Unha curtametraxe sobre un colexio israelí gaña un Óscar

"Non máis estraños" (Strangers non more), unha película sobre unha escola elemental en Tel Aviv que ten estudantes orixinarios de 48 países distintos, moitos sacudidos polo xenocidio, a guerra ou a fame, gañou como Mellor Documental Curto na cerimonia dos Oscar da Academia onte á noite. O filme producido e dirixido por Karen Goodman e Kirk Simon, dura 40 minutos e examina o vida diaria na Escola Bialik-Rogozin en Tel Aviv e as historias dos nenos de traballadores estranxeiros quen, na súa maioría, chegan a Israel desde países que sofren a pobreza, a fame e as adversidades políticas. Goodman, quen recibiu o premio con Kirk, enviou desde o escenario os seus saúdos á cidade de Tel Aviv, e dixo que a escola de Tel Aviv é unha expresión de tolerancia entre seres humanos. Os dous estiveron acompañados pola directora do colexio, Karen Tal.

Jordi Pujol recoñece o peso de Israel na formación do seu ideario nacionalista

Europa Press. 28.02.2011

.

O ex president da Generalitat de Catalunya, Jordi Pujol, recoñece no prólogo do libro da xornalista Anna Figuera "Jordi Pujol e os xudeus. Construír a terra prometida" o "papel importante" que Israel e o sionismo xogaron na formación do seu ideario nacionalista. Ao longo do libro, editado por Pòrtic e sustentado nunha serie de longas conversas entre a xornalista e o ex president da Generalitat, Pujol enxalza "a indubidable vontade de ser" que comparten os pobos de Israel e de Catalunya. A pesar de facer fincapé en que "sería un puro xogo mental querer aplicar en Catalunya a experiencia israelí porque cada país ten o seu camiño", Pujol admite o exemplo que supón o traballo de construción de país por parte dos israelís, así como o seu esforzo por recuperar unha lingua, crear institucións e implantar unha estrutura social xusta. Con todo, o ex president da Generalitat subliña que na formación do seu ideario nacionalista inflúen moitos outros referentes ideolóxicos, que van desde Enric Prat da Riba, Valentí Almirall e Vicens Vives até Emanuel Mounier, Charles Péguy e Ernest Renan. En declaracións a Europa Press, Figuera lembra que Jordi Pujol xa facía referencia a Israel na súa mocidade para animar e dar esperanzas sobre o futuro de Catalunya como "un pobo con vontade de ser tanto tras a derrota de 1714 como durante a ditadura". A xornalista desprende das conversacións co ex president que, a pesar de recoñecer nos cataláns a vontade de ser que tamén emana o pobo xudeu, bota en falta "certo misticismo" en Catalunya, algo do que, segundo Figuera, Pujol quixo impregnar os seus anos á fronte da Generalitat.

A fin dos asentamentosSempre defensor do Estado de Israel, Pujol non dubida tampouco á hora de cuestionar algunhas das actitudes do estado de Israel, e emprázalle a facer un esforzo de comprensión e achegamento cara os palestinos", e a cesar na súa política de implantar asentamentos en territorio palestino. "Podo entender que se levante o muro defensivo que illa Israel do territorio palestino, pero non podo entender, nin aceptar, a política sistemática de asentamentos xudeus en territorio árabe", afirma Pujol no libro.

.http://www.europapress.es/nacional/noticia-jordi-pujol-reconoce-libro-peso-israel-formacion-ideario-nacionalista-20110227104543.html

Natalie Portman gaña o Oscar

A actriz israelí Natalie Portman (Jerusalem 1981) foi distinguida hoxe, tal como se agardaba, co Óscar á mellor actriz protagonista pola súa interpretación dunha bailarina extremadamente perfeccionista e torturada en "Black Swan" ('Cisne negro'), do director Darren Aronofsky. A pequena Mathilda que enternecía ao asasino interpretado por Jean Reno en "The Professional", de Luc Besson, forma parte xa do panteón das grandes estrelas do cinema mundial. Coa súa interpretación de Nina, unha doce e virxinal bailarina clásica que aspira aos papeis de Cisne Branco e Cisne Negro da súa compañía de ballet en "Black Swan", Portman logrou a súa segunda candidatura ao Óscar tras o nomeamento por "Closer" en 2005 e a súa primeira figura. Portman someteuse a unha estrita dieta, tomou clases de ballet e até chegouse a dislocar unha costela nos duros adestramentos que levou a cabo para estar á altura do papel que lle propuxo Aronofsky. Mesmo coñeceu ao seu actual parella e pai do fillo que espera, o coreógrafo Benjamin Millepied, durante a rodaxe. Portman levara xa o Globo de Ouro, o Bafta e o Independent Spirit Award pola súa interpretación.

Os premiados nos Óscar 2011
MELLOR PELÍCULA DO ANO
"O discurso do rei"

MELLOR DIRECTOR
"O discurso do rei"- Tom Hooper

MELLOR ACTOR PRINCIPAL
Colin Firth ("O discurso do rei")

MELLOR ACTRIZ PRINCIPAL
Natalie Portman ("O cisne negro")

MELLOR ACTOR SECUNDARIO
Christian Bale ("The Fighter")

MELLOR ACTRIZ SECUNDARIA
Melissa Leo ("The Fighter")

MELLOR PELÍCULA EN LINGUA ESTRANXEIRA
"In a Better World" (Dinamarca)

MELLOR PELÍCULA DE ANIMACIÓN
"Toy Story 3"

DIRECCIÓN ARTÍSTICA
"Alicia no país das marabillas"- Robert Stromberg e Karen Ou'Hara

MELLOR FOTOGRAFA
"Orixe"- Wally Pfister

MELLOR VESTIARIO
"Alicia no país das marabillas"- Colleen Atwood

MELLOR DOCUMENTAL
"Inside Job"- Charles Ferguson e Audrey Marrs

MELLOR CURTO DOCUMENTAL
"Strangers Non More"- Karen Goodman e Kirk Simon

MELLOR EDICIÓN
"A rede social" - Angus Wall e Kirk Baxter

MELLOR MAQUILLAXE
"O home lobo" - Rick Baker e Dave Elsey

MELLOR BANDA SONORA
"A rede social"- Trent Reznor e Atticus Ross

MELLOR CANCIÓN ORIXINAL
"We Belong Together" (Toy Story 3) - Randy Newman

MELLOR CURTO ANIMADO
"The Lost Thing"

MELLOR CURTAMETRAXE
"God of Love"

MELLOR EDICIÓN DE SON
"Orixe" - Richard King

MELLOR MESTURA DE SON
"Orixe" - Lora Hirschberg, Gary A. Rizzo e Ed Novick

MELLORES EFECTOS ESPECIAIS
"Orixe"- Paul Franklin, Chris Corbould, Andrew Lockley e Peter Bebb

MELLOR GUIÓN ADAPTADO
"A rede social"- Aaron Sorkin

MELLOR GUIÓN ORIXINAL
"O discurso do rei"- David Seidler

Xornalismo, Praza Tahrir e xeografia da vítima

Por Alberto Gonçalves

http://o-lidador.blogspot.com/

.

O tumulto na Rua Muçulmana é já um case study.

.

A maioria dos jornalistas ocidentais relatou os acontecimentos com simpatia e até, em alguns casos, com um entusiasmo e um fervor que estariam bem em actos de agit-prop, mas que estão a léguas da informação neutra e tão objectiva quanto possível a que os códigos deontológicos obrigam. A violência exercida contra jornalistas é o exemplo perfeito deste bias. Os ataques a jornalistas, quando levados a cabo por indivíduos afectos a certos grupos dos “maus”, são relatados com paixão, pormenor, indignação e abundante adjectivação. E são, sem excepção considerados como demonstrativos da maldade intrínseca desses grupos. Mas tem também havido ataques igualmente brutais levados a cabo pelos “jovens” que, nas palavras entusiasmadas dos jornalistas, “lutam pela democracia e pela liberdade”, pese embora não ser possível resumir os acontecimentos a clichés tão simplistas. E o modo como estes ataques são relatados, quando o são, é completamente diferente. De um modo geral são escamotedos, relatados em poucas linhas, com omissão de pormenores importante, sem contextualização e, muito importante, evitando associá-los ao grupo de onde provêm.

.

O caso Lara Logan é paradigmático.

.

A jornalista ameriana da CBS, de origem judia, foi violada e brutalizada por dezenas de “joves lutadores da democracia”. Ora isto não quadra nas narrativas épicas com que os manifestantes têm sido retratados, pelo que a CBS só deu conta do caso vários dias depois, omitindo as caras dos brutos e o facto de que gritavam “judia, judia, judia” enquanto se cevavam na jornalista. E ofollow up tem sido tépido, de um modo geral passando a ideia de que se tratou apenas de um acto odioso de alguns indivíduos que, de modo nenhum, é representativo da sua cultura grupal, nem coloca em causa a narrativa de jovens idealistas e modernos, manifestando-se pacificamente pela democracia.

.
A que se deve isto?

.

Na minha opinião, tem a ver com (mais) um efeito perverso do multiculturalismo e de excrescências da luta de classes. Segundo esta visão, prevalecente nos media ocidentais, o que importa não é o acto, mas sim a que grupos pertencem quem o comete e quem o sofre. Se o acto é cometido por indivíduos dos grupos “opressores”, ou “dominantes”, (brancos, ricos, judeus, ocidentais, homens), ele revela o carácter perverso da sua cultura e dos seus valores e é exposto e reportado de imediato, sem tergisversações e meias palavras. Se é cometido por indivíduos dos grupos vistos como “oprimidos”, “explorados”, “dominados”, enfim, pelo “underdog” ( negros, muçulmanos, pobres, minorias sexuais, etc), é relativizado, escamoteado, descontextualizado e, de modo algum pode ser utilizado como prova de que há algo de errado com a cultura e os valores desses grupos.

.
É a esta luz que se pode compreender o modo como a imprensa ocidental ignorou determinadamente a misogenia islâmica, e a violência, tão presentes e visíveis na Praça Tahrir.
Não é a verdade que lhe interessa, mas fazer parte da grande narrativa politicamente correcta.
Nesta narrativa, uma vítima só o é verdadeiramente quando pertence a um grupo “oprimido” e foi vitimizada por um indivíduo de um grupo “opressor”. Se esta geografia não estiver presente, o caso merece menos atenção. É por isso que quando são os “oprimidos” a vitimizarem outros “oprimidos”, tudo se passa, em termos de cobertura noticiosa, muito mais discretamente e com explicações e justificações. Por exemplo, quando o Hamas matou centenas de palestinianos da AP, em Gaza, não houve grandes reportagens, indignações, ou caixas.

.
O Sudão é outro exemplo.

.

Quando elementos dos grupos “oprimidos” atacam elementos dos grupos “opressores”, a identidade grupal dos agressores é o mais possível diluída, como se pode ver na nossa própria televisão que reporta actos criminosos levados a cabo por certos gangues, como tendo sido cometidos por “jovens”, sem referir a sua etnicidade que é, muitas vezes, o factor relevante no acto. Chega-se ao ponto de não ser possível compreender o que se passa e as motivações envolvidas, como aconteceu há tempos num bairro de Lisboa, numa confrontação entre “grupos rivais” que só depois se percebeu, ao ver as imagens, ser entre negros e ciganos. Mas se um skinhead atacar um indivíduo de um “grupo vítima”, não é de estranhar que haja notícia de 1ª página com títulos do tipo: “Crime racista-Skinhead ataca jovem negro”. O mesmo bias se pode observar facilmente quando a imprensa relata os crimes do quotidiano. Um crime cometido por um indivíduo que é militar, por exemplo, merece títulos como “militar mata comerciante”. A ideia subjacente é, obviamente, a de que o crime tem algo a ver com a condição profissional do autor, uma vez que os militares são vistos como um grupo “opressor”. Se o criminoso é operário, a profissão já não parece relevante e o título será, por exemplo, “homem mata comerciante”. Isto é assim mesmo e trata-se claramente daquilo que em inglês se designa por “bigotry”, um tratamento preconceituoso para com certos grupos. É socialmente aceitável mas é também revelador de uma espécie de novo racismo que recusa colocar todos os indivíduos sob o mesmo escrutínio moral, remetendo os juízos de valor para a identidade e a pertença grupal.

.
Neste caso das agressões a jornalistas, tanto Lara Logan como outros jornalistas, como Anderson Cooper, da CNN, foram vítimas, não pelo que são, não por pertencerem a este ou àquele grupo, mas pelos actos de que foram alvo. E quem os atacou são criminosos pelo que fizeram e não por pertencerem ou não a determinado grupo. Na verdade, enquanto os jornalistas não se compenetrarem de que devem reportar sem tomar partido e sem se envolverem ideologicamente, teremos propaganda a mais e informação a menos

A anarquía que vén

Por Enric Juliana

La Vanguardia - 25.02.2011

.

O xornalista norteamericano Robert D. Kaplan publicou en 1994 un libro que convén ter a man estes días. Titúlase "A anarquía que vén" (Edicións B, 2000) e contén un rigoroso catálogo dos desaxustes do mundo despois da implosión do bloque soviético. Kaplan é un experto en política internacional que colaborou coas principais publicacións periódicas de Estados Unidos. É un férreo realista. Aguda capacidade de observación sobre o terreo (autor de dous libros excelentes sobre os Balcáns e o Asia Central), bos coñecementos de historia, economía e xeografía, hábil manexo das táboas demográficas, e poucos apriorismos ideolóxicos na mochila.
.
Kaplan é o anti-Fukuyama. Lonxe de predicir o fin da historia, afirma a principios dos anos noventa que a vitoria de Estados Unidos sobre o comunismo supón a aceleración da mesma en dirección á anarquía. Un mundo sen contradición principal queda nas nerviosas mans das contradicións secundarias: 1) grupos terroristas de estrutura difusa dispostos a realizar atentados a grande escala; 2) países fóra de control que tentarán posuír a arma nuclear para chantaxear a nova orde; 3) práctica desaparición do Estado nalgunhas zonas do planeta (como xa ocorreu en Somalia); 4) dislocación dalgunhas das vellas unidades nacionais (Kaplan mesmo alerta do risco de ruptura en Estados Unidos) e 5) estoupido masculino no norte de África.
.
Kaplan exhibe neste último punto un xélido fatalismo. As táboas demográficas falan soas: máis da metade da poboación da media lúa africana terá durante bastante tempo menos de trinta anos. E nesa idade os homes sen traballo e sen perspectivas non poden reprimir a rabia. O norte de África -conclúe- é unha polvoreira que estalará. Ese momento chegou, cunha dobre espoleta: o relato do mundo que emiten as televisións vía satélite con sede no riquísimo Golfo e as novas posibilidades de comunicación horizontal que ofrecen as redes sociais, Cando "A anarquía que vén" se publicou en Estados Unidos, a cadea Al Yazira aínda non fora fundada no emirato de Qatar e a primeira páxina web de internet só tiña catro anos. Un libro moi recomendable. O xélido Kaplan é un san contrapunto aos efluvios dalgúns sabios prohomes da xeración do 68 (xeración eternamente adolescente), que xa soñan cunha revolución mundial encadeada polas redes sociais. Que Deus lles conserve a vista. Non hai que ser demasiado perspicaz para entrever que en Libia non se vai a implantar -nin agora, nin nunca- a República Democrática de Facebook. Nin en Exipto, nin en Tunes, nin en Marrocos... A loita polo control da maior bolsa de petróleo do Mediterráneo apenas comezou e promete ser atroz.
.
O mellor exercicio que un adulto pode facer estes días é abrir serenamente o atlas pola páxina de Europa. Debaixo, o braseiro norteafricano; arriba, Carolingia, o Directorio Europeo e a disciplina xermánica; e no centro, indo cara ao sur, a Península Ibérica e a Marca Hispánica. Hai que abrir o atlas e recitar, en voz alta, a pregunta hoxe máis pertinente: Onde estamos?

Visita de Shimon Peres ao Congreso dos Deputados

Josu Erkoreka, portavoz do PNV saúda a Shimon Peres

Joan Ridao, portavoz de Esquerra Republicana de Catalunya saúda calorosamente ao presidente Shimon Peres durante a súa visita ao Congreso dos Deputados

Josep-Antoni Duran i Lleida, portavoz de CiU saúda ao presidente Peres

Soraya Sáenz de Santamaría, portavoz do Partido Popular

José Antonio Alonso, portavoz parlamentar do PSOE xunto ao presidente Peres

José Bono da a benvida na porta do Congreso ao presidente de Israel, Shimon Peres
.

Con motivo da conmemoración dos 25 anos do establecemento de relacións diplomáticas, o presidente do Estado de Israel. Shimon Peres, ven de visitar hoxe martes o Congreso dos Deputados, onde reuniuse co presidente da Cámara, José Bono, os membros da Mesa e os portavoces dos grupos parlamentarios.

Buscar as diferenzas

Declaración do Parlamento de Galicia

A dereita española e os xudeus

La derecha española y los judíos.
Antisemitismo y oportunismo
De Isabelle Rohr
Edita PUV
Ano 2010
241 páx.
22 euros
.
Non se trata de volver discutir se Franco fixo moito polos xudeus ou puido facer moito máis durante a Segunda Guerra Mundial. Tampouco se o antixudaísmo tradicional español terminou predominando sobre o filosefardismo que o lobby colonial, co conde de Romanones á cabeza, usou con intereses económicos para internarse en Marrocos. O que distingue este ensaio, entre a abundante literatura que vén escribindo acerca dos xudeus na España contemporánea, é a procura dunha explicación integral do antisemitismo español do século XX como problema histórico no que se cruzan vellos e novos mitos sobre o pobo xudeu, fortemente arraigados na conciencia nacional española, coa necesidade de definir unha estratexia internacional para un país como España que saía humillado da profunda crise do 98 e cuxa actitude cara ao colectivo xudeu podía ser unha baza importante no seu encaixe na nova orde internacional.

.
.A elección do longo ciclo histórico que vai da perda de Cuba á liquidación da guerra mundial permite atopar continuidades na postura oficial de España diante do que xa se coñecía como "cuestión xudaica". É coherente coa propia divulgación dunha vigorosa literatura antisemita que, incubada en Rusia e Alemaña, atopa caloroso eco no clero integrista e a dereita tradicionalista española que nos anos vinte incorpora o mito da conspiración mundial xudía (a primeira edición española dos Protocolos dos Sabios de Sión é de 1927, cando xa se demostrou a falsidade da montaxe creada por axentes da policía secreta rusa), asimilándoo ao vello arsenal dos prexuízos do catolicismo español sobre o pobo deicida. E, sobre todo, reserva a Acción Española, partido integrista católico (émulo da Action Française dirixida polo antidreyfusista Charles Maurras) un papel crucial, aínda non suficientemente valorado, como axente histórico que acrisolando os vellos estereotipos cos argumentos neodarwinistas puxo en marcha o que a autora bautiza como "antisemitismo antirrepublicano" (capítulo II da obra) que estendeu a especie de que unha maquinación xudía internacional, consentida e alentada polo goberno republicano, ameazaba coa orde mundial.
.

Os últimos dous capítulos da obra, dedicados a examinar a complexa posición das autoridades españolas sobre os xudeus españois, e sobre os exiliados, durante a Guerra Mundial, son a lóxica desembocadura dos presupostos anteriores. Antisemitismo e francofobia acompañaron, como é sabido, a atmosfera de xermanofilia dos primeiros anos da contenda; mentres que o réxime franquista quixo explotar a imaxe dunha España receptora de refuxiados cando era evidente o triunfo dos Aliados. A estas ideas aceptadas, Isabelle Rohr incorpora un detido exame dos discursos que cortexaron e impugnaron a voz oficial do réxime e que conectan cos vellos mitos que viñan de atrás. Así se explica o rebrote do filosefardismo nos primeiros anos da guerra, actitude que a autora asocia á vella aspiración española de consolidar un imperio no Mediterráneo occidental, empeño para o que sería esencial contar co apoio dos 15.000 xudeus que vivían no protectorado español de Marrocos. E ao contrario: o redescubrimento, en plena etapa de reconciliación cos americanos, dun discurso claramente antisemita, de dimensións escatolóxicas, que substituía ao comunismo polo capital como novo instrumento dunha rediviva conspiración anglo-americano-xudía por dominar o mundo. Deste xeito, o africanismo que freou o novo antisemitismo racial, non puido apagar o vello prexuízo do tradicionalismo católico que sinalaba aos xudeus como o pobo traidor e sen escrúpulos morais que terminaría destruíndo a civilización cristiá sen importarlle a alianza co comunismo ou co capitalismo, no fondo, dúas horrendas deformidades que procreou a modernidade.

Política de devolución?

Dry Bones cartoons drybonesblog.blogspot.com

Traducción de Danny Schwarz para Semana.il

A hostilidade cara a Israel, a única cousa que poría de acordo a todos os exipcios

Por Dan Eldar

Haaretz - 21.02.2011

.
Foi unha paz distorsionada desde o momento mesmo no que se asinou hai máis de 30 anos. A estratexia de "paz" de Exipto só tiña por obxecto recuperar o Sinaí e obter o apoio xeneroso dos EEUU. Desde os seus inicios estivo chea de hostilidade e desconfianza cara a nós. Á parte da suspensión da belixerancia, os exipcios non impregnaron ao tratado con calquera elemento que levase a unha paz plena e sincera co seu antigo inimigo.

.
Os sentimentos de hostilidade popular cara a Israel, o sionismo e o pobo xudeu aínda están moi estendidas entre o pobo exipcio. Os creadores de opinión pública, incluídos os intelectuais liberais e os medios de comunicación, que até agora estaban controlados polas autoridades, desde hai anos non dubidan en demonizar a Israel e aos seus dirixentes, demonizando de maneira antisemita aos xudeus e incitando ao odio a Israel, todo iso desafiando o espírito do tratado de paz. Exipto contemplou o acordo de paz no sentido máis limitado posíbel. Os seus dirixentes e responsábeis políticos, de Anwar Sadat en diante, viron sobre todo o proceso de paz con Israel como un medio de reducilo ao seu "tamaño natural", é dicir ás fronteiras anteriores a 1967, privando a Israel de activos estratéxicos.
.

Exipto, baixo o goberno de Hosni Mubarak, preferiu atrasar o proceso de paz e a normalización entre Israel e o resto do mundo árabe tanto como fora posíbel, a fin de preservar a súa lexitimidade e liderado entre os países árabes no que respecta ás actividades diplomáticas, presentándose como o único e inevitábel mediador rexional. Mubarak desempeñou un papel importante á hora de frustrar as conversacións entre israelís e palestinos en Camp David en 2000. Co apoio dos medios de comunicación exipcios e dos clérigos musulmáns, advertiu a Yasser Arafat de que sería considerado un traidor se aceptaba as propostas expostas nas devanditas conversacións, negándolle a lexitimidade que tiña para tomar decisións sobre Xerusalén.
.

Exipto, por tanto, contribuíu ao estalido da segunda intifada, que lle proporcionou unha especie de guerra de desgaste contra Israel a través dos palestinos. Ese foi a paradigma exipcio dunha paz con Israel: o control indirecto dun enfrontamento de baixa intensidade. A combinación de sombría realidade nacional diaria en Exipto e a súa política de paz mínima con Israel a longo dos anos, proporciónanos un prognóstico sombrío para o futuro das relacións entre os dous países. Nas negociacións coa oposición exipcia sobre o futuro do réxime, o exército podería ter que mostrarse máis tolerante coas forzas islamitas, aínda que só fora para preservar a súa condición de árbitro e de estabilizador.

.

A hostilidade cara a Israel, que está profundamente arraigada na conciencia exipcia, e o apoio dunha crecente identificación co Islam, podería converterse nun vínculo entre os diversos elementos da oposición e o exército. Se a Irmandade Musulmá forma parte do próximo goberno, poderíase acelerar o deterioro das relacións con Israel, até o punto de que se deroge o tratado de paz, a pesar das recentes declaracións dos xefes do exército. O exército exipcio, que non é necesariamente fiel a unha ética laica como o exército turco, podería cambiar a súa orientación cara ao tratado de paz con Israel. O seu programa de adestramento aínda considera a Israel como a ameaza principal. O deslizamiento cara a un ambiente de ruído de sabres podería proceder gradualmente a partir dunha estridente retórica anti-Israel por parte dos partidos da oposición legal a través de demandas nos foros das Nacións Unidas para que se realicen cambios nos acordos de desmilitarización no Sinaí, xunto coas demandas de inspeccións das armas nucleares que Exipto afirma que posúe Israel.

.
A política de Israel cara a Exipto, da esquerda e a dereita por igual, axustada nos últimos anos aos parámetros da paz fría e ao distorsionamiento ditado polo réxime de Mubarak, aínda mantén unha avaliación esaxerada da importancia rexional de Exipto. Agora, coa eliminación de Mubarak, parece que chegou o momento de actualizar esta política e preparar todas as ferramentas diplomáticas e de seguridade a disposición de Israel para a posibilidade dunha evolución negativa no sur.

Exipto xa non está comprometido nunha alianza contra Irán

Por Aluf Benn

Haaretz - 20.02.2011

.
Hai un ano e medio, un submarino da Armada de Israel cruzou a Canle de Suez no seu camiño desde Haifa até o Mar Vermello, onde levou a cabo un exercicio naval e regresou. Esa viaxe inusual reflectía a crecente cooperación estratéxica entre Israel e Exipto, a cal tiña por obxecto lanzar unha mensaxe de aviso a Irán. O submarino demostrou a rapidez con que Israel podería despregar a súa forza de disuasión preto das costas de Irán, cun apoio tácito de Exipto.

.
Unha vez máis, a canle está a ser utilizado para enviar unha mensaxe de disuasión, pero esta vez invístese a dirección. Exipto está a permitir que os buques de guerra iranianas crucen a canle no seu camiño cara aos portos de Siria. Israel criticouno publicamente, co argumento de que se trata dun movemento provocativo, pero Exipto ignorou as presións e outorgou o permiso de paso á mariña iraniana, o cal simboliza un cambio no equilibrio rexional de poder tras a caída do presidente Hosni Mubarak. Exipto mándanos o sinal de que xa non está comprometido nunha alianza estratéxica contra Irán, e que O Cairo está disposto a facer negocios con Teherán. Isto é precisamente o que Turquía fixo nos últimos anos por medio do Primeiro Ministro Recep Tayyip Erdogan.

.

Desde o levantamento contra Mubarak, a paz fría entre Exipto e Israel arrefriouse aínda máis. A entrega de gas natural a Israel, que foi cortada despois dun ataque terrorista contra unha estación do norte do Sinaí, aínda non se renovou. O xeque Yusuf al-Qaradawi regresou ao Cairo despois de décadas no exilio e dirixiuse este venres pasado a unha gran multitude na Praza Tahrir pedindo a liberación da mesquita da Al-Aqsa e unha vitoria próximo contra Israel. No pasado, o xeque expresara xa o seu apoio aos ataques suicidas contra os israelís e hai dous anos describiu o Holocausto como un "castigo merecido de Deus aos xudeus". A aparición da tea islamita na praza Tahrir devolveu o odio a Israel ao centro do debate público sobre o futuro de Exipto. Até agora, o argumento era que a revolución non tiña máis que referentes baseados nas cuestións nacionais, nada que ver pois coas relacións de Exipto cos Estados Unidos ou Israel. A Irmandade Musulmá ten estado tratando de enviar mensaxes de moderación cara a Occidente, pero estas útimas manifestacions non resultan reconfortantes.
.

Hai unha crecente preocupación en Israel de que Exipto se converta nunha fronte hostil, aumentando a sensación de illamento internacional que se intensificou desde que Benjamin Netanyahu se converteu en primeiro ministro. A recente votación no Consello de Seguridade da ONU sobre a resolución promovida polos palestinos para etiquetar aos asentamentos como ilegais, aumentou esta sensación de illamento. Con 14 estados que apoian esta medida, Israel necesitou do veto estadounidense. Os palestinos poden perder esta votación, pero o tema demostrou que lado do conflito goza dun amplo recoñecemento internacional. Reforzado co apoio do Congreso, Netanyahu conseguiu que o presidente Barack Obama utilizase o veto, algo que Obama evitara até hoxe. Os estadounidenses sostiveron que a internacionalización do conflito non pode substituír as negociacións directas, e que as decisións forzadas só darán lugar a que as partes asuman posicións máis extremas. Non está claro o que Obama tratará de conseguir de Netanyahu a cambio: un plan para o establecemento dun Estado palestino nos territorios, ou a aceptación dun plan de paz estadounidense. O presidente de EEUU sostén que Washington necesita reforzar a súa credibilidade no mundo árabe e que Israel debe contribuír considerablemente para garantir que os novos réximes na zona sexan amigables.

.
Agora que o Partido Laborista foi expulsado da coalición, o goberno está a virar cara á dereita. Nas próximas semanas, Netanyahu terá que manobrar entre as ameazas emitidas polo ministro de Asuntos Exteriores, Avigdor Lieberman, e a presión internacional. Despois de perder ao seu amigo Mubarak, todo será aínda máis difícil que no pasado.

Do comunismo ao islamismo

Por Pilar Rahola

.

Todas son ditaduras, de maneira que é igual que se oprima á xente por unhas ideas ou uns deuses, porque ao final é o que hai: pobos silenciados, represións violentas e corrupción que engorda as contas dos tiranos nos bancos onde o diñeiro agocha as súas vergoñas. Desde o pacto da Ilustración, non hai diferenza entre Pinochet e Castro, entre Hitler e Stalin. Esta verdade inapelábel non foi sempre tan clara, non en balde aínda hai esquerdas xurásicas (esas que Horacio Vázquez Rial retratou no seu libro "A esquerda reaccionaria", felizmente reeditado) que aínda cantan a Víctor Jara mentres veneran o póster de Castro. E no caso de Oriente Medio, esas mesmas esquerdas son ruidosas cando celebran a caída de Mubarak (por certo, membro da Internacional Socialista), pero silenciosas cando os opositores aos aiatolás xóganse a vida en Irán.
.
Ocorre o mesmo con algúns medios de comunicación islámicos, cuxo impacto a favor da caída das ditaduras "occidentais" non ten o mesmo percorrido cando se trata de ditaduras teocráticas. Así o escribin no especial "Entre Mubarak e a parede": haberá que analizar o papel de Al Yazira e Al Arabiya en defensa de calquera revolta con selo islámico, tanto como o seu silencio cando se trata de revoltas contra tiranías en nome de Aláh. Será que ter sede nas ditaduras de Qatar ou Dubái imprime carácter? Será, pero entón teñamos claro a que xogan, porque o papel de Al Yazira na promoción do salafismo é intensivo. E non esquezamos que nas casas de Europa e América empeza a haber moitas antenas que conectan con estas emisoras. Nada é casual, e menos o crecemento do integrismo entre os musulmáns que viven en Occidente. Pero máis aló desta cuestión, a revolta exipcia retrotraenos a unha certa esquerda moi despistada que, perdida por inanición a fe revolucionaria nas súas propias ideas, virou cara ao islam sen entender nada. Se Marx levantase a cabeza, alucinaría, por exemplo, cos que din que os Irmáns Musulmáns son moderados ou coa multiculturalidade. Son estas empanadas as que fan que estoupe o entusiasmo dalgúns ao ver a praza Tahrir, pero non vexan, non saiban, non digan cando chegan os primeiros mortos de Teherán. Por que? Basicamente porque estas certas esquerdas levan as lentes do antiamericanismo e o antiisraelismo cravadas na mirada, e fan a ecuación simple: inimigos dos malos, amigos nosos. Por iso é polo que algúns até celebren que os islamitas queiran acabar co tratado de paz con Israel, unha das poucas boas noticias da rexión. É a diferenza histórica entre Camus e Sartre. O segundo levantaba a bandeira de Pol Pot e o primeiro afeáballe o xesto. A liberdade non era o comunismo de antes, nin o islamismo de agora. Pero se non o entenderon daquela, difícil será que o entendan agora.
http://www.lavanguardia.es/opinion/articulos/20110216/54115190547/del-comunismo-al-islamismo.html

Gustavo D.Perednik fálanos da xudeofóbia

Judeofobia
Cargado por jabotito. - Ver videos sobre los famosos del video por Internet.

Quince razóns pola democracia

Video que anima á mobilización democrática en Marrocos.

Synergia

Synergia, Screaming at love, en hebreo

Hosni Mubarak pide aos exipcios claridade

Hosni Mubarak pide aos exipcios que se pronúncien con claridade sobre a súa continuidade ou non.

.
Axencias - O Cairo - 18.02.2011

.
O Presidente exipcio Hosni Mubarak ven de deixar o poder en mans do Exército do seu país, con todo pediu aos seus compatriotas "que se deixen de vaguidades e digan dunha vez por todas se queren que me vaia definitivamente ou non". Mubarak reiterou que a súa dimisión "non é porque o pida ninguén, senón porque non quero que pareza que me estou aferrando ao cargo", e con todo dixo que retomaría o mando "a non ser que o pobo exipcio se pronúncie con claridade dunha vez por todas sobre se queren que siga no poder ou non". Un portavoz non identificado do líder dixo que "se cando menos houbese algunha manifestación popular que claramente indicara algo ao respecto, pero nós entendemos que ate agora non foi así". "Abonda xa de indefinicións e de pronunciamientos con lemas equívocos", manifestou o rais. "Voume a descansar un tempo no Sinaí e á volta quero que todo fique claro".

Israel e a súa contorna: entre pantasmas e realidades

Por Ana Jerozolimski
Editorial de Semanario Hebreo

.
Non son poucos os conflitos en diferentes partes do planeta, que dividen aos seres humanos. O home vai á guerra por razóns do máis variadas, ou -sen chegar ao campo de batalla- choca a diversos niveis cos seus veciños próximos ou máis afastados, por distintas circunstancias. Pero hai un conflito, un problema de fondo, con algunhas características singulares, que non cremos se manifesten con tanta naturalidade en ningún outro. Só no marco da hostilidade árabe e musulmá cara a Israel, os seus expoñentes e portavoces en distintos cargos, permítense dicir cousas que non lembramos escoitar noutros marcos, por máis duras que sexan as discrepancias, por máis aberta que sexa a inimizade.

Pensamos nisto hai poucos días, ao recibir a información sobre as declaracións do flamante Ministro de Xustiza de Xordania, Hussein Majali, quen exhortou a liberar de prisión a Ahmed Deqamseh, o cidadán xordano que cando era soldado, en 1997, abriu fogo desde o seu posto de garda na fronteira entre Israel e Xordania cara a un grupo de alumnas israelís de visita no lugar, matando a sete das nenas e deixando a seis máis feridas. Majali foi no seu momento o avogado do asasino e agora segue na súa defensa, afirmando que "non merece estar en prisión" e que "en realidade, é un heroe". É para fregarse os ollos ao lelo, abrir ben os oídos e cerciorarse de que un está a escoitar ben. É que non foi un reo da rúa o que falou así. Nin sequera un cidadán máis. en todo país hai de todo. Foi o Ministro de Xustiza, un cargo que en principio, sempre inspira certa respetabilidade.

Aclaremos que un portavoz oficial do goberno xordano sinalou que as palabras do Ministro foron ditas a título persoal, reflicten unicamente a súa postura e non a do goberno todo nin a do Reino e que foron ditas "no marco da liberdade de expresión e a democracia" en Xordania. Optaremos por destacar só a parte boa desta aclaración, ese recalcar que non reflicte a posición de Xordania. O resto, parece tan obvio que nin sentido ten mencionalo.

Lembremos, polas dúbidas, que a paz entre Israel e Xordania asinouse o 26 de outubro de 1994, que era máis que aberta e obvia a manifestación de alegría do pobo de Israel por iso, e que até resultaba orixinal ver sempre canto agarimo parecía ter o israelí media polo hoxe xa falecido Rei Hussein, a quen se lle recibía con todas as honras cando chegaba ao país. "O inimigo ao que os israelís aman", adoitábase dicir. Cabe lembrar tamén que Israel cumpriu e segue cumprindo ao pé da letra o acordo de paz, e que tal cal foi estipulado, Israel deriva cara a Xordania anualmente unha cantidade nada despreciable de metros cúbicos de auga, inclusive cando impón restricións no seu plano interno, debido á falta de choivas suficientes hai xa moitos anos. O entón soldado, apostado na súa torre de control, sabía naquel momento do grupo de alumnas israelís que visitarían "a Illa da paz" -tal cal se chamaba a esa zona da fronteira- e evidentemente, non resistiu a tentación. Alí non vía civís, non vía nenas. Vía israelís, demos de pelo longo -ao parecer. Alguén concibe, noutra parte do mundo, que se vanglorie o asasinato de nenos como acto normal digno de eloxio. Alguén considera normal que un ministro dun país calquera chame de "heroe" ao asasino de alumnas nun paseo escolar?

Pero ímolo expor mirando moito máis alá deste incidente puntual, xa que o tema central non é Xordania, nin o ministro Majali nin o asasino Deqamseh. O tema de fondo é que nin sequera ao haber un acordo de paz que resulta beneficioso por certo para ambas as partes (dixérono figuras xordanas sobre o seu acordo con Israel e dixérono figuras exipcias sobre o seu), cobra normalidade a veciñanza con Israel. Non xeneralizamos. Temos clarísimo que non todos os veciños de Israel son extremistas, non todos están a esperar ansiosos a próxima guerra nin moito menos. Nestas páxinas publicamos testemuños que demostran que afortunadamente, están tamén quen apoia a normalidade da boa veciñanza. Pero son aínda demasiado comúns os fenómenos de quen segue expresando hostilidade e odio. E o problema, é que a ninguén lle parece raro. Nin sequera a Israel xa lle sorprende. E non nos referimos a declarados terroristas, xa que deles, nada habería para sorprender. Este mércores, un dos coordinadores dun dos grupos de mozos que se manifestaron durante semanas na Praza Tahrir do Cairo , aclarou que se as súas esixencias non son atendidas, volverán á rúa. Foi unha advertencia ao exército exipcio, pero o que a nós nos preocupa, é a parte da mensaxe relativa a Israel, xa que unha das súas esixencias é que se deteña a subministración de gas natural de Exipto a Israel, produto por certo dun acordo bilateral no que Exipto vende o gas, non o regala. No mesmo espírito pero máis a fondo aínda, manifestouse Ayman Nur, ex parlamentario exipcio e xefe do partidio Ghad (pronúnciase Rad), que significa "mañá", un grupo de oposición. Nur dixo a unha radio pública exipcia que os acordos de Camp David de 1978 con Israel -en base aos cales asinouse a paz en marzo de 1979- xa non son relevantes e que o novo liderado exipcio deberá, polo menos, reconsiderar os terminos dos acordos que levaron á firma da paz. Ese é un dos "demócratas" que sentirán por sempre orgullosos de derrocar a Husni Mubarak. Hai poucos meses, lembramos escoitar nunha entrevista co escritor e xornalista israelí Ronen Bergman, sobre certos fenómenos relacionados ao modo en que Israel lida ás veces con críticas do exterior. Bergman dicía que en Israel hai veces "mentalidade de sitio". Un dos nosos entrevistados destes días, o analista exipcio Ashraf Rady, díxonos -en relación ao risco que Israel ve na eventualidade de que os Irmáns Musulmáns suban ao poder no seu país- que Israel ve "demos imaxinarios". Pois pode ser que ás veces se desconfía máis da conta. Non é de descartar que ás veces, hai quen optan por xa non crerlle a ninguén. Pero non menos problemático que este fenómeno, resúltanos o outro fenómeno, o que causou esta reacción, o que leva a Israel a andar a miúdo mirando detrás do ombreiro.

No sitio dos Irmáns Musulmáns de Exipto -claro, é outra cousa, son os declarados peores inimigos, non os demócratas que sorprenden- un articulista de nome Khalid Amayreh, explica que o acordo de paz non debe ser mantido. E ilustra con exemplos sobre o negativo, ao seu entender, da relación con Israel, que segundo el, a enorme maioría do pobo exipcio non acepta."Sei que os israelís poden visitar Exipto con facilidade, cear nos seus restaurantes e bañarse nas súas praias. Pero tamén é certo que eses israelís que o fan, tópanse a miúdo con miradas de sospeita e unha non mu disimulada hostilidade, ondequeira que vaian. Tamén sei que eses israelís, especialmente aqueles que revelan a súa identidade, nunca se senten seguros ou en paz. Esta é a razón pola cal deixan de falar hebreo en público e a miúdo alegan que son italianos ou doutros países europeos".

Este islamita está motivado por unha ideoloxía categórica ben coñecida. Pero a situación que describe, é exacta. É normal que iso suceda cando hai xa 32 anos hai un acordo de paz? É, a miúdo, como alguén dixo medio de broma: "Que eu sexa paranoico, non significa que non me esteán perseguindo".

Charla-coloquio en Lugo

O vindeiro día 23 de febreiro organizado por AGAI terá lugar a Charla-coloquio DIARIOS DE MAUTHAUSEN pola profesora Conchi Sanfiz na Biblioteca Nodal de Lugo ás 19:00 horas.

.

DIARIOS DE MAUTHAUSEN relata a visita que a profesora Conchi Sanfiz e cinco dos seus alumnos fixeron ao campo de concentración de Mauthausen, coñecido como "o campo dos españois", sendo guiados por sobreviventes que estiveron no campo.

.

Entrada libre

Charla-coloquio en Lugo

View more documents from GZ-Israel.

Eduardo Martínez Alonso

Vodas de prata con Israel

Por Afonso Vázquez-Monxardín

La Región - 15.02.2011

.
Einstein cando andaba ás voltas coa teoría da relatividade dixo cunha graza desacougada: Se a miña teoría é certa os franceses dirán que é cousa dun europeo universal e os alemáns que é cousa dun alemán. Se resultase equivocada, os franceses dirían que era cousa dun alemán e os alemáns cousa dun xudeu. Temía aos seus concidadáns alemáns e cheiraba o que se cocía en Europa. E certou. Pouco despois, laiabase do tempo que lle cadrara vivir cun Que tempo tan difícil este no que é máis fácil descompoñer un átomo que eliminar un prexuízo. Sabía do que falaba. E lembreime do dito ao ver na TVE o tratamento que lle deron a visita da nosa ministra de Exteriores a Israel en días pasados. O fondo, a vontade de celebrar os vinte e cinco anos do establecemento de relacións entre España e Israel, quedou esluída ante o enfado dun grupo de xudeus ortodoxos. Unha vez maís, a anécdota oculta a categoría.

.
Pero é certo. Só 25 anos. Últimos de Europa. Perdemos, pois, a nenez e mocidade deste estado xurdido despois da II Guerra Mundial e que no seu momento foi a ilusión do progresismo europeo polo sistema de vida comunal, o kibutz, e pola integración de persoas tan diversas orixes como os iemenís do deserto, os xudeus arxentinos do Once, os burgueses do Marne parisino, os sefarditas de Salónica ou de Xerusalem, os drusos de Galilea e os beduínos do Sinaí... e, sobre todo, os que sobreviviran rotos pola vesania nazi. Perdemos ese tempo de ilusión, en boa parte, por non ter minoría xudía que fixesen de enlace. Expulsáramolos, despois de rouballes o que tiñan, había 450 anos.

.
Ao principio, en 1948, Israel non pediu o recoñecemento de Alemaña nin de España. A maioría dos seus dirixentes, xentes de esquerdas, loitaran ou tiveran amigos nas Brigadas Internacionais e consideraban a Franco un anacrónico residuo dos tempos de Hitler. Pero a realpolitik tamén se impuxo en Israel e mediados os cincuenta amosou o seu interese en establecer relacións, sobre todo para xestionar a inmigración dos sefarditas do protectorado de Marrocos, e recoñeceu a memoria dos españois xustos cos xudeus, como o embaixador en Budapest Sanz-Briz. Pero España non quixo. Ingresara na ONU en 1955 co apoio dos USA e, nun erro de cálculo coa oposición de Israel. En calquera caso, o goberno de España non estaba interesado. O franquismo, xunto co tópico fascista da conxura xudeo-masónica ergueu o da tradicional amizade do mundo árabe, agradecendo a participación decisiva das tropas marroquís na guerra civil; a guardia mora de Franco foi o exemplo ata o final.

.
Sen minoría xudía de importancia, sen relacións entre 1948 e 1986, a opinión pública, os intelectuais, os informadores españois, non teñen o grao de coñecemento e contacto con Israel dos outros occidentais. A mellor defensa e promoción da paz e de desactivación do conflito, neste 25 aniversario de relacións, é tratar de saber máis e mellor da zona e apostar por un futuro no que Israel e Palestina caiban xuntos en Oriente Medio, ao lado dun grande Exipto laico e occidental que marque o rumbo para o resto do mundo árabe.

Sobre o que realmente desexan os exipcios

Por Benny Morris

National Interest

.
A maioría dos comentaristas nos Estados Unidos, os máis prominentes deles os do New York Times, estiveron presionando para que fora derrubado de inmediato o réxime de Mubarak. Este foi tamén o ton dos correspondentes da BBC World e da CNN, e o desexo da maioría dos portavoces dos gobernos de Europa occidental. O mesmo ton domina o discurso en Occidente despois da dimisión de Mubarak. A democracia foi entronizada.

.
Os xornalistas e os diversos portavoces occidentais parecen ser impulsados, e aínda o están, pola euforia da democratización e pola súa suposición de que os manifestantes exipcios simplemente desexan cambiar as políticas gobernamentais para que a autodeterminación popular substitúa a autocracia militar que gobernou Exipto desde que os militares deron o golpe de estado de xullo de 1952 (e que substituíu á monarquía que gobernara durante as décadas anteriores). Suponse que os valores que sustentan ás masas que saíron ás rúas do Cairo e Alexandría son os da democracia occidental, xunto cun desexo de liberación, liberdade e igualdade. E suponse que esta é tamén a vontade das grandes masas exipcias, urbanas e rurais.

.
Pero isto pode ser unha ilusión óptica. Moitas das grandes revolucións que tiveron éxito na historia foron impulsadas só por un desexo de superación material, en concreto por máis produtos de consumo básicos (as revoltas do pan), non por un desexo de ideas abstractas tales como a liberdade política e os dereitos humanos. Exipto, probabelmente, non é diferente. Pero máis especificamente, grande parte da euforia pouco reflexiva do público e dos portavoces occidentais vén motivada principalmente polos obxectivos expresados e impulsados por eses manifestantes que realizan declaracións ante os medios de comunicación occidentais, e que son seleccionados para as entrevistas nas rúas de Exipto, hora a hora e día tras día.

.
Así, os entrevistadores occidentais, especialmente os da BBC e a CNN, adoitan presentar ante a súa audiencia a unha moi pequena mostra deses exipcios que saben falar nun inglés decente (porque viviron en Occidente, porque son fillos de parellas mixtas anglo-exipcias ou ben se educaron na Universidade Americana do Cairo). Son pois relativamente sofisticados e xeralmente seculares. Wael Ghanem, de Google, é un bo exemplo. Os xornalistas occidentais prefiren entrevistarlles a eles porque non saben árabe ou ben porque prefiren as entrevistas directamente en inglés xa que son máis fáciles de transmitir e entender polos espectadores das súas redes. Con todo, eses entrevistados non son representativos da grande masa dos exipcios, tanto do ámbito urbano como do rural.

.
Os resultados destas entrevistas son pois pouco representativos, polo que os consumidores dos medios de comunicación occidentais, en Londres, Washington e o resto de capitais de Europa, teñen cada vez máis unha visión sesgada do que os exipcios pensan e queren. En ocasións, o espectador escoitará, desde algunha zona fóra do escenario central, berros de "Morte a Israel" ou "Allah Akbar". Pero esas voces son afogadas por estes exipcios anglófonos que, con voz meliflua, berran "liberdade", "dereitos humanos", "democracia", todo iso moi receptivo a oídos occidentais. Nesta sofisticada representación, por non dicir manipulación, os exipcios entrevistados saben moi ben que iso é o que os espectadores da BBC e a CNN en Occidente desexan escoitar.

.
Por desgraza, témome que cando os occidentais poidan contemplar verdadeiramente o que a maioría dos exipcios pensa e desexa será cando o país celebre unhas eleccións xerais libres e xustas (talvez en setembro-outubro). E témome tamén que talvez se sorprenderán cos resultados, cando as masas exipcias expresen entón o que realmente pensan e desexan. Témome que neses momentos, a "Morte a Israel", a "Morte a América" e o "Allah Akbar" xa non se verán afogados novamente cun canto á democratización e á liberalización. E é que para entón o xenio estará fóra da botella, e xa será demasiado tarde.

Tirado de Safed-Tzfat

A revolución do «hiyab»

Por Inma López Silva
La Voz de Galicia - 15.02.2011

.

Un día a avoa de Rosario puxo uns pantalóns e apareceu no colexio ensinando unha cabeza branca coa permanente recén posta. Rosario, convencida de que o cambio de look era para ben, dábanos explicacións: en Suíza, onde vivían os seus pais, as señoras non levaban panos na cabeza. A min xa mo parecía, porque a miña avoa María dicía que levar pano era unha paletada, pero non lle dixen nada a Rosario, que aínda debe pensar con orgullo no día que a súa avoa protagonizou unha revolución. Debín de herdar da miña avoa esa opinión sobre os panos, especialmente cando miro as nenas musulmás polas cidades galegas amosando unha lectura do corpo feminino que simbolicamente contradí o noso principio de liberdade. Por iso crer que o veo ou o hiyab son só símbolos identitarios é tan inxenuo coma cruel. ¿Ou non hai algo menos agresivo co que poidan identificarse as musulmás? Se cadra é por iso polo que Europa anima diariamente ás musulmás a facer a mesma revolución que fixeron as nosas mulleres: ostentar con orgullo unha cabeza pensante e libre. Alguén debía dicirlle ao pai da alumna de Arteixo coa que rexurdiu a polémica que, se ten idade de levar veo, tamén a ten para entender que a identidade non pode estar por riba da súa condición de muller libre. E menos aquí, onde media revolución social consistiu en que a avoa de Rosario tirase o pano da cabeza, puxese pantalóns e seguise falando galego. E a quen decidiron ser guais e pedir que a rapaza exprese a súa cultura cubríndose, rétoos a mirarme aos ollos e dicirme que non senten un arrepío ao ver unha nena tapada coma se o seu corpo fose fonte de pecado.

Nais da Galilea

Un grupo de nais xudías, cristiás, musulmás e drusas da rexión da Galilea no norte de Israel, actua co exemplo de que a paz debe comezar desde o fogar. A ONG israelí "Nais da Galilea" fundouse como unha iniciativa civil, sen pertenza política ou ideolóxica, cuxo obxectivo é o achegamento cultural e a comprensión mutua entre os diferentes pobos que conviven na rexión norte de Israel. Convocados hai máis de 5 anos pola Dra. Anat Pinto, comezaron intercambiando receitas e segredos da casa. Este grupo de mulleres "pertencentes as catro culturas que coexisten na Galilea" é, por elección, un grupo apolítico dedicado unicamente a forxar verdadeiros lazos de amizade. O rango de idades das mesmas oscila entre 25-70 anos e as súas ocupacións laborais son igualmente moi variadas. Conxuntamente, organizan seminarios e obradoiros para mulleres de todo o país, procurando imbuír da súa filosofía a unha maior cantidade de nais israelís. Desde a súa sede na aldea drusa de Peki'in, impulsan actividades tan variadas como sendeirismo, paseos, colonias de vacacións, lecturas conxuntas, xornadas de cociña ou cinema.

Declaración Institucional do Parlamento de Galicia no Día Internacional da Shoah

Declaración Parlamento de Galicia Día da Shoah

View more documents from GZ-Israel.

A honra turca de Erdogan

A morte humanitaria

Por Gabriel Albiac

.

Nova «flotilla» da sentimental xente da farándula española en apoio aos islamitas de Hamas. A anterior saldouse con nove mortos.

.

Por propia iniciativa e sen contrapartida, Israel entregou en 1994 á autoridade palestina os territorios de Gaza e Cisxordania. Foran ocupados no curso da guerra que os seus veciños da liga formada por Exipto, Xordania, Iraq e Siria, declaráronlle (e ao cabo de seis días perderon) en xuño de 1967. Coa devolución deses territorios palestinos, buscábase abrir o camiño cara a un acordo sobre o principio de «paz por terra», á maneira daquel que fixou a liña de fronteira con Exipto tras os acordos do ano 1978, a consecuencia dos cales foi asasinado o presidente Anwar el Sadat, tres anos máis tarde, por un grupo de militares da Yihad Islámica Exipcia. Poida que fose ese precedente o que levou a un suxeito fundamentalmente tan rexido polo principio de supervivencia como Yassir Arafat a sabotear calquera indicio de acordo definitivo de paz e fronteiras estables entre Israel e o xerminal Estado palestino. As memorias de Clinton dan razón desoladora daquel disparate. Cos documentos xa redactados, con máis do 85 por cento do territorio que reivindicaba a OLP xa devolto, Arafat negouse a asinar. Destituíu mesmo a aqueles dos seus lugartenentes que lle animaban a facelo. A pantasma de Sadat o atenazaba. A única habilidade dun xefe que non soubo xamais levar aos seus homes a outra cousa que non fose derrota, miseria e morte, era a de pór sempre a salvo a súa vida. E a súa fortuna, pola cal correron as coiteladas tras a súa morte.
.

Desaparecido o Rais, pouco esforzo tiveron que facer os islamitas de Hamas para tomar o control en Gaza e liquidar aos seus competidores menos píos da OLP. Tal fora a corrupción despregada por Arafat e a súa contorna, que a chegada dos clérigos foi vista como un alivio. E o territorio palestino quedou dividido baixo dous caudillaxes, ningún dos cales poría un só reparo en aniquilar ao outro. En Gaza, o yihadismo fixo o único para o que existe: terrorismo sen límite. Sen distinción entre poboación civil e militar. Os suicidas infiltrados a través da entón moi porosa fronteira sementaron de mortos mercados e paradas de autobuses, mediante un procedemento que os asasinos do 11M en Madrid limitaríanse a copiar. As baterías de proxectís acosaron as vivendas xudías do outro lado. Non houbo máis alternativa que alzar un parapeto de formigón. Con función dobre: impedir as infiltracións e facer de escudo para os edificios. Irán e Siria seguiron abastecendo militarmente aos terroristas, por vía marítima. A mariña israelí houbo de facerse cargo do control dese tráfico.
.

Os «artistas» que falan no seu sentimental vídeo agora dun «bloqueo humanitario» minten. Todas e cada unha das mercadorías non militares que desexen enviar a Gaza poden facelo a través da fronteira israelí e previo control (estrito, como corresponde a unha situación de guerra) do seu contido. O obxecto da anterior «flotilla» non foi doar nada. Foi buscar un choque que producise mortos. O obxecto da nova flotilla non pode senón ser o mesmo.

Europa e os seus muros

Europa 2011. Programa de TVE internacional que trata a propósito do muro que vai levantarse entre Grecia e Turquía para impedir a entrada de ilegais. O programa fai un resumo dos 15 muros existentes na actualidade no mundo. Como podemos ver, os contertulios, un español e dous gregos, fan unha defensa da lexitimidade da construcción do muro grego con argumentos que curiosamente néganselle logo a Israel no seu valado antiterrorista defensivo. Aparece tamén o director de Amnistía Internacional español recordando que o valado entre Israel e Cisxordania está condenado polo Tribunal da Haia. 15 muros no mundo e só un considerado ilegal polo Tribunal da Haia? E os outros?

Europa e os seus muros from galicia israel on Vimeo.

A solución de Obama para Israel

Visita de Trinidad Jimenez a Israel

Durante a primeira xornada da súa viaxe de dous días a Israel, a ministra de Asuntos Exteriores e de Cooperación española, Trinidad Jiménez, mantivo un encontro na capital israelí co presidente de Israel, Shimon Peres. Tamén en Xerusalén reuniuse coa xefa da oposición israelí, Tzipi Livni; e co presidente interino do Partido Laborista de Israel, Michael Harish. Co presidente Peres, a ministra tratou os principais temas relativos ás relacións bilaterais. No ámbito político esta viaxe coincide co XXV aniversario do establecemento de relacións diplomáticas entre o Reino de España e o Estado de Israel. A ministra Jiménez expresou que esta ocasión debe ser aproveitada para fortalecer as relacións entre ambos Estados. Este fortalecemento debe experimentar un novo e forte impulso con ocasión dos múltiples contactos de alto nivel e dos actos previstos ao longo do 2011 para conmemorar este aniversario. A ministra falou tamén co presidente Peres da próxima visita deste a España.

No ámbito económico bilateral, Trinidad Jiménez transmitiu ao presidente Peres o firme desexo de España de redobrar os esforzos para incrementar ao máximo as nosas relacións económicas e comerciais, tanto no plano bilateral como no marco da Unión Europea. Así mesmo, no terreo da situación rexional a Ministra abordou tamén o proceso de paz en Oriente Próximo e a crise en Exipto. España considera que é imprescindíbel retomar as negociacións directas, para cuxo obxectivo espera que as partes contribúan con pasos positivos a un clima que favoreza a confianza mutua. Trinidad Jiménez tamén quixo aproveitar a oportunidade para intercambiar puntos de vista sobre o desenvolvemento dos acontecementos no norte de África, especialmente en Exipto e Tunes. Durante esta primeira xornada, a ministra tivo ocasión tamén de manter reunións coa xefa da oposición israelí, Tzipi Livni, co presidente interino do partido laborista, Michael Harish, e co ministro de educación Gideon Sahar. Na xornada de mañá martes, Trinidad Jimenez manterá entrevistas co Primeiro Ministro Benjamin Netanyahu e co Ministro de Exteriores Avigdor Lieberman.

A nova en TVE http://www.rtve.es/rss/videos/television/TE_STD2INT.xml

Motín e revolución

Por Gabriel Albiac

.

Un motín popular non é unha revolución. Para que acabe séndoo, requírese o soporte institucional que garanta o paso dun Estado a outro. Da tentación de confundir mobilización con democracia, os europeos deberiamos estar vacinados tras a deríva dos movementos de masas nos anos de entreguerras cara aos dous grandes totalitarismos de Hitler e Stalin. Unha multitude fervorosa na rúa resulta sempre algo exaltador para a estética humana. Pero, en si mesma, non di nada, salvo o pracer de estar xuntos fronte ao común inimigo. Multitudes enfervorizadas trouxeron as democracias máis respectables e os despotismos máis odiosos. E mesmo cando esas multitudes confluen en torno ao rexeitamento dun tirano, nada garante que non acaben por traer un tirano peor. O derrocamento do Shah en 1979 polo mellor da mocidade teheraní non podería enmascararnos que, tras ese tirano, veu outro mil veces peor, mil veces máis mortífero: a República Islámica de Jomeini. E que foi esa República de clérigos a que acabou moi pronto executando á vangarda do motín estudantil do 79.
.

Debemos ser cautos agora co que sucede en todo o sur do Mediterráneo. Aínda que só fose porque do modo en que se liquiden os seus desgarros pende a máis importante ameaza de guerra do último medio século. Desde Turquía a Marrocos - con prolongación na al-Ándalus, isto é España -, esténdese o básico territorio waqf do Islam. Waqf: don de Deus aos seus fieis, eterno e irrevogable. A añoranza do califato, repousa hoxe sobre dous alicerces: a Turquía rescatada do laicismo ao Islam por Erdogan e a posibilidade dun paralelo desprazamento dos militares polos islamitas Irmans Musulmans en Exipto, por primeira vez verosímil en máis de medio século.

.
A cháchara sobre Islam radical e Islam moderado non debe facernos perder demasiado o tempo en política. En política, a univocidade do Islam é insoslaiable. Nin o Corán, libro ditado por Deus que non admite modificación ou posta ao día, pode pasar pola atribución de igualdade xurídica cidadá (para empezar, iso está vetado ás mulleres), nin tolerar a existencia de Estados-nación na área única da comunidade dos crentes que a ummah constitue. A partir diso, a cuestión da laicidade non é sequera un problema: aquel que se exclúa desa fraternidade é reo de aniquilación, e, se algunha vez foi musulmán, a súa condena á morte debe -non pode, debe- ser executada por calquera bo crente que se cruze no seu camiño. Podemos xogar a enganarnos como queiramos, pero o Islam -en calquera das súas variedades- é teolóxicamente incompatíbel coa universalidade cidadá.
.

Omar Suleiman é a clave do labirinto exipcio. Xefe dos poderosísimos servizos de intelixencia militar, o xeneral Suleiman é hoxe quen de verdade goberna. Se retén a caída de Hosni Mubarak é porque atisba o que virá logo dunha derrota épica desa ditadura militar de medio século: a república dos Irmáns Musulmáns. Non hai outra forza institucional que poida capitalizar a xusta rabia dos mozos: exército ou mullahs. Se os Irmáns vencen, Exipto romperá o seu tratado de paz con Israel. E estalará a tempestade no Próximo Oriente.

Tirado de ABC . 07.02.11

Israel ten novo xefe de Estado-Maior do exército

Grande xacemento na costa israelí

Rúa Eduardo Martínez Alonso

Por Pedro Gómez-Valadés

Faro de Vigo - 06.02.2011

.
Os pobos e as cidades, como grupos humanos que son, honran e se honran a si mesmos cando actúan con xustiza, cando obran con respecto e recoñecemento. Que unha cidade recoñeza o valor dun dos seus por algunha achega á calquera faceta da vida común é un dos máis nobres exercicios de civismo que pode manifestar. Recentemente foi presentada –oficialmente e por rexistro– a petición, a solicitude de que Vigo recoñeza e honre como é debido a un dos seus fillos máis grandes. Se entendemos a grandeza na consecuencia positiva que os actos poidan ocasionar. Eduardo Martínez Alonso, vigués da rúa Areal, contribuíu durante os escuros anos da posguerra española e durante a II Guerra Mundial a salvar a milleiros de seres humanos que fuxían aterrorizados da barbarie exterminadora do holocausto nazi. Milleiros de fuxitivos xudeus de toda Europa foron acollidos, agochados e trasladados pola rede creada e mantida por este doutor vigués.

.

Desde a fronteira dos Pireneos ate o río Miño, pasando por Vigo e Redondela, estas vítimas da barbarie xenocida nazi pola simple condición de seren xudeu salvaron a súa vida e salvaron a vida dos seus descendentes grazas a enteireza, a nobreza e grandeza de espírito dun vigués exemplar. Vigo debe recoñecer –aínda que sexa con máis de sesenta anos de retraso–, o seu respecto e admiración por quen foi veciño noso en tempos terríbeis e escuros para a humanidade. Rúa Eduardo Martínez Alonso. Porque hai un dito xudeu que di: "Quen salva unha vida, salva un mundo enteiro". Milleiros de seres humanos débenlle en grande parte a súa vida e a dos seus fillos, dos seus netos, dos seus bisnetos... a un vigués. Vigo débelle un recoñecemento público.

Israel novamente só?

Por Yossi Klein Halevi

NYTimes - 02.02.11

.
Os israelís queren alegrarse polo estalido de protestas nas prazas das cidades de Exipto. Desexan crer que o mundo árabe experimente o seu momento 1989 (liberación da Europa do Leste). Talvez, se din, o velenoso reflexo de culpar ao estado xudeu de todos os males do Oriente Medio será substituído por unha honesta auto-avaliación. Pero poucos israelís cren realmente nun resultado final esperanzador. En cambio, é maioritaria a idea dun cambio a peor, que só é cuestión de tempo antes de que o único grupo de oposición cohesionado en Exipto, os islamitas dos Irmáns Musulmáns, tomen o poder. Os israelís temen que Exipto seguirá o camiño de Irán ou Turquía, cos islamitas facéndose co control mediante a violencia ou a cooptación gradual. Calquera resultado similar representaria o fin da relación máis importante que Israel anudou no mundo árabe.

.
Os Irmáns Musulmáns, desde hai xa moito tempo, manifestaron a súa rotunda oposición á paz con Israel e comprometéronse a revogar o tratado de paz de 1979 entre Exipto e Israel se chegan ao poder. Tendo en conta o fortalecemento de Hezbollah no Líbano, o control de Gaza por Hamas e a desintegración da alianza turco-israelí, un Exipto islámico podería producir o peor pesadelo de Israel: vivir nun país rodeado de aliados ou apoderados de Irán. Mohamed El Baradei, a icona dos manifestantes exipcios, e moitos analistas occidentais din que a rama exipcia dos Irmáns Musulmáns renunciou á violencia en favor dos comedores populares e as clínicas médicas. Mesmo se iso é verdade, resulta pouco consolo para os israelís, que temen que a non violencia dos Irmáns Musulmáns non sexa máis que unha manobra táctica, pois saben que a súa visión do mundo ten as súas raíces nun cru antisemitismo.

.
Os Irmáns Musulmáns e os seus seguidores foron os principais provedores das teorías dunha conspiración xudía mundial dentro do mundo musulmán, de culpar aos servizos de intelixencia israelís do 11-S e de acusar aos sionistas de inventar o Holocausto para chantaxear a Occidente. Outros sosteñen que as responsabilidades de goberno moderarán aos Irmáns Musulmáns, pero isto tamén o desestiman os israelís acusando á reiterada inxenuidade occidental de fuxir da realidade: a mesma predición, despois de todo, é a que fixeron sobre o réxime iraniano, Hezbollah e Hamas. O temor a un cerco islamita lembralle aos israelís a súa situación no Oriente Medio. Na súa relación cos palestinos, Israel é Goliat. Pero na súa relación cos mundos árabe e musulmán, Israel segue sendo David.

.
Desde a súa fundación, Israel tratou de romper o cerco militar e diplomático imposto polos seus veciños. En ausencia de aceptación por parte do mundo árabe, atoparon aliados na periferia do Oriente Medio, Irán e Turquía. A paz cos veciños inmediatos de Israel mantíñase mentres tanto en espera. Esa doutrina comezou a reverterse en 1979, cando a alianza entre Israel e Irán derrubouse e foi substituída polo tratado exipcio-israelí dese mesmo ano. A eliminación de Exipto da fronte anti-israelí deixou o mundo árabe sen unha opción militar crible, de feito, a última guerra desencadeada polas nacións árabes contra Israel foi o ataque combinado exipcio-sirio durante o Yom Kipur de 1973. Desde entón todos os conflitos militares de Israel -desde a primeira guerra do Líbano en 1982 á guerra de Gaza de 2009- foron enfrontamentos asimétricos contra organizacións terroristas. Mentres que eses conflitos presentaron a Israel riscos e problemas estratéxicos, diplomáticos e morais, non supuxeron unha ameaza existencial proveninte do mundo árabe.

.
Por tanto, para Israel, a paz con Exipto non foi só un logro estratéxico, senón tamén psicoloxicamente algo esencial. Os israelís entenden que o final do seu conflito co mundo árabe depende en grande medida da durabilidade da paz con Exipto, que con todas as súas limitacións (unha "paz fría"), é o único modelo exitoso para un acordo baseado en "terra por paz". Con todo, e por encima de todo, o optimismo de Israel foi sostido polo recordo daquela alianza improbable entre o presidente Anwar el-Sadat de Exipto e o primeiro ministro de Israel, Menachem Begin. Só catro anos antes de voar a Tel Aviv na súa misión de paz, Sadat atacara a Israel no seu día máis sacro. Begin, o primeiro ministro de liña máis dura até ese momento, retirouse da península do Sinaí, unha área que representa máis de tres veces o tamaño de Israel. Aínda que Exipto non admitiu a normalización das relacións que os israelís anhelaban, os miles de turistas israelís que encheron as praias da costa do Sinaí experimentaban algo parecido a unha promesa dunha paz real. Polo menos nun recuncho do Oriente Medio árabe sentían máis ou menos benvidos. A entrega do Sinaí demostraba que Israel podería perder profundidade estratéxica e aínda sentirse razoablemente seguro. A fronteira do Sinaí é a única das fronteiras de Israel que non foi valada. Agora aos israelís preocúpalles que esta apertura fráxil que estase a desencadear dentro do mundo árabe estean a piques de pechala.

Tirado de Safed-Tzfat

Efecto Dominó

Efecto Dominó. Viñeta do debuxante exipcio Latuff.

Bar Rafaeli

Bar Rafaeli merca un apartamento de 3 millóns de dólares en Tel Aviv

.

A top-model israelí ven de mercar un luxoso apartamento de 370 metros cadrados con vista ao mar e ocupando máis da metade dos sétimo andar do proxecto Blue Tel Aviv. http://www.blue-telaviv.com/

.
Bar Rafaeli, de 25 anos de idade e noiva do actor Leonardo DiCaprio comprou un novo lar en Tel Aviv. E que lar! Un cunha magnífica vista do Mediterraneo. Tal e como informa Yedioth Ahronoth, Rafaeli comprou o luxoso apartamento de 370 metros cadrados que se estende por máis da metade do sétimo andar do proxecto Blue en Tel Aviv. O proxecto Blue foi construído polo grupo inmobiliario Canadá-Israel e está localizado á beira-mar na parte norte de Tel Aviv e é composto de seis espectaculares torres con máis de 300 apartamentos de luxo. As torres teñen dous lobbies centrais e construídos coa forma dun cubo de vidro, unha piscina, un spa, ximnasio e campos de tenis. Cada predio ten o seu propio lobby e dous ascensores intelixentes concibidos para un tempo mínimo de espera. Esta é o primeiro inmóbel comprado por Refaeli. Até agora ela ten alugado un apartamento no edificio Torre-W tamén situado en Tel Aviv. A decisión de vivir nas Torres Blue aconteceu despois dunha procura por moitos apartamentos nos lugares máis exclusivos para se morar en Tel Aviv. O diferencial foi seica a proximidade co mar. A súper modelo e recentemente tamén a estrela do filme "Session" contratou ao deseñador Ilan Pivko para proxectar e decorar o seu novo apartamento e que é un dos arquitectos máis conceituados de Israel. De acordo con algúns especialistas da industria do entretemento Rafaeli comprou o apartamento coa intención de morar nel e non como un investimento. Houbo algunhas especulacións na prensa internacional sobre as intencións da modelo, sobre se iría morar ou non en Israel ou escollería algún outro lugar no extranxeiro. Esta compra proba que Bar ve o seu futuro no seu propio país.

Bar Refaeli Interview - Click here for this week’s top video clips

Mishelet Lev (en hebreo: משאלת לב - "De corazón desexo...")

Mishelet Lev (en hebreo: משאלת לב - "De corazón desexo...") é a filial israelí da fundación internacional Make a Wish, cuxa única misión é tentar cumprir os desexos daqueles rapaces e mozos de entre 3 e 18 anos que sofren de enfermidades que ameazan gravemente as súas vidas. Facendo realidade estes desexos, os nenos e as súas familias poden saírse por un intre da realidade na que se atopan inmersos, experimentar a risa, emoción e alegría, adquirindo forzas para continuar o tratamento e a loita pola vida.

.

Mishelet Lev foi fundada en 1996 por Denise Ben-Aharon e o seu home Avi, e desde entón a organización -a través da súa extensa rede de voluntarios- cumpriu máis de 1500 desexos. Os mesmos son clasificados en 4 categorías: "quero coñecer", "quero ter", "quero ir" e "quero ser".

.
Con base na cidade de Ra'anana, e actualmente dirixida por Adi Albala, a organización finánciase a través de doazóns privadas, contribucións de empresas, a adopción de desexos e campañas de recadación de fondos. Non vos perdades este impactante clip, emitido nas televisións israelíes.

Israel e os seus veciños: temores e esperanzas dunha nova era

Por Ana Jerozolimski
Semanario Hebreo. Uruguai
.
Oxalá todos os temores sexan infundados. Oxalá os escépticos que abrigan dúbidas sobre a chegada da democracia ao mundo árabe, vexan pronto que esta vez se equivocaron. Oxalá que todos aqueles que vaticinan un réxime islamita radical en Exipto, veciño en paz de Israel, teñan que comerse o chapeu.
.
Quixera ter certeza de que o Dr.David Bukai, experto en Oriente Medio no Departamento de Ciencias Políticas da Universidade de Haifa, que nos dixo taxantemente esta semana que "Occidente non entende, analiza as cousas en termos alleos ao mundo árabe" e que "as únicas opcións alí son réximes baseados na forza militar ou o Islam radical", non está no certo. Prefeririamos chegar pronto á conclusión de que quen tivo razón, de entre todos os pesimistas, optimistas e realistas con quen falamos esta semana, foi Ahmed Aweidah, destacado economista palestino, o Director da Bolsa de Valores palestina en Nablus, quen tras trazar unha interesante análise do transfondo económico da crise actual no mundo árabe, afirmou: "Isto é o comezo dunha nova era. É a Primavera do mundo árabe -non menos dramática que a caída do Muro de Berlín".
.

En diferentes informes e comentarios xornalísticos publicados en distintas partes do mundo nos últimos días, mencionouse con ton crítico, que Israel expresou o seu apoio ao Presidente Husni Mubarak de Exipto, mentres medio mundo estaba a celebrar a festa democrática no país do Nilo.
Máis aló da aclaración de que é prematuro vaticinar que isto termine realmente en democracia (aínda que as manifestacións foron autenticamente populares e iso é algo moi positivo), é imperioso aclarar que a postura israelí debe ser analizada con sumo coidado. É verdade que a paz con Exipto foi asinada cun goberno non democrático, tal cal era o do Presidente Anwar el-Sadat, e mantida co seu sucesor, o tampouco democrático Presidente Husni Mubarak. A alguén se lle ocorreu rexeitar a posibilidade de paz porque Exipto tiña un réxime autoritario?
.
Israel non está en favor dun réxime autoritario en Exipto, senón en favor da preservación do seu acordo de paz. Cando o Primeiro Ministro de Israel Benjamín Netanyahu referiuse ao tema por primeira vez, hai poucos días, na sesión semanal do gabinete, foi tallante: "Os nosos esforzos están destinados a preservar a estabilidade e a seguridade na rexión. A paz entre Israel e Exipto mantense hai xa 30 anos e a nosa meta é garantir que se sigan mantendo". Se Mubarak era a única forma de garantilo, pois Israel apegábase a el. Se outros están dispostos a respectar a paz, Israel respectarao. Sería oportuno lembrar: non foi Israel quen determinou o sistema de goberno en Exipto. A súa "falla" rexional é o seu intento de sobrevivir nunha contorna sumamente complicada, por dicilo delicadamente, onde a democracia non é a norma senón que intentos pouco exitosos de achegarse a ela, son a excepción. O Presidente de Israel Shimon Peres resumiuno moi ben: "Non digo que todo o que fixo Mubarak está ben, pero os israelís estarémoslle agradecidos sempre por unha cousa moi clara: mantivo a paz con Israel". De todos xeitos, o mércores Netanyahu abordou o tema de fondo, ao dirixirse á Knesset, e deixar en claro que se hai democracia en Exipto, iso non ameazará a paz con Israel. "Todos aqueles que valoran a liberdade ven inspirados polos chamados a reformas democráticas en Exipto"- sinalou. "Un Exipto que adopte esas reformas será fonte de esperanza para o mundo. Cando os fundamentos da democracia son máis fortes, tamén os fundamentos da paz son máis fortes". É lexítimo se Netanyahu di estas palabras, abrigando quizais no seu foro íntimo serias dúbidas. É a veciñanza de Israel a fonte desas dúbidas. Sempre se pensou en Israel que se a súa contorna árabe fose democrática, sería moito máis fácil, hai tempo, lograr a paz. Un réxime democrático, case por definición, por natureza, pensa no benestar do seu pobo, é xeralmente máis moderado e menos extremista, que un réxime autoritario. É máis coidadoso ao saír ao campo de batalla e máis presuroso que un réxime autoritario e ditatorial en buscar a conciliación. Iso faino máis proclive á paz que á guerra. Se iso falta na zona, non é por Israel, senón polos seus veciños, que encheron Oriente Medio de ditaduras e sumiron aos seus pobos na falta de liberdade.
.
Claro que a eventualidade de que tampouco agora, despois das revoltas en Exipto, o resultado sexa democracia senón unha opción moito peor aínda que o réxime de Mubarak, é a razón dos grandes temores. A opción do Islam radical tomando control da situación non é unha mera disquisición teorica senón unha posibilidade real. Irán espera a volta da esquina e iso ninguén o dubida na rexión. Algúns dos seus grandes clérigos manifestáronse explicitamente sobre o tema esta semana, dicindo que "no Cairo están a repetir o que pasou en Irán" "Deus os guie". Hai un elemento que agrava a sensación de preocupación, ao confirmar que aínda cando os árabes mátanse entre si, Israel sempre termina recibindo algunha couce. É o comodín sempre pronto para sacar da manga.
.
Nas manifestacións na praza Tahrir do Cairo, había quen tiñan a súa forma de criticar ao Presidente Mubarak: pegándolle Estrelas de David na fronte, presentándoo como traidor polas súas relacións de paz con Israel. Non sorprende, estaba claro de antemán que entre os que piden apertura e democracia, están tamén os inimigos da paz, aqueles que nunca apoiaron o acordo con Israel. E non son só os radicais dos Irmáns Musulmáns. Pero o peor aínda é que o mércores pola noite, a propia televisión oficial exipcia comezou a axitar contra Israel, alegando que axentes israelís estaban detrás dos disturbios, que en Sinaí fora detido un enxeñeiro israelí por razóns pouco claras e que catro xornalistas israelís foran detidos na praza Tahrir "por violar o toque de queda". Isto, a pesar de que tal cal todo o mundo viu nos últimos días, todo o Cairo violaba o toque de queda e centos de miles andaban polas rúas.
.

Este tipo de fenómenos son a fonte da desconfianza pola que Israel ás veces se encerra detrás de dúbidas o que algúns chaman "mentalidade de estado de sitio" Isto non quita nada á importancia do acordo de paz mantido durante máis de 30 anos por Exipto pero tamén lembra a paz fría o feito que para non ser botado outra vez da liga Árabe, Mubarak optou por non visitar xamais Israel, salvo no funeral de Itzjak Rabin. É un mosaico complexo, entre cuxas dolorosas pezas Israel non ten máis remedio que manobrar. E tamén agora, ante a incerteza do futuro, Israel deberá resolver non poucos dilemas e decidir se intensifica os seus esforzos por lograr a paz cos palestinos a fin de tentar neutralizar aos radicais que lle culpan de todo. ou se opta por protexerse máis firmemente aínda que até agora, das grandes tormentas que están aínda por vir.