Yohav Galant, un duro á fronte do exército israelí

Por Rubén Kaplan

http://www.rkpress.com.ar/

.

Tras unha sucesión de rifas internas entre faccións enfrontadas no Comando Superior do Exército de Israel, o Ministro de Defensa, Ehud Barak, anunciou oficialmente onte domingo 22 de agosto, a designación de Yohav Galant, actual Comandante da Rexión Sur, como Xefe do Estado Maior do Estado hebreo, e sucesor do Xeneral Gaby Ashkenazi, que debería cumprir o seu mandato en febreiro de 2011. Referíndose ao elixido, Barak dixo que "é un veterano oficial cunha rica e variada experiencia operacional, unhas máis que probadas calidades de liderado e capacidade para liderar o Exército ante os retos que afronta o Estado de Israel". A medida, que conta co apoio do Primeiro Ministro Binyamin Netanyahu e deberá ser aprobada polo gabinete israelí no Consello de Ministros do vindeiro 29 de agosto, pon fin a unha campaña sucia que incluíu a difusión dun suposto documento, filtrado á prensa e cuxa falsidade foi demostrado sen lugar a dúbidas pola policía, suxerindo que Galant planeara unha campaña de desprestixio contra o seu predecesor, o xeneral Gabi Ashkenazi, e outros altos oficiais do Exército para garantir o seu nomeamento.

.

A elección do Maior Xeneral Yohav Galant, nacido en novembro de 1958 en Jaffa, unha cidade situada ao sur de Tel Aviv bañada polo Mediterráneo, relegou as aspiracións do resto dos candidatos que pugnaban por obter o posto, os xenerais Benny Gantz, Gadi Eizenkot, Avi Mizrahi e Gadi Shamni. Fontes do Tzáhal, comentan que os mencionados en primeira instancia serían proclives ao retiro, mentres que os dous últimos dirimirían entre si, a obtención do cargo de Subcomandante en Xefe. O nomeamento de Yohav Galant, casado e pai de tres fillos, que paralelamente á súa meritoria carreira militar, ostenta un título de Xestión en Economía e Finanzas da Universidade de Haifa, onde se graduó con honras, implica unha menor tolerancia coas continuas agresións do Hamas na Franxa de Gaza, as provocacións do Hezbollah en Líbano e unha advertencia á desafiante Republica Islámica de Irán. O obxectivo do Comando Sur baixo a férula do Xeneral Yohav Galant, é a defensa da fronteira sur do Estado de Israel, desde o río Yishai no norte, ate o paso de Taba no sur e desde alí ata a costa de Rafah, no norte. Ademais, o Comando encárgase da protección dos asentamentos preto da Franxa de Gaza e a Liña Verde e a defensa da fronteira sur con Exipto ate as comunidades Dugit no norte

.

A tarefa do comando é protexer e garantir a seguridade da poboación israelí e para a rexión da Franxa de Gaza. O Comando Sur é responsable de todas as unidades situadas na rexión de Arava, o Negev e Eilat. As áreas baixo a xurisdición do Sur de comandos son desde a fronteira este con Xordania (uns 400 km) ate a fronteira occidental con Exipto (uns 240 km). Veterano das guerras do Líbano de 1982 e 2006 onde demostrou sobradamente a súa gran capacidade de planificación e mando, Yohav Galant soubo gañarse o respecto dos seus superiores e o apoio incondicional das súas tropas. A impresionante folla de servizos do xeneral Galant iniciada en 1977 rexistra como antecedente destacado a dirección da Operación Chumbo Fundido na Franxa de Gaza, (decembro de 2008-xaneiro 2009) cuxo obxectivo foi destruír a infraestrutura terrorista e a capacidade militar de Hamas que viña lanzando miles de foguetes, mísiles e proxectís de morteiro contra obxectivos civís israelís desde a retirada unilateral do FDI de Gaza en 2005. Achegados a Galant, afirman que de ser por el, tería activado a Operación Chumbo Fundido un ano e medio antes de cando finalmente foi levada a cabo e non agardaría ate decembro de 2009. Tamén aseveran que o seu plan consistía non só en neutralizar a andanada de foguetes que lanzaba o Hamas á poboación do sur de Israel, senón acabar ademais co goberno terrorista na Franxa de Gaza.

.

A súa idea foi rexeitada entre outros, polo Ministro de Defensa e polo xeneral Ashkenazi. Para Galant a operación foi liviá e de alcance limitado. A persistencia de Hamas de continuar lanzando foguetes contra territorio israelí, sustentan a razón da teoría do futuro Xefe do Estado Maior do Estado de Israel, quen declarou hai un tempo: "Non me gustaría chegar a esa situación, pero se nos vemos forzados, temos un plan para ocupar a Franxa". "Se continúan os ataques e chegan a un nivel insostible, incluíndo ataques de longo alcance, adoptaranse as medidas necesarias, que poderían incluír a reocupación da Franxa de Gaza". Lonxe da prudencia de Ashkenazi, que en sintonía coa Administración Obama, insinúa pero non amedrenta a Irán dicindo que "todas as opcións están sobre a mesa" a postura máis firme e confrontante de Galant debe ser tida en conta polo país persa, que logo de inaugurar provocadoramente o reactor nuclear de Bashert, anunciou o desenvolvemento dun "dron" bombardeiro non-tripulado equipado con turbo que alcanza unha velocidade de 900 quilómetros por hora, destinado a transportar bombas e mísiles a unha distancia de 1000 quilómetros ao que lle puxo o nome de "Karrar" (atacante en farsi) e presenta como "o embaixador da morte". Mahmoud Ahmadinejad vén ameazando desde hai moito tempo con facer desparecer a Israel do mapa ante a indolente actitude da ONU e a indiferenza de gran parte da comunidade internacional.

.

O mesiánico presidente de Irán exacerbou as súas habituais provocacións ao declarar á axencia qatarí de televisión Al Jazeera que "Israel é moi débil para facer fronte a Irán. Nós non andamos con bromas, non permitiremos a unha banda de criminais sionistas cree inseguridade. Se eles din que todas as opcións son posibles. Pois así é, nós tamén dicimos que todas as opcións son posibles". Quen seguramente non tomará de broma as palabras de Ahmadinejad é Israel, que non pode permanecer inactivo agardando ser atacado por mísiles, armas non convencionais e probablemente nucleares. O Estado xudeu debe usar toda a súa forza ofensiva co fin de impedir ou neutralizar calquera ameaza contra a súa existencia. A tesitura do Xeneral Galant debe prevalecer e a súa mensaxe debe ser escoitado non só no exército que comandará e polo goberno, senón ademais por todos os cidadáns de Israel, independentemente das súas diferentes posicións políticas. Tamén deben tomar nota da advertencia, os palestinos que logo do anuncio de conversacións directas de paz sen condicións previas anunciadas polos EE.UU. noutra típica manobra dilatoria, insisten agora coa idea dunha declaración de independencia unilateral, o Líbano que anuncia a fusión do seu exército co do grupo terrorista Hezbollah, e Siria, presta a recuperar o seu dominio no País dos Cedros. Citando novamente a Yohav Galant : "Estamos falando da actividade militar máis agresiva. Se o prezo que temos que pagar convértese en pouco razoable como consecuencia do aumento dos ataques, entón teremos que tomar todas as medidas".

Un novo estilo de vida centenario

Por Braulio García Jaén

Público - 17.08.10

http://www.publico.es/culturas/332434/nuevo/estilode/vida/centenario

.

A metade dos kibbutz, como o de Gan Shmuel fundado en 1921, son anteriores ao Estado de Israel. "O meu papá díxome que iamos cambiar de estilo de vida: Que carallo será estilo e que carallo será vida?, pensei eu". Valeria tiña 10 anos, así que non entendeu que ela, o seu irmán e os seus pais ían mudarse de país. Era verán e cando chegaron, ademais do hebreo ensináronlles a usar máscaras de gas. "Cando soaban as alarmas era porque tiñas que te encerrar no cuarto, pero o meu pai e o meu irmán saían correndo a avisar aos demais. A miña nai púñase histérica". Vinte días despois de que o exército de Sadam Hussein invadise Kuwait o 2 de agosto de 1990, quizá non sexa o mellor momento para cambiar a vida urbanita de Buenos Aires pola vida rural en Israel, ao que o ditador iraquí converteu en diana dos seus mísiles. Pero facía meses que Néstor Elfman e Nora Prepelitchi decidiran irse a vivir a un kibbutz, algo no que tampouco é que fosen pioneiros. Dez homes e dúas mulleres estableceran o primeiro, Degania Aleph, 80 anos antes.
.

Só 60 kibbutz, dos 273 que hai na actualidade, viven segundo a idea de comuna orixinal. Nin explotadores nin explotados. Os kibbutz "agrupación", literalmente son comunidades, agrícolas e sionistas en orixe, establecidas en Israel coa idea de traballar e vivir como unha comuna socialista. "Un asentamento sen explotadores nin explotados", lembra a páxina web de Degania Aleph, o kibbutz dos pioneiros, fundado en outubro de 1910. "Foi alí onde os principios de traballo independente e vida colectiva materializáronse", engade. O kibbutz Yzrael, no que a familia Elfman viviu durante tres anos e medio, fora fundado en 1948, o mesmo ano do nacemento do Estado de Israel. Aproximadamente a metade dos 273 kibutz que hai actualmente foron fundados antes que o país que os acolle e do que ocupan un 10% do territorio. A inmensa maioría son laicos; só 16 deles están rexistrados como relixiosos, e neles viven ao redor de 120.000 persoas, segundo datos do propio movemento kibbutzim.

.
Tras dúas décadas perdendo poboación, en dous anos gañaron 2.500 novos habitantes. En Yzrael, durante os anos noventa, todos cobraban o mesmo. "Cobrabamos o mesmo que o xerente xeral da fábrica de Robotim [aspiradoras industriais], que facturaba dez millóns de dólares por ano. En xeral, funcionaba ben e segue funcionando. Pero ampliouse unha enorme cantidade de liberdades e dereitos individuais. Agora, por exemplo, poden ter o seu propio auto". As decisións tomábanse por maioría absoluta de todos os adultos reunidos en asemblea. Hoxe, dos 273 que hai, só uns 60 seguen funcionando segundo aquela idea orixinal. A maioría flexibilizaron a súa planificación colectiva, privatizando algúns servizos que até entón se prestaron de maneira gratuíta, para evitar o colapso financeiro, e permiten soldos diferenciados. Moitos reciben man de obra estranxeira, como o caso dos palestinos que traballaban no kibbutz Yzrael durante os anos noventa, ou os traballadores do sueste asiático chegados durante os últimos anos ao país e que traballaban noutras comunidades. "Foi unha experiencia marabillosa: desde logo, a sociedade máis democrática na que vivimos", lembra Néstor Elfman desde Barcelona, onde chegaron en 1994 para evitar que o seu fillo Martín tivese que incorporarse ao servizo militar en Israel. Os 2.500 novos membros chegados aos kibbutz durante os dous últimos anos supoñen un forte cambio de tendencia cara o medre despois da tendencia á baixa dos últimos 20 anos.

Trotsky versus trotskistas? A cuestión xudía de Trotsky

Por Robert S. Wistrich

Forward

.
Hai setenta anos, o 20 de agosto de 1940, León Trotsky -o archi-herexe do comunismo internacional e o símbolo da pureza revolucionaria bolxevique- foi asasinado na cidade de México polo piolet dun asasino estalinista. Trotsky, un arquitecto da Revolución de Outubro de 1917 e, posteriormente, o creador do Exército Vermello, ao cal levou á vitoria na guerra civil rusa, fora expulsado da Unión Soviética en 1929. Ao longo da década de 1930, continuamente denunciou á estalinista "Torre de Babel" - como el chamaba ao réxime do seu némesis, Joseph Stalin - como unha traizón da revolución. Mentres tanto, na Unión Soviética e noutros lugares, os seus seguidores foron perseguidos sen piedade e purgados. Mesmo hoxe, 20 anos despois do colapso do comunismo soviético na propia Rusia, Trotsky -aínda que xa non sexa suxeito dunha execración sistemática- segue sendo unha figura polémica e maioritariamente pouco querida. En Occidente, o seu legado mantense vivo pola amorfa IV Internacional, un grupo variado de grupos trotskistas cuxo sectarismo, disensións internas, esteriles disputas escolásticas e rivalidades persoais son lendarias.

.
Os propios soños de Trotsky dunha revolución proletaria internacional e a súa crenza na inminente desaparición do capitalismo mundial non foron, por suposto, moito máis alá. Tampouco as súas profecías da desaparición do modelo organizativo da Estado-nación. Con todo, a pesar da rixidez dogmática e absurda da ideoloxía trotskista, nalgúns países como Gran Bretaña e Francia os seus herdeiros autoproclamados aínda exercen unha certa influencia, por exemplo no seu abrazo incondicional e acrítico da causa palestina. Isto resulta especialmente notable á luz do cambio de opinión do propio Trotsky sobre o sionismo, a asimilación xudía e a cuestión de Palestina durante a década de 1930.
.

Lev Davidovich Bronstein (para usar o seu nome orixinal ruso-xudeu) opúxose firmemente, desde os seus primeiros anos, non só aos sionistas, senón mesmo aos xudeus socialistas antisionistas do Bund, e iso pola súa defensa dun particularismo nacional. Como é sabido o Bund foi unha organización socialista e revolucionaria xudía que reivindicaba unha ampla autonomía cultural e política nos países da diáspora do Leste de Europa. De ámbito preferentemente polaco e lituano, desempeñou un importante papel cultural na potenciación do yiddish, pero tras chocar co nazismo fíxoo logo co comunismo, desaperecendo os seus últimos restos durante o Holocausto. Trotsky, como ateo marxista rusificado que era, non tivo tempo para a Biblia, o xudaísmo e a historia ou a cultura xudía, todo iso desestimouno como reliquias dunha psicoloxía do ghetto fóra de moda.
.

Observador no VI Congreso Sionista en Basilea en 1903, o mozo Trotsky descualificou a Herzl como un aventureiro "desvergonzado" que tivo o descaro e a "perfidia diabólica" de buscar unha patria para os xudeus. Máis tarde, no apoxeo da súa gloria bolxevique en 1921, desestimou unha petición do rabino xefe de Moscova para que intercedera en nome de todos aqueles numerosos xudeus que morrían de fame en Rusia. Dise que o rabino comentou despois da reunión: "Os Trotsky fan as revolucións e os Bronstein pagan a factura".

.

Os comezos dun cambio de actitude de Trotsky iniciáronse durante a loita polo poder na Unión Soviética, na que Stalin, utilizando como unha arma o antisemitismo existente nas filas bolxeviques, derrotou a Trotsky. Na década de 1930, o exiliado Trotsky comezou a interesarse polo conflito árabe-xudeu e pola colonización sionista en Palestina. El desconfiaba dos que chamaba musulmáns "reaccionarios" e elementos "pogromistas antisemitas" dentro do movemento nacional árabe-palestino. A diferenza da Comintern estalinista, el non varreu baixo a alfombra os disturbios anti-xudeus na Palestina de 1929, ou ben os reduciu a un episodio menor na loita de liberación árabe.
.

En 1937, Trotsky -aínda que sen considerarse nunca un sionista- chegara a revisar radicalmente a súa posición inicial sobre a "cuestión xudía". Recoñeceu, por exemplo, que a súa crenza anterior na asimilación inevitable era infundada, que existía unha nación xudía que requiría unha base territorial e que o réxime soviético estaba a alentar descaradamente o antisemitismo para desviar a atención dos seus propios fracasos. O máis notábel de todo foi idea de Trotsky de que o perigo nazi estaba a facer soar constantemente a alarma desde 1930. Un mes despois dos pogroms da Kristallnacht en 1938, advertiu de maneira inequívoca á comunidade xudía americana da futura aniquilación dos xudeus. Trotsky escribiu sen reviravoltas que, "mesmo sen a aparición dunha nova guerra europea, o próximo desenvolvemento da reacción mundial significa con certeza o exterminio físico dos xudeus". Esta profecía arrepiante pronunciada na Cidade de México foi ignorada.

.
Pouco antes do seu asasinato, tamén advertiu de que o Libro Branco británico de 1939 "pode transformar a Palestina nunha trampa sanguenta para centos de miles de xudeus". Trotsky conxeturou correctamente que o imperialismo británico había abandonado o seu compromiso cun fogar nacional xudeu e sacrificaría sen vacilar ao sionismo no altar da súa estratexia no Oriente Medio.

.

León Trotsky pasou a maior parte da súa vida tratando de escapar da súa orixe xudía e da imaxe débil e dubitativa do xudeu do gueto. O bolxeviquismo endureceulle, converténdolle nun intelectual marxista separado do pobo xudeu e nun símbolo demoníaco do xudeo-comunismo para os antisemitas. Aínda entre os seus compañeiros revolucionarios, viuse incapaz de transcender da súa orixe xudía. Na década de 1930 a loita contra o home do saco do "trotskismo mundial", visto como sinónimo da perfidia e a traizón, converteríase nun leitmotiv da maquinaria propagandística de Stalin en todo o mundo. Nunha época de terror totalitario, o esforzo por perseguir a Trotsky chegou a prefigurar misteriosamente o tráxico destino do pobo xudeu, ao cal Trotsky abandonara anteriormente con tanta arrogancia.

Vía. Safed-Tzfat

Unha mesquita perto demais

A Hajj, a peregrinação muçulmana a Meca, Arábia Saudita.

Por Gabriel Canhoto

http://gabrielcanhoto.no.sapo.pt/

.

A “Corboba House” (Casa de Córdoba) seria apenas mais uma mesquita a ser construída nos Estados Unidos. Afinal, de acordo com as estatísticas, o Islão é a religião que mais cresce nas terras do Tio Sam. Porém, esta não é uma mesquita qualquer. E a Baixa de Manhattan, em Nova Iorque, também não é um espaço qualquer. Apenas a dois quarteirões, ou 180 metros de distância situavam-se as "Torres Gémeas" do World Trade Center. Vozes contra e a favor do projeto depressa se manifestaram. Para os opositores, um estandarte do Islão – ainda que tolerante – ao lado do "solo sagrado" do Ground Zero é visto como uma provocação.

.
Em 11 de Setembro de 2001, o fanatismo islâmico alcançou o seu auge com os atentados terroristas nos EUA. O "choque de civilizações" manifestava a sua face mais violenta (e mediática). Foi o despoletar da "guerra ao terror". Que continua até hoje e, apesar da boa vontade do presidente americano Barack Obama, não tem perspetivas de terminar tão cedo. Este conflito é visto por alguns setores do mundo islâmico como uma nova Cruzada.

.
Dentro do próprio Islão, a par da enorme popularidade da figura de Osama bin-Laden, correntes moderadas exigiam uma auto-reflexão do Islamismo. Com o alastrar do terror em larga escala pela mão da Al-Qaeda e de outras organizações terroristas muçulmanas a quase todo o planeta: Madrid, Londres, Bali, Carachi, Istambul, Jerusalém, Beirute, Bombaim, Moscovo, Bagdade, Cabul, a imagem do Islão ficou severamente afetada. Políticos e clérigos muçulmanos tentaram (e tentam) convencer o mundo de que os terroristas são uma minoria no Islão. Estadistas e pensadores ocidentais, muitas vezes aderindo fielmente às regras do politicamente correto, ajudaram nessa campanha de limpeza de imagem.

.
É neste âmbito que entra a "Iniciativa Córdoba". Esta organização, fundada por Feisal Abdul Rauf, um imã americano nascido no Kuwait, pretende estabelecer um centro cultural e social islâmico perto do Ground Zero a fim de mostrar aos Americanos a face tolerante do Islão. Abdul Rauf declarou que a sua intenção é "enviar a declaração contrária àquilo que aconteceu em 11 de Setembro". "Nós queremos dar um empurrão contra os extremistas", declarou.

.
Todavia, tanto o espaço escolhido para a construção do centro islâmico como o nome do futuro centro não são inocentes. O local, apesar de se situar a dois quarteirões do Ground Zero, foi um dos edifícios secundários destruídos total ou parcialmente naquela manhã de Setembro de 2001. Na altura do embate na Torre Sul, uma parte do trem de aterragem do avião caiu sobre o número 45 da Rua Park Place, um dos dois edifícios a ser demolidos para a construção da mesquita.

.
O nome, por seu lado, também levanta sobrolhos. Córdoba lembra o Califado estabelecido no sul de Espanha, que marcou o período mais florescente da expansão islâmica no Ocidente. A refundação do Califado de Córdoba é declaradamente um dos sonhos de Osama bin Laden. A polémica (secundária) em redor do nome, levou a organização a renomear o projecto, escolhendo um inócuo "Park 51", ainda que reclamem que Córdoba evoque a cidade onde muçulmanos, cristãos e judeus viviam em convivência pacífica.

.
Numerosas personalidades se declararam a favor do empreendimento. Entre elas o próprio mayor Michael Bloomberg, alegando a liberdade de culto existente no país. O presidente Obama expressou apoio ao direito de construção do centro, dizendo: "Os muçulmanos têm o mesmo direito de praticar a sua religião como qualquer pessoa neste país. E isso inclui o direito de construir um local de culto e um centro comunitário em propriedade privada na Baixa de Manhattan, de acordo com as leis locais."

.
Uma das opiniões que considerei mais ponderadas foi a de Abraham Foxman, líder da Liga Anti-Difamação, o maior movimento de judaico de direitos humanos dos EUA. Afirmou que algumas das opiniões contra a mesquita são derivadas de fanatismo anti-islâmico e reconheceu o direito dos promotores de construírem o centro naquele local. Porém, apelou aos construtores para respeitarem a sensibilidade da família das vítimas, uma vez que a construção de uma mesquita naquele local poderia causar mais sofrimento a algumas famílias de vítimas do 11 de Setembro.

.
As vozes que se opõem ao projeto naquele local, na generalidade comparam o nível de infâmia na construção de um centro cultural muçulmano junto ao lugar onde outrora se ergueu o World Trade Center com a abertura de um centro cultural alemão em Treblinka. Ou um centro cultural japonês em Pearl Harbour. (Eu acrescentaria ainda um centro cultural americano em Hiroshima ou Nagasaki). No mínimo, desapropriado. Os familiares das vítimas dos atentados, ainda que alguns se manifestem a favor em prol da liberdade que é uma das bases da América, são uns dos mais declarados opositores da mesquita. Na sua opinião, o local seria um símbolo do "Islão triunfante".

.
Se o objetivo principal do centro é a promoção do islamismo tolerante, então em vez de Nova Iorque, ele devesse talvez ser construído em Bagdade, Cabul, Beirute, Gaza ou mesmo em Meca. Como demonstração de tolerância islâmica, porque não permitir a construção de igrejas na Arábia Saudita, para servirem de espaço de culto às centenas de milhar de imigrantes cristãos (em especial das Filipinas)? Aí, a prática de qualquer religião que não o Islão – e até mesmo a minoria xiita é altamente perseguida – é punível com penas de prisão, chibatadas e mesmo a morte por decapitação.

.
Mais do que um diálogo inter-religioso limitado a intelectuais e realizado no Ocidente, a melhoria da imagem do Islamismo seria conseguida por mudanças no próprio Mundo Islâmico. E não apenas em prol da melhoria das relações com os não-muçulmanos, mas sobretudo da vida nas próprias sociedades islâmicas. Mais do que uma grande e dispendiosa operação de Relações Públicas como a "Cordoba House", o Islão necessita de uma significativa reforma interna. Pois se é absolutamente verdade que a maioria dos muçulmanos não são terroristas, também parece inegável que a maioria dos terroristas são muçulmanos.

Por qué Israel ainda non atacou a Irán?

Nun artigo asinado por Bret Stephens para The Washington Post, faise a pregunta: por que Israel aínda non bombardeou Irán?
.
Stephens explica que inicialmente cría que o ataque viría no primeiro semestre deste ano, como non veu, vale a pena pensar nas razóns.
.
O primeiro pensamento de Stephens , en 2008, estaba baseado nas fortes especulacións de que Ehud Olmert preparaba un ataque inminente a Irán, reforzado polo ataque a un reactor secreto en Siria. O Presidente Bush, porén, estaba saíndo e os informes da CIA desaconsellaban a acción dos EUA. Os estrategas e analistas israelís pensaban que canto máis tempo se tardara, máis difícil sería a execución do ataque. Fica a pregunta: por que Israel non actuou entón?
.
Stephens da unha serie de razóns, sendo a máis probábel a de que Olmert cría que sería xogar coa sorte realizar un ataque sen antes esgotar todos os medios diplomáticos (ou medios secretos) a fin de deter o adianto nuclear iraniano. Chegaba Obama coa oferta dun tempo para negociacións, seguido polos tumultos internos pos-eleccións iranianas, que levaron a pensar nun posíbel troco de réxime. Ao final do ano pasado (2009), ficou claro que as dúas expectativas foron en balde. Parecía claro que as sancións non serían capaces de deter a Irán das súas apostas nucleares. Todo indicaba que un ataque "en solitario", so era defendido por Netanyahu.
.
O que aconteceu, entón?
.
Seguen catro teorías:
.
1 Os estrategas e analistas israelís entenderon que o ataque podería fracasar, ou non ter éxito pleno. Tal análise non leva en consideración o pánico que Israel ten dun Irán nuclearizado.
.
2 Israel estaría gañando tempo mentres axusta a súa coontradefensa e o seu ataque. O autor cita as probas que foron xa concluídas, do "Iron Dome", un escudo de defensa anti-mísiles, deseñado para protexer contra ataques de curta distancia, como os do Hamas e Hezbollah. O sistema poderá estar operacional en novembro deste ano. Israel tamén están comprando versións stealth do F-15, que son máis baratas que o F-35.
.
3 En termos de política interna: Netanyahu, mesmo querendo atacar, non dará as ordes sen o consentimento do Ministro da Defensa Ehud Barak, do Presidente Shimon Peres, do Xefe do Estado-Maior, Gabi Ashkenazi e do Director do Mossad, Meir Dagan. Ese gabinete de emerxencia parece estar agora mesmo en contra do ataque, talvez coa excepción de Barak. Algúns deles, porén, poden deixar os seus cargos en breve.
.

4 Os líderes israelís lémbranse ben da historia. Eles lembran as leccións da Guerra de Suez, de 1956, que enfrontou a oposición dos EUA de Eisenhower, que de maneira errónea creu que podería conseguir os favores árabes ao visibelmente distanciarse de Israel e os seus tradicionais aliados europeos. Soa familiar?. Así pregunta, ironicamente, Stephens.
.
Dacordo co autor, existen serios rumores de que Barack Obama e o Pentágono están reconsiderando as súas opcións militares na cuestión de Irán. "Agardemos que si", di Stephens.

Oito días, oito?

Israel estaría a só poucos días de lanzar un ataque ao reactor nuclear de Bushehr no Irán no caso de que Rusia cumpra os seus plans de entregar combustíbel para a fábrica ao final de semana, así falou, o pasado martes, o ex-embaixador dos EUA na ONU John Bolton. Bolton afirmou que unha vez que Rusia abasteza o reactor (previsto para o sábado) Israel non tería máis ganas de atacar, con medo de dispersar radiación de forma descontrolada. "Esa é unha gran vitoria, unha vitoria moi grande para Irán", así dixen Bolton para o Jerusalem Post. "This is a huge threshold". Bolton, que xa supervisou a política de non-proliferación dos EUA, dixen que cando Rusia anunciou os planos de abastecer o último venres, "o elemento sorpresa foi basicamente retirado" dos cálculos de Israel. Bolton resaltou que el non ten a "certeza" sobre si Israel irá ou non atacar, mais afirmou que "se Israel estaba no correcto ao destruír o reactor de Osiraq en Iraq, seríaa correcto permitir que ese reactor tivera continuado? Vostede non pode actuar de dúas formas distintas".

.

Israel atacou o reactor de Osiraq no Iraq nunha misión fulminante e sorpresiva en 1981. Crese, tamén, que realizaron un ataque similar contra unha suposta base nuclear en contrucción en Siria en 2007. Rusia asinou un contrato con Irán para construír o reactor de Bushehr en 1995, mais adiou a finalización en varias ocasións. Ao anunciar que poderá tornar a instalación operacional en setembro, Rusia non indicou o porque de avanzar cara esa etapa final agora. Alén de Bushehr, Rusia garante que recibirá de volta o combustíbel consumido, (o material necesario para facer unha bomba nuclear) pero Irán tamén ten as súas propias instalacións de enriquecemento de uranio. Ilan Berman, especialista en Irán da Foreign Policy Council, manifestou que as instalacións de enriquecemento de uranio son a espiña dorsal dos esforzos iranianos para obter armas nucleares e el sospeita que elas, ao contrario de Bushehr, si poden ser o albo primario no caso dun ataque de Israel. Berman suxire que Bolton estaría creando unha falsa imaxe ao focar no abastecemento do reactor de Bushehr. "Non está claro que Bushehr poida ser tido como un obxectivo importante porque está só indirectamente relacionado con calquera programa de armas nucleares iraniano", manifestou. "A miña sospeita é que iso non é algo crucial (isn?t a game changer). Iso non dará ao Irán material suficiente para construír unha bomba de noite para o día". Berman engadiu que xa que Bushehr é a instalación nuclear iraniana máis coñecida, e ben monitorada polos inspectores internacionais, tamén sería a demandante menos probábel a ser utilizada para construír unha bomba, a pesar de que Berman afirma que, cando estea operacional, será un "enorme golpe de relacións públicas para os iranianos". Bolton non acepta a idea de que os inspectores internacionais poderían conter a ameaza do reactor de Bushehr, lembrando que os inspectores xa foron expulsados. Bolton tamén dixo que é improbábel que Israel ataque Bushehr agora e faga outro ataque contra as instalacións de enriquecemento os próximos meses porque esa sería unha tarefa moito máis difícil. Por un motivo: el considera que un ataque en Bushehr podería incentivar aos rusos a trasladaren para o Irán os seus sistemas de mísiles de defensa, que eles xa acordaran vender a Teherán, mais que na práctica estaban rexeitándose a entregar. Ao contrario diso, afirma Bolton, se Israel ataca agora sería en obxectivos múltiples. Irán, pola súa banda, non fala sobre a posibilidade dun ataque de Israel.

.

O martes, o voceiro do Ministerio de Relacións Exteriores, Ramin Mehmanparast, afirmou que "esa ameazas de ataque sionista tornáronse repetitivas e perderon o seu significado". Ramín tamén afirmou aos correspondentes en Teherán que "de acordo co dereito internacional, as instalacións que conteñen combustíbel real non poden ser atacadas por causa das consecuencias humanitarias". A retórica vén ao mesmo tempo en que os EUA aumentan as sancións como parte de seu esforzo de elevar a presión sobre Irán. O pasado martes, o tesouro dos EUA anunciou ducias de nomes de bancos e individuos iranianos que serían afectados polas sancións.

.

Un pobo palestino, si, e un pobo xudeu, non?

Por Shlomo Avineri

http://www.haaretz.com/

.

Do mesmo xeito que moitos lectores, gocei da delicada ironía, agudo enxeño do intelixente conto árabe que aparece en artigo de opinión de Salman Masalha ("Un restaurante xudeu e democrático", do 09 de agosto). Pero estas virtudes non poden compensar a incomprensión fundamental que subxace na súa declaración final: "Non hai tal cousa como un estado xudeu democrático, do mesmo xeito que non existe un estado musulmán democrático". Aí é onde está enterrado o can, para continuar coas súas metáforas de animais.

.

Na raíz desta sentenza atópase unha profunda e tráxica incomprensión que caracteriza a moitas posicións árabes sobre a identidade nacional de Israel. Para o punto de vista estándar árabe, os "xudeus" son comparables aos "cristiáns" ou aos "musulmáns". Noutras palabras, son un grupo relixioso, non unha nación. E é que non só os árabes pensan desta maneira: Non hai dúbida de que durante centos de anos, a identidade xudía foi percibida, polos xudeus e o non xudeus por igual, sobre todo como unha identidade relixiosa, e algúns aínda o pensan así.
.

Pero a esencia da revolución sionista é a opinión de que os xudeus son e conforman un pobo, e como tal, teñen o dereito á autodeterminación nacional nun marco político. Este principio foi aceptado polas Nacións Unidas o 29 de novembro de 1947, coa súa decisión de partición do Mandato Británico de Palestina en dous estados: un xudeu e outro árabe (non xudeus e musulmáns-cristiáns).

.

Israel considérase como un Estado-nación xudeu, tal e como a propia Polonia vese como un Estado-nación polaco e Grecia como un Estado nación grego, ou como o Estado palestino, cando se cre, será el tamén un Estado-nación palestino. Sen dúbida, a identidade xudía ten un compoñente relixioso, tanto historicamente como na nosa realidade contemporánea, así como hai unha dimensión relixiosa na identidade nacional polaca (e grega) e unha dimensión musulmá na identidade nacional árabe (Mahoma non se percibe exclusivamente como o profeta do Islam; os árabes cristiáns tamén o ven como un heroe da nación árabe).

.

Un dos problemas que complica os intentos de resolver o conflito israelo-palestino é esta cuestión: o feito de que a parte árabe teña tantas dificultades á hora de recoñecer que os xudeus no estado de Israel somos unha nación. A identidade é unha cuestión de autodefinición, non dunha definición externa. Do mesmo xeito que os xudeus non somos nin seremos o que determinen os palestinos, unha nación ou só unha relixión, Salman Masalha non pode determinar se os xudeus son un pobo ou non. É unha cuestión de libre autodeterminación.

.
Calquera persoa que rexeita o dereito dos xudeus a definirse a si mesmos como unha nación, está a negarlles un dereito humano fundamental, ao que xudeus e palestinos, por igual, teñen dereito. A negativa árabe a aceptar a Israel como un estado xudeu é proba de algo moi profundo e preocupante: a falta de vontade para aceptar o dereito do pobo xudeu á súa autodeterminación. Porque o que está en xogo é a identidade nacional, non a identidade relixiosa, efectivamente pode ser un estado xudeu e democrático, así como pode existir un estado árabe e democrático. Que, dito sexa de paso, é o que está escrito na constitución do Líbano, un Estado árabe que, para todos os seus problemas, mantén un sistema político baseado nas eleccións e nos principios democráticos. A Cláusula B do Preámbulo da Constitución do Líbano declara: "O Líbano é árabe na súa identidade e nas súas asociacións". A Cláusula D establece o seguinte: "O pobo é a fonte de autoridade e soberanía". Noutras palabras, o Líbano considérase a si como un estado árabe e democrático. As constitucións de Siria e Exipto tamén definen as identidades dos seus países como árabes e os seus sistemas de goberno como democráticos. Mentres que hai, por dicilo suavemente, algúns problemas co aspecto democrático dos réximes deses países, non é menos evidente que os redactores das constitucións de Siria e Exipto consideraron que, en principio, non hai contradición en ser un estado árabe e, á vez, democrático.
.

E así temos que poden existir nacións que se definen como árabes e democráticas, e iso está ben, pero en cambio non o está o que pode existir un xudeu e democrático? No meu dicionario, hai un tufillo de racismo nesta distinción.

Jethro Tull en Israel

Ian Anderson, o mítico cantante do grupo de rock Jethro Tull, fixo doazón íntegra da recadación dos tres concertos que ofreceu en Israel a outros tantos grupos que promoven a coexistencia entre xudeus e musulmáns. Trátase de Peace Child Israel, dedicada ao ensino dos valores democráticos, a tolerancia e o respecto mutuo por medio do teatro e as artes; Hand in Hand, unha rede de escolas mixtas xudeo-árabes: e Neve Shalom - Wahat Assalam, comunidade baseada na coexistencia. Todas confirmaron que recibiron un correo electrónico de Anderson co que cumpría a súa promesa de destinarlles, en tres partes iguais, os ingresos obtidos nas súas recentes actuacións nas localidades de Binyamina, Cesárea e Xerusalén. Nunha entrevista co diario israelí "The Jerusalem Post", Anderson asegurou: "Non estamos falando de millóns de dólares, senón duns poucos miles. Á fin e ao cabo son só tres pequenos concertos en Israel". Recorreu á oficina do enviado do Cuarteto de Oriente Medio e ex primeiro ministro británico, Tony Blair, para elixir ás asociacións. "foi un acto moi xeneroso e amable", sinalou Melisse Lewine-Boskovich, directora de operacións de Peace Child Israel. Para Sam Shube, director executivo de Hand in Hand, é unha "honra" que Anderson "crea no traballo" da súa rede educativa e animou a "artistas, académicos e figuras publicas en xeral a facer oír a súa voz en defensa da coexistencia e a non caer na trampa do boicot a Israel". "Manteño desde hai tempo a posición de que a cultura e as artes deben estar libres de toda censura política ou relixiosa e de que debe manterse unha distancia entre elas", argumentou no escrito. Anderson explicou que tomou a decisión de destinar o diñeiro de todos os seus futuros concertos en solitario ou con Jethro Tull a "organizacións que representan o desenvolvemento dunha coexistencia pacífica entre musulmáns, xudeus e cristiáns, e a mellora das relacións entre israelís e palestinos". "A quen me din que debo 'boicotear' a Israel, só podo dicirlles que, nas miñas viaxes, ao longo do mundo recórdanme as atrocidades históricas cometidas por moitas nacións que agora son amigas, o que reforza a miña determinación de que os meus humildes e profesionais esforzos e os doutros artistas poden achegar un certo grao de paz e mellor entendemento. Israel é unha sociedade democrática na que sempre puiden actuar sen censura nin limitación e voltarei tantas veces como se me convide".

Entrevista a Danny Ayalon

- Cal é posición de Israel ante a declaración prevista por parte do Cuarteto?

Israel foi quen, desde hai un ano e medio, insistiu e esperou aos palestinos. Apertamos os beizos cando os palestinos continuaron coa campaña de deslegitimación e provocación e outras cousas fronte ás facilidades que brindamos; o especial xesto que fixemos co congelamiento, algo, en verdade, sen precedente. Por suposto que fixemos todo iso mentres sostiñamos que chegasen á negociación directa sen condicións previas. Espero e mantemos contactos para que a declaración do Cuarteto sexa equilibrada. É o que dicimos. É moi importante que, a declaración o sexa por coidar o principio que non é posible predeterminar as condicións de negociación porque, entón, non hai necesidade de manter negociacións. Se o Cuarteto toma a dirección palestina, iso endurecerá as posicións palestinas e creo que todos recoñecemos os erros que se fixeron, hai ano e medio, que rubiron aos palestinos ás árbores. Espero que iso non ocorra. A declaración do Cuarteto non será o marco ou o mandato ou o que se coñece como Terms of Reference, o marco de negociacións senón que ese marco será determinado polos palestinos e nós de modo directo co acordo norteamericano. Non retrocedemos na nosa posición e continuaremos sosténdoa".

-En relación ao exército de Líbano?

É o noso interese que, o exército de Líbano, sexa forte. A pregunta é sobre cal exército se fala. De feito, Israel foi sempre quen esixiu que o goberno de Líbano materialice a súa soberanía sobre todo Líbano, incluído o sur, onde Hezbollah estivo até o 2006 e por medio da dispersión do exército libanés. Entre o 60-70% dos soldados do exército libanés son chiítas pero os oficiais, no seu maior parte, non o son. Se ocorre í algún tipo de cambio e se sucede algún intento de asalto ao exército libanés a mans de Hezbollah, entón - desde o noso punto de vista- xa non será o exército de Líbano e as conclusións ? desde o punto de vista israelí - son moi claras e estimo que, tamén, para Estados Unidos".

-Hai posibilidade de control de Iraq por parte de Irán, ante a retirada norteamericana?

Coincido en que non podemos renunciar ao control e a presenza no Val do Jordán, por unha banda. Por outra, creo que Iraq, así o estimo, é un peixe demasiado gordo para Irán como para tragalo. Irán é unha rodaja delgada. Tamén en Líbano e en Hamas. Creo que aquí os intereses de Arabia Saudita, dos Países do Golfo, os demais estados sunnitas, poden conformar unha fronte contraria a Irán, nin falar de Estados Unidos e os países árabes, en última instancia, un intento de asalto e non dubido que ocorrerá, será a continuidade de sancións e doutras medidas.

-Como son as relacións con Grecia, á luz da visita do Primeiro Ministro Netanyahu?

As nosas relacións con Grecia son moi importantes. Relacións estratéxicas. Mantemos unha cooperación que é relevante para ambos os estados. Creo que son importantes para a estabilidade da rexión pero non vén a cambio das nosas relacións con Turquía. As posibilidades de mellorar as relacións con Turquía dependen dese país. Penso que a loita é, en verdade, sobre a identidade de Turquía. Trátase dunha liorta interna, turca. Israel non ten nada que dicir. Niso somos observadores dun lado, pero a decisión depende de Ankara de saber cara a onde se dirixen: se cara a Occidente ou a Oriente.

Departamento de Información do Ministerio de Relacións Exteriores - 17.08.2010

Unha mesquita en Manhattan. Sacrilexio na Zona Cero?

Por Charles Krauthammer

The Washington Post
.

Un lugar pasa a ser sacro pola crenza estendida de que foi visitado polo milagroso ou o transcendente (Lourdes, o Monte do Templo, A Meca), a manifestación dunha gran nobreza e sacrificio nalgún momento do pasado (Gettysburg, a praia de Normadía) ou o sangue dos mártires e o indescritible sufrimento dos inocentes (Auschwitz). Cando falamos da Zona Cero como terra sacra, o que queremos dicir é que pertence a quen sufriron e morreron alí, e que ese feito nos obriga a nós, os vivos, a preservar a dignidade e a memoria do lugar, sen permitir nunca que se esqueza, se trivialice ou se malverse.

Ese é o motivo de que a proposta de Disney a principios da década dos 90 de construír un parque temático da historia estadounidense nas inmediacións do Parque Manassas Battlefield (onde tiveron lugar as dúas batallas de Bull Run) foi botada abaixo por unha ampla coalición que temía que se vulgarizase a nosa Guerra Civil (foron máis intelixentes que eu, que naquel entón non vía que a iniciativa fose especialmente mala). É tamén o motivo de que o miradoiro comercial construído xusto no límite de Gettysburg fose desmantelado polo Servizo de Conservación. É o motivo de que a pesar de que ninguén poña pegas aos centros culturais xaponeses, a idea de construír un en Pearl Harbor resulte ofensiva.

E de que o Papa Xoán Paulo II ordenase ás monxas carmelitas abandonar o convento que estableceran en Auschwitz. Non estaba a desprezar en absoluto a súa misión de rezar polas almas dos mortos. Ensináballes unha lección de respecto: non é o voso sitio, pertence a outros. Por máis pura que sexa a vosa voz, mellor que reine o silencio.

Até o alcalde de Nova York, Michael Bloomberg, quen acusou a quen se opoñen á construción do centro islámico e mesquita de 15 plantas nas inmediacións da Zona Cero de violar a liberdade relixiosa, pediu aos promotores da mesquita que mostrasen "certa sensibilidade especial cara á situación". Aínda así, como apuntou con acerto o columnista Rich Lowry, a administración non pinta nada dicindo ás igrexas como teñen que desenvolver o seu labor, modelar a súa mensaxe ou mostrar "sensibilidade especial" cara a ninguén. Por iso, coas súas palabras Bloomberg estaba a recoñecer implicitamente a lóxica dos argumentos daqueles a quen critica con tanta virulencia por oporse á mesquita, a saber, que a Zona Cero é diferente a calquera outro sitio e por tanto debe seguirse alí un criterio especial e único.

Está claro que se tira do dito por Bloomberg: se a mesquita proposta estivese controlada por radicais islamitas "insensibles" que escusan ou celebran o 11 de setembro, el non apoiaría a súa construción. Pero, por que non? Segundo a expansiva visión da liberdade relixiosa que ten o propio alcalde, que dereito temos a ditar a mensaxe de calquera mesquita? Ademais, como mera cuestión práctica, non hai ningunha garantía de que isto non vaia a pasar no futuro. As institucións relixiosas deste país son autónomas. Quen di que a mesquita non vai contratar algún día a Anwar al-Aulaqi, o líder espiritual do pistoleiro de Fort Hood e do terrorista que tentou voar o avión o que viaxaba o pasado Nadal, e imán puntual da mesquita de Virginia á que asistían dúas dos terroristas do 11 de Setembro?

Que un imán como Aulaqi predique en Virginia é un problema de seguridade. Un Aulaqi predicando na Zona Cero sería un sacrilexio. O lugar importa; en especial este lugar. A Zona Cero é a escena do maior crime da historia estadounidense, perpetrado por musulmáns dunha ortodoxia islamita concreta por esa causa morreron e en cuxo nome asasinaron. Por suposto que esa variante representa só a unha ínfima minoría dos musulmáns. O islam non é máis intrinsecamente islamita que nazi é a Alemaña actual, pero a pesar da inocencia da Alemaña contemporánea, a ningún alemán de boas intencións ocorreríaselle propor un centro cultural xermano en, digamos, Treblinka.

É precisamente iso o que che fai dubidar das boas intencións detrás da proposta do imán Feisal Abdul Rauf. Este é o cabaleiro que chamou á política estadounidense "un accesorio do crime" do 11 de Setembro e que, preguntado hai pouco se Hamás é unha organización terrorista ou non, respondeu: "Eu non son un político... A cuestión do terrorismo é un tema moi complexo". Estados Unidos é un país libre onde se pode construír o que se queira, pero non en calquera parte. É o motivo de que existan as ordenanzas municipais. Non pode haber licorerías nas inmediacións dun centro escolar, non pode haber complexos comerciais onde poidan ofender as sensibilidades locais e, se a súa casa non cumpre o regulamento arquitectónico da zona, non poderá construíla.

Estas restricións obedecen a motivos de estética. Outras obedecen a razóns moito máis profundas de decencia común e respecto ao sacro. Non pode haber miradoiros comerciais en Gettysburg, non pode haber conventos en Auschwitz... e non pode haber mesquita na Zona Cero. Constrúaa en calquera parte menos alí. O gobernador de Nova York púxose a disposición dos promotores da mesquita para atopar terreo noutro lado onde levantala. Unha mesquita realmente destinada a tender pontes, o obxectivo que segundo Rauf terá a estrutura, aceptaría a oferta.

A paisaxe de Israel contada por Mark Twain en 1867

"Non hai nin unha aldea solitaria a través de toda a extensión do val de Jezreel, Galilea; non por trinta millas en calquera dirección... Un pode percorrer dez millas na rexión sen ver unha alma viva. Para experimentar o tipo de soidade que causa tristeza, vide a Galilea... Nazareth é total abandono... *Jericó xace en abatida ruína... Bethlehem e Bethania, na súa pobreza e aldraxe... desposuídas de toda criatura vivinte... Unha rexión abatida cuxo chan é rico, pero completamente desposuído de todo... unha expansión silenciosa, lúgubre... unha desolación abismal... Nunca vimos un ser humano en todo o percorrido... Dificilmente vese unha árbore ou un arbusto nalgún lado. Incluso a oliveira e o cactus, aqueles amigos do chan árido e indigno, desertaron destas terras...Palestina xace en silicio e cinzas...abatida e desamorada...".
Mark Twain, "The Innocents Abroad", 1867

Unha mesquita na Zona Cero?

O transfondo das "acusacións de conspiración" de Nasrallah (ou o que non contan os correspondentes)

Unha análise de Debka http://www.debka.com/

.
Catro exércitos en estado de alerta mentres Jamenei (o máximo líder de Irán) faise cargo da crise do Líbano

Teherán puxo todo o seu peso detrás de Hezbolláh, O seu líder, Hassan Nasrallah, avanzouno horas antes do seu polémico discurso do luns, 9 de agosto, ao declarar que o "Líbano, Iraq e Afganistán son o cinto de seguridade de Irán", e Irán envío ao seu Director do Consello de Seguridade Nacional (NSC), Saeed Jalili, quen tamén leva a negociación, a Beirut este pasado domingo para fortalecer esa alianza. Esta información foi confirmada a DEBKA directamente por fontes iranianas. Á súa chegada, o xefe do NSC iraniano reuniuse con Nasrallah e co asistente do líder espiritual Ali Akbar Velayati, quen chegou a Beirut o pasado xoves 5 de agosto, despois de que estalase o incidente na fronteira libanesa-israelí, e aínda hoxe permanece alí. Jalili logo marchou en dirección a Damasco para proporcionar ao presidente sirio Bashar Assad algunhas das súas "impresións". Segundo as nosas fontes, nunha conversa que se prolongou até a madrugada do luns, o funcionario iraniano expresoulle con claridade que Teherán non ía tolerar o acordo consumado por Assad co rei saudita Abdullah, polo cal se desprende un enfriamento e incluso unha redución das relacións de Siria con Hezbolláh. O líder supremo iraniano, o aiatolá Ali Jamenei, fíxose cargo claramente da situación libanesa. El mantén o control a través de dous altos funcionarios estacionados en Beirut e Damasco, así como con Nasrallah, quen se prepara para acusar a Israel de asasinar ao primeiro ministro libanés Rafiq Hariri en febreiro de 2005.

Esta é a táctica que Nasrallah está a usar para chantaxear ao goberno de Hariri (fillo de Rafiq Hariri) coa ameaza dunha guerra civil e/ou unha confrontación militar con Israel se non se disolve o tribunal especial da ONU (que investiga o asasinato de Rafiq Hariri) e así evita a entrega de líderes de Hezbolláh acusados ao tribunal. Con Teherán oscilando sólidamente detrás de Hezbollah ao máis alto nivel, Israel, Líbano e Siria puxeron en alerta aos seus exércitos, xunto con Hezbolláh, preparados para calquera escenario. Irán asegurouse de que as tensións fronteirizas se mantivesen en alza despois de que francotiradores do exército libanés matasen a un oficial israelí nun enfrontamento o pasado martes 5 de agosto. Como xa DEBKA informou nese momento, un grupo de oficiais de intelixencia iranianas percorreron abertamente as fronteiras do sur do Líbano e estudaron as posicións israelís, asegurándose de que foran vistos ao lado israelí. Aínda están presentes en posicións de avanzada de Hezbolláh.

O pasado domingo, o ministro de Exteriores libanés, Ali Al-Shami, voou a Teherán para solicitar a súa axuda á hora de baixar o ton do ultimato exposto por Nasrallah ao primeiro ministro Saad Hariri, no devandito ultimato pídese que se disolva o tribunal especial establecido pola ONU e o Líbano para investigar o asasinato do seu pai e se acusa a Israel ante o Consello de Seguridade da ONU. Al-Shami sostivo que este movemento rompería a unidade do goberno do Líbano e abriría as portas a unha nova guerra civil e/ou guerra con Israel. A súa apelación ao presidente Mahmoud Ahmadinejad caeu en oídos xordos. No seu lugar, o Director do Consello de Seguridade Nacional iraniana foi enviado nun avión especial a Beirut para fortalecer a posición do líder de Hezbolláh. Isto despréndese do seu comentario: "O poder da resistencia e a unidade do exército libanés non permitirá que o réxime sionista corte incluso unha árbore. Anteriormente, o réxime sionista podería avanzar cara ás fronteiras de Beirut sen medo. Hoxe, o exército sionista recibiu unha forte resposta de Resistencia Islámica...".

As súas palabras significan que, para Teherán, o noveno batallón do exército libanés xa non é unha entidade independente e autónoma, senón parte integrante de Hezbolláh e un socio na súa misión rexional.

Gran exercicio militar israelí como resposta ás acusacións de Nasrallah dun complot israelí para eliminar aos dirixentes libaneses

O líder de Hezbollah, Hassan Nasrallah, acusou a Israel de conspirar para asasinar a todos os líderes políticos e militares do Líbano nun discurso que pronunciou a noite do luns 9 de agosto, por tanto eleva a súa acusación anterior na que só acusaba o Estado xudeu do asasinato de Hariri en 2005. A pesar de que non presentou ningunha proba, os seus patrocinadores iranianos estaban visiblemente ao seu lado. O importantes é que derramou suficiente combustible sobre as xa incendiarias relacións entre Israel e o Líbano, e as fronteiras entre Israel e Siria, o xusto como para provocar que un espectacular exercicio militar israelí comezase onte martes 10 de agosto.

O chanceler iraniano, Manouchehr Mottaki, estaba de camiño mentres tanto a Damasco para lograr que Bashar Assad se botase atrás da súa promesa ao rei saudita Abdullah de romper con Hezbolláh. O embaixador iraniano exhortou ao xefe do persoal do exército libanés, o xeneral Jean Qahwajiy, e aconselloulle que demandase un novo acordo militar iraniano-libanés para substituír aos EEUU por Irán como principal provedor de armas do exército libanés. Nun intento por manter a súa posición en Beirut, Washington enviou a Beirut o seu principal experto sirio-libanés, Fredric Hof, para advertir ao xeneral Qahwaji dun posible deslizamiento cara a Irán ou de emprender unha nova agresión transfronteiriza contra Israel. DEBKA xa esbozou as presións existentes nas relacións entre Irán e Siria e as tensións que deron lugar a todas estas idas e vindas, e que levaron a que catro exércitos se poñan en estado de máxima alerta e fagan que o líder de Hezbolláh estea o suficientemente desesperado como para ameazar ao seu país coa guerra civil e con provocar un enfrontamento con Israel.

Israel trasladou unha gran concentración de tanques, infantaría blindada e artillaría no norte como unha advertencia adicional a Teherán, Damasco e Beirut, para que non permitan que as súas crises internas se estendan cara ás fronteiras de Israel ou xeneren unha repetición da emboscada do 3 de agosto na que o tenente coronel Dov Harari foi asasinado por un francotirador do Líbano. O luns pola noite, o exército israelí advertiu aos cidadáns e excepcionalmente aos automobilistas que terían que soportar o tráfico pesado de vehículos militares nas estradas do norte de Israel, desde o centro do país até as costas do Lago Kinneret, Alta Galilea e o Golán. Nasrallah comezou facendo unha recompilación das accións que segundo el axentes israelís tramaran contra o Líbano na década de 1990, e pasou despois a acusar a Israel de conspirar para asasinar o presidente libanés Michel Suleiman, ao xefe do Estado Maior Xeneral Jen Qahwaji, ao líder do movemento Amal Nabih Berri - presidente do Parlamento -, ao primeiro ministro Saad Hariri e ao líder do movemento cristián Falanxe, Samir Geagea. "E que é o que motiva que Israel queira facer táboa rasa de todo dirixente libanés prol-occidental, así como dos líderes prol-iranianos?", preguntouse retóricamente Nasrallah: "Para implicar a Siria e Hezbolláh neses crimes, exactamente como no caso do asasinato de Hariri", o cal segundo el foi cometido polo Mossad israelí. Os esforzos de Nasrallah para provocar unha guerra común sirio-libanesa contra Israel revélanse totalmente transparentes e predicibles. De todos xeitos, xa conseguiu incrementar o nivel das tensións militares en curso na rexión.

Canción pola paz desde Yaffo

Another Brick In The Wall (Hey Ayatollah, Leave Those Kids Alone!)

Another Brick In The Wall (Hey Ayatollah, Leave Those Kids Alone!)
Blurred Vision, é un duo de músicos iranianos exiliados en Londres.

Metallica en Tel Aviv

Ver a luz - Efrat Gosh

Traducción de Susana Siguelboim

El Salvador: O kibbutz, unha prioridade vital

Por Raúl Monge*

.
Os salvadoreños mantéñense expectantes cos acontecementos en Israel e sobre todo, esperando que o novo goberno salvadoreño que dirixe o presidente Mauricio Funes Cartagena reaccione para priorizar iniciativas no marco das boas relacións diplomáticas con Israel e sobre todo para incrementar a asistencia técnica tradicional. Un dos puntos álxidos en materia de asistencia, debería ser a implementación dos kibutzim para reactivar terras ociosas en todos os 21.000 quilómetros cadrados do territorio nacional salvadoreño. Os kibutzim poderían ser a solución para reactivar o agro e sobre todo para erradicar a pobreza e dar un novo xiro á mentalidade salvadoreña, que se mantén estancada grazas ás remesas familiares desde Estados Unidos e outros países. Miles de compatriotas xa non queren traballar debido a iso e tanto os cultivadores de cana de azucre como de café, vense obrigados a contratar braceros hondureños e nicaraguanos para a zafra e a colleita. E se se quere ser máis agresivo, poderían estruturarse programas dentro dos kibutzim para diminuír a delincuencia, dando oportunidades para os membros de cuadrillas que queren integrarse á vida produtiva deste país. Só é cuestión de que alguén tome a iniciativa. De seguro, Israel estaría presente. Unha das mostras de amizade entre os dous países foi a creación da Liga de Amistad Parlamentaria Salvadoreña-Israelí na Asemblea Lexislativa do Salvador ao que se suman actividades de cooperación especificamente na agricultura. No mesmo contexto, a asistencia técnica israelí esta abarcando sectores como a medicina, a alta tecnoloxía, a saúde pública e sobre a prevención da delincuencia xuvenil, por mencionar o máis recente. As sempre excelentes relacións que El Salvador mantivo cos israelís deixaron unha pegada indeleble no beneficio que moitos profesionais salvadoreños obteñen, a través das capacitacións técnicas en territorio israelí e a que expertos xudeus proporcionan neste país centroamericano. El Salvador é o único país en América Latina que ten unha igrexa con máis de 60.000 membros onde os símbolos patrios israelís están presentes. Cando a nación xudía celebraba o seu 62 aniversario, o ex presidente do Salvador Elías Antonio Saca González escolleu a igrexa Tabernáculo Bíblico Bautista Amigos de Israel para tan magno evento. Aí estiveron as máis altas autoridades de Goberno e da Embaixada de Israel nun acto sen precedentes, onde houbo música hebrea e discursos oficiais. Todo o anterior denota non só unha simple amizade, senón o profundo sentir do amor pola Terra de Israel. Isto demóstrano as constantes excursións turísticas que salvadoreños realizan ano tras ano á Terra Santa.

*Ex correspondente de VOA/CNN en español no Salvador

cnnmonge@gmail.com

Emboscada na fronteira de Israel e Líbano

Por Ruben Kaplan
http://www.rkpress.com.ar/
.

A tensa situación que viña rexistrando desde hai un tempo na volátil fronteira norte que divide Israel co Líbano, estoupou o martes 3 de agosto no máis grave incidente entre as Forzas Armadas Libanesas e o Exército de Defensa de Israel (IDF na súa sigla en inglés) desde a guerra do verán do 2006. A seria escaramuza que pon en alerta vermella á rexión e arroxou un saldo provisional de varios mortos e feridos entre os respectivos bandos, produciuse suxestivamente, antes de "un discurso maior" que tiña previsto pronunciar o xefe do Hezbollah, Hassan Nasrallah, na mesma data que ocorreu o choque, e poucos días despois da visita do presidente sirio Bashar al Assad ao País dos Cedros, que tivo como obxectivo primordial, neutralizar o efecto da investigación do Tribunal Especial para o Líbano da ONU que estableceu, preliminarmente, a responsabilidade do movemento terrorista Hezbollah como brazo executor de Siria no atentado que lle custou a vida ao ex Primeiro Ministro libanés Rafik Hariri, asasinado o 14 de febreiro de 2005 en Beirut.
.

Líbano, quen alega que tres dos seus soldados foron mortos do mesmo xeito que un xornalista da axencia de noticias kuwaití Al Jazeera, (extrañamente presente no lugar dos sucesos) e reporta que un número indeterminado de civís resultaron feridos, atribúe o choque armado a que "soldados israelís trataron de arrincar unha árbore, tras o cal houbo enfrontamentos entre ambos lados da fronteira". A pueril explicación brindada por un voceiro do exército libanés que preferiu escudarse no anonimato, engadiu que "os soldados israelís dispararon primeiro e os libaneses replicaron". Presuroso, o presidente de Siria, Bashar al Assad, chamou este martes por teléfono ao seu homólogo de Líbano, Michel Suleiman, para mostrarlle o seu apoio tras o incidente rexistrado na fronteira con Israel. Al Assad condenou esta "atroz e brutal agresión", segundo recolle un comunicado divulgado pola axencia oficial siria Sa. O presidente sirio considera que "esta agresión demostra unha vez máis que Israel sempre busca desestabilizar a seguridade e a estabilidade en Líbano e en toda a rexión". Así mesmo, Saeed Eid, o Secretario Xeral o Supremo Consello de Defensa do Líbano, declarou: "Tras as consultas, o Consello ordenou ao país responder a cada agresión contra a nosa terra, as nosas forzas armadas, ou os nosos civís con todos os medios á nosa disposición".

.

Pola súa banda, Israel, que xa está a investigar se quen agrediron aos seus homes foron membros do Hezbollah con uniformes do exército libanés, refutou a versión do Líbano, que afirmaba que o exército de Líbano abrira fogo contra soldados israelís que se infiltraron en territorio libanés, aseverando que os seus soldados realizaban operacións de rutina que son levadas a cabo desde a finalización da Segunda Guerra do Líbano, limpando arbustos nun enclave fronteirizo da zona dentro de territorio israelí, cando foron atacados polas tropas do Líbano. Segundo o IDF, durante o incidente, que tivo lugar ao mediodía do día martes, no foi asasinado por francotiradores o Comandante de Batallón Tenente Coronel Dov Harari e ferido de gravidade o Capitán Ezra Lakia, os soldados libaneses emboscaron a unha forza israelí do Corpo de Enxeñaría que operaba no lado israelí da fronteira. Nun enérxico comunicado, o Ministerio de Relacións Exteriores de Israel dixo que "fai ao goberno libanés responsable dos serios incidentes e advírtelle sobre as repercusións, se as violacións continúan". "Israel ve ao ataque á FDI que actuaba en coordinación coa UNIFIL (Forza Interina das Nacións Unidas) na fronteira, como unha flagrante violación da Resolución 1701 do Consello de Seguridade". En concordancia coa declaración da súa Cancillería, as misións israelís nas Nacións Unidas planean elevar unha queixa ao xefe da organización e o Consello de Seguridade. Falando nunha rolda de prensa o martes pola tarde, o Maior Xeneral Gadi Eizenkot, a cargo do Comando Norte, cualificou o incidente dunha "emboscada intencional". O ministro de Defensa de Israel, Ehud Barak, cualificou o episodio como un ataque "terrorista", e advertiu ao goberno libanés que cese a "continua provocación ao IDF como o estivo facendo recentemente", e esixiu que o exército libanés investigue e descubra quen era o responsable do ataque do martes.

.

Como corolario, o primeiro ministro Binyamin Netanyahu encargou ao exército israelí responder enerxicamente a calquera nova agresión de Líbano, e culpou polo incidente mortal do martes a ese goberno. Cunha inusual franqueza e obxectividade, as forzas do UNIFIL que percorreron o sitio do mortal intercambio de disparos na fronteira norte, avalando a versión de Israel, dixeron que a actividade do IDF, non xustificaba o ataque lanzado por soldados do exército libanés. A diferenza doutras oportunidades, onde demorou a comunicación, Israel que parece aprender a lección, actuou con celeridade e deu a coñecer unha fotografía aérea onde se observa un mapa do lugar exacto do incidente que ocorreu claramente dentro do seu territorio, ao norte da cidade israelí de Misgav -Am na rexión de Galilea, ao longo da fronteira entre Israel e o Líbano. A táctica de inflamar a fronteira entre Israel e Líbano, utilizada como distracción, é funcional ao interese de Irán na súa carreira nuclear. Tamén favorece a Siria que emerxe como autor intelectual do asasinato de Rafik Hariri. Quen se avizora pode ser novamente o maior damnificado é Líbano, que ao permitir o ingreso ao seu goberno ao Hezbollah e o seu exército paralelo, debe comprender que terá que facerse responsable de todo ataque que proceda do seu territorio e asumir o risco de sufrir unha devastación maior á acaecida na última guerra.

Coa súa filla hospitalizada en Israel, planificou e logo executou o asasinato dun israelí.

A filla deste terrorista palestino, de seis anos de idade, requiría cirurxía para extirparlle un tumor no ollo e por iso foi hospitalizada no Hospital Hadassa Ein Kerem de Jerusalem, a cargo por completo da Seguridade Social israelí. Durante un interrogatorio posterior ao asasinato de Sofer, o terrorista dixo que estivo xunto á cama da súa filla no hospital. Imaxinemos por un momento que o Departamento de Seguridade israelí se negara a outorgar á nena un permiso de entrada en Jerusalem. Misericordiosas organizacións de dereitos humanos e Médicos sen Fronteira inmediatamente alimentarían aos medios de comunicación cunha nova historia da indiferenza mostrada polo goberno do "ocupante": unha historia sobre unha nena enferma palestina, sobre os seus pobres pais preocupados e sobre o bloqueo militar. De acordo coa retórica común para estes casos, sobre todo por aquí, alguén tería que facer notar que con actitudes como esas, por que despois nos preguntabamos polo odio dos palestinos. Grazas a deus iso non sucedeu, as "pérfidas autoridades ocupantes" mostraron misericordia coa familia en cuestión, e iso sen necesidade de que interviñesen o Tribunal Supremo español, Baltasar Garzón, Moratinos ou Paz Agora, e a cativa foi atendida no hospital de Jerusalem. A pesar disto, o seu pai, o terrorista, non logrou librarse do seu odio. De acordo coa reconstrución realizada pola investigación, seguiu co plan do asasinato que máis tarde levaría a cabo mentres a súa filla estaba hospitalizada. De feito, parecer ser que o terrorista palestino estaba máis preocupado polos xudeus (pero non precisamente pola súa saúde), mentres que os equipos médicos trataban á súa filla coma se fose unha filla propia. No entanto, xa verán como máis tarde os palestinos preguntaranse por que os israelíes teñen controis nas estradas.

Realizouse a Marcha do Orgullo Gai en Xerusalén

Imaxe da Marcha do Orgullo Gai en Xerusalen

O colorido Desfile do Orgullo Gai celebrouse o pasado xoves en Xerusalén á vez que tres manifestacións na súa contra, relixiosas e de extrema dereita, foron convocadas para protestar polo evento. Máis de tresmil persoas se congregaron no Parque da Independencia, no centro da cidade, nunha colorida marcha adornada con bandeiras de arcoiris, globos de cores e pancartas que pedían igualdade total de dereitos para a comunidade Lesbiana, Gai, Bisexual e Transexual (LGBT), a oitava manifestación deste tipo celebrada en Xerusalén nos últimos oito anos. Este ano, a marcha tivo un percorrido distinto do habitual. "Decidimos marchar até a Knésset, para reclamar o noso dereito á igualdade, porque somos todos iguais, pero non fronte á lei", dixo Amit Lev, portavoz da Casa Aberta de Xerusalén para o Orgullo e a Tolerancia. Lev denuncia que os membros da súa comunidade "non se poden casar, nin adoptar nin facer nada como parellas" neste país. Moi preto do parque da Independencia, na praza de París, decenas de activistas de dereita protestaban contra a marcha gai e esperaban o seu paso con pancartas nas que se lían mensaxes como "Pervertidos, fóra de Xerusalén", ou "Gais, váianse ao inferno", informou o servizo de noticias Ynet. O encontro dos dous grupos transcorreu sen incidentes debido á forte presenza de axentes das forzas de seguridade que velaron polo respecto do dereito de manifestación das dúas partes. Doutra banda, no barrio relixioso de Mea Shaarim, escasamente menos dun cento de ultra-ortodoxos convocados polo rabino Yosef Elyashiv tamén se manifestaron contra a celebración do día do Orgullo. Unha terceira protesta contra o desfile gai celebrouse na estación central de autobuses. Esta pretendía incorporar un desfile de burros, co fin de comparar a estes coa comunidade gai, pero a participación dos animais non foi autorizada nin polo Concello nin pola Policía. En definitiva, un día de reivindicación sen ningún incidente.

Lapidación

Wikileaks, ou os papeis do Pentágono versión 2010

Por Eli Cohen
.
Segundo o autor do seguinte artigo, o así chamado "caso Wikileaks", deixa exposta varias preguntas, entre elas as que ten relación cunha nova maneira de levar a cabo a práctica xornalística, como así tamén, con aquelas referidas aos límites que deben presentar os gobernos encabezados por réximes democráticos, ao momento de levar a cabo o seu combate contra o terrorismo internacional; verdadeiro "inimigo invisible", desta primeira década do novo Século.
.

A espionaxe xa non é o que era. Ou cando menos, non é o que nos mostraban eses grandes novelistas de segunda metade do século XX. A Guerra Fría acabou, e con ela os documentos fotografados en cámaras minúsculas, os axentes dobres, as mensaxes ocultas na prensa diaria... Internet e a caída do Muro de Berlín enterraron todo ese aparato da cal, os alleos a ese conflito de corredores, calexóns, xogos diplomáticos e guerras indirectas en terras afastadas, gozamos das fabulaciones que do mesmo fixeron novelistas e directores de cinema. A constatación deste fin, témola coa famosa filtración que nos ocupa esta vez: os miles de documentos militares estadounidenses que quedaron ao alcance de calquera cidadán do mundo con posibilidade de conectarse a Internet: Wikileaks, o sitio web que se fixo cos 92.201 documentos -e que permite a calquera persoa publicar anonimamente documentos reservados- filtrados presuntamente polo soldado Bradley Maning, detido actualmente en Kuwait, o cal xa filtrou a Reuters un vídeo onde se apreciaba a un helicóptero estadounidense disparando contra civís, púxoos a disposición dos rotativos estadounidense New York Times e británico The Guardian e da revista alemá Der Spiegel para que verificasen a información mentres, case simultaneamente, colgounos no seu portal.
.
O asunto encerra demasiados debates existenciais para as democracias occidentais. En especial, para todas aquelas nacións que, en maior ou menor medida, están implicadas no conflito de Afganistán, ou prestan apoio a EE UU na Guerra contra o Terrorismo -a Administración Obama especificou antes deste verán que, esta Guerra é contra Al Qaeda. Estes debates son xa clásicos cando as nacións occidentais enfróntanse a desafíos similares: Liberdade de Expresión vs. Seguridade Nacional, Control cidadán ás actuacións do Poder, Cuestionamiento mediático e público da Guerra...
.
Se atendemos ao artigo que publicou o pasado día 26 de xullo o diario español ABC asinado polo prestixioso analista internacional Florentino Portero, sobre o asunto, o problema de fondo, é unha cuestión de principios. Principios de ambos bandos -EE UU e os seus aliados occidentais e Al Qaeda- nunha guerra asimétrica con estratexias máis psicolóxicas que militares. Segundo o autor, os islamitas saben que non gañarán medindo forzas no campo de batalla, pero si poderán alzarse coa vitoria se conseguen facer sacudir as conciencias dos cidadáns norteamericanos sobre a Guerra. Desta maneira, conforme apunta Portero, Wikileaks serviu, irresponsablemente, de trampolín para estes obxectivos.
.
En contra da opinión de Portero, que adoita apoiar as políticas atlantistas en materia de seguridade, lemos no tamén xornal español El Mundo, a David Torres acerca da famosa filtración. O columnista móstranos ao fundador de Wikileaks, Julian Paul Assenge, como o heroe do xornalismo moderno e, en última instancia, como o salvador do futuro da profesión. Torres, na súa citada columna, titulada "Isto é a guerra", denuncia as manipulacións constantes que perpetra o Pentágono respecto da información que chega de Afganistán e Iraq -como a ocultación das imaxes dos incontables cadaleitos de soldados americanos- e asegura que, Assange, ven de reinventar o xornalismo cuns cantos correos electrónicos.
.
Pero, certamente, un dos alicerces fundamentais da Democracia -e sobre todo da estadounidense- é o control do Goberno. Para iso faise esencial unha prensa poderosamente libre. Pero e se afecta á Seguridade Nacional? Onde se debería pór o muro á liberdade de expresión en tempos de guerra? O Debate está servido. Os límites, sen marcar. E o que se xoga, á fin e ao cabo, é a supervivencia dos peores sistemas políticos inventados, se exceptuamos todos os demais -Churchill dixit-

.
Antecedentes de informacións filtradas
.
É certo que non é a primeira vez que ocorre algo así en EE UU. O Cuarto Poder, os medios de comunicación, botaron a un presidente da Casa Branca: o archiconocido Watergate. Pero tamén, están os famosos Papeis do Pentágono. En 1971, Daniel Ellsberg, un ex empregado do Departamento de Estado obtivo unha copia do estudo que anos atrás encargou Robert McNamara -antigo Ministro de Defensa- sobre as relacións entre EEUU e Vietnam desde 1945, e quixo filtrala ao Senado. Dita cámara non foi receptiva, e Ellsberg dirixiuse a un reporteiro de The New York Times chamado Neil Sheehan. Sheehan empapouse dos futuros Papeis do Pentágono. O xornalista do New York Times, que acusou o Goberno do mesmo que hoxe acusan Assange e Wikileaks á Administración actual: manipulación e mentira sobre a Guerra. O entón presidente R. Nixon cualificou os Papeis como alto segredo, e parou a información. A batalla que Sheehan librou levoulle até o Tribunal Supremo, que fallou no seu favor, argumentando que primaba a Primeira Emenda: A Liberdade de Expresión. E, a Guerra de Vietnam, todos sabemos, como terminou: retirada das tropas estadounidenses debido, sobre todo, ao profundo rexeitamento da cidadanía ao conflito e á superioridade vietnamita no combate. Que a Al Qaeda lle beneficia demasiado unha opinión pública en contra da guerra, nin os máis necios poden dubidalo. Que o Poder necesita ser controlado e a Liberdade de Expresión debe ser sagrada nunha Democracia, tampouco é cuestionable. Assange foi cualificado, como vimos, de heroe e de vilán, de traidor e de salvador da Democracia. E a forma de cualificalo dependerá dos sentimentos e as paixóns que nos dominen. Pero, a pregunta -ao meu entender- que lanza o caso Wikileaks é: pódese combater ao terrorismo sen deixar de ser unha democracia plena?

http://www.wikileaks.org/wiki/Wikileaks/es

Palestinos no mundo árabe: Por que o silencio?

Por Khaled Abu Toameh, xornalista palestino.
.
O autor do seguinte artigo, refírese á case nula repercusión que recibe na prensa internacional, acerca dos distintos abusos cometidos por diferentes estados árabes contra os palestinos. "Non só aos palestinos que viven en Líbano foilles negado o dereito á propiedade, senón que ademais, non teñen dereito a seguridade social para o coidado da saúde... Pode alguén imaxinar cal sería a reacción na comunidade internacional se, mañá, Israel aprobase unha lei que prohibe aos seus cidadáns árabes traballar como taxistas, xornalistas, médicos, cociñeiros, mozos, enxeñeiros e avogados?"

.

Cando foi a última vez que o Consello de Seguridade de Nacións Unidas se reuniu para condenar a un goberno árabe polos seus malos tratos cara aos palestinos? Como é que, grupos e individuos que se autodenominan "propalestinos" chegan aos campus universitarios en EEUU e Canadá, e permanecen en silencio cando Xordania revoga a cidadanía a miles de palestinos?

.

A apremiante situación dos palestinos que viven en países árabes en xeral, e en Líbano en particular, é sempre ignorada pola opinión dominante da prensa en Occidente. Como é que ignoran o feito de que Exipto, Siria, Líbano, Xordania e moitos países árabes máis continúan impondo severas restricións ás viaxes de palestinos? E onde se sitúan eses grupos e individuos respecto ao actual debate libanés sobre se outorgar, aos palestinos, os dereitos básicos negados durante longo tempo, incluíndo emprego, seguridade social e asistencia médica? Ou seica non escoitaron sobre este debate? É probable que non, xa que o caso non atraeu a atención da maioría dos comentaristas e correspondentes de Medio Oriente. Unha historia de noticias de palestinos, que non inclúan un ángulo anti-Israel, raramente se sitúa nas primeiras planas dos xornais occidentais. A demolición dun edificio ilegal -de propiedade árabe- en Jerusalem é, para a maioría dos correspondentes, máis importante que centos de miles de palestinos que en Líbano, continúan sufrindo por unha serie de restricións humillantes.

.

Reacción, nalgúns casos...
.
Non só aos palestinos que viven en Líbano foilles negado o dereito á propiedade, senón que ademais, non cualifican para o coidado da saúde e teñen prohibido -por lei- traballar nunha gran cantidade de empregos. Pode alguén imaxinar cal sería a reacción na comunidade internacional se, mañá, Israel aprobase unha lei que prohiba aos seus cidadáns árabes traballar como taxistas, xornalistas, médicos, cociñeiros, mozos, enxeñeiros e avogados? Ou se o Ministerio de Educación de Israel implementara unha directiva que vetase aos mozos árabes matricularse en universidades e escolas? Pero quen dixo que as autoridades libanesas non fixeron nada para "mellorar" a situación? De feito, os palestinos - que viven nese país - deberían estar agradecidos ao goberno libanés. Até 2005, a Lei prohibiu aos palestinos traballar en 72 profesións. Agora, a lista de empregos reduciuse a 50. Aínda, aos palestinos non lles está autorizado traballar como médicos, xornalistas, farmacéuticos ou avogados en Líbano. Para un palestino, ironicamente, é moito máis fácil adquirir a cidadanía americana e canadense que un pasaporte dun país árabe. No pasado, os palestinos -que vivían en Cisxordania e na Franxa de Gaza- eran mesmo autorizados a recibir a cidadanía israelí se casaban cun cidadán israelí, ou se reencontraban coas súas familias dentro do país. Agora, os políticos libaneses están a debater unha nova lexislación que puidese outorgar "dereitos civís" aos palestinos, por primeira vez en 62 anos. O novo proxecto de Lei inclúe o dereito á propiedade privada, a seguridade social e asistencia de saúde. Moitos libaneses se opoñen á lexislación por medo a que puidese facilitar o camiño á integración dos palestinos dentro de a súa sociedade e puidesen constituír unha carga para a economía.

.

O acalorado debate provocou que o Parlamento libanés pospuxese a votación do proxecto de lei até o próximo mes. Nadim Khoury, director do Human Rights Watch en Beirut, dixo: "Líbano colocou á marxe aos refuxiados palestinos durante décadas e, o Parlamento, debería aproveitar esta oportunidade para dar volta a páxina e pór fin á discriminación contra os palestinos". Rami Khouri, destacado xornalista libanés, escribiu en The Daily Star que "todos os países árabes maltratan a millóns de traballadores estranxeiros árabes, asiáticos e africanos, que sempre son considerados un pouco mellor que os escravos ou os traballadores contratados... Os malos tratos, as pésimas condicións de vida e o traballo limitado, a seguridade social e os dereitos á propiedade dos palestinos (en Líbano) son unha persistente mancha negra moral". Os xornalistas estranxeiros xustifican, sempre, a súa escasísima ou nula información sobre o sufrimento de palestinos no mundo árabe citando as "preocupacións de seguridade" e a dificultade en obter un visado de entrada a un país árabe. Pero esas son escusas débiles e desde logo inaceptables, dado o feito de que, a maioría, aínda poden escribir acerca destas cuestións desde os seus seguros despachos e fogares en Nova York, Londres e Paris. Non é seica o que case todos fan cando escriben acerca da situación en Cisxordania e a Franxa de Gaza?
Artigo publicado no www.hudson-ny.org