Vai calor no Mar Morto

Desde Tel Aviv, Crystal Lake son Alex Moerman e Paul Gorbulski.

Non se arrepinte...

Ahmadinejad acusa ao polbo Paul de "propaganda sionista".

O presidente iraniano, Mahmud Ahmadinejad, dixo o pasado sábado que o polbo Paul, o cefalópodo que predixo correctamente os resultados dos partidos do Mundial de fútbol en Sudáfrica, "é un símbolo de todo o que está podredido no mundo occidental". Durante un discurso pronunciado en Teherán a pasada fin de semana, Ahmadinejad dixo que o polbo é un símbolo da decadencia e o patetismo entre "os seus inimigos", e acusou ao polbo da difusión de "propaganda sionista, occidental e a superstición". O polbo Paul converteuse nunha estrela internacional logo de predicir con exactitude os resultados dos sete partidos da Copa Mundial da selección nacional alemá. O polbo, que vive no Sexa Life Centre Oberhausen, en Alemaña, tamén se gañou o corazón dos españois ao predicir a súa vitoria no Mundial contra Holanda. "Aqueles que cren neste tipo de cousas, non poden ser os líderes das nacións mundiais que aspiran, como Irán, á perfección humana, baseándose no amor fraternal de todos os valores sacros do Islam", dixo Ahmadinejad. Doutra banda, o ministro de Defensa iraniano, o xeneral Ahmad Vahidi, ameazou a Israel coa súa destrución e aniquilación total se comete unha imprudencia contra Irán, informou a axencia oficial de noticias Irna. "Calquera xesto non intelixente do réxime sionista contra Irán será un punto de partida para a destrución total de Israel", afirmou Vahidi nunhas declaracións efectuadas após o consello de ministros reunido en Teherán. O titular de Defensa acusou a Israel de intentar ocultar os "moitos problemas internos, rexionais e internacionais que afronta" cos seus ataques a Irán. EFE

Inaugurado un Centro Comercial no "campo de concentración" de Gaza...

Johnny Rotten négase a cancelar a súa actuación en Israel

"Birth of Israel" en color (1947-1956)

A quen lle importa...

Por Afonso Vázquez-Monxardín

La Región de Ourense - 27.07.2010

.

O día 3 de novembro de 1975 pasaron tres cousas. Algúns lembran dúas: Franco foi operado a vida ou morte no Pardo nunhas condicións flipantes, a Marcha Verde cruzou a fronteira do Sahara e trinta mineiros morreron nun accidente en Figols, Barcelona.

Quen pase dos cincuenta non terá dificultades no recordo da torturante agonía do pequenote ferrolán e daquela excursión pola que Marrocos acabou ocupando o Sahara Occidental, sen tiros. Pero o dos mineiros non lles estou tan seguro que o teñan presente. Ás veces, a avalancha de noticias fai que algunhas humanamente importantísimas queden ocultas por outras máis 'mediáticas'. Pasou, pasa e pasará. Se cadra é lei de vida, pero a min, dáme algo de repelús iso da xerarquía das noticias.

No mesmísimo momento en que se celebraba o Holanda-España do mundial de fútbol, o terrorismo islamista de Al Qaeda fixo toupar dúas bombas en Kampala, capital de Uganda, entre os afeccionados que vían a final. Morreron 74 persoas. A franquicia somalí dese grupo terrorista prohibiralles xa aos seus connacionais ver ese partido por algunha rarísima cuestión de interpretación alucinada de textos relixiosos e puxo esas bombas en Kampala para castigar ás xentes do común de Uganda por apoiar o seu goberno as medidas internacionais para a estabilidade de Somalia. Estas mortes quedaron abafadas e difuminadas pola omnipresenza dos fastos da vitoria. En certo sentido, pasoulle como aos mineiros de Figols. Pero para máis, con dous datos peores. Eran negros e sucedía no corazón de África. ¿Imaxinan a repercusión mediática se fixesen toupar esas dúas bombas diante dunha pantalla xigante de calquera poboación holandesa ou española? E non houbo nin sequera unha declaración pública da 'Roxa' solidaria cos ugandeses. Nin un artigo de fondo nos xornais. Nin unha condolencia pública das autoridades. Negros africanos. Pouco parecen importar.

Deste mesmo xeito, a visita a España de Paul Kagame, presidente tutsi de Ruanda e un dos actores máis importantes das últimas décadas na complicadísima vida político-guerrilleira neste escenario de xenocidios cíclicos e cuxa responsabilidade aínda que menor que a dos hutus por activa, e Bélxica e Francia por pasiva, está máis que sospeitada, pero só se viu cuestionada por unhas ducias de manifestantes en Madrid. ¿Onde están os omnipresentes pacifistas que todo o saben? ¿É nugalla para entender o problema histórico e nacional de Ruanda, Burundi, Uganda, Congo e ver os xogos de influencias e alianzas étnicas das grandes potencias e intereses económicos na zona? ¿Escápase á simplificación maniquea de bos e malos?

Parece que o tema carece de glamour mediático. Esta desidia dos medios de comunicación e das iniciativas sociais obsesionadas unicamente coa visión máis simplona da causa palestina, dan medida do etnocentrismo e preguiza intelectual dominante no nivel reflexivo e político da nosa sociedade. Creo eu.

Dúas preguntas atómicas

Por Moisés Naím

.

Primeira pregunta: cal é o país de Oriente Próximo cuxo embaixador en Wáshington acaba de dicir: "Os nosos militares acordan, soñan, respiran, comen e dormen pensando na ameaza iraniana. Non hai ningunha outra ameaza convencional para a cal os nosos militares planean, adéstranse e ármanse. Non hai ningún outro país na rexión que sexa unha ameaza para nós; só Irán. Xa que logo, temos grande interese en que Irán non teña tecnoloxía nuclear?.

.

a) Israel

b) Xordania

c) Iraq

d) Emiratos Árabes Unidos.

.

Segunda pregunta: a que país pertence o alto funcionario que recentemente afirmou: "Un ataque militar contra Irán sería un desastre. Pero Irán con armas atómicas sería un desastre aínda maior". "Eu estou disposto a asumir as consecuencias dun ataque militar a Irán a cambio da seguridade do meu país. Quen fala de conter e disuadir a Irán preocúpanme e ponme nervioso. Se ninguén foi capaz de conter e disuadir a Irán de apoiar a grupos terroristas como Hamás e Hezbolláh, a pesar de que non ten un arsenal nuclear, por que habería Irán de ser máis cauteloso unha vez que o teña. Nada me indica que a contención e a disuasión funcionen con Irán".

.

a) Israel

b) Exipto

c) Estados Unidos

d) Emiratos Árabes Unidos.

.

A resposta correcta a ambas preguntas é a d. Quen así se expresou é Yousef Al Otaiba, o embaixador dos Emiratos Árabes Unidos en Estados Unidos. Al Otaiba non é un diplomático máis. Antes do seu nomeamento en Wáshington foi, durante sete anos, o director de Asuntos Internacionais da corte do emir de Abu Dabi e conselleiro principal do xeque Mohamed bin Zayed Al Nahyan, o príncipe herdeiro de Abu Dabi, quen tamén é o vice-comandante supremo das Forzas Armadas dos Emiratos Árabes Unidos. Aínda que Al Otaiba se expresa máis publicamente que outros, a posición do seu país con respecto a Irán tamén é compartida por un gran número de nacións árabes. Un alto funcionario do Goberno saudita confirmoume hai uns meses en Riad que, para o seu país, a posibilidade dun Irán con bombas atómicas é unha ameaza vital. Similares sentimentos son facilmente detectables nos círculos gobernamentais de Exipto, Xordania e outros países de Oriente Próximo. Irán defende as súas ambicións nucleares con dous argumentos. O primeiro é que o seu programa ten fins pacíficos e que non pretende desenvolver armas atómicas. O problema é que o único que parece crerse isto é o presidente de Brasil, Luiz Inácio Lula dá Silva. Nin sequera países con enormes intereses en manter relacións harmoniosas con Irán danlle credibilidade, e por iso decidiron imporlle severas sancións económicas para forzar ao Goberno a que abandone os seus plans. Segundo Dmitri Medvédev, o presidente de Rusia, "é obvio que Irán está preto de alcanzar o potencial para crear armas nucleares. Irán estase comportando dun xeito que está lonxe de ser a mellor". A segunda liña de defensa de Irán é denunciar a hipocrisía dun mundo onde a Israel deixaselle ter bombas atómicas e aos seus veciños non.

.

Teñen razón. Pero a hipocrisía e a dobre raseiro son preferibles a un mundo onde todas as nacións que o desexen poidan ter armas nucleares. Nun mundo ideal ningún país debería ter bombas atómicas. Pero no mundo real, cantos menos países as teñan mellor estaremos todos. Ademais, Israel nunca definiu como un dos seus obxectivos estratéxicos o acabar cos seus países veciños ou "botalos ao mar", tal como reiteradamente expón Mahmud Ahmadineyad referíndose aos israelís. Pero a debilidade máis grave do argumento de Teherán é que son os demais países árabes quen non tolerarían pasivamente un Irán nuclear. O gran paradoxo de todo isto é que, durante décadas, o mundo árabe sunnita estivo disposto a convivir con Israel como potencia nuclear sen que iso os impulsara a ter a súa propia bomba. En cambio, resúltalles unha ameaza inaceptable que sexan os seus correlixionarios xiítas de Irán quen teñan armas nucleares. O perigo, xa que logo, non é só que Irán posúa bombas atómicas, senón que iso dispararía unha carreira nuclear nunha das rexións máis explosivas, politicamente e militarmente, do planeta. Impedir que Irán teña bombas atómicas é vital. Impedilo sen necesidade de recorrer ao uso da forza é importante. Por iso o éxito das sancións económicas á hora de disuadir ao Goberno de Irán de que continúe na súa senda suicida é esencial para o mundo enteiro. Estas sancións son imperfectas, engorrosas, burocráticas e poden suscitar desdén. Pero o seu fracaso desencadearía unha traxedia inimaxinable.

El País - 18.07.10

Superhéroes ou Superrabinos?

Marzo de 1941, primeira portada do Capitán América, na que sacode ao Führer
.

A feira do comic de San Diego (USA) deixa o descuberto a orixe xudía dos seres fantásticos.
.

R. A. SAN DIEGO (CALIFORNIA) 23/07/2010.

.

É Superman a versión intergaláctica de Moisés? Celebrou A Cousa o bar-mitzvah antes de unirse aos 4 Fantásticos? Foi o malvado Magneto vítima do Holocausto antes de converterse no archienemigo dos X-Men? As páxinas dos clásicos do cómic de superheroes están cheas de referencias á cultura hebrea, e é que Superman, Batman, Spiderman ou o Capitán América teñen algo en común: naceron das mans de 45 debuxantes xudeus cuxas familias emigraron a EEUU durante a Segunda Guerra Mundial. Para Danny Fingeroth, editor de Marvel e autor do libro "Xudeus, Cómic e a Creación dos Superheroes", a finais dos anos trinta os inmigrantes xudeus sentíanse desprazados entre os estadounidenses e escondíanse na súa imaxinación como vía de escape. Debuxaban personaxes con habilidades sobrehumanas, e así naceu Superman, en 1938. Dous mozos de Ohio, Jerry Siegel e Joe Shuster, cobraron 130 dólares por recrear a historia de Moisés en versión extraterrestre.

.
Mitoloxía hebrea

.
Simcha Weinstein, un relixioso hebreo de Nova York coñecido como O Rabino do Cómic, autor do libro Up, Up, and Oy Vey!, unha divertida crónica sobre as raíces xudías dos superheroes. As historias dos debuxantes Shuster e Siegel (Superman), Bob Kane (Batman), Joe Simon (Capitán America) e Stan Le (Spiderman, Incrible Hulk ou X-Men) beben directamente dos relatos sobre Moisés, o Rei David, Golem ou Sansón. As desdichas do holocausto durante a Segunda Guerra Mundial calaron tanto nos debuxantes da época que ate o home de aceiro chegaría a enfrontarse ao propio Adolf Hitler. Non foi o único. Un ano despois, en 1941, o Capitán América debutou cunha espectacular puñada ao Führer. Ademais, os X-Men, creados polo prolífico Stan Le en 1963 son a representación moderna do problema do antisemitismo. Le, tamén xudeu, cubriu as páxinas dos cómic deste grupo de superheroes con constantes referencias ao Holocausto, como o número de prisioneiro que Magneto conserva como recordo do seu paso polo campo de concentración de Auschwitz. O tamén creador de Spiderman, Hulk, Iron Man ou Os 4 Fantásticos, entre máis de 500 personaxes, aproveitará a súa participación en Comic.Con para analizar as referencias ao Holocausto na historia do cómic durante a presentación dunha serie de debuxos animados educativos. "Atopar paralelismos entre o legado xudeu e os superheroes modernos é unha experiencia enriquecedora", asegurou Le, que asinou o seu primeiro guión aos 19 anos de idade e que con case 70 anos de carreira xa é lenda.

.

A feira de San Diego tamén servirá para que o profesor Mel Gordon, da Universidade de California, presente o libro O Primeiro Superheroe Xudeu, no que recorda a Funnyman, quen declarou acudir á sinagoga nas súas viñetas. Pero Funnyman estivo á sombra Superman, quizá polo seu aspecto pouco heroico: combatía o mal vestido de pallaso. Non atopou o seu público e a broma duroulle só nove números. Para Simcha Weinstein, o superheroe que mellor representa aos xudeus é Spiderman e o seu alter ego Peter Parker. "É o clásico xudeu neoiorquino, débil e nervioso, motivado pola culpa", afirma o rabino de Brooklyn, quen di que cando pensa en Parker "sempre lle vén á cabeza Woody Allen". Por certo, a orixe hebrea do home araña deixará as viñetas ate chegar á gran pantalla da man do actor xudeu Andrew Garfield, que se enfundará as mallas vermellas e azuis para interpretar a cuarta película do superheroe, cuxo rodaxe comezará nos próximos meses.
http://www.publico.es/culturas/329150/superheroes/superrabinos

A islamización da política exterior turca

Por Daniel Alaluf

Desde Jerusalem

O achegamento á súa antiga zona de influencia -o mundo árabe no medio Oriente- e a disputa que mantén con Irán para gañar o lugar de potencia rexional, son algúns dos obxectivos que se expón a nova administración de Ankara. Durante os últimos 90 anos Turquía deu practicamente as costas aos países árabes, que no pasado pertenceron ao Imperio Otomán, e centrou a súa atención no mundo occidental. Tras a revolución democrática levada a cabo por Mustafa Kemal Atatürk, o país Turco empeñouse primeiramente en conseguir ser aceptada como membro da OTAN, obxectivo que logrou en 1952, e logo en ingresar á Unión Europea, materia aínda pendente. Estes dous motivos levaron, en gran parte, a que Turquía fortalecese os seus lazos co Estado de Israel. Para a elite secular turca, a amizade co Estado Xudeu significaba o antídoto contra o radicalismo islámico. As relacións no campo de seguridade con Israel, os múltiples acordos militares e acordos de cooperación foron tamén útiles á nación turca para loitar contra os militantes kurdos do PKK (Partido dos Traballadores Kurdos) A relación entre Turquía e os seus veciños transformouse drasticamente desde que, no ano 2002, o "Partido islámico Xustiza e Desenvolvemento" (AKP, segundo as súas siglas en turco) chegase ao poder. Basicamente, o goberno de Ankara mellorou notablemente as relacións con aqueles países cos que tiña problemas históricos - Siria e Irán -; mentres que arruinou case por completo os nexos cos seus aliados tradicionais - Xeorxia, Acerbaixán e Israel. A política exterior actual deste país, mostra unha clara aversión aos países prol-occidentais, sendo este factor sumamente preocupante para os gobernos occidentais.

Turquía, Siria e Irán.

Gran parte dos esforzos diplomáticos do goberno de Ankara -durante a última década - centráronse en mellorar as inexistentes relacións con Siria. Durante a década de 1990, Siria era considerado por Turquía como un país inimigo, debido ao apoio que este lle brindaba ao PKK (Partido de Traballadores Kurdos). Aínda que o achegamento entre Turquía e Siria comezou a finais desa década - cando Siria deixou de apoiar e brindar asilo a exiliados do PKK - só nos últimos sete anos, estes lazos tornáronse máis profundos, en particular, debido á xenerosidade e simpatía demostrada por Turquía cara aos seus veciños árabes. En tan só sete anos, ambos países asinaron case 50 acordos de cooperación, sendo hoxe en día Damasco a capital máis visitada polos ministros do AKP, o partido gobernante turco. No ano 2002, tras a vitoria do AKP, ambos países asinaron un acordo de cooperación militar. Dous anos máis tarde, en xaneiro do 2004, o presidente de Siria Bashar Assad, converteuse no primeiro presidente sirio en visitar Turquía, e en decembro do 2008 o presidente turco visitou por primeira vez ao seu veciño sirio ao asinar un acordo de libre comercio que se negociará por sete anos. Para Damasco -suponse- o achegamento turco representa unha oportunidade inigualable para mellorar as súas relacións cos países da OTAN e facilitar a súa entrada tanto a mercados europeos como á política dese continente. As relacións entre Turquía e Irán tamén melloraron significativamente aínda que non ao extremo visto con Siria, isto débese a que Irán é unha potencia rexional que impón máis respecto ao réxime turco. Irán representa unha ameaza concreta ás aspiracións turcas de liderado rexional árabe. A nivel económico, Turquía depende significativamente do gas iraniano e por iso teme que calquera tipo de sancións ou conflito con este país xere repercusións inmediatas na súa economía.

Turquía e Israel

Turquía foi o primeiro país con maioría árabe en recoñecer ao Estado Xudeu (en 1949), e durante tres décadas, foi o único país árabe en manter relacións con Israel. O establecemento de lazos formais entre ambos os países reflectiu claramente a orientación da política exterior turca e os seus desexos de aliñarse coas potencias occidentais. Aínda que ata 1990 as relacións foron máis simbólicas que sustantivas, durante eses 40 anos Turquía enfrontou constantes presións diplomáticas e económicas árabes que esixían o corte de relacións co Estado Xudeu. Israel investiu durante os seus primeiros anos de existencia, inmensos esforzos a fin de promover as relacións con Irán, Turquía e Etiopía, converténdose Turquía no principal aliado de Israel. Durante varias décadas os lazos entre Jerusalem e Teherán tamén foron sumamente bos, ata a revolución islámica, en 1979. Durante a última década, a medida que as relacións entre Ankara e os seus novos amigos no mundo árabe foron prosperando, paralelamente, os nexos co Estado Xudeu deterioráronse críticamente. Os recentes incidentes en torno ao barco de bandeira turca "Mavi Mármara", son tan só outra proba do cambio de dirección da política turca. A morte de 9 cidadáns turcos -no contexto deste incidente- non xeraría no pasado, a desproporcionada resposta oficial turca que o mundo puido observar. O Premier Turco, Recep Tayyip Erdogan, acusou rapidamente a Israel de perpetrar "terrorismo de Estado" e "unha sanguenta masacre", mentres que o Ministro de Relacións Exteriores deste país, Ahmed Davutoglu, declarou que "este ataque é o 11.9 de Turquía", comparándoo desvergonzadamente cos ataques terroristas perpetrados por Osama Bin Laden en Nova York, que se cobraron a vida de máis de 3.500 persoas (segundo datos oficiais estadounidenses, aínda que se supón máis).

As reaccións do goberno turco non son sorpresivas, se temos en conta que este goberno cumpriu un rol central en promover e incentivar o incidente ao facer oídos xordos as múltiples demandas -tanto de Israel como de Exipto- de evitar a saída desta flotilla pseudo-humanitaria. O táctico apoio de Erdogan a Hamas, sen dúbida, xera o fortalecemento dos sectores máis radicais do islamismo, algo que decididamente se opón aos intereses occidentais na rexión.

Turquía e os Estados Unidos

A agresiva política turca cara a Israel non só dana os intereses israelís senón, fundamentalmente, interfere na política exterior da administración de Barack Obama. O actual goberno dos Estados Unidos, definiu ao proceso de paz entre Israel e os seus veciños como unha de "as súas máis altas prioridades nacionais". Os esforzos do país do norte lograron, tras máis dun ano de estancamento, que israelís e palestinos retomen algún tipo de diálogo. Neste contexto non parece ser o momento máis apropiado para que Erdogan intente pola forza romper o bloqueo internacional imposto sobre a Franxa de Gaza. En maio deste ano, o premier Erdogan e o seu par brasilero, Ignacio Lula dá Silva, chegaron a un sorpresivo acordo con Irán, relacionado ao enriquecemento de uranio, que intentou complicar os esforzos de Obama e Clinton para lograr unha coalición internacional que logre aplicar sancións efectivas a Irán. Como podemos observar, Erdogan e a súa política exterior oponse ás sancións a Irán, por isto a administración de Obama intenta forzar a votación e aprobación destas medidas no Consello de Seguridade das Nacións Unidas antes de que Turquía comece a presidilo, no próximo verán. Unha enquisa levada a cabo pola cadea internacional BBC de Londres, en abril deste ano, reflicte que un 70% dos turcos teñen unha visión negativa dos Estados Unidos. Moitos cidadáns turcos ven aos Estados Unidos como un país "anti-musulmán" e á "guerra contra o terror", como unha "cruzada" en Oriente Medio. Pola súa banda, os islamitas e a esquerda turca sospeitan que os EE.UU. e a OTAN apoiaron a gran sucesión de gobernos apoiados polo exército.

Conclusión

O goberno do partido islamita turco AKP, crebou o histórico e substancial pacto deste país co secularismo nacionalista. Tras ser repetidamente rexeitado o ingreso de Turquía á Unión Europea, Erdogan atopa en Oriente Medio o seu ámbito natural, dentro do cal aspira a converterse nun actor principal. As políticas islámicas anti-israelís e anti-occidentais do AKP, paradoxalmente, ven fortalecidas polo interese dos EE.UU. de retirar as súas tropas da rexión canto antes (tanto de Afganistán como de Iraq, aínda que polo momento, tan só sexa un proxecto) A política dos EE.UU. de "boas relacións" co mundo árabe demostrou que en moitas ocasións debilita as relacións deste país cos seus dous tradicionais aliados na rexión - Exipto e Israel- fortalecendo aos sectores radicais e levando a países árabes moderados a tomar posturas máis extremas. Mentres que no pasado, o paradigma da política exterior turca centrábase no fortalecemento dos intereses nacionais, focalizándose nas relacións con Occidente, o AKP observa e determina os intereses nacionais turcos a través dun prisma relixioso. Ao mesmo tempo a tradicional dinámica entre a cúpula militar e os líderes civís deste país cambiou case por completo. O sector militar - ate agora considerado como o defensor da democracia turca - xa non conta coa "última palabra" fronte ao goberno. A clase militar turca -na actualidade- pode exercer pouco influencia fronte ás medidas "solidarias" que o AKP promove cara aos réximes anti-occidentais (Siria, Irán, Qatar e Sudán) e as constantes ofensas a Israel e os estados árabes seculares prol-occidentais (Exipto, Xordania e Tunisia)

Crise humanitaria en Gaza

A Tachana reabre as súas portas

Oculta ao público durante moitos anos, a Tachana, que en hebreo significa estación, situada entre o barrio de Neve Zedek e o mar Mediterráneo, acaba de reabrir as súas portas tras 10 anos de restauración. O lugar, durante o período otomán, foi centro neurálxico e bullicioso da actividade comercial da cidade (desde 1892 até 1948) converteuse nun dos centros de lecer e entretemento máis de moda do cosmopolita Tel Aviv. O visitante, unha vez que pasa á área cuberta, alleo ás marabillas arquitectónicas do interior, pode gozar paseando polas 49 hectáreas do complexo que inclúe 22 edificios de diferentes períodos históricos, como a histórica estación de tren, a terminal de carga (1892), a fábrica e fogar da familia alemá Amornar Wielands (1902), a Casa Vermella de estilo árabe (pre 1900), e o almacén da fábrica (1924). O equipo de expertos restaurou meticulosamente os edificios mantendo a integridade histórica e arquitectónica da zona. Dous vagóns de tren albergan unha exposición fotográfica sobre a restauración da Tachana, sobre as vías que hoxe non conducen a ningunha parte, creouse un lugar que combina historia, cultura e comercio. O complexo consta de zonas de moda, restauración, espazos culturais, musicais, spa de Ahava e Tzomet Sefarim, a libraría-cafetaría dedicada exclusivamente á arte e a literatura de deseño; Os xoves pola noite, alberga unha feira artesanal e o venres pola mañá, un mercado con produtos ecolóxicos. Desde aquí saen excursións para visitar a Cidade Branca (Patrimonio Unesco) e o vello barrio de Yafo. http://www.hatachana.co.il/ (de momento só en hebreo pero as fotos falan por si mesmas)

Tesalónica–Auschwitz–Tel Aviv: As lembranzas de Shmuel Naar

Fotos inéditas da Alemaña nazi

As fotos foron tiradas por un fotógrafo da revista Life entre 1939 e 1940 en Berlín e estiveron perdidas durante máis de 50 anos, porque este fotógrafo estadounidense desapareceu a principio da guerra, xunto coa súa camara Rolleiflex. Móstranse aquí os orixinais (usado na época da reprodución nas revistas). A maioría son de 6 x 9 polgadas (véxase os detalles dos moldes orixinais das etiquetas). As etiquetas foron atopados por unha enfermeira nun hospital alemán en Berlín, quen gardounos durante todos estes anos. Despois da súa morte, a súa filla atopounas e devolveunas á redacción actual da revista nos Estados Unidos, que posúe os dereitos da marca Life Magazine, a cal xa non é publicada desde principios dos anos 70.

Fotos 3r Reich

View more presentations from GZ-Israel.

O sentido do humor de Hamas

Os Protocolos actualizados.

'I will survive' en Auschwitz

Adolek Kohn, de 89 anos e sobrevivente do Holocausto, ven de provocar certa polémica ao gravar un vídeo no que aparece el e a súa família bailando ao son de 'I will survive' (Eu vou sobrevivir), un éxito que fora na voz de Gloria Gaynor, nas instalacións do campo de concentración de Auschwitz e de outros. Adolek Kohn deféndese, dicindo que se trata dunha celebración da sobrevivencia e dunha maneira de explicar e trasladar a súa experiencia histórica aos seus netos. O film foi proxectado en Melbourne, Australia, en decembro do ano pasado, mais só tivo repercusión ao ser publicado en internet. As imaxes recebiron críticas na prensa alemá. Kohn defendeuse nunha entrevista emitida na TV australiana, dicindo que non tiña a intención de ofender ás vítimas do nazismo, do que el mesmo é unha, só celebrar que 65 anos despois, pode bailar cos seus netos xudeus, un símbolo de que o nazismo non conseguiu arrincar nin exterminar ao Pobo Xudeu da face da Terra como foi a súa criminal intención.

Queres ir a un kibbutz?

O Movemento Kibbutziano propón varios programas para coñecer este fenómeno socialista e democrático, único no mundo chamado kibbutz. As estadías son entre dous e seis meses como voluntarios/as, e son unha boa opción para coñecer a vida no kibbutz xa que se comparte o traballo e o lecer cos propios membros dos kibbutzim. O ulpán kibbutz combina o ensino do hebreo co aloxamento nun lugar tan privilexiado e algunhas horas de traballo colectivo. Nos meses de verán tamén se pode optar por cursos intensivos de catro ou oito semanas en cuxo programa se inclúe historia e xeografía de Israel, obradoiros varios e visitas guiadas a puntos de interese. Para máis información sobre as diferentes opcións podes contactar: nily@fcje.org

A agonía do canario

Por Pilar Rahola

www.pilarrahola.com

.

Moitos crerán que isto non vai con eles. E como ocorreu ao longo da historia, equivocaranse. Expresouno moi ben o pastor protestante Martin Niemoeller en pleno nazismo: "Cando os nazis viñeron buscar aos comunistas, gardei silencio, porque eu non era comunista. Cando viñeron buscar aos xudeus, non protestei, porque non era xudeu, Cando viñeron buscarme, non había ninguén máis que puidese protestar". Ao longo da historia, e para a súa desgraza, as comunidades xudías foron o termómetro do grao de tolerancia da sociedade, e a súa persecución sempre foi a febre que denotaba unha enfermidade social. Alguén o definiu coa bonita metáfora do canario, paxaro usado historicamente nalgunhas minas, porque é moi sensible á contaminación. Cando o canario empezaba a morrer, a mina convertíase en perigosa. E na historia de Europa, os primeiros en ser perseguidos eran os xudeus, cando as nosas sociedades sufrían o virus da intolerancia. Foron, pois, en certa medida, os canarios da nosa civilización.
.

O son aínda, na actualidade? Persoalmente, non teño ningunha dúbida, e para mostra centenares de casos que percorren a pel de Europa. Poñamos o último exemplo, alarmante por tratarse da modélica sociedade sueca. Desde hai un tempo, as comunidades xudías séntense tan fustigadas por sectores radicais, tanto de esquerdas como do islamismo, que están a empezar a irse do país. Leo en Haaretz o caso da familia Eilenberg. Despois de múltiples choques, incluíndo violentas manifestacións, e despois de aguantar todo tipo de insultos do estilo "Heil Hitler", esta familia de Malmö decidiu emigrar a Israel. Os pais de Marcus, avogado de 32 anos, sobreviviron ao holocausto e refuxiáronse en Suecia en 1945. Os pais dela chegaron no 68 desde Polonia, despois da última purga antisemita de Stalin. Hoxe volven facer as maletas e cos seus fillos na mochila emprenden o camiño cara á vella Eretz. Na súa pequena comunidade, outras decenas de familias están a se expor a saída de Suecia, porque a situación empeora día a día. Dos miles de musulmáns que hai en Suecia, os radicais son a minoría, pero son unha minoría grande e, alentados polos grupos de extrema esquerda que converteron o odio a Israel na súa biblia particular, todo conflúe nunha contaminación severa da convivencia.

.

Lentamente, vaise producindo a fusión entre o radicalismo fundamentalista e o radicalismo de extrema esquerda, e o resultado é un severo deterioro das liberdades. Como exemplo o da familia Eilenberg, perseguidos polos nazis, perseguidos polo estalinismo e agora perseguidos polo integrismo islámico, coa aquiescencia da imbecilidade esquerdosa. E todo iso no paraíso da tolerancia, Suecia, alí onde os canarios nunca agonizaban...

http://www.lavanguardia.es/lv24h/20100716/53965455674.html

Lapidación e execución xuvenil en Irán

Iran Early Bird
11 de xullo, 2010
.

Lento e doloroso
Esta semana expuxéronse, unha vez máis, algúns dos repugnantes aspectos do réxime islámico iraniano: a lapidación de mulleres, acusadas de adulterio e a execución de persoas acusadas de crimes cometidos cando eran menores. A historia, que chegou aos titulares esta semana, foi a de Sakineh Mohammadie Ashtiani, nai, de 43 anos, que enfronta a morte por lapidación. Os termos da sentenza que, baixo a lei iraniana chaman a Ashtiani, consiste en ser soterrado até o seu peito e logo apuntada con pedras de tamaño mediano até a morte- lenta e dolorosa. Ashtiani xa foi castigada con 99 lategazos por ter unha "relación ilícita" e, logo, imputada, polo mesmo delito grave, de adulterio, que leva á sentenza de morte en Irán. Un voceiro da Campaña Internacional de Dereitos Humanos en Irán (ICHRI) dixo que "se Ashtiani é lapidada brutalmente, en especial por esas circunstancias, iso confirmará a visión que, o sistema xudicial iraniano, está a funcionar, por completo, fóra dos standards de dereitos humanos internacionais e a decencia humana".
.
Intentos de rescate
Organizacións de dereitos humanos comezaron unha intensa campaña mundial para salvar a Ashtiani, dirixíndose ao poder xudicial iraniano cunha demanda de cancelación da súa sentenza, así como ao Parlamento iraniano (Majlis) para que revogue a sentenza de morte por lapidación, de maneira completa e inmediata. Mina Ahadi, presidente do Comité Internacional contra a Lapidación e a Pena de morte dixo que só unha presión internacional substancial podería, talvez, evitar a execución de Ashtiani.

.

O 6 de xullo, Amnistía fixo un novo chamado ao goberno iraniano para deter, de inmediato, as execucións e conmutar as sentenzas de morte. O grupo ten rexistradas 126 execucións desde o comezo deste ano 2010 até o 6 de xuño. Mentres que, a historia de Ashtiani, recibiu extensa cobertura mediática mundial, incluíndo CNN, activistas de dereitos humanos informan que, outras dúas mulleres iranianas, Azar Bagheri (19) e Marian Ghorbanzadeh (25) enfrontan a morte por lapidación. Mina Ahadi, quen tamén axudou aos fillos de Ashtiani a lanzar a súa campaña internacional, dixo: "Cando Azar foi arrestada só tiña 15 anos. Non podían acusala antes que chegase aos 18, de acordo á lei, de maneira que esperaron até agora. Queren lapidala até a morte". Xa sufriu un simulacro de lapidación, dixo Ahadi, completado co enterro parcial na terra- "Están á preparala para a lapidación real".
.
A Morte da "Prisioneira de Cores"
O feito que Azar Bagheri tivese só 15 anos cando cometeu o delito, revela outro fenómeno horrible en Irán; a execución de persoas acusadas de crimes cometidos cando aínda eran menores de idade. Actualmente na axenda está a execución de Mohammad Reza Haddadi, que enfronta a sentenza de morte por un crime que cometeu cando tiña 15 anos. A execución foi posposta poucas veces, pero agora é inminente. Amnistía Internacional chamou, unha e outra vez ás autoridades iranianas a tomar medidas, pondo fin ao uso da pena de morte para delincuentes menores. Un dos casos máis famosos de execución xuvenil foi Delara Darabi, cuxa labor artística lle valeu o alcume "A Prisioneira de Cores".
.
"Oh, Nai, vexo a soga do verdugo fronte a min. Van executarme. Por favor, sálvame!".
.
Esta foi a última conversa de Darabi cos seus pais desde a prisión central de Rasht. Un garda arrebatoulle o teléfono e colgou cun insulto: "Imos executar á túa filla e non hai nada que poidas facer". Pouco despois foi aforcada. A execución de Darabi marcou o triste final a unha campaña internacional que incluíu a presión diplomática doutros países, así como de organizacións de dereitos humanos, sitios en Internet e servizos de redes sociais. Todas tentaron e fracasaron en salvar a Delara Darabi. Esa é a consecuencia usual; o réxime iraniano continúa coa súa política de execucións a pesar da presión internacional por parte de organizacións de dereitos humanos.
Foi producido un filme que documenta a vida e morte de Darabi, "A Prisioneira de Cores", logo da súa execución.

.

O único país que executa a menores
A execución de Darabi, e o destino similar que lle espera a Azar Bagheri (lapidación) reintroduciu, na axenda internacional, o feito que Irán é o único país que executa a delincuentes xuvenís, a pesar de ser un estado parte da Convención dos Dereitos do Neno de Nacións Unidas, o cal prohibe a morte de menores de 18 anos cando comenten o delito. Actualmente, hai máis de 100 mozos en Irán que enfrontan a sentenza de morte; o menor é Ahmad Norouzi, sentenciado a morte aos 13.
.
Durante 2008, polo menos oito delincuentes xuvenís foron executados, segundo se informou, pero as organizacións de dereitos humanos cren que as cifras son moito maiores, dado que moitos casos non foron informados por suceder no Irán profundo. Os informes indican que desde 1990, 27 mozos foron executados en Irán, 11 menores de 18 no momento da execución; outros son prisioneiros ate que cumpran os 18, e entón executados. Outros países onde foron informadas as execucións xuvenís son Paquistán, China e Sudán; con todo, entre 2007 e 2009 Irán foi o único no mundo que executou a menores.
.
Maioría de Idade en Irán: 9 para nenas e 15 para homes
O Artigo 49 do código penal iraniano exime aos nenos do castigo. A súa rehabilitación é responsabilidade dos seus pais ou dunha instalación correccional de goberno (mediante un decreto da corte). A definición dun neno en Irán é "aquel que non alcanzou a Maioría de Idade de acordo coa lei islámica"; a Maioría de Idade en Irán é de 9 anos para nenas e 15 para nenos. Iso significa que, de acordo coa lei iraniana, eses nenos - con esas idades - poden ser xa executados. Varias organizacións iranianas, así como algunhas figuras do poder xudicial, apoian cambiar esta lei, baseada na Sharia islámica. Pero, o progreso é moi lento e, até agora, non houbo ningún cambio. Un proxecto de lei, proposto en 2001, facilitaba o camiño cara a unha revogación total das execucións xuvenís, pero está aínda baixo a consideración do Majlis que discutiron a proposta sen alcanzar unha decisión; permitindo a actual política de execución. A finais de 2008, o titular do poder xudicial reglamentó que as sentenzas de morte, para delincuentes xuvenís, deberían ser evitadas pero, esta regulamentación, non ten un status legal formal.
Nalgúns casos, os activistas de dereitos humanos lograron evitar a execución a través de negociacións coas familias das vítimas, que - segundo a lei islámica- teñen o dereito de repor unha vida dun asasino a cambio de diñeiro manchado de sangue (diya) da súa familia. Con todo, o criminal enfronta unha sentenza alternativa de prisión.

Lapidación en Irán: e quen tira a primeira pedra?

O proceso de lapidación está descrito, con toda a frialdade dos textos legais, nos artigos do Código Penal iraniano e na Sharia. As condendadas -cando son mulleres- deben ser soterradas "até por encima dos seos". Debe de ser sen dúbida unha das mortes máis horribles que un se pode imaxinar. Unha a unha, as pedras van golpeando a parte superior do corpo, magullándoo, lacerándoo, ate que a acumulación de feridas acaba coa vida do reo. Amodo e sen piedade. O proceso está descrito, con toda a frialdade dos textos legais, nos artigos 98 ao 107 do Código Penal islámico iraniano, que mesmo establece quen debe tirar a primeira pedra. En primeiro lugar, entérrase nun buraco ao condenado, "até a cintura" se é un home e "até por encima dos seos" no caso das mulleres, segundo estipula o artigo 102. Parece evidente que é máis fácil tentar escapar do buraco no primeiro caso, extremo que garante o perdón se non houbese testemuñas (artigo 103). Tamén se determina (artigo 104) que "as pedras non poden ser tan grandes como para que maten á vítima ao primeiro ou segundo golpe, pero tampouco tan pequenas que non poidan ser chamadas pedras". No caso de que a condena fose froito da confesión, o xuíz ten a responsabilidade de arroxar a primeira pedra. Se houbese testemuñas, serían estes quen terían a dubidosa honra; a continuación, viría o xuíz e o resto dos presentes na execución que por lei non poden ser menos de tres. Dado que as lapidacións son moi polémicas internacionalmente, adoitan celebrarse a porta pechada e é por tanto difícil saber que tipo de persoas (seres humanos?) acceden a participar nun castigo tan cruel. Hai que ter moito estómago para aguantar a lenta agonía que garante o goteo de pedras até que as hemorraxias ou a fractura do cranio causan a morte. A película "A Lapidación de Soraya M.", baseada no libro do mesmo título de Freidoune Sahebjam, permite achegarse a ese horror que o islam fai lei.

Irán: unha nova lapidación

Sakineh Mohammadi Ashtiani nunha imaxe difundida por Iran Human Rights www.iranhr.net

A República islámica de Irán condena a morte por lapidación a unha muller de 43 anos que confesou o seu 'delito' despois de recibir 99 lategazos.

Por Ángeles Espinosa

Teherán - 09/07/2010

Shakine Mohammadí Ahstiani está condenada á morte en Irán. Non a calquera tipo de morte, senón á lapidación. A inminencia da súa execución mobilizou ás organizacións de defensa dos dereitos humanos. Se as autoridades iranianas non o remedian, Ahstiani, de 43 anos e nai de dous fillos, será soterrada até o peito e golpeada até a morte con pedras que non sexan tan grandes como para matala de forma instantánea nin tan pequenas que non lle causen dano, tal como establece o código penal do islám, a sharía.

"Non hai probas no seu caso que xustifiquen esta sentenza inhumana", denunciou a Campaña Internacional polos Dereitos Humanos en Irán, a primeira en dar a voz de alarma. A campaña respondía o chamamento do avogado de Ashtiani, Mohammad Mostafaeí, quen, esgotadas todas as instancias, difundiu o caso no seu blog. Desde entón, Amnistía Internacional e Human Rights Watch, entre outras, sumáronse á mobilización internacional pedindo o seu perdón.

O código penal vixente en Irán desde a revolución islámica de 1979 establece a lapidación para os adúlteros, pero de acordo coa sharía (lei islámica), o delito debe probarse pola confesión repetida do acusado ou o testemuño de catro testemuñas homes (ou de tres homes e dúas mulleres). Ashtiani fora condenada con anterioridade a 99 lategazos por "relación ilícita". Con todo, outro tribunal reabriu o caso e decidiu que dita relación produciuse en vida do seu marido, polo que constituía "adulterio", a pesar de carecer de testemuñas. No xuízo, a muller retractouse da confesión que fixo durante os interrogatorios porque dixo que fora obrigada a confesar. Desde entón negou insistentemente a acusación e pediu clemencia. Ademais, segundo o seu avogado, ten moitas dificultades para entender o persa, porque pertence á minoría azerí que fala un dialecto turco.

"Só unha intensa campaña internacional que presione ao réxime teocrático de Teherán pode salvar a súa vida", declarou Mina Ahadi, directora do Comité Internacional contra a Lapidación e a Pena de morte. Segundo Amnistía, "as circunstancias que rodean o caso de Ashtiani non son lamentablemente a excepción, senón a regra común en Irán". Como resultado das presións da UE, o poder xudicial iraniano decretara unha moratoria das lapidacións en decembro de 2002. Igual que outros tímidos avances conseguidos durante o mandato do "reformista" Mohamed Jatamí, pero que non se converteron en lei. Así que se seguiron pronunciando veredictos de lapidación e os xuíces as executan con rigor. O último caso -coñecido- produciuse en xaneiro do ano pasado na cidade de Mashhad.

Máis información:

http://www.es.amnesty.org/actua/acciones/iran-lapidacion-mujer/

Divertido

Son rapaces da unidade Najal do Exército israelí e tiñan planeado rematar o seu servizo militar cun vídeo musical na Casbah, en pleno casco antigo da cidade de Hebrón. Querían deixar para a posteridade unha das súas últimas patrullas nesa tensa zona. Pero tras un éxito efémero na Rede, os seus oficiais decidiron tomar cartas no asunto e abrir unha investigación disciplinaria. O vídeo foi retirado. "Trátase dunha broma de varios soldados. Evidentemente, gustounos que non o fixeron e moito menos que o subiron a Internet. Ao mesmo tempo, debo dicir que o vídeo reflicte que a final de contas os soldados son seres humanos e neste caso moi novos", manifestou un portavoz de Infantaría é, que dubida que o baile fose feito mentres servían nunha misión de patrulla. Hebrón. 4.00 da mañá. O seis soldados e o que o filma desde un tellado non dubidaron en colgalo na inevitable e potente Youtube. O vídeo da coreografía -ao ritmo da canción 'Tik Tok' da artista estadounidense Kesha- comeza por certo co son da chamada á oración do muecín. O título era 'Rock the Casbah in Hebron'. Pero ao cabo de varios días, os mozos déronse de conta do seu erro. Entre as reaccións dos internautas ao seu vídeo, moitos denunciaron que se rían dos palestinos. "É unha burla á ocupación sionista xenocida", escribiu un. Un palestino engadía: "É fácil rirse da ocupación cando es o ocupante". Os soldados decidiron entón retirar o polémico vídeo e informar aos seus superiores. Pero en Israel, nada se escapa aos medios de comunicación. As principais cadeas de televisión reproduciron o vídeo no que os seus soldados protagonizan o surrealista clip. O xeneral na reserva, Yaacov Amidror, declarou á radio militar que "hai que tomar o asunto como o que é, sen esaxerar nin perder as proporcións. Son soldados que apenas teñen 20 anos e non molestaron ou atacaron a ninguén. Dito isto, considero que a súa acción é un erro e por iso deben ser castigados".

Enfriamento das relacións entre Irán e Turquía

Por Meir Javedanfar *

O primeiro ministro turco, Recep Tayyip Erdogan, atopouse, de súpeto, reevaluando os crecentes vínculos do seu goberno coa República Islámica de Irán - e moito antes do esperado.

Unha das razóns polas que Turquía aceptou as demandas de Irán e votou en contra de novas sancións da ONU, foi porque o goberno iraniano prometéralle que continuaría negociando con occidente. Con todo, non pasou moito tempo ate que o Líder Supremo, Ali Khamenei, rompese a súa promesa. Pouco despois de que a resolución da ONU fose aprobada, o líder iraniano declarou, a través do presidente iraniano, Mahmoud Ahmadinejad, que todas as negociacións suspenderíanse durante dous meses. Isto enfureceu claramente aos turcos, que poderían non ser quen de estar ao lado de Teherán durante moito máis tempo. E por que deberían de estalo? O goberno de EE.UU. xa está a respirar no pescozo de Erdogan, e dise que o encontro entre as dúas partes no cumio do G-20 do mes pasado en Canadá foi moi tenso. Obama chegou tarde á reunión, e non houbo declaración de prensa conxunta nin fotografías deles dous xuntos. Isto, ademais doutros informes de que EE.UU. cancelou a súa participación nunha recente conferencia de seguridade rexional en Turquía, apenas 12 horas antes de que esta comezase.

O goberno turco sabía de antemán que a súa decisión de apoiar a Irán na ONU, provocaría a ira dos estadounidenses. Con todo, esperaba que os méritos da súa relación con Teherán compensasen iso e farían que esa política valese a pena. A realidade proba o contrario. Os brasileiros déronse de conta, pouco despois de aprobadas as sancións, que non valía a pena defender a causa nuclear de Irán. Os turcos, baseados na reacción de Washington e no feito que Teherán rompeu a súa promesa de negociacións, poderían moi ben chegar á mesma conclusión - e antes do que moitos esperaban. Isto non significa que Turquía vaia romper relacións con Teherán, nin tampouco significa que se distanciará de Irán por completo. O que si significa é que Erdogan e o seu partido AKP, reducirán o seu apoio á causa de Irán na ONU. Deixarán de actuar como avogado defensor de Ali Khamenei en Occidente, porque iso é o que Khamenei quería deles todo o tempo, e estaba disposto a pagar xenerosamente por iso, cun acordo de gas barato e con lucrativos contratos para as empresas turcas. Agora que serán impostas novas sancións por parte das Nacións Unidas, así como por EE.UU. e a UE, ao goberno iraniano resultaralle máis difícil comprar apoio político na ONU.

Unha importante razón será a redución no valor dos incentivos iranianos. Hai poucos países no mundo que, agora, preferirían colocarse ao lado de Irán contra Occidente. Isto significa que será máis difícil para Khamenei atopar países de peso pesado, dos do Movemento Non Aliñados (MNA) para apoiar a súa postura. Mesmo Hugo Chávez non é tan vociferante como o era antes; desairado polos lazos de Irán con Brasil, non asistiu ao recente cumio nuclear de Teherán. Isto é só un dos impactos das sancións. Tamén hai implicancias nacionais. Algúns países, incluído Israel, desestimaron a última rolda de sancións contra Irán. O goberno iraniano non o fixo. Ahmadinejad xa comezou unha campaña de relacións públicas nacionais para acougar os nervios. Nunha recente entrevista, tratou de minimizar o impacto das sancións, dicindo que EE.UU. e Irán non teñen relacións económicas, por tanto a última rolda de sancións non terá ningún impacto sobre a economía de Irán.

Isto é, por suposto, erróneo. Aínda que o comercio económico directo entre ambos países non é moito, a nova rolda de sancións, con todo, golpeará duramente á economía. Primeiro e principal, resultará máis difícil para as empresas estadounidenses usar aos Emiratos Árabes Unidos para vender os seus produtos a Irán. Isto débese, en parte, ao compromiso dos Emiratos Árabes Unidos de acatar as novas sancións. Tamén está o sector petroleiro. A industria petroleira iraniana necesita preto de 140 mil millóns de euros de investimento, durante os próximos 10 anos, co obxecto de manter a súa actual capacidade de produción. A nova rolda de sancións de EE.UU. e a UE, complicará a aptitude da industria petroleira iraniana para atraer o investimento que necesita para seguir funcionando. Tamén seralles moito máis custoso e difícil comprar equipamento para este sector tan importante. Esta é unha seria ameaza, unha que, no longo prazo, pode ameazar á industria petroleira e, posiblemente, fundila. Armados nuclearmente ou non, estes son perigos que os líderes de Irán poden ignorar, só ao seu propio risco.

* Meir Javedanfar é un analista iraniano-israelí de Medio Oriente e un colaborador habitual de RealClearWorld. É autor de "A Esfinxe Nuclear de Teherán: Mahmoud Ahmadinejad e o Estado de Irán".

http://www.realclearworld.com/articles/2010/07/05/an_emerging_rupture_in_iran-turkey_relations__99049.html

Multa da Policía da Moral de Irán

Teherán, 22 de xuño de 2010 - O que segue é a tradución dunha multa ditada pola Policía da Moral da República Islámica de Irán a unha muller polo uso de esmalte de uñas mentres camiñaba en público pola rúa. Os mulás, seguidores e vixías ferventes do Islam, tamén sancionan levar os lentes sobre o cabelo, ir maquilladas, ou tinguirse o cabelo, por exemplo.
---
Comeza:
Chador: O Veo Supremo
Veo: A xoia pura

N º 1543
Data: 11 de xuño 2010
Cita n º: 47563
Delito: O esmalte de uñas en catro dedos e medio
Código da ofensa: 4
Multa: 224.000 riales
Nome: En branco
Documento Nacional de Identidade: 8671056 *** (3 díxitos deliberadamente borrados)
Localización da expedición da citación: Golsar a rúa, xunto ao Complexo Comercial Golsar
departamento de emisión: Orientación da Patrulla
Código Oficial: 0543
Forma de pago: Efectivo
---
Tipos de delitos:
Lentes sobre o cabelo: 180.000 riales
Chaqueta curta: 250.000 riales
Chaquetas Brillante (verde e vermello): 250.000 riales
Esmalte de uñas para cada figura: 5.000 riales
Maquillaxe: 250.000 riales
cabelo claro (dependendo da cor): Desde 500.000 a 1.500.000 riales.
Atención: As tarifas son para periodo 2010-2011
---
Forza de Seguridade do Estado número de conta: 1214
A pagar en todas as sucursais do Banco Melli

---
Información vía:
http://www.iranfocus.com/en/index.php?

Ópera na rúa en Tel Aviv

A Orquestra Filarmónica de Israel presentará dúas novas óperas no presente mes de Xullo. Con anacos de Il Trovatore de Verdi, unha das dúas óperas, sorprenderon ao público sesenta solistas e integrantes do coro. O público, como noutros eventos similares no mundo, ao comezo non entendía claramente de que se trataba. Mais axiña os amantes da ópera sumáronse aos profesionais cantando ou tarareando. O público, famento non precisamente de ópera, foi sorprendido mentres xantaba a pracer no Shuk Haojel, no centro comercial Dizengoff Center, situado no centro da cidade branca de Tel Aviv.

XII Festival de Cinema Jueu de Barcelona

XII Festival de Cinema Jueu de Barcelona

http://www.fcjbarcelona.org/index.php?lang=ca

Israel; a primeira trincheira

ISRAEL; A PRIMEIRA TRINCHEIRA
Autor: Josep Carles Laínez
Edita: Asociación Galega de Amizade con Israel (2010)
ISBN: 978-84-613-6533-3

.

Por Pedro Gómez-Valadés*
Na retagarda non sempre se ten plena consciencia do que sucede nas trincheiras. E malia a cercanía - virtual - que os medios de comunicación ofrecen neste terceiro milenio, na comodidade dos nosos salóns e dos nosos cafés o cidadán medio galego e europeo - e grazas en grande medida a distorsión da realidade que eses mesmos medios lle ofrecen -, este cidadán de a pé non pode ver nin sentir a realidade do que nas rúas e campos de Israel nos estamos a xogar. A xogar nós. Por suposto que Israel xoga e loita pola súa supervivencia mais tamén nós, xogámonos e moito nas bíblicas terras do Leite e do Mel. Permítaseme este símil tan guerreiro para ilustrar cal é a miña visión do que representa, do que se xoga Israel e con el as nosas democracias occidentais nas terras do confín leste do noso mar, do Mare Nostrum. Porque a distancia xeográfica, unida á desinformación enfermiza e planificada dos nosos mass media con respecto a Israel e o seu conflito polo dereito a vivir e a vivir en paz, sen dúbida todo o atenúa, e Europa, sobre todo a nosa benquerida e acomodada Europa, non entende na súa enteira dimensión o que o conflito de Medio Oriente representa no fronte aberta pola yihad internacional contra Occidente e contra todo o que Occidente representa.

.

Confeso a miña incomprensión e perplexidade cos meus concidadáns europeos que non queren ver - e non hai peor cego que o que escolle de propia vontade non querer ver - o que Israel representa como dique de contención e como primeira trincheira, e o que suporía para a nosa cultura, a nosa civilización a súa caída. Mais a pesar dos inmensos perigos aos que estamos sometidos, as gravísimas ameazas ás que debemos facer fronte, non direi máis nada ao respecto. E por qué non direi máis nada? Pois porque de seguido o amábel lector ten un libro único, unhas páxinas que pola súa claridade e lucidez deberan ser de lectura obrigada e que farían redundante que eu me estendera no que con moita mellor pluma explica e plantexa o meu amigo Josep Carles Laínez.

.

E para maior satisfacción este imprescindíbel libro está escrito na vella lingua de Rosalía. Non só publicado en galego, cousa evidente, senón escrito en galego. Excuso dicir o que para o noso ferido idioma, para o idioma galego supón a achega que o meu bo amigo e javer Josep Carles Laínez representa con este o seu Israel: a primeira trincheira. E ademais do galano que para as letras galegas Josep Carles nos ofrece, estas páxinas de Israel: a primeira trincheira abordan desde unha perspectiva pouco tratada a ligazón fulcral que o sionismo como movemento de liberación nacional ten cos nacionalismos europeos, a pesar da penosa teima que algúns nacionalistas das diferentes nacións sen Estado de Europa insisten en manter de distanciamento, incomprensión cando non de rexeitamento para co movemento nacional do Pobo xudeu. E Laínez fálanos dos vínculos, do que nós en tanto que cidadáns das Europas temos en xogo na primeira trincheira. En Israel.
* Pedro Gómez-Valadés é o presidente de AGAI

Reapertura da libraría "Casa de Jacob" en Barcelona

Despois da mala nova que supuxo hai uns meses o peche en Toledo da libraría xudía "Casa de Jacob", hoxe podemos celebrar xa a súa reapertura agora en Barcelona. "Casa de Jacob" atende como sempre os pedidos por internet ou directamente na tenda. Estos son os seus datos:

Librería & Judaica 'Casa de Jacob'
Carrer Aribau, 168
08036 Barcelona
Teléfonos: 93 844 02 92 - 663 01 04 91
Correo: libreria-judaica@casadejacob.com
http://www.casadejacob.com/

Boas novas. Malas novas

Dry Bones cartoons drybonesblog.blogspot.com

Guerra, Tempo de espera, Guerra, Tempo de...

Por Thomas L. Friedman

NY Times

.

Durante a maior parte do seu conflito, os líderes árabes e israelís tenderon a oscilar entre dous e só dous, visións do mundo: eu son débil, como podo comprometerme? Eu son forte, por que debo comprometerme? Israel actualmente está moi situado nese segundo razoamento. Para Israel, esta época é o mellor dos tempos e o peor dos tempos. A nivel mundial, a campaña para deslexitimar a Israel nunca foi tan virulenta, mentres que a nivel local as praias e restaurantes de Tel Aviv nunca estiveron tan concorridos - os atentados suicidas e os foguetes desde Gaza e o Líbano parecen hoxe un recordo afastado. Ao tomar nota deste contraste, Ari Shavit, un columnista do diario israelí Haaretz, informaba que o número de millonarios israelís se "disparou un 43% entre 2008 e 2009, con 2.519 novos millonarios que se uniron aos 5.900 xa existentes, para facer un total de 8.419 israelís millonarios. Nunca foi tan boa a vida aquí, en Israel, para esta adiñeirada elite, aínda que o país permaneza suspendido ao bordo do abismo". Con todo, esta nova sensación de seguridade de Israel comprouse a un prezo moi alto e aínda non deu lugar a un estado seguro.

Explícome. A historia das relacións árabes-israelís desde 1948 pódense resumir nunha frase: "Guerra, tempo de espera, guerra, tempo de espera, guerra, tempo de espera...". O que diferencia a Israel dos árabes e dos palestinos é que foi moito máis produtivo durante os seus tempos de espera. Israel actualmente está a gozar doutro tempo de espera xa que recentemente gañou tres breves guerras - e logo atopouse ante unha agradable sorpresa-. A primeira foi unha guerra para desmantelar o corrupto réxime de Arafat. A segunda foi a guerra iniciada por Hezbolá no Líbano e terminada por un desapiadado bombardeo das cidades chiítas e os suburbios de Beirut pola forza aérea israelí. A terceira foi a guerra desencadeada para esmagar aos lanzadores de mísiles de Hamas en Gaza.

Con todo, o que resulta diferente neste tres breves guerras é que Israel as gañou co que eu chamo a "Regra ou doutrina Hama", é dicir, a ausencia de regras. A "Regra de Hama" leva o nome da cidade siria de Hama, onde en 1982 o entón presidente sirio Hafez al-Assad sufocou unha revolta fundamentalista musulmá bombardeándoa e arrasando os seus barrios, matando a máis de 20.000 persoas do seu propio pobo. No caso de Israel, enfrontar a uns inimigos que, tanto en Gaza como no Líbano, estaban armados con foguetes e refuxiábanse e atacaban amparados entre a poboación civil local, e Israel decidiu ir tras eles sen ser disuadido pola perspectiva de causar vítimas civís. Como adoitaba dicía o líder da milicia libanesa Bashir Gemayel -antes de que el mesmo fora asasinado- "Isto non é Dinamarca. E tampouco Noruega".
A brutalidade das represalias israelís compraron leste Tempo de espera con Hezbolá e Hamas, e as vítimas civís e de inquietantes imaxes de televisión deron lugar para Israel a unha investigación da ONU por presuntos crimes de guerra.

Isto é importante: durante os seus primeiros 30 anos -desde 1948 até 1956, de 1956 a 1967 e de 1967 a 1973 -Israel comprou os seus tempos de espera con guerras convencionais contra os exércitos convencionais de Estados nacionais. Pero agora que os principais inimigos de Israel son actores non estatais que despregan e lanzan os seus foguetes amparados en fogares e escolas, o custo de comprar os seus tempos de espera incrementouse dramaticamente. Agora inclúense posibles acusacións da ONU de crimes de guerra contra xenerais e líderes políticos, ademais da corrosión das relacións cos demócratas do mundo. Por iso é vital que Israel utilice este momento de forza, este tempo de espera, para facer precisamente o que o ministro de Defensa, Ehud Barak, suxeriu ao seu gabinete o outro día: ofrecer unha "iniciativa política audaz e enérxica" para avanzar no proceso de paz co Presidente da Autoridade Palestina, Mahmoud Abbas, e o seu primeiro ministro, Salam Fayyad.

Se soamente... Bibi Netanyahu leva actualmente como primeiro ministro de Israel 15 meses. Se el retirásese mañá, ao termo do seu cargo, do mesmo xeito que a primeira vez que exerceu esta carga, non merecería máis que unha nota ao pé de páxina na historia de Israel. Si, Netanyahu realizou un discurso no que aceptaba a idea dunha solución de dous estados, pero foi un discurso dirixido a quitarse ao presidente Barack Obama das súas costas. Non ía dirixido ao pobo palestino para porlle do seu parte. "Bibi cre que as negociacións non son sobre o futuro de Israel, senón sobre o futuro das relaciones Estados Unidos-Israel", díxome Moshe Halbertal, o filósofo da Universidade Hebrea, , cando visitei Israel a semana pasada.

O que me leva á sorpresa. Os funcionarios e oficiais israelís de Defensa foron claros comigo: As forzas de seguridade palestinas construídas por Abbas e Fayyad en Cisxordania son a verdadeira aposta e a súa efectividade é un estabilizador vital para o actual tempo de espera. Pero Abbas e Fayyad non serán capaces de manter este tempo de espera se Netanyahu renova a construción de asentamentos en setembro, cando a conxelación parcial expire, e sen que Israel iniciase antes a transferencia de forma gradual do control das principais cidades de Cisxordania á Autoridade Palestina.

En resumo: Israel debe tratar de comprar o seu próximo tempo de espera con diplomacia, o que significa que Netanyahu ten que mostrar algunha iniciativa. Debido aos riscos para a lexitimidade de Israel dunha nova guerra en Gaza, Líbano e Cisxordania - na que Israel podería verse obrigado a matar a civís para esmagar os ataques con foguetes lanzados desde patios escolares por combatentes que non levan uniformes iso podería ser asombroso.