Lugo e Xerusalén

Andrés Pavón é xornalista

Por Andrés Pavón *

.

O pasado día sete do presente mes celebrouse o Día da Cultura Xudea en Europa. Na cidade de Lugo coido que ninguén se enterou, se ben é certo que na urbe non hai indicios da presenza histórica do pobo hebreo e, de habelos, non se fai nada por dalos a coñecer. Tamén é lóxico pensar que o total entreguismo dos responsables municipais hacia China impide que a capital da provincia poida ter calquera outro tipo de relacións internacionais e moito menos cun país pequeno como é Israel. Qué lle imos facer. Caso distinto foi en de Monforte de Lemos, onde houbo unha visita guíada polo antigo barrio xudeu da cidade do Cabe e con presenza de membros da comunidade israelí en España. Non é que os medios de comunicación lle deran demasiada cobertura a ese acto pero optarei por pensar que se debeu a que o grande centro hebreo de Galicia está en Ribadavia. Agardemos que para 2009, se a actualidade o permite, se teña máis en conta este tema; “o vindeiro ano, en Xerusalén” como rezaron os xudeus durante dezanove séculos.

.
Personaxes como Baruch de Spinoza, Benxamín de Tudela, Sigmund Freud ou Franz Kafka -todos eles de orixe hebreo- e moitos centenares máis fixeron importantísimas aportacións á cultura e ó pensamento europeo. Conviría, xa que logo, que dende o concello e mesmo dende a Deputación se estudase en profundidade a pegada que os xudeus deixaron en Lugo e o seu entorno. Por suposto que o legado romano é máis importante pero, igual que en calquera lugar do mundo é fácil atopar un lucense, o mesmo pasa cos israelitas polo que, a pouco que se investigue, han aparecer vestixios do chamado pobo elexido. Fago esta insuficiente loubanza dos xudeus porque, dende hai moito tempo, detecto nas conversacións dos bares de Lugo (onde, para min, se reflexa de forma importante a opinión pública) un indisimulado desprecio hacia os hebreos, cando non un claro antisemitismo. Expresións como “Hitler deixou o traballo a medias” ou unha lectura simplista do conflicto israelo-palestino entendéndoo como unha loita dos bos contra os malos (cos xudeus de malos, claro) son habituais en moitas tertulias de barra de bar.
Por suposto que os xudeus cometeron, cometen e cometerán erros colectivos como pobo pero, botando a vista atrás, coido que polo moito que teñen aportado a esa Europa que tentamos construir deberamos ser respetuosos con eles e recoñecelos como unha parte máis da nosa historia. Eso si, co permiso dos curas que, ata non hai moito, nos facían rezar os venres polos “pérfidos xudeus”.

* Andrés Pavón é xornalista e socio de AGAI

O exemplo do Kibbutz israelí

Por Pablo Veiga

www.terrachaxa.com

.
Recentemente visitei durante doce días Israel, ese descoñecido país que adoitamos asociar coa palabra conflito, principalmente. Propio deste territorio é o Kibbutz –Kibbutzin en plural-. Unha fórmula única de traballar a terra e que, considero eu, podería ser un modelo a estudar en profundidade, porque creo que as características e sobre todo, os resultados, avalan este método de produción agrícola. Pero que son realmente?.

.

Moi resumido, o Kibbutz é unha agrupación de persoas e familias que traballan de forma colectiva. Baseada na axuda mútua e na propiedade conxunta dos bens, a igualdade e a cooperación, a traducción literal sería asentamento comunal, e a súa singularidade dedúcese da idea que “de cada cal conforme ás súas posibilidades, a cada cal conforme ás súas necesidades”. As decisións tómanse de xeito democrático e asemblear.

.

Cen anos levan funcionando no estado de Israel. Actualmente, en 273 Kibbutzim espallados ao longo deste país cun tamaño un pouco inferior a Galicia viven 120 mil persoas, un 16 por cento non superan os dezaoito anos de idade –nos nosos pobos, esa porcentaxe é moi inferior e en constante descenso-. A poboación dos Kibbutzim varía. Desde os trinta habitantes do máis pequeno ata os mil dous centos do máis poboado. O valor desta modalidade xa hai que buscalo nos seus inicios, cun entorno sumamente hostil, caracterizado pola xeral pobreza das terras a cultivar, condicións climáticas rigorosas, enfermidades, así como a permanente ameza bélica á que se veu sometido o Estado israelí desde a súa creación en 1.948. Tales adversidades só se podían afrontar cunha colonización de forma colectiva. As aventuras individuais estarían condenadas a un estrepitoso fracaso.

.
A característica fundamental do Kibbutz versa en que o individuo queda supeditado ao interese xeral do grupo, da colectividade. Evidentemente, o éxito desta iniciativa radica na forte carga ideolóxica, así como uns valores e conviccións moi arraigados dos seus membros. Os Kibbutzim evolucionaron neste século de vida. Pasaron por fases críticas, de enriquecedores e polémicos debates e as inevitables adaptacións ós novos tempos. O lema renovarse ou morrer tivo que ser aplicado. Hoxe en día, o carácter agrario continúa, mais non somentes se dedican a cultivar produtos alimenticios e criar gando, senón que a súa economía diversificouse de forma espectacular. Novos sectores teñen un considerable peso específico, como o turismo ou a industria. Incluso algúns deles –pode sorprender desde a nosa perspectiva- acreditan notables éxitos nas novas tecnoloxías, no desenvolvemento de centros comerciais, na promoción inmobiliaria ou en actividades artísticas.

.
A produtividade e satisfacción dos seus membros é unha realidade. Os salarios, polo xeral, segundo estudos, non son inferiores ós 1300 €uros mensuais nun país co custe da vida similar ó español (¿cal é a media de ingresos das familias do agro galego?). Non é de estranar a influencia na economía do Estado de Israel. O 5,2 por cento do produto interior bruto e o 9 por cento da produción industrial –sinálese que non chegan ó dous por cento da población total do país- apórtano os Kibutzim. As exportacións ó estranxeiro alcanzaron os 3.400 millóns de €uros. Son propietarios de tres centenares de fábricas e empregan 41 mil traballadores. Un tercio da produción agrícola de Israel ven dos Kibutzim. Normal que se fixera realidade o obxectivo dos pioneiros, chegados de moi diversas partes do mundo, de florecer o deserto. A día de hoxe, Israel case produce a totalidade de alimentos que consome.
.

As cifras son elocuentes. Por elo, considero este modelo válido como exemplo de traballo en comunidade, de solidariedade e de solvencia económica. As ideas socialistas desenvolvidas con éxito nunha sociedade capitalista. Os resultados acadados son destacados. Compárese co noso agro, en constante despoboamento, envellecemento galopante, abandono de explotacións e cuns beneficios desproporcionadamente escasos respecto ó esforzo e dedicación dos nosos labregos e gandeiros. Claro que aquí temos cooperativas, sociedades agrarias de transformación e outras iniciativas moi loables. Pero son unha excepción. Seguimos desconfiando das alianzas. Apostamos polo individualismo e por unha falsa competitividade que non conduce a nada positivo. E por suposto, unha falta de apoio real e efectivo das distintas administracións.

.

Temos un modelo que funciona, con dificultades tamén, pero que evolucionou e se adaptou. Un exemplo de como desde a produción agraria e gandeira se diversifica cara outros sectores innovadores que acadan uns beneficios económicos evidentes. En cada parroquia galega podía existir un Kibbutz ou algo semellante. Outro galo cantaría; a paisaxe humana, socio-económica e a calidade de vida sería ben diferentes. Pero a liña seguida neste País foi por noutro sentido. E á vista dos resultados, non semellou ser a máis acertada.

.
Setembro 2010

Doğan Akhanlı detido

Na páxina web do xornal sionista Hagalil (en alemán) aparece a nova da detención en Estambul este pasado mes de agosto do escritor e activista polos dereitos humanos e contra o antisemitismo, Doğan Akhanlı. http://www.hagalil.com/archiv/2010/09/29/dogan/

.

Este intelectual de orixe turca (e desde o 2001, cidadán alemán), leva traballado moito desde a súa obra literaria e desde iniciativas pedagóxicas en Colonia, na loita contra o antisemitismo e contra a demonización de Israel. Ademais, en numerosos escritos, xunto co seu colega e amigo, o escritor xudeu-alemán Edgar Hilsenrath, ten denunciado a persecución do Estado Turco contra os armenios e os xudeus turcos.

.

Na propia páxina de Hagalil aparece un artigo en inglés acerca da detención do escritor: http://www.hagalil.com/archiv/2010/09/13/akhanli-3/ Non sabemos de ningunha información ao respecto na prensa online española... Por favor, se alguén sabe máis acerca da mesma, agradécese... galiza-israel@yahoo.es

Fidel Castro: Israel ten sen dúbida dereito a existir.

O primeiro ministro, Beniamín Netanyahu, agradeceu os comentarios do líder cubano Fidel Castro, quen afirmou que Israel ten dereito a existir, durante unha entrevista publicada a principios mes. "Os comentarios de Castro demostran o seu profundo coñecemento da historia do pobo xudeu e do Estado de Israel", subliñou Netanyahu. Cando o reporteiro do Atlantic, Jeffrey Goldberg preguntoulle ao ex presidente cubano se na súa opinión Israel ten dereito a existir como Estado xudeu, "Si, sen dúbida algunha", contestou Castro. Posteriormente, Goldberg preguntoulle ao líder da Revolución Cubana se o seu irmán, Raúl Castro, actual presidente de Cuba, restablecería as relacións diplomáticas con Israel; ao que Fidel respondeu: "estas cousas levan o seu tempo". Durante a entrevista, Castro aludiu explicitamente ao Holocausto: "Agora, imaxinemos que eu fose Netanyahu", dixo o líder cubano de 84 anos de idade, "que estou alí e séntome a pensar [os problemas que enfronta Israel], lembraría que seis millóns de homes e mulleres xudeus, de todas as idades foron exterminados nos campos de concentración. Iso estaría sempre presente". Pola súa banda, o presidente Shimón Peres, tamén se referiu aos comentarios de Castro, afirmando que o apoio do líder cubano cara a Israel "conmoveume moitísimo". "Debo confesarlle que os seus comentarios foron, na miña opinión, inesperados e cheos dunha profundidade intelectual única", escribiu o presidente nunha mensaxe dirixida a Castro. Peres chegou a comparar a Israel con Cuba ao expresar o seu desexo de paz, subliñando que "Cuba é unha illa, rodeada de auga. Israel é unha illa política, rodeada de ameazas. Vostede tentou navegar a grandes mares, para demostrar que unha pequena extensión xeográfica non ten por que reflectir a pequeñez humana, e nós estamos a tratar de demostrar que o pequeno tamaño político non ten necesariamente que reflectir o tamaño dos nosos valores. Por tanto, queremos ver aos nosos veciños como amigos, e se as cousas son mellores para eles; serán mellores para nós". "As súas palabras exhiben unha sorprendente ponte entre unha dura realidade e un novo horizonte", engadiu Peres. "Doulle as grazas desde o fondo do meu corazón. Demostrou que mesmo os que están lonxe poden estar preto".

.

Nun tramo anterior da entrevista, Castro instou o presidente iraniano, Mahmud Ahmadinejad, a deixar de difamar aos xudeus, e dedicou gran parte dunha conversa de cinco horas á cuestión do antisemitismo no mundo.Na versión de Goldberg a posición de Fidel é que "o goberno iraniano serviría mellor á causa da paz se recoñecese a historia "sen precedentes" do antisemitismo, e se tratase de entender por que os israelís temen pola súa existencia". "Non creo que ninguén fose calumniado máis que os xudeus. Os xudeus viviron unha existencia moito máis dura que a nosa. Non hai nada que se poida comparar ao Holocausto", díxolle Castro a The Atlantic. "Diríalle esas mesmas cousas directamente a Ahmadinejad? preguntoulle Goldberg. "Estouchas dicindo a ti para que ti as comuniques", respondeulle.

Como me convertín nun deses malvados colonos

Por Avinoam Sharon

Haaretz - 14.09.2010

.

Son un colono. E porque eu son un deses colonos, certos artistas e membros da comunidade académica - algúns dos cales son os meus amigos máis próximos - decidiron boicotear a miña casa. E é que son un colono, o "Outro" arquetípico, a representación do malvado israelí. A alteridade é o neno consentido da xente que odia. Permite a persoas de todas as tendencias - da esquerda, de dereitas e do centro - disociarse sen pensar nin arrepentirse de certas persoas coma se fosen dunha clase deshumanizada, e así, poder odialos sen remorsos de conciencia. Ao longo da historia, os xudeus desempeñaron ese papel "doutro". Na comunidade mundial actual, Israel xoga a miúdo ese papel doutro entre o resto de nacións. Agora eu son o "Outro". E son o Outro porque son un colono, e aos ollos dalgúns iso é o que me define.
.

Que como me convertín nesa representación de todo o malo e inxusto?
Cando casei, eu tiña a esperanza de seguir vivindo en Jerusalém, para criar á miña familia na cidade na que medrara. Pero o Goberno de Israel tiña ideas diferentes. No momento en que casei, os sucesivos gobernos israelís - de esquerdas e de dereitas - aplicaron unha política de desalentar ás parellas novas á hora de comprar vivendas nas grandes cidades e así dirixilas preferentemente a cidades en desenvolvemento no Neguev e aos territorios. Era unha política que, por exemplo, facilitaba o necesario para unha parella nova posuíra en efectivo até o 60% do prezo de compra dun apartamento a fin de poder obter unha hipoteca e outros préstamos para a vivenda, mentres que se proporcionaba terra libre e un subsidio para a vivenda de máis do 85% do seu custo en "áreas de prioridade nacional".
.
A miña esposa e eu non queriamos vivir nunha zona de prioridade nacional. Non queriamos abandonar Jerusalém. Pero despois de mudarnos catro veces de pisos de aluguer durante cinco anos, enviei unha carta ao Ministro da Vivenda. E respondéronme. Aconselláronme que xenerosos incentivos estaban dispoñibles para todos aqueles que se trasladasen ás comunidades rurais e aos territorios. Como moitos na nosa situación, empezamos a buscar. Atopamos unha pequena comunidade preto da Liña Verde, con vistas a Ben-Gurion, unha solución "de consenso nacional". Era unha comunidade que fora construída despois de que o Goberno convencera á Corte Suprema de que era absolutamente necesaria para garantir os intereses vitais da seguridade nacional. A pesar das declaracións altisonantes dos politicamente correctos, mentes máis coñecedoras do ámbito legal que as de Oded Kotler, Zeev Sternhell, Cynthia Nixon e Mandy Patinkin (*1) (por exemplo, as do Tribunal Supremo israelí e os asesores legais do Departamento de Estado de EEUU e das Nacións Unidas), determinaran que non había nada ilegal na construción da miña casa. E inclusive, despois de que o Goberno do falecido primeiro ministro Yitzhak Rabin anunciase unha política de "secar" os asentamentos, a miña comunidade continuou recibindo préstamos preferentes, subvencións e incentivos xenerosos do seu goberno.

.
Pero as cousas cambiaron. As negociacións para o establecemento dun Estado palestino deron a volta á tortilla e convertéronnos aos meus veciños e a min en meros monicreques políticos. A barreira de seguridade agora sepáranos fisicamente do Estado de Israel. Ambas políticas contribuíron a que a miña casa sexa agora un activo sen valor, unha trampa económica, unha prisión. Con todo, ningún goberno israelí - da esquerda, de dereitas e do centro - díxonos que será dos meus veciños ou de min. Como a maioría dos colonos, son sionista. Creo que o noso asentamento na Terra de Israel é cuestión de dereito de autodeterminación nacional. Creo que - na verdadeira tradición sionista -, sionismo significa soberanía nacional xudía na patria xudía, non unhas fronteiras específicas. Creo que os chamados "líderes dos colonos" que declaran a súa determinación a permanecer nas súas comunidades, mesmo se pasan a formar parte dun Estado palestino, representan unha minoría equivocada que pon por diante a Terra de Israel antes que a soberanía nacional xudía. A súa visión mesiánica do sionismo non é a miña, en absoluto. É unha traizón ao sionismo.
.
Un sionista, en virtude dos seus ideais, ten que afirmar que se un goberno debidamente electo do Estado de Israel decidiu que unha parte concreta do territorio debe ser cedido a outra soberanía, ou que unha comunidade particular non serve ao interese nacional, entón deberá tomar as súas maletas e trasladarse a un lugar onde si contribúa ao interese nacional xudeu. Unha declaración e/ou unha actitude contraria serían antisionistas. Con todo, agora mesmo estou descartado como un irredimible "Outro", indigno de recibir educación, cultura e apoio. Son condenado polas miñas decisións por eses mesmos que delimitaron a miña elección de entón. Os asinantes e partidarios das diversas peticións de boicot quizais poderían ter en conta por que me convertín no obxecto da súa ira, do seu odio e da súa condena. É porque, como eles, soñei e sigo soñando cun Israel mellor. Débese a que, en xeral, valoramos e apreciamos os mesmos ideais. Por iso, cando eles acúsanme, deben ter en conta que son culpable só por asociación con eles.
.
(*1) Trátase obviamente do boicot decretado ao centro cultural de Ariel. Os nomes son de académicos israelís e actores xudeus-americanos

O teatro como arma pola paz

«O éxito do meu traballo non o mido cos parámetros teatrais comúns. O éxito do meu traballo mídoo cando vexo a adolescentes xudeus e árabes xuntos, e vexo que foron capaces de crear, neste caso unha obra de teatro, non de destruír». Esta é a mensaxe, a modo de conclusión, que o director de teatro israelí Eduardo Kofman brindou na conferencia que impartiu en Lleida, o pasado día 24 de setembro. Kofman está de xira polo estado español (Lleida-Tarragona-Pamplona e Barcelona) para explicar o proxecto de teatro multicultural que desenvolve en Israel; o teatro como instrumento para construír a convivencia e a paz.

Máis información sobre a xira de Eduardo Kofman:

http://www.tarbutsefarad.com/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&ide=1341&Itemid=101568&lang=é

Islam ou Al Qaeda?

Por Gabriel Albiac

ABC

.

Na súa sutil reflexión sobre o islamismo, Allan M. Dershowitz expúñase a pregunta tras cuxa elusión podrece a impotencia europea: «Que sucedería se a comunidade internacional houbese respondido aos actos terroristas iniciais cunha condena universal e un rexeitamento absoluto a recoñecer á OLP e a súa causa?». A resposta é obvia. Europa capituló ante as ameazas terroristas: secuestros e voaduras de avións foron, xunto ao asasinato en masa dos Xogos Olímpicos de Munich, o detonante que impuxo a chantaxe. Se trocó aos asasinos en heroes e en viláns aos asasinados. Israel foi anatemizado como nación diabólica. E os asasinos da OLP foron elevados ao altar progresista. Alemaña, a Alemaña socialdemócrata de Brandt, foi a primeira en renderse. Seguiu logo toda Europa. E acabouse a posibilidade de vencer nesa guerra. Porque saben os terroristas -sábeo calquera que non sexa un europeo humanitario-, «que se son apresados nun país que capitula, serán liberados rapidamente, aínda que pida a súa extradición un país que non capitula». E o seu aniquilación será imposible.

.

O 11 de setembro de 2001 marcou un salto na lóxica militar do islamismo. A que viña xa forxándose desde a formación do réxime dos ayatollahs en Irán e cuxa coartada retórica foi, desde un primeiro momento, a «causa palestina»: Estados Unidos e Israel, o Gran Satán e o Pequeno Satán, eran exterminables, segundo mandato do Misericordioso. Así foi proclamado, sen equívocos, por parte de Jomeini, dos seus sucesores iranianos, pero tamén da OLP e as súas escisións; e de Hamás logo, como de toda a área difusa do Islam político no mundo. Os carteis con avións estrelándose contra retratos de dirixentes americanos e israelís, son parte clásica xa da iconografía palestina. A aseveración de Obama neste noveno aniversario «atacounos, non o Islam, senón AlQaeda» é síntoma de que ese desconcerto chegou aos Estados Unidos. E de que a pulsión autodestructiva, analizada por Dershowitz, vai camiño de triunfar. Porque a alternativa é falsa. Al Qaeda, por si soa, é apenas nada. O mellor documentado dos estudos sobre o grupo de Bin Laden, o de J. Burke, traza un mapa que está moi afastado do que Occidente entende como organización terrorista. Nada hai en Al Qaeda da rede piramidal que define o terrorismo moderno.

.

Sinxelamente, porque o modelo deste é o Estado, a cuxa estrutura disciplinaria se axusta como un calco o terror revolucionario. Pero o Estado é unha abominación vetada por un Islam que non recoñece outra rede de identificación que a ummah, a comunidade universal dos crentes baixo o mandato do Libro. Al Qaeda non necesitou nunca organización, porque a súa loxística púñana a rede das mesquitas, o clero wahabí e a obediencia coránica. Al Qaeda ou Islam? Al Qaeda soa, talvez lograse consumar o atentado de 2001; aínda que non o xulgo moi probable. Sen a mitoloxía-Islam, fose aniquilada de inmediato. E é máis consolador, desde logo, soñar que é un grupúsculo mínimo de millonarios sauditas o teu inimigo. No canto da segunda relixión do planeta. Pero o consolo, na guerra, é antesala da derrota.

http://www.abc.es/20100913/opinion-colaboraciones/islam-qaeda-20100913.html

Imaxinen un Israel sen o seu carácter xudeu

Masada: imaxes de National Geographic do fotógrafo Michael Melford

Por Shlomo Avineri

Haaretz

Non vai suceder. Pero se chegase a ocorrer, o que sucedería probablemente pareceríase a isto. Un día, despois de moitos anos de discusións e debates, a Knesset, por consideración aos cidadáns árabes de Israel e o desexo de promover unha cidadanía plena e igualitaria, decidiu omitir toda referencia á identidade xudía de Israel. "Todos somos israelís, cidadáns iguais na nosa patria común", declarou o presidente do Knesset. "Do mesmo xeito que en Francia só hai franceses, a partir de agora en Israel só haberá israelís. Cada comunidade será capaz de desenvolver unha identidade separada de si mesma, pero será un asunto privado, sen apreciación pública". Decidiuse que na apartado "nacionalidade" dos nosos cartóns de identificación só aparecería "israelí".

Na primeira sesión da Knesset despois de aprobada esa decisión, os deputados árabes esixiron que a imaxe de Theodor Herzl fose retirada da cámara. Anunciaron que se a súa proposta non era aceptaba irían até o Tribunal Superior de Xustiza, "xa que a imaxe do fundador do sionismo na sede do poder lexislativo fere os sentimentos dos cidadáns árabes e perpetúa a discriminación contra eles. Non hai lugar na Knesset para ese xornalista austro-húngaro que nunca viviu no país". Ao mesmo tempo, outro deputado árabe propuxo un proxecto de lei para cambiar os símbolos do estado, a bandeira e o himno. "Eses son simbolos unicamente xudeus e sionistas, e xa non teñen un lugar no país. A Menorah, o candelabro de sete brazos que estivo ou non ao pé dun templo xudeu, se este realmente existiu ou deixou de existir, non pode expresar a igualdade de todos nós como cidadáns". Tamén houbo unha proposta para cambiar o nome da Knesset, pola orixe do termo, bet Knesset (sinagoga) e a Knesset Hagdola (a Gran Asemblea), pero esa proposta foi rexeitada polo momento.

Anticipándose á chegada do mes hebreo de Tishri, a Israel Broadcasting Authority (a Radiodifusión de Israel) emitiu varias reportaxes sobre os preparativos para as festividades, e como sempre lembraron que "as multitudes de Am Israel [o pobo de Israel] están a prepararse para o día festivo" e que "as masas de Beit Yisrael [a Casa de Israel] encherán as praias de Turquía durante a festividade de Sucot". Unha organización árabe de dereitos humanos solicitou ao Tribunal Supremo que ordenase á Israel Broadcasting Authority que se prohibise a expresión Am Israel a ese respecto. "A expresión Am Israel non pode utilizarse nun programa público por unhas festividades de calquera grupo relixioso. Só hai un Am Yisrael e inclúenos a todos, xudeus, musulmáns, cristiáns e as persoas sen relixión. Calquera outro uso é racista e discriminatorio". Unha comisión de sete xuíces foi designado para ditaminar sobre o asunto.

Un grupo da rama norte do Movemento Islámico solicitou á Corte Suprema que se suprima a denominación o "Gran Rabinato de Israel". "Pode ser o gran rabino dos xudeus, pero non de Israel". Tamén se falou da supresión do Keren Kayameth LeIsrael-Fondo Nacional Xudeu e a transferencia dos seus haberes ao Ministerio de Finanzas. Portavoces árabes propuxeron nos medios de comunicación -ao que se sumaron varios xudeus da esquerda radical, así como un veterano do Movemento Cananeo (renovado)- que para evitar ferir os sentimentos dos cidadáns árabes, o concepto "o Deus de Israel" (Israel Elohei) xa non debería ser mencionado nas oracións xudías. "De ningunha maneira temos a intención de limitar a liberdade de culto dos membros da comunidade relixiosa xudía, pero está claro que o uso da expresión "o Deus de Israel" ten relación cunha oración xudía específica que contravén o espírito das leis aprobadas recentemente". O uso do concepto "a Terra de Israel" (Eretz Yisrael) referíndose á historia xudía do país tamén foi duramente criticado.

Un membro da esquerda radical xudía que apoiou todas as medidas e propostas que deron lugar a eses cambios na lexislación dirixiuse a un dirixente dunha organización árabe e preguntoulle: "Fixemos todo o que desexaban, e aínda así, aínda non estedes satisfeitos. Como debemos chamar ao país para que vostedes realmente se senten como iguais?". Cun amplo sorriso, o dirixente da asociación árabe respondeulle: "Cal é o problema? O verdadeiro nome deste país é e será sempre: Falastin (Palestina)".

Tirado de http://safed-tzfat.blogspot.com/

Tel Aviv en 8 minutos

Estudo sobre o antisemitismo en España (2010)

O pasado mércores día 8 de setembro foi presentado en Madrid o "Estudio sobre antisemitismo en España" encargado por Casa Sefarad-Israel e presentado polo Ministro de Asuntos Exteriores español, Miguel Angel Moratinos. Unha das principais conclusións a tirar do Estudo é que a opinión sobre os xudeus vén en grande medida determinada pola percepción que en España se teña da política israelí en Oriente Medio, un resultado que poidemos considerar vén determinado fundamentalmente por tres elementos: 1. A confusión, por claro descoñecemento, entre xudeus e Israel por amplos sectores da sociedade española. 2. O Estudo non analiza coa profundidade debida que é o que determina a opinión dos españois sobre os xudeus, cantos dos enquisados coñecen persoalmente a un xudeu, etc. Non é desde logo descubir a pólvora se dicimos que é a influencia da sistemática propaganda anti-israelí travestida de "información do conflito" da gran maioría dos medios de comunicación españois sob a coartada da defensa da causa palestina, é a que condiciona de xeito fundamental a opinión do cidadán. Informacións nas que con preocupante frecuencia empréganse ideas, argumentarios e iconografías abertamente antisemitas para "infomar" sobre Israel. 3. O Estudo tampouco trata a cuestión da importancia da influencia dos prexuízos antixudeus e antisemitas nas actitudes dos españois cara a Israel. Para quen poida crer que o antisemitismo é consecuencia da política de Israel, convén lembrar que desde moito antes da creación e independencia do Estado de Israel había xa antisemitismo en España. É especialmente preocupante é o feito de que un 11% (un de cada nove) dos enquisados opine que "Israel debe desaparecer".
Pode descargar o estudo completo en formato pdf:

Descargar AQUI a enquisa completa

Seguridade civil en Israel

Volver a crer?

Por Pilar Rahola

La Vanguardia - 03.09.10

.

Un artigo sobre Israel, para alimentar o monumental enfado que lles colle a algúns cando falo deste tema. Dicían os da colla de Sabadell - frase recuperada por Salvador Dalí - que ninguén é ninguén se non ten un exército de inimigos. E, sen dúbida, os inimigos máis militantes e nimios que un pode conseguir en Catalunya son os que dedican a súa vida a odiar a Israel, coa mesma intensidade que manipulan, minten e invéntanse unha historia paralela do conflito. Hainos que chegaron a tal punto de delirio, que, desde posicións anarcoateo-antisistema-ultraesquerda, acaban defendendo entes teocráticos, tiránicos e defensores do peor dos sistemas, o que se basea no control absoluto dos cidadáns. Trátase dunha viaxe ideolóxica alucinante, aínda que non é a primeira vez que, desde posicións de progreso, deféndense ideas retrógradas. Algún día os sociólogos - ou os antropólogos - dedicarán sisudos estudos á empanada mental que, respecto de Oriente Medio, sufriron estes militantes da solidariedade miope.
.

Máis aló destes visionarios cegos, o conflito árabe-israelí volve mover peza, como sempre da man norteamericana. Todos os presidentes de Estados Unidos soñaron con ser os artífices da paz. Por suposto, e como sempre ocorreu, o só anuncio dun proceso de negociación veu acompañado dalgún atentado sanguento por parte de organizacións palestinas, en coherencia coa frase histórica: "Os palestinos nunca perderon a oportunidade de perder todas as oportunidades". Atrapados entre a amoralidade violenta de Arafat - que nunca quixo ser o presidente dun Estado palestino, senón o heroe eterno da resistencia: "Non acabarei como Sadat", dicía - e o fundamentalismo islámico, os palestinos democráticos tiveron poucos cravos aos que collerse. Con todo, e a pesar do enorme problema que representan as dúas patas violentas a norte e sur, Hamas e Hezbollah, algo alimenta a esperanza: o papel de Mahmud Abas. Por suposto, Beniamin Netanyahu é un duro, pero todos os que avanzaron no proceso, desde Begin até Sharon, foron falcóns. Abas tamén o é, pero é o primeiro líder palestino que aspira a ondear a bandeira na ONU, e iso marca a inflexión. Ambos líderes poderían avanzar eficazmente. O problema, con todo, é o de sempre. Queren a paz o resto dos ocupantes autoinvitados á tráxica festa? Quérea Irán, Siria, o yihadismo internacional, as tiranías da zona? Porque a pesar da supina inxenuidade de Obama - ou das súas interesadas présas - ,a ficha non se move entre Xerusalén e Ramallah se non pasa por Teherán. Por iso temos asasinatos como aperitivo de calquera negociación. E por iso mesmo, hai que ter esperanza, pero, desgraciadamente, hai que pola en formol.

www.pilarrahola.com

Oenegés?

Por Afonso Vázquez-Monxardín

La Región de Ourense - 04-09-2010

.
Como un servidor non exerce de político -pois creo que iso da política debe ser máis un exercicio de xestión e proxección duns ideais na sociedade, ca unha profesión- pode ser pouco correcto políticamente. Ademais teño que dicir que me comprace levar a contraria á opinión xeral. Imos alá pois. Como funcionario público que son, como 'civil servant' que me gusta denominarme na versión inglesa do meu traballo, non teño o mínimo reparo en confiar en xeral máis na vontade e preparación das persoas que profesionalmente se dedican a algún tipo de servizo á sociedade -médicos, profesores, garda civís, oficinistas- que nos afeccionados que se achegan máis ou menos alardeando dunha suposta superioridade moral sobre o resto da poboación que sería inactiva e pouco sensible ou sobre un estado incompetente.

.

Pois non. Se hai problemas nos que debe cooperar a sociedade nos nosos barrios marxinais, entre os inmigrante ou no Corno de África, debe ser o nós colectivo que se chama Estado, con maiúscula, o que vehícule ese compoñente que esparexe solid-ez ou sexa solid-ariedade, entre os homes e mulleres do mundo. E tamén, por qué non, pode exercer esoutro concepto tamén humanísimo e nada despectivo que é a caridade, que non por casual ten a mesma raíz que cariño. E o Estado coas súas axencias de cooperación internacional, cos servizos sociais de calquera estamento ?municipal, autonómico e estatal-, resulta coñecedor das realidades complexas e profundas, e non só por sensacións epidérmicas, case turísticas. Por iso debe ser o que distribúa esa parte dos nosos impostos dedicados ao benfacer humanitario. Confío tamén, por outra banda, nas iniciativas ligadas á Igrexa católica, ou a profesionais moi sensibles como o doutor Garrido Valenzuela de Ourense, pois sen paternalismos nin inxenuidades, coñecen moi ben as realidades profundas deses mundos nos que traballan directamente.Pero sabendo que hai de todo, desconfíolles en xeral da sopa de siglas das ONGs, pois moitas creo xuntan unha inxenuidade redentorista etnocéntrica cun burgués espírito aventureiro e que se definen con algo tan esvaído e inconcreto como 'non gubernamental'.

.

E por iso son mellores? Pois se a unhas persoas lles peta organizar unha caravana de camións para levar queixos á poboación pastún do sur de Afganistán, gafas de sol ao Sahel, ou participar en flotillas integristas xunto con persoas que buscan o martirío no camiño do paraíso, pois, consecuentemente, que apanden co que lles pase. Ao final parece que ten que ser o papá estado, ese do que se desconfía tanto, o que solucione calquera tema, incluso con medidas tan radicalmente inmorais como ceder a chantaxes e proporcionar máis de mil millóns de pesetas aos asasinos do 11-M, aos que gasean nenas que ousan ír á escola ou matan gardacivís en Afganistán. O goberno gabouse da solución. Al Qaeda tamén. Espero que non fagan un comunicado conxunto.

http://www.laregion.es/opinion/9139/

O xogo de bota a culpa no outro está no horizonte

Por Moshe Arens

Haaretz

Desta vez não vai ser um ‘déjà vu’. As negociações entre Benjamin Netanyahu e Mahmoud Abbas, promovidas e dirigidas por Barack Obama, não serão nada parecidas com as negociações que aconteceram durante os últimos dezesseis anos, sucessivamente, entre Yitzhak Rabin, Netanyahu e Ehud Barak, do lado israelense, e Yasser Arafat do outro. Arafat tinha o apoio de quase todos os palestinos, e tinha todo o direito de representá-los.Mas não menos importante, Arafat tinha o poder para colocar em prática os acordos que ele fez. Havia apenas a questão de se saber se ele realmente queria e estava tentando chegar a um acordo de paz com Israel. Até agora, graças às concessões generosamente oferecidas por Barak em Camp David há 10 anos, quando essas mesmas concessões foram rejeitadas por Arafat, sabemos que embora ele tivesse o poder de chegar a um acordo de paz com Israel, não era esse o seu objetivo.

Com Mahmoud Abbas é uma história completamente diferente. Ele não tem o apoio de todos os palestinos, nem mesmo da maioria deles. O Hamas declara que ele não tem o direito de representar os palestinos nas próximas negociações. Mesmo na Cisjordânia o nível de apoio que ele goza entre os palestinos é questionável. Mas o mais importante, ele não tem a autoridade para colocar em prática qualquer acordo que poderia chegar com Netanyahu. Ele está plenamente consciente disso, e essa é provavelmente a explicação para a sua relutância em entrar nas negociações, para as quais está indo arrastado, chutando e gritando a cada centímetro do caminho, pelo presidente dos Estados Unidos.Os palestinos sabem disso. Os israelenses, que conhecem bem o cenário palestino, compreendem isso. É difícil acreditar que os americanos não saibam disso. Talvez Obama pense que o dinheiro vai ser a resposta - que o apoio financeiro suficiente para Abbas iria eventualmente fornecer-lhe a legitimidade e autoridade que tanto lhe falta.

Mas o dinheiro já enche os bolsos dos palestinos que estão no território de Abbas, mas não isso não substitui o apoio que ele não tem entre o seu povo. Arafat poderia ter feito a paz com Israel, mas não quis. Abbas pode ou não querer fazer a paz com Israel, mas ele não pode.Então, o que está acontecendo aqui? Esta é uma versão do oriente médio da peça "As Roupas Novas do Imperador"? Até onde e quando vão prosseguir as negociações antes que alguém declare que "o imperador está nu!"? Na verdade, parece bastante claro que antes que isso aconteça, as negociações vão se transformar em um jogo de colocar a culpa no outro. Ninguém vai querer aceitar a culpa pelo fracasso das conversações. Todo mundo vai tentar colocar a culpa no prato do outro. E isso não será simplesmente um jogo infantil. Ser considerado culpado pelo fracasso de negociações tão amplamente anunciadas pode causar graves consequências políticas.Caso Obama seja considerado o culpado, isso seria um mais um golpe quando a sua popularidade está em declínio, e seria coroar uma série de decisões erradas vis-à-vis o Oriente Médio com negociações que ele de fato tem forçado para participarem, e que poderá resultar em mais raiva e frustração, e considerado como um grave erro de julgamento.Abbas foi aconselhado por muitos palestinos para não participar dessas negociações. A generosidade americana e pressão norte-americana que o levou à mesa de negociações fizeram-lhe parecer um fantoche americano. E uma falha na mesma mesa de negociação não vai melhorar a opinião sobre ele, aos olhos de seu povo.

Quanto a Netanyahu, os seus críticos estão apenas esperando para o atacarem e acusarem de nunca ter sido sincero com suas palavras sobre como alcançar um acordo de paz com os palestinos. Sua coalizão poderá ficar um pouco abalada. E todos aqueles ao redor do mundo que se dedicam a atacar violentamente Israel encontrarão num fracasso das negociações muito combustível para seus ataques.Se assegurar de não ficar com a culpa pelo fracasso e saindo na frente no jogo de apontar o culpado poderá ser o principal objetivo dos participantes das negociações. Parece que, além dos preparativos para as negociações que estão atualmente em curso em Jerusalém, uma reflexão séria deve ser dada a tática a ser empregada no "jogo da culpa" que, sem dúvida, irá acompanhar cada passo das negociações. Enquanto Netanyahu reúne sua equipe para as conversações de Washington, ele poderia muito bem convidar o Professor Robert Aumann, o especialista mais renomado em Israel em teoria dos jogos, para integrar a equipe.

As conversacións de paz de Obama sobre Israel e Palestina poden fracasar

Por Yossi Beilin

Bloomberg
.

As conversas de paz entre o primeiro ministro israelí Benjamin Netanyahu e o presidente palestino Mahmoud Abbas que se celebran en Washington, non terá éxito na procura dunha solución permanente ao conflito. Esas conversas patrocinadas polo presidente americano Barack Obama e a secretaria de Estado Hillary Clinton, non son máis que outro intento cuxo fracaso non deixará de ter consecuencias. Se as negociacións fracasan, producirase un aumento da frustración e do escepticismo no que respecta a unha posíbel resolución do conflito israelo-palestino. O acordo de seguridade entre os dous lados, que garante o actual estado de calma, pode verse afectado e existir o perigo de brotes de violencia.

.
Se existise a máis mínima posibilidade de éxito nestas conversas, diría que valía a pena facer un intento máis. Con todo, nesta situación, non hai case ningunha posibilidade de que iso suceda, mentres que as graves consecuencias dun fracaso parecen evidentes e dolorosas. Fago un chamamento á administración de EEUU para que se dea présa e cambie o obxectivo das conversacións. Deben abordalas tratando aquelas cuestións que estean dispostos a porse en práctica, e non esas outras as que se ven obrigados a negociar como resultado da presión norteamericana: en suma, preconizar unhas negociacións sobre un acordo parcial e temporal. Digo isto con non pouca dor. Durante décadas, estiven pedindo un acordo de status permanente e opúxenme ás solucións provisionais.

.
Cando comezou o proceso de Oslo, crin que sería posible ir moito máis alá dun documento de principios antes dun acordo provisional. Cando tratei de persuadir ao entón primeiro ministro Yitzhak Rabin de impulsar unhas negociacións sobre un acordo de status permanente, el opúxose con firmeza. Segundo Rabin, o fracaso deste enfoque podería significar que non se chegará a un acordo adicional, mesmo de carácter preventivo. Estaba equivocado, e vimos por onde debe ir o camiño proposto nos Acordos de Camp David de 1978: goberno palestino autónomo durante cinco anos, só ao final dos cales as negociacións sobre o estatuto permanente comezarían. Un mes despois de que os Acordos de Oslo foron asinados no céspede da Casa Branca en 1993, cheguei a un acordo co presidente da OLP, Yasser Arafat, para abrir unhas negociacións secretas sobre as cuestións do status permanente con Mahmoud Abbas.

.
Os entendementos entre nós, que nunca se asinaron e que se supuña que foron presentados a Arafat e Rabin, discutíronse durante dous anos e formaron un esquema bastante detallado para un acordo completo. Tras o fracaso das conversacións de Camp David en 2000, e despois de que Ariel Sharon chegase ao poder en Israel en 2001, o secretario xeral da OLP Yasser Abed Rabbo e este articulista, conxuntamente con varias ducias de israelís e palestinos, tentamos elaborar o acordo máis detallado da historia para obter un acordo permanente entre Israel e Palestina: a Iniciativa de Xenebra. Hai aproximadamente un ano publicamos unhas 500 páxinas de anexos, o cal parece resolver todos os conflitos entre Israel e os palestinos. Pero as dúas partes nunca estarían de acordo en asinar un acordo hoxe en día.

.
Hai dúas posibilidades. Unha é esperar ate que haxa novos líderes que substitúan aos actuais, aínda que iso podería implicar unha perda de tempo e de oportunidades, e representar unha aposta polo descoñecido. Ninguén sabe se os próximos líderes van estar máis interesados nun acordo de paz que os actuais. A segunda é cambiar o obxectivo das conversacións e tratar de manter unhas conversacións sobre un acordo pragmático temporal, segundo a "segunda fase (un Estado palestino con fronteiras temporais) da folla de ruta", ou ben unha terceira retirada de Cisxordania que Israel aínda lle debe aos palestinos segundo o acordo provisional de 1995 (segundo as zonas A, B E C que representan os diferentes graos do control palestino do territorio).

.
Este non é un asunto sinxelo. Ao primeiro ministro israelí Benjamin Netanyahu resultaríalle difícil convencer aos seus votantes da necesidade de arrincar os asentamentos e retirarse da maioría de Cisxordania sen existir un acordo sobre o final do conflito, ou doutras vantaxes que se derivarían dun acordo de paz permanente. Os palestinos terían medo de que calquera acordo temporal se converta nunha figura permanente e que o mundo se engane e crea que este conflito rexional resolveuse, a pesar de que cuestións como os refuxiados e o estatuto de Jerusalém que non serían incluídas no devandito acordo. A maneira de superar está oposición inicial é garantir que, tras a firma do acordo provisional, haxa unha declaración presidencial onde se definirían os principios detallados para un acordo de status permanente, así como unha clara posición dos Estados Unidos. Ao mesmo tempo, pediríase aos países árabes que poñan en marcha parcialmente a iniciativa árabe de paz de 2002 cara a Israel, e envíen representantes comerciais a Israel, ou mostren outro tipo de sinais do comezo dunhas relacións normais, mesmo se non leva diplomáticos permanentes.

.
Netanyahu non foi votado pola dereita para dividir Jerusalém ou resolver, nin sequera simbólicamente, o problema dos refuxiados palestinos. A distancia entre as súas posicións e as reivindicacións mínimas da parte palestina pragmática non se pode salvar. Mesmo cando fala dunha vontade de aceptar a solución de dous estados, e mesmo cando fai promesas de sorprender, volve a unha longa lista de posicións que non permiten chegar a un compromiso histórico. Abbas non pode implementar un acordo de paz con Israel mentres Hamas reteña o control de Gaza, pois Gaza non formará parte da solución, polo que non pode haber ningún "paso seguro" entre Cisxordania e Gaza. Ademais, non será posible traballar no intercambio de territorios entre Israel e Cisxordania debido a que a área designada para iso (da parte israelí) é a rexión que rodea a Franxa de Gaza, e ningún goberno israelí comprometerase a entregar territorio adxacente a Gaza mentres estea aínda baixo o control de Hamas. Esta situación significa que temos que seguir unha liña de pensamento que nos leve, nesta fase, a unha solución que non sexa a ideal, pero que é moito mellor que a continuación da situación actual: un acordo parcial.

Tirado de Safed-tzfat

Serie documental chinés sobre Israel

4 civis israelies asasinados nun atentado terrorista palestino

Un atentado contra o proceso de paz

Por Ana Jerozolimski
Desde Jerusalem
.
No atentado terrorista perpetrado este martes de noite en Cisxordania, a primeira intención foi matar civís israelís. Lográrono: asasinaron a dúas mulleres de 25 e 40 anos, unha delas encinta, e a dous homes das mesmas idades. Tratábase dunha parella e doutras dúas persoas ás que habían recollido, ao parecer, no camiño, xa que residían tamén no mesmo asentamento, Beit Hagai, non lonxe de Hebron. Pero a outra intención, nada secundaria por certo, a máis estratéxica, a de longo alcance, era sabotear o proceso de paz. Os responsables dos disparos efectuados cara ao automóbil no que viaxaban o catro israelís, tiñan ben claro que este xoves, en Washington, na reunión entre o Presidente Barack Obama, o Premier israelí Benjamin Netanyahu e o Presidente palestino Mahmud Abbas, relanzaríase formalmente o proceso de paz.
.
Sabían, como todos, que non hai grandes expectativas, que hai unha profunda mutua desconfianza, que cada parte sente que ten serios motivos para albergar escepticismo respecto das intencións do seu interlocutor. Pero polas dúbidas, decidiron actuar. Para estar seguros de que nin unha forte presión norteamericana, nin un milagroso abrazo sincero entre Netanyahu e Abbas nin unha repentina iluminación dun dos dous gobernantes invitados ou de ambos, permitisen pasar da desconfianza a un intenso esforzo conxunto para avanzar cara á paz, eles, os extremistas, decidiron deixarse de palabras e facer algo concreto. É que hai pouco, o mesmo venres en que a Secretaria de Estados norteamericana Hillary Clinton anunciou que israelís e palestinos volven negociar o 2 de setiembre, o grupo integrista islámico Hamas cancelou de inmediato un encontro que tiña pactado con Al Fatah, o seu adversario no plano interno palestino, de cara a unha eventual reconciliación. O argumento: "Se van negociar con Israel, nós non podemos reunirnos con eles". Ao día seguinte, o lider de Hamas en Gaza, Ismail Haniyeh, foi máis explícito aínda: "Os palestinos non sacarán nada positivo das negociacións directas".
.
Pero este martes, agudizaron a mensaxe, mostrando que son de armas tomar... en sentido literal. Este martes, decidiron actuar. Polo menos dous terroristas de Hamas (non hai certeza cantos eran, pero como mínomo tres) esperaron o branco apropiado. Cando pasou un coche israelí preto da entrada a Kiriat Arba, marchando pola estrada 60, os terroristas abriron fogo cara aos seus catro pasaxeiros. Para maior seguridade, cando o coche se detívo polo impacto do fogo, os terroristas achegáronse, dispararon de preto, e remataron ás catro persoas para ter certeza de que o catro estaban mortos.
.
Abu Obaida, xefe do brazo armado de Hamas, Izz al Din al Qassam, foi moi explícito, ao reivindicar o atentado: "Este foi un dunha serie de ataques planeados... os próximos están en camiño". Sami Abu Zuhri, un dos voceiros de Hamas en Gaza, felicitou aos "heroes de Hebron". O momento, non foi casualidade. É práctica coñecida dos extremistas, que cando están por comezar negociacións de paz, perpetran atentados. Sucedeu case sempre. Os seus intentos de influír sobre a situación de turno, sempre é na dirección equivocada: radicalizar, escurecer, quitar esperanza, asegurar que nada poida mellorar. Non está claro se o que queren é impedir que a cita en Washington se concrete, ou que a atmosfera se arruíne tanto e a desconfianza alcance tal punto, que realmente sexa imposible chegar a un acordo. En realidade, non importa. É todo o mesmo obxectivo.
.
Os extremistas falan contra a ocupación, esixen retiradas completas de Israel, pero fan todo o que está ao seu alcance para aumentar a desconfianza dos israelís, para minimizar a posibilidade de que acepten riscos en aras da eventualidade da paz, para endurecer as súas posicións na mesa de negociacións. O luns, nunha reunión cos ministros do seu partido Likud, Netanyahu dixo que "non poderemos contentarnos con papeis e promesas cando de seguridade se trata, senón que necesitamos medidas concretas no terreo". Alguén pode concibir que a intención dun atentado mortal como o feito un día despois desas declaracións, tivese a intención de flexibilizar a Netanyahu, de convencerlle de que pode estar tranquilo, de que reinará a paz e por iso poderá retirarse sen problemas?
.
Todo o contrario. A única intención posible, é lembrarlle por que é tan desconfiado. Os terroristas queren arruinar o reinicio do diálogo e queren volver sumir en Cisxordania no caos e continua alerta por terrorismo que reinaba alí hai poucos anos. O case 8% de crecemento rexistrado en Cisxordania grazas á exitosa actividade económica palestina, ao alivio gradual das restricións ao movemento impostas por Israel e á estabilidade lograda polos servizos de seguridade palestinos adestrados por Estados Unidos e a Unión Europea, eran malas noticias para Hamas e as súas secuaces. Durante moito tempo non se atreveron a tratar de descarrillar ese tren. Onte á noite comezaron a tentalo, asestando así un duro golpe a Israel e á Autoridade Palestina, que se acha agora, xusto antes das negociacións, nunha situación incómoda, á defensiva. Querían que Israel lles transfira máis responsabilidades e lles ceda o control de máis zonas en Cisxordania, co argumento certo da calma reinante no terreo. Pero chegou Hamas co seu atentado, para desbaratar todos os bos plans. A mellor resposta aos terroristas, en realidade, paralelamente á relacionada ao ámbito da seguridade, debe ser intensificar as negociacións. Non tomar decisións apresuradas nin expor a Israel a riscos dementes, pero demostrarlles aos extremistas que non poderán quitar a israelís e palestinos a esperanza de que hai unha mellor opción.

Os cafés de Viena

Por Henrique Veltman

http://www.asa.org.br/

.

Quando a gente lê os livros de Elias Canetti, surgem os cafés de Viena, locais preferidos dos artistas, escritores e políticos de esquerda, geralmente comunistas. No princípio do século passado, Viena era a capital do Império Austro-Húngaro, com uma vida cultural intensa, em alguns casos superior à de Paris e Berlim. A cidade era animada por um time de intelectuais e artistas, em sua maioria, judeus. Os cafés reuniam jornalistas, poetas, romancistas, pintores e arquitetos famosos, muitas vezes acompanhados de mulheres, bonitas ou inteligentes (às vezes, bonitas e inteligentes). A esse público juntavam-se também médicos e psicanalistas, políticos social-democratas e revolucionários bolcheviques, mas também grupos de antissemitas, futuros nazistas. Por exemplo, o Café Central, situado no rés-do-chão do palácio Ferstel, na Herrengasse, fundado em 1876, encerrado em 1943 e reaberto, novamente, em 1982. Eis aqui os nomes de alguns dos frequentadores mais famosos do Café Central, da sua época dourada, anos 1900, até o advento do nazismo:
Viktor Adler (1852-1918), cofundador do partido social-democrata austríaco. Social-chauvinista durante a I Guerra Mundial, não se entendeu bem com Trotsky, que conhecera e ajudara em 1907. Era pai do Friedrich Adler, que divergiu politicamente dele. Friedrich Adler (1879-1960), político social-democrata e revolucionário austríaco, filho de Viktor Adler. Foi opositor da política de guerra e, em 1916, matou o primeiro ministro da monarquia Austro-Húngara, conde Karl von Stürgkh. Mas cumpriu apenas um ano de prisão, graças ao término da guerra. Otto Bauer (1881-1938), político social-democrata, uma das figuras de proa do marxismo austríaco. Depois de participar em governos dos socialistas cristãos, Bauer chefiou a resistência ao fascismo de Dollfuss e partiu para o exílio em Paris,em 1934, ali morrendo meses depois do Anschluss.

.
Lev Davidovitch Bronstein, o Trotsky, viveu em Viena de 1907 até 1917. Era cliente fixo do Café Central, onde habitualmente jogava xadrez. Discutia ali política com os socialistas austríacos, mas viria a ter má opinião deles, por não serem revolucionários. Em outubro de 1917, o presidente do governo austríaco, conde Heinrich Clam-Martinic, anunciou aos seus pares a eclosão da revolução bolchevique na Rússia, acrescentando que “o seu instigador foi, ao que parece, o senhor Bronstein do Café Central”. Alfred Adler (1870-1937), médico, psiquiatra, psicanalista. Rompeu em 1911 com Freud, com quem em 1902 havia fundado a Sociedade Psicanalítica de Viena. Alfred Adler fumava o seu charuto no Central, mas Freud preferia o Café Landtmann.

.
Sigmund Freud frequentava às vezes o Café Central. Poderíamos imaginá-lo sentado a uma mesa de canto com a sua discípula, amiga e admiradora Lou Andreas-Salomé. Theodor Herzl (1860-1904), natural de Budapest, viveu em Viena. Foi o fundador do moderno sionismo político. Foi sucedido na liderança do movimento o húngaro Max Nordau. Peter Altenberg (1859-1919), boêmio e escritor judeu, está imortalizado em uma estátua de papier-mâché no próprio Café Central, sentado a uma mesinha, perto da porta de entrada. Figura não convencional e extravagante, usava sandálias, vivia em hotéis, era senhor de uma gigantesca coleção de postais ilustrados (mais de 10 mil) e era tido por pedófilo. Recebia o seu correio pessoal no Café Central, mas também frequentava o Café Museum e o Café Landtmann.

Shaná Tova 5771!! Feliz Aninovo 5771!!