Trátase, por conseguinte, dunha defensa convencida da modernidade, da civilización e da liberdade. E hoxe quen máis brutalmente ameaza estes grandes conceptos é o islamofascismo, a ideoloxía totalitaria que, en nome de Aláh, ameázanos. Tamén hoxe quen máis heroicamente loita a favor destes grandes conceptos son os musulmáns valentes, e moi especialmente as mulleres que alzan a voz contra esta ideoloxía totalitaria. Este libro non nace do medo, pero é un libro nado do convencemento de que, hoxe en día, temos medo de falar claro.

Informe sobre antisemitismo no Estado español

O documento titulado "Informe sobre o Antisemitismo en España en 2010" foi elaborado conxuntamente polo Observatorio para a Loita contra o Antisemitismo en España, un organismo da Federación de Comunidades Xudías de España (FCJE), e a organización non gobernamental Movemento contra a Intolerancia. O informe fíxose público nunha conferencia de prensa en Madrid o pasado 30 de marzo. O informe, afirma que se produciron ao redor de 400 incidentes antisemitas en España durante o ano 2010, rexistra os ataques antisemitas contra persoas e propiedades, o antisemitismo nos medios de comunicación españois e en Internet, os esforzos para trivializar o Holocausto xudeu, a difusión da literatura antisemita, así como o antisemitismo nas institucións públicas. O informe tamén proporciona datos derivados de enquisas de opinión. Por exemplo, segundo unha enquisa encargada polo Ministerio español de Asuntos Exteriores, o 58,4% dos españois cren que "os xudeus son moi poderosos porque controlan toda a economía e os medios de comunicación". Esta cifra elévase até o 62,2% entre os estudantes universitarios e a un 70,5% entre os que están "interesados pola política". Máis do 60% dos estudantes universitarios españois din que "non queren compañeiros xudeus na súa aula". "Estes números son tan sorprendentes como preocupantes: o antisemitismo parece incrementarse entre as persoas supostamente máis educadas e informadas", asegura o informe. En datos das enquisas, máis dun terzo (34,6%) dos españois teñen unha opinión desfavorábel ou totalmente desfavorábel dos xudeus. Pero do mesmo xeito que noutros países europeos, o antisemitismo é máis frecuente na esquerda política que na dereita. Por exemplo, o 34% dos que se situan na extrema dereita afirman ser hostís aos xudeus, mentres que o 37,7% dos que din ser de centro-esquerda son hostís aos xudeus. E a simpatía cara aos xudeus da xente de extrema dereita (4,9 nunha escala de 1-10) está por encima da media da poboación no seu conxunto (4,6). Entre os que recoñecen a súa "antipatía polo pobo xudeu", só o 17% di que isto se debe ao "conflito no Oriente Medio". Case o 30% dos enquisados din que a súa antipatía cara aos xudeus ten que ver con "a súa relixión, os seus costumes e a súa forma de vida". Case o 20% dos españois din que non lles gustan os xudeus aínda que non saben por que. Os novos achados confirman outras investigacións anteriores. Por exemplo, segundo un estudo de setembro de 2008 publicado polo Pew Research Center de Washington DC, case a metade dos españois tiñan opinións negativas cara aos xudeus, unha estatística que sinala a España como un dos países máis antisemitas de Europa. Segundo Pew, o 46% dos españois tiñan opinións moi negativas dos xudeus, máis do dobre do 21% obtido no ano 2005. España é tamén o único país en Europa onde as opinións negativas cara aos xudeus (46%) superan os puntos de vista positivos, xa que só o 37% dos españois ten opinións favorábeis dos xudeus. En comparación, o 36% dos polacos teñen opinións negativas mentres que o 50% teñen opinións positivas, en Alemaña hai un 25% de opinións negativas fronte a un 64% de positivas, en Francia un 20% de negativas fronte a un 79% de positivas, e en Gran Bretaña o 9% de negativas fronte a un 73% de positivas (A modo de comparación, segundo o Pew, o 77% dos estadounidenses teñen opinións favorábeis cara aos xudeus, fronte a un 7% de desfavorables). Outro informe sobre o antisemitismo europeo publicado pola Anti-Defamation League radicada en Nova York, afirmaba que o 54% dos españois cren que os "xudeus teñen demasiado poder nos mercados internacionais". E o 51% dos españois cría que loa "xudeus eran máis leais a Israel que ao seu país". Os datos da enquisa sobre o antisemitismo español expoñen moitas preguntas, entre elas unha que parece que nunca se expuxeron: Cantos españois coñeceron algunha vez a un xudeu? Non moitos, polo menos iso parece. De feito, España ten unha das máis pequenas comunidades xudías de Europa, con ao redor de 40.000 membros para unha poboación española de 47 millóns, o que equivale a menos dun 0.08%. (...) Que explica o aumento do antisemitismo español desde o 2005, especialmente tendo en conta que a maioría dos españois só coñecen aos xudeus a través da televisión e os medias?

Podes descargar o informe en PDF Antisemitismo en España de 2010

En Getafe deciden non apoiar a Hamas

50 anos do xuizo a Adolf Eichmann

Fonte: “Der Standard”, luns, 11 Abril 2011, p. 3.

Traducido do alemán ao galego por Carlos Penela

TEMA: 50 anos do proceso a Eichmann

Avogado da acusación fala sobre o significado da causa

“Non era sinxelo permanecer tranquilo”

Gabriel Bach, avogado suplente da acusación no proceso a Eichmann, sobre o seu primeiro encontro co criminal nazi, a crítica ao proceso e a súa opinión de que o proceso liberou aos xoves de Israel dun sentimento de vergonza. Tobias Müller realizou a entrevista.

STANDARD: Como se sentiu cando soubo que representaría a acusación contra Eichmann?

Bach: Antes do meu primeiro encontro con Eichmann, senteime no meu despacho e linme a biografía de Rudolf Hoess, o comandante de Auschwitz. El describe como asasinaba un millar de nenos xudeus por día e como lle tremían os xeonllos cando tiña que mandalos á cámara de gas. Pero entón engade: “Sempre me avergoncei por esa debilidade, despois de ter falado co tenente coronel Eichmann. El explicoume: «que se consegue con matar persoas maiores, se se deixa con vida o xerme do restablecemento desa raza?»” Dez minutos despois, Eichmann foi conducido ao meu despacho. Non era sinxelo permanecer tranquilo. Nunca esquecerei o comezo do proceso, cando os xuíces entraron na sala, coas bandeiras de Israel por detrás, e de como ese home, cuxo único afán era exterminar o pobo israelí, foi levado antes eles. Como se levantou e se cadrou ante un tribunal soberano israelí dun Estado soberano xudeu – nunca antes fora para min máis claro o significado da creación do Estado de Israel.

STANDARD: Como o viviu? Está de acordo coa afirmación de Hanna Arendt sobre a “banalidade do mal”?

Bach: Arendt deu unha descrición totalmente errónea sobre os documentos principais que nós presentamos no proceso e sobre as nosas testemuñas principais. O que a motivou a iso éme até o día de hoxe pouco claro. Con respecto a Eichmann: el non era ningunha persoa insignificante que simplemente cumprira as ordes que recibía. Quizais ao comezo, porque pensou que sería bo para a súa carreira. Pero despois identificouse totalmente co asunto. Dicíalle aos seus amigos: “Seino, a guerra está perdida, pero eu vou gañar a miña”. Entón, viaxou a Auschwitz para aumentar a matanza de 10.000 persoas por día a 12.000.

STANDARD: Polo tanto, non era simplemente alguén de reposto? Foi decisivo o feito de que el ocupara ese posto?

Bach: Si. Se eu tivese efectuado investigacións sobre o Holocausto sen acusados e despois se me dixese: podes dispor dunha persoa á que podes levar ante o tribunal para mostrar todos os aspectos do mesmo: sen dúbida que tería escollido a Eichmann.

STANDARD: O Holocausto é un crime que non se pode concibir. Até que punto se pode superar iso cun proceso?

Bach: Naturalmente iso non é tan sinxelo, e sen embargo: durante todos eses anos só se leu e se oíu o que acontecera sen que se puidese facer nada. Entón chegou a posibilidade de levar ante o tribunal o home que, realmente, era responsable de tódolos aspectos deses sucesos atroces e de demostrar da maneira democrática e xurídica máis clara o que acontecera, ao mesmo tempo que se lle aplicaba a ese home a pena máis dura que existe nun país democrático. Iso si resultou satisfactorio.

STANDARD: O proceso foi controvertido. O avogado de Eichmann dubidaba da competencia do tribunal, outros falaron de parcialidade. Que ten que dicir vostede ao respecto?

Bach: Xuridicamente é impecable. Contareille para iso unha historia moi significativa: nunha ocasión, un profesor debateu comigo sobre esa cuestión do “tribunal das vítimas”. El viu no escrito da acusación que nós non só denunciaramos a Eichmann pola matanza de xudeus, senón tamén pola de polacos, rusos e checos. Entón preguntou: “Por que non o entregaron a un tribunal polaco, checo, ruso...? E eu dixen: “Escoite, hai cinco minutos vostede preguntou, se un tribunal xudeu estaba autorizado a xulgar a Eichmann e agora quere saber por que non o entregamos?” O home tivo a decencia de corar.

STANDARD: A Israel tamén se lle recriminou o secuestro de Eichmann.

Bach: Nos EEUU acontece con frecuencia que os criminais escapen a outros Estados e entón sexan traídos de volta por parte da policía de maneira ilegal. Casos así foron levados ante ao Tribunal Supremo, que decidiu: se alguén é detido noutro país de maneira ilegal, as persoas que fosen responsables do feito poderían igualmente ser levadas ante os tribunais. Pero iso non altera en nada a competencia que o tribunal ten sobre o criminal.

STANDARD: Como valora vostede as consecuencias do proceso?

Bach: En Israel tivo unha grande influencia. Moitos xoves non querían escoitar nada acerca do Holocausto. Non podían entender que millóns de seres humanos fosen ao matadoiro, sen opor resistencia. Non era o obxectivo principal, pero nós queriamos tamén explicar que non había ningún motivo para avergonzarse. Mostramos como Eichmann e os seus colegas conduciron ás persoas ao engano, por exemplo, obrigándoas a escribirlles ás súas familias: “Estamos nun lugar marabilloso, con fantásticas excursións, sen demasiado traballo; vinde, vinde o antes que poidades!” Despois do proceso, de súpeto, os nenos israelís querían visitar os campos de concentración en Polonia, interesábanse polos xudeus de Europa.

STANDARD: E en Alemaña?

Bach: Alí sucedeuse unha reacción en cadea de procesos contra este tipo de criminais. Recibimos moitos documentos sobre o que acontecera nos campos de exterminio. Son moi importantes por todos aqueles que negan que o Holocausto sucedeu.

GABRIEL BACH (84 anos): foi avogado suplente da acusación no proceso a Eichmann e xuíz do Tribunal Supremo de Israel entre 1982 e 1997. En 1938 fuxiu de Berlín e vive en Xerusalén.

Wafa Sultan‏

Hamas dispara a un autobús escolar

Un rapaz de 13 anos resultou gravemente ferido, en estado de coma, e o chofer con feridas moderadas ao ser alcanzado o autobús escolar no que viaxaban por un mísil antitanque disparado polos terroristas palestinos que controlan a franxa de Gaza. O autobús viaxaba entre o kibbutz Saad e o kibbutz Najal Oz preto da fronteira con Gaza, na rexión de Sdot Néguev, no sur do país. Os dous feridos afortunadamente eran os únicos que se atopaban no autobús, no momento do ataque terrorista.

O ataque prodúcese no contexto de varias semanas de tensións e escalada de escaramuzas entre o Exército de Defensa de Israel e a organización terrorista islámica palestina Hamás, aliada a outros grupos extremistas menores.

Entrevista con Pilar Rahola en swissinfo.ch

Pilar Rahola, recibe o premio de mans de Yvette Lawi, de UN Watch. en Xenebra.

.
A escritora e xornalista catalana Pilar Rahola recibiu este pasado martes en Xenebra o Premio Morris B. Abram, outorgado por UN Watch. Esta ONG honra así o seu compromiso feminista e coa causa da liberdade. Eis unha entrevista en exclusiva para swissinfo.ch
.
Pilar Rahola é unha das máis controvertidas voces nos medios de comunicación españois. Amada ou odiada, as súas tomas de posición sobre temas que van desde os touros até os dereitos da muller ou o lugar do islam nas sociedades democráticas raramente deixan indiferente á opinión pública.
..
swissinfo.ch: Que representa para vostede este premio?
Pilar Rahola: É unha gran honra por dous motivos. Primeiro, pola propia natureza de UN Watch, que demostrou a súa coraxe ao denunciar feitos como que Libia tivera asento no Consello de Dereitos Humanos da ONU. Pero tamén porque me ilusiona formar parte desa lista de persoas premiadas entre as que hai mulleres que son grandes loitadoras pola causa da liberdade e os dereitos humanos. Un premio deste calibre moral obrígache a ser responsable. Recíboo en nome de millóns de mulleres musulmás ás que ninguén nunca escoita, e ás que a ONU tampouco defende.
.
swissinfo.ch: Falando de musulmáns, enfrontámonos a un auxe dos populismos en Europa?
P.R.: Se se refire a un auxe do populismo porque Europa vive unha crise de ideoloxías, na que os políticos que nos dirixen son mediocres, estou dacordo. Vivimos nun mundo feito de consignas, e non de ideas. Se se refire ao auxe da dereita política, é igualmente certo, pero certa esquerda radical gaña cada vez máis espazo. Entre estes dous polos o debate serio é cada vez máis difícil. Os nosos líderes só se moven por enquisas.
.
swissinfo.ch: É vostede consciente de ter moitos inimigos?
P.R.: Alégrame molestar aos sectores máis retrógrados da sociedade. Salvando as obvias distancias, identifícome con Albert Camus cando afirmou que Stalin non era o pai da liberdade dos pobos e foi "linchado" polas esquerdas da época.
.
swissinfo.ch: Vostede é especialmente controvertida pola súa toma de posición pública en defensa de Israel.
P.R.: É moi relativo que a miña postura xenere tanta controversia. Non hai que confundir aos que fan moito ruído mediático coa opinión pública. De feito, hai unha masa silenciosa que me aplaude, e os meus artigos acerca de Israel en La Vanguardia teñen moitos lectores.
.
swissinfo.ch: Pero parece vostede unha incondicional de Israel.
P.R.: En absoluto. Non todo o que fai Israel paréceme ben. Pero o que non soporto e denuncio é a criminalización do Estado de Israel. Polo visto, cando menos en España, ser progresista quere dicir, necesariamente, apoiar a Palestina e deostar a Israel. Pero neste mundo existen escravitude, abusos de todo tipo e crimes que parecen non interesar a ninguén. Pero atención: preocúpame a dor de Palestina e a súa xente, sinto solidaria con eles. O que non soporto é a mirada acrítica ao conflito.
.
swissinfo.ch: En que sentido?
P.R.: A opinión pública internacional non parece entender a verdadeira natureza desta loita. Non falamos de nenos armados con pedras, senón de países como Irán e Siria, que se ocultan detrás deste conflito para facer avanzar os seus intereses. Hai que entender que Israel non loita "contra" Palestina, senón contra países moi poderosos, un dos cales está a piques de ter a bomba atómica e xurou borrar a Israel do mapa. Mentres que o muro de Ceuta e Melilla non causa ningún conflito, o de Israel é un drama, o que demostra que o que esiximos a Israel non o aplicamos por exemplo en España.
.
swissinfo.ch: Por exemplo?
P.R.: Imaxine como reaccionaría España se tivese inimigos armados dentro e fóra das súas fronteiras, aos que se suman grupos de activistas "humanitarios" financiados por potencias estranxeiras. Canto cre que podería durar unha situación semellante?
.
swissinfo.ch: Esta semana o xuíz Goldstone retractouse do seu informe crítico cara a Israel polas súas accións militares en Gaza en 2008.
P.R.: Forma parte das mentiras que se din acerca de Israel. Penso que o xuíz surafricano deixouse levar pola calor do momento. Hónralle retractarse, pero o dano xa está feito. O certo é que contra Israel se vive moi ben.
.
swissinfo.ch: A que se refire?
P.R.: A que asumir a defensa dalgúns aspectos de Israel equivale a asumir riscos. Eu cheguei a perder amigos polas miñas posturas respecto diso. Amigos cos que non tiven problema ao tomar posicións en temas como os touros ou os dereitos da muller.
.
swissinfo.ch: Falemos da súa militancia feminista.
P.R.: Durante anos a miña loita foi por axudar á muller occidental e española. Pero España evolucionou de forma incrible, aínda que quedan cousas por facer. Nestes últimos 15 anos puxen o foco nos dereitos humanos da muller musulmá. Estou convencida de que o islam cambiará grazas a elas. O Nelson Mandela do século XXI será unha muller musulmá.
.
swissinfo.ch: En quen pensa?
P.R.: Hai moitas, pero penso na avogada iraniana Shirin Ebadi, que é un exemplo de coherencia. Ou na intelectual Taslima Nasrin, con tres fatwas (NDA: condenas á morte islámicas) ás súas costas. Ou a psiquiatra siria Wafa Sultan, quen tras comprobar os abusos aos dereitos humanos no seu país, terminou asilada nos Estados Unidos. Ou a francesa Fadela Amase, fundadora da ONG "Nin Putas nin Sumisas". Ou a admirable Ayaan Hirsi Ali, baixo condena á morte por cuestionar o islam. Me enorgullezco de contar musulmás entre as miñas boas amigas. Pero sabe o peor? É que marxinando este enorme potencial humano, pérdense grandes valores para as súas sociedades. E todo iso co silencio cómplice da comunidade internacional. Sinto profundamente solidaria coa muller musulmá.
.
swissinfo.ch: Europa fai o suficiente por integrar a inmigración, en particular musulmá?
P.R.: A inmigración débese aceptar. Creo que unha sociedade heteroxénea é algo desexable, pero non estou de acordo co "buenismo" paternalista que o perdoa todo. Non pode ser que os inimigos da democracia poidan ampararse nas nosas leis democráticas.
.
swissinfo.ch: Cal é o seu problema co islam?
P.R.: Non teño nada contra o islam, senón contra a ideoloxía totalitaria que utiliza o islam como bandeira. O islam radical quere cambiar as leis europeas, regular os máis nimios aspectos da vida íntima e mesmo cambiar os nosos costumes. Dado que isto é así, xa non se trata dunha relixión, senón dunha ideoloxía. E dunha ideoloxía totalitaria.
.
swissinfo.ch: Que valoración fai como xornalista da "primavera árabe"?
P.R.: Estiven na Praza Tahrir (O Cairo) como enviada de La Vanguardia e puiden falar con moita xente. A miña conclusión temporal e expectante é que a revolución ten un 50% positivo porque inclúe á mocidade. E un 50% negativo, pois inclúe aos Irmáns Musulmáns que levan décadas esperando este momento.
.
swissinfo.ch: Vivimos realmente, segundo afirman certas voces, nun mundo rexido polo pensamento único ante o fenómeno do integrismo islámico?
P.R.: O silencio ante o que pasa ten bases moi concretas. Trátase do medo. Medo real e físico, posto que moita xente perdeu a vida e sufriu moito por tentar oporse a esta onda islamita. Á parte, existe o temor ao ostracismo provocado pola corrección política imperante. Non esquezamos que o terrorismo islamita é unha maquinaria ben engrasada, xenerosamente financiada e perfectamente organizada. Eu creo que hai tres elementos que caracterizan o noso tempo. Trátase do silencio; o apaciguamento, que lembra ás políticas covardes de Chamberlain fronte a Hitler e, por último, a traizón aos nosos valores.
.
swissinfo.ch: Como analiza vostede o voto suízo contra os minaretes de 2009?
P.R.: Non son unha especialista da política suíza, pero considero que o minarete non é un símbolo relixioso, senón de dominación política. Unha mesquita pode funcionar perfectamente sen minaretes. É un símbolo político que rompe o equilibrio e a convivencia en Suíza. Entendo ese voto, posto que do que realmente se trata é do lugar do islam nunha democracia moderna.
.
swissinfo.ch: Cales son os seus proxectos actuais?
P.R.: A semana entrante publícase o meu libro "La república islámica de España". Neste traballo identifico as redes do integrismo islámico en España. Un libro que dará moito que falar.

O boicot a China, Irán, Arabia Saudí, Corea, Siria, Myanmar, Laos, Sudán...

En primeiro lugar coido debemos ter claro antes de nada, que os boicots son -por definición- destrutivos, algo que na miña opinión é o que menos precisa a rexión. Desde logo non promoven a paz, nin consiguen que as partes en conflito sexan máis flexíbeis. Pola contra os esforzos encamiñados a impulsar e promover o boicot dividen ainda máis ás comunidades en litixio. O conflito palestino-israelí non é desde logo sinxelo, non é un debuxo en branco e negro. Cada bando terá que traballar arreo na procura da paz, culpar e sancionar a un só bando non contribúe en nada a tarefa de achegar posturas, algo esencial se realmente queremos ver algún día un horizonte pacífico e de boa convivencia entre palestinos e israelies. Boicotear os produtos israelís, a cultura israelí, o deporte israelí... non fomenta precisamente que os líderes palestinos vexan necesarias as negociacións, de feito, co boicot contra "o outro bando" móstraselles que non é precisa ou cando menos esencial a negociación, porque outros están xa dispostos a ferir ao "inimigo", económica e politicamente. Boicotear a Israel non contribue a axudar aos palestinos na mellora da calidade das súas vidas, nin a construir o seu futuro Estado, nin xa que logo, a desenvolver as indispensábeis institucións democráticas palestinas.

O boicot contra Israel é un chamado destrutivo, no canto dunha acción construtiva. Se nós queremos de verdade facer algo positivo para a desexábel paz, colaboremos entón cos esforzos e programas de apoio mutuo entre a sociedade civil israelí e palestina. Noutras palabras, investir na paz e convivencia, non en enfrontamento. O argumentario en apoio ao boicot ignora a mantenta o dificilísimo contexto das accións de Israel, e busca só xustificar e deslexitimar ao Estado de Israel. Os responsábeis dos esforzos do boicot curiosamente nunca mencionan a ameaza terrorista permanente coa que convive Israel, e nunca teñen a ben mencionar a grupos islamofascistas como Hezbolláh, Hamas, Yihad islamica... Ignoran a mantenta os máis de 60 anos de permanente acoso e derribo de Israel con guerras, terrorismo e un perigoso horizonte nuclear iraniano. Castigar a Israel é un exercicio de suprema hipocrisía, algo que demostra o silencio dos promotores do Boicot, para con reximes como o chinés, o iraniano, o saudí, o sirio, o coreano, o cubano etc... Na axenda "humanitaria" dos sospeitosos promotores do boicot contra Israel só aparece merecente da súa xenerosa atención un estado no planeta... Israel.

Apoiar o boicot contra Israel é dar cobertura as forzas máis reacionarias da rexión e do mundo. Os promotores do chamado BDS (Boicot, Desinversión, Sancións) alíñanse de facto con Hamas ou Hezbollah, dous dos movementos políticos máis represivos, reaccionarios e fundamentalistas do mundo. Que organizacións supostamente progresistas ou de esquerdas apoien implicitamente -e incluso explicitamente- a grupos desta caste, e unha delirante contradicción cos máis fundamentais valores que seica din defender. Claro que é moito máis doado atacar, criminalizar e tentar deslexitimar a Israel que "convencer e persuadir" a Hamas, a Yihad islamica ou Hezbollah de que deben respectar os dereitos humanos, os dereitos civís, os dereitos das mulleres, os dereitos das minorías...

Presentada a plataforma "Israel toma a iniciativa"

Un grupo de personalidades, entre quen figuran antigos responsábeis do aparello de seguridade de Israel, presentou hoxe unha nova iniciativa de paz co mundo árabe para acabar co inmobilismo do Executivo de Biniamín Netanyahu. .

Co nome de "Israel toma a iniciativa", o novo proxecto dado a coñecer en Tel Aviv, pretende erixirse nunha plataforma coa que presionar ao Goberno para que retome as conversas de paz cos palestinos e o mundo árabe. Entre os promotores cóntanse figuras que estiveron á fronte de organismos de seguridade como o Shin Bet, o Mossad ou o Estado Maior, así como vellos coñecidos da política, deputados, empresarios, académicos, expertos e personalidades relixiosas. Baseada na Iniciativa de Paz Árabe de 2002 -pola que os países árabes ofrecían a Israel o recoñecemento a cambio da retirada dos territorios conquistados en 1967-, a israelí recompila a experiencia tirada de anteriores negociacións israelo-palestinas na última década, plans existentes e ideas innovadoras. Cunhas 50 adhesións no seu lanzamento, os seus promotores tratan de rescatar ao país do parón no que se atopa na actualidade, cun estancado proceso de paz cos palestinos e o mundo árabe en plena ebulición. "Estamos a vivir un momento histórico e o Goberno ten que facer algo agora, non pode continuar coa actual pasividade e xordeira nas negociacións de paz", referiu Edan Ring, portavoz da iniciativa.

.

A iniciatica conta de dúas páxinas, nas que exhorta á creación dun estado palestino na franxa de Gaza, practicamente en toda Cisxordania e con capital en parte de Xerusalén Este, así como compensacións financeiras para os refuxiados e que se permita a un número restrinxido deles a regresar aos seus antigos fogares en Israel. Tamén estipula a retirada dos Altos do Golán e un paquete de garantías en materia de seguridade rexional e cooperación económica. O Estado de Israel rexeitou a Iniciativa Árabe lanzada en 2002 e referendada en 2007 pola liga Árabe, principalmente porque esixe o regreso de todos os denominados refuxiados e unha completa retirada dos territorios conquistados defensiva dos Seis Días. Así mesmo, os Goberno israelísteñen feito caso omiso doutros plans procedentes da sociedade civil e rubricados por israelís e palestinos, como a "Iniciativa de Xenebra" (2003). Con todo, os asinantes do novo proxecto cren que as presións internacionais sobre Israel e o perigo de illamento internacional, ao que se suman as recentes revoltas no mundo árabe, ofrecen unha situación idónea. "Agora é o mellor momento para alcanzar un acordo rexional. Ten que suceder antes de setembro, porque os palestinos teñen pensado declarar entón a súa independencia", explica Ring.

.

O primeiro ministro acepta unha solución de dous estados, pero nas últimas conversacións de paz entre israelís e palestinos auspiciadas por Washington fracasaron ao pouco de nacer en setembro pola negativa dos palestinos a recoñecer a Israel como Estado nacional xudeu e Netanyahu a frear a construción nos asentamentos. Con todo, a nova iniciativa pretende impulsar a paz cos palestinos a través dun marco de referencia rexional que englobe a todo o mundo árabe. "Ninguén sabe como van terminar as revoltas no mundo árabe. Israel pode elixir entre observar e rezar para que saian ben ou influír e tender a man á paz", afirmou o seu portavoz. Outro aspecto novo é que o grupo está integrado por expertos en diferentes materias que representan "ao amplo consenso israelí". Un deles, o empresario Idán Ofer, subliñou na presentación que a paz co mundo árabe é unha necesidade para Israel e non só no ámbito da seguridade ou nas relacións internacionais, senón no estritamente económico. Acompañáronlle, entre outros, Yuval Rabin, fillo do primeiro ministro asasinado Itzjak Rabin, Yaacov Peri, ex xefe do Shin Bet, e Moshé Shajal, ex ministro de Enerxía. A iniciativa foi acollida con beneplácito polo presidente Shimón Peres, o movemento Paz Agora e o Departamento de Estado norteamericano, que sinalou nun comunicado "que espera que poida servir como contribución positiva na procura da paz".

Goldstone recoñoce o errado do seu informe

Nova na TVG

Alma Zohar

De esto contaréis a vuestros hijos

Pica no título da entrada para ver e descargar o libro en pdf

Elizabeth Taylor tivo un funeral xudeu

Elizabeth Taylor foi colocada no seu lugar de descanso nun funeral privado, en California. A petición final de Taylor era de chegar "elegantemente atrasada" ao seu propio funeral. A cerimonia comezou con 15 minutos de atraso, informou o London's Daily Mail. "Ela quería chegar atrasada até para o seu propio funeral" contou o asesor de Taylor. Elizabeth Taylor convertérase ao xudaísmo cando casara co seu terceiro marido Eddie Fisher. Aínda que que a actriz casou logo varias veces, mantivose fiel á súa nova fe xudaica. A Organización Sionista de América emitiu unha declaración de loito por Elizabeth Taylor, anunciando que ela convertérase ao xudaísmo en 1959 co rabino reformista Max Nussbaum, tomando o nome de Elisheba Rachel Taylor. Na declaración mencionáronse todos os esforzos que a Actriz fixo por Israel e pola comunidade xudia, incluíndo a compra de 100.000 dólares en obrigacións de Israel e a cancelación dunha visita a Moscu, despois de que a Unión Soviética condenara Israel por se defender de seus veciños árabes. Alén diso, ela foi unha das 60 mulleres que asinaron unha protesta en 1975, contra a Declaración da ONU de que Sionismo era igual a racismo. Ofreceuse como refén cando 104 xudeus a bordo dun Airbus da Air France, foron mantidos prisioneiros de terroristas da OLP no Aeroporto de Entebbe, Uganda en 1976. Liz Taylor Z"L visitou Israel e mantivo encontros con persoeiros da vida pública israelí, incluíndo o primeiro ministro Menachem Begin, en 1983. A súa actividade prol Israel fixo que seus filmes foran prohibidos en varios países árabes. O seu funeral foi presidido polo rabino Jerry Cutler e incluíu as tradicións funerarias xudias. Máis notabelmente ela foi enterrada nun caixón de mogno que foi pechado con cola en vez de cravos. Claro que estaba decorado cun toque do estilo extravagante de Taylor. "Foi realizado moi ben e foi moi respeitábel, con moito coidado e planificación para manter a distancia as fotos, cámaras, o barullo e o tumulto" Cutler informou ao Inside Edition. O caixón de 11.000 dólares era un "caixón tradicional xudio" a TMZ relatou, e que foi decorado con algunhas características non-tradicionais, incluíndo un forro de veludo vermello e un traveseiro combinando. Houbo rumores de que Taylor sería enterrada no mesmo cemiterio xudio no que está enterrada a súa compañeira tamén convertida ao xudaismo Marilyn Monroe, mais o funeral foi no Glendale´s Forest Lawn Memorial ao carón do seu amigo de toda a vida Michael Jackson. Os servizos foron curtos e íntimos, coa presenza só da familia e amigos. Taylor foi colocada nunha cripta no Grande Mausoleou.

Repensando o informe Goldstone sobre Israel e os crimes de guerra

Por Richard Goldstone The Washington Post - venres de 1 de abril . Sabemos hoxe moito máis sobre o que pasou na guerra de Gaza de 2008-09 do que sabiamos cando presidín a misión de investigación nomeada polo Consello de Dereitos Humanos da ONU e que deu luz ao que veu a ser coñecido como o Informe Goldstone. Se eu soubese o que sei agora, o Informe Goldstone sería un documento diferente. . O informe final elaborado pola comisión de expertos independentes da ONU - presidido polo ex-xuíz de Nova York, Mary McGowan Davis - que seguiu as recomendacións do Informe Goldstone- concluíu que "Israel ten dedicado recursos significativos para investigar máis de 400 denuncias de mala conduta operativa en Gaza” mentres que "as autoridades de feito de Gaza (ou sexa, o Hamas) non realizaron ningunha investigación sobre lanzamento de foguetes e ataques de morteiros contra Israel". . O noso informe atopou evidencias de potenciais crimes de guerra e "posiblemente crimes contra a humanidade" por parte de Israel e Hamas. E que os crimes presuntamente cometidos por Hamás foron principalmente ter lanzado os seus foguetes a propósito e indiscriminadamente sobre obxectivos civís. . As presuncións de intencionalidade de Israel baseámolas nas mortos ou feridos civís en situacións nas que a nosa misión de investigación non tivo probas para tirar calquera outra conclusión razoable. Así, mentres as investigacións publicadas polo exército israelí e sinaladas no informe da comisión da ONU, recoñeceron a validez de algúns incidentes en que se viron implicados soldados individuais, tamén indican que os civís non foron atacados intencionalmente por causa dunha decisión política. . Por exemplo, o ataque máis grave sinalado no informe Goldstone foi o asasinato de preto de 29 membros da familia Al Simouni na súa casa. O bombardeo da casa aparentemente foi consecuencia de interpretación errada dun comandante israelí dunha imaxe tomada desde un avión non tripulado, e un oficial israelí está baixo investigación por ordenar ese ataque. Aínda que a duración das investigacións é frustrante, parece que está en marcha un proceso adecuado, e estou seguro de que de determinar que o oficial foi neglixente, Israel reaccionará en consecuencia. O obxectivo destas investigacións, é, como eu sempre dixen, garantir a responsabilización por actos impropios, non ser unha segunda visión, co beneficio de ser a posteriori, que dificulte a toma de decisión dos mandos no campo de batalla. . Mentres nos satisfai que algunhas investigacións se transformen en denuncias en Israel, tamén debo compartir as preocupacións reflectidas no informe Davis McGowan a propósito de que se remataron poucas investigacións en Israel e que estas deberan ter unha forma máis pública. Aínda que desde a publicación do noso informe Israel non nega a tráxica perda de vidas civís, témome que a nosa misión de investigación en busca de feitos, non teña evidencias para explicar as circunstancias nas que dixemos que os civís da Faixa de Gaza foran obxectivos militares, porque, probablemente isto influiu nas nosas pesquisas sobre intencionalidade e crimes de guerra. . A falla de cooperación de Israel coa nosa investigación significou que non foramos capaces de corroborar cantos dos habitantes de Gaza mortos eran civís e cantos eran combatentes. As cifras proporcionadas polo exército israelí reveláronse como moi semellantes ás recentemente proporcionadoa por Hamás (a pesar de Hamás tería razóns para inflar o número dos seus combatentes). . Como xa referín dende o principio, eu tería apreciado a cooperación de Israel. O propósito do Informe Goldstone nunca foi probar unha conclusión precipitada contra Israel. Eu insistía en cambiar o mandato orixinal aprobado polo Consello de Dereitos Humanos que era retorto contra Israel. Sempre fun claro que Israel, como calquera outra nación soberana, ten o dereito e o deber de defender e os seus cidadáns contra os ataques do exterior e interior. Algo que non foi recoñecido a miúdo suficientemente é o feito de que o noso informe marcou a primeira vez que actos ilegais do terrorismo de Hamás están a ser investigados e condenados polas Nacións Unidas. Eu esperaba que a nosa investigación en todos os aspectos do conflito en Gaza debería ser o inicio dunha nova era de imparcialidade no Consello de Dereitos Humanos da ONU, de cuxa historia de prexuízos contra Israel, non se pode dubidar. . Algúns teñen acusado o proceso que se seguiu non fixo conforme ás usuais normas xudiciais. Para ser claro: A nosa misión non foi de ningún xeito un proceso xudicial ou mesmo paraxudicial. Non investigamos condutas criminais por parte de calquera individuo en Israel, Gaza ou en Cisxordania. Fixemos as nosas recomendacións sobre a base do rexistrado por nós, o que por desgraza non inclúe ningunha achega do goberno israelí. De feito, a nosa principal recomendación era que cada parte investigase de forma transparente e de boa fe, os incidentes referidos no noso informe. McGowan Davis concluíu que Israel ten feito isto de forma significativa, e Hamas fixo nada. . Algúns sinalaron que era absurdo esperar que Hamas, unha organización que ten na súa liña política destruír o Estado de Israel, investigase o que nós estabamos chamando graves crimes de guerra. Era miña esperanza, aínda que irreal, que Hamas fora facelo, especialmente se Israel conducira as súas propias investigacións. Como mínimo eu esperaba que, de constatar claramente que os seus membros estaban cometendo graves crimes de guerra, Hamas reducise os seus ataques. Desafortunadamente, non foi o caso. Houbo centos de ataques máis con foguetes e morteiros conta obxectivos civís no sur de Israel. Que comparativamente os israelís mortos polos ataques ilegais de foguetes e morteiros saídos de Gaza, en nada minimiza a súa criminalidade. O Consello de Dereitos Humanos da ONU debe condenar estes actos abominables nos termos máis fortes. . Se cadra, ter pedido a Hamas que investigase foi un erro. Así, tamén, o Consello de Dereitos Humanos debería condenar o masacre indesculpable e a sangue-frío recente dun matrimonio de israelís novos e de tres dos seus fillos pequenos nas súas camas. Eu sigo a crer na causa da creación e aplicación do dereito internacional para os conflitos prolongados e mortais. O noso informe ten levado a moitos "leccións aprendidas" e cambios políticos, incluíndo a adopción de nova normas de protección de civís por parte das Forzas de Defensa de Israel en caso de guerra urbana e limitando o uso de fósforo branco en áreas civís. A Autoridade Palestina estableceu unha investigación independente sobre as nosas alegacións de violacións dos dereitos humanos - asasinatos, torturas e detencións ilegais - perpetrado por Al-Fatah en Cisxordania, especialmente contra membros de Hamás. A enquisa confirmou a maioría destas acusacións.Lamentablemente, non houbo ningún esforzo por parte de Hamás en Gaza para investigar as denuncias dos seus crimes de guerra e posibles crimes contra a humanidade. . Simplificando, as leis dos conflitos armados non se poden aplicar menos a actores non-estatais, como o Hamas que aos exércitos nacionais. Un dos desafíos máis importantes da aplicacion das leis dos conflitos armados é asegurarse que os actores non-estatais respecten estes principios, e que serán investigados cando deixan de facelo. Só se todas as partes implicadas en conflitos armados se ateñen a estas normas, poderemos protexer aos civís que, non por que eles o queiran, son collidos no medio da guerra. . O autor do artigo é xuíz xubilado do Tribunal Constitucional de Sudáfrica, ex fiscal xeral da ONU Tribunais Penais Internacionais para a antiga Iugoslavia e Ruanda, e presidiu a misión das Nacións Unidas sobre o conflito en Gaza.