Reenvía esta moeda

Esta moeda foi levada á Arxentina por Isaac Przybylski. Logo, Issac entregoulle a moeda a Jaime, o seu sobriño, coma testemuño frio e metálico da memoria da barbarie.

.
En lembranza dos mozos xudeus que liderados por Mordechai Anielewicz loitaron ate a morte contra o nazismo no ghetto de Varsovia, e coma sinxelo homenaxe, reenvia estas imaxes da moeda, que un día tiveron vida e que sempre lembrarán aos millóns de vidas roubadas na Shoáh.

.

Porque non debemos nin podemos permitir que o brillo -metálico e frio- da moeda se apague nunca xamais.

.

Todá rabá.

Enerxía solar en Israel

Degania Alef, a nai de todos os kibbutzim

Por Morasha

Edición nº 69 - novembro de 2010
.

Hai cen anos, en outubro de 1910, un grupo de mozos xudeus fundou unha colonia agrícola ás marxes do lago Kinneret. O seu soño, coma o de tantos outros mozos xudeus que deixaran o Leste europeo para se establecer en Eretz Israel, era facer de súa visión do sionismo un modus vivendi. Querían traballar a terra e se asentar permanentemente na Terra de Israel. Dese soño naceu Deganyah, a primeira kvutzá (grupo, en hebreo) socialista-sionista na entón Palestina, que serviu de modelo para todas as outras kvutzot seguintes e, por fin, tamén para os kibbutzim. A historia de Degania, no litoral norte do Lago Kinneret, está intimamente ligada á historia da creación do Estado de Israel. O kibbutz foi o local de nacemento do lendário xefe do Estado Maior das FDI, Xeneral Moshé Dayan, e foi tamén o lar dun considerábel número de famosos personaxes do incipiente Estado. A poetisa Rachel, A.D.Gordon, e Yossef Trumpeldor, todos traballaron en Degania Alef (A). En 1981, Degania Alef recibiu o Premio Israel pola súa contribución especial á sociedade e ao Estado e por ser pioneira no eido social-humanitario.

Telón de fondo

as últimas décadas do século 19, a idea dun Foga Nacional Xudeu en Eretz Israel, na época parte do Imperio Turco, non pasaba dun soño. Mesmo así, algunhas decenas de miles de xudeus optaron por se instalar na entón Palestina; grande parte orixinarios do Imperio Ruso, onde se deteriora a xa difícil situación dos xudeus. Na primeira onda migratoria, que ficou coñecida como a Primeira Aliá (1882-1903), calcúlase que chegaron á entón Palestina 70 mil xudeus, dos cales só a metade conseguiu permanecer en virtude das inóspitas condicións locais. Unha parte deses pioneiros estableceu colonias agrícolas, tales como Petah Tikva, Rehovot e Rosh Piná. Mais, as dificultades eran moitas e as colonias parecían condeadas ao fracaso. A axuda de Maurice de Hirsch e, principalmente, de Edmond de Rothschild en termos financeiros e técnicos foi fundamental para a supervivencia desas colonias.

Co inicio da Segunda Aliá, comezan a chegar a Eretz Israel un novo tipo de inmigrantes. Eran mozos idealistas, a maioría rusos, de clase obreira. Desenganados da Diáspora, descepcionados dos discursos de teóricos sionistas e socialistas, querían construír en Eretz Israel unha nova sociedade apoiada sobre dous piares: o renacemento nacional e os principios do sionismo-socialista. Ninguén, no entanto, estaba preparado para o que encontrarían, pois as condicións de vida eran incribelmente difíciles e primitivas mesmo para os padróns dos xudeus do Leste de Europa. O árduo traballo a man, a malaria, serpentes e escorpións, formaban parte do día-a-día dos mozos chalutzim. Alén do máis, non se axustaron ás normas do traballo agrícola nas aldeas existentes. Nas colonias auxiliadas pola Asociación de Colonización da Palestina, do barón Rothschild, os seus administra­dores preferían contratar man de obra árabe, máis barata, ao contrario de fomentar o emprego para os recén chegados. Eses mozos chalutzim tampouco querían, como escribiu Mania Shochat, "volverse agricultores individualistas, propietarios, pois iso ía totalmente contra os seus arraigados principios socialistas". Felizmente, esta crise coincidiu coa aprobación, pola Organización Sionista Mundial (OSM), das propostas do Dr. Arthur Ruppin, director do Instituto Palestina, órgano da OSM, recentemente establecido en Yaffo. Xudeu alemán de 32 anos, formado pola Universidade de Berlín, o Dr. Ruppin cría que para concretar o soño dun Fogar Nacional xudeu debíanse crear inmediatamente oportunidades de emprego para miles de novos inmigrantes. As súas propostas incluían a compra de 2 millóns de dunams de terra en Xudea e na Galilea, con recursos do Keren Kaiemet Le-Israel, Fondo Nacional Xudeu, e creación para os mozos pioneiros, dun período de adestramento de formación en traballar a terra en facendas auxiliares.

Cando as súas recomendacións foron aceptas, Ruppin pasou a ad­quirir extensas propiedades na Xudea e Galilea, dividíndoas en pequenos lotes. En seis anos, conseguiu comprar terra en varias partes do país. Ao chegar á entón Palestina, os mozos pioneiros eran instalados nas colonias Kinneret, Ben Shemen e Chulda, onde recibían unha formación agrícola. Ruppin cría que eses mozos idealistas eran "o patrimonio máis valioso da federación sionista".

Nacemento de Degania

O ano de 1908, Ruppin comprou, en nome do KKL, cerca de 3.000 dunams de terras non cultivadas, en Umm Juni, no litoral sur do Lago Kinneret (nome hebreo para o Lago de Tiberíades ou mar da Galilea. O ano seguinte, un primeiro grupo, composto de sete mozos orixinarios de Romny, cidade na actual Ucraína, se estableceron nunha parte desas terras. O grupo, no entanto, acabou dispersándose. Ruppin decide, entón, entregar o proxecto a un grupo de chalutzim máis experto, por un período dun ano, sen supervisión. A idea, concibida como solución para un problema localizado, transformouse nunha vivencia ousada e revolucionaria que evolucionou para o formato do kibbutz. Cando ao final daquel ano, o grupo deu por terminada a súa tarefa, Ruppin pediu de máis un grupo de chalutzim rusos, a "Comuna Hadera", para asumir o proxecto por máis un ano. A Comuna Hadera, que se tiña formado xa en Rusia, creara fortes vínculos durante a viaxe de navío rumbo á Terra de Israel e durante o período de formación agrícola, en varias facendas auxiliares.
Ese grupo substituíu o primeiro, en Umm Juni, en outubro de 1910. Á época, eles escribiron: "En 25 de Tishrei de 5671 (28 de outubro de 1910), nós, dez homes e dúas mulleres camaradas, viñemos para Umm Juni, e recibimos o inventario do grupo pioneiro. A seguir, fundamos un asentamento independente de traballadores xudeus en chan nacional. Unha comunidade cooperativa, sen exploradores nin explotados, unha comuna". Desa vez, Ruppin cedeu un fragmento maior de terra. O límite á Leste era a estrada de ferro Haifa-Tzemach-Damasco, mentres o Sur do Lago Kinneret e o Río Jordan, que del emerxe rumbo ao Mar Morto, eran os seus límites ao Norte. Forneceulles, tamén, dous dormitorios de ladrillos, algún equipamento agrícola básico e media ducia de mulas. A pesar da súa coraxe e determinación, os mozos pasaron espantosas privacións. A calor era infernal e a malaria ocasionou grandes baixas no pequeno grupo. No en­tanto, a disciplina e a organización os axudaron. Diariamente un comité electo decidía quen ía para o campo e quen facía a garda notur­na. As mulleres dividían entre si a limpeza da casa, a cociña, o lavado da rou­pa e a alimentación dos animais. Era mantida completa igualdade entre os sexos. Era un absoluto coletivismo que funcionou á perfección. E, cando ese segundo grupo conclúe as metas propostas, decide establecer unha colonia permanente - Degania - o primeiro asentamento cooperativista do país. Yossef Busel, que era a alma do grupo, insistiu que seus familiares tamén tiñan que se xuntar a eles, e a educación dos nenos sería motivo de preocupación común a todos.

Os mozos pioneiros escolleron un nome para o seu novo asentamento, e informaron a Ruppin que sería Degania, en virtude dos cinco grans que aquí crecen: trigo, cebada, avea, millo e sorgo. Inmediatamente o nome se volveu coñecido por todo o Yishuv e, en menos dun ano, o nome Umm Juni fora esquecido. En 1911, Degania xa tivo unha colleita razoábel, e os seus membros puideron adquirir máis gando. A súa fama espallouse rapidamente. Shmuel Dayan, pai do Xeneral Moshé Dayan, que chegou á kvutzá o ano seguinte, ficou emo­cionado ao probar por primeira vez unha existencia independente. Máis tarde escribiría: "Traballar en liberdade! As palabras parecían transmitir un profundo alento... Hai unha sensación de creatividade no traballo realizado polo propio traballador, mesmo nos servizos máis elementais, na administración e na propia idea do traballo... Somos libres-empregadores e supervisores... Somos responsábeis por nós mesmos".

A pesar do entusiasmo, as dúbidas eran moitas sobre o que facer e como facer, considerándose as difíciles condicións prevalentes: o clima inclemente, as pragas da natureza, doenzas, as relacións cos veciños e o réxime estranxeiro hostil. Con todo, a pesar dos problemas e sacrificios, o seu espírito non vacilou. E, en xuño de 1912, o grupo mudouse para a súa sede definitiva en Bab-el-Tom, onde o Río Jordan emerxe do lago Kinneret. Inspirados polo logro de Degania, outros grupos se instalaron en terras do Keren Kaiemet, a fin de fundar facendas coletivistas. En 1914, xa sumaban 14, sendo a metade delas pouco máis que postos avanzados, mais todas dedicadas ao coletivismo. Na época, para os mozos pioneiros era, probabelmente, a abordaxe máis funcional. As kvutzot pro­porcionaban un encaixe per capita un pouco máis elevado que as pequenas facendas capitalistas existentes. Todos se vían como iguais propietarios da facenda e igualmente responsábeis pola mesma. Entendíanse como pioneiros dun proxecto dedicado á igualdade e xustiza social. O coletivismo se tornaría de máis innovador e influinte experiencia do sionismo en termos de relacións humanas.

Degania sempre mantivo as súas características propias. Desde o inicio, considerábanse máis unha kvutzá (grupo) do que un kibbutz. O seu ideal era preservar o "grupo íntimo", tendo o núcleo familiar como base da vida social. Isto significaba limitar o número de persoas que poderían xuntarse a eles. A medida que máis persoas manifestaban o desexo de formar parte de Degania, estableceuse, en 1920, unha kvutzá adicional, Deganyah Bet (B), nas proximidades. E, ao contrario dos outros kibutzim que foron xurdindo, nunca tivo espazos separados para os nenos. Tamén sempre fixo uso de traballo externo remunerado, porque a realidade demostrara que, sen a axuda de traballadores que non eran membros, sería imposíbel manter a economía e a industria do kibbutz.

Cando, en 1922, foron demarcadas as fronteiras do Mandato Británico na entón Palestina, todo o Val do Río Jordan, onde estaban localizadas Degania Alef e Bet, pasa a formar parte do Mandato Británico. En Degania Alef, como pasa a ser chamada a kvutzá orixinal, a abundancia de auga permitiu o desenvolvemento dun sistema de irrigación por goteo, nunha rede de canles. Esa dispoñibilidade de auga e as condicións climáticas favorábeis permitiron o desenvolvemento dunha agricultura intensiva, como o cultivo de bananas. Degania foi tamén responsábel por introducir a climatización do abacate e da tamara. Unha das sete especies de Israel, a tamara, extinguida hai xeracións en Eretz Israel, foi reintroducida na década de 1930. O kibbutz ficou famoso polos seus establos e a creación de vacas leiteiras. Miriam Baratz, un dos 12 pioneiros que fundaron o kibbutz, foi a primeira muller a asumir o desafío de montar unha facenda leiteira moderna, tras ter feito cursos de especialización en Holanda. Paralelamente ao traballo nos campos e ao plantio de árbores, en 1935 Degania Alef fundou Beth Gordon, un instituto para o estudo das ciencias naturais e agronomia, aberto ao público en 1941.

Un novo modo de vida

Os mozos pioneiros optaron por tres principios básicos para o seu novo estilo de vida: igualdade, liberdade e democracia. A igualdade estendíase a distintos tipos de traballo, non habendo ningún máis importante que outro; igualdade entre persoas, tampouco tendo diferenza entre elas, pois ninguén era máis importante nin mellor que o seu semellante; e a igualdade no consumo e nas necesidades materiais de cada un. É eliminada a relación entre contribución e remuneracion: cada un dacordo con súa capacidade e recibe dacordo coa súa necesidade. O segundo principio era o da liberdade. Eles crían que a vida colectiva, o ideal socialista, liberaba o individuo das preocupacións materiais. Coa renuncia á propiedade privada, ninguén máis era "dono" dos medios de produción, non habería máis "exploradores nin explotados". Para os chaverim (membros) do kibbutz, a terra que traballaban era só confiada a eles, mais era propiedade do Estado. As máquinas, o gando, até os mobles dos cuartos, todo era propiedade común para o uso de todos. Eles crían que unha sociedade así constituída elevaría a dignidade do individuo, liberando o seu potencial creativo. O terceiro principio era a institución dun sistema democrático onde non houbese xefes nin subalternos. Toda xerarquía debía de ser eliminada. A institución suprema era a Asemblea Xeral dos membros, onde todos os asuntos eran discutidos e todas as decisións tomadas dacordo coa opinión da maioría. Funcións administrativas eran exercidas por membros electos democraticamente pola Asemblea.

A creación do Estado de Israel

Degania participou activamente da Guerra de Independencia. En 15 de maio de 1948, tras a Declaración de Independencia do Estado de Israel, tanques e tropas de artillaría siria invaden o norte do país. O día seguinte, unha columna siria de 200 vehículos blin­datos e 45 tanques desprazouse para o extremo sur do Lago Kinneret. O seu obxectivo eran as prósperas colonias xudias en ambos lados do río Jordan. O batallón Barak das Brigadas Golani e residentes dos kibbutzim da rexión resistiron bravamente, mais, tras intensa loita, Tel Katzir e Tzemach foron ocupadas polas forzas sirias que comezaron a avanzar en dirección a Degania. Unha delegación de Degania Alef e Bet foi até o alto comando da Haganá para pedir reforzos. Sen artillaría, as forzas xudias non podían deter o avance sirio. O Xefe do Estado Maior, Ygael Yadin, respondeu que a única opción sería deixar as forzas árabes avanzar até cerca de 30m de distancia da entrada de Degania e entón entrar nun combate frontal cos seus blindados. Até entón, as únicas armas pesadas que os combatentes de Degania Alef posuían eran catro antigos canóns Howitzer, do tipo usado polo exército francés na guerra franco-prusiana de 1870. Dous deses Howitzer foran descargados en Haifa, prontamente desmontados e enviados axiña para Degania. O comandante local, tenente-coronel Moshe Dayan, acabara de remontalos no exacto momento en que os primeiros tanques sirios rodaban a través do perímetro do kibbutz, e acertou un disparo no tanque sirio que viña á cabeza.

Era a madrugada do día 20 de maio. Eran encargados da defensa 70 homes, membros de Degania e dos kibbutzim veciños e o que quedara do batallón Barak. Os blindados inimigos eran recibidos con balas de canón; un tanque que conseguiu furar o bloqueo de protección foi acertado por un cóctel molotov, causando graves perdas na infantaria inimiga e minando o moral das tropas sirias, que acabaron por se retirar para a posición de Tel Katzir. Se os sirios soubesen que esas dúas armas obsoletas representaban a maior parte do arsenal de artillaría de campaña xudia, forzarían o ataque. En vez diso, os vehículos blindados deron media volta e tomaron o camiño da estrada, montaña enriba. Xamais volveron. Do lado de fóra do portón principal de Degania Alef, un tanque sirio aínda xace, como testemuño do papel do kibbutz na defensa das primitivas fronteiras do nacente Estado.

As FDI recuperaron as posicións de Tzemah e as forzas sirias abandonaron Tel Katzir na véspera do armistício. Sesenta e sete soldados que morreron na batalla da defensa do Val do Río Jordan están sepultados no cemiterio militar de Degania Alef. Entre eles, oito son fillos do propio kibbutz. Terminada a Guerra de Independencia, Degania Alef recibiu máis terras, adquiridas polo Keren Kaiemet despois que as aldeas de Sirin, Ulam e Hadata foran abandonadas.

Tras a Guerra de Independencia, Israel afrontou un período de austeridade e viuse na necesidade de producir alimentos. Degania se uniu a ese esforzo nacional, desenvolvendo o plantio de moitas variedades alimentares. Galiñeiros modernos viñeron a substituír os antigos e o kibbutz se convertiu nunha facenda produtiva. Entre 1960 e 1980 a situación económica obrigounos a pechar varias actividades, como o cultivo de peixes, o cultivo de videiras, vexetais, rosas e o mel de abellas. E, o ano de 1968, iniciou unha actividade industrial, a Toolgal Degania. Trátase dunha fábrica de instrumentos con láminas de diamante, como serras, brocas e rodas de polimento para o traballo de pedras e metais, en xeral. Estes instrumentos son exportados para todo o mundo.

Até a década de 1950, o consumo de bens se realizaba en base colectiva, mentres que eran establecidas normas para satisfacer as necesidades dos membros no referente á vivenda, compra de mobles, roupas, zapatos, obxectos de uso persoal e o desfrute das vacacións. No inicio dos anos 1960, foron autorizados os primeiros orzamentos para gastos persoais. Recentemente, foron privatizados os custos de enerxía eléctrica, viaxes ao exterior, paseos, festas como casamentos, bar mitzvá e brit milá. Entre 1968 e o inicio dos anos 1970, Degania e os outros asentamentos aos pés do monte Gilead e ao longo do río Jordan sufriron a guerra de desgaste. Na fronteira oriental, ocorrían frecuentes ataques perpetrados polo exército xordano, iraquí e especialmente pola OLP. Esta organización facía constantes incursións pola fronteira israelí. Os kibbutzim do Val do Río Jordan, véndose en estado de guerra, tiveron que arcar coa maior parte do gasto militar, económico e moral. Os reservistas tiñan que prestar servizo militar durante seis meses ao ano, causando gran dano á economía do kibbutz. Para combater a infiltración de terroristas, as súas indiscriminadas bombas e mísiles, as colonias tiveron que construír fortificacións, torres de control e reducir o horario de traballo, dando maior liberdade de movemento ao exército ao longo da fronteira. Tamén tiveron que providenciar abrigo e refuxio para protexer a súa poboación.

O século 21

Recentemente foi pechado o plantio de algodon e árbores froitais. A crise que todos os kibbutzim do Val tiveron que afrontar obrigounos a buscar medidas de eficiencia e a cortar gastos. Iso levou ao establecemento de consorcios rexionais con base financeira común, equipamentos pesados, grandes depósitos e modernos sistemas de almacenamento e distribución. En 2007, Degania Alef anunciou que entraría en proceso de privatización de servizos. Ao contrario da distribución do traballo e igual pagamento supervisado polos máis antigos no kibbutz, a reorganização do sistema permitiría que os seus membros escollesen o traballo, fixaran os seus salarios, e fosen donos dos seus lares, mais aínda así continuase a ofrecer unha "rede de seguranza" para os membros máis febles da comunidade. En abril deste ano de 2010, centenares de membros do Movemento Kibbutziano (Hatnuá Hakibutzit) de todos os puntos do país se reuniron na Kvutzá Degania Alef para celebrar o 100º aniversario da fundación do primeiro kibbutz do país. Realizado no patio da Casa dos Fundadores, un dos primeiros edificios erguidos en Degania, o evento contou coa presenza do Presidente Shimon Peres e dos parlamentarios Haim Oron (do Partido Meretz) e Shai Hermesh (do Kadima).

.

1/ Dunam é unha unidade de área, que equivale a 1.000m2, usada no Imperio Otomano, aínda utilizada en distintas versións padronizadas, nos varios países que formaban parte do imperio.

Bibliografia:
Kibbutz Movement, Encyclopedia Xudaica, New Second Edition, Volume 12. Ed. Thomson Gale, 2009 Kibbutz Degania Alef, http://www.degania.org.il/ Sachar, Howard M., Historia de Israel, volume I,Ed. Koogan, Río de Xaneiro, 1989 Artigo de Eli Ashkenazi publicado no xornal 100 years on, the Kibbutz Movement is al

Boicot a Israel

Estudantes da Universidade Hebrea de Jerusalem

Efrat Gosh

Terminar o traballo de Rabin

Por Bill Clinton

The New York Times - 3/11/2010

O 3 de novembro cumpríronse 15 anos desde que unha bala asasina deu morte ao meu amigo Yitzhak Rabin, o primeiro ministro israelí. Desde a súa morte, non pasou nin unha soa semana sen que o estrañase. Queríaos moito a el e á súa esposa, Leah. En ocasión do aniversario da súa morte, a súa yahrzeit, o mundo faría ben en lembrar as leccións da súa vida: a súa visión de liberdade, tolerancia, cooperación, seguridade e paz é hoxe tan vital como o era quince anos atrás, cando falou e cantou con alegría pola paz nun gran acto en Tel Aviv apenas antes de que o matasen.

Rabin non tiña pretensión algunha. Cando David Ben-Gurion enviouno, sendo un home novo, a representar a Israel durante as conversacións de armisticio en 1949, nunca antes usara unha gravata, de modo que un amigo seu anudoulla e ensinoulle a afrouxarla de modo tal de non desfacer o nó para que puidese volver a poñela. Dúas semanas antes do seu asasinato, chegou a unha reunión formal en Washington sen gravata. Pedimos unha prestada para el, e aínda sorrío cando lembro que lla endereitei, tal como fai Hillary cando lembra como protestou cando ela fíxoo saír ao Balcón Truman a fumar.

A historia de Rabin e a de Israel están entrelazadas. Tomou as armas para defender a liberdade e arriscou a vida para asegurar o futuro do seu país. Cando en 1993 chegou á Casa Branca para asinar a Declaración de Principios cos palestinos, era un heroe militar, alguén cunha preparación extraordinaria para conducir ao seu pobo. Antes de estreitar a man de Yasser Arafat, un home ao que durante moito tempo considerara o seu inimigo mortal, faloulle ao pobo palestino: ?Basta de sangue e de bágoas. Basta. Non temos desexos de vinganza. Non abrigamos odio algún por vostedes. Nós, do mesmo xeito que vostedes, somos persoas, persoas que queremos construír unha casa, plantar unha árbore, amar, vivir xunto a vostedes con dignidade, con empatía, como seres humanos, como homes libres. Hoxe dámoslle unha oportunidade á paz, e volvémoslles a dicir: basta. Oremos para que chegue o día en que todos digamos: "Adeus ás armas".

Quince anos despois da súa morte, sigo pensando que, de vivir, nun prazo de tres anos lograriamos un amplo acordo entre israelís e palestinos. Sen dúbida os inimigos da paz tratarían de socavarlo, pero co liderado de Rabin estou seguro de que emerxería unha nova era de asociación perdurable e prosperidade económica. En moitos sentidos, Rabin adiantouse ao seu tempo. O final da súa vida se superpuso co surgimiento da era máis interdependiente da historia humana, a explosión de Internet e a globalización. Os vínculos entre israelís e palestinos -nas súas palabras, "dous pobos destinados a convivir no mesmo chan"- son un poderoso exemplo das relacións que nos unen a todos no mundo enteiro. Estamos vinculados en tantos sentidos que non podemos separarnos uns doutros.

Por tanto, cada un á súa maneira, todos debemos asumir a causa pola que Yitzhak Rabin deu a súa vida: a construción dun futuro compartido no que nosa común humanidade é máis importante que as nosas diferenzas de intereses. Todos podemos facer algo, nas nosas comunidades ou en todo o mundo, para construír o positivo e reducir as forzas negativas da interdependencia.

Rabin foi un idealista realista. O seu gran talento foi manter a confianza do público mentres tomaba riscos medidos pola paz. Esta estratexia reflíctese mellor na súa propio principio reitor: que traballaría pola paz, coma se non houbese terrorismo, e loitaría contra o terrorismo coma se non houbese proceso de paz.

Se puidese falar connosco hoxe, el pediríanos que o lembremos non polo loito do que podería ser, senón ao observar con claridade as oportunidades e os obstáculos para a paz e seguir adiante co traballo en cuestión.

Hai unha posibilidade real de terminar a obra que el comezou. As partes están a falar. O primeiro ministro Benjamin Netanyahu conta co apoio necesario do seu pobo para chegar a un acordo. Moitos israelís din que confían nel para facer unha paz que protexa e mellore a súa seguridade. Debido ás condicións aceptadas a fins de 2000 polo primeiro ministro israelí, Ehud Barak, apoiadas en forma pormenorizada polo primeiro ministro israelí, Ehud Olmert, e aprobadas polo presidente Mahmoud Abbas e os palestinos, todo o mundo sabe como se vería un acordo final así.

As cuestións pendentes poden ser resoltas, e hai incentivos para facelo. Israel ten o seu mellor socio no goberno palestino en Cisxordania, encabezado polo presidente Abbas e o Primeiro Ministro Salam Fayyad, coa súa demostrada capacidade para proporcionar seguridade e desenvolvemento económico. A alianza de paz elaborada polo rei Abdullah de Arabia Saudita ofrece a Israel pleno recoñecemento político e a perspectiva da seguridade e a cooperación económica cunha serie de nacións musulmás árabes e outras a cambio dun acordo. E moitos estados árabes dedícanse aos seus propios esforzos de modernización económica e social, que demostran que están dispostos a deixar de lado as diferenzas do pasado e con ganas de aproveitar as posibilidades de cooperación con Israel.

Mentres tanto, o goberno de Estados Unidos mantén o seu compromiso de maximizar os beneficios e minimizar os riscos da paz, unha convicción compartida e manifestada polo Presidente Obama, a secretaria de Estado Hillary Clinton, George Mitchell, enviado especial da administración, e os seus colegas.

Nese brillante día de esperanza en 1993, Yitzhak Rabin estaba no céspede da Casa Branca e falou como un profeta da antigüidade, cando dixo: "Hoxe estamos a dar unha oportunidade á paz, e dicirlles de novo a vostedes, é suficiente."

Oremos neste aniversario que o seu servizo e sacrificio poidan ser redimidos na Terra Santa e que todos nós, ondequeira que vivamos, sexa cal for a nosa capacidade, fagamos a nosa parte para construír un mundo onde triunfe a cooperación sobre o conflito. O espírito de Rabin continua iluminando o camiño, pero todos nós temos que decidir tomalo.

* O autor é fundador da Fundación William J. Clinton e foi o 42º presidente da EE.UU

Entrevista con Irene Sendler

Reportaxe en GALICIA-HOXE sobre AGAI

Reportaxe sobre AGAI

View more documents from GZ-Israel.

Por qué o conflito árabe-israelí é tan complicado?

Morreu Jacques Stroumsa

Afonso xunto a Jacques Stroumsa no Yad Vashem en Xerusalén

Jacques Stroumsa

Por Afonso Vázquez-Monxardín

La Región - 19.11.10

.
O día 17 de xullo de 2009, cando tiña 96 anos, colleu Jacques Stroumsa moi de madrugada un autobús no porto de Eilat, alá no fondo do golfo de Aqaba, no extremo sur de Israel, para ir dar unha charla ao Yad Vashem, o centro da memoria xudía en relación co holocausto. Erguérase moi cedo porque tiña ilusión por vir ao encontro dos docentes españois que estabamos naquela fornada. Era o colaborador, a testemuña máis veterana da sección de lingua española da institución dos gardiáns da memoria.

.
Cun fiíño de voz que nos facía estar a todos en escrupuloso silencio e arrechegados á súa mesa relataba os anos de infancia nunha Salónica descougada. El nacera en 1913, un ano despois da incorporacion da cidade a Grecia. Máis de oitenta mil españois xudeus mantiñan daquela viva a lingua que el estaba usando pousadamente naquela sala, ese español medieval de fonética arcaica entrefebrado con pingas de vocabulario apañado dos países por onde pasaran aqueles xudeus errantes antes de topar o acougo xeneroso do imperio otomano. Contaba como existían daquela escolas promovidas por Francia, Italia, Inglaterra, incluso Alemaña, pero non España, naquel recuncho multicultural, segunda cidade xa de Grecia nun momento de anexión integradora. Salónica fora durante moitos séculos unha especie de Xerusalem xudía sobre todo, pero tamén turca e grega. Coa anexión, a minoría turca devecera de forma radical, pero a xudía ía resistindo. Contaban o sr. Stroumsa como era a súa familia de músicos, de violinistas, e como se fixo enxeñeiro industrial en Francia onde botou uns anos antes de voltar a Salónica para traballar e cumprir co servizo militar. Coa súa vida e viaxes cosmopolitas e co seu bo oído, chegou a falar moitas linguas, castelán, turco, grego, hebreo francés... Estaba orgulloso. Pero un día aquel mundo veuse abaixo. Chegaban ecos de Alemaña e Polonia. Non podía ser. Era demasiado terrible para ser certo. Non podía haber tanto mal. Pero o mal chegou. Metérono nun tren coa súa familia. No tren 16, xunto outros 2.499 xudeus de Salónica, un día da primavera de 1943. Chegaron ao destino. Separáronos. En 1.685 non gastaron tinta. Directamente saíron polas chimeneas de Auschwitz. Entre eles a súa muller embarazada de oito meses, seus pais e os sogros. Aos outros 815 tatuáronos. Un triángulo como xudeu, un G como grego, e un díxito.

.
E Jacques salvouse, curiosamente, pola música. Como violinista tatuado no inferno. Porque como di o título dun dos seus libros, “Elixin a vida”. Logo houbo de traballar de enxeñeiro escravo. Pero non había outra escolla: suicidio ou supervivencia. E debía seguir vivo para dar testemuño do horror. Para impedir o esquecemento e para evitar o odio.

.
Así que marchou o velliño, falamos. E dixéronnos que houbera moitos israelís que non acolleran ben aos saídos dos campos de concentración. Eran culpables de sobrevivir, de facer o posible e o imposible por cumprir o mandáto bíblico de manter o fío da vida. Israel non quería, non debía ser a casa só dos heroes, dos combatentes, senón de todos os supervivintes.

.
Jacques Stroumsa acabou reconstruíndo a súa vida xunto con Lora, de Atenas, e nos últimos anos deleitábase coa súa neta violinista. Pechou o círculo da vida alá na desacougada e esperanzada Xerusalem, o outro día, cando era tempo de magostos en Ourense. Que a terra che sexa leve, Jacques.

Curso de música xudía en Galicia

O INTÉRPRETE E COMPOSITOR XUDEU NORTEAMERICANO ESTÁ RECOÑECIDO INTERNACIONALMENTE COMO UN DOS MÁIS DESTACADOS ESPECIALISTAS DO FOLK INSTRUMENTAL DE RAÍZ XUDEA.

O mestre do violín klezmer Steven Greenman abre as "master class" de música tradicional da Agadic na illa de San Simón, na Ría de Vigo.

O violinista e compositor estadounidense Steven Greenman, recoñecido internacionalmente como un dos mellores intérpretes do violín klezmer, inaugura mañá o novo ciclo de master class de música tradicional que a Agadic (Axencia Galega das Industrias Culturais) organiza na sede da Fundación Illa de San Simón, na ría de Vigo. Os participantes neste primeiro curso, que se estenderá ate o sábado día 20, terán a oportunidade de achegarse á milenaria tradición da música klezmer no leste de Europa, afondando no repertorio do folk xudeu para instrumentos de corda.

O mestre Greenman porá especial énfase en que os alumnos interioricen este tipo de música cantando as melodías, tocando "de oído" e familiarizándose co fraseo melódico e o acompañamento no folk xudeu, ao tempo que se abordará o repertorio klezmer non só a partir da música, senón tamén da tradición oral e a danza. Ademais, unha das tres sesións estará especialmente á ornamentación específica para violinistas e violistas no marco desta tradición musical. As clases culminarán nun concerto dos participantes co material aprendido.

Recoñecido polo seu virtuosismo e a súa precisión técnica como solista, Steven Greenman é tamén un afamado profesor de violín tradicional klezmer. Compaxina esta faceta pedagóxica cos concertos que ofrece como parte de diferentes formacións tradicionais e do seu Steven Greenman Klezmer Ensemble. Ten autoproducido, así memso, dúas gravacións de referencia que documentan as súas composicións: Stempenyu’s Dream (2004) e Stempenyu’s Neshome (2010), esta última coas súas melodías espirituais xudeas de autoría orixinal.

O encontro ofrece un total de 12 horas lectivas para un máximo de 15 alumnos. EsteS será Nseleccionados directamente polo mestre en función dos seus méritos e deberán achegar os seus propios instrumentos como requisito de participación. O prezo da matrícula é de só 50 euros. Os interesados, que poden ser músicos xa profesionais ou estudantes de escolas de música e conservatorios, teñen a posibilidade de realizar a inscrición en liña a través da páxina web

www.masterclassdemusicatradicional.info.

Ligazóns

• Máis información e inscrición en liña
• Páxina web de Steven Greenman

Entre números e realidades

Por Jana Beris
Semanario Hebreo - Uruguai

.

Este artigo fíxomo escribir un dos xefes de Hamas na Franxa de Gaza. Non o pediu, está claro. Pero as súas palabras, convencéronme que era imperioso facelo. Refírome a Fathi Hamad, quen é titular de Interior no goberno de Hamas na Franxa de Gaza. Hai poucos días, nunha entrevista publicada o 1º de novembro polo xornal árabe Al Hayyat de Londres e reproducida logo polo órgano de prensa de Hamas, Felestin (Palestina), Hamad confirmou que no operativo Chumbo Fundido lanzado por Israel contra Hamas en Gaza en decembro do 2008, morreron uns 700 membros dos distintos brazos armados de Hamas. Isto é totalmente distinto do cadro que Hamas e os palestinos en xeral presentaron ao finalizar os combates, alegando que a maior parte dos mortos foran civís. Con iso daban a entender -ou dicían explicitamente- que iso era produto dunha política intencionada israelí de golpear duramente á poboación ou, polo menos, que Israel non facía esforzo algún para distinguir entre "combatentes" (aos que Israel chama directamente terroristas) e civís nin para minimizar vítimas entre xente non involucrada nos combates. O máis serio é que a raíz do coro que atacou a Israel nesa ocasión, creouse un ambiente moi determinado no cal actuou a comisión Goldstone que as Nacións Unidas enviaron á Franxa de Gaza.

.

E como ben sabemos, ese tipo de comisións, cando non conducen a medidas prácticas contra o Estado investigado, si contribúen a pintalo en cores e tons negativos, como violador sistemático dos dereitos humanos e o Dereito Internacional. Iso achegou considerablemente á crecente campaña mundial que pretende quitar lexitimidade a Israel mesmo ou ao seu dereito a defenderse. O Informe Goldstone sinalou que de acordo a estatísticas de ONGS palestinas, só un de cada cinco mortos durante Chumbo Fundido fora "combatente". A comisión agregou que iso espertou "profundas preocupacións" acerca da forma en que Israel conduciu o operativo militar en Gaza. Segundo o Centro de Información Meir Amit sobre Intelixencia e Terrorismo- do cal tomamos gran parte dos datos que aquí aparecen- esa "profunda preocupación" expresada no Informe Goldstone tiña como obxectivo apoiar a tese central que se desprende do documento enteiro: "que Chumbo Fundido non foi unha operación lexítima, dado que foron os civís da Franxa de Gaza e non as organizacións terroristas, os seus brancos principais". Claro que se cambia a ecuación, e queda en evidencia que os números foron outros, iso non significa que non morresen civís non involucrados. Pero entre a morte de inocentes durante unha guerra, sexa por erros en combates ou polo feito que Hamas disparaba desde zonas densamente poboadas, tomando ademais de reféns á poboación e colocando lanzadores de mísiles en edificios cheos de xente -á que non deixaban saír- , e unha política israelí de entrar a Gaza a matar a maior cantidade de civís posible, hai unha gran diferenza. Esa diferenza non devolve a vida aos inocentes. Pero é clave cando a un país xúlgaselle como a Israel. Un elemento crave nesta situación é o feito que aquilo que Israel di adoita interpretarse como "pretexto", mentres que o que di o lado palestino-inclusive cando se trata de organizacións terroristas como Hamas-parece tomarse como a pura verdade. Uns din, supostamente, que pasou realmente, e os outros, "supostamente" só inventan e pon pretextos. Israel díxoo hai tempo -pero moi poucos quixeron escoitarlle ou dar crédito ás súas palabras. De acordo ás cifras publicadas polas Forzas de Defensa de Israel, 1166 palestinos morreron durante o operativo Chumbo Fundido en Gaza. Os palestinos dixeron que foron máis de 1400. Israel dixo que segundo o que lograra identificar, 609 eran terroristas do brazo militar de Hamas e as súas forzas de seguridade e aproximadamente outros 100 eran doutros grupos terroristas involucrados nos combates. Ao finalizar o operativo, o portavoz do brazo armado de Hamas (Izz al-Din al-Qassam), Abu Obeida, dixo que nos combates morreran 48 membros das súas brigadas e que o número de soldados israelís mortos eran 80, ademais de 980 feridos. Todos eses números foron un invento absoluto, destinado a servir un dobre propósito: mostrar que Izz al-Din al-Qassam lograba resistir e causar dano ao inimigo, pero tamén dar a entender que se morreron "tan poucos" membros da súa organización, o resto debían ser civís. Preto de fin de xuño deste ano, Khaled Mashal, o xefe de Hamas, admitiu desde a súa oficina en Damasco que as brigadas Al Qassam e a policía de Hamas perdera a "400 mártires". Agora, xa son case o dobre, segundo Fathi Hamad. E a iso aínda hai que agregar os "combatentes" doutras organizacións. Iso significa, afortunadamente, que os civís mortos eran menos. Non poucos, lamentablemente, pero non o que se alegou nun primeiro momento senón moitísimo menos. Organizacións de dereitos humanos palestinos que operan na Franxa de Gaza, cuxos informes serviron como ferramenta crucial de traballo para a Comisión Goldstone, aseguraron o antedicho: que só "un de cada cinco mortos", era un "combatente". Afirmaron que segundo os seus cálculos, na guerra morreron entre 1417 e 1444 palestinos. Segundo a súa conta, iso significaba que os "combatentes" eran 285. Hamas admite agora que eran 700 e ademais están os doutros grupos armados.

.

Admitirá nuns meses que eran 1000. A todo isto, é interesante analizar a rapidez que ten Hamas para comprender situacións políticas e saber aproveitalas. Durante a guerra e ao finalizar a mesma, comprendeu a presión que había sobre Israel e que o que lle conviña nese momento, era afirmar que Israel entrou a Gaza máis que nada para matar civís ou polo menos, que non prestou atención algunha para minimizar as súas mortes. Agora, no marco das rivalidades internas con outros grupos, Hamas prefire destacar canto "sacrificou". Así dixo, Fathi Hamad: "Díxose que o pobo palestino foi prexudicado pola guerra..Seica Hamas non é parte do pobo? É un feito que no primeiro día da guerra, Israel atacou os cuarteis da policía e matou a 250 membros de Hamas, de distintas faccións, ademais de 200-300 operativos das Brigadas Izz al-Din al Qassam e de 150 homes do persoal de seguridade (as forzas de seguridade interna) que foron mortos". Isto tamén deixou en claro que contrariamente ao alegado antes, os policías non eran forzas da orde interna, senón membros plenos de Hamas. Durante a Guerra, Hamas quería destacar que non tivera case baixas e que lograba resistir a Israel., ademais de responsabilizar a Israel da morte de civís, para complicala a nivel internacional. Agora, sente a necesidade de destacar o rol que realmente cumpriu. Quizais haxa quen lea isto e se díga: "Que importa? Morreron demasiados inocentes, iso é o que conta". Claro que cada inocente que morre, é un de máis, un que non tería que morrer. Pero paréceme que sen dúbida, a diferenza que se desprende das palabras de Hamas, mostra algo moito máis profundo. É a revelación dunha problemática de fondo, da facilidade coa que se acusa a Israel, da rapidez coa que se distorsionan feitos. Así como duplícanse cifras determinadas e con iso cámbiase totalmente o resumo dun operativo, invéntanse feitos e falsifican realidades. E dado que algo nos di que os problemas non se terminaron, é bo ter presentes estes feitos- coa esperanza de que nunca haxa que lembralos.

Congreso sobre o deserto

Todo o mundo sabe que o pobo xudeu, ten nos seus xenes, unha relación moi especial co deserto.
Por iso, este ano, como noutras oportunidades, reúnense máis de 500 participantes de 50 países nunha conferencia internacional sobre a rehabilitación das rexións áridas. Israel, é o único país do mundo, que logrou recuperar e florecer con éxito grandes extensións de terra, desde os seus inicios até os nosos días, probando así as palabras ditas polo visionario Ben Gurion: "a capacidade de Israel para a ciencia e a investigación será probada no Neguev". A conferencia terá lugar na cidade de Beer Sheva, organizada polo Instituto para a Investigación do Deserto Centro Blaustein de Ben Gurión e coa cooperación da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO)

Shalom para o Sáhara

Nin feito a mantenta teríamos un exemplo tan demoledor do tratamento claramente parcial tanto dos medios de comunicación (agás excepcións) como do goberno español do conflito árabe-israelí. Ver como o noso Ministerio de Exteriores "rechaza los sucesos" do Ahaiun e imaxinar como reacionarían perante algo semellante no que no canto de Marrocos fose Israel o protagonista, deixa pouca marxe para dúbidas.Unha absoluta vergonza.

Hai uns anos pedinlle para unha publicación que dirixo (ENCLAVE) un artigo ao daquela Ministro de Xustiza do Frente Polisario, Sr. Lih Beiruk. Mencioneille que no mesmo número ia publicar tamén un artigo Shlomo Ben-Amí, quen fora Ministro de Exteriores de Israel. A súa clara resposta foi que eles non tiñan nada contra Israel. E insinuoume que un Sahara independente tería relacións diplomáticas normais con Israel. Témome que nunca teremos ocasión de confirmalo.

A miña solidariedade co Pobo Saharaui que exemplarmente mantén contra vento e marea no deserto o laicismo e a democracia fronte a ofensiva do islamismo que todo o asulaga. E por riba manteñen, a pesar do abandonbo da vella metrópole, a lingua española nas areas do deserto.

Shalom para o Sáhara!

Moratoria si, moratoria non...

http://pinia-colada.blogspot.com/

Itzjak Rabin (1922-1995)

Itzjak Rabin (1922 - 1995) Primeiro Ministro de Israel 1974-1977 e 1992-1995

.

Xefe do Estado Maior das FDI, diplomático e quinto Primeiro Ministro do Estado de Israel naceu en Jerusalem en 1922, fillo dunha familia de fervorosos sionistas laboristas. Rabín finalizou os seus estudos na escola secundaria con matrícula de honra na Escola Agrícola Kaduri e uniuse logo ao Palmaj - a forza de choque de elite da organización de defensa clandestina Haganá. Distinguiuse como líder militar desde moi novo, durante os seus sete anos de servizo no Palmaj. Despois do desmantelamento desta forza co establecemento do Estado de Israel, Rabín lanzouse a unha carreira militar nas FDI que se prolongou por dúas décadas, alcanzando o rango de xeneral de división aos 32 anos de idade, Rabín instituiu a doutrina de adestramento das FDI e o estilo de liderado que pasou a ser coñecido como a orde de "síganme!". En 1962 foi designado xefe do Estado Maior e promovido ao rango de Tenente Xeneral. Desenvolveu a doutrina de combate das FDI -baseada no movemento rápido e a sorpresa- que se empregou durante a Guerra do Seis Días en 1967, cando a consecución da supremacía no aire e o despregamento masivo das forzas blindadas conduciron á famosa vitoria militar. En xaneiro de 1968, despois de 26 anos en uniforme, Rabín deuse de baixa das FDI. Foi nomeado embaixador nos Estados Unidos en 1968. Durante cinco anos en Washington loitou por consolidar as relacións bilaterais e xogou un importante papel na promoción da "cooperación estratéxica" cos Estados Unidos, que levou á masiva axuda militar estadounidense a Israel. Rabín regresou a Israel en 1973, antes da Guerra de Yom Kipur. Pasou a ser membro activo do Partido Laborista "Avodá"; foi elixido membro da Knésset nas eleccións xerais de decembro de 1973 e foi investido ministro do Traballo no goberno formado por Golda Meir en marzo de 1974. Este goberno renunciou pouco despois, e o 2 de xuño de 1974 a Knésset deu o seu voto de confianza a un novo goberno formado por Itzjak Rabín. Itzjak Rabín, o primeiro Primeiro Ministro nado en Israel, manifestou un estilo de liderado que era franco, directo e ás veces coloquial até o punto de parecer rudo. Non só tivo que facer fronte á necesidade de rehabilitar as FDI, solucionar problemas sociais e mellorar a economía do país, senón debeu tamén reconstruír a confianza pública na dirección militar e política do país. Esta tarefa viuse complicada por escándalos internos, unha crecente intranquilidade económica e rivalidades persoais dentro do gabinete. En 1975, Rabín concluíu o Acordo Interino con Exipto, que conduciu á retirada israelí da Canle de Suez a cambio do libre tránsito da navegación israelí por el. Como resultado deste acordo, asinouse o primeiro Memorándum de Entendemento entre o goberno de Israel e os Estados Unidos, asegurando o apoio estadounidense aos intereses israelís na escena internacional, e unha renovada axuda dese país. En xullo de 1976, o goberno encabezado por Itzjak Rabín ordenou a "Operación Entebbe" para o rescate dos pasaxeiros de Air France secuestrados por terroristas e conducido a Uganda. Nesta ousada operación, a miles de quilómetros de distancia de casa, os reféns foron liberados e transportados ilesos a Israel. O comandante da operación, tenente coronel Yonatán Netaniahu, irmán do actual Primeiro Ministro Benjamin Netaniahu, resultou morto no combate no aeroporto de Entebbe.

Unha moción de censura derrocou ao goberno de Rabín, adiantando as eleccións. Foi nomeado para encabezar ao Laborismo nas eleccións, mais ao coñecerse a existencia dunha conta bancaria da súa esposa en EE.UU. -unha violación das regulacións de moeda estranxeira- impulsou a Rabín a renunciar ao liderado do partido antes das eleccións de 1977, que trouxeron ao líder da oposición, Menajem Beguin, a ocupar o cargo. Durante as seguintes dúas décadas, Rabín foi membro da Knésset. Durante seis anos (1984-1990), foi Ministro de Defensa en dous gobernos de unidade nacional, elaborando as disposicións de seguridade na fronteira israelo-libanesa que permitiron ás tropas israelís retirarse a unha estreita zona de seguridade. Rabín guiou tamén a resposta inicial do país á intifada.

.

Desde marzo de 1990 a xuño de 1992, Rabín desempeñouse novamente como parlamentario da oposición. En febreiro de 1992 o partido Laborista levou a cabo as súas primeiras eleccións primarias: Rabín foi electo presidente do partido e, despois da vitoria electoral de 1992, comezou o seu segundo período como Primeiro Ministro e ministro de Defensa. O segundo período de Rabín como Primeiro Ministro estivo marcado por dous acontecementos históricos -os Acordos de Oslo cos palestinos e o Tratado de Paz con Xordania. Traballando estreitamente con Shimón Peres, o ministro de Relacións Exteriores e quen foi durante moito tempo o seu rival, planificou e guiou as negociacións sobre a Declaración de Principios asinada coa OLP na Casa Branca en setembro de 1993. Isto adxudicou a Rabín, Peres e Arafat o Premio Nobel da Paz 1994 e iniciou as negociacións cos palestinos sobre a autonomía en Gaza e algunhas áreas de Judea e Samaria, e sobre o establecemento dunha Autoridade Palestina. Logo, en outubro de 1994, asinouse un Tratado de Paz co Reino de Xordania. Isto estimulou o desenvolvemento de relacións con outros países árabes no norte de África e o Golfo Pérsico.

.

O 4 de novembro de 1995, ao retirarse dunha concentración popular pola paz, baixo a lema de "Si á paz, non á violencia", Itzjak Rabín foi asasinado por un militante da extrema dereita. Tiña 73 anos o día da súa morte, foi sepultado ante unha nación estremecida e doente, nun funeral de estado no Monte Herzl de Jerusalem, ao que asistiron líderes de todo o mundo.

O Sr.Historia explica...

Yaakov Kirschen - Dry Bones cartoons drybonesblog.blogspot.com

Traducción: Danny Schwarz