segunda-feira, janeiro 31, 2011
Na cama com o Hamas e o PC do B
Por Alexandre (Nani) Ostrowiecki
Pletz.com
.
Por que existe um caso de amor entre certa esquerda e terroristas?
.
Certa esquerda ama terroristas islâmicos. É sentimental. É carnal. Eles se adoram. Estudantes de faculdades de ciências humanas habitualmente usam Keffiehs em sinal de solidariedade aos palestinos. Quando dos atentados de 11 de setembro, esquerdistas no mundo inteiro enxergavam justiça poética na derrubada das torres americanas nas mãos dos “povos oprimidos”. Recentemente, professores universitários de Paris declararam ao Hisbolah que “sua luta é a nossa luta”. Engraçado observar esse fenômeno porque, a primeira vista, não poderia haver dois grupos mais distintos.
.
Esquerdistas acreditam em direitos iguais para mulheres. Terroristas islâmicos acreditam em deixar mulheres trancadas em casa debaixo de burcas. Esquerdistas acreditam em gays saindo do armário e fazendo passeatas. Terroristas islâmicos acreditam em cortar o pescoço dos gays. Esquerdistas são pró-aborto. Terroristas islâmicos são anti-aborto. Esquerdistas tendem a seguir a tradição marxista do ateísmo. Terroristas islâmicos são… bem… islâmicos.
.
No entanto, por trás dessas diferenças cosméticas, existe uma profunda convergência em termos de visão de mundo. Ambos são autoritários. Ambos tendem ao totalitarismo no sentido de que pretendem controlar todos os aspectos da existência humana. São violentamente anti-capitalistas e ambos consideram que os indivíduos só existem para servir ao coletivo. Acima de tudo, o fator que os une é o inimigo comum. Ambos detestam a cultura da liberdade, ambos odeiam a democracia republicana. Mais especificamente, ambos consideram os Estados Unidos como sendo o símbolo de tudo o que impede as idéias deles de prosperarem. E se um País como Israel, por exemplo, é amigo dos americanos, então certamente é inimigo da esquerda.
.
Sob esse prisma é possível entender essa estranha aliança e algumas posições bizarras das esquerdas. Elas alegadamente defendem uma bandeira humanista e progressista. No entanto, quando se defrontam com as maiores aberrações da política externa internacional, se calam. Onde estão as esquerdas na hora de denunciar os abusos de direitos humanos do Irã? Cadê as passeatas de estudantes contra o genocídio de cristãos sudaneses, mortos às centenas de milhares pelo governo islâmico? Quem protestou quando o governo islâmico dos talibans demoliu estátuas e monumentos budistas milenares. Procure-se a voz de protesto, mas só se escutará silêncio. Agora ai de Israel se resolver revistar um navio a caminho do Hamas. A Europa pára. As universidades param. Bandeiras são queimadas, palavras de ordem são gritadas. É uma hipocrisia tão grotesca na forma como tais humanismos são praticados, esse humanismo seletivo e unidirecional, que só nos resta indagar sobre os motivos de tal obsessão.
.
Denunciar a hipocrisia não equivale a assinar embaixo de tudo o que o governo de Israel faz. Está aqui um autor que condena categoricamente a expansão de assentamentos judaicos nos territórios palestinos. O governo atual de Israel, um apanhado de partidos de direita, extrema direita e religiosos, tem feito muito menos do que o possível pela paz, para usar um eufemismo. No entanto, quando se acompanha as críticas feitas a Israel, é preciso separar aquelas críticas inteligentes, construtivas e factuais da gritaria automática que a turba da esquerda faz.
.
Ironicamente, as esquerdas que atualmente bajulam o terrorismo seriam esmagadas completamente numa eventual vitória da barbárie sobre a civilização. Não existe espaço para a “revolução socialista” na agenda fundamentalista. Adeptos de uma visão estrita e combativa do Islã, tais grupos levam ao pé da letra os conceitos de guerra santa do Alcorão. Segundo tais grupos, o mundo está numa eterna divisão entre o Dar-al-Islam (casa do Islã, ou seja, territórios governados pelo Alcorão) e o Dar-al-Harb (casa da guerra, ou seja, o resto do Mundo). É dever de todo bom jihadista empreender a guerra santa para que todo o Dar-al-Harb seja convertido para o verdadeiro caminho.
Por que existe um caso de amor entre certa esquerda e terroristas?
.
Certa esquerda ama terroristas islâmicos. É sentimental. É carnal. Eles se adoram. Estudantes de faculdades de ciências humanas habitualmente usam Keffiehs em sinal de solidariedade aos palestinos. Quando dos atentados de 11 de setembro, esquerdistas no mundo inteiro enxergavam justiça poética na derrubada das torres americanas nas mãos dos “povos oprimidos”. Recentemente, professores universitários de Paris declararam ao Hisbolah que “sua luta é a nossa luta”. Engraçado observar esse fenômeno porque, a primeira vista, não poderia haver dois grupos mais distintos.
.
Esquerdistas acreditam em direitos iguais para mulheres. Terroristas islâmicos acreditam em deixar mulheres trancadas em casa debaixo de burcas. Esquerdistas acreditam em gays saindo do armário e fazendo passeatas. Terroristas islâmicos acreditam em cortar o pescoço dos gays. Esquerdistas são pró-aborto. Terroristas islâmicos são anti-aborto. Esquerdistas tendem a seguir a tradição marxista do ateísmo. Terroristas islâmicos são… bem… islâmicos.
.
No entanto, por trás dessas diferenças cosméticas, existe uma profunda convergência em termos de visão de mundo. Ambos são autoritários. Ambos tendem ao totalitarismo no sentido de que pretendem controlar todos os aspectos da existência humana. São violentamente anti-capitalistas e ambos consideram que os indivíduos só existem para servir ao coletivo. Acima de tudo, o fator que os une é o inimigo comum. Ambos detestam a cultura da liberdade, ambos odeiam a democracia republicana. Mais especificamente, ambos consideram os Estados Unidos como sendo o símbolo de tudo o que impede as idéias deles de prosperarem. E se um País como Israel, por exemplo, é amigo dos americanos, então certamente é inimigo da esquerda.
.
Sob esse prisma é possível entender essa estranha aliança e algumas posições bizarras das esquerdas. Elas alegadamente defendem uma bandeira humanista e progressista. No entanto, quando se defrontam com as maiores aberrações da política externa internacional, se calam. Onde estão as esquerdas na hora de denunciar os abusos de direitos humanos do Irã? Cadê as passeatas de estudantes contra o genocídio de cristãos sudaneses, mortos às centenas de milhares pelo governo islâmico? Quem protestou quando o governo islâmico dos talibans demoliu estátuas e monumentos budistas milenares. Procure-se a voz de protesto, mas só se escutará silêncio. Agora ai de Israel se resolver revistar um navio a caminho do Hamas. A Europa pára. As universidades param. Bandeiras são queimadas, palavras de ordem são gritadas. É uma hipocrisia tão grotesca na forma como tais humanismos são praticados, esse humanismo seletivo e unidirecional, que só nos resta indagar sobre os motivos de tal obsessão.
.
Denunciar a hipocrisia não equivale a assinar embaixo de tudo o que o governo de Israel faz. Está aqui um autor que condena categoricamente a expansão de assentamentos judaicos nos territórios palestinos. O governo atual de Israel, um apanhado de partidos de direita, extrema direita e religiosos, tem feito muito menos do que o possível pela paz, para usar um eufemismo. No entanto, quando se acompanha as críticas feitas a Israel, é preciso separar aquelas críticas inteligentes, construtivas e factuais da gritaria automática que a turba da esquerda faz.
.
Ironicamente, as esquerdas que atualmente bajulam o terrorismo seriam esmagadas completamente numa eventual vitória da barbárie sobre a civilização. Não existe espaço para a “revolução socialista” na agenda fundamentalista. Adeptos de uma visão estrita e combativa do Islã, tais grupos levam ao pé da letra os conceitos de guerra santa do Alcorão. Segundo tais grupos, o mundo está numa eterna divisão entre o Dar-al-Islam (casa do Islã, ou seja, territórios governados pelo Alcorão) e o Dar-al-Harb (casa da guerra, ou seja, o resto do Mundo). É dever de todo bom jihadista empreender a guerra santa para que todo o Dar-al-Harb seja convertido para o verdadeiro caminho.
sábado, janeiro 29, 2011
Entrevista con Afonso Vázquez-Monxardín na TVG
Afonso Vázquez-Monxardín na TVG from galicia israel on Vimeo.
Entrevista con Afonso Vázquez-Monxardín no programa "Bos días" da Televisión de Galicia (27.01.11) con motivo do Día Internacional de Recordo das Vítimas do Holocausto.
Dilma Rousseff rompe os lazos de Brasil co réxime de Irán
Nun discurso aplaudido co público posto en pé en Rio Grande do Sul, ante sobreviventes do Holocausto, a presidenta brasileira Dilma Rousseff sorprendeu na noite do xoves pola súa enérxica defensa dos dereitos humanos por parte do seu país en todo o mundo: "O meu Goberno será un incansábel defensor da igualdade e dos dereitos humanos en calquera parte do mundo", dixo. "Nós non somos un pobo que odia, nin un pobo que respecta o odio, por iso Brasil ten unha posición histórica que nos enorgullece".
.
O discurso da presidenta ante a Confederación Israelita de Brasil (CONIB), foi interpretado como un cambio claro da política exterior brasileira cara a Irán tras os fortes lazos forxados polo ex presidente Lula, sobre todo durante o seu segundo mandato, co presidente Mahmud Ahmadineyad. O réxime islamista de Teherán executa a homosexuais e condena á morte a mulleres por adulterio -como é o caso de Sakineh Ashtianí- , e tamén nega con reiteración o Holocausto. Quizais por iso, durante a cerimonia, o presidente da CONIB, o oftalmólogo Claudio Lottenberg, comentou o cambio da política brasileira con relación a Irán. Aínda distinguindo que os ataques a Israel son do presidente e non do pobo iraniano no seu conxunto, Lottenberg mostrouse feliz "ao saber que a presidenta Dilma Rousseff ten hoxe unha posición diferente da sostida polo presidente Lula no pasado". Na primeira entrevista que concedeu Rousseff tras asumir o cargo o pasado 1 de xaneiro a un medio estadounidense, neste caso The Washington Post, a presidenta xa revelou un cambio radical de posición cara a Irán.
.
Para Rousseff, o pobo de Brasil "está integrado por valores que respectan dous grandes principios: a paz e a conciliación". E falando na cerimonia do Día internacional en Memoria das Vítimas do Holocausto, Rousseff lembrou que o mundo "ignorou na época da Segunda Guerra Mundial (1939-1945) os sinais do avance da barbarie antes da ascensión do nazismo" e que o Holocausto inaugurou unha época de "violencia industrializada" e de "tortura científica". Ante a presenza dos sobreviventes do Holocausto Max Schanzer e Sarah Perelmuter, de 87 anos, Rousseff lembrou que durante séculos o pobo xudeu mantivo a súa patria a través dos seus intelectuais, dos seus libros, da súa cultura, da relixión e da vida familiar até conquistar a súa patria física. "Un dereito", afirmou, "que non pode negarse a ningún pobo".
O discurso da presidenta ante a Confederación Israelita de Brasil (CONIB), foi interpretado como un cambio claro da política exterior brasileira cara a Irán tras os fortes lazos forxados polo ex presidente Lula, sobre todo durante o seu segundo mandato, co presidente Mahmud Ahmadineyad. O réxime islamista de Teherán executa a homosexuais e condena á morte a mulleres por adulterio -como é o caso de Sakineh Ashtianí- , e tamén nega con reiteración o Holocausto. Quizais por iso, durante a cerimonia, o presidente da CONIB, o oftalmólogo Claudio Lottenberg, comentou o cambio da política brasileira con relación a Irán. Aínda distinguindo que os ataques a Israel son do presidente e non do pobo iraniano no seu conxunto, Lottenberg mostrouse feliz "ao saber que a presidenta Dilma Rousseff ten hoxe unha posición diferente da sostida polo presidente Lula no pasado". Na primeira entrevista que concedeu Rousseff tras asumir o cargo o pasado 1 de xaneiro a un medio estadounidense, neste caso The Washington Post, a presidenta xa revelou un cambio radical de posición cara a Irán.
.
Para Rousseff, o pobo de Brasil "está integrado por valores que respectan dous grandes principios: a paz e a conciliación". E falando na cerimonia do Día internacional en Memoria das Vítimas do Holocausto, Rousseff lembrou que o mundo "ignorou na época da Segunda Guerra Mundial (1939-1945) os sinais do avance da barbarie antes da ascensión do nazismo" e que o Holocausto inaugurou unha época de "violencia industrializada" e de "tortura científica". Ante a presenza dos sobreviventes do Holocausto Max Schanzer e Sarah Perelmuter, de 87 anos, Rousseff lembrou que durante séculos o pobo xudeu mantivo a súa patria a través dos seus intelectuais, dos seus libros, da súa cultura, da relixión e da vida familiar até conquistar a súa patria física. "Un dereito", afirmou, "que non pode negarse a ningún pobo".
http://www.conib.org.br/noticia-completa.asp?id=386
O noso James Bond
Por Patricia Martínez *
.
A Asemblea Xeral das Nacións Unidas instituiu o 27 de xaneiro como a data conmemorativa internacional da Memoria do Holocausto e a Prevención de Crimes contra a Humanidade desde o ano 2005. Día no que este ano 2011 a asociación galega, AGAI, encargados de enlazar a amizade galega con Israel, solicita ao alcalde de Vigo, Abel Caballero, nomear unha rúa en recordo do meu pai, o Doutor Eduardo Martínez Alonso. Sen dúbida en mellor homenaxe -e o que máis lle gustaría a el, tan vigués desde o berce- ao seu labor humanitario no salvamento de xudeus vítimas do nazismo desde España durante a II Guerra Mundial. Os miles de salvamentos daqueles que puideron escabullirse polo noso país e lograron evitar a súa terrible persecución, arroupados precisamente por xente como Lalo e a súa familia, ao amparo das costas galegas. Por iso é polo que desexo agradecer moi sinceramente esta iniciativa espontánea e emotiva ao presidente de AGAI, Pedro Gómez-Valadés en particular e aos vigueses que interveñen nesta solicitude en xeral.
.
Unha iniciativa que se engloba dentro da axuda humanitaria de maior alcance internacional da II Guerra Mundial, apenas recoñecida durante máis de 60 anos, ate que puiden contalo xa en "La Clave Embassy" (La esfera de los Libros, 2010). Un feito político e humano de alto segredo de estado, pero crucial e que puido lograrse pola particular situación xeográfica de Galicia, e a non menos particular e xenerosa actitude doutros galegos como o meu pai. Igual que a daqueles españois disposto a dalo todo polo todo en silencio e cun alto risco persoal para que miles de salvamentos estranxeiros chegasen a bo porto lonxe da persecución nazi en Europa. Accións dunha valía extraordinaria que enlazan a Galicia con Portugal ao amparo na arbitraria, pero significativa, neutralidade franquista e que os diplomáticos británicos establecidos en España tan ben souberon manexar fronte ao poderío alemán. Refírome en concreto e con moito agarimo tamén, á perigosa actividade na que se meteu o Doutor Eduardo Martínez Alonso como un novato James Bond -posteriormente recoñecidos como colaboradores do SOE (servizo de operacións especiais)- desde o seu propio territorio. E non invento nada ao comparar ao meu pai co protagonista de Goldfinger, posto que aínda se conserva no arquivo británico que deume pé a escribir o libro para contar estes feitos, a entrevista que lle fixo o propio Ian Fleming (o verdadeiro creador do James Bond de ficción) entón alto funcionario do M15 en Whitehall, recentemente chegado Lalo a Londres en 1942 escapado da Gestapo no seu país. Tampouco é casualidade que o meu pai dependese dun sector do Foreign Office denominado 055A, unha similitude descarada coa do autor británico para o seu famosísimo personaxe de ficción: o axente 007. Paralelos desfigurados dos casos que Fleming supervisou en plena guerra mundial e que posteriormente aplicou, salvando distancias de datas, situacións e nomes en clave, para unha difusión novelada de éxito internacional, por outra banda totalmente prohibido mencionalos doutra forma como membro do servizo secreto británico en activo.
.
Que en data tan destacada desexen homenaxear na súa propia terra a este valente vigués e sedutor inofensivo resúltame conmovedor. Quizais a Lalo faltábanlle 2 palmos e o porte de galán de cinema necesario para converterse nese axente 007 inventado que deu a coñecer un par de décadas despois Ian Fleming. Con todo, na vida real sobráronlle arroxo, compaixón, sentido do deber e amor aos demais para comprometerse por convicción propia e sen ningunha inclinación política concreta, como un dos primeiros e secretísimos axentes do M16 en España. Cunha dedicación exclusiva ao salvamento de xudeus perseguidos polo nazismo, aínda que estivese amparado como o simpático médico da Embaixada Británica en Madrid. Que o era.
.
Tres xeracións despois de ocorridas estas traxedias, non dubidemos que foi grazas a persoas cun forte sentido da xustiza e consideración aos demais como el, testemuñas presenciais do terror bélico, que se puxesen os medios para repudiar os aldraxes e as privacións dos seus dereitos a unhas vítimas inocentes e evitalas no futuro. Non dubidemos tampouco que estes cooperantes silenciados influíron para que cesasen os malos tratos e as mortes por motivos raciais e políticos, directamente ligados aos crimes de guerra. Por iso e grazas a xente así, hoxe podemos conmemorar o día da Memoria do Holocausto como un feito desgraciado e inesquecible pero que fará posíbel que esta clase de crimes contra a humanidade sexan irrepetíbeis. Oxalá as inxustizas daquela guerra non queden impunes e se convertan nun pasado carbonizado para sempre.
.
*Patricia Martínez de Vicente é antropóloga Social e escritora. É filla de Eduardo Martínez Alonso.
A Asemblea Xeral das Nacións Unidas instituiu o 27 de xaneiro como a data conmemorativa internacional da Memoria do Holocausto e a Prevención de Crimes contra a Humanidade desde o ano 2005. Día no que este ano 2011 a asociación galega, AGAI, encargados de enlazar a amizade galega con Israel, solicita ao alcalde de Vigo, Abel Caballero, nomear unha rúa en recordo do meu pai, o Doutor Eduardo Martínez Alonso. Sen dúbida en mellor homenaxe -e o que máis lle gustaría a el, tan vigués desde o berce- ao seu labor humanitario no salvamento de xudeus vítimas do nazismo desde España durante a II Guerra Mundial. Os miles de salvamentos daqueles que puideron escabullirse polo noso país e lograron evitar a súa terrible persecución, arroupados precisamente por xente como Lalo e a súa familia, ao amparo das costas galegas. Por iso é polo que desexo agradecer moi sinceramente esta iniciativa espontánea e emotiva ao presidente de AGAI, Pedro Gómez-Valadés en particular e aos vigueses que interveñen nesta solicitude en xeral.
.
Unha iniciativa que se engloba dentro da axuda humanitaria de maior alcance internacional da II Guerra Mundial, apenas recoñecida durante máis de 60 anos, ate que puiden contalo xa en "La Clave Embassy" (La esfera de los Libros, 2010). Un feito político e humano de alto segredo de estado, pero crucial e que puido lograrse pola particular situación xeográfica de Galicia, e a non menos particular e xenerosa actitude doutros galegos como o meu pai. Igual que a daqueles españois disposto a dalo todo polo todo en silencio e cun alto risco persoal para que miles de salvamentos estranxeiros chegasen a bo porto lonxe da persecución nazi en Europa. Accións dunha valía extraordinaria que enlazan a Galicia con Portugal ao amparo na arbitraria, pero significativa, neutralidade franquista e que os diplomáticos británicos establecidos en España tan ben souberon manexar fronte ao poderío alemán. Refírome en concreto e con moito agarimo tamén, á perigosa actividade na que se meteu o Doutor Eduardo Martínez Alonso como un novato James Bond -posteriormente recoñecidos como colaboradores do SOE (servizo de operacións especiais)- desde o seu propio territorio. E non invento nada ao comparar ao meu pai co protagonista de Goldfinger, posto que aínda se conserva no arquivo británico que deume pé a escribir o libro para contar estes feitos, a entrevista que lle fixo o propio Ian Fleming (o verdadeiro creador do James Bond de ficción) entón alto funcionario do M15 en Whitehall, recentemente chegado Lalo a Londres en 1942 escapado da Gestapo no seu país. Tampouco é casualidade que o meu pai dependese dun sector do Foreign Office denominado 055A, unha similitude descarada coa do autor británico para o seu famosísimo personaxe de ficción: o axente 007. Paralelos desfigurados dos casos que Fleming supervisou en plena guerra mundial e que posteriormente aplicou, salvando distancias de datas, situacións e nomes en clave, para unha difusión novelada de éxito internacional, por outra banda totalmente prohibido mencionalos doutra forma como membro do servizo secreto británico en activo.
.
Que en data tan destacada desexen homenaxear na súa propia terra a este valente vigués e sedutor inofensivo resúltame conmovedor. Quizais a Lalo faltábanlle 2 palmos e o porte de galán de cinema necesario para converterse nese axente 007 inventado que deu a coñecer un par de décadas despois Ian Fleming. Con todo, na vida real sobráronlle arroxo, compaixón, sentido do deber e amor aos demais para comprometerse por convicción propia e sen ningunha inclinación política concreta, como un dos primeiros e secretísimos axentes do M16 en España. Cunha dedicación exclusiva ao salvamento de xudeus perseguidos polo nazismo, aínda que estivese amparado como o simpático médico da Embaixada Británica en Madrid. Que o era.
.
Tres xeracións despois de ocorridas estas traxedias, non dubidemos que foi grazas a persoas cun forte sentido da xustiza e consideración aos demais como el, testemuñas presenciais do terror bélico, que se puxesen os medios para repudiar os aldraxes e as privacións dos seus dereitos a unhas vítimas inocentes e evitalas no futuro. Non dubidemos tampouco que estes cooperantes silenciados influíron para que cesasen os malos tratos e as mortes por motivos raciais e políticos, directamente ligados aos crimes de guerra. Por iso e grazas a xente así, hoxe podemos conmemorar o día da Memoria do Holocausto como un feito desgraciado e inesquecible pero que fará posíbel que esta clase de crimes contra a humanidade sexan irrepetíbeis. Oxalá as inxustizas daquela guerra non queden impunes e se convertan nun pasado carbonizado para sempre.
.
*Patricia Martínez de Vicente é antropóloga Social e escritora. É filla de Eduardo Martínez Alonso.
quinta-feira, janeiro 27, 2011
Recordación do Holocausto
.
Hoxe é o Día Internacional para a recordación do Holocausto. A min paréceme ben aínda que preferise o termo conmemoración ao de recordación. Conmemorar é facer memoria común e facer memoria, ter memoria e transmitila é moito máis, significa moito máis que ter recordos, máis se estes non son gratos. Facer memoria de que a brutalidade dos humanos é inconmensurábel e condenala pode axudar a diminuíla. O tempo que dure esa diminución é o que sairán gañado aqueles que a gocen. Ese esforzo paga a pena.
.
No acto de inauguración do Museo do Holocausto, situado en Yad Vashem, en Israel, en maio de 2005, o Secretario Xeral das Nacións Unidas, Kofi Annan, dixo (máis ou menos) que "a repulsa ao xenocidio, ao asasinato sistemático de seis millóns de xudeus e millóns doutras persoas foi tamén un dos factores que promoveron a Declaración Universal dos Dereitos Humanos".
.
Nunca ocultei o meu afecto pola cultura xudía, da que formo parte, ao ser a miña a xudeo-cristiá. Son consciente de que, nalgún remoto e ignoto punto da miña ascendencia familiar, esta profesou a súa relixión pois os seus apelidos e as profesións que exerceron así mo suxiren. Con todo, cada vez que escoito falar dos seis millóns de xudeus, non son quen de evitar o recordatorio dos vinte millóns doutras persoas, comunistas unhas, agnósticas outras, demócratas non poucas, tamén católicas ou budistas, crentes, adversarios políticos, e así até a desesperación e a desesperanza que levou Stalin por diante. Con elas tamén os millóns e millóns de xentes que os totalitarismos de todas as cores e procedencias van eliminando ao longo e ancho da Terra.
.
En non poucas ocasións, poderíase pensar que tantos millóns e millóns de seres foron asasinados polo mero pracer de matar. Por iso creo que hai que recoñecerlle aos xudeus -á vez que se mostra gratitude por iso- a persistencia posta en lembrarnos que o horror é posíbel. Doutra maneira poderiamos esquecelo. Se se fixan nas palabras de Kofi Annan, din: "o xenocidio sistemático de xudeus e "millóns doutras persoas" sen citalas, sen contextualizalas.
.
É posíbel que, a estes efectos, unicamente sexa posíbel nomear ao seis millóns de xudeus. Non ao vinte de aquí, os centos de miles de alí, os millóns daqueloutro lado, pois a realidade política aconsella uns modos e unhas linguaxes distintas aos do común dos mortais que viven instalados nun sistema de valores morais que non teñen alá moito que ver cos valores políticos, que son outros e distintos, aínda que desexábel fose que puidesen profesar aqueles con maior intensidade e frecuencia das habituais. Por iso hoxe condenemos todos o Holocausto. Ao facelo estaremos a condenar a barbarie, o máis execrable do ser humano, a súa capacidade de destrución de todo o que dignifica ao ser humano e o redime de si mesmo.
.
No acto de inauguración do Museo do Holocausto, situado en Yad Vashem, en Israel, en maio de 2005, o Secretario Xeral das Nacións Unidas, Kofi Annan, dixo (máis ou menos) que "a repulsa ao xenocidio, ao asasinato sistemático de seis millóns de xudeus e millóns doutras persoas foi tamén un dos factores que promoveron a Declaración Universal dos Dereitos Humanos".
.
Nunca ocultei o meu afecto pola cultura xudía, da que formo parte, ao ser a miña a xudeo-cristiá. Son consciente de que, nalgún remoto e ignoto punto da miña ascendencia familiar, esta profesou a súa relixión pois os seus apelidos e as profesións que exerceron así mo suxiren. Con todo, cada vez que escoito falar dos seis millóns de xudeus, non son quen de evitar o recordatorio dos vinte millóns doutras persoas, comunistas unhas, agnósticas outras, demócratas non poucas, tamén católicas ou budistas, crentes, adversarios políticos, e así até a desesperación e a desesperanza que levou Stalin por diante. Con elas tamén os millóns e millóns de xentes que os totalitarismos de todas as cores e procedencias van eliminando ao longo e ancho da Terra.
.
En non poucas ocasións, poderíase pensar que tantos millóns e millóns de seres foron asasinados polo mero pracer de matar. Por iso creo que hai que recoñecerlle aos xudeus -á vez que se mostra gratitude por iso- a persistencia posta en lembrarnos que o horror é posíbel. Doutra maneira poderiamos esquecelo. Se se fixan nas palabras de Kofi Annan, din: "o xenocidio sistemático de xudeus e "millóns doutras persoas" sen citalas, sen contextualizalas.
.
É posíbel que, a estes efectos, unicamente sexa posíbel nomear ao seis millóns de xudeus. Non ao vinte de aquí, os centos de miles de alí, os millóns daqueloutro lado, pois a realidade política aconsella uns modos e unhas linguaxes distintas aos do común dos mortais que viven instalados nun sistema de valores morais que non teñen alá moito que ver cos valores políticos, que son outros e distintos, aínda que desexábel fose que puidesen profesar aqueles con maior intensidade e frecuencia das habituais. Por iso hoxe condenemos todos o Holocausto. Ao facelo estaremos a condenar a barbarie, o máis execrable do ser humano, a súa capacidade de destrución de todo o que dignifica ao ser humano e o redime de si mesmo.
El Correo Gallego - 27.01.2011
Shema Europa...
Por Julio Bejar
Galicia Hoxe - 27.01.2011
.
Escuita, Europa, o vindeiro dia 27 celebra-se por quinto ano consecutivo o Memorial Internacional das Vítimas do Holocausto. A Asociación Galega de Amizade con Israel (AGAI) tem promovido em todas e cada uma das suas edições diversas iniciativas encaminhadas a comemorar essa data, na que em 1945 o exército soviético entrava no complexo concentracionário de Auschwitz-Birkenau. Este ano a AGAI, para além doutras propostas, vem de solicitar ao concelho de Vigo que inclua no seu rueiro o nome do Doutor Eduardo Martínez Alonso, que salvou a vida de centenares de judeus numa rede clandestina de fogida.
-
Por que comemorar às vítimas da Shoá?
-
Por que comemorar às vítimas da Shoá?
-
Ao analisarmos a Shoá apresenta-se sempre a necessidade de explicar o irracional em termos racionais. Historicamente, supus o primeiro intento por destruir um povo fisicamente até o último dos seus integrantes, como resulta evidente no fúnebre reconto dos números que eram tatuados na pele em Auschwitz codificando as distintas etapas da destrucção da judearia europeia, e no programa rigorosamente sistemático ideado e implementado pelos promotores desta forma de tanatopolítica.
.
Em apenas três anos e sete meses foram assassinados seis milhões de judeus –deles milhão e meio de crianças- e outros cinco milhões de ciganos, homosexuais, testemunhas de Jeová, discapazitados e disidentes. Como sinala Primo Levi em “Se isto é um homem”, a própria maneira escolhida para exterminar era ostensivelmente simbólica: cumpria usar, e usou-se, o mesmo gas venenoso que se utilizava para desinfectar as estibas dos barcos e os locais infestados de piolhos.
Em apenas três anos e sete meses foram assassinados seis milhões de judeus –deles milhão e meio de crianças- e outros cinco milhões de ciganos, homosexuais, testemunhas de Jeová, discapazitados e disidentes. Como sinala Primo Levi em “Se isto é um homem”, a própria maneira escolhida para exterminar era ostensivelmente simbólica: cumpria usar, e usou-se, o mesmo gas venenoso que se utilizava para desinfectar as estibas dos barcos e os locais infestados de piolhos.
.
Mas o Holocausto não é singular pelo número de vítimas em que derivou; Rússia, por exemplo, perdeu arredor de vinte milhões de habitantes durante a 2ª Guerra Mundial. A característica distintiva da Shoá, porém, é a da aniquilação duma cultura na sua totalidade. A judearia de Europa do Leste deixou de existir para sempre. A Shoá não tem tanto a ver com o número de mortos, senão com uma maquinária perfeitamente desenhada para eliminar aos judeus como categoria.
Mas o Holocausto não é singular pelo número de vítimas em que derivou; Rússia, por exemplo, perdeu arredor de vinte milhões de habitantes durante a 2ª Guerra Mundial. A característica distintiva da Shoá, porém, é a da aniquilação duma cultura na sua totalidade. A judearia de Europa do Leste deixou de existir para sempre. A Shoá não tem tanto a ver com o número de mortos, senão com uma maquinária perfeitamente desenhada para eliminar aos judeus como categoria.
.
Sabido é que Europa não moveu um só dedo durante esses três anos e sete meses em que a máquina de extermínio funcionou dia e noite (e nomeadamente Espanha, o único lugar do continente onde os názis não chegaram jamais a serem derrotados militarmente). Europa sempre teve uma certa ofuscação com o extermínio de judeus; às vezes moderada, às vezes exacerbada, mas de maneira crônica sempre latente: as matanças às mãos dos Cruzados, a Santa Inquisição, os pogromos russos do XIX e, finalmente, a Shoá como expressão mais depurada dessa civilização capaz de designar num grupo diferente a esse “outro” a quem violar, saquear e assassinar a vontade.
Sabido é que Europa não moveu um só dedo durante esses três anos e sete meses em que a máquina de extermínio funcionou dia e noite (e nomeadamente Espanha, o único lugar do continente onde os názis não chegaram jamais a serem derrotados militarmente). Europa sempre teve uma certa ofuscação com o extermínio de judeus; às vezes moderada, às vezes exacerbada, mas de maneira crônica sempre latente: as matanças às mãos dos Cruzados, a Santa Inquisição, os pogromos russos do XIX e, finalmente, a Shoá como expressão mais depurada dessa civilização capaz de designar num grupo diferente a esse “outro” a quem violar, saquear e assassinar a vontade.
.
O ódio contra o judeu é um ódio velho e único, rastrexável nas sociedades paganas e nas religiosas; em sistemas parlamentários e sob regimes totalitários. Durante a Diáspora foram acusados de conspiradores cosmopolitas, e agora que vivem num Estado de seu são tildados de ferozes razistas. Se para serem aceitados renunciam à sua identidade e se asimilam nas sociedades nas que vivem, suspeita-se que exercem o quintacolunismo; do contrário, acusa-se-lhes de querer viver isolados em ghettos. Se invistem o seu dinheiro é porque são os amos do mundo, e se o aforram, uns porcos avarentos.
O ódio contra o judeu é um ódio velho e único, rastrexável nas sociedades paganas e nas religiosas; em sistemas parlamentários e sob regimes totalitários. Durante a Diáspora foram acusados de conspiradores cosmopolitas, e agora que vivem num Estado de seu são tildados de ferozes razistas. Se para serem aceitados renunciam à sua identidade e se asimilam nas sociedades nas que vivem, suspeita-se que exercem o quintacolunismo; do contrário, acusa-se-lhes de querer viver isolados em ghettos. Se invistem o seu dinheiro é porque são os amos do mundo, e se o aforram, uns porcos avarentos.
.
Shylock, o mercader de Venézia, num belíssimo monólogo de Shakespeare, pergunta-nos se acaso um judeu não tem olhos, se não tem mãos, órgaos, sentidos, afectos, passiões? A resposta de Europa sempre tem sido que não, que os judeus bebem o sangue dos não judeus, que provocam pragas e emponzonham os pozos, que se reúnem em segredo para ordear a conquista do mundo, que foram os assassinos do mesmíssimo Deus. Não há ódio mais antigo e irracional que este contra os judeus.
Shylock, o mercader de Venézia, num belíssimo monólogo de Shakespeare, pergunta-nos se acaso um judeu não tem olhos, se não tem mãos, órgaos, sentidos, afectos, passiões? A resposta de Europa sempre tem sido que não, que os judeus bebem o sangue dos não judeus, que provocam pragas e emponzonham os pozos, que se reúnem em segredo para ordear a conquista do mundo, que foram os assassinos do mesmíssimo Deus. Não há ódio mais antigo e irracional que este contra os judeus.
.
Perguntar, portanto, pela causa da Shoá, pela causa da judeofóbia é tão absurdo como perguntar à vítima duma violação se o vestido que levava era demassiado atrevido. Ao perguntarmos pela causa da judeofóbia estamos presupondo que a vítima é culpável sequer em certa medida.
Os judeus foram simplesmente o chivo expiatório eligido nos anos trinta, os culpáveis do advenimento do nazismo, igual que dizemos que o culpável da expansão yihadista dos nossos dias é o Estado opressor judeu. O antisemitismo dos nossos dias, depois de que em 1948 – tras 2000 anos - a soberania judia fosse ré-estabelecida no território histórico de seu, focaliza-se no Estado de Israel. A principal manifestação do antisemitismo actual é o antisionismo, o intento de deslegitimar esse Estado para impedir que os judeus se possam defender.
Perguntar, portanto, pela causa da Shoá, pela causa da judeofóbia é tão absurdo como perguntar à vítima duma violação se o vestido que levava era demassiado atrevido. Ao perguntarmos pela causa da judeofóbia estamos presupondo que a vítima é culpável sequer em certa medida.
Os judeus foram simplesmente o chivo expiatório eligido nos anos trinta, os culpáveis do advenimento do nazismo, igual que dizemos que o culpável da expansão yihadista dos nossos dias é o Estado opressor judeu. O antisemitismo dos nossos dias, depois de que em 1948 – tras 2000 anos - a soberania judia fosse ré-estabelecida no território histórico de seu, focaliza-se no Estado de Israel. A principal manifestação do antisemitismo actual é o antisionismo, o intento de deslegitimar esse Estado para impedir que os judeus se possam defender.
.
A 65 anos de distância podemos afirmar que a comunidade internacional aprendeu algo tremendamente cruzial do Holocausto: que o assassinato em massa de milhões de judeus é algo que remata sendo socialmente aceitável; e os islamistas, nas suas variantes mais esquizoides, são quem melhor têm asimilado esta lição.
A 65 anos de distância podemos afirmar que a comunidade internacional aprendeu algo tremendamente cruzial do Holocausto: que o assassinato em massa de milhões de judeus é algo que remata sendo socialmente aceitável; e os islamistas, nas suas variantes mais esquizoides, são quem melhor têm asimilado esta lição.
.
É a nossa obriga moral lembrar permanentemente para que aquilo não se repita.
É a nossa obriga moral lembrar permanentemente para que aquilo não se repita.
.
Elie Wiesel, supervivente judeu dos campos, diz numa das suas páginas mais comovedoras: “Nunca esquecerei os rostos pequenos das crianças, cujos corpos vim converter-se em espiral de fume baixo um silencioso céu azul. Nunca esquecerei essas lapas que consumiram para sempre a minha fê. Nunca esse silêncio nocturno que me privou, para toda a eternidade, do desejo de viver. Nunca”.
Nunca mais.
Nunca mais.
quarta-feira, janeiro 26, 2011
Comunicado de AGAI
NO DÍA INTERNACIONAL DA MEMORIA DAS VÍTIMAS DO HOLOCAUSTO
A Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI, quere sumarse ao "Día Internacional da Memoria do Holocausto", baixo a lema "Recordemos hoxe e por sempre", desde o noso máis firme compromiso coa causa da dignidade humana. Non é admisible mirar a outro lado ante a barbarie sen igual do Holocausto. Queremos e debemos recordala, con vergoña e horror, porque só así, recordando, podemos honrar ás vítimas como estas se merecen. Só asumindo a memoria negra de Europa, estaremos en condicións de afrontar o reto de eliminar na súa raíz as ideas criminais que levaron a uns seres humanos a aniquilar a outros seres humanos. E recordar é tamén, unha salvagarda para o futuro, para manifestar con enerxía o noso nunca máis á inhumana perversión dos campos de exterminio, nunca máis á barbarie e á degradación dos seres humanos; nunca máis aos totalitarismos.
Recordamos hoxe e por sempre:
Ás vítimas da Shoáh, aos 6 millóns de xudeus de toda Europa que foron perseguidos e aniquilados polo simple feito de seren xudeus.
Ao millón e medio de nenos e mozos, aos que coa mesma crueldade foron asasinados.
Ás decenas de miles de xitanos que correron igual sorte, baixo a delirante idea de non pertencer a unha suposta raza superior.
Aos miles de demócratas asasinados por combater a ideoloxía totalitaria enfrontándose aos designios criminais do nazismo.
Ás vítimas que conseguiron sobrevivir ao xenocidio, de quen aprendemos a súa lección de enteireza e loita.
A quen arriscando a súa propia existencia axudaron a salvar a vida doutros moitos, cuxo destino de morte os criminais xa previran.
E recordamos hoxe tamén de maneira especial pola súa proximidade, aos galegos e galegas que sufriron o exilio e o exterminio nos campos do horror. Por iso, manifestamos o noso máis firme compromiso cos dereitos inalienables da persoa, coa liberdade e co máis pleno respecto á dignidade do home, para que nunca xamais poida repetirse unha tolemia semellante á que agora recordamos.
Vigo, 27 de xaneiro de 2011
segunda-feira, janeiro 24, 2011
Irán quere procesar a Rusia
O Parlamento iraniano pide que o Ministerio de Defensa procese a Rusia por non cumpriren o contrato para o fornecemento de mísiles S-300.
TEHERÁN (FNA) - O Parlamento iraniano pediu hoxe domingo que o ministro da Defensa do país acelere a posta en marcha dunha acción xudicial contra a Rusia despois que Moscu recuou da entrega do sofisticado sistema S-300 de mísiles terra-aire. Kazzem Jalali que é o relator da Comisión Parlamentar Nacional de Política Externa e Seguranza informou que a cuestión foi aprobada durante a reunión de hoxe dos membros da comisión e o ministro da Defensa o tenente-xeneral Ahmad Vahidi. Jalali engadiu que o ministro da Defensa iraniano asegurou aos parlamentarios durante a reunión que o goberno iraniano está tomando as providencias legais contra a Rusia sobre o caso.
.
O presidente ruso, Dmitry Medvedev, emitiu un decreto en setembro pasado prohibindo a venda do sistema de mísiles S-300 a Irán, tendo por base as restricións establecidas nas sancións do Consello de Seguranza da ONU e impostas a Teherán en xuño por causa das súas actividades nucleares. Irán rexeitou as xustificacións da Rusia de que a prohibición da entrega do sistema de mísiles S-300 estaba en conformidade coa Resolución 1929 do Consello de Seguranza da ONU e afirma que este é un sistema de defensa aérea que non estaría incluído nesta Resolución. O 9 de xuño o Consello de Seguranza das Nacións Unidas (UN Security Council = UNSC) impuxo unha resolución proposta polos Estados Unidos con sancións contra Irán por alegacións de que o programa nuclear iraniano sería de natureza militar. Despois de presións continuas de Washington, Moscu afirmou que despois dun estudo da resolución sobre as sancións, que conxelaba a entrega. Irán criticou duramente a Rusia, dicindo que a Resolución 1929 non prohibía especificamente a entrega de mísiles defensivos e que Moscu non tería desculpas para se rexeitaren a manteren esta negociación.
TEHERÁN (FNA) - O Parlamento iraniano pediu hoxe domingo que o ministro da Defensa do país acelere a posta en marcha dunha acción xudicial contra a Rusia despois que Moscu recuou da entrega do sofisticado sistema S-300 de mísiles terra-aire. Kazzem Jalali que é o relator da Comisión Parlamentar Nacional de Política Externa e Seguranza informou que a cuestión foi aprobada durante a reunión de hoxe dos membros da comisión e o ministro da Defensa o tenente-xeneral Ahmad Vahidi. Jalali engadiu que o ministro da Defensa iraniano asegurou aos parlamentarios durante a reunión que o goberno iraniano está tomando as providencias legais contra a Rusia sobre o caso.
.
O presidente ruso, Dmitry Medvedev, emitiu un decreto en setembro pasado prohibindo a venda do sistema de mísiles S-300 a Irán, tendo por base as restricións establecidas nas sancións do Consello de Seguranza da ONU e impostas a Teherán en xuño por causa das súas actividades nucleares. Irán rexeitou as xustificacións da Rusia de que a prohibición da entrega do sistema de mísiles S-300 estaba en conformidade coa Resolución 1929 do Consello de Seguranza da ONU e afirma que este é un sistema de defensa aérea que non estaría incluído nesta Resolución. O 9 de xuño o Consello de Seguranza das Nacións Unidas (UN Security Council = UNSC) impuxo unha resolución proposta polos Estados Unidos con sancións contra Irán por alegacións de que o programa nuclear iraniano sería de natureza militar. Despois de presións continuas de Washington, Moscu afirmou que despois dun estudo da resolución sobre as sancións, que conxelaba a entrega. Irán criticou duramente a Rusia, dicindo que a Resolución 1929 non prohibía especificamente a entrega de mísiles defensivos e que Moscu non tería desculpas para se rexeitaren a manteren esta negociación.
domingo, janeiro 23, 2011
Anti-semitismo en Bélxica é a causa da Aliá
Grupo de judeus belgas a sua chegada a Tel Aviv
.
Por Benari Elad
.
Segundo dados divulgados pela Agência Judaica e publicados na semana passada no site FightHatred.com (LuteContraoÓdio.com) em 2010 houve um aumento de 63 por cento no número de judeus belgas que fizeram a aliá para Israel. Duzentos e cinqüenta judeus belgas optaram por fazer de Israel o seu lar em 2010, em comparação com os 152 em 2009. O relatório cita o anti-semitismo nos últimos anos cada vez mais aberto e o aumento de ataques violentos contra membros da comunidade, especialmente seus membros mais visíveis – os religiosos hareidi, como as causas para o aumento acentuado do número de pessoas que estão fazendo a aliá. Na Bélgica atualmente vivem 40 mil judeus e cerca da metade são membros da comunidade judaica da Antuérpia, que é famosa por sua participação para tornarem a cidade um importante centro mundial do comércio de diamantes, mas, ao mesmo tempo, nos últimos anos tem estado sob ameaças cada vez maiores.
.
A FightHatred.com apresentou números publicados pela organização belga ‘Centro para a Igualdade de Oportunidades e Oposição ao Racismo’ que publicou em 2009 um relatório indicando uma onda de anti-semitismo no país. Entre 2004 e 2008, o Centro registrou cerca de 60 incidentes anti-semitas em cada ano, porém o mesmo número de casos já foi registrado nos quatro primeiros meses do ano de 2009. Incidentes anti-semitas têm aumentado não só na Bélgica, mas em toda a Europa. Na verdade, há apenas seis meses o presidente do Congresso Judaico Europeu Moshe Kantor disse que os judeus europeus estão em sua pior condição desde o fim da Segunda Guerra Mundial. "Os judeus agora têm medo de andarem pelas ruas da Europa com símbolos judaicos" disse Kantor. "Sinagogas, escolas e até mesmo jardins de infância judaicos têm cercas de arame farpado e forte segurança, e judeus homens, mulheres e crianças têm sido espancados em plena luz do dia".
.
O principal alvo dos ataques anti-semitas tem sido a sinagoga na cidade sueca de Malmo. No ano passado foi atingida duas vezes num espaço de duas semanas por dois ataques por bomba que atingiram a sinagoga. Felizmente não houve feridos em qualquer deles. Na Bélgica palavras e ações anti-semitas não se originam apenas das massas. As lideranças também ficaram conhecidas por fazer tais observações, sendo um exemplo o de Karel de Gucht, o ex-ministro das Relações Exteriores e atual comissário europeu para o Comércio. de Gucht ocupou o número seis na lista do Centro Simon Wiesenthal de 2010 por seus insultos anti-semitas, como o de setembro: "... Não subestime o poder do lobby judeu no Capitólio. ... Não se deve subestimar o domínio que têm na política americana, não importa se forem republicanos ou democratas".
.
A FightHatred.com apresentou números publicados pela organização belga ‘Centro para a Igualdade de Oportunidades e Oposição ao Racismo’ que publicou em 2009 um relatório indicando uma onda de anti-semitismo no país. Entre 2004 e 2008, o Centro registrou cerca de 60 incidentes anti-semitas em cada ano, porém o mesmo número de casos já foi registrado nos quatro primeiros meses do ano de 2009. Incidentes anti-semitas têm aumentado não só na Bélgica, mas em toda a Europa. Na verdade, há apenas seis meses o presidente do Congresso Judaico Europeu Moshe Kantor disse que os judeus europeus estão em sua pior condição desde o fim da Segunda Guerra Mundial. "Os judeus agora têm medo de andarem pelas ruas da Europa com símbolos judaicos" disse Kantor. "Sinagogas, escolas e até mesmo jardins de infância judaicos têm cercas de arame farpado e forte segurança, e judeus homens, mulheres e crianças têm sido espancados em plena luz do dia".
.
O principal alvo dos ataques anti-semitas tem sido a sinagoga na cidade sueca de Malmo. No ano passado foi atingida duas vezes num espaço de duas semanas por dois ataques por bomba que atingiram a sinagoga. Felizmente não houve feridos em qualquer deles. Na Bélgica palavras e ações anti-semitas não se originam apenas das massas. As lideranças também ficaram conhecidas por fazer tais observações, sendo um exemplo o de Karel de Gucht, o ex-ministro das Relações Exteriores e atual comissário europeu para o Comércio. de Gucht ocupou o número seis na lista do Centro Simon Wiesenthal de 2010 por seus insultos anti-semitas, como o de setembro: "... Não subestime o poder do lobby judeu no Capitólio. ... Não se deve subestimar o domínio que têm na política americana, não importa se forem republicanos ou democratas".
Galegos asasinados en Mauthausen
Esta é a listaxe dos galegos (republicanos e galeguistas) asasinados no campo de concentración, vai ordeada por provincias e concellos. Consta o día da súa morte rexistrado polas SS. Cómpre con urxencia, coa urxencia de 66 anos de retraso, unha homenaxe, un recoñecemento nas súas vilas natais, en toda Galiza. Unhas placas, unhas rúas, unhas prazas... algo na súa memoria que é a de todos e todas nós.
.A CORUÑA
- Albedro Villaverde, José: Natural da Coruña. Morto o 24-1-1943 en Mauthausen.
- Batalla Caule, Fernando: Natural da Coruña. Morto o 22-09-1941 en Gusen.
- Castelo Soutelo, Adriano: Natural da Coruña. Morto o 24-4-1941 en Gusen.
- García da Cruz, J. Clemente: Natural da Coruña. Morto o 29.9.1941 en Gusen.
- García Lagares, Arturo: Natural da Coruña. Morto o 12-7-1941 en Gusen.
- González do Val, Juan: Natural da Coruña. Morto o 26-9-1941 en Gusen.
- López Criado, Leopoldo: Natural da Coruña. Morto o 3-11-1941 en Gusen.
- Martínez Arias, Julio: Natural da Coruña. Morto o 7-9-1941 en Gusen.
- Martínez Cacheira, José: Natural da Coruña. Morto o 23-11-1941 en Gusen.
- Rafales Lamarca, Luís: Natural da Coruña. Morto o 9-9-1941 en Mauthausen.
- San Miguel Prada, Víctor: Natural da Coruña. Morto o 10-1-1942 en Gusen.
- Taller Charlón, Enrique: Natural da Coruña. Morto o 7-12-1941 en Gusen.
- Becerra Linares, José: Natural de Arantón. Morto o 19-11-1941 en Gusen.
- Ramos González, Valentín: Natural de Bardomil. Morto o 9-9-1941 en Mauthausen.
- Seijas Insua, José: Natural de Carral. Morto o 6-7-1942 en Gusen.
- Fidalgo Antelo, Daniel: Natural de Castrarón. Morto o 3-2-1941 en Gusen.
- Seijas Aller, José: Natural de Castro. Morto o 28-11-1941 en Gusen.
- Villar Piñón, Manuel: Natural de Cervo. Morto o 27-12-1941 en Gusen.
- Romeu Rebón, Carlos: Natural de Cervás. Morto o 9-2-1942 en Gusen.
- Rodríguez Trillo, Juan: Natural de Cordeira. Morto o 22-9-1942 en Gusen.
- Piñeiro Agulleiro, Manuel: Natural de Cumbria. Morto o 16-2-1942 en Mauthausen.
- Gómez Igrexas, Francisco: Natural de Ferrol. Morto o 30-12-1941 en Gusen.
- Rodríguez Louro, Manuel: Natural de Ézaro. Morto o 16-9-1941 en Gusen.
- Rodríguez Louro, Manuel: Natural de Ézaro. Morto o 16-9-1941 en Gusen.
- Pontes Palmeiro, Manuel: Natural de Ferrol. Morto o 4-7-1941 en Gusen.
- Lamela Marcate, Ramón: Natural de Fisterra. Morto o 4-2-1942 en Gusen.
- Pena Losada, José Andrés: Natural de Franza. Morto o 16-10-1941 en Gusen.
- Pena Martínez, Manuel: Natural de Freixeiro. Morto o 24-11-1941 en Gusen.
- Permuy Pérez, Manuel: Natural de Igrexa. Morto o 7-4-1942 en Mauthausen.
- Rei Lago, Juan: Natural de Lampo. Morto o 9-11-1941 en Gusen.
- Fariña Choufino, Antonio: Natural de Malpica. Morto o 6-5-1941 en Gusen.
- Fernández García, Manuel: Natural de Mugardos. Morto o 24-12-1941 en Gusen.
- Pereira Pérez, José: Natural de Mugardos. Morto o 30-12-1941 en Gusen.
- Romaní Abeijón, Eduardo: Natural de Muros. Morto o 8-7-1941 en Gusen.
- Albite Miranda, Silvestre: Natural de Olveira. Morto o 9-11-1941 en Mauthausen.
- González Regueiro, José: Natural de P. Dás Viñas. Morto o 26-7-1941 en Gusen.
- Caamaño Fernández, Francisco: Natural de Pobra do Caramiñal. Morto o 3-11-1941 en Gusen.
- Camenar San Isidro, Juan: Natural de Pobra do Caramiñal. Morto o 29-9-1941 en Gusen.
- Millán Martínez, José: Natural de Poboa do Caramiñal. Morto o 15-1-1942 en Gusen.
- Mínguez Castro, José: Natural de Poboa do Caramiñal. Morto o 10-1-1943 en Gusen.
- Naveira Couso, José: Natural de Poboa do Caramiñal. Morto o 18-12-1941 en Gusen.
- Fernández Prada, Manuel: Natural de Ribeira. Morto o 13-5-1942 en Gusen.
- López Rama, José: Natural de Vilasantar. Morto o 21-12-1941 en Gusen.
- Naveira Campos, José: Natural de Betanzos (?). Morto o 12-8-1941 en Gusen.
LUGO
- Bailín Pérez, Liberio: Natural das Nogais. Morto o 13-9-1944 en Mauthausen.
- López López, Ricardo: Natural de Belcigán. Morto o 11-9-1942 en Mauthausen.
- Murado Sazoy, Jesús: Natural de Bol Ría Juan. Morto o 6-11-1941 en Gusen.
- Fidalgo Pérez, José: Natural de Castiñeira. Morto o 6-4-1941 en Gusen.
- Gómez López, Ramón: Natural de Buisán. Morto o 24-11-1941 en Gusen.
- Fernández Pérez, José: Natural de Estremar. Morto o 26-2-1942 en Gusen.
- López Digón, Jesús: Natural de Freijó. Morto o 26-7-1942 en Gusen.
- Pardo Vallés, Rafael: Natural de Laxosa. Morto o 7-1-1942 en Gusen.
- Fernández Fernández, Manuel: Natural de Lugo. Morto o 29-12-1941 en Gusen.
- Díaz Ortaz, Victoriano: Natural de Mosteiro. Morto o 6-1-1942 en Gusen.
- Alonso Losada, Andrés: Natural de Peites. Morto o 6-1-1942 en Gusen.
- Fernández Santín, José: Natural de San Miguel. Morto o 20-12-1941 en Gusen.
- Souto Milleiros, Agustín: Natural de Santín. Morto o 9-12-1941 en Gusen.
- Arias López, Jesús: Natural de Sarria. Morto o 14-2-1941 en Gusen.
- Santín Aria, Balbino: Natural de Sobras. Morto o 10-12-1941 en Gusen.
- Martínez Parada, Casto: Natural de Trascastro. Morto o 28-7-1941 en Gusen.
- Méndez López, Jesús: Natural de Vilar de Cucos. Morto o 8-7-1941 en Gusen.
- López Raimóndez, Octavio: Natural de Villabol. Morto o 16-11-1941 en Gusen.
- Cañeda Macía, José: Natural de Vilar de Doas. Morto o 7-1-1942 en Gusen.
- Lamelas, Manuel: Natural de Viveiro. Morto o 2-4-1943, en Mauthausen.
OURENSE
- Suárez Gallego, Alberto: Natural da Veita. Sen data dá morte.
- García Rodríguez, José: Natural de Baltar. Morto o 19-12-1941 en Gusen.
- Rajo Lorenzo, Julio: Natural de Carbonillo. Morto o 1-10-1942 en Mauthausen.
- González Prada, Isauro: Natural de Castro Caldelas. Morto o 2-11-1941 en Gusen.
- Castro Morais, Domingo: Natural de Cebral. Morto o 2-2-1942 en Mauthausen.
- Fernánzez Lorenzo, Tiberio: Natural de Corzos. Morto o 11-12-1941 en Gusen.
- Fernández Rodríguez, Jesús: Natural de Cotaróns. Morto o 7-11-1941 en Gusen.
- Vázquez Valdominos, Jesús: Natural de Cujas. Morto o 26-20-1941 en Gusen.
- Pérez Rodríguez, Avelino: Natural de Entrimo. Morto o 5-8-1941 en Gusen.
- Diéguez Branco, Antonio: Natural de Freijido. Morto o 3-1-1942 en Gusen.
- Folía Arias, Benedicto: Natural de Freijido. Morto o 13-10-1942 en Gusen. Morreu electrocutado ó botarse ós aramados.
- Conde Ramos, Ramón: Natural de Maceda. Morto o 1-12-1941 en Gusen.
- Álvarez Fernández, Abilio: Natural de Olelas. Morto o 2-?-1942 en Mauthausen.
- Formoso Fernández, Eligio: Natural de Riobodas. Morto o 3-12-1941 en Gusen.
- Rei Domínguez, Demetrio: Natural de Santa Comba. 17-7-1942 en Gusen.
- Bilar Febreiro, Antonio: Natural de Santomé. Morto o 11-8-1941 en Gusen.
- Pérez López, Magín: Natural de Sarreaus. Morto o 8-11-1941 en Gusen.
- Yabra Dacoba, Manuel: Natural de Seijo. Morto o 10-1-1942 en Gusen.
- Araujo González, Antonio: Natural de Ourense. Morto o 11-10-1941 en Gusen.
- Soutullo Igrexas, Manuel: Natural de Ourense. Morto o 20-?-1942 en Mauthausen.
- Vázquez González, Antonio: Natural de Ourense. Morto o 22-7-1941 en Gusen.
PONTEVEDRA
- Fernández Pastoriza, José: Natural de Bueu. Morto o 20-9-1941 en Gusen.
- Rei Cruz, Manuel: Natural de Bueu. Morto o 30-5-1941 en Gusen.
- Quíntana Romeu, Antonio: Carril. Morto o 19-3-1942 en Gusen.
- García Rodríguez, José: Natural de Carril. Morto o 15-10-1941 en Gusen.
- Otero Avión, Marcial: Natural de Covelo. Morto o 28-09-1941 en Gusen.
- Piñeiro Otero, Antonio: Chapela. Morto o 24-02-1942 en Gusen.
- Rodríguez Fernández, Ricardo: Xinzo. Morto o 7-02-1941 en Mauthausen.
- Coto Martínez, Manuel: Natural de Marcón. Morto o 2-06-1942 en Gusen.
- Sanmartín Abilleira, Urbano: Natural de Mourente. Morto o 24-11-1941 en Gusen.
- Gómez Cortés, Anxo: Natural de Camposancos. Morto o 14-01-1942 en Gusen.
- Tizón Vázquez, Claudio: Pontevedra. Morto o 2-02-1942 en Mauthausen.
- Ferreiro Álvarez Martín: Natural de Pontevedra. Morto o 23-11-1941 en Gusen.
- Gómez Torres, Antonio: Pontevedra. Morto o 17-02-1945 en Gusen.
- González Vázquez, José. Natural de Quintela. Morto o 18-01-1942 en Gusen.
- Miguel Pazos, Olimpio: Redondela. Morto o 18-04-1943 en Mauthausen.
- Cameselle Fernández, Agustín: Vigo. Morto o 1-11-1941 en Gusen.
- Fernández Gutiérrez, Manuel: Natural de Vigo. Morto o 4-11-1941 en Gusen.
- María Díez, Camilo: Vigo. Morto o 1-11-1942 en Gusen.
- Varela Loreino, Francisco: Vilagarcía. Morto o 6-04-1941 en Gusen.
- Rodríguez Abad, Antolín: Natural de Vilanova de Arousa. Morto o 1-12-1942 en Gusen.
- Martínez Pereira, Jaime: Natural de Panxón (Nigrán). Morto o 2-12-1941 en Gusen.
- Albedro Villaverde, José: Natural da Coruña. Morto o 24-1-1943 en Mauthausen.
- Batalla Caule, Fernando: Natural da Coruña. Morto o 22-09-1941 en Gusen.
- Castelo Soutelo, Adriano: Natural da Coruña. Morto o 24-4-1941 en Gusen.
- García da Cruz, J. Clemente: Natural da Coruña. Morto o 29.9.1941 en Gusen.
- García Lagares, Arturo: Natural da Coruña. Morto o 12-7-1941 en Gusen.
- González do Val, Juan: Natural da Coruña. Morto o 26-9-1941 en Gusen.
- López Criado, Leopoldo: Natural da Coruña. Morto o 3-11-1941 en Gusen.
- Martínez Arias, Julio: Natural da Coruña. Morto o 7-9-1941 en Gusen.
- Martínez Cacheira, José: Natural da Coruña. Morto o 23-11-1941 en Gusen.
- Rafales Lamarca, Luís: Natural da Coruña. Morto o 9-9-1941 en Mauthausen.
- San Miguel Prada, Víctor: Natural da Coruña. Morto o 10-1-1942 en Gusen.
- Taller Charlón, Enrique: Natural da Coruña. Morto o 7-12-1941 en Gusen.
- Becerra Linares, José: Natural de Arantón. Morto o 19-11-1941 en Gusen.
- Ramos González, Valentín: Natural de Bardomil. Morto o 9-9-1941 en Mauthausen.
- Seijas Insua, José: Natural de Carral. Morto o 6-7-1942 en Gusen.
- Fidalgo Antelo, Daniel: Natural de Castrarón. Morto o 3-2-1941 en Gusen.
- Seijas Aller, José: Natural de Castro. Morto o 28-11-1941 en Gusen.
- Villar Piñón, Manuel: Natural de Cervo. Morto o 27-12-1941 en Gusen.
- Romeu Rebón, Carlos: Natural de Cervás. Morto o 9-2-1942 en Gusen.
- Rodríguez Trillo, Juan: Natural de Cordeira. Morto o 22-9-1942 en Gusen.
- Piñeiro Agulleiro, Manuel: Natural de Cumbria. Morto o 16-2-1942 en Mauthausen.
- Gómez Igrexas, Francisco: Natural de Ferrol. Morto o 30-12-1941 en Gusen.
- Rodríguez Louro, Manuel: Natural de Ézaro. Morto o 16-9-1941 en Gusen.
- Rodríguez Louro, Manuel: Natural de Ézaro. Morto o 16-9-1941 en Gusen.
- Pontes Palmeiro, Manuel: Natural de Ferrol. Morto o 4-7-1941 en Gusen.
- Lamela Marcate, Ramón: Natural de Fisterra. Morto o 4-2-1942 en Gusen.
- Pena Losada, José Andrés: Natural de Franza. Morto o 16-10-1941 en Gusen.
- Pena Martínez, Manuel: Natural de Freixeiro. Morto o 24-11-1941 en Gusen.
- Permuy Pérez, Manuel: Natural de Igrexa. Morto o 7-4-1942 en Mauthausen.
- Rei Lago, Juan: Natural de Lampo. Morto o 9-11-1941 en Gusen.
- Fariña Choufino, Antonio: Natural de Malpica. Morto o 6-5-1941 en Gusen.
- Fernández García, Manuel: Natural de Mugardos. Morto o 24-12-1941 en Gusen.
- Pereira Pérez, José: Natural de Mugardos. Morto o 30-12-1941 en Gusen.
- Romaní Abeijón, Eduardo: Natural de Muros. Morto o 8-7-1941 en Gusen.
- Albite Miranda, Silvestre: Natural de Olveira. Morto o 9-11-1941 en Mauthausen.
- González Regueiro, José: Natural de P. Dás Viñas. Morto o 26-7-1941 en Gusen.
- Caamaño Fernández, Francisco: Natural de Pobra do Caramiñal. Morto o 3-11-1941 en Gusen.
- Camenar San Isidro, Juan: Natural de Pobra do Caramiñal. Morto o 29-9-1941 en Gusen.
- Millán Martínez, José: Natural de Poboa do Caramiñal. Morto o 15-1-1942 en Gusen.
- Mínguez Castro, José: Natural de Poboa do Caramiñal. Morto o 10-1-1943 en Gusen.
- Naveira Couso, José: Natural de Poboa do Caramiñal. Morto o 18-12-1941 en Gusen.
- Fernández Prada, Manuel: Natural de Ribeira. Morto o 13-5-1942 en Gusen.
- López Rama, José: Natural de Vilasantar. Morto o 21-12-1941 en Gusen.
- Naveira Campos, José: Natural de Betanzos (?). Morto o 12-8-1941 en Gusen.
LUGO
- Bailín Pérez, Liberio: Natural das Nogais. Morto o 13-9-1944 en Mauthausen.
- López López, Ricardo: Natural de Belcigán. Morto o 11-9-1942 en Mauthausen.
- Murado Sazoy, Jesús: Natural de Bol Ría Juan. Morto o 6-11-1941 en Gusen.
- Fidalgo Pérez, José: Natural de Castiñeira. Morto o 6-4-1941 en Gusen.
- Gómez López, Ramón: Natural de Buisán. Morto o 24-11-1941 en Gusen.
- Fernández Pérez, José: Natural de Estremar. Morto o 26-2-1942 en Gusen.
- López Digón, Jesús: Natural de Freijó. Morto o 26-7-1942 en Gusen.
- Pardo Vallés, Rafael: Natural de Laxosa. Morto o 7-1-1942 en Gusen.
- Fernández Fernández, Manuel: Natural de Lugo. Morto o 29-12-1941 en Gusen.
- Díaz Ortaz, Victoriano: Natural de Mosteiro. Morto o 6-1-1942 en Gusen.
- Alonso Losada, Andrés: Natural de Peites. Morto o 6-1-1942 en Gusen.
- Fernández Santín, José: Natural de San Miguel. Morto o 20-12-1941 en Gusen.
- Souto Milleiros, Agustín: Natural de Santín. Morto o 9-12-1941 en Gusen.
- Arias López, Jesús: Natural de Sarria. Morto o 14-2-1941 en Gusen.
- Santín Aria, Balbino: Natural de Sobras. Morto o 10-12-1941 en Gusen.
- Martínez Parada, Casto: Natural de Trascastro. Morto o 28-7-1941 en Gusen.
- Méndez López, Jesús: Natural de Vilar de Cucos. Morto o 8-7-1941 en Gusen.
- López Raimóndez, Octavio: Natural de Villabol. Morto o 16-11-1941 en Gusen.
- Cañeda Macía, José: Natural de Vilar de Doas. Morto o 7-1-1942 en Gusen.
- Lamelas, Manuel: Natural de Viveiro. Morto o 2-4-1943, en Mauthausen.
OURENSE
- Suárez Gallego, Alberto: Natural da Veita. Sen data dá morte.
- García Rodríguez, José: Natural de Baltar. Morto o 19-12-1941 en Gusen.
- Rajo Lorenzo, Julio: Natural de Carbonillo. Morto o 1-10-1942 en Mauthausen.
- González Prada, Isauro: Natural de Castro Caldelas. Morto o 2-11-1941 en Gusen.
- Castro Morais, Domingo: Natural de Cebral. Morto o 2-2-1942 en Mauthausen.
- Fernánzez Lorenzo, Tiberio: Natural de Corzos. Morto o 11-12-1941 en Gusen.
- Fernández Rodríguez, Jesús: Natural de Cotaróns. Morto o 7-11-1941 en Gusen.
- Vázquez Valdominos, Jesús: Natural de Cujas. Morto o 26-20-1941 en Gusen.
- Pérez Rodríguez, Avelino: Natural de Entrimo. Morto o 5-8-1941 en Gusen.
- Diéguez Branco, Antonio: Natural de Freijido. Morto o 3-1-1942 en Gusen.
- Folía Arias, Benedicto: Natural de Freijido. Morto o 13-10-1942 en Gusen. Morreu electrocutado ó botarse ós aramados.
- Conde Ramos, Ramón: Natural de Maceda. Morto o 1-12-1941 en Gusen.
- Álvarez Fernández, Abilio: Natural de Olelas. Morto o 2-?-1942 en Mauthausen.
- Formoso Fernández, Eligio: Natural de Riobodas. Morto o 3-12-1941 en Gusen.
- Rei Domínguez, Demetrio: Natural de Santa Comba. 17-7-1942 en Gusen.
- Bilar Febreiro, Antonio: Natural de Santomé. Morto o 11-8-1941 en Gusen.
- Pérez López, Magín: Natural de Sarreaus. Morto o 8-11-1941 en Gusen.
- Yabra Dacoba, Manuel: Natural de Seijo. Morto o 10-1-1942 en Gusen.
- Araujo González, Antonio: Natural de Ourense. Morto o 11-10-1941 en Gusen.
- Soutullo Igrexas, Manuel: Natural de Ourense. Morto o 20-?-1942 en Mauthausen.
- Vázquez González, Antonio: Natural de Ourense. Morto o 22-7-1941 en Gusen.
PONTEVEDRA
- Fernández Pastoriza, José: Natural de Bueu. Morto o 20-9-1941 en Gusen.
- Rei Cruz, Manuel: Natural de Bueu. Morto o 30-5-1941 en Gusen.
- Quíntana Romeu, Antonio: Carril. Morto o 19-3-1942 en Gusen.
- García Rodríguez, José: Natural de Carril. Morto o 15-10-1941 en Gusen.
- Otero Avión, Marcial: Natural de Covelo. Morto o 28-09-1941 en Gusen.
- Piñeiro Otero, Antonio: Chapela. Morto o 24-02-1942 en Gusen.
- Rodríguez Fernández, Ricardo: Xinzo. Morto o 7-02-1941 en Mauthausen.
- Coto Martínez, Manuel: Natural de Marcón. Morto o 2-06-1942 en Gusen.
- Sanmartín Abilleira, Urbano: Natural de Mourente. Morto o 24-11-1941 en Gusen.
- Gómez Cortés, Anxo: Natural de Camposancos. Morto o 14-01-1942 en Gusen.
- Tizón Vázquez, Claudio: Pontevedra. Morto o 2-02-1942 en Mauthausen.
- Ferreiro Álvarez Martín: Natural de Pontevedra. Morto o 23-11-1941 en Gusen.
- Gómez Torres, Antonio: Pontevedra. Morto o 17-02-1945 en Gusen.
- González Vázquez, José. Natural de Quintela. Morto o 18-01-1942 en Gusen.
- Miguel Pazos, Olimpio: Redondela. Morto o 18-04-1943 en Mauthausen.
- Cameselle Fernández, Agustín: Vigo. Morto o 1-11-1941 en Gusen.
- Fernández Gutiérrez, Manuel: Natural de Vigo. Morto o 4-11-1941 en Gusen.
- María Díez, Camilo: Vigo. Morto o 1-11-1942 en Gusen.
- Varela Loreino, Francisco: Vilagarcía. Morto o 6-04-1941 en Gusen.
- Rodríguez Abad, Antolín: Natural de Vilanova de Arousa. Morto o 1-12-1942 en Gusen.
- Martínez Pereira, Jaime: Natural de Panxón (Nigrán). Morto o 2-12-1941 en Gusen.
http://www.amical-mauthausen.org/
sábado, janeiro 22, 2011
quarta-feira, janeiro 19, 2011
27 de xaneiro: recordo do Holocausto
Por Carlos Galansky Koper *
Faro de Vigo - 18.01.2011
Faro de Vigo - 18.01.2011
.
O 1 de novembro de 2005 a Asemblea Xeral da ONU aprobou unha resolución, a 60/7, de recordo do Holocausto, establecendo un programa de divulgación, ensino, recordo e investigación titulado "O Holocausto e as Nacións Unidas".
.
Que lembrar do Holocausto? Cando menos isto: Mi lucha; Os Protocolos dos sabios de Sión; Der Stürmer; NSDAP: Partido Nacional-Socialista Obreiro Alemán; xudeus-bolxeviques; raza aria; Volk; Terceiro Reich; campo de concentración de Dachau; Jude; boicot; arianización; leis de Nuremberg: solución civil definitiva á cuestión xudía coa perda dos dereitos civís, laborais, relixiosos, sociais e económicos; Mischlinge; a noite dos cristais rotos; deportación; os guetos; S.A.; a conferencia internacional de Evián; o pacto xermano-soviético; SS-einsatzgruppen: fusilamentos en masa de xudeus; Babi Yar; Aktion Reinhard; Castelo de Hartheim; Chelmo: furgóns de gasificación para o exterminio de xudeus; Treblinka: exterminio en cámaras de gas dos xudeus do gueto de Varsovia; Belzec: exterminio en cámaras de gas dos xudeus do gueto de Cracovia; a conferencia de Wannsee: solución final á cuestión xudía; judenfrei; undermenchen; trens de transporte: Auschwitz-Birkenau.
.
.
A quen lembrar? Cando menos o exterminio de 6.000.000 de xudeus europeos; de 7.000 republicanos españois en Mauthausen; de milleiros de polacos e alemáns non xudeus opositores políticos; dos miles de resistentes franceses-italianos-holandeses-noruegueses-iugoslavos-checos; dos miles de discapacitados alemáns psíquicos e físicos que foron os primeiros en seren gaseados polos nazis na propia Alemaña; de miles de xitanos; de miles de homosexuais; de millóns de prisioneiros de guerra, etcétera.
* socio de AGAI
O bo antisemita: Francisco Franco "Caudillo"
" El judaísmo, la masonería y el marxismo, eran garras clavadas en el cuerpo nacional por los dirigentes del frente popular que obedecían los designios del Comitern ruso.
No nos hagamos ilusiones: el espíritu judaico que permitía la alianza del gran capital con el marxismo, que sabe tanto de pactos con la revolución antiespañola, no se extirpará en un día y aleteará en el fondo de muchas conciencias. Crearemos una España fraternal, una España laboriosa y trabajadora donde los parásitos no encuetren acomodo; una España sin cadenas ni tiranías judaicas, una nación sin marxismo ni comunismo destructores, un Estado para el pueblo, no un pueblo para el Estado.
La propaganda hecha a través de la prensa judía, que engaña a vuestro noble país (Inglaterra), impide la comprensión del verdadera carácter de esta guerra (Cruzada de Liberación), que no es sino una guerra en defensa de la civilización occidental. No, señor, también entonces estaban disconformes, también entonces criticaban lo que llamaban injusticias y crueldades de la reina, y cuando los judíos traicionaban a España y la ponían en trance de disociación, son expulsados; cuando se coronó la unidad política, territorial y racial de todos los españoles, entonces también se difamaba a la reina grande.
Hemos necesitado que pasaran varios siglos, para que aquellos actos, resplandezcan con toda su grandeza. ¡Elocuencia de las piedras! Tres siglos de monarquía y su solar en ruinas. Tres siglos de monarquía y también en ruinas el solar donde murió Carlos I. Si a nosotros nos dieran a elegir entre los tiempos de España. ¿Cuál elegiríamos? Sin duda que los españoles no vacilaríamos en escoger los de Isabel la Católica, los de Cisneros y de Carlos o los del II de los Felipes. Pero estos siglos de grandeza, tuvieron también su primera piedra; tuvieron la época fundacional, la de la Reina Católica que crea una política revolucionaria, ur política totalitaria y racista al final por ser católica".
“Discursos”. Carta a un politico inglés (A. Leese)
Lembran aos prisioneiros españois do nazismo en Sachsenhausen
Por Enrique López
.
"Memoria" foi a palabra que máis resoou hoxe nas instalacións onde se erguía o campo de concentración nazi de Sachsenhausen, onde a ministra de Exteriores española,Trinidad Jiménez, descubriu unha placa en recordo dos máis de 190 españois que foron confinados no campo.
.
Ante a presenza de autoridades alemás e familiares de vítimas, Trinidad Jiménez falou sobre o deber de lembrar e sobre os ideais daqueles que sufriron en carne propia a crueldade do horror nazi. "É unha verdadeira honra poder render hoxe homenaxe aos españois que, en defensa das súas ideas democráticas, foron internados ou perderon a vida neste campo de concentración", comezou a ministra. "Todos eles foron enviados aquí porque se negaron a aceptar a tiranía. Contra a brutalidade, eles opuxeron a firmeza dos seus principios e o valor dos seus ideais", engadiu Jiménez. "Sobre eses mesmos principios e ideais construíuse a Europa na que hoxe vivimos". Estímase que máis de 190 prisioneiros españois pasaron polo campo de concentración. A ministra lembrou especialmente ao máis famoso deles, Francisco Largo Caballero, presidente do Consello de Ministros da República tras o comezo da Guerra Civil (1936- 39).
"Quixera destacar a un dos líderes máis notables da esquerda española nos anos 20, 30 e 40 do século XX", sinalou Jiménez en referencia ao político. "Chegou a Sachsenhausen en agosto de 1943, con 74 anos, tras a súa detención en febreiro do mesmo ano en Francia, permanecendo internado até a liberación do campo en abril de 1945". O acto concluíu co descubrimento dunha placa "en recordo das vítimas e prisioneiros españois do campo de concentración de Sachsenhausen" colocada xunto a outras placas de países como Bélxica, Ucraína ou Francia. A maior parte dos españois que sufriron os horrores do nazismo no campo eran exiliados da ditadura franquista que foron detidos polas hostes do ditador Adolf Hitler en Francia entre 1943 e 1944. No acto de hoxe participaron tamén o vicepresidente e ministro de Facenda do estado federado de Brandemburgo, Helmut Markov, o director da Fundación Lugares de Conmemoración de Brandeburgo, Günter Morsch, e o presidente do Comité Internacional de Sachsenhausen, Roger Bordage.
Bordage, de 86 anos, foi ademais sobrevivinte do campo, onde chegou con 18 anos. "Este sitio de crime converteuse, cos anos, nun insigne Memorial, así como nunha necrópole de índole sacra", dixo ante o muro coas placas conmemorativas. Tamén para Bordage foi hoxe un día para facer memoria. "O propósito esencial da nosa presenza é render homenaxe fraternal e de recoñecemento aos nosos camaradas de miseria, homes de convicción e coraxe", concluíu.
"Quixera destacar a un dos líderes máis notables da esquerda española nos anos 20, 30 e 40 do século XX", sinalou Jiménez en referencia ao político. "Chegou a Sachsenhausen en agosto de 1943, con 74 anos, tras a súa detención en febreiro do mesmo ano en Francia, permanecendo internado até a liberación do campo en abril de 1945". O acto concluíu co descubrimento dunha placa "en recordo das vítimas e prisioneiros españois do campo de concentración de Sachsenhausen" colocada xunto a outras placas de países como Bélxica, Ucraína ou Francia. A maior parte dos españois que sufriron os horrores do nazismo no campo eran exiliados da ditadura franquista que foron detidos polas hostes do ditador Adolf Hitler en Francia entre 1943 e 1944. No acto de hoxe participaron tamén o vicepresidente e ministro de Facenda do estado federado de Brandemburgo, Helmut Markov, o director da Fundación Lugares de Conmemoración de Brandeburgo, Günter Morsch, e o presidente do Comité Internacional de Sachsenhausen, Roger Bordage.
Bordage, de 86 anos, foi ademais sobrevivinte do campo, onde chegou con 18 anos. "Este sitio de crime converteuse, cos anos, nun insigne Memorial, así como nunha necrópole de índole sacra", dixo ante o muro coas placas conmemorativas. Tamén para Bordage foi hoxe un día para facer memoria. "O propósito esencial da nosa presenza é render homenaxe fraternal e de recoñecemento aos nosos camaradas de miseria, homes de convicción e coraxe", concluíu.
terça-feira, janeiro 18, 2011
Sionismo político e solidariedade nacionalista
Por Josep Carles Laínez.
Palestina é o nome dunha rexión asiática que ocupa desde hai anos (pero sobre todo desde os últimos meses, coa chamada “Segunda Intifada”) as portadas e os interiores dunha gran cantidade de libros e revistas de política internacional e, como non, primeiras páxinas dos informativos. Aparece por todas partes, revestida de inmensas letras, de impresionantes titulares e apoiada polas sinaturas de autores con gran movemento mercantilístico ás súas costas. Palestina é a actual bandeira, o último bastión, do progresismo pseudo-intelectual europeo e da dereita de ecos demodes. Palestina, non fai falta dicilo, como símbolo vacuo, como pura imaxe sen transcendencia nin contido, como consigna máis que como idea. E chama sobre todo a atención o énfase posto polos activistas na ultradefensa de “Palestina” e non, por exemplo, de Iugoslavia, Escocia, Hawai ou Rodesia (o Zimbabwe europeo), pobos cun dereito tamén sobre o seu espazo e sobre unhas terras propias por encima de inxerencias externas. Ser propalestino é a moda, ligada, non pode ser doutro xeito, ao antisionismo (o eufemismo contemporáneo do antisemitismo) como postura intelixente, de loitador internacional, de mozo/a moderna con pano ao pescozo estilo Arafat. Multitude de asociacións, manifestacións, artigos de prensa... en torno a Palestina, á súa liberdade necesaria. Columnistas de coñecidos xornais ou cantautores que deron a súa voz na loita contra o franquismo salpican os seus textos de lembranzas a Palestina, a nación sometida polo “inimigo de sempre”.
Palestina é o nome dunha rexión asiática que ocupa desde hai anos (pero sobre todo desde os últimos meses, coa chamada “Segunda Intifada”) as portadas e os interiores dunha gran cantidade de libros e revistas de política internacional e, como non, primeiras páxinas dos informativos. Aparece por todas partes, revestida de inmensas letras, de impresionantes titulares e apoiada polas sinaturas de autores con gran movemento mercantilístico ás súas costas. Palestina é a actual bandeira, o último bastión, do progresismo pseudo-intelectual europeo e da dereita de ecos demodes. Palestina, non fai falta dicilo, como símbolo vacuo, como pura imaxe sen transcendencia nin contido, como consigna máis que como idea. E chama sobre todo a atención o énfase posto polos activistas na ultradefensa de “Palestina” e non, por exemplo, de Iugoslavia, Escocia, Hawai ou Rodesia (o Zimbabwe europeo), pobos cun dereito tamén sobre o seu espazo e sobre unhas terras propias por encima de inxerencias externas. Ser propalestino é a moda, ligada, non pode ser doutro xeito, ao antisionismo (o eufemismo contemporáneo do antisemitismo) como postura intelixente, de loitador internacional, de mozo/a moderna con pano ao pescozo estilo Arafat. Multitude de asociacións, manifestacións, artigos de prensa... en torno a Palestina, á súa liberdade necesaria. Columnistas de coñecidos xornais ou cantautores que deron a súa voz na loita contra o franquismo salpican os seus textos de lembranzas a Palestina, a nación sometida polo “inimigo de sempre”.
.
Estes discursos son de agardar desde certas faccións, ate son lóxicos se os observamos dende o punto de vista contrario a calquera alegato nacionalista: os franceses, os españois, os italianos... poden criticar a Israel sen moitos problemas. Estarán criticando unha nación nova, poderosa, cunha tradición histórica milenaria e da cal moitos países han de aprender bastantes cousas. Pero sobre todo estarán criticando o nacionalismo israelí. Baixo esa máscara escóndense: “Nós non estamos contra Israel, senón contra o sionismo”, “Palestina é unha realidade histórica anterior”, “Israel é unha mentira relixiosa”... Expresións dos desnortados de sempre, a medias beatos a medias iluminados. Pero o que sorprende é que desde nacións europeas que en teoría loitan pola súa autodeterminación (Valencia, Euskal Herria, Catalunya, Córsega, Galiza...) sexa a versión palestina a apresa por algúns dos seus portavoces e non deixen de repetila.
Estes discursos son de agardar desde certas faccións, ate son lóxicos se os observamos dende o punto de vista contrario a calquera alegato nacionalista: os franceses, os españois, os italianos... poden criticar a Israel sen moitos problemas. Estarán criticando unha nación nova, poderosa, cunha tradición histórica milenaria e da cal moitos países han de aprender bastantes cousas. Pero sobre todo estarán criticando o nacionalismo israelí. Baixo esa máscara escóndense: “Nós non estamos contra Israel, senón contra o sionismo”, “Palestina é unha realidade histórica anterior”, “Israel é unha mentira relixiosa”... Expresións dos desnortados de sempre, a medias beatos a medias iluminados. Pero o que sorprende é que desde nacións europeas que en teoría loitan pola súa autodeterminación (Valencia, Euskal Herria, Catalunya, Córsega, Galiza...) sexa a versión palestina a apresa por algúns dos seus portavoces e non deixen de repetila.
.
As doutrinas terceiromundistas, os infaustos iconos dos sesenta (o Che Guevara), as revolucións de cafetería de Facultade e o antigo odio cara ao diferente (o pobo xudeu, de xeito principal) son os elementos básicos dese posicionamento contra Israel. A facilidade coa cal realízase a dedución Israel = Ianquis = Imperialismo = Anti-esquerda non sorprende por vir de quen vén, senón por ter adeptos fóra dese reducido círculo de antisemitas. Situarse contra Israel sen ningunha obxectividade (hai quen xa suscitou a posibilidade de facelo desaparecer internacionalmente) é ser antisemita, guste ou non, como foron os nazis, como tamén os soviéticos e os comunistas, como son os cristiáns, como son agora os “progres” propalestinos sob a máscara da tolerancia. E non só iso: os “nacionalistas” de nacións sen estado deberían darse conta de que estar contra Israel é só un aviso do que vivimos cada día: a negación dos nosos pobos e o desexo da súa desaparición.
As doutrinas terceiromundistas, os infaustos iconos dos sesenta (o Che Guevara), as revolucións de cafetería de Facultade e o antigo odio cara ao diferente (o pobo xudeu, de xeito principal) son os elementos básicos dese posicionamento contra Israel. A facilidade coa cal realízase a dedución Israel = Ianquis = Imperialismo = Anti-esquerda non sorprende por vir de quen vén, senón por ter adeptos fóra dese reducido círculo de antisemitas. Situarse contra Israel sen ningunha obxectividade (hai quen xa suscitou a posibilidade de facelo desaparecer internacionalmente) é ser antisemita, guste ou non, como foron os nazis, como tamén os soviéticos e os comunistas, como son os cristiáns, como son agora os “progres” propalestinos sob a máscara da tolerancia. E non só iso: os “nacionalistas” de nacións sen estado deberían darse conta de que estar contra Israel é só un aviso do que vivimos cada día: a negación dos nosos pobos e o desexo da súa desaparición.
.
Ante os continuos ataques a unha nación que só logo de sufrimentos, persecucións e destrucións de toda clase conseguiu a súa liberdade, eses nacionalistas de boca para fóra (e internacionalistas, no peor sentido, de corazón) deberían ter a decencia de calar, de non axudar á terxiversación histórica, de ser honestos.
Ante os continuos ataques a unha nación que só logo de sufrimentos, persecucións e destrucións de toda clase conseguiu a súa liberdade, eses nacionalistas de boca para fóra (e internacionalistas, no peor sentido, de corazón) deberían ter a decencia de calar, de non axudar á terxiversación histórica, de ser honestos.
Josep Carles Laínez (Ciutat de València, València, Europa, 1970) é escritor e editor. Comprometido desde a súa mocidade co movemento nacionalista valenciano, é autor nesta lingua dos poemarios Dionysiaka (1995) e Anxia (2001), así como das obras teatrais Do luxe do ras vora lles fraules (Do luxo do raso xunto ás fresas, 1999) e Berlín (2001). O seu libro de aforismos In Hoc Signo Vinces (1998) de contido nacionalista paneuropeo coñeceu versións en alemán e estoniano. É redactor xefe da revista de pensamento Debats, e director da editorial Llambert Palmart, que publica a colección de textos en xudeo-español “Neveh Shalom”. Socio de AGAI ven de publicar "Israel: a primeira trincheira"
sábado, janeiro 15, 2011
Os galegos nos campos de concentración nazis
Por Quico Paz Antón*
Un capítulo pouco investigado e pouco divulgado que resulta oportuno rescatar da memoria é aquel que protagonizou un numeroso continxente de cidadáns galegos que, entre 1940 e 1945, morreron nos campos de concentración nazis co beneplácito das autoridades franquistas.
Dos dous grupos en que se dividen os deportados a estes campos, os galegos pertencen na súa maior parte ao primeiro grupo no que estaban os republicanos que pasaron a Francia arredor de febreiro de 1939 diante da inminente caída de Barcelona. Ao comezar a II Guerra mundial foron integrados nas Compañías de Traballadores Estranxeiros e algúns enroláronse no exercito francés e mesmo na resistencia. Coa vitoria nazi en Francia foron conducidos a campos de prisioneiros de guerra e nos meses seguintes identificados pola Gestapo. En agosto de 1940 foron enviados a Mauthausen.
Os primeiros en chegar, o día 6, foron CARLOS ROMERO REBÓN de Ares, JOSÉ FIDALGO PÉREZ de Arzúa, FRANCISCO CAAMAÑO FERNANDEZ E JOSÉ MINGUEZ CASTRO da Pobra do Caramiñal, JESÚS ARIAS LÓPEZ de Sarria, JOSÉ MOSQUERA GONZÁLEZ de Ourense, VERISIMO RODRIGUEZ OLLERO de Paderne de Allariz ou SANTIAGO DURAN DURAN de Ribadavia.
Os datos coñecidos a día de hoxe cifran en 191 os compatriotas galegos deportados dos que faleceron 111, desapareceron 13 (seguramente mortos non rexistrados) e foron liberados 67 en 1945 coa fin da guerra.
O primeiro falecido foi RAMON DIAZ RIBAS de 54 anos, de Vilaxoán, concello de Vilagarcía de Arousa. Faleceu o 27-xaneiro-1941. O último en morrer foi ANTONIO GOMEZ TORRES o 17-febreiro-1945, tiña 30 anos e era da cidade de Pontevedra. O grande período de exterminio dos galegos nos campos nazis foi entre setembro de 1941 e marzo de 1942. Neses seis meses asasinaron a 76 dos 111 galegos mortos. Os campos de exterminio onde faleceron foron os de Mauthausen e os seus anexos de Hartheim (a 40 km) e sobre todo Gusen (a 5 km). En Hersbruck morreu MANUEL PARDO de Viveiro en 1944.
A morte da maior parte destes deportados corresponde a un período anterior ao exterminio por motivos raciais. Foi un asasinato por motivos estritamente políticos pero utilizando xa métodos de asasinatos en masa, cruelmente planificados seguindo a máxima do campo de Mauthausen: o exterminio mediante o traballo. Ademais a fame, o frío e as enfermidades. Sen embargo tamén se utilizaron as técnicas que logo serían reprobadas coma un dos maiores crimes contra a humanidade: os 18 mortos en Hartheim foron asasinados con gas, entre eles os cidadáns da cidade da Coruña FERNANDO BATALLA CAULE, ADRIANO CASTILLO SOUTELO, JUAN CLEMENTE GARCIA DE LA CRUZ, JUAN GONZALEZ DEL VALLE, JULIO MARTINEZ ARIAS, LUIS RAFALES LAMARCA, e outros veciños de Covas , Dumbría, A Pobra, Zas, Entrimo, Ourense, O Covelo, Pontevedra e Vigo.
Unha mención aparte debemos dedicar á responsabilidade do estado español que nada fixo polos deportados negándose Ramón Serrano Suñer, o Ministro de Asuntos Exteriores, a recoñecer a nacionalidade española dos galegos cautivos polo nazismo. Hoxe coñécese a circular de 25 de setembro de 1940 dirixida pola Gestapo a tódalas autoridades do III Reich na que se indica que os combatentes a favor da República caídos prisioneiros de Alemaña serían enviados aos campos de concentración e desprovistos do carácter de prisioneiros de guerra. Tamén é coñecida unha comunicación oficial dende a Embaixada española en Berlín datada en abril de 1941 informando do internamento de españois en Mauthausen dende agosto de 1940. Os entón responsables do Ministerio de Asuntos Exteriores limitáronse a escribir a man no documento: “no parece conveniente hacer nada a favor de los internados, archívese”. Escrito a man polo Director General de Europa, Pelayo Olay. En consecuencia, os galegos en Mauthausen, foron obrigados a levar o triángulo azul que distinguía aos apátridas do mesmo xeito que os demais presos procedentes doutras comunidades do estado español.
Dende logo resulta curioso este proceder de negar a nacionalidade española aos deportados por parte do réxime franquista que tanto empeño puxera en negar os estatutos catalán, vasco e galego do período republicano. Aos deportados de Cataluña, de Euskadi e aos galegos, o franquismo non só lles negou os seus dereitos nacionais. Tamén os desproveu da nacionalidade española.
O remate da II Guerra mundial trouxo a fin daquel horror para os que quedaban con vida, un de cada tres. O primeiro galego liberado foi MANUEL SANCHEZ JALDA de Vigo, o 15-abril-1945 en Bergen-Belsen, e despois, MIGUEL COLMENERO FERNÁNDEZ de Ribas de Sil. Entre o 3 e o 5 de maio viron a liberdade o resto dos presos que igual que os que quedaran alí mortos para sempre procedían dun amplo abano de localidades do país: Betanzos, Ferrol, a Pobra do Caramiñal, Ribeira, Sarria, Viveiro, Lugo, Castro Caldelas, Maceda, Entrimo, Ribadavia, Bueu, Pontevedra, Redondela, Vigo, Vilagarcía ou Vilanova de Arousa, por citar só algúns lugares de procedencia desta tráxica nómina.
Polas razóns expostas, consideramos que pagaba a pena falar uns minutos no Parlamento destes galegos que escribiron un capítulo heroico nos campos de concentración nazis e instar á Xunta de Galiza a lembrar a súa memoria, que sexan homenaxeados nas conmemoracións do Ano da Memoria e que o Goberno de Galiza promova a investigación histórica dos deportados galegos nos campos nazis.
*Quico Paz Antón é membro do grupo Na Lúa. Artigo publicado na revista ENCLAVE editada por Esquerda Nacionalista.
sexta-feira, janeiro 14, 2011
O programa censurado por TVE
O capítulo do programa de TVE "Españoles en el mundo" dedicado a Jerusalem e que foi censurado e eliminado pla dirección de TVE
Censura de TVE
A web de TVE ven de retirar o capítulo dedicado a Jerusalem do seu programa "Españoles en el Mundo".
.
Desde logo este é un feito moi grave, unha censura incomprensíbel. En resposta ás múltiples queixas recibidas onte, a Corporación de RTVE limitouse a remitir ás explicacións dadas pola "Defensora do Espectador" de TVE para manifestar que o espazo foi retirado "por ofrecer unha visión israelí de Jerusalén. Recibimos 171 comunicacións. Case todas a través dunha ligazón á nosa páxina web que publicou un blog prol palestino que contiñan consideracións políticas sobre o conflito palestino-israelí. Os comunicantes estimaban que non se viron reflectidas no programa as opinións de Hamas, a Yihad islámica, Hezbollah e as Brigadas de Mártires de Al-Aqsa".
.
A Corporación que preside D.Alberto Oliart optou pola censura dura e pura de corte estaliniano ("Se o borro, xa non existe" Stalin a propósito do xudeu Trosky) e por retirar da súa páxina web o vídeo do programa. Onte, tampouco era posíbel incluso acceder ao resumo do capítulo do programa desde a páxina de vídeos de YouTube.
.
A censura por parte de TVE dun programa de entretenemento que non trataba do conflito, só da vida cotiá de varios españois en Jerusalem é algo inaudito e rexeitábel.
.
Desde GALIZA-ISRAEL convidámoste a dirixirte á "Defensora do espectador" solicitando a reposición do programa. Podes facelo cumprimentando o formulario AQUÍ
Reevaluando o conflito
Dry Bones cartoons drybonesblog.blogspot.comTraducción de Danny Schwarz para Semana.il.co
A UNESCO homenaxeará ás vítimas do Holocausto
O vindeiro 26 de xaneiro, a UNESCO levará a cabo unha homenaxe ás vítimas do Holocausto ao lembrar o 66° aniversario da liberación dos campos de exterminio nazis. O acto está organizado en colaboración coa delegación israelí ante a UNESCO e o Memorial da Shoah.
.
Na cerimonia dará o seu testemuño o escritor italiano Shlomo Venezia quen foi sobrevivinte do campo de exterminio de Auschwitz-Birkenau. Tamén darase lectura a un fragmento do diario escrito entre 1942 e 1944 por Hélène Berr, estudante da Universidade da Sorbona, antes de ser deportada a Auschwitz xunto á súa familia. No acto falarán tamén a directora xeral da UNESCO, Irina Bokova; os ministros de Educación de Israel, Gideon Sa'ar, e de Francia, Luc Chatel, e o presidente do Memorial da Shoah, Eric de Rostchild, entre outras personalidades.
Na cerimonia dará o seu testemuño o escritor italiano Shlomo Venezia quen foi sobrevivinte do campo de exterminio de Auschwitz-Birkenau. Tamén darase lectura a un fragmento do diario escrito entre 1942 e 1944 por Hélène Berr, estudante da Universidade da Sorbona, antes de ser deportada a Auschwitz xunto á súa familia. No acto falarán tamén a directora xeral da UNESCO, Irina Bokova; os ministros de Educación de Israel, Gideon Sa'ar, e de Francia, Luc Chatel, e o presidente do Memorial da Shoah, Eric de Rostchild, entre outras personalidades.
.
A UNESCO informou tamén que se realizarán dúas exposicións, nunha exhibirase o manuscrito orixinal do seu diario de Berr, publicado en 2008, e varios arquivos familiares. Na outra, que terá como titulo "A Shoah en Europa", reconstruiranse as diferentes etapas da persecución dos xudeus, desde o ascenso do nazismo en Alemaña até os xuízos de Nuremberg.
.
Máis información:
quarta-feira, janeiro 12, 2011
A conmemoración da Shoah
Por Pablo Veiga
.
O vindeiro vinte e sete de xaneiro conmemórase o día da Shoáh, termo co que se coñece a unha das maiores atrocidades cometidas polo ser humano como foi o Holocausto, que ocasionou durante a segunda guerra mundial a morte duns seis millóns de xudeus en Europa a mans dos nazis. A razón da data escollida motívase en que foi precisamente ese día cando se liberou o campo de exterminio de Auschwitz polas tropas aliadas. Pasaron máis de seis décadas deses terribles acontecementos, mais convén manter viva a memoria colectiva sobre elo. A lembranza de que algo así sucedeu teríanos que servir para que nunca máis se volva producir.
O vindeiro vinte e sete de xaneiro conmemórase o día da Shoáh, termo co que se coñece a unha das maiores atrocidades cometidas polo ser humano como foi o Holocausto, que ocasionou durante a segunda guerra mundial a morte duns seis millóns de xudeus en Europa a mans dos nazis. A razón da data escollida motívase en que foi precisamente ese día cando se liberou o campo de exterminio de Auschwitz polas tropas aliadas. Pasaron máis de seis décadas deses terribles acontecementos, mais convén manter viva a memoria colectiva sobre elo. A lembranza de que algo así sucedeu teríanos que servir para que nunca máis se volva producir.
Aínda hoxe nos preguntamos como foi posible. Canto odio estaba arraigado contra os xudeus, cando apenas supuñan o un por cento da poboación alemá daquela época, para deseñar un plan coa finalidade de aniquilar a todo aquel que pertencera a este pobo. Foi todo un xenocidio, asasinatos masivos de persoas, homes, mulleres, vellos e novos, que previamente foran perseguidos, confinados en guetos, despoxados dos seus bens, humillados ata os límites máis impensables. Todo elo baixo o amparo das leis do réxime hitleriano, onde o antisemitismo máis visceral quedaba reflectido. Europa contemplou como iso acontecía, sen saber deter unha barbarie como esa. Custa imaxinar a parsimonia dunhas sociedades que se supuñan avanzadas. A pesares delo, o pobo xudeu non foi exterminado. Rexurdiu das súas cinzas. De multitude de países retornaron á súa patria ancestral, alí crearon o Estado de Israel, ó que nunca déronlle tregua os seus veciños árabes. Alí, en condicións adversas, conseguiron florecer o deserto, recuperar unha lingua e desenvolver unha sociedade democrática e libre, plural, moderna, berce de numerosos avances tecnolóxicos en multitude de campos, desde a agricultura ata a medicina.
O día vinte e sete cómpre esta conmemoración. Agardemos unha declaración institucional do Parlamento de Galicia. E non estaría de máis que as corporacións provinciais e municipais se sumasen a ela. Foron seis millóns de persoas que da forma máis cruel se eliminaron. Unha razón de peso.
terça-feira, janeiro 11, 2011
Antisemitismo contemporáneo
Por Juan Luis Pulido Begines*
La Voz Digital - 08.01.2011
.
Na prensa conservadora europea de finais do XIX e principios do XX aparecían con certa recurrencia mencións aos "Protocolos dos Sabios de Sión". Con iso buscábase garantir a veracidade das acusacións antisemitas que trataban de convencer aos cidadáns da existencia dunha conspiración xudía para conquistar o mundo, unha de cuxas primeiras accións prácticas sería a revolución bolxevique en Rusia. Estas publicacións eran o síntoma claro de que o antisemitismo «de dereitas», baseado no odio racial e no rampante nacionalismo, estaba a alcanzar o punto álxido de eclosión, desbordado pouco despois cos prógroms de Ucraína e Rusia e, sobre todo, co holocausto nazi. Hoxe, este antisemitismo é maioritariamente rexeitado pola sociedade occidental, en moitos de cuxos países constitúe un delito. Pero desde o século XIX existiu tamén un antisemitismo de esquerdas, moito menos palpable, formado por un desprezo irreflexivo cara á relixión xudía -á que se atribúe a orixe do cristianismo- e por un resentimento non menos visceral cara ao poder económico alcanzado polos banqueiros e empresarios xudeus.
.
Esta variante do antisemitismo, larvada durante moitos anos, conviviu, discretamente temperada, cos postulados de esquerdista, desde a conclusión da Segunda Guerra Mundial até finais do setenta. Pero a partir da Guerra do Seis Días, cando Israel perde, aparentemente, o status de nación agredida para converterse en agresora, o antisemitismo de esquerdas recobra un auxe renovado e perde o pudor de mesturarse co discurso fascista do antisemitismo racial que, lonxe de desaparecer, florece de novo en Europa. Aquela guerra supuxo un punto de inflexión na valoración que os partidos de esquerda europea facían de Israel, marcando un xiro radical que nalgúns aspectos é moi difícil de comprender. Para quen fomos adolescentes de esquerdas no oitenta, pasar unha tempada nun kibbutz era o soño por antonomasia; o colectivismo israelí representaba a única experiencia práctica exitosa do socialismo. A visión de Israel era a dun Estado exemplar, democrático e laico, levantado a pesar da dificultade extrema de atopase no medio dun contexto hostil de pobos árabes que vivían en sistemas políticos errados, sometidos a réximes teocráticos e ditatoriais.
.
Por iso, moitos non dubidabamos sobre a nosa posición na pugna de Palestina, aínda cando a Unión Soviética fose o máis firme apoio político da causa árabe, e a EE UU defendesen a Israel. Con todo, a finais do oitenta todo mudou. Israel deixou de ser exemplo e ocupou a posición do "malo oficial", a besta negra de todo movemento de esquerda. Aparentemente, as razóns deste cambio residen na modificación da política israelí respecto dos palestinos. Desde logo, moitas das medidas tomadas neste sentido polos gobernos de Israel durante o últimas tres décadas son criticábeis e deben ser rexeitadas. Pero, a pouco que profundamos, podemos ver que nin eses cambios foron tan radicais, nin esa política xustifica o odio acérrimo que hoxe profesa cara a Israel a inmensa maioría dos cidadáns de esquerda. Tras a caída do muro de Berlín, perde sustancia a dicotomía URSS-EE UU que nutrira os perfís ideolóxicos dos cidadáns de occidente. Uns e outros buscan substitución para o papel estelar de «malo oficial» e, concretamente, para a esquerda, o novo chibo expiatorio é Israel. Quen antes comprendía a súa necesidade de defenderse e propugnaba a existencia de dous Estados, nos termos acordados en 1948 polas Nacións Unidas, agora apoiaba sen andrómenas a organizacións como Hamás, comprometida na loita terrorista pola desaparición do Estado de Israel e a expulsión dos xudeus ao mar.
.
Coa precaria simplicidade que hoxe se aplica á política, a incoherencia desta postura esquerdista dexenerou en moda. Si, está de moda ser antiisraelí e o contrario faille a un sospeitoso de "fascista". No colmo da estulticia, chegamos a escoitar como se tacha de nazi a quen non se adhire sen reservas a «a causa palestiniana», o que faría partirse de risa ao mesmo Hitler. Como sinalaba Saul Bellow: «Se un aspira a que o queira todo o mundo, máis lle vale non falar da política israelí». Por incríbel que pareza, volve ser necesario superar o maniqueísmo medieval que converten aos xudeus en malvados en estado puro, sen mestura de ben nin razón, e aos árabes en inocentes cordeiros. No conflito de Oriente Medio ambas partes teñen a súa parte de culpa. Coa mesma contundencia debe esixirse que Israel devolva os territorios ocupados e que os seus veciños recoñezan a lexitimidade do Estado de Israel e o seu dereito a existir dentro dunhas fronteiras seguras. Os israelís teñen motivos para desconfiar duns veciños que non perden ocasión de manifestar o seu desexo de exterminalos, non só en conversacións de café mantidas entre cidadáns do montón, senón en foros de alta política e por parte de líderes como Ahmadineyad ou Nashralah. Por iso, debe comprenderse que esixan garantías de seguridade antes de dar ningún paso na dirección que o Dereito internacional reclama. A nosa contribución á resolución deste conflito non é posíbel sen entender a dificultade de convivir coa ameaza da aniquilación. Hoxe conflúen en contra de Israel tanto o antisemitismo racial da dereita, como o ideolóxico da esquerda, e esta coincidencia suma máis razóns que nunca para o pesimismo, porque o illamento que provoca reforza inevitablemente as posturas extremas en ambos bandos. O conflito palestino ten mal prognóstico e é probable, oxalá me equivoque, que nel nos esteamos xogando o futuro tamén os europeos. Nas areas de Palestina non só se confrontan dous pobos que loitan por un mesmo territorio, senón dúas formas antagónicas e excluíntes de estar no mundo e entender a convivencia humana.
* Catedrático de Dereito Mercantil na Universidade de Cádiz
segunda-feira, janeiro 10, 2011
Adolf Eichmann. El vivió entre nosotros.
Adolf Eichmann. Él vivió entre nosotrosDe Mario Feferbaum e Abraham Zylberman
Casa do ex-combatente do Tzahal
Amigos Brasileiros do Beit Halochem, divulgan no Brasil o traballo da Casa do Ex-Combatente da Tzahal.
A Shoah e a identidade israelí
Por Tom Segev
Le Monde Diplomatique
.
Desde que o primeiro ministro David Ben Gurion logrou secuestrar en Buenos Aires e procesar en Xerusalén en 1960 a Adolf Eichmann, o organizador da "solución final", a memoria do Holocausto integra a identidade e a cultura de Israel. Non sempre é fácil distinguir o auténtico sentimento suscitado por esa memoria da súa manipulación. Pero o carácter central do Holocausto na vida diaria israelí reflexa a evolución dunha sociedade que afastándose do soño sionista volveuse ao mesmo tempo cada vez máis xudía e máis estadounidense. O 15 de febreiro de 2000 varios centenares de persoas reuníronse para asistir a unha discusión filosófica sobre a memoria. Bernard-Henri Levy e Alain Finkelkraut, invitados polo Instituto de Estudos Levinasianos, intentaron esclarecer o "sentido" de Auschwitz e o carácter único do Holocausto. O debate apuntaba a dirimir se o recordo vencera ao esquecemento ou o esquecemento ao recordo, e os participantes esforzáronse por avaliar se preservar a memoria do xenocidio era beneficioso ou nocivo para Israel. Finkelkraut sostivo que era nociva: ao destacar a natureza do Holocausto como un mal absoluto, os xudeus negan un elemento importante da herdanza cultural europea: o antisemitismo. Non abundan en Israel os grandes debates abstractos deste tipo. Para a maioría da poboación, os horrores do pasado simplemente forman parte da súa biografía persoal, ou foron integrados como un elemento da identidade colectiva. Practicamente non pasa un día en que non se faga referencia ao Holocausto nalgún diario, aínda que sexan poucos os israelís que reflexionan sobre a memoria. Simbólicamente, o debate transcorreu na mesma sala na que Adolf Eichman foi xulgado corenta anos antes, no proceso durante o cal Israel comezou a elaborar a súa memoria colectiva do Holocausto. Adolf Eichman, oficial superior das SS, organizador do exterminio dos xudeus, foi capturado por axentes secretos israelís en Buenos Aires, en maio de 1960. Os homes do Mossad puideron matalo, pero non era ese o seu obxectivo. Nunca antes a cacería dos ex nazis representara unha prioridade para Israel. Ao primeiro ministro David Ben Gurion interesáballe pouco a persoa de Adolf Eichman; o que lle importaba era o seu enxuizamento. "O punto esencial aquí non é o castigo, senón o feito de que teña lugar o proceso, e en Xerusalén", declarou o mandatario.
Ben Gurion tiña dous obxectivos. O primeiro era recordar ás nacións do mundo que o Holocausto as obrigaba a apoiar ao único Estado xudeu existente no planeta. "En Exipto e en Siria, os discípulos dos nazis queren destruír Israel, e ese é o maior perigo ao que estamos confrontados", explicaba. E engadía que a propaganda antisionista despregada polos países árabes, inspirada polos nazis, remitíase ao antisemitismo. "En xeral din "sionistas", pero pensan "xudeus", agregaba Ben Gurion. Se os inimigos de Israel eran os inimigos do pobo xudeu, apoiar a Israel equivalía a loitar contra o antisemitismo. En definitiva, o xenocidio confirmaba a validez moral da idea sionista e servía aos propósitos do Estado de Israel. Logo da segunda guerra mundial, o movemento sionista xa utilizara ao Holocausto como instrumento para promover a independencia do Estado xudeu. Podería dicirse entón que Israel naceu do xenocidio. Por certo, o impacto, o horror e o sentimento de culpabilidade xeraron unha profunda simpatía polos xudeus en xeral e polos sionistas en particular, o que favoreceu os emprendimientos destes últimos. Non é menos certo que as fundacións sociais, económicas, políticas e militares de Israel xurdiron durante os trinta anos previos ao segundo conflito mundial. E a destrución dos xudeus de Europa socavou o soño sionista: obrigou a Israel a recoller en masa aos xudeus expulsados dos países árabes, atenuando así o carácter europeo do Estado, tal como imaxinou sempre o movemento. En verdade, o descontento desta poboación oriental, en particular dos novos inmigrantes xudeus marroquís, contribuíu á decisión de Ben Gurion de pór en escena un gran proceso do Holocausto. Segundo a opinión do Primeiro ministro, "vivían en Asia ou en África e non tiñan a menor idea do que Hitler fixera. Había pois que explicarlles todo iso desde cero". Sempre segundo a concepción de Ben Gurion, o proceso Eichman tiña como segundo obxectivo facer entrar nas mentes dos israelís, particularmente nas dos mozos, algunhas das leccións do Holocausto. Tratábase de unir á sociedade nunha catarse nacional atrapante, purificadora e patriótica. Agreguemos que, sen dúbida, o proceso pretendía neutralizar a acusación segundo a cal o movemento sionista dirixido por Ben Gurion non faría todo o que estaba no seu poder para salvar aos xudeus de Europa. O Primeiro ministro e o seu goberno probaban así que non eran indiferentes ao Holocausto, a pesar dos seus esforzos por establecer estreitos lazos económicos e militares con Alemaña Federal.
Cara ao postsionismo
A importancia real do proceso radicou na súa función de terapia colectiva. Antes, o xenocidio era un tema practicamente tabú en Israel. Os pais non falaban del aos seus fillos, e estes non se atrevían a facer preguntas. O horror, a culpa e a vergoña mergullaban ao Holocausto nun profundo silencio. Moitos israelís sentíanse culpables de fuxir de Europa antes da catástrofe deixando alá, en certos casos, a algúns dos seus seres queridos. Moitos dos que escaparon sentían vergoña de sobrevivir e sentíanse obrigados a xustificarse todo o tempo. Non eran poucos os israelís que desprezaban ás vítimas pola súa debilidade e preguntaban por que os xudeus non se defenderon. Había tamén quen miraban con altanería aos antigos deportados e pretendían representar, pola súa banda, ao "xudeu novo" da simboloxía sionista. Estaban os sobrevivintes dos campos que sufrían polas súas propias debilidades e tamén os que acusaban de indiferenza aos israelís. Eran persoas crebadas, física e mentalmente. Moitos deles non tiñan desexo máis intenso que o de compartir as súas experiencias, pero eran moi poucos os que tiñan interese en escoitalos. Por estes motivos o xuízo a Eichman marcou o inicio dun proceso polo cal o Holocausto deixou de ser un traumatismo misterioso e terriblemente doloroso para converterse en memoria nacional institucionalizada, chegando a ser finalmente un elemento esencial da identidade de Israel, da súa cultura e da súa vida política. As enquisas de opinión confirman que a maioría dos israelís de hoxe, ate os que pertencen a familias provenientes do mundo árabe, considéranse a si mesmos como sobrevivintes do xenocidio. Nos estudos curriculares de secundaria inclúese a realización de viaxes educativas aos lugares de exterminio en Polonia. O xeito en que o Holocausto pasou a ser un elemento central da vida cotiá só está parcialmente ligado ao conflito árabe-israelí. O cambio de actitude de Israel con respecto á Shoah reflexa dúas evolucións principais nos últimos anos, que poderían conducir ao país ao estadio postsionista: Israel volveuse ao mesmo tempo máis xudeu e máis estadounidense, tendencias ambas que aínda non alcanzaron o seu apoxeo. Contrariamente aos soños dos pais fundadores, a maioría dos israelís quedou atada ao que a ideoloxía sionista detestaba: a mentalidade "dexenerada" do exilio. Conforme pasaban os anos, foron redescubrindo cada vez máis as súas raíces xudías e cultivando a tradición xudía. A identidade alternativa do "home novo", directamente ligada aos heroes da Biblia, puxo en evidencia as súas limitacións. Non se pode borrar dous mil anos de historia e substituílos por unha nova ideoloxía. Non son poucos os indicadores do ascenso en importancia da tradición xudía na cultura, empezando polo protagonismo crecente da relixión. Outra proba diso é o lugar cada vez máis preponderante que se lle outorga ao Holocausto, especialmente entre os non-relixiosos. A memoria reconduciunos a judaísmo. Na zona céntrica de Xerusalén, hai varios McDonald casher, que os medios estadounidenses adoitan mencionar como exemplo da americanización do país. Tamén a cantidade de israelís que utilizan Internet é moito máis elevada que noutros países desenvolvidos. Nos últimos vinte anos, a influencia estadounidense transformou fundamen
talmente o tecido social nos aspectos socioeconómico, político e cultural. Cando nos anos "80 o Holocausto emerxeu como parte esencial da identidade israelí, produciuse unha evolución do mesmo tipo na comunidade xudía estadounidense que alcanzou ás doutros países. En resumo, a conciencia nacional absorbeu o xenocidio como un elemento entre outros igualmente promovidos baixo a influencia de Estados Unidos. Máis xudeus e máis estadounidenses, máis seguros e visiblemente máis maduros, máis individualistas e menos ideolóxicos que nunca, a maior parte dos israelís xa non viven cunha mentalidade tribal e en estado de sitio. Viven ante todo pola vida mesma, exactamente acordes coa cultura americana contemporánea. Esta nova actitude explica por que tantos deles apoiaran o proceso de Oslo. O estancamento aparentemente sen solución das negociacións de paz enmascara o cambio histórico da posición de Israel. Fai algúns anos, este Estado negábase a recoñecer á Organización para a Liberación de Palestina. Había ate unha lei que prohibía as relacións privadas con ela e militantes pacifistas eran xulgados e encarcerados por mantelas. En 1967, Israel afirmaba que non renunciaría a ningún territorio ocupado, salvo no marco dun acordo definitivo; e o fíxo. Israel opúñase resoltamente á independencia palestina; xa non é o caso. Israel negábase a encarar a menor modificación do estatuto de Xerusalén: Ehud Barak ofreceu aos Palestinos compartir a soberanía sobre a cidade, rompendo así un tabú case sacro. Moitos máis israelís do previsto apoiaron estas propostas. Do mesmo xeito, a maioría deles apoiou con entusiasmo o retiro do seu exército de Líbano. Todas estas evolucións tiveron lugar ao mesmo tempo que o ascenso en poder do Holocausto: é dicir que a memoria non endureceu a mentalidade dos israelís. En efecto, o máis difícil é distinguir os sentimentos auténticos suscitados polo Holocausto dos argumentos que apuntan a manipulalo. Israel actuou baixo a influencia dos primeiros, pero tamén utilizou os segundos. Por exemplo, cabe considerar que o Holocausto formaba parte das motivacións de Ben Gurion cando decidiu dotar ao seu país dun arsenal nuclear: aquí, o sentimento é indubidablemente auténtico. Pero cando o primeiro ministro Menahem Begin escribe ao presidente de Estados Unidos Ronald Reagan dicindo que enviará ao seu exército a Beirut para que capture a Adolf Hitler -é dicir, a Yasser Arafat- no seu bunker, está manipulando o Holocausto. Do mesmo xeito, os opoñentes a Oslo utilizaron masivamente o xenocidio; pouco antes de ser asasinado, o primeiro ministro Itzhak Rabin era representado nun afiche co uniforme das SS. Un debate permanente opón a quen pon de relevo as leccións nacionais do Holocausto contra quen insisten nas súas leccións universais. Moitas institucións educativas ultraortodoxas non dubidan en proclamar a súa propia visión, a pesar da cuestión sempre penosa do rol de Deus no Holocausto. O rabino Ovadia Yosef, líder do partido ultraortodoxo oriental Shas, explicou recentemente o descontento da súa comunidade por ser excluída da memoria nacional do xenocidio. A medida que pasa o tempo, o número de sobrevivintes diminúe; e a maioría dos que quedan padeceron os campos de exterminio cando eran nenos. Eis a tendencia crecente de presentar o exterminio dos xudeus como crimes contra os nenos. Tamén é simbólico do individualismo crecente e tipicamente estadounidense de Israel o feito de que se fale menos que antes dos "seis millóns" para concentrarse na memoria de individuos precisos. Todos eses cambios son naturais e na súa maior parte espontáneos. Inscríbense no discurso político e cultural dunha sociedade que ate o momento non logrou conformar unha identidade colectiva consensuada. Describir a memoria israelí do xenocidio como un simple instrumento da propaganda sionista -como pretenden certos negadores do Holocausto, antisionistas profesionais e portavoces palestinos- é pernicioso, ou tolo, ou as dúas cousas. No caso dos palestinos, esta posición podería ser moi daniña: pois non se pode comprender verdadeiramente a Israel sen comprender a función que o Holocausto cumpriu na mentalidade do seu pobo. E todos sabemos que non se pode lograr a paz co inimigo sen comprendelo.
talmente o tecido social nos aspectos socioeconómico, político e cultural. Cando nos anos "80 o Holocausto emerxeu como parte esencial da identidade israelí, produciuse unha evolución do mesmo tipo na comunidade xudía estadounidense que alcanzou ás doutros países. En resumo, a conciencia nacional absorbeu o xenocidio como un elemento entre outros igualmente promovidos baixo a influencia de Estados Unidos. Máis xudeus e máis estadounidenses, máis seguros e visiblemente máis maduros, máis individualistas e menos ideolóxicos que nunca, a maior parte dos israelís xa non viven cunha mentalidade tribal e en estado de sitio. Viven ante todo pola vida mesma, exactamente acordes coa cultura americana contemporánea. Esta nova actitude explica por que tantos deles apoiaran o proceso de Oslo. O estancamento aparentemente sen solución das negociacións de paz enmascara o cambio histórico da posición de Israel. Fai algúns anos, este Estado negábase a recoñecer á Organización para a Liberación de Palestina. Había ate unha lei que prohibía as relacións privadas con ela e militantes pacifistas eran xulgados e encarcerados por mantelas. En 1967, Israel afirmaba que non renunciaría a ningún territorio ocupado, salvo no marco dun acordo definitivo; e o fíxo. Israel opúñase resoltamente á independencia palestina; xa non é o caso. Israel negábase a encarar a menor modificación do estatuto de Xerusalén: Ehud Barak ofreceu aos Palestinos compartir a soberanía sobre a cidade, rompendo así un tabú case sacro. Moitos máis israelís do previsto apoiaron estas propostas. Do mesmo xeito, a maioría deles apoiou con entusiasmo o retiro do seu exército de Líbano. Todas estas evolucións tiveron lugar ao mesmo tempo que o ascenso en poder do Holocausto: é dicir que a memoria non endureceu a mentalidade dos israelís. En efecto, o máis difícil é distinguir os sentimentos auténticos suscitados polo Holocausto dos argumentos que apuntan a manipulalo. Israel actuou baixo a influencia dos primeiros, pero tamén utilizou os segundos. Por exemplo, cabe considerar que o Holocausto formaba parte das motivacións de Ben Gurion cando decidiu dotar ao seu país dun arsenal nuclear: aquí, o sentimento é indubidablemente auténtico. Pero cando o primeiro ministro Menahem Begin escribe ao presidente de Estados Unidos Ronald Reagan dicindo que enviará ao seu exército a Beirut para que capture a Adolf Hitler -é dicir, a Yasser Arafat- no seu bunker, está manipulando o Holocausto. Do mesmo xeito, os opoñentes a Oslo utilizaron masivamente o xenocidio; pouco antes de ser asasinado, o primeiro ministro Itzhak Rabin era representado nun afiche co uniforme das SS. Un debate permanente opón a quen pon de relevo as leccións nacionais do Holocausto contra quen insisten nas súas leccións universais. Moitas institucións educativas ultraortodoxas non dubidan en proclamar a súa propia visión, a pesar da cuestión sempre penosa do rol de Deus no Holocausto. O rabino Ovadia Yosef, líder do partido ultraortodoxo oriental Shas, explicou recentemente o descontento da súa comunidade por ser excluída da memoria nacional do xenocidio. A medida que pasa o tempo, o número de sobrevivintes diminúe; e a maioría dos que quedan padeceron os campos de exterminio cando eran nenos. Eis a tendencia crecente de presentar o exterminio dos xudeus como crimes contra os nenos. Tamén é simbólico do individualismo crecente e tipicamente estadounidense de Israel o feito de que se fale menos que antes dos "seis millóns" para concentrarse na memoria de individuos precisos. Todos eses cambios son naturais e na súa maior parte espontáneos. Inscríbense no discurso político e cultural dunha sociedade que ate o momento non logrou conformar unha identidade colectiva consensuada. Describir a memoria israelí do xenocidio como un simple instrumento da propaganda sionista -como pretenden certos negadores do Holocausto, antisionistas profesionais e portavoces palestinos- é pernicioso, ou tolo, ou as dúas cousas. No caso dos palestinos, esta posición podería ser moi daniña: pois non se pode comprender verdadeiramente a Israel sen comprender a función que o Holocausto cumpriu na mentalidade do seu pobo. E todos sabemos que non se pode lograr a paz co inimigo sen comprendelo. Wolframio galego por ouro nazi
Por Héctor J. Pena
XORNAL DE GALICIA - 03.01.2011
Entre 1941 e 1945, Galicia surtiu aos alemáns dun mineral imprescindible para a fabricación de armas, que pagaban cun ouro manchado con sangue xudía. Hoxe, Fernando Méndez toma isto como punto de partida da súa primeira novela.
E xisten probas da presenza nazi en Galicia? Por suposto. Tan só hai que achegarse até Cospeito para observar as popularmente coñecidas como antenas nazis, unhas torres de radiotransmisión instaladas polos alemáns antes da Segunda Guerra Mundial. Tamén é testemuña desa presenza, neste caso inmaterial, a memoria de moitos galegos que traballaron arreo extraendo o wolframio. Ese mineral, tan abundante en Galicia, foi moi cobizado nesa época –especialmente polos alemáns–, pois era imprescindible para a fabricación de armas. Os medios de comunicación galegos daquel tempo informaban de cotío da presenza de homes de negocios, industriais e militares desa nacionalidade, moitos dos cales estaban encargados da compra ou supervisión dos traballos de explotación e traslado do wolframio. A cambio, Galicia en xeral, e a provincia da Coruña en particular –por ser onde se concentraba a maioría das minas que o acochaban–, viviu a súa particular febre do ouro. Do ouro nazi. O xornalista galego Fernando Méndez, coñecido polas súas investigacións sobre o caso das intoxicacións por alcol metílico, toma ese intercambio de ouro por wolframio como punto de partida da súa primeira novela de ficción, titulada Deus xogando aos dados. Galardoada co Premio Vicente Risco de Creación Literaria, e aínda pendente de publicación por Sotelo Blanco, trátase dunha ficción, si, pero cun moi serio traballo de investigación avalando os seus contidos. “Levei a cabo unha serie de investigacións tomando como base uns documentos sobre o tema que foron desclasificados polo Departamento de Estado dos Estados Unidos de América nos anos 90”, apunta Fernando Méndez. “Non obstante, non quixen afondar en demasía, para que a novela non se convertese noutro Caso metílico, que me levou cinco anos de traballo, para deixar máis espazo aos aspectos meramente creativos”, engade.A inspiración chegoulle a Méndez cando visitou o campo de concentración de Auschwitz. “Foi un lugar que me marcou moi profundamente. Estiven dentro catro horas, e non fun capaz de percorrelo totalmente, e todo ese tempo sentín no corpo unha profunda sensación de desasosego”, sinala o xornalista. Sen animo de desvelar demasiados aspectos da trama, esta sitúa o lector na Galicia do ano 98, e xira en torno a catro escritores –un inglés, un holandés, un colombiano e unha afgán– e a desaparición dun sacerdote que coñecía o segredo do tráfico de oro nazi e a implicación do goberno e a Igrexa española. Porén, o de Fernando Méndez non deixa de ser, como el mesmo afirma, un traballo de ficción, pese ao recoñecido interese do autor nas relacións España-Alemaña e a un labor investigador que non se limita ao tópico, afondando nos documentos clasificados e no estudo deses intercambios.
A VERDADEIRA HISTORIA DO ‘OURO NAZI’
O escándalo do tráfico de ouro nazi destapouse a principios do ano 1997, revelado por eses documentos estadounidenses que foron desclasificados. Segundo estas fontes, entre xullo de 1941 e xuño de 1945, o Banco Nacional Suízo realizou uns pagos a España por 187 millóns de francos suízos da época. A cuestión radica en que o Banco de Suíza exercía de intermediario das relacións financeiras entre a España franquista e a Alemaña nazi, porque, nun hábil movemento por parte dos xerarcas do réxime, o Banco de España non aceptaba pagos en ouro procedente de Alemaña, pois temía –como así sucedeu– que tras a guerra os aliados demandasen ese ouro manchado para reparar as súas vítimasSeis meses despois, a mediados do 97, o presidente Aznar creaba unha comisión para investigar o tráfico de oro nazi en España. Enrique Múgica, neto de comerciantes xudeus, presidiu esta comisión, que non resultou de demasiada utilidade. Ademais, e pese a que o Goberno español aprobou unha doazón de 250 millóns de pesetas á comunidade sefardí –“non como restitución, senón como solidariedade coas vítimas do Holocausto”–, no congreso mundial sobre oro nazi que se celebrou en Londres a finais de 1997, a comisión española negouse a contribuír a un fondo de restitución internacional porque as compras de oro españolas eran “xuridicamente impecables”, o que obedece ao teorema de que o ouro “só estaba manchado nas mans do comprador”. Habería que esperar até o 2000 wpara que novas informacións saísen á luz pública. Ese ano, Jonathan Díaz, un guía francés que percorría a ruta Oloron-Canfranc, descubriu na estación de tren abandonada da localidade aragonesa unha enorme cantidade de documentos que certificaban a entrada de ouro nazi en España a través dese paso fronteirizo con Francia, por aquel entón baixo o control dos alemás mediante o goberno monicreque de Pétain. Todos eses papeis, máis dun millar, reflectían ese paso de ouro e a saída de wolframio, que se contaba por toneladas. “Máis de 300, transportadas en 45 convois tan só entre xullo de 1942 e decembro do 43”, como reflicte o texto El oro de Moscú y el oro de Berlín, estudo do historiador Pablo Martín Aceña, a súa vez director da comisión española que investigou as compras de ouro nazi por España. Ese ouro, manchado coa sangue e a dor de millóns de xudeus, fixo que a pequena localidade de Canfranc vivise unha relativa prosperidade nuns tempos moi difíciles. Pero en Galicia tamén se viviu unha parte dese pulo económico. Boiro, Rianxo, Vilagarcía –os portos dende os que partía o wolframio cara Alemaña–, ou os veciños das localidades mineiras poden dar boa testemuña diso. Por contra, os familiares dos moitos mortos por silicose debido as pésimas condicións de traballo nas minas terían moito que decir sobre esa febre do ouro nazis.
http://www.xornal.com/artigo/2010/11/28/suplementos/contexto/cambio-wolframio-ouro-
Assinar:
Postagens (Atom)