Discurso íntegro do Primeiro Ministro Benjamín Netanyahu no Centro Begin-Sadat da Universidade Bar-Ilán 14 de Xuño de 2009
Distinguida asistencia,
Cidadáns de Israel,
.
A paz foi desde sempre o anhelo supremo do noso pobo. Os nosos profetas legaron ao mundo unha visión de paz, o noso saúdo é un desexo mutuo de paz e as nosas oracións conclúen pedindo a paz. Estamos reunidos aquí esta noite nun centro que leva o nome de dous pioneiros da paz, Menahem Begin e Anwar Sadat, e compartimos a súa visión. Hai dous meses e medio prestei xuramento ante a Knesset ao tomar posesión do meu cargo de Primeiro Ministro de Israel. Prometín naquel entón constituír un goberno de unidade, e así o fixen. Consideraba que a unión éranos necesaria máis que nunca, porque nos enfrontamos hoxe con tres problemas gravísimos: a ameaza iraniana, a crise económica e a procura da paz.
.
A ameaza iraniana aínda está en pé en toda a súa gravidade. O maior perigo para Israel, para o Medio Oriente e para o mundo enteiro consiste na conxunción entre un Islam extremista e armas nucleares. Conversei sobre iso co Presidente Obama na miña visita a Washington e falarei tamén deste tema a semana próxima con dirixentes europeos. Hai anos que vimos actuando sen tregua para formar unha fronte internacional que se opoña a un Irán equipado con armas nucleares.
.
Fronte á crise económica mundial actuamos de inmediato para asegurar a estabilidade económica de Israel. O goberno adoptou un orzamento bienal e pronto o someteremos á aprobación da Knesset.
.
O terceiro problema importante ao que debemos facer fronte é o da promoción da paz. Tamén disto falei co Presidente Obama e apoio firmemente a idea que el promove dunha paz rexional. Comparto o anhelo do Presidente dos Estados Unidos de entrar nunha nova era de reconciliación na nosa rexión. Con este mesmo propósito reuninme co Presidente Mubarak en Exipto e co Rei Abdallah en Xordania, a fin de acadar o apoio destes dous líderes aos esforzos tendentes a ampliar o círculo da paz. Desde esta tribuna dirixo un chamamento aos dirixentes dos países árabes e dígolles: Encontrémonos, falemos de paz e fagamos a paz. Estou disposto a reunirme con Vostedes en todo momento. Estou disposto a que sexa en Damasco, en Riad, en Beirut, en calquera parte. E tamén en Xerusalén. Exhorto aos países árabes a cooperar cos palestinos e connosco para promover a paz económica. A paz económica non vén substituír á paz política, pero si é un factor de fulclar para alcanzala. Xuntos poderemos desenvolver proxectos que axuden a superar as limitacións da nosa rexión, como a desalación da auga de mar, e a sacar partido das súas vantaxes, como o aproveitamento da enerxía solar, ou o tendido de gasodutos e oleodutos e vias férreas ou estradas para conectar a Asia con Europa e con África.
.
O éxito económico dos países do Golfo Pérsico impresionou ao mundo enteiro e tamén a min. Convido aos talentosos emprendedores do mundo árabe a vir aquí a investir, para dar un impulso á economía dos palestinos e á nosa. Xuntos poderemos desenvolver parques industriais que crearán milleiros de empregos, e sitios turísticos que atraerán a millóns de turistas, desexosos de camiñar polos carreiros da historia, en Nazaret e en Belén, nas murallas de Jericó e nas de Xerusalén, á beira do lago Tiberíades e no lugar do bautismo de Jesús no Jordán. Hai aquí un inmenso potencial arqueolóxico-turístico, que só está a esperar que colaboremos para desenvolvelo. Diríxome a vostedes palestinos, os nosos veciños, dirixidos pola Autoridade Palestina, dicindo: iniciemos negociacións de inmediato, sen condicións previas. Israel está comprometido a respectar os acordos internacionais e espera que todas as demais partes cumpran tamén os seus compromisos.
.
Desexamos vivir con vostedes en paz e en boa veciñanza. Desexamos que os nosos fillos e os vosos fillos non coñezan máis guerras, que os pais, fillos e irmáns non teñan que chorar aos seus familiares vítimas das guerras, que os nosos fillos soñen cun porvir mellor e o alcancen; que nós e vós invistamos as nosas enerxías en fouces e reixas de arado e non en espadas nin lanzas.* Coñezo os horrores da guerra. Participei en combates. Perdín a bos amigos, caídos na fronte. Perdín a un irmán. Vin a dor das familias enlutadas. Non desexo a guerra. O pobo de Israel non desexa a guerra. Se nos damos as mans e traballamos xuntos en paz, non hai límite ao progreso e ao desenvolvemento que poderemos traer aos nosos dous pobos: en economía, en agricultura, en comercio, en turismo, en educación, e por encima de todo na posibilidade de dar aos nosos mozos un lugar onde sexa bo vivir, unha vida apracible, chea de interese e de creatividade, cun horizonte de oportunidade e cun horizonte de esperanza.
.
Se as vantaxes da paz son tan evidentes, cabe preguntar por que a paz está aínda lonxe de nós, a pesar das nosas mans tendidas cara á ela? Por que este conflito vense prolongando hai máis de 60 anos? Para pór termo ao conflito, débese dar unha resposta verídica e sincera á seguinte pregunta: Cal é a raíz do conflito? No seu discurso ante o Congreso sionista en Basilea sobre a visión grandiosa dun Fogar Nacional para o pobo xudeu, dixo o precursor do sionismo, Theodor Herzl: "Trátase de algo tan grande que debemos expresalo só coas palabras máis simples". Hoxe propóñome falar do grande reto da paz nos termos máis simples, cara a cara. Aínda se diriximos a nosa mirada ao horizonte, debemos asentar os nosos pés no chan firme da realidade, da verdade. A verdade simple é que a raíz do conflito foi e segue sendo o rexeitamento a recoñecer o dereito do Pobo Xudeu a ter un país propio na súa patria histórica.
.
En 1947, cando se aprobou na ONU o plan de repartición de Palestina entre un Estado xudeu e un Estado árabe, todo o mundo árabe rexeitou a resolución, en tanto que a poboación xudía acolleuna con bailes e alegría. O que os árabes rexeitaban era calquera Estado xudeu, con calquera fronteira. Quen crea que o prolongado antagonismo cara ao Estado de Israel se debe á nosa presenza en Judea, Samaria e Gaza, confunde causa con resultado. Os ataques contra nós, iniciáronse nos anos vinte do século pasado, convertéronse en ataque xeneralizado en 1948, ao proclamarse a independencia, e continuaron cos ataques dos fedayun nos anos 50, culminando en 1967, en vésperas da Guerra dos Seis Días, cun intento de atarlle unha soga ao pescozo de Estado de Israel para estrangulalo. Todo isto sucedeu como cincuenta anos antes de que o primeiro soldado israelí chegase a Judea e Samaria.
.
Para a nosa grande satisfacción, Exipto e Xordania retiráronse deste círculo de hostilidade. Os acordos de paz con estes dous países puxeron termo ás súas reclamacións contra Israel e ao conflito con eles; trouxeron a paz. Lamentablemente, non é esta a situación cos palestinos. Canto máis nos achegamos a un acordo de paz con eles, tanto máis eles afástanse del. Volven someter esixencias incompatibles co desexo de pór termo ao conflito. Moitos son os que nos din que a retirada é a clave da paz cos palestinos. Pois ben, retirámonos, pero o certo é que toda retirada nosa trouxo tras de si, unha grande onda de terror suicida e milleiros de mísiles. Tentamos retirarnos por acordo previo ou sen el. Tentamos retiradas parciais e totais. No ano 2000, e de novo o ano pasado, Israel propuxo unha retirada case completa a cambio do cesamento do conflito e ambas veces as nosas ofertas foron rexeitadas. Desocupamos a Franxa de Gaza até o último centímetro, desarraigamos decenas de poboacións e milleiros de israelís e a cambio diso obtivemos unha choiva de mísiles sobre as nosas cidades, os nosos pobos e os nosos cidadáns.
.
A tese segundo a cal a retirada traerá a paz cos palestinos, ou cando menos achegaranos a ela, non demostrou até agora a súa validez. É máis, Hamás no sur e o Hezbollah no norte proclaman unha e outra vez que a súa intención é "liberar" Ashkelón e Beer Sheva, Acco e Haifa. As retiradas non modificaron a hostilidade. Lamentablemente, mesmo os palestinos moderados non estiveron dispostos até agora a dicir esta cousa tan sinxela: o Estado de Israel é o Estado Nacional do Pobo Xudeu e seguirá séndoo no futuro. Para conseguir a paz requírese valentía e rectitude por ambas partes, non só por parte de Israel. Os dirixentes palestinos deben dicir sen reviravoltas: "Estamos fartos deste conflito. Recoñecemos o dereito do pobo xudeu a ter o seu propio país nesta terra e nós viviremos ao seu lado en paz xenuína". Anhelo chegar a ese día, porque cando os dirixentes palestinos pronuncien estas palabras, abrirase ante o noso pobo e o seu pobo o camiño cara á solución de todos os demais problemas, por arduos que estes sexan. Por iso a condición básica para pór termo ao conflito é un recoñecemento público polos palestinos, vinculante e sincero, do Estado de Israel como Esado Nacional do Pobo Xudeu. Para que tal declaración teña significación real, requírese tamén a aceptación clara de que o problema dos refuxiados palestinos debe ser resolto fóra das fronteiras do Estado de Israel, porque é evidente que o reasentamiento dos refuxiados palestinos en Israel é incompatible coa existencia do Estado de Israel como Estado do pobo xudeu. Débese resolver o problema dos refuxiados palestinos, e pódese resolver, do mesmo xeito que nós o fixemos, a unha escala similar.
.
O diminuto Israel absorbeu con éxito por centos de miles de refuxiados xudeus expulsados dos países árabes, que abandonaron os seus fogares cunha man chea de absolutamente nada. Por iso, a xustiza e a lóxica ditan que o problema dos refuxiados palestinos debe ser resolto fóra das fronteiras de Israel. Existe respecto diso un consenso moi amplo en Israel. Estou convencido de que con boa vontade, con investimentos internacionais, é posíbel resolver dunha vez para sempre este problema humanitario. Até aquí referinme á necesidade de que os palestinos recoñezan os nosos dereitos. Deseguido falarei da nosa necesidade de recoñecer os dereitos dos palestinos. Pero antes, debo dicir isto: Os vínculos do pobo xudeu coa Terra de Israel prolónganse ao longo de 3.500 anos. Judea e Samaria, os lugares onde viviron Abraham, Isaac e Jacob, David e Salomón, Isaías e Jeremías, non son terra foránea para nós.
.
Esa é a terra dos nosos antepasados. O dereito do pobo xudeu a un país propio na Terra de Israel non deriva da sucesión de catástrofes que se abateu sobre o noso pobo. Certo é que durante dous mil anos os xudeus coñecemos sufrimentos terribles, por causa de expulsións, pogroms, calumnias, matanzas, masacres, sufrimentos que culminaron no Holocausto, unha traxedia sen parangón na historia dos pobos. Hai quen di que de non ser polo Holocausto, non tería nacido o Estado de Israel. Eu digo, en cambio, que de ser fundado a tempo o Estado de Israel, nunca se tería produciu o Holocausto. As traxedias debidas á indefensión do pobo xudeu aclaran ben por que o noso pobo necesita unha forza de defensa soberana propia. O seu dereito a establecer o seu Estado aquí, na Terra de Israel, deriva dun feito sinxelo: esta é a patria do pobo xudeu e aquí é onde se forxou a súa identidade. Como ben o dixo o primeiro presidente do goberno de Israel, David Ben Gurión, ao proclamar a independencia: "Na Terra de Israel formouse o pobo xudeu, nela forxouse a súa identidade espiritual, relixiosa e política, nela viviu a súa vida de soberanía estatal, nela creou bens culturais nacionais e universais e legou ao mundo enteiro o eterno Libro dos Libros". Con todo tamén aquí hai que dicir toda a verdade.
.
No medio dos territorios da patria xudía vive hoxe un grande núcleo de palestinos. Non queremos dominalos, non desexamos rexer as súas vidas nin imporlles a nosa bandeira ou a nosa cultura. Na miña visión da paz, viven no noso pequeno país dous pobos libres un a carón doutro, en boa veciñanza e en respecto mutuo. Cada un terá a súa bandeira, o seu himno e o seu goberno propio, sen que ningún deles ameace a seguridade ou a existencia do seu veciño. Estes dous feitos, a saber o noso vínculo coa Terra de Israel e a poboación palestina que vive aquí, crearon profundas disensións dentro da sociedade israelí. A verdade é, con todo, que entre nós hai moito máis consenso que disensións. Vin esta noite a expresar este consenso, os principios de paz e de seguridade acerca dos cales existe moi ampla conformidade de pareceres na sociedade israelí e que son tamén os que guían a nosa política. Esta política debe tomar en conta a situación internacional que se creou nos últimos tempos. Debemos ser conscientes desta situación, e á vez manter firmemente a nosa posición sobre os principios importantes para o Estado de Israel. Xa mencionei o primeiro principio: recoñecemento.
.
Os palestinos deber outorgar un recoñecemento xenuíno a Israel como Estado Nacional do pobo xudeu. O segundo principio é desmilitarización. En todo arranxo de paz, o territorio que estea en mans dos palestinos deberá ser desmilitarizado, con sólidos arranxos de seguridade para Israel. De non cumprirse estas dúas condicións, existe un forte temor de que ao noso lado se estableza un Estdo palestino armado, que se converta nunha base máis de terror contra Israel, do mesmo xeito que sucedeu en Gaza. Non queremos que caian mísiles Kassam en Petah Tikva ou mísiles Grad en Tel Aviv ou outros mísiles no Aeroporto Ben Gurión. Queremos paz. Por tanto, para conseguir a paz hai que garantir entre outras cousas que os palestinos non poidan introducir no seu territorio foguetes nin mísiles, nin constituír un exército ou ter un espazo aéreo pechado ante nós, nin tampouco establecer alianzas con elementos tales como Irán ou o Hezbolla. Tamén respecto deste punto existe un amplo consenso entre os israelís. Non se pode agardar de nós que de antemán aceptemos o principio dun Estado palestino, sen garantir a desmilitarización de tal Estado. Nun asunto tan vital para Israel, debemos obter ante todo unha resposta adecuada a nestras necesidades de seguridade. Por iso pedimos hoxe dos nosos amigos na comunidade internacional, e en primeiro lugar de Estados Unidos, o imperativamente necesario para a seguridade de Israel: un compromiso explícito de que nos arranxos de paz, o territorio baixo control palestino estea desmilitarizado, ou sexa sen forzas armadas e sen control do espazo aéreo, cunha supervisión efectiva que impida a introdución de armas a ese territorio, unha verdadeira supervisión e non o que ocorre actualmente na Franxa de Gaza. E por suposto, que os palestinos non poidan asinar acordos militares.
.
Sen iso, tarde ou cedo teremos outro "Hamastán", e iso non podemos aceptalo. Israel debe ter o control da súa seguridade e do seu propio destino. Dixen en Washington ao Presidente Obama que se chegamos a un acordo sobre o fondo, a terminoloxía non será o problema. Velaquí o fondo, que expreso aquí en palabras claras e límpidas. Se obtemos estas garantías, de desmilitarización e de arranxos de seguridade necesarios para Israel, e se os palestinos recoñecen ao Estado de Israel como Estado do pobo xudeu, estaremos dispostos a chegar nun futuro acordo de paz á solución dun Estado palestino desmilitarizado á beira dun estado xudeu. En todos os demais puntos centrais que se debaterán como parte dun arranxo definitivo, as nosas posicións son farto coñecidas: Israel necesita fronteiras defendibles, e Xerusalén, capital de Israel, seguirá unida, sempre preservando a total liberdade de culto de todas as relixións.
.
Os aspectos territoriais discutiranse nos arranxos definitivos. Até entón non temos a intención de construír novos asentamentos ou expropiar terras para ampliar asentamentos xa existentes. Con todo, débese asegurar aos poboadores unha vida normal, permitindo ás nais e os pais criar aos seus fillos do mesmo xeito que calquera familia do mundo. Os poboadores dos asentamentos non son inimigos do pobo nin inimigos da paz. Son os nosos irmáns e irmás, pioneiros, sionistas e dotados de valores. A unidade entre nós é esencial, e axudaranos a reconciliarnos cos nosos veciños. A reconciliación debe empezar desde hoxe, mediante a modificación da situación sobre o terreo. Estou convencido de que unha economía palestina forte reforzará a paz Se os palestinos queren ter paz, loitar contra o terror, reforzar a gobernabilidade e o imperio da lei, educar aos seus fillos nun espírito de paz e cesar a incitación do odio contra Israel, nós, pola nosa banda, faremos todo o posíbel para permitirlles liberdade de movemento e de acceso, para facilitar a súa vida e mellorar o seu benestar. Todo iso axudará a promover o acordo de paz entre nós. Por encima de todo, con todo, os palestinos deben optar entre a vía da paz e a vía do Hamás. A Autoridade Palestina debe impor a lei e a orde na Franxa de Gaza e sobreporse a Hamás. Israel non sentará a negociar con terroristas que manifestan sen disimulo o seu desexo de destruílo. Hamás nin sequera está disposto a permitir que a Cruz Vermella visite ao noso soldado secuestrado, Gilad Shalit, que está prisioneiro hai tres anos, sen contacto cos seus pais, a súa familia e o seu pobo. Estamos comprometidos a devolvelo ao seu fogar, san e salvo.
.
Con dirixentes palestinos desexosos de paz, cunha participación do mundo árabe na paz, co apoio de Estados Unidos e da comunidade internacional, non hai razón para que non poidamos abrir o camiño da paz. O noso pobo demostrou xa, que é capaz de cousas incribles. En sesenta e uns anos, mentres defendiamos día a día a nosa mera existencia, fixemos milagres. Chips producidos en Israel controlan computadoras a través do mundo, medicamentos israelís traen remedio a enfermidades graves, sistemas de rego israelís fan florecer desertos en todo o mundo e investigadores israelís amplían os límites do saber humano. Se os nosos veciños aceptan responder ao noso chamamento, tamén a paz estará ao alcance da nosa man. Diríxome aos dirixentes do mundo árabe e aos palestinos dicindo: Continuemos xuntos o camiño emprendido por Menahem Begin e Anwar Sadat, por Itzhak Rabin e o Rei Hussein. Fagamos realidade a visión do profeta Isaías * que fai 2700 anos proclamou en Xerusalén: "Non alzará espada nación contra nación nin se adestrarán máis para a guerra". Coa axuda do Todopoderoso, non teremos máis guerras, teremos paz.
* Alusión a Isaías 2, 4
.
