"Morreu Rabin". Un conto de Etgar Keret

Murio Rabin por Etgar Keret

View more documents from GZ-Israel.

Universitat de Valencia e Jomeini

É vergoñento que os mesmos "progres" no peor e máis baleiro sentido da palabra, que se apuntan entusiasmados ao "boicot académico" a Israel, logo non teñan o menor pudor en "irmanarse" con universidades referenciais do réxime islamita teocrático iraníano.
http://www.levante-emv.com/comunitat-valenciana/2010/10/28/uv-colaborara-universidad-iman-jomeini-iran/751675.html

.

La UV colaborará con la Universidad Imán Jomeini de Irán.

El rector iraní y Esteban Morcillo firmarán en Valencia un convenio de intercambio de profesores y alumnos
02:10:10 - RAFEL MONTANER / VALENCIA
El Consejo de Gobierno de la Universitat de València (UV) aprobó ayer por unanimidad autorizar al rector Esteban Morcillo para que firme un convenio de intercambio de estudiantes y profesores con la Universidad Internacional Imán Jomeini (IKIU, siglas en inglés) de la República Islámica de Irán. El rector de la institución académica iraní, Abdol Ali Alebooye Langroodi, se desplazará a Valencia en próximas fechas para firmar el acuerdo de colaboración, según informaron fuentes de la UV. La IKIU, según se lee en su página web, "es una de las universidades fruto de la Revolución Islámica de Irán". "Esta universidad está dedicada al santo nombre del fundador de la Revolución Islámica, el Imán Jomeini, y con el apoyo, esfuerzo y la fuerza de voluntad de los funcionarios de la Revolución Islámica está tratando de formar los expertos que deben atender las necesidades del mundo del Islam", se añade. Actualmente cuenta con 500 estudiantes extranjeros de 55 países. El convenio no parece haber tenido en cuenta que el Ministerio de Asuntos Exteriores de España, desde el 2 de septiembre de 2009, "recomienda vivamente evitar los desplazamientos tanto de turismo como de negocios a la República Islámica de Iran". El Ejecutivo de Zapatero tomó esta decisión tras la violenta represión de las manifestaciones de estudiantes universitarios del verano del 2009, que protestaban contra un supuesto fraude electoral en la reelección del presidente Mahmud Ahmadineyad.

Sharim leja. Percorrido pola vida de Itzjak Rabin en catro cancións.

Sharim leja

View more presentations from GZ-Israel.

Un canto por Itzjak Rabin. Deica sempre javer!

Aviv Geffen - "Cry for You" - אביב גפן - לבכות לך 1995

להקת הנחל - שיר הרעות

Itzjak Rabin - "Shir LaShalom" - Shalom K'haver

חורף 73

דו"ח רצח - שלמה ארצי
Doj Retzaj – “Informe de asasinato” - canción escrita por Shlomo Artzi.

Derradeiro discurso de Itzjak Rabin

Tel Aviv, 4 de novembro de 1995

.

Permítanme dicir que estou profundamente conmovido. Desexo agradecer a cada un de vostedes o vir hoxe aquí para oporse á violencia e manifestar o voso apoio á Paz. Este Goberno, que teño o privilexio de encabezar xunto co meu amigo Shimón Peres, decidiu darlle unha oportunidade á Paz, unha Paz que solucionará case todos os problemas de Israel. Fun militar durante 27 anos. Loitei cando a Paz non tiña posibilidades. Creo que agora si as ten, e moitas. Debemos aproveitar isto en nome de todos os que están aquí presentes, e en nome dos que non están aquí, que son moitos. Sempre crin que a maioría da xente quere a Paz e está disposta a asumir riscos pola Paz. Coa vosa presenza demostrastes, xunto con moitos outros que non viñeron, que o pobo realmente desexa a Paz e oponse á violencia.

.

A violencia erosiona os cimentos da democracia israelí, a violencia debe ser censurada e illada. Ese non é o camiño do Estado de Israel. Nunha democracia pode haber diferenzas, pero a decisión final debe tomarse en eleccións democráticas, como nas eleccións de 1992, que nos outorgou un mandato para facer o que estamos a facer. E seguiremos así. Quero dicir que estou orgulloso de que representantes dos países cos que asinamos a Paz estean presente hoxe connosco, e seguirán ao noso lado: Exipto, Xordania e Marrocos, que nos abriron o camiño á Paz. Desexo dar as grazas ao presidente de Exipto, ao rei de Xordania, ao rei de Marrocos, que enviaron aquí representantes para participar connosco na nosa marcha cara á Paz. Pero, máis que nada, nos máis de tres anos de existencia deste goberno, o pobo israelí ten demostrado que é posible facer a Paz, que a Paz abre as portas a unha economía e unha sociedade mellores, que a paz non é só unha pregaria.

.

A Paz está antes que todo nos nosos rezos, pero é tamén a aspiración do pobo xudeu, unha xenuína aspiración pola Paz. Sabemos que hai inimigos da Paz que están a tratar de ferirnos co fin de torpedear o proceso de Paz. Quero dicir, con todo, que atopamos un socio para a Paz tamén no pobo palestino. A OLP, que era nosa maior inimiga, xa non se dedica ao terrorismo. Sen socios para a paz, esta non pode existir. Esixiremos que poñan todo da súa parte para a Paz, así como nós faremos o noso, a fin de solucionar o aspecto máis complicado, máis prolongado e cargado de emocións do conflito árabe-israelí: o problema palestino-israelí. Este é un camiño cheo de dificultades e dor. Para Israel, non hai camiño sen dor, pero o camiño da Paz é preferible ao camiño da guerra. Isto dígollos como ex-militar, como un home que é hoxe Ministro de Defensa e ve a dor das familias e os soldados das Forzas de Defensa de Israel (FDI). Por eles, polos nosos fillos e, no meu caso, polos nosos netos, quero que o goberno busque exhaustivamente cada apertura, cada posibilidade de promover e lograr unha Paz global. Mesmo con Siria será posible facer a Paz. Esta manifestación debe enviar unha mensaxe ao pobo israelí, ao pobo xudeu de todo o mundo, aos moitos pobos do mundo árabe e, de feito, a todo o mundo, de que o pobo israelí quere a Paz e apoia a Paz. Por todo isto, doulles as grazas".
.

Discurso pronunciado como acto final da Manifestación en favor do Proceso de paz, celebrada na Praza Maljei Israel de Tel Aviv pouco antes de ser asasinado.

O galego que burlou o bloqueo contra Israel

Manuel Cordo (á dereita) no Centro Galego de Lisboa

O magnate galego Manuel Cordo Boullosa, fundador da petroleira portuguesa Galp, burlou o bloqueo da ONU para poder facilitar petróleo a Israel durante a Guerra do Seis Días.

O home que alcanzou en Portugal unha cima dos negocios xamais superada -chegou a ser a quinta fortuna do planeta nos anos 60, cando aínda non existía a economía global- era fillo de emigrantes galegos e, a pesar de nacer en Lisboa, criouse até a adolescencia na localidade pontevedresa de Ponte Caldelas porque os seus pais non podían gañarse o sustento na capital portuguesa. Nada máis parecido ao soño americano que a epopea de Manuel Cordo Boullosa, que con quince anos vendía carbón en botellas de queroseno para forniños polas rúas de Lisboa e tres décadas máis tarde fundara unha das maiores compañías petrolíferas (Sonap, que despois se convertería en Galp), con numerosas plantas refinadoras en África, Asia e Suramérica. Cordo foi o home que facilitou o petróleo a Israel na Guerra do Seis Días en 1967, para o que tivo que burlar o bloqueo de combustible establecido pola ONU. O seu poder en Portugal era tal que, en plena ditadura de Caetano, tiña traballando para el nun dos varios bancos que posuía en Francia ao dirixente socialista exiliado Mario Soares -que máis tarde sería presidente da República Portuguesa- e a filla do ditador. Ambos traballaban no mesmo departamento do Banco Franco-Portugués en París. Cordo Boullosa foi un dos poucos -por non dicir o único- grandes homes de negocios portugueses que permaneceron incólumes tras a revolución do 25 de abril en 1975. O magnate de orixe galega foi un gran mecenas da cultura portuguesa e posuía no Chiado, na mesma rúa que alberga a soada estatua de Fernando Pessoa, a libraría Bertrand, un establecemento de culto en toda Europa. Manuel Cordo Boullosa nunca renunciou á súa identidade galega -a pesar do pouco glamouroso que tal procedencia resultaba na señorial metrópole lisboeta- e, quizais para facelo máis evidente, obsequiou en 1988 á colonia galega en Lisboa cun fastuoso palacete que nin sequera o recinto da embaixada española é quen de facer palidecer. Ese palacio foi desde entón a sede do Centro Galego de Lisboa, que agora cumpre cen anos. O potentado portugués mantivo sempre magníficas relacións co galeguismo, especialmente con Valentín Paz Andrade, alma máter da empresa Pescanova, con quen promoveu un errado proxecto para instalar unha refinaría en Vigo nos anos 60. Conta a lenda que Cordo entraba e saía de Portugal sen pasaporte e que adoitaba impresionar aos seus convidados dicíndolles que non o tiña. "Non o necesito, ninguén mo pide -dicía-. Se realmente tivese que ter un, sen dúbida sería galego, pero como iso non é posible, pois simplemente non o teño".

Xudaísmo sefaradita mal divulgado

A região da Serra da Estrela, em concreto os municípios de Guarda, Trancoso e Belmonte, acolhe de 1 a 7 de Novembro, o primeiro Festival Internacional da Memória Sefaradita, um evento organizado pela Entidade Regional de Turismo da Serra da Estrela. Segundo o presidente deste órgão, Jorge Patrão, o “maior evento” realizado em Portugal sobre esta temática. São esperados, durante uma semana de trabalhos, cerca de 500 participantes, segundo Jorge Patrão, que refere haver várias universidades do mundo inteiro a procurarem saber mais sobre o evento. O programa inclui visitas e espetáculos evocativos do passado judaico, bem como um congresso que vai decorrer nos dias 2, 3 e 4 de Novembro no Teatro Municipal da Guarda, o palco principal desta atividade. Algo que não choca o presidente da Câmara de Belmonte, Amândio Melo, apesar de ser no seu município que reside uma das mais importantes comunidades judaicas do País, com cerca de 150 membros. “Estamos a falar de um evento regional. Só por si, Belmonte não tem força para ser falado no País e no mundo. Temos a plena consciência de que sozinhos não chegamos lá” afirma, dizendo que os três municípios onde decorre o Festival têm uma forte relação com o judaísmo, e que a principal diferença é que em Belmonte “não temos só o passado, também temos o presente”. É neste município que existe o único Museu Judaico do País, onde de resto o festival foi apresentado na quinta-feira, 7; é ali que há sinagoga; é ali que há rabino; e é ali que existe uma comunidade judaica organizada, que durante anos viveu na sombra, mas resistiu à Inquisição e hoje, de forma aberta e clara, pratica a sua religião. Por isso, para o presidente da Comunidade, António Mendes, ter um evento na Terra de Cabral seria impensável há anos atrás. “Não pensávamos que isto alguma vez fosse possível”, vinca o presidente da Comunidade Judaica de Belmonte, que diz que também “nem havia vontade da comunidade para divulgar a nossa história, pois tínhamos que nos esconder.” A abertura à sociedade que aconteceu gradualmente nas últimas duas décadas e agora é possível ver “na comunidade um prazer enorme em acolhermos este evento”, destaca António Mendes.

Uma história “mal aproveitada”Os trabalhos vão reunir estudiosos de vários pontos do globo para discutir a participação de judeus sefaraditas (nascidos na Península Ibérica) no processo de globalização, o papel do cônsul Aristides de Sousa Mendes na fuga ao holocausto, ou ainda o impacto da herança judaica no turismo. Estará ainda em debate o papel de Gracia Nassi, empresária judia portuguesa do século XVI que salvou centenas de cristãos-novos e marranos da morte e das perseguições anti-semitas. Gracia Nassi será homenageada durante o congresso no dia 3.Nos dias 5, 6 e 7 o programa passa por outros pontos de referência judaica em Castelo de Vide e Lisboa. “A região tem uma grande herança judaica. A aposta feita neste patrimônio culmina no Primeiro Festival da Memória Sefaradita Portuguesa”, explica Jorge Patrão, presidente da TSE. “É o maior evento do gênero no nosso País, acerca de uma história vastíssima, mal aproveitada turisticamente e mal explicada culturalmente”, acrescenta, com a expectativa de que se sigam outras edições da iniciativa, “mas sempre a crescer”. Este evento irá, segundo Patrão “ultrapassar as fronteiras da região”. “Será mais fácil crescer na segunda edição” acredita o líder da Turismo Serra da Estrela, que elogia o papel de Belmonte na preservação de uma identidade” que queremos mostrar que ainda existe em Portugal. Pena é que outros municípios não tenham conseguido fazer o mesmo” afirma. Embora diga que “outro municípios, como o Sabugal, estão a começar a fazer levantamentos neste âmbito e também temos reuniões marcadas para tentar avançar com uma rede de judiarias a nível nacional”, destaca Jorge Patrão.O Museu Judaico de Belmonte, as rotas de antigas judiarias na vila, na Guarda e em Trancoso, o azeite, vinho e queijos kosher produzidos na Beira Interior são algumas das marcas vivas na região destacadas por aquele responsável. Como referência, a TSE refere que, em 2009, o Museu Judaico de Belmonte recebeu 17 840 visitas, mais 16 por cento que no ano anterior. “Dez por cento dos visitantes eram judeus oriundos de países como Israel, Estados Unidos da América, Brasil e Canadá”, refere Jorge Patrão.

Cavaco Silva na Comissão de Honra

Da Comissão de Honra do Festival fazem parte Cavaco Silva, Presidente da República, Ehud Gol, Embaixador de Israel em Portugal, a ministra da Cultura, Gabriela Canavilhas e rabinos de Nova Iorque e Londres. Também o Alto Comissário da ONU para os refugiados, António Guterres, já enviou mensagem de boa sorte para o evento.Presentes na apresentação, o comandante da Guarda, Joaquim Valente, lembrou o que era “a judiaria da Guarda há anos atrás e o que é hoje”, evocando o papel da autarquia na recuperação de alguns imóveis. “Tem havido uma onda de recuperação como nunca houve” assegura. Já o prefeito de Trancoso, Júlio Sarmento, revelou que o futuro Centro de Estudos Isaac Cardoso deverá ver as obras iniciarem-se este mês, ou em Novembro, sendo mais uma estrutura importante para a temática do judaísmo. “É um investimento de um milhão e 200 mil euros. Espero que se torne em mais um local de culto para os judeus” frisa, dizendo que é importante “dar escala” a esta oferta turística. Algo que, segundo Jorge Patrão, “não é fácil” tendo em conta que na região “não existe um aeroporto”.

A Loto de Israel repite números

13, 14, 26, 32, 33 e 36 saíron onte, repetindo o sorteo de 21 de setembro. Tres apostadores van dividirse o premio, equivalente a 1,9 millóns. Os seis números gañadores da Loto en Israel foron exactamente os mesmos dos sorteados hai un mes, informou este domingo (17) o xornal on-line "Y-Net". Os números 13, 14, 26, 32, 33 e 36 saíron o día 16 de outubro, repetindo o sorteo de 21 de setembro - un resultado considerado estatisticamente improbábel. Tres apostadores levaron, agora, o equivalente a 1,9 millóns de shekels. O día 21 de setembro non houbo acertantes. A dirección da Loto israelí pensou, a principio, que se trataba dun erro técnico. Mais, tras a pertinente verificación, confirmou o resultado.

Keeping The Kibbutz

KEEPING THE KIBBUTZ: Trailer from Eidolon Films on Vimeo.

Máis información sobre o documental: www.keepingthekibbutz.com

Israel celebra o centenario dunha das súas bandeiras: o 'kibbutz'

Por Sal Emergui

Guysen International News
17 outubro 2010

.

O primeiro ministro israelí, Benjamin Netanyahu, levouse hoxe ao seu Goberno de excursión e homenaxe. A reunión semanal do Executivo celebrouse no vello patio do primeiro 'kibbutz', Degania, creado en outubro de 1910, preto do Lago Kinneret. Deste xeito, o Goberno conmemora o centenario destas famosas comunidades agrícolas de inspiración socialista e sionista, fundamentais na creación, historia e identidade de Israel. Á marxe de afirmar que o Líbano se está convertendo con rápidez nunha sucursal máis de Irán -por mor da recente visita do presidente iraniano, Mahmud Ahmadineyad, a ese país- Netanyahu afirmou que "Israel debe moito aos pioneiros do 'kibbutz', persoas de pensamento e acción que madrugaban para traballar as súas terras e defendelas". Desde que Degania fora creado por xudeus procedentes da Europa do Leste hai 100 anos, millóns de persoas (israelís e estranxeiros) viviron a experiencia dun 'Kibbutz'. Mozos chegados de todos os recunchos do mundo tiñan o obxectivo de coñecer de preto a comuna israelí (sen diferenzas de soldos ou condicións) e de paso, colleitar laranxas ou coidar vacas. Entre eles, por exemplo, Bob Dylan, Jerry Seinfeld ou Leonard Cohen.

.

Os mozos de Degania lembran que os seus avós non esquecen a visita dun ilustre científico chamado Albert Einstein. Ou que o segundo neno nado nese 'Kibbutz' foi Moshe Dayan, posteriormente xeneral e ministo de Defensa. Os seus pais chamáronlle así en homenaxe ao primeiro membro do 'Kibbutz', Moshe Barsky, morto nun ataque árabe nas portas de Degania. O 'kibbutz' instalouse en terras compradas a unha aldea beduina. Hai moitas décadas e tras estudar na escola secundaria agrícola de Ben Shemen, un ambicioso e descoñecido Simon Peres converteuse nun dos fundadores do 'kibbutz' Alumot. En calidade de presidente de Israel, Peres homenaxeou hai unhas semanas aos 'kibbutzim' ante a asemblea xeral de Nacións Unidas en Nova York: "Na miña mocidade fun membro dun 'kibbutz' cultivando unha terra pobre. Había carne só unha vez á semana, pero non sempre", lembra Simon Peres. "Tiña, como todos os membros, dúas camisas e dous pares de pantalóns. Había un terceiro par de pantalóns: feitos de franela, reservados só para noivos. Tiven a sorte de vestilos durante dous días completos durante a miña voda. O prato principal, no 'kibbutz', era a berenxena. Había carne só unha vez á semana, pero non todas as semanas. Non existía diñeiro privado e había moi pouco diñeiro colectivo", lembra o veterano político. Os 'kibbutzim' (plural de 'kibbutz' en hebreo) viviron unha enorme transformación.

.

Dunha idea rebelde ao capitalismo, baseada na vida comunal e nada especulativa pasouse a un filtreo obrigado cos novos tempos. A crise económica dos 80 oficializou a revolución. Era cambiar ou desaparecer. Por exemplo, permitindo a propiedade privada como un vehículo ou unha lavadora. Ter un coche particular no 'kibbutz' era visto antes como un pecado para unha comunidade basicamente socialista. O propio Peres non imaxinase cando estaba en Alumot que hoxe máis de 20 'kibbutzim' están rexistrados nas Bolsas de Londres, Nova York e Tel Aviv con vendas anuais por valor de 7.000 millóns de euros. O 'kibbutz' -con todos os seus adiantos en agricultura, tecnoloxía e enerxías alternativas- supón un 10% da produción industrial israelí. O seu símbolo, Degania, votou hai tres anos a favor dunha privatización parcial. A idea de compartilo todo parece hoxe afastada. De feito, dos 270 'kibbutzim' de Israel, só 80 considéranse aínda compartidos ou "completamente colectivizados". O resto adoptou diversos modelos que combinan a idea orixinal de granxa comunitaria coas novas dinámicas e ambicións. Moitos se salvaron da créba grazas ao turismo rural. Zeev Shor, secretario xeral do chamado movemento 'kibbutziano', afirma: "Hoxe en día e tras superar varias crises, o 'kibbutz' é unha sólida columna social e económica que atrae a cada vez máis xente nova que busca unha alternativa solidaria". Lembra que a pesar de todos os cambios, o 'kibbutz' "aínda representa unha idea válida e moitos campos como a educación ou a saúde, diríxense de forma completamente igualitaria e colectiva". A nivel político, este movemento identificouse coa esquerda e, en concreto, co partido laborista. Dos 270 'kibbutzim', 123 establecéronse xa antes da independencia de Israel no ano 1948. O 75% deles atópanse no deserto do Neguev (sur) e na Galilea (norte). En 190 'kibbutzim' hai salarios diferenciais entre os seus membros. Aínda que o dato que máis satisfai aos seus dirixentes é que no últimos tres anos, rexistráronse 3.000 novos membros. A súa chegada é moito máis importante para o futuro do 'kibbutz' como forma de vida que a puntual visita hoxe da trintena de ministros.

A raíz do conflito

Por Ari Shavit

Haaretz - 13.10.2010

.
A esixencia de recoñecer a Israel como o Estado-nación do pobo xudeu é lexítima. Hai sete razóns para iso.
.
Primeira razón: É por iso polo que nós viñemos e estamos aquí. O obxectivo supremo do sionismo como movemento de liberación nacional é que na Terra de Israel o pobo de Israel teña o seu fogar nacional recoñecido pola lei das nacións. Todos aqueles que non crean no dereito de autodeterminación do pobo xudeu son racistas. Aqueles que non comprenden que o fogar nacional do pobo xudeu debe ser recoñecido internacionalmente son uns tolos e uns idiotas. Sen o recoñecemento de Israel como o Estado-nación do pobo xudeu, a empresa sionista pendería dun fío.
.
Segunda razón: Este é o corazón ou a raíz do conflito. O conflito israelí-palestino derívase do feito de que durante un século, o movemento nacional xudeu e o movemento nacional palestino negáronse a recoñecerse o un ao outro. En 1993, Israel recoñeceu ao pobo palestino e os seus dereitos. Pero até o día de hoxe os palestinos non recoñeceron ao pobo xudeu e os seus dereitos. Ese é o gran fracaso dos Acordos de Oslo e o que interrompeu o proceso de paz desde o principio. Para que unha verdadeira paz prevaleza neste país, ten que haber paz entre a Estado-nación árabe dos palestinos e a Estado-nación xudeu de Israel.
.
Terceira razón: A avalancha deterase. Nos últimos 20 anos, un grave proceso estivo en marcha e desenvolvéndose. Mentres Israel continúa recoñecendo cada vez máis os dereitos dos palestinos, os dereitos dos seus propios cidadáns atópanse cada vez máis cuestionados e derrogados. As súas concesións ideolóxicas non van en beneficio de Israel, senón na súa contra. Cando o Israel de Ehud Olmert (as maiores concesións nunha oferta de paz iasraelí) vese menos lexitimado que o Israel de Yitzhak Shamir (o inmobilismo en estado puro), non existe ningún verdadeiro incentivo para seguir continuando por ese camiño. Só o recoñecemento de Israel como o Estado-nación do pobo xudeu deterá a avalancha e creará unha lexitimidade mutua, israelí e palestina.
.
Cuarta razón: Porase fin á demanda dun dereito de retorno. Os palestinos seguen reclamando o dereito a regresar aos seus fogares, aldeas e cidades dentro da soberanía de Israel, unha demanda cuxa satisfacción significaría a morte do Estado dos xudeus. Como a esixencia dun retorno está no corazón do espírito nacional palestino, non pode abandonala. Con todo, o recoñecemento de Israel como a Estado-nación do pobo xudeu pode liberar a ambas as partes da trampa: equilibrarase e freará esa demanda e neutralizarase a súa natureza explosiva.
.
Quinta razón: Haberá un punto de inflexión na conciencia do mundo árabe musulmán. A razoable relación que hoxe existe entre Israel e os países árabes moderados está na corda frouxa. Estes países aceptan a Israel como un feito, pero non como unha entidade lexítima. O recoñecemento de Israel como o Estado-nación do pobo xudeu deixará claro aos habitantes de Marrakech, Alexandría e Bagdad que Israel non é un implante externo temporal, senón unha parte inseparable do Oriente Medio. Os árabes deben de recoñecer a lexitimidade do estado xudeu soberano.
.
Sexta razón: As nosas relacións coa Europa cristiá poderán resolverse. A día de hoxe, Europa non resolveu o seu complexo xudeu. O recoñecemento de Israel como o Estado-nación do pobo xudeu tamén significaría o recoñecemento europeo da súa responsabilidade moral pola súa persecución dos xudeus durante séculos. O continente europeo, que practicamente diezmou ao pobo xudeu no século XX, aseguraríase así o dereito dese pobo á vida.
.
Sétima razón: Vainos tranquilizar. O desexo básico dos xudeus israelís é o seu desexo de posuír un fogar. O recoñecemento explícito de que Israel é o fogar do pobo xudeu reforzará a nosa vontade á hora de asumir riscos e saír dos territorios. Só o recoñecemento dun fogar nacional xudeu permitirá de forma rápida e pacífica establecer un fogar nacional palestino.
.
Un apunte final: A demanda de que Israel sexa recoñecido como un Estado xudeu non pode facerse sen o mantemento dun verdadeiro compromiso de Israel coma unha democracia. Esa demanda non pode ser solicitada dunha maneira racional por un estado representado por Avigdor Lieberman. Sen asegurar a plena igualdade de dereitos para o non xudeus en Israel, o Estado-nación xudeu non se sosterá.
.
Na actualidade, o goberno de Israel non pode esperar que os palestinos fagan o que lles require. Con todo, a comunidade internacional debe contribuír ao proceso de paz, clara e inmediatamente, cun recoñecemento de Israel como a Estado-nación do pobo xudeu. Dito recoñecemento podería acabar coa crise provocada pola conxelación da construción e relanzar un verdadeiro proceso de paz. Cando o proceso chegue a bo termo, unha demanda similar faríase aos palestinos. Os nosos socios para a paz deben entender que a roca ou fortaleza da existencia de Israel non é o túnel do Muro Occidental, senón a Estado-nación democrático do pobo xudeu. Ao final, non hai outra maneira: dous estados nacionais para dous pobos maltratados

Queimando libros

Yaakov Kirschen, de drybonesblog.blogspot.com

Traducido por Daniel Schwarz

A evolução dos kibbutzim

A evolução dos kibbutzim
Nahum Mandel / Especial para ASA
.
O movimento kibbutziano está comemorando cem anos de existência!
Ninguém compara uma pessoa de cem anos com o bebê (ou o feto) que era quando nasceu… Não entendo como pessoas sensatas e racionais se admiram de que o kibutz de hoje seja diferente do que era há cem, 50, 10 anos atrás! Esse pensamento é um disparate: até rochedos mudam com o tempo, devido à erosão, por exemplo. O kibbutz é um organismo vivo, orgânico, que nasceu, cresceu e se desenvolveu. Lamento desiludir os que pensam que está para morrer – está vivinho da silva! Como disse nosso Lavoisier antes de perder a cabeça na guilhotina: “Na natureza nada se cria, nada se perde, tudo se transforma”, inclusive o kibutz.

Em minha última visita ao Brasil, me encontrei com muitos ex-kibbutznikim que me interrogaram com avidez nostálgica: “O que está acontecendo nos kibutzim? Já não são o que eram...” Pois é naturalíssimo!!! O que eles esperavam? Que o kibbutz das décadas de 1950-60 fossem embalsamados como múmias e depositados em museus?

Uma pequena observação: imagino que a maioria de meus interlocutores, quando jovens, teve contato com o marxismo e devem recordar-se de que a superestrutura é função da infraestrutura e, quando esta muda, ela (a ideologia, a cultura etc.) também muda. O kibutz não é uma exceção. Não pretendo historiar o que se passou nos kibutzim durante o último século. Necessitaria escrever um livrão enorme... Realmente comecei (em hebraico) a relatar o que recordo de minha experiência pessoal durante mais de 60 anos. Completei 50 capítulos (até a atualidade), mas não creio que o livro já esteja em condições de ser divulgado. Necessita ser lapidado, e até muito.Em todo caso, para não me esquivar do tema, relatarei uma pequena lista das transformações mais importantes, ao meu ver:

- No começo, somente solteiras e solteiros eram aceitos no kibbutz. Quando o kibbutz se estabeleceu melhor, em especial economicamente, surgiram as primeiras famílias, e depois vieram crianças. Tudo natural.

- No princípio, as roupas dos haverim, depois de lavadas, eram arrumadas no depósito (“comuna”) – quem precisava de alguma veste, ia escolher. A particularização das roupas, numerando-as, foi uma verdadeira revolução conceitual-ideológica.
- A introdução da chaleira elétrica particular no quarto dos haverim (cada residência tinha então um único quarto, sem quitinete nem banheiro) abalou os alicerces ideológicos do kibutz e causou maior fenda que a queda dos muros de Berlim. Depois dela, as residências dos haverim foram invadidas por um dilúvio de aparelhos eletrônicos: rádio, televisão com tela a partir de 42", computador, condicionador de ar, geladeira, frigideiras, fogão elétrico e de micro-ondas, lava-louças, aspirador de pó, e desculpem ter esquecido muitos outros. Devo observar que a autorização do uso de chaleira particular requereu a convocação de um Congresso Nacional dos kibutzim em Israel.

- A construção de banheiros nas moradias dos haverim e o consequente fim dos banheiros coletivos foi um terremoto ideológico no kibutz. Os banheiros de zinco tinham suas vantagens.

- O pernoite das crianças na casa dos pais provocou antes de mais nada uma crise econômica devido à premente necessidade de acrescentar dezenas e centenas de quartos às residências dos pais.
- A decisão de que cada membro do kibbutz passe a se responsabilizar pelo seu sustento faz com que no nosso kibbutz, por exemplo, metade dos que trabalham sejam assalariados fora dele.

- Finalmente, a particularização das verbas dos haverim (as propriedades coletivas continuam coletivas) revolucionou a estrutura organizacional do kibbutz. Quase todas as comissões desapareceram. Os membros não dependem mais de comissões, cada um resolve por si o que fazer com o que possui. Na minha humilde opinião, esta é a transformação mais importante que aconteceu!! Finalmente, o kibbutz se tornou uma sociedade coletiva democrática, de membros independentes e livres, donos de seus destinos! Se me perguntassem qual, na minha opinião, é a mudança mais impressionante que ocorreu no kibutz, eu diria: a paisagem. Até uns poucos anos atrás, o orgulho do kibutz era a sua vegetação (árvores, arbustos e, principalmente, o seu enorme gramado). Hoje, nosso kibbutz é um verdadeiro estacionamento de carros – uns 150 carros particulares de haverim + uns 50 carros do kibutz + carros de visitantes. Além destes, há estacionamento para uns 200 carros de pais de fora do kibbutz, que diariamente trazem filhos (desde um ano de idade até o fim do sexto ano primário) para estudar nas nossas escolas. Ao lado de nossas Águas Termais, há estacionamento para ônibus e carros que trazem de mil a 1500 clientes por dia!

Sei da enorme curiosidade que desperta a pergunta se o kibutz ainda é kibutz! Acalmem-se: é! Mais do que nunca. Na verdade, não se pode mais inquirir sobre “kibutz”, e sim sobre “os kibutzim”, pois não existem dois kibbutzim idênticos. Cada kibutz tem sua própria “personalidade”, sua organização interna e seus estatutos, que devem ser aceitos e registrados na autoridade estadual controladora das organizações coletivas e cooperativas de Israel. São perto de 300 kibbutzim. Querendo referir-se a kibutz, deve-se definir antes “qual”, para não falar bobagem. O que é relevante para o nosso kibutz não o é para os nossos kibutzim vizinhos. Pessoalmente, sou feliz no meu kibutz. Ele é bonito, acolhedor, a relação entre os membros é amigável e correta. Há pouco adicionaram 20 metros quadrados em minha residência. A verba que recebo como aposentado (com 83 anos de idade, por enquanto...) é mais do que suficiente para minhas necessidades e o financiamento de meus hobbies (maluquices) – câmaras fotográficas e computador. Ainda conseguimos, eu e minha cara-metade, economizar para sair anualmente de férias. De dois em dois anos damos um pulinho ao estrangeiro: no ano passado, estivemos no Brasil, e nosso próximo objetivo é algum país europeu, se estivermos em condições físicas... Sempre almejei visitar a China, mas quando tinha as forças, não tinha recursos – agora que tenho recursos, não tenho forças. C’est la vie!
Por favor, não considere este um artigo de propaganda. Ninguém me pagou para escrevê-lo .

* Nahum Mandel (http://www.gaash.co.il/~nahummandel) é membro do kibbutz Gaash (entre Tel-Aviv e Natania), onde vive desde 1951..

Guerra limpa?

Por Afonso Vázquez-Monxardín *

La Región - 12/10/2010

.

Segundo contan algúns expertos, empezou unha nova guerra. Limpa. Calada. Sen estouridos. Sen nenos queimados. Sen recrutas mortos no mellor da vida. Sen bombas de napalm, de fragmentación, de radioctividade, sucias, como se puidese haber bombas limpas. Nesta guerra de novo estilo, nin se sabe ben quen combate e ninguén do común sabe exactamente cando empezou. Seica faoi a cousa alá por mediados de 2009, pero non é seguro. Esta guerra radicalmente nova baséase na absoluta dependencia que temos ?non é un futurible senón un presente temible- do mundo da informática. ¿Lembran ter chegado a un banco co caixeiro fóra de servizo e cos ordenadores 'caídos' e sen poder sacar cartos? ¿Nunca lles pasou nos seus traballos estar un día ou dous bloqueados porque os sistemas informáticos centralizados non funcionaban?Pois a arma chámase 'Stuxnet' e o obxectivo, á vista do visto, parece ser Irán. En agosto deste ano, alí había, segundo Symantec, coñecida empresa antivirus, 62,867 ordenadores infectados, a inmensísima maioría dos infectados no mundo. Para que se fagan unha idea, en Alemaña, por exemplo, só había 15. E seguramente estes en relación coa empresa Siemens, pois o virus é, para que nos entendamos, é unha especie de complicadísimo troiano que ataca o software que fabrica esta empresa para a xestión de procesos industriais e permite controlar desde o exterior os mesmos. Non é pois unha 'arma de destrución masiva' que afecte vía rede a todos os ordenadores persoais dun país ou algo parecido, ou aos ordenadores de bancos, colexios, etc. nada máis lonxe dese obxectivo. Seica ataca só aos involucrados en procesos industriais. E, curiosa e significativamente, aos que teñen que ver co programa nuclear iraní. De aí que se producise unha ralentización recoñecida polo propio Irán na produción do combustible nuclear para as súas centrais, cuxos usos pacíficos declarados non deben ser moi compartidos polos creadores do tal 'Stuxnet'. Non cómpre ser especialmente listo para pensar quen pode estar detrás do tal virus. Segundo parace, tampouco foi casual que os radares sirios fallasen estrepitosamente o día 6 de setembro de 2007 xusto cando uns avións israelís se dirixían a eliminar as instalacións nucelares de Dir a-Zur. Contan que dada a complicación técnica do actual 'Stuxnet' este non se podería construír sen unha grande infraestrutura tecnolóxica por detrás de importancia tal que só estaría ao alcance das primeiras potencias. Ademais, parece que un dos ficheiros do virus se chama Hadasá, o nome hebreo de Esther, a raíña xudía de Persia que liberou ao seu pobo do exterminio decidido polo seu home, o rei persa Asuero. En calquera caso, dáme o corpo que debe haber alguén nun tobo no deserto do Neguev que saiba do tema e que estea sorrindo, aínda que preocupado e traballando. Pois se a cousa ten que ser, mellor así que con lume e sangue, claro. Guerras modernas. Cousas curiosas.
* Afonso Vázquez-Monxardín é socio de AGAI

A dose de verdade de Avigdor Lieberman

Por David Hornik

The American Spectator
.

Non é de estrañar que o seu discurso na Asemblea Xeral das Nacións Unidas de Avigdor Lieberman, ministro de Asuntos Exteriores israelí, fóra condenado polos delegados palestinos saíndo da sala durante a súa intervención.
.

O diario israelí de esquerdas Haaretz publicou un artigo afirmando que os xudeus de EEUU estaban "indignados e avergoñados" con el. A activista pacifista Seymour Reich afirmo que: "Se Lieberman non pode manter as súas opinións persoais para si mesmo, debía renunciar á súa presenza no gabinete", e un "líder" anónimo foi citado dicindo: "Cada vez que... Lieberman expresa o seu escepticismo sobre as posibilidades de conseguir a paz, socava a credibilidade do Goberno de Benjamin Netanyahu".
.

En Israel, entre os comentaristas destacados que denunciaron o seu discurso estaba Ron Ben-Yishai, no Yediot Aharonot, o diario máis grande do país. Nun artigo chamado "É o momento de botar a Lieberman (do goberno)", Ben-Yishai, que polo xeral escribe sobre asuntos militares e é a miúdo bastante consciente da realidade, acusa amargamente a Lieberman de mostrar "descaro (chutzpah) e desdén" cara a Netanyahu, "socavando a imaxe de Israel como estado democrático e progresista", e "concedendo unha vitoria diplomática" ao presidente da Autoridade Palestina, Mahmoud Abbas. Os ministros do partido Laborista que forman parte da coalición de Netanyahu tamén criticaron o discurso.
.

Agora ben, que é o que realmente (de malo) dixo Lieberman?

Unha lectura atenta do discurso non revela nada moral ou intelectualmente inaceptable.
Despois das bromas de apertura, Lieberman preguntou: "por que durante os dezasete anos que transcorreron desde que asinamos os Acordos de Oslo non chegamos a un acordo global que signifique o fin do conflito cos palestinos?"
Logo fixo alusión a que "a opinión predominante é que o conflito palestino-israelí é o corazón da inestabilidade en Oriente Medio", sinalando que:
"Máis do 90% das guerras e das vítimas das guerras da rexión desde a Segunda Guerra Mundial non foi resultado do conflito palestino-israelí e non están en absoluto relacionadas con Israel, derivándose máis ben de conflitos que afectan aos propios musulmáns ou a conflitos entre os estados árabes. A guerra Irán-Iraq, a guerra do Golfo, as guerras internas do Iemen, o Norte contra o Sur, as atrocidades ocorridas en Hamma por parte do propio goberno de Siria, e as guerras de Alxeria e o Líbano, son só algúns exemplos dunha lista que segue e segue".

Nada malo até aquí, non cren? Eu podería dicir o mesmo.
Lieberman referiuse posteriormente á segunda "deficiente argumentación ou explicación" do conflito palestino-israelí, a saber, "a chamada ocupación, é dicir, os asentamentos en Judea e Samaria, e os propios colonos". Así, sinalou:
"En primeiro lugar, toda Judea, Samaria e Gaza estiveron baixo control árabe durante 19 anos, entre 1948 e 1967. Durante eses 19 anos ninguén tratou de crear un Estado palestino. Os acordos de paz con Exipto e Xordania lográronse a pesar da presenza de asentamentos. E o contrario tamén é certo: evacuamos vinteun florecentes asentamentos de Gush Katif [en Gaza], e transferimos a máis de 10.000 xudeus e, a cambio, temos a Hamas no poder e miles de mísiles sobre Sderot e o sur de Israel". Unha vez máis, todo bastante preciso e acertado.
Lieberman proseguiu:
"O outro argumento equivocado é a afirmación de que a cuestión palestina impide conformar unha fronte internacional forte contra Irán... En verdade, a conexión entre Irán e o conflito palestino-israelí é precisamente á inversa. Irán pode existir sen Hamas, a Yihad Islámica e Hezbolá, en cambio, esas organizacións terroristas non poden existir sen Irán... Na procura dun acordo duradeiro cos palestinos... hai que entender que, en primeiro lugar, a cuestión iraniana debe ser resolta". Agregando que "esta non é unha condición suficiente, pero con todo é totalmente necesaria", Lieberman novamente acertou.
A continuación, chegaron pola súa banda algunhas observacións que, efectivamente, apártanse das posicións -recentemente expresadas por Netanyahu. Referíndose aos conflitos subxacentes nos "problemas emocionais" ocasionados pola "absoluta falta de confianza entre as partes", Lieberman afirmou:
"Debemos centrarnos en dar cun acordo a medio prazo, algo que podería levar unhas poucas décadas. Temos que xerar unha nova xeración que desenvolva unha maior confianza mutua e non se vexa influído por extremistas e polas mensaxes de incitación. Como sucede noutras partes, onde hai dúas nacións, dúas relixións e dúas linguas competindo en reclamacións sobre a mesma terra, existe fricción e conflito. Innumerables exemplo confirman isto, xa sexa nos Balcáns, o Cáucaso, África, Extremo Oriente e Oriente Medio. Cando a separación efectiva sexa efectiva, o conflito ou ben foi evitado, ou se reduciu drasticamente ou se resolveu finalmente. Consideren o caso das antigas repúblicas iugoslavas, a escisión de Checoslovaquia e a independencia de Timor Oriental. Polo tanto, o principio reitor dun acordo sobre o estatuto final non debe ser "terra por paz", senón máis ben un intercambio de territorio xa poboado. Quero ser moi claro: non estou a falar en absoluto de transferir poboacións ou de polas en movemento, senón de como mover as fronteiras para reflectir mellor as realidades políticas e demográficas. Isto non é unha idea extraordinaria, nin desexa ser unha política polémica. É unha verdade empírica".

Unha vez máis, este é un pensamento razoable sobre o conflito palestino-israelí, ben conectado co terreo e fóra do habitual. É incompatible co que Netanyahu estivo dicindo ultimamente en dous aspectos: o primeiro ministro declarou de maneira optimista que un acordo cos palestinos pódese alcanzar dentro dun ano, e aceptou aparentemente a paradigma dominante de "terra por paz", agora considerado sobre a base das fronteiras de 1967. Con todo, a reacción de Netanyahu ao discurso do seu subordinado foi moi leve. A súa oficina dixo que o discurso de Lieberman non foi coordinado con el, e que "o primeiro ministro é o que dirixe as negociacións en nome do Estado de Israel. As cuestións relacionadas co proceso de paz serán discutidas e aprobadas na mesa de negociación, non noutro sitio". Foi un distanciamento, pero non un rexeitamento, e a pregunta é por que.
.

Unha cousa a salientar é que Lieberman non é do Partido Likud de Netanyahu, senón que pola contra é o líder do seu propia partido, o Yisrael Beiteinu. Como tal, e no sistema parlamentar de Israel, a independencia de Lieberman con respecto a Netanyahu podería ser vista como menos irritante. Este, con todo, é un detalle que non pode ser apreciado no estranxeiro. Tamén se menciona o desexo de Netanyahu de evitar maiores rozamentos e problemas na súa coalición, e mantela o máis estable posible para proseguir co proxecto do que está a cargo, por tanto non reacciona tan bruscamente ao aparente desafío de Lieberman. Pero pode ser tamén outro factor en xogo.
.

Poucos observadores cren que Netanyahu sexa en realidade un converso ás opinións politicamente correctas sobre os conflitos de Israel coa súa contorna. O máis probable é que o seu achegamento á cuestión palestina estea dirixido a xestionar a presión incesante do presidente de EEUU, para quen este conflito é unha especie de obsesión, e ao que no seu recente discurso na ONU dedicoulle dez parágrafos en comparación cos dous dedicados ao terrorismo internacional e á ameaza iraniana respectivamente. Ben podería ser que tamén para Netanyahu as palabras de Lieberman foron un sopro de aire fresco. A fin de contas aguén ten que dicir a verdade.

Lieberman insta a Moratinos e Kouchner a non entrometerse no proceso de paz

O ministro de Asuntos Exteriores israelí pide aos seus homólogos español e francés que resolvan outros conflitos diplomáticos antes de "dar leccións"
El País - Jerusalem - 11/10/2010

.
O ministro de Exteriores de Israel, Agvidor Lieberman, pediu este domingo aos seus homólogos de España e Francia, Miguel Angel Moratinos e Bernard Kouchner, respectivamente, a que "resolvan todos os problemas de Europa" en lugar de "dar leccións" no proceso de paz de Oriente Próximo. "Parece que todos os fracasos da comunidade internacional para solucionar diferentes crises internacionais traduciuse nun intento para compensar eses erros tratando de conseguir nun ano un acordo entre israelís e os palestinos", dixo o político israelí durante a reunión mantida na capital israelí con Moratinos e Kouchner. Ambos inciaron este domingo unha xira por Oriente Próximo para apoiar o proceso de paz, que se reactivou en setembro. Salvo no caso do ministro de exteriores israelí, as autoridades israelís tiveron boas palabras para este xesto franco-español. Lieberman enumerou as materias pendentes aos que se enfrontan a diplomacia da Unión Europea, como Chipre, Somalia, Georhia, Corea, Afganistán, Serbia ou Kósovo. Lieberman tamén axitou o recuero do nazismo ao mencionar as concesións que os réximes europeos tiveron con Adolf Hitler antes, de decidirse a declarar a Segunda Guerra Mundial. "En 1938, a comunidade europea decidiu compracer a Hitler en lugar de apoiar a Checoslovaquia, e sacrificouna sen gañar nada a cambio", indicou Lieberman. Para o politico, o sucedido entón xustifica a súa estratexia: "Non seremos a Checoslovaquia de 2010. Garantiremos a seguridade de Israel". "Non espero que liquidedes todos os problemas do mundo, pero si que resolvades os problemas vosos en Europa antes de vir aquí a darnos leccións de como liquidar os nosos problemas. Despois de que arranxedes os problemas no Cáucaso, nos Balcáns ou en Chipre, vide a nós. Entón estarei disposto a escoitar o voso consello", comentou Lieberman. Moratinos e Kouchner desprazaranse hoxe, luns, a Ramallah (Cisxordania) para ver ao primeiro ministro palestino, Salam Fayyad. A continuación, teñen previsto un encontro conxunto en Amán co presidente palestino, Mahmud Abbas, e co rei Abdalá II de Xordania. Segundo recolle Jerusalem Post , ambos se mostraron "optimistas".

.
Un líder escéptico
.

Non é a primeira vez que Lieberman mostra as súas dúbidas dobre o proceso de paz. O líder do partido Israel Beiteinu, que comparte goberno co Likud do primeiro ministro Benjamin Netanyahu, mostrouse moi escéptico sobre o resultado das conversacións coa Autoridade Palestina. Isto aumentou as súas diferenzas con Netanyahu. O mes pasado, durante un discurso ante a ONU, Lieberman presentou un borrador relativo ao posible traspaso de poboacións e territorios, como parte dun hipotético acordo de paz entre israelís e palestinos. Baixo esta proposta, parte dos árabes que viven en Israel serían trasladados ao novo Estado palestino sempre que se evacuasen os asentamentos xudeus en Cisxordania.

Séneca en Auschwitz

Israel: deserto e alta tecnoloxía

Revista capital

View more documents from GZ-Israel.

Israel no pasado

Natan Sharansky é recibido no aeroporto Ben Gurion polo primeiro-ministro Yitzhak Shamir e polo ministro de Asuntos Exteriores Shimon Peres, no dia en que fai a súa aliyah para Eretz Ysrael. Decorria o ano de 1986. Sharansky foi escritor, activista dos dereitos humanos e preso político, tendo pasado oito anos nun Gulag soviético. Despois da chegada a Israel estivo ligado ao movemento sionista e á política, foi eleito deputado e participou en varios gobernos. Abandonada a política, asumiu en 2009 a Presidencia da Axencia Xudaica, cargo que ocupa até hoxe. Natan Sharanshy ten actualmente 62 anos e vive na capital de Israel, en Jerusalém.

Tirado de Lisboa-Tel Aviv

Imaxes do campo de concentración de Gaza

O meu nome é Daniel Pearl

.

Texto da conferencia Ppronunciada onte día 7 de outubro en Washington en agradecemento ao premio Daniel Pearl que outorga a Anti-Defamation League.

.

Por Pilar Rahola

www.pilarrahola.com

.

.

O meu nome é Daniel Pearl.
Estimados amigos do ADL, bos días.
Sen dúbida, El debe ter medo. Mira á cámara, pero cara a onde mira?, Quizais cara á súa familia, a súa memoria ancestral, a súa identidade? Ou quizais mira máis aló, cara ao futuro crebado, o ventre da muller que ama, o fillo que nunca coñecerá? As súas últimas palabras? "My name is Daniel Pearl. I am a Jewish American from Encino, California USA". Hoxe é 1 de febreiro de 2002, ten 38 anos e está a piques de ser brutalmente asasinado. "My father's Jewish, my mother's Jewish, I'm Jewish" O iemení que o decapitará tardará case dous minutos en cortarlle a cabeza. Empezará moi amodo, baixo a orella, para segar as cordas vocais e impedir o berro. "My family follows Judaism. We've made numerous family visits to Israel" A partir de aquí, o relato brutal dun asasinato cuxos detalles, descritos maxistralmente por Bernard Henry-Levi, arrepiarían ao propio inferno de Dante. A vítima convertida en metáfora da beleza da vida. O asasino, símbolo puro do ser humano sen alma, da humanidade derrotada. Quen o converteu nun monstro? "Back in the town of Bnei Brak there is a street named after my great grandfather Chaim Pearl who is one of the founders of the town". E todo acabaría. As súas esperanzas, os seus amores, os seus soños. "My name is Daniel Pearl" E o verdugo mostrará triunfalmente á cámara a súa cabeza curtada, coma un trofeo.

.
Grazas.
.

Ante todo grazas por este emotivo día, que me compromete máis aló da dúbida, da debilidade e do medo. Recibir o premio que leva o nome de Daniel Pearl é algo máis que unha extraordinaria honra, é unha responsabilidade. Chámome Pilar Rahola, nacín na vella Sepharad, en Catalunya, de familia católica, son de esquerdas e son xornalista. Pero como loitadora dos dereitos civís, e como xornalista que busca a verdade informativa, eu tamén me chamo Daniel Pearl, nacín en Encino e son xudía. Todos os que amamos a civilización, todos aqueles que concibimos o mundo baixo os valores da modernidade, somos e seremos sempre Daniel Pearl. Porqué máis aló das nosas diferenzas ideolóxicas, relixiosas ou culturais, formamos parte dunha herdanza cívica que nos compromete coa democracia. E a esa herdanza declaráronlle a guerra.

.
Os asasinos de Daniel Pearl non só decapitan vítimas indefensas, ou asasinan a centenares de persoas nos trens do mundo, ou matan a miles nos rañaceos das cidades. Sobretodo tentan decapitar os principios da liberdade. A morte de Daniel Pearl, como a morte de cada persoa caída baixo a tolemia do fundamentalismo islámico, nos atenxe a todos, e non só por pura humanidade. Nos concierne porque é unha bala que vai dirixida a cada un de nós, sexa cal for a nosa orixe. Cada muller que respira cos seus propios pulmóns e conquista o seu futuro, cada home que ama a cultura e o progreso, cada neno que se educa na tolerancia e na lei, cada deus que non odia, senón ama, cada un deles ten unha bala co seu nome. Estamos ante un novo totalitarismo, herdeiro natural do estalinismo e o nazismo, tan horroroso como ambos, e quizais máis letal. A pregunta hoxe é, como sempre foi: facemos o correcto para defendernos?

.
Só son unha traballadora das ideas, e non me corresponde definir as estratexias de intelixencia que combaten a esta ideoloxía. Pero manteño o meu espírito crítico con moitas decisións políticas e militares, e non sempre me gustan nin os nosos gobernantes, nin as súas accións. Con todo, tamén é certo que a ideoloxía islamofascista deixounos desconcertados e asustados, e mostrou as nosas debilidades. Hoxe, as sociedades libres son máis avanzadas tecnoloxicamente, máis fortes militarmente, e están máis intercomunicadas. Pero o noso inimigo tamén é máis forte que nunca. É a yihad global, co cerebro e a alma no século XV, pero conectados vía satélite coa tecnoloxía do século XXI. Miren Irán, como se ri do mundo e avanza, inexorable, cara ao temible dominio nuclear. Un Hitler islámico, con bomba nuclear. Quen pode ou quere paralo? Unha ONU inútil, incapaz de reaccionar, máis aló da retórica e a burocracia? Pobre Eleanor Roosvelt, se levantase a cabeza e vise en que se converteu o seu soño da liga de Nacións. Pode paralo Europa, atrapada entre as súas ambicións económicas, as súas pelexas internas e a súa incapacidade política? Se a ONU non sabe cal é o seu papel no mundo, Europa non sabe nin quen é ela mesma. Pararano países como China ou Rusia, que máis ben son aliados desta tolemia? Pararao EEUU, cada día máis perdido no seu papel na esfera internacional? Sinceramente, a única esperanza para o mundo parece ser Israel, que se defendende dun monstro, deféndenos a todos. Neles confiamos quen cremos nun futuro libre.

.
Un faro de luz nun tempo de tebras.

.
E máis aló de Irán, tamén é evidente que non conseguimos frear o fenómeno ideolóxico que sustenta o fundamentalismo islámico global. Cantos mozos, neste preciso momento, están a ler textos yihadistas? Cantos miles están a ser educados no odio a Occidente e nun renovado antisemitismo, e iso nas escolas de países "amigos"? Cantos, nas mesquitas das nosas cidades, aliméntanse do desprezo á democracia? Cantos aprenden a amar ao seu Deus, odiando ao alleo? Cantos están, agora mesmo, utilizando o invento dun xudeu, Internet, para transmitir as súas ideas de morte? Observen o mundo. Millóns de mulleres escravas, sometidas a leis medievais, ante a indiferenza internacional. Quen impedirá a súa traxedia? Millóns de nenos que viven en ditaduras enormemente ricas, condenados á pobreza e educados como fanáticos autómatas. Na propia Europa, o avance do fundamentalismo é enorme, e as nosas democracias móstranse incapaces de frealo. E cabe lembrar que o problema non é unha relixión, nin unha cultura, nin un Deus. O problema é o uso totalitario dese Deus. Sen dúbida, hai un Islam de vida e de convivencia. Pero hoxe no mundo, tamén existe un Islam que está moi enfermo e que, no seu delirio do dominio planetario, arrastra a millóns de persoas á súa propia perdición. Non se trata, pois, dun choque de civilizacións ou relixións. Trátase de civilización contra barbarie. E dentro da civilización están todos aqueles musulmáns que son asasinados en autobuses, e trens e colas do mercado; as mulleres que loitan pola súa liberdade nas ditaduras do petrodólar; os estudantes iranianos; os disidentes... Na barbarie están os Hamás e os Hezbollah e as Yihad, e os decapitadores de persoas, e os imáns que alimentan o odio nas mesquitas do mundo. O problema non era Alemaña, senón o nazismo. O problema non eran as utopías de esquerdas, senón o estalinismo. O problema non é a relixión musulmá, senón a ideoloxía totalitaria que grita "Viva a morte!" mentres reza a Aláh. Unha ideoloxía que leva, no seu macabro reconto, miles de mortos.
Sexamos conscientes de algo tráxico. A pesar do espellismo da nosa superioridade en todos os ámbitos -militar, político, moral-, sen perder a batalla, tampouco estamos á gañar. Coma se estivésemos a principios do século XX, cando o comunismo parecía unha ideoloxía liberadora. Ou nos anos 30, cando Hitler só parecía un pallaso estúpido, e Chamberlain facíalle as honras. Antes, como agora, e ante os inicios dunha ameaza global, a nosa capacidade de reacción é pobre, é tímida e é errática. E nalgúns casos, directamente colaboracionista.

.
Permitan que lles fale do meu planeta, o planeta das ideas. Intelectuais, xornalistas, escritores, xentes do pensamento, están á altura do momento histórico que viven? Estano os movementos de esquerdas, tan ruidosos na crítica a países democráticos, e tan silenciosos na loita contra grandes tiranías? Non. Aproveito o enorme prestixio de vostedes, o ADL, pioneiros na defensa dos dereitos civís, e aproveito o extraordinario premio que me outorgan, para elevar un "Eu acuso" triste, pero frontal. Hoxe a maioría de intelectuais e xornalistas mantéñense xordos, cegos e mudos ante as ameazas máis serias que sofre a liberdade. E algunhas das súas proclamas estridentes, son a axuda máis eficaz que esta ideoloxía totalitaria ten no mundo libre.

.
Acuso a xornalistas e intelectuais de calar ante a opresión bárbara de millóns de mulleres, condenadas a vivir baixo leis medievais que as amputan como seres humanos. Nin manifestacións, nin declaracións de Obamas, nin boicot, nada. Estas vítimas non interesan, quizais porque non se pode culpar a israelís ou norteamericanos, da súa desgraza. E só o antiamericanismo e o antiisraelismo mobiliza a súa selectiva ira. Acuso a xornalistas e intelectuais de calar ante a matanza permanente de centenares de musulmáns, vítimas das bombas islamitas, cuxa desgracia non interesa porque a culpa tampouco a teñen xudeus ou yankees. Acuso a xornalistas e intelectuais de criminalizar a Israel até o delirio, e axudar a crear un corpo intelectual comprensivo co terrorismo palestino. Acúsoos do novo antisemitismo que azouta o mundo, e cuxo carácter de esquerdas, politicamente correcto, convérteo nun fenómeno moi perigoso. Veño dun estado, España, que sufriu o atentado terrorista máis importante de Europa. Cren que iso nos vacinou contra a imbecilidade intelectual, contra a estupidez ideolóxica, contra o dogmatismo cego? Moi ao contrario, España é hoxe o país máis obsesionado contra Israel, un dos máis antiamericanos e o máis antisemita do continente. Hóuboos, mesmo, que chegaron a culpar aos israelís do atentado de Atocha. E é que, como escribín hai tempo, moita xente culta e intelixente, vólvese imbécil cando fala sobre Israel.

.
Na miña cidade, Barcelona, o odio a Israel converteuse nun xesto de identidade da esquerda, capaz de non querer conmemorar o día da Shoáh, por solidariedade cos palestinos. Eu mesma fun difamada e ameazada, e mesmo tentaron inventar o delito de "negadora do holocausto palestino" para levarme aos tribunais. A lista de delirios que a España actual xera respecto de Israel e ao pobo xudeu só lembra tráxicamente a España medieval e os seus edictos de expulsión. Hoxe amamos as pedras xudías de Toledo e Girona, pero desprezamos aos xudeus vivos, criminalizamos a Israel e convertemos aos terroristas en heroes. E con todo, se o noso aliado ético, civil e político non é Israel, que país de medio Oriente pode selo? As ditaduras relixiosas, os opresores de mulleres, os fanáticos fundamentalistas? Os intelectuais españois e con eles unha gran parte da intelixencia mundial, miran ao revés, pensan ao revés e ao revés establecen odios e alianzas. Os xudeus medievais representaban a cultura, o medicina, o coñecemento, e eran eles os perseguidos. Hoxe Israel, máis aló dos seus criticables erros, representa a metáfora de todo o que debemos preservar, a liberdade, o dereito a existir, a tolerancia relixiosa. E con todo, é Israel o país máis odiado. E así, mentres o fundamentalismo islámico crece, violenta, secuestra e mata, a progresía mundial mira cara a outro lado, abandona ás vítimas e berra as súas consignas contra o único país do mundo ameazado coa destrución. Fixáronse que a súa única obsesión é atacar ás dúas democracias máis sólidas do planeta e as que sufriron os peores ataques terroristas? Que esquerda tola!

.
Chámanse solidarios, liberadores, progresistas, e con todo son unha esquerda lunática, dogmática e antihistórica, que abomina de sólidas democracias, mentres perdoa a brutais tiranías. Son os novos Chamberlain, colaboradores inconscientes do totalitarismo que avanza no mundo. Porqué non esquezamos que a liberdade non só se gaña no campo de batalla político ou militar. Gáñase tamén no campo das ideas.

.
Por iso chámome Daniel Pearl, e tamén Guilad Shalit e Ayan Hirsi Alli e Gordon, e Maria Rose e Andrew, e William e cada un dos nomes dos asasinados nas Torres Xemelgas, nos metros de Londres, nos trens de Madrid, nos autobuses de Jerusalem. Chámome Sakineh Mohammadi Ashtiani, a muller condenada a morrer por lapidación en Irán. E todas as que xa foron lapidadas. Se non somos eles, quen somos? Se non nos chamamos cos seus nomes, como nos chamamos? Se non defendemos os seus valores, que monstros defendemos? Aquí, ante o ADL, coa inmensa honra de recibir o Daniel Pearl Award, reafirmo o meu compromiso ético, xornalístico e humano. Non deixarei de ser crítica con Israel, nin cos meus Estados Unidos, nin co meu propio país. Non deixarei de explicar a verdade, alí onde a vexa. Pero sempre lembrarei a que lado da balanza sitúome. A da liberdade fronte aos tiranos; a das mulleres, fronte á súa opresión; a dos xudeus, fronte ao antisemitismo; a da cultura, fronte ao fanatismo; a de Israel, fronte aos seus destrutores; a do compromiso, fronte á indiferenza.

.
Dixo Elie Wiesel: "The opposite of love is not hate, it's indifference. The opposite of beauty is not ugliness, it's indifference. The opposite of faith is not heresy, it's indifference. And the opposite of life is not death, but indifference between life and death".

.
A indiferenza é a antesala do mal.

E contra ese mal loitarei sempre.

Grazas.

____________________

Carta da família Pearl enviada polos pais de Daniel Pearl, en relación co premio da Anti-Defamation League, e que leva o nome do seu fillo asasinado.

----------------------------

Dear Pilar,

We were most gratified to learn that you were selected to receive the 2010 ADL Daniel Pearl Award, named after our son, and that you have honored Daniel's legacy by accepting this award. Although we have not met in person, we have known of your work for several years; your courageous and insightful articles were widely circulated among our friends. We believe your speaking up against anti-Americanism, anti-Semitism and anti-Israelism in Europe, especially among far-left intellectuals, has been one of the most courageous and hopeful voice we heard from Europe in the past decade. By demonstrating this courage and integrity, and by unveiling truth where truth has been suppressed or ignored, you have been following Danny's foot steps who, like you, made truth his religion and humanity his banner. European antisemitism in its intellectual disguise is a phenomenon that has been largely ignored by mainstream American media. We hope therefore that this award will amplify your voice and will encourage others to join your heroic battle for truth, justice and a hate-free world. It is of special significance to us that this award is given to you three days before Danny's birthday, October 10, in the middle of the 9th Daniel Pearl World Music Days, when over one thousand concerts around the world will defy the hatred that took Danny's life and will ring the earth for sanity and humanity. www.danielpearlmusicdays.org/events.php May the sound of your voice blend with the music of these concerts to reaffirm our conviction that, at the end of the day, sanity will triumph and humanity will prevail.

Ruth and Judea Pearl

Daniel Pearl Foundation

Os lentes palestinos

AGAI convida á presentación en Compostela do libro de Patricia Martínez "La Clave Embassy"

A.G.A.I. (www.amizadeconisrael.oerg) convida á presentación en Compostela do libro de Patricia Martínez "La Clave Embassy"

AGAI convida á presentación en Vigo do libro de Patricia Martínez "La Clave Embassy"

A.G.A.I. (www.amizadeconisrael.org) convida á presentación en Vigo do libro de Patricia Martínez "La Clave Embassy"