OBAMA CONTRA OS ASENTAMENTOS

Por GEES

.

O presidente norteamericano transmitiulle unha demanda clara ao primeiro ministro israelí, Benjamin Netanyahu, con motivo da súa entrevista bilateral a semana pasada: non máis crecemento dos asentamentos xudeus en Cisxordania. En realidade, Obama dixo dúas cousas á vez: non máis asentamentos motivados polo Goberno israelí e nada de crecemento natural nos xa existentes. Isto último quere dicir que se as familias dos colonos aumentan por nacemento, que se apiñen e que se xorden novas necesidades urbanísticas, escolas, por exemplo, que se sacrifiquen sen elas.

.

Razoábel? Non. E non por dúas razóns de peso: a primeira, porque esta decisión política de Obama rompe co acordado bilateralmente durante anos e distintos presidentes entre Estados Unidos e Israel. A última conversación que se sostivo respecto diso, foi baixo Bush e Sharon en 2005 e entón ficou claro que Israel podería estender o perímetro dos seus asentamentos maiores por mor do seu crecemento natural. Romper este acordo é lexítimo para Obama, pero inxusto, porque suporía cambiar as regras de xogo a metade da partida. En segundo lugar, porque supón ignorar o feito de que as familias dos colonos teñen fillos e que a demografía é de vital importancia para o pobo de Israel, rodeado como está de poboacións que lle superan con moito e cuxas taxas de natalidade son moito maiores ás das mulleres israelís. Mentres se manteña a contigüidade das novas construcións para dar resposta ao crecemento natural, nada debe oporse.

O tema dos asentamentos é á vez delicado e moi mal comprendido. Ao longo dos anos acabáronse por diferenciar catro tipos de asentamentos: nos arredores de Xerusalén; os bloques maiores; unidades fóra destes bloques; e postos ilegais. Obama, erroneamente, mestura todo á vez. Mentres que deixa fóra os asentamentos ilegais palestinos que, nos últimos anos, desenvolvéronse cun propósito estratéxico moi concreto: ligar as súas poboacións ao sur e este de Xerusalén, con Xerusalén este, a parte da cidade de maioría palestina. Por último, Obama ignora un feito evidente: non só é que fosen necesarios 55 mil soldados do exército para evacuar pola forza en moitos casos aos 8.500 colonos israelís de Gaza, senón que, unha vez evacuados dos asentamentos, os terroristas de Hamas dedicáronse á pillaxe e á destrución e o resultado estratéxico, como agora sabemos, non foi a paz con Israel, senón o aumento das agresións contra chan israelí. Nos asentamentos xógase o destino de miles de familias e o dunha nación que aspira a gozar de seguridade e poder vivir en paz cos seus veciños. O que Obama agora demanda non só non é xusto, senón que é contraproducente para un proceso de paz no que nunca até agora os asentamentos foron un obstáculo insalvábel.

CiU PIDE AO GOBERNO ESPAÑOL QUE FORTALEZA AS SÚAS RELACIÓNS CON ISRAEL

CiU pide ao Goberno que fortaleza as súas relacións con Israel

O deputado de CiU Josep Antoni Durán i Lleida presentou no Congreso unha proposición non de lei na que pide ao Goberno que apoie a declaración asinada en novembro pasado pola organización "Amigos Europeos de Israel", na que se insta a fortalecer as relacións entre este país e os membros da UE. No texto, o grupo parlamentar catalán reclama que España incorpore á súa axenda política e apoie nos foros internacionais a chamada "Declaración de París" e avance na "normalización das súas relacións co Estado de Israel". Ademais, no mesmo pídese que o Goberno apoie as iniciativas encamiñadas a promover a paz en toda a rexión de Oriente Medio, "baseada en todo caso na constitución responsable dun Estado palestino". A iniciativa do grupo catalán pretende que España promova no ámbito europeo o fortalecemento das relacións "a todos os niveis, tanto de fondo como de forma", entre a UE e Israel. Segundo se especifica na proposición, a "Declaración de París" pretende "incrementar a implicación" da Unión Europea no proceso de paz en Oriente Medio. Así mesmo, na mesma indícase que Israel é un país "plenamente democrático, no marco dunha sociedade plural, comprometida co respecto á liberdade de expresión, asociación e relixión baixo o imperio da lei e o respecto debido ás varias minorías relixiosas existentes". Inclúese tamén na declaración un recoñecemento expreso ao "inxente esforzo" realizado por Israel para desenvolver "unha sociedade civil activa, crítica e vibrante" e aos "bos oficios" que propiciaron os distintos gobernos israelís "coa intención de alcanzar unhas boas relacións cos seus veciños, especialmente Exipto e Xordania".

---------------------------

Texto íntegro da Proposición Non de Lei:

A la Mesa del Congreso de los Diputados

Don Josep Antoni Duran i Lleida, en su calidad de Portavoz del Grupo Parlamentario Catalán (Convergència i Unió), y de acuerdo con lo establecido en el artículo 193 y siguientes del Reglamento de la Cámara, presenta, para su discusión ante la Comisión de Asuntos Exteriores del Congreso de los Diputados, una Proposición no de Ley de apoyo a la declaración aprobada en la conferencia política anual de los "Amigos Europeos de Israel", en París.

Exposición de motivos

Creado en septiembre de 2006, con la participación de más de 300 Eurodiputados de todos los grupos (liberal, socialista, popular, etc.) y algunos representantes de Parlamentos europeos estatales, el grupo de "Amigos Europeos de Israel" (EFI, en sus siglas en inglés) se fundó con la finalidad de erigirse como puente de diálogo que posibilitara la continua mejora de las relaciones entre la Unión Europea y el Estado de Israel, especialmente en aquellos aspectos relativos a la seguridad, la prosperidad y la paz en Israel y Palestina.Por ello, los pasados días 6 y 7 de noviembre tuvo lugar en París la Conferencia Política anual organizada por los EFI, la cual logró reunir a más de 1.000 representantes políticos provinentes de 42 Parlamentos estatales europeos, el Parlamento Europeo, el Consejo de Europa y la Knesset. En dicha Conferencia, y tras dos días de intenso debate marcado por un espíritu de confianza y diálogo constructivo, los asistentes se comprometieron a estrechar los lazos de unión y cooperación entre las partes, a incrementar su implicación con el actual proceso de paz y reconciliación en Oriente Medio, así como fortalecer la democracia en la región; reconociendo al Estado de Israel como un país plenamente democrático en el marco de una sociedad plural, comprometida con el respeto a la libertad de expresión, asociación y religión bajo el imperio de la ley y el respeto debido a las varias minorías religiosas existentes. Por ello, y a pesar de la carga que supone la inestabilidad política, el contexto de actividad militar permanente, el terrorismo y los eventuales boicots económicos, también hicieron un reconocimiento expreso del ingente esfuerzo realizado por Israel para desarrollar de forma satisfactoria una economía de mercado con una sociedad civil activa, crítica y vibrante, capaz de situarse en la frontera tecnológica de I+D+i a nivel internacional, destacando especialmente en los campos de la conservación de la energía y la medicina. Igualmente, se hizo especial hincapié en los buenos oficios que generalmente han propiciado los distintos gobiernos israelíes con la intención de alcanzar unas buenas relaciones con sus vecinos, especialmente Egipto y Jordania, e incluso con aquellos con los que aún persisten importantes diferencias.

Finalmente, los miembros de la EFI quisieron reafirmar la permanencia de los valores y lazos culturales que unen en una común herencia cultural a Europa e Israel, basados en la amistad, el respeto por la inviolable dignidad de la persona, la libertad, la democracia, la igualdad ante la ley y el respeto por los derechos humanos, inclusive los de aquellas personas que forman parte de cualquier tipo de minorías.

Por todo ello, el Grupo Parlamentario Catalán (Convergència i Unió) presenta la siguiente: Proposición no de Ley:

"El Congreso de los Diputados insta al Gobierno a:

1. Apoyar en los foros internacionales donde el Reino de España está presente e incorporar en su agenda política el contenido de la ''Declaración de París'', suscrita por los EFI el pasado día 7 de noviembre de 2008.

2. Apoyar las iniciativas encaminadas a promover una paz durable en toda la región de Oriente Medio, basada, en todo caso, en la constitución responsable, real y soberana de un Estado palestino que pueda convivir en paz y seguridad con Israel.

3. Comprometerse con la seguridad y la paz en la región, así como rechazar toda forma de violencia, agresión o terrorismo encaminada a deslegitimar la naturaleza democrática del Estado de Israel y de su sociedad.

4. Promover una acción concertada en todos los Estados de la región para que fructifique un clima de apoyo a la coexistencia pacífica de los dos Estados, combatiendo y denegando la cobertura a cualquier forma de extremismo o terrorismo, así como seguir avanzando en la normalización de sus relaciones con el Estado de Israel.

5. Promover en el plano europeo el fortalecimiento de las relaciones a todos los niveles, tanto de fondo como de forma, entre la Unión Europea y el Estado de Israel."

Palacio del Congreso de los Diputados, 10 de diciembre de 2008.

Josep Antoni Duran i Lleida, Portavoz del Grupo Parlamentario Catalán (Convergència i Unió).

CiU PIDE QUE A SHOÁH TEÑA PRESENZA NO ENSINO

Convergència i Unió-CiU pide que os profesores de historia de secundaria teñan acceso á formación na memoria do Holocausto.

.

Agustí López ven de presentae unha Proposta de Resolución ao Parlament de Catalunya que insta ao Departamento de Educación a chegar acordos coa Casa Sefarad-Israel. O deputado de CiU no Parlament de Catalunya e alcalde de Sort, Agustí López, presentou unha Proposta de Resolución para a súa discusión e votación na Comisión de Educación e Universidades que "insta o Goberno da Generalitat, mediante o Departamento de Educación, a chegar a acordos con Casa Sefarad-Israel, organismo dependente do Ministerio de Asuntos Exteriores, co fin de facilitar aos profesores de historia dos institutos de ensino secundario de Catalunya o acceso á formación na memoria do Holocausto xudeu e noutros xenocidios practicados durante o século XX". López expón que "o coñecemento da historia da humanidade é un dos fundamentos da cultura" e, ao mesmo tempo, "unha ferramenta imprescindible para o libre desenvolvemento do ideario da xente nova co obxectivo de propiciar a reflexión e o espírito crítico". Neste sentido, subliña que "hai episodios históricos que hai que manter presentes co fin de evitar que caian no pozo do esquecemento e, sirvan de recordatorio dos erros do pasado". As graves repercusións dos réximes totalitarios que se impuxeron en Europa a partir dos anos corenta do século pasado, e moi especialmente da Shoah, o Holocausto xudeu executado pola Alemaña nazi, "constitúen un capítulo histórico de enorme transcendencia que reclama un labor continuado e persistente de información co fin de manter vivo o seu recordo e as causas que o provocaron", argumenta o deputado de CiU, que engade: "é ben coñecido que a memoria sobre o exterminio de millóns de persoas ordenado polo réxime nazi está presente en todos os países que o sufriron e especialmente en Alemaña".

.

Agustí López lembra que o Estado francés creou no seu día un organismo de memoria do Holocausto, chamado Mémorial da Shoah, a institución maior de Europa dedicada á Shoah, que desenvolve con éxito a tarefa de manter vivo o recordo da aniquilación polo réxime nazi de 6 millóns de xudeus. Ademais, o goberno francés concedeu importantes compensacións económicas aos familiares de xudeus ou republicanos españois, que o Goberno de Vichy deportou a Alemaña de Hitler e que morreron nos seus campos de exterminación. O Ministerio de Asuntos Exteriores español participou no ano 2006 na creación de Casa Sefarad-Israel que pretende ser un instrumento da diplomacia pública completando a rede institucional formada por Casa América, Casa Asia, Casa Árabe e Casa África para reforzar o armazón de referencia para a acción exterior de España. Entre os seus obxectivos básicos, explica Agustí López, atópanse "o fomento do coñecemento do Holocausto entre os escolares polo cal se organizan cursos de formación da memoria da Shoah dirixidos a profesores de historia de institutos de ensino secundario".

.

O deputado de CiU explica que en 1º de Bacharelato, á modalidade de humanidades e Ciencias Sociais e á materia "Historia do mundo contemporáneo", no seu bloque nº. 3 "conflitos e cambios na primeira metade do século XX", aparece a unidade "Antisemitismo: a singularidade do xenocidio xudeu". E máis, entende que "a formación e a profundización do coñecemento dos profesores cataláns sobre este odioso episodio histórico obviamente pode perfeccionar os contidos que teñen que recibir aos novos estudantes". Tamén destaca que nos diferentes seminarios dirixidos aos ensinantes do Estado español que Casa Sefarad-Israel organizou en Madrid ou en París, e mesmo ás visitas ao Museo do Holocausto de Xerusalén, "a presenza de ensinantes dos centros de Catalunya é moi reducida". En cambio, "en moitos países europeos e nalgunhas comunidades autónomas españolas, os profesores de historia de secundaria lévanse a cabo cursos de formación e especialización sobre o recordo do xenocidio xudeu".

http://www.ciu.info/fitxa_noticies.php?news_ID=20262

EDUCAR PARA O ODIO ETERNO

Os programas infantis poden non só educar, senon tamén manipular á infancia. Para mostra, dramática mostra, un botón procedente da televisión palestina Al Aqsa.

UN SÉPTIMO DÍA QUE NON TEN FINAL

O premio Godó de Periodismo ven de ser outorgado a Henrique Cymerman por unha serie de artígos sobre os 40 anos da guerra dos Seis Días. Artigos que foron publicaros en xuño de 2007 encabezados polo artígo que reproducimos íntegramente de seguido, tal e como apareceu publicado no xornal La Vanguardia. Esta serie reflectía cómo aquela guerra mudou de xeito decisivo o mapa de Medio Oriente. Cymerman, profundo coñecedor da xeopolítica da zona, é correspondente de La Vanguardia en Israel desde 1991, e tamén de Antena 3 TV. Na súa dilatada traxectoria Cymerman fixo entrevistas a figuras políticas como Golda Meir, Jimmy Carter, Yitzhak Rabin, Ariel Sharon, o rei Husein, Yasir Arafat, Tzipi Livni, Mahmud Abas e Shimon Peres.

Por Henrique Cymerman

A guerra de 1967 segue marcando o pulso entre os países árabes e Occidente

Na madrugada de mañá martes, cúmprense 40 anos do inicio da guerra dos Seis Días entre Israel e os países árabes, que cambiou a situación xeopolítica mundial e cuxas consecuencias seguen vivas. Un conflito latente que dexenerou nunha guerra entre relixións e en fonte de tensións entre Occidente e o islam

Algúns consideran a guerra dos Seis Días -que estalou o 5 de xuño de 1967- como unha pírrica vitoria militar israelí, na que o Estado xudeu se convirtiu da noite para a mañá nunha nación ocupante. Outros opinan que a fulminante conquista de Gaza e o Sinaí (a Exipto), Cisxordania e Xerusalén Este (a Xordania) e os altos do Golán (a Siria) son o seguro de vida para lograr o recoñecemento de todo o mundo árabe. A fórmula terra a cambio de paz. Tres semanas antes da guerra, un catedrático da Universidade Hebrea de Xerusalén -que prefire manter o anonimato- foi mobilizado polo reserva militar. Antes de partir cara á súa base no sur, entregou á súa esposa, Geula, bibliotecaria, unha pílula de cianuro. Non facía falta que lle explicase o motivo: moitos israelís fixeron o mesmo no período de espera de tres semanas, a partir do 15 de maio. Temían un segundo holocausto, coa conquista do Estado xudeu polas tropas de Exipto, Xordania e Siria. Mentres se construían en todo o país (nacido tan só 19 anos antes) enormes cementerios, falábase da "caída do terceiro templo". O presidente exipcio Gamal Naser introduciu o seu exército na península do Sinaí, expulsou á forza de paz da ONU e bloqueou o tráfico marítimo israelí pola canle de Suez. O exército hebreo, empezando pola forza aérea, que destruíu en terra aos cazas árabes nun ataque lóstrego, esmagou a todas as forzas árabes en menos dunha semana, o que provocou unha onda de xúbilo en Israel e aldraxou profundamente ao mundo árabe. Poucos saben que, no terceiro día de guerra, Israel enviou un telegrama ao rei xordano Husein que podería ter cambiado a historia: unha proposta de cesamento do fogo. "A cidade vella de Je rusalén quedará nas vosas mas se aceptades negociar a paz", escribiu o primeiro ministro Levy Eshkol. O monarca non contestou e o Tsahal ocupou Jerusalém oriental. Algúns no Estado xudeu viron a man divina no triunfo, lanzándose a colonizar a Judea e Samaria bíblicas (Cisxordania) para crear a Gran Terra de Israel. Sever Plotzker, comentarista do influente diario Yediot Ahronot, calcula que Israel inverteu 120.000 millóns de dólares nos asentamentos.

.

Sexa como fora, tras a guerra de 1967 os xudeus estaban embriagados pola magnitude da súa vitoria e, os árabes, paralizados pola vergoña das botas dos seus soldados, abandonadas na fuxida. Uri Dromi, un novo tenente israelí en 1967, conta que ao sétimo día el e un grupo de amigos viaxaron rapidamente a Cisxordania porque estaban convencidos de que as zonas ocupadas serían devoltas en poucos días a cambio de paz. En Jericó, un ancián díxolle: "Vin aos turcos, aos británicos e aos xordanos gobernarnos, e agora tocavos a vós". Segundo Dromi, foi necesaria outra guerra, a de 1973, para que o mundo árabe entendese que Israel non será derrotada. Exipto foi o único país que aceptou a fórmula terra a cambio de paz, recuperando a partir de 1978 todo o Sinaí a cambio dunha paz (fría) con Israel. A guerra dos Seis Días cambiou tamén a os palestinos. Tras a creación de Israel en 1948, uns vivían na Gaza exipcia, outros na Cisxordania Hoxe case todos os políticos e cidadáns israelís ven que é necesaria a creación dun Estado palestino.. Na aldea de Barta, por exemplo, había familias separadas por un enreixado: os da parte occidental eran cidadáns israelís, os da oriental, xordanos. Durante 19 anos faláronse a berros a través da fronteira. A guerra de 1967 permitiu a súa reunificación baixo a ocupación israelí e reforzou a súa loita por lograr a soberanía e unha identidade común.

.

As enquisas sinalan que, nestes 40 anos, polo menos un membro de cada familia palestina ten pasado polo cárcere israelí, convertendo as súas celas en escolas de adoutrinamiento. Os palestinos sempre dixeron que non aceptarán a paz sen recuperar non só Gaza (evacuada por orde de Sharon hai dous anos) senón tamén Cisxordania e Xerusalén Este. O problema é que o grupo palestino dominante no último ano e medio, Hamas, non parece disposto a aceptar a paz con Israel, nin sequera se se retirase totalmente e evacuase a os 260.000 colonos. En Israel, o desgaste da ocupación transformou á sociedade. O servizo militar como potencia ocupante creou un Israel máis violento. Dentro do propio exército xurdiron moi pequenos pero significativos movementos de protesta contra a ocupación, como os pilotos que exixen unha retirada e se negan a participar en bombardeos contra zonas palestinas. En os anos setenta, a primeira ministra Golda Meir dicía que os palestinos non son un pobo; hoxe case todos os políticos e cidadáns israelís abandonaron o soño da gran terra do Israel bíblico e entenden que é necesaria a creación dun Estado palestino. A pregunta é se algún goberno israelí terá forza para evacuar aos colonos.

.

Os palestinos, en cambio, deben olvidar os seus soños de enterrar o Estado xudeu, logrando así o retorno de millóns de refuxiados ás casas das súas familias, en Israel, Gaza e Cisxordania. Deberían lembrar que o que comezou como un conflito territorial entre dous pobos estase transformando co tempo nunha guerra de relixións que contribue a envelenar as relacións entre Occidente e o islam. Xa en 1937, a Peel Commission (británica) determinou que se trataba dun conflito "irrefrenable" e que a solución era "dividir o territorio entre xudeus e árabes". O 40. º aniversario podería servir a ambos os pobos para reflexionar se queren seguir coa actual situación, e chegar a un status similar ao de Kósovo que esixiría a intervención internacional, ou aceptan o principio da partición, aprobado pola ONU hai 60 anos: a fórmula de dous estados para dous pobos en paz.

A MULLER DOS POLOS DE XERUSALÉN

OBAMA - NETANYAHU: UNHA REUNIÓN, DÚAS MENSAXES

Por Daniel Alaluf

(Desde Jerusalem)

.
Aínda que supomos que Biniamin Netanyahu e Barack Obama, falaron durante as horas que estiveron reunidos; os temas, acordos e desacordos que xurdiron na mesma son celosamente coidados e non revelados. Sabemos que tras o longo encontro, que excedeu o tempo acordado, ambos líderes, dirixironse á prensa con mensaxes distintas. Mentres que Obama falou aos países árabes moderados e á comunidade internacional, Biniamin Netanyahu decidiu enviar unha mensaxe tranquilizador á súa coalición de gonerno. As diferenzas entre ambos líderes baséanse nos sectores ideolóxicos que eles representan. Barack Obama, o demócrata ideólogo do "Yes, we can", non parecese estar interesado en pasar os seus 4 anos na Casa Branca sen realizar cambios e avances en diferentes ámbitos nacionais e globais.
.
Un deles é Medio Oriente e os seus conflitos. Por parte do Premier israelí, que é coñecido polas súas ideas conservadoras, o seu interese principal nestes momentos parecese ser conservar a situación actual tal como está, sen acordos comprometedores que poidan xerarlle problemas na súa coalición e menos aínda pasar á historia como o Primeiro Ministro israelí que posibilitou a creación do tan necesitado Estado Palestino. A política é un sistema de intereses e necesidades. Obama necesita a Netanyahu a fin de poder avanzar cara a un acordo de paz no medio Oriente que restitúa a tan deteriorada imaxe dos Estados Unidos entre os países árabes moderados da rexión. Netanyahu pola súa banda necesita do apoio americano a fin de facer fronte á ameaza nuclear iraniana. É dentro deste sistema onde os dous líderes tan distintos deben atoparse e coidarse un a outro. A posición de Barack Obama Obama ve a solución ao conflito palestino-israelí como unha excelente arma a fin de achegar ao mundo árabe a Occidente e xerar tamén unha maior presión sobre o réxime iraniano que apoia aos grupos Hamas e Hezbolláh. As peticións do presidente americano son moi claras: conxelar completamente as construcións de asentamentos israelís en Cisxordania e aceptar un proceso de paz similar ou baseado na "Folla de Ruta". A innovación da Administración de Obama reside na implementación dun Plan de Paz Rexional baseado na iniciativa saudita, unha "Folla de Ruta Árabe". Esta solución de "23 Estados" foi nomeada recentemente polo Secretario de Relacións Exteriores británico David Miliband. A mesma estará condicionada fundamentalmente da contribución que poidan realizar os países árabes e as realidades políticas dos mesmos. Nos primeiros anos de Oslo, Israel foi tentado coa oferta de realizar conferencias económicas rexionais en Casabranca e proxectos de desalinización de augas en Amman. Hoxe, na era dos ataques terroristas suicidas, os mísiles Kassam, Hamas en Gaza, a ameaza de Hezbollá desde o Líbano e ante un futuro Irán nuclear, unha iniciativa rexional implicaría o apoio a Israel dos Estados árabes para facer fronte a cada un destes problemas: debilitar a Hamas e Hezbolláh, apoiar e fortalecer á Autonomía Palestina e brindarlle a seguridade necesaria a fin de avanzar cara a un verdadeiro acordo de paz.

A posición de Biniamin Netanyahu

.

A prioridade para Netanyahu, en cambio, é acelerar o proceso a fin de deter o proxecto nuclear iraniano. Aínda que ambos líderes están de acordo en que Irán é unha ameaza latente, as diferenzas céntranse nos tempos a esperar e a agresividade coa cal tratar o problema. O Primeiro Ministro israelí, atópase fronte á mesma ameaza que os seus antecesores, a caída do seu goberno. O actual sistema político israelí demostrou nas últimas décadas ser altamente inestable, o que levou a que por máis de vinte anos ningún premier logre terminar o seu mandato. A coalición que Netanyahu formou, é agora a súa principal ameaza, pero non tardará moito o momento no que el deberá tomar decisións cruciais e definir unha liña política real. Medio Oriente non é unha zona onde se poida evitar tomar partido, especialmente cando non existe o aval dun presidente americano como o foi George Bush. A actual posición de evitar aceptar un Estado palestino non é real no ámbito internacional actual e aínda que a primeira reunión con Obama foi amigable e, aparentemente distendida, non demorarán en chegar as presións desde o Norte de América.

.

O ovo ou a galiña?

.

A discusión filosófica entre ambos líderes resúmese ao dilema de que virá primeiro: o ovo ou a galiña? A resposta de Netanyahu foi abstracta e pouco comprometedora, "dous procesos simultáneos e paralelos". Aínda que de momento as diferenzas entre ambos países existen soamente a nivel retórico, para Wáshington a negativa de Jerusalem de aceptar un Estado palestino é profundamente irritante, xa que esta implica a negación de acordos anteriores. O mapa de ruta aceptado o 25 de Maio do 2003 estipula "xerar un mapa de ruta que leve á solución permanente do conflito israelí-palestino, baseado en dous Estados". Pola súa banda Biniamin Netanyahu regresou a Israel cunha resposta máis clara sobre as medidas que tomarán os EE.UU. fronte á ameaza iraniana. Este resultado é un pequeno pero satisfactorio paso para o Premier Israelí quen puido evitar comprometer o seu posto grazas á falta de compromiso que demostrou co proceso de paz local, tan condenado polos membros da súa coalición. Aínda que desta primeira reunión, ambos líderes parecen saír conformes, cabe considerar que os resultados poderían ser moito mellores se o Premier israelí se comprometese coa paz en lugar de facelo coa extrema dereita israelí que o avala. Nunha realidade internacional onde os estados árabes moderados temen a Irán e critican abertamente a Hamas e Hezbolláh o mandatario israelí debería dar un paso adiante para ter o respaldo americano a fin de lanzar un verdadeiro proceso de paz que leve á solución definitiva o conflito. A covarde política conservadora de Netanyahu -de non aceptar abertamente a solución de "dous Estados para dous pobos"- é, a mediano prazo, unha grave ameaza estratéxica para a existencia dun Israel xudeu e democrático.

.

Chegou o momento de que os líderes israelís comprendan que a permanente construción de asentamentos en Cisxordania, máis que ser un obstáculo nas relacións entre os EE.UU. e Israel, é un problema existencial para o Estado Xudeu; un problema que prexudica a súa imaxe internacional, as súas características democráticas e os seus valores éticos. As reunións no Salón Oval, xeralmente non están destinadas a determinar políticas a seguir, senón a construír relacións entre nacións, líderes e aliados. Chegará o momento en que ambos os líderes deberán aclarar as súas posicións. Netanyahu deberá explicar cales son as súas intencións verdadeiras, no que respecta ao conflito palestino-israelí e Obama deberá aclarar cal será a política americana fronte a un posible fracaso diplomático con Irán. Estas relacións entre novos mandatarios deben construírse sobre bases de confianza e cooperación, esperemos que o pasado común de ambos os países sexa o suficientemente forte para achegar a dous líderes tan diferentes.

Revista Horizonte

APÓS OS GRANDES SOÑOS. ENTREVISTA CON AMOS OZ

Unha entrevista de Bob Goldfarb

.

Amos Oz celebrou a semana pasada o seu 70 aniversario en vésperas da publicación americana da súa última novela, "Rimando vida e morte", e dunha nova recompilación de relatos en hebreo. Bob Goldfarb falou recentemente con Amos Oz na casa do autor no deserto do Néguev, na cidade de Arad, sobre os seus prognósticos sobre Israel, sobre o estado xudeu actual, sobre os cruzados contemporáneos e de como foi recibida a súa novela no mundo árabe.

.

-Bob Goldfarb: Vostede foi un observador da vida de Israel durante toda a historia do estado.

-Amos Oz: Vivín a idade dos grandes soños, e a mañá do día seguinte, e tras ela, a do día posterior. A diferenza doutros países, Israel non naceu a partir dunha evolución histórica da súa poboación. Naceu dun soño. Esa é a razón pola que está destinado a ser unha decepción. Pero isto non se debe á natureza de Israel, senón á natureza dos soños. A única maneira de manter un soño intacto e perfecto, de cor de rosa, é non vivilo nunca. No momento en que se cumpre un soño hai un certo aire de decepción respecto diso. Isto sucede ao plantar un xardín, ao viaxar ao estranxeiro, ao vivir unha fantasía sexual, ou ao escribir unha novela.

-Bob Goldfarb: Vostede falou dunha "ética kitsch", dese sentimento de que "as institucións funcionan a nivel mundial buscando siniestramente o seu propio beneficio, e onde a xente sempre é inocente, as minorías nunca son culpables e as vítimas, por definición, son moralmente puras". Quizais foi unha sorpresa para algúns dos seus aliados da esquerda?

-Amos Oz: Probablemente enfuréronse. Hai un kitsch de dereitas, pero o tipo de kitsch do que falei na cerimonia de recepción do Premio Goethe [no 2005] é máis común na esquerda. A simple idea de que as persoas son boas por natureza, de que só as autoridades son corruptas e malas, é un concepto kitsch.

-Bob Goldfarb: En 1978 publicou a súa novela "Cruzada", a cal trata deses cruzados que buscaban unha Jerusalém que resultaba ser un espellismo sobrenatural. Hai cruzados dese estilo hoxe en día?

-Amos Oz: Certamente, si. "Cruzada" trata sobre o fanatismo e sobre os fanáticos. Trataba da autodestrución que leva o fanatismo, da tolemia do fanatismo. E si, hai moitos fanáticos entre nós. É esa necesidade de cambiar o mundo para salvar ao mundo.

-Bob Goldfarb: Nesa novela, o xudeu é aos ollos dos cruzados unha presenza fundamentalmente maligna.

-Amos Oz: Os cruzados trataban aos xudeus como símbolos do mal, do Anticristo. Para moitas xeracións de cristiáns, o xudeu estaba alí, no soto ou no ático, para repeler, manipular e fustigar, nunca como un individuo, sempre como unha facción dun símbolo. Pense na mente dun neno ao que se lle aprende desde moi temperán que hai unhas persoas que mataron a Deus. Agora ben, non todo o mundo pode matar a Deus. Ten que ser alguén especialmente astuto e dotado e, en particular, maligno, para así poder conseguir matar a Deus. Isto formou parte da estrutura da psique dos cristiáns durante moitas xeracións. "Cruzada" trata tamén acerca dese profundo e n> compoñente da psique cristiá.

-Bob Goldfarb: é similar á crítica de Israel?

-Amos Oz: Oh, non! Criticar a Israel polas súas políticas é perfectamente lexítimo. Esta crítica convértese en ilexítima cando non se basea no que os xudeus fan, senón sobre o que os xudeus son. Cando se desliza cara á natureza dos xudeus trátase de antisemitismo... Eu escoito moi a miúdo aos intelectuais europeos dicir máis ou menos o seguinte: "Vostedes, os xudeus, que sufriron tanto, que pasaron polos campos da morte, que tanto padeceron a persecución e a opresión, como poden ser violentos despois desa experiencia?". É a hipótese subconsciente de toda esta xente de que todo o que sofre ten que converterse nunha especie de Xesuscristo, nun santo. Por suposto, a ninguén lle gustan os santos, e moi poucas persoas cren realmente nos santos.

-Bob Goldfarb: Vostede escribiu hai 40 anos que un xudeu é alguén que se asocia co destino do pobo xudeu.

-Amos Oz: A miña simple resposta á complexa cuestión de "Quen é Xudeu?" é que calquera ser humano que estea o suficientemente tolo para chamarse a si mesmo xudeu é un xudeu.

-Bob Goldfarb: Algunhas das súas obras foron traducidas ao árabe. Que tipo de reacción percibiu no mundo árabe?

-Amos Oz: Cando "O meu Michel" foi publicado en Exipto, en tempos moito mellores, houbo algunhas denuncias na prensa exipcia argumentando que non debería haberse traducido ao árabe e publicado en Exipto, xa que se presenta a un Israel cheo de seres humanos normais, corrompendo así o espírito da poboación exipcia. Pero iso tamén indica que o libro tivo certo impacto. Agora mesmo, "Un conto de amor e escuridade" está a traducirse ao árabe. E de todas as 27 traducións deste libro, é a tradución ao árabe a que conta máis para min. E espero que sexa amplamente lido polos árabes dentro e fóra de Israel. A tradución está financiada por unha familia árabe-israelí, a familia Khoury, unha familia árabe cristiá. O seu fillo George estaba a facer jogging en Xerusalén hai tres anos e foi asasinado dun disparo na cabeza por uns terroristas palestinos que o confundiron cun xudeu. A súa familia decidiu financiar a tradución como unha conmemoración de George Khoury.

O FUNAMBULISTA NETANYAHU

Por Sal Emergui

O primeiro ministro israelí, Benjamín Netanyahu, xa exerce de funambulista. Camiñando sobre unha delgadísima e traizoeira corda que pende no abismo, Netanyahu apenas avanza. O seu obxectivo non é chegar á meta senón non caerse agarrándose a dous polos opostos. Na reunión semanal do Goberno, empezou a exhibir dotes e frases para seguir en pé. De momento. Ate que un dos extremos diga basta. Por unha banda, as esixencias do máximo aliado de Israel, Estados Unidos, cuxo presidente, Barack Obama, deixoulle claro que debe desmantelar os enclaves ilegais e frear a construción nas colonias en Cisxordania así como apoiar a solución baseada na creación dun Estado palestino. Por outra banda, os partidos que compoñen a súa coalición de Goberno, incluíndo deputados do seu propio partido (Likud), advírtenlle ante "graves consecuencias políticas se cede ante Barack Obama e non deixa aos israelís construír nas súas casas e terras".

"Non construiremos novas colonias pero non ten sentido a esixencia de non satisfacer as necesidades do crecemento natural e de prohibir totalmente a construción en Judea e Samaria (Cisxordania)", afirmou Netanyahu na reunión semanal do Goberno. É dicir, non construír novos asentamentos pero si nos xa existentes, unha fórmula que os palestinos e Obama non aceptarán.

Abortar o programa nuclear iraniano

Tenta non enfadar demasiado a Obama sen perder o apoio da súa coalición. Sen Obama, Netanyahu non pode afrontar a súa principal misión que el mesmo define como "histórica": abortar o programa nuclear iraniano. E sen os ministros máis dereitistas no seu Goberno e partido, non será primeiro ministro a menos que a final de contas, non teña máis remedio que chamar á porta de Tzipi Livni, a líder do principal partido da oposición. Tras informar os ministros da súa reunión con Obama, Netanyahu declarou: "Non queremos dominar aos palestinos. Non queremos que sexan os nosos cidadáns senón que a Autoridade Palestina sexa quen os goberne. Pero tampouco vou permitir un Hamastan II no corazón de Israel, a poucos metros de Xerusalén ou Tel Aviv. A lección de Gaza debe estar presente. Que recibiu Israel, tras a retirada de gaza e a evacuación de colonias? Miles de foguetes e mísiles de Hamás". Por primeira vez referiuse de forma especifica ao Estado palestino: "Temos certas reservas respecto dun Estado palestino nun acordo definitivo cos palestinos. Son cousas que expresei claramente ante o presidente Obama en Washington". No Gabinete israelí, discutiuse aliviar o bloqueo da Franxa de Gaza, como esixiu Obama na reunión mantida en Washington e que tivo como principal titular: "Puxéronse de acordo que non están de acordo".

O reto de Netanyahu é buscar o equilibrio entre Lieberman e Barak, entre Obama e os descoñecidos pero influentes deputados da súa coalición. Segundo EE.UU, o 80% dos túneles de contrabando que usan os palestinos (Gaza-Exipto) son destinados a transferir comida e produtos mentres que o resto son armas. Obama pediu a Netanyahu que alivie o cerco, permitindo a entrada de máis produtos e desta forma "reducir a necesidade dos túneles de contrabando". Doutra banda, Netanyahu deixou entrever que desmantelarán os enclaves ilegais en Cisxordania. "Os 26 enclaves ilegais non son un asunto político ou unha concesión aos palestinos senón un deber israelí. Debemos asegurar que a lei se cumpra dialogando ou pola forza", advertiu o ministro de Defensa, o laborista, Ehud Barak. Minutos despois destas afirmacións, o ministro de Exteriores, Avigdor Lieberman atacáballe: "A retirada dos enclaves non pode ser iniciativa dunha soa persoa senón parte dun programa xeral. O Goberno israelí debe seguir o plan de paz Folla de Ruta". Sobre a esixencia dos palestinos e países árabes da retirada israelí ás fronteiras do 67 a cambio dun acordo de paz, Lieberman contestou que "a volta ao 67 como nos presionan non traerá paz, non seguridade nin fin do conflito". Aí vai o reto de Netanyahu. Buscar o equilibrio entre Lieberman e Barak, entre os intereses estratéxicos e a ideoloxía do seu partido, entre o todopoderoso Obama e os descoñecidos pero influentes deputados da súa coalición. Netanyahu non terá a sorte dos seus antecesores xa que esta vez o presidente de EEUU non só o esixe na teoría senón que o quere ver na práctica.

DE ASENTAMENTOS AVANZADOS E CENTRIFUGADORAS

Por Ari Shavit

Haaretz

Quen non comprenda a Irán non comprenderá Oriente Medio. Se Irán se converte en nuclear, seguiranlle Exipto e Arabia Saudita, e o Oriente Medio converterase nunha rexión nuclear multipolar. Se Irán se converte en nuclear, os chiítas fortaleceranse e os sunnis serán máis débiles, e o radicalismo relixioso ameazará cada réxime moderado. Se Irán se converte en nuclear, o Oriente Medio estará en perigo real dun terror nuclear. Se Irán se converte en nuclear, Hamas farase máis forte e Al Fatah estalará. Se Irán se converte en nuclear será o final da solución de dous Estados. Afortunadamente, Barack Obama comprende a Irán en gran medida. Benjamin Netanyahu e Ehud Barak comprenden moi ben a Irán. Angela Merkel e Nicolas Sarkozy tamén comprenden a Irán. Mesmo Gordon Brown comprende a Irán. Hosni Mubarak, o Rei Abdullah e os gobernantes árabes moderados en Arabia Saudita e nos emiratos do Golfo comprenden a Irán mellor que todos eles. Só en Israel algúns non chegan a comprender aínda a Irán, e así simpatizantes da esquerda e da dereita seguen cantando mantras obsoletos. A esquerda ten toda a razón ao afirmar que só unha solución de dous estados para dous pobos conducirá a unha paz israelí-palestina. Por suposto, a evacuación dos asentamentos é unha condición necesaria para a paz. Por suposto, as conversacións con todos os estados árabes proporcionarán un marco adecuado para a paz, e quizais mesmo para obter unha paz rexional. Con todo, todo isto en si mesmo non pode deter a unha soa centrifugadora de Natanz.

Falar da paz, mesmo facer a paz, non deterá aos ayatolas. E se os ayatolas non son detidos o ano que vén o discurso pola paz perderá o seu sentido e calquera acordo de paz pode ser irrelevante. Quen queira a paz debe atopar unha resposta a Irán. Esta é a undécima hora. é a hora para que as avestruces saquen a cabeza da area. Como no pasado, a dereita é aínda hoxe tan excentrica como a esquerda. A á dereita do proxecto de asentamentos comportouse absurdamente desde un principio. Pero no 2009, só un cego pode chegar a crer que a seguridade de Israel depende de que algunhas poboacións illadas. Só alguén que careza de calquera entendemento dos asuntos do Estado crería que o futuro de Israel depende dos postos ilegais en Judea e do crecemento natural de Samaria. A dereita israelí pretende ser non só relixiosa e ideolóxica, senón tamén realista e sobria. Pero unha facción política que insiste en non sacrificar nada de Cisxordania aumenta a ameaza estratéxica na fronte oriental. No momento da verdade, o anacronismo da dereita pon en perigo a existencia de Israel. Israel necesita un plan de paz en tres etapas para deter a Irán. Na primeira etapa, Israel debería achegar e reunir aos moderados, árabes e israelís, ao redor dunha visión conxunta e tomar medidas que crean e fomenten a confianza mutua. Na segunda etapa, deberase tratar con Irán. Na terceira etapa, tratarase de aplicar a visión de paz con accións audaces, pero tamén realistas. Pero para avanzar nesa iniciativa de paz Israel deberá liberarse das vellos dogmas da esquerda e da dereita. Por unha banda, débese comprender que non haberá paz baixo a sombra dun Irán nuclear.

Doutra banda, débese comprender que sen un compromiso e un movemento cara á paz seguramente Irán se converterá en nuclear. Non hai tempo. O goberno de Netanyahu debe actuar antes do discurso de Obama no Cairo a principios de xuño. Débense presentar sen demora unha visión de paz que sexa á vez inspiradora e realista. A evacuación dos postos avanzados e a paralización da construción nos asentamentos deben formar parte desta visión, e deberá concentrarse na disposición de Israel e dos árabes a asinar un tratado para construír Palestina. Os Emiratos do Golfo, poden emprender o desenvolvemento de Cisxordania. Arabia Saudita pode ofrecer un horizonte de esperanza para Gaza. Os exipcios e os xordanos poden proporcionar a seguridade necesaria e a responsabilidade diplomática. Unha coalición de forzas moderadas pode actuar conxuntamente no Oriente Medio para cambiar a situación sobre o terreo. Os responsables dos poderes sobre a escena internacional deben ser capaces de proporcionar a base estratéxica para tomar medidas firmes contra Irán. Ao seu regreso de Washington, supúñase que Netanyahu daríase conta de que é agora ou nunca. A esquerda pode ser irritante, pero a dereita é restritiva. Israel debe actuar para responder aos seus desafíos. Debe pór en pé unha iniciativa israelí. Pero para formular unha iniciativa israelí Netanyahu deberá liberarse finalmente das empresas ilusorias da dereita.

ALEMAÑA EN DOUS FOCOS

Good de Vicente Amorim, estrease nas nosas pantallas

El buen Alemán, La Voz de Galicia entrega o venres 29 este dvd

YOM YERUSHALAIM: A 42 ANOS DA REUNIFICACIÓN

Por Bamah Masuah

A parte oriental de Xerusalén foi anexada en 1967 durante a Guerra dos Seis Días. O 12 de marzo de 1968 o goberno israelí proclamou o 28 de Iyar como o feriado do "Día de Xerusalén" e o 23 de marzo de 1998 a Knésset aprobou a Lei que consagraba a Yom Ierushalaim como feriado nacional israelí. Xerusalén e o seu nome, ao principio era costume escribir a palabra ירושלים - Ierushalaim en hebreo con seis letras: ירושלם Escribíase Ierushalem e líase Ierushalaim. Cando se agrandou a cidade, agregóuselle unha letra máis ao seu nome, pois se dixo: "Sete brazos ten a Menoráh. Por tanto, palabra ירושלים - Ierushalaim débese escribir con sete letras". Agregóuselle unha letra moi pequena: a iod, que é a primeira letra do nome do Creador, a primeira letra de Israel e a primeira letra de ירושלים Ierushalaim.

O ano crave, 1967

O 26 de Iyar de 5727 estalou a Guerra dos Seis Días, que nun principio se temía por unha gran derrota e finalizou cunha gran vitoria. Unificouse a cidade vella de Xerusalén, o muro occidental e o monte do Templo. Dezanove anos despois da guerra da independencia, Xerusalén estaba dividida por murallas e non existía a posibilidade de achegarse aos lugares sacros. O 28 de Iyar de 5727 os soldados de Tzáhal entraron pola porta dos Leóns e tomaron a cidade. Xerusalén que foi reconstruída das ruínas, uniuse ao Estado de Israel como a eterna capital. Neste día, 28 de Iyar, peregrinan miles de persoas á cidade e realízanse oracións festivas no Muro dos Queixumes. Neste día realízase un acto de recordación en "outeiro das municións", lugar heroico no cal caeron moitos soldados da brigada dos paracaidistas que loitaron en Xerusalén. O rabinato superior de Israel, fixou a Iom Ierushalaim, como un día de alegría, de encomio e gratitude.

MULLER E ISLAM

APOCALIPSE ISLAMITA

Por Manuel Molares do Val

Galicia-Hoxe 21.05.09

.

Ahmadineyad reuniuse hai uns días en Teherán co apaixonado sunnita e ex primeiro ministro turco Necmettin Erbakan para anunciar que está iniciándose a etapa apocalíptica profetizada no islam na que "a humanidade será gobernada por xente piadosa". Erbakan foi destituído en 1997 por traizoar coa súa relixiosidade exacerbada a constitución laica de Ataturk. Pero o fervor islamita continuou crecendo ata que triunfou en 2002 o Partido da Xustiza e o Desenvolvemento de Erdogan, antigo radical relixioso aparentemente moderado agora. Entrementres, o fanatismo seguiu dominando Irán, crece en Iraq, resucita en Afganistán e amplíase ó inestable e nuclearizado Paquistán.

.
Gran parte do próximo mundo islámico rexeitou a modernidade racionalista e impuxo polo menos parcialmente a sharía, a lei relixiosa. Xa se ven burkas afgáns onde nunca os houbo, como en Exipto. Irán envía mulás e ulemas misioneiros polo mundo, incluíndo Latinoamérica. Foi introducindo as súas roupaxes femininas xiítas na Turquía sunnita, á vez que sunnitas fundamentalistas pagados por Arabia Saudita predican no norte de África e Europa. Moitas profecías cúmprense porque as provoca quen cre nelas: estes piadosos fanáticos quizais atraian a Apocalipse se dispoñen de armas nucleares.

LÍBANO: GUERRA DE IMAXES

Por Guillaume Fourmont

Foreign Policy Edición española

Off The Wall. Political Posters of the Lebanese Civil War (Sacado do muro. Carteis políticos da guerra civil libanesa) Zeina Maasri 265 páxs., I. B Tauris, Londres, decembro 2008 (en inglés)

.

Beirut era o París de Oriente, polos seus cafés, os seus faladoiros, as súas liberdades, os seus artistas. Ou unha Barcelona na outra beira do Mediterráneo. Era, e moitos soñan que volva selo, aínda que tamén son moitos os impactos de balas e granadas que lembran 15 anos dunha longa guerra civil. Impactos, desde as rúas onde todo empezou aquela mañá do 13 abril de 1975 até a praza dos Mártires, no centro da capital libanesa. Impactos que se mesturan cos de hoxe, cando os líderes de entón que chamaron á paz, animan, 20 anos despois do final da guerra, a retomar as armas; cando Hezbolláh segue na súa constante provocación contra Israel. En Líbano, ningunha imaxe vale máis que as palabras da recoñecida poetisa Nadia Tueni: "O meu país é memoria / De homes duros como a fame / E de guerras máis antigas / Que as augas do Jordán". Mentres xornalistas e analistas se preguntan cando volverá estalar o país dos cedros, os libaneses dubidan entre o esquecemento e a amnesia. Que lembrar da "guerra dos demais", como aínda se adoita chamar ao conflito civil libanés (1975-1990)? Quen eran os libaneses daquela época e quen son os de hoxe? Moito se ten escrito sobre este pequeno país de apenas catro millóns de habitantes e 17 comunidades, corazón das divisións de Oriente Medio. Moita tinta correu sobre un conflito que poucos entendían, pola súa complexidade, polos seus múltiples actores (nacionais e estranxeiros). Pero ninguén se detivo nas rúas de Beirut, ninguén mirara nos seus muros para entender o porqué da violencia. Encher un baleiro literario e científico é a primeira calidade de "Off the Wall. Political Posters of the Lebanese Civil War" (Sacado do muro. Carteis políticos da guerra civil en Líbano), recompilación dos carteis de todas as faccións participantes na contenda, cos que Zeina Maasri, profesora -cristiana- de deseño gráfico na Universidade Americana de Beirut, mostra o aspecto gráfico da guerra e cuestiona a forza das imaxes fronte ás palabras. Cando se trata dun enfrontamento, as imaxes tamén poden ser armas letais.

.

Durante 15 anos, milicias libanesas cristiás e musulmás, palestinos, comunistas, nacionalistas árabes -en total máis de vinte faccións- dividiron e ensangrentaron o país. Máis de 150.000 mortos e medio milleiro de feridos. Como en cada conflito, o importante é gañar apoios entre a poboación, xustificar a súa loita contra o inimigo. é dicir, facer propaganda. Nunha documentada introdución sobre o significado desa palabra, Maasri identifica a especificidade do caso de Líbano. Todos lembramos o cartel do Tío Sam apuntando co dedo: "I want you for US Army", case acta de nacemento da propaganda, en plena Primeira Guerra Mundial, ou o deseño realista da comunicación política dos sistemas totalitarios nazi e soviético. Esta definición de "propaganda" non pode aplicarse a Líbano, lembra Maasri, porque aí non a exercía unha forza hexemónica. "Non había nin hexemonía nin dominación nin un aparello mediático de Estado. Non se podían dividir as faccións entre as hexemónicas e as antihexemónicas", escribe a profesora. Zeina Maasri estaba a mergullar nos arquivos da Universidade Americana de Beirut, cando achou, en 2003, carteis políticos da guerra civil. Cunha bolsa e tras cinco anos de investigación, a agora profesora reuniu uns 700 documentos, que pertencían a coleccións privadas ou durmían nos arquivos de partidos políticos. "Durante a guerra, os muros do país estaban cubertos de carteis cuxos signos gráficos e cuxa retórica política eran parte da paisaxe cotiá", conta Maasri. O libro presenta unha selección de 150 debuxos, expostos en conxunto por primeira vez o pasado mes de abril en Beirut na mostra "Signos de conflito".

.

Todas as faccións están representadas, desde os palestinos até os militantes xiítas, pasando polos radicais cristiáns. "Os diferentes partidos querían lexitimar e perpetuar o combate político mentres loitaban, para gañar máis terreo e máis poder. O compromiso militar nas frontes estaba acompañado dunha batalla sen piedade de signos e apropiacións simbólicas de terreos", declarou entón Maasri á prensa libanesa. Tras lembrar quen eran os principais grupos e milicias, e explicar nunha cronoloxía detallada os grandes momentos do conflito, a autora analiza os carteis no seu contexto de produción e de circulación, como se concibiron e quen os debuxou, o compromiso político dos artistas de entón, e ordénaos non segundo as faccións, senón segundo catro temáticas: liderado, conmemoración, martirio e pertenza. A obra permite ao lector comparar mellor o labor propagandístico das diferentes faccións. Mentres os palestinos denunciaban con imaxes crúas a violencia das milicias cristiás, estas recorreron ao nacionalismo, coma os defensores lexítimos do país dos cedros. As primeiras representacións chamaron a alzarse en armas; un cartel de 1983 representa a Bashir Gemayel, líder das Forzas Libanesas, apuntando o dedo como o facía o Tío Sam: "O noso Líbano necesítache. A ti!". Gemayel falecera nun atentado terrorista palestino un ano antes.

.

Na parte musulmá de Beirut están pegados carteis de milicias xiítas, os máis explícitos no contexto da Revolución Islámica iraniana. Da mesquita da Roca, en Xerusalén, sae o sangue dos mártires que deron a súa vida, sangue que empuña un Kaláshnikov. Noutro cartel, aparece o agora coñecido logotipo de Hezbolláh: un puño, saíndo das letras en árabe do nome do Partido de Deus, alza un AK-47. As cores clásicas da simboloxía árabe -branco, negro, verde e vermello- sempre están presentes. Esas imaxes venden discursos, desexos, medos, orgullo e odio, terror. Contan sobre a guerra, aínda que tamén sobre a paz. Estes carteis constitúen unha ferramenta importante e necesaria para entender unha época, os movementos políticos, sociais, culturais e militares de entón, para lembrar que era a guerra de todos os libaneses e non a "dos demais", para saber como evitar outra na actualidade. O traballo de Zeina Maasri participa nun labor de memoria difícil nun Líbano recentemente espertado da guerra de Israel contra Hezbollah en 2006. Escoitar o que narran os muros pode ser un principio. A periodista Maria Chakhtoura foi a primeira en facelo, ao publicar o libro "Guerre de grafitis" (Guerra de grafitis), e as palabras "o xogo das golondrinas" pintadas nunha parede inspiraron a Zeina Abirached un cómic sobre a súa familia durante a guerra civil. E o israelí Ari Folman levou maxistralmente ao cinema, grazas á animación, os seus recordos da guerra do Líbano en 1982 en Vals con Bashir. Líbano ten previstas eleccións lexislativas para principios de xuño, un contexto no que estas imaxes, máis aló da violencia e da súa forza letal, lembran máis que nunca o que non se debe esquecer.

A EXCEPCIÓN ISRAELÍ

Por Gabriel Albiac

.

Non hai Estado no mundo ao cal non se recoñeza potestade para defender coas armas as súas fronteiras. Salvo a Israel. A calquera despotismo en exercicio, teocracia feudal, tribalismo en diverso grao xenocida, ditadura arcaizante ou moderna, ten atribuído o dereito a un exército que preserve o seu territorio. Ao único Estado democrático do Próximo Oriente, négaselle iso. Que é, ninguén se engane, a condición sen a cal non hai nación posíbel. E iso é o que está en xogo: a existencia. Quen, baixo soflamas vomitivamente humanitarias, negan o dereito israelí a protexer as súas fronteiras fronte a un inimigo armado que proclama o seu propósito de destruír o país e expulsar aos seus poboadores, finxen falar de política. Mais non hai política, non pode habela, nunha hipótese tan carente de racionalidade mínima. Baixo a espuma da retórica caritativa e dese pringoso moralismo que é modo moi europeo de enmascarar o máis sinistro, traslúcese un odio vello. Irracional e homicida. O do intemporal antisemitismo que, no máis fondo, segue operando con idéntica intuición á de Hitler: o xudeu é unha enfermidade que debe ser extirpada do humano. Do corazón de Centroeuropa, nos anos corenta. Do corazón do Próximo Oriente, agora. O antisionismo é a forma benévola e eficacísima do antisemitismo. Igual de exterminadora. E menos malsonante. Israel naceu na guerra. E na guerra sobreviviu xa sesenta e uns anos. Sen permitirse unha pausa nin un desalento. Non é azar. Nin heroísmo. Tan só, a constancia do dato material básico: unha soa ocasión de desalento, unha soa debilidade, unha derrota, equivalerían á súa aniquilación. Poucas nacións do mundo, quizais ningunha, viven en tal certeza: vencer militarmente cada día -cada día-, ou ser borrado do mapa.

.

En 1947, Israel aceptou, sen condicións, o mapa palestino da ONU. En 1948, os exércitos árabes emprenderon, en todas as súas fronteiras, o que se anunciou ía ser unha rápida operación de limpeza. Israel, sen un exército aínda que merecese tal nome, mobilizou en armas até o último dos seus cidadáns. Venceu. Construíu un Estado libre e próspero, alá onde os seus veciños só foron capaces de xerar servidume e miseria. En 1967, Exipto, Siria, Xordania e Iraq anunciaron chegado o momento de extirpar, por fin, o cancro xudeu. Foi a «Guerra dos seis días». Dous anos máis tarde, os guerrilleiros da OLP eran masacrados polos seus irmáns xordanos: as fotos dos homes do Fatah cruzando o río para entregarse ao Tsahal, como única alternativa á execución in situ ditada polo rei Huseín, están nas hemerotecas. En 1973 Exipto tentou de novo a aventura; foi a ofensiva mellor planificada. Un veterano militar chamado Ariel Sharón salvou a Israel, cunha operación de risco máximo alén da Canle de Suez. Sadat asinou a paz no 79. Pagou coa súa cabeza. Seguiron continuas escaramuzas. Seguirán. Mentres os dirixentes palestinos sigan considerando de máis valor os fondos internacionais que se embolsan en escuras contas suízas, que o sufrimento espantoso do seu pobo. Arafat fixou niso a paradigma. As coiteladas que, tras a súa morte, cruzaron herdeiros familiares e políticos polo control do diñeiro persoalmente acumulado polo home que rexeitou de Clinton e de Barak a concesión do 97 por cento do territorio palestino, moverían a colosal gargallada; se non houbese detrás delas tanto sangue. Israel esixe fronteiras. Estables. Como toda nación. Como case ningunha, debe loitar cada mañá para conseguilas. Ou aceptar a morte. é a excepción. Absoluta.

CANDO BENJAMIN NETANYAHU ATOPOUSE CON OBAMA

Por Sal Emergui

Na década dos 60, os asesores do xefe de Goberno israelí, Levi Eshkol, entraron preocupados no seu despacho. "Primeiro ministro, os servizos meteorolóxicos advirten de que se aveciña unha seca terrible en Israel", dixéronlle alarmados. Eshkol miroulles atentamente e preguntou: "Tamén haberá seca en EEUU?". Cando lle dixeron que non, respondeu suspirando: "Entón estou tranquilo". Benjamín (Bibi) Netanyahu non necesita esta anécdota para saber que EEUU é algo máis que un aliado. Cando o primeiro ministro israelí se reuna co presidente Barack Obama, non só verá un novo interlocutor co que discrepa en moitos temas senón ao líder do principal valedor de Israel no mundo. Desde os tempos de Shamir (Mr.Non), nunca antes un primeiro ministro israelí provocara tantas dúbidas e receos na súa visita á Casa Branca. En primeiro lugar, o trauma do 96 segue presente. Entón, tras gañar as eleccións ao favorito Shimón Peres, Netanyahu presentouse con tal soberbia no despacho do presidente norteamericano Bill Clinton que posteriormente este criticou "a arrogancia de Netanyahu, que non ten claro quen é aquí a superpotencia". Trece anos despois e de novo no poder, Netanyahu presume de "cambiar". Como aconsella o comentarista Ben Caspit, "debe aprender a lección e agora con Obama non ten que ser o conferenciante senón o alumno. Se os americanos lle dan unha hora, el debe escoitar 40 minutos e falar 20". Obama e Netanyahu queren 'activarse'. O seu problema é que non se trata só de estilo senón do contido e prioridades. Obama quere activar a Netanyahu no proceso de paz cos palestinos baseándose na fórmula de dous Estados. Netanyahu quere activar a Obama para que free a "ameaza existencial de Israel": un Irán nuclear. Ao líder do Likud cústalle pronunciar o contrasinal de Obama para entrar no club dos seus socios máis íntimos. Un 'password' de dúas palabras: "Dous Estados". A única solución que Washington contempla para finalizar o conflito israelo-palestino. Antes de viaxar cara ao descoñecido (o Washington de Obama), un asesor de Netanyahu contoume que "tras un proceso de negociacións e o fin do terrorismo, apoiaremos a creación dun Estado palestino a condición de que non teña Exército nin alianzas militares con países como Irán". Netanyahu ofrece algo menos que un Estado e algo máis que unha autonomía. Outra condición é que os palestinos recoñezan a Israel como "Fogar Nacional do Pobo Xudeu". Netanyahu non pronunciará o contrasinal senón que tentará vender- co seu excelente inglés- outra máis realista, segundo el. "Netanyahu prefire que os palestinos teñan un progreso económico e un organismo de seguridade máis forte que lanzar eslóganes de dous Estados que non serven para nada como xa vimos todos estes anos", conclúe o seu asesor.

Mazen négase a reunirse con Netanyahu

Un contrasinal ambiguo que non reflicte a clara visión de Obama nin colma as aspiracións palestinas. A diferenza do presidente exipcio, Hosni Mubarak e o Rei Abdala II de Xordania, Abu Mazen, négase a reunirse con Netanyahu "ata que non acepte a solución de dous estados (un 100% árabe e outro 50% árabe/50% xudeu) e conxele a construción nas colonias". Dov Waisglass, artífice da boa química entre Ariel Sharon e George W.Bush (tamén consolidada polos efectos dos atentados terroristas do 11-S), diríxese a Netanyahu: "Non tes máis remedio que ceder ante Obama e aceptar a fórmula de dous Estados dentro do plan da Folla de Ruta. é fundamental non ser visto na Casa Branca como un estorbo". Netanyahu quere que Obama fálelle en persa.

Que falen (e especulen) sobre a cuestión palestina pero que pacten como frear o plan nuclear iraniano. Bibi apoia o diálogo norteamericano con Teherán pero con dúas condicións: unha data de caducidade (outono deste ano) e manter na mesa a ameaza dun ataque militar. Obama fíxolle saber que para conseguir resultados fronte a Irán, o proceso de paz cos palestinos debe avanzar sen pausa. "Queres que sexa máis contundente e haxa máis sancións a Irán? Pois desmantela enclaves ilegais e deixa de construír en asentamentos legais existentes en Cisxordania", é o que desde hai días escoita Netanyahu desde Washington, que pediu diplomáticamente aos dirixentes israelís que "non estorben nin poñan cronómetros ante Irán".

O 'pesadelo' iraniano nuclear

Obama necesita un Netanyahu pragmático para que o seu plan de paz na zona funcione. No seu pesadelo aparece un ataque israelí contra as instalacións nucleares iranianas. Por iso, hai uns días, enviou ao director da CIA, Leon Panetta a Jerusalem para advertir ao seu homólogo Meir Dagan (xefe do Mossad) de que Obama non quere "sorpresas" na fronte iraniana. Netanyahu chega ao seu exame máis difícil (aínda que se trate só dunha reunión de "coñecemento") tras unha sondaxe que indica que o 52% dos israelís suspende os seus 48 días á fronte do Goberno e o 57% pídelle que apoie a solución de dous Estados. Bibi responde: "Aínda é pronto para falar de dous Estados". O que para el é pronto, para Obama pode ser moi tarde e para os palestinos "unha tomadura de pelo". "é o gran exame de Obama que debe facer unha soa pregunta a Netanyahu, se acepta ou non a solución de dous Estados (un 100% árabe e outro 50% árabe/50% xudeu). E logo actuar en consecuencia", declara o xefe do equipo negociador palestino, Saeb Erekat. O xornalista Eitan Haber opina que "moitos anos de lúa de mel entre Israel e EEUU poden estar a acabar coa combinación Netanyahu-Obama. Só agora empezará a vida de parella israelo-estadounidense".

O PEQUENO TRAIDOR

Adaptación da novela "A Pantera no soto" de Amos Oz.

Por Perla Schwartz

Vía La piná Yehudit

Corre o ano de 1947, Palestina atópase baixo o mandato británico, falta pouco menos dun ano para o nacemento do Estado de Israel, tras vencer na guerra de independencia. Hai moita cautela no ambiente, prevalece o receo, hai diversas loitas clandestinas, mesmo os nenos son conscientes de que as cousas non poden seguir así, que é necesario propiciar un cambio. Nese ámbito Proffy, un neno israelí (Ido Port) de escasos 11 anos é fantasioso e perspicaz, ao ser fillo único refúxiase nos seus xogos e na amizade dos seus dous amigos camaradas, el decide que en momentos é necesario derrubar barreiras e por esas estrañas xogadas que propicia o azar, vólvese amigo do sarxento inglés Dunlop (un convincente Alfred Molina) e aínda que a súa amizade sexa sincera e inocente, esta será mal vista por quen lles rodean e alí empezarán os problemas. Tal é o nó da trama da emotiva comedia dramática "O Pequeno Traidor" (The Little Traitor), unha coprodución estadounidense-israelí que dirixe Lynn Roth en base á súa propia adaptación da novela "A Pantera no Soto", do gran escritor hebreo Amos Oz. Estamos ante un filme sensible, que evita caer na melodrama excesivo, unha película dirixida con acerto por Lynn Roth que se sustenta na boa química e a actuación dos seus dous protagonistas: Ido Port, unha revelación pola súa espontaneidade, e Alfred Molina que fai unha moi boa recreación do personaxe que polo seu amplo rexistro de aptitudes interpretativas. Unha anécdota mínima que é a amizade entre un neno e un adulto, oposto pero semellante a si mesmo é o centro dunha historia, que por fortuna ten un bo desenvolvemento, e en ningún momento se perde o interese nin se debilita o ritmo narrativo. Proffy é un neno aberto á vida, sabe ser amigo dos seus amigos, é un bo fillo, aínda que un tanto inquieto, gústalle vivir a aventura e nas súas andanzas, o sarxento Dunlop rescátao nun momento de toque de queda, ese será o principio para unha amizade xenuína presidida ante todo pola identificación emocional que ambos experimentarán. Dunlop acéptao como unha especie de fillo adoptivo, e con el perfecciona o seu hebreo, á vez que ambos mergúllanse en lecturas bíblicas ou en xogos de xadrez no cuartel. O Pequeno Traidor deixa constancia que non importan as idades, os credos ou nacionalidades cando se pode propiciar unha amizade pura e sincera, o malo é que os alleos sempre ven a palla no ollo alleo e Proffy deberá pasar unha proba difícil para que a súa inocencia volva ser confiable para os outros. Talvez esta non sexa unha cinta de grande sona internacional, pero si vale a pena vela polo seu contido actual e que convida a unha reflexión en canto á necesidade da solidariedade humana.

O Pequeno Traidor (The Little Traitor).

Israel, Estados Unidos, 2007.

Dirección e guión de Lynn Roth.

O guión é unha adaptación da novela A Pantera no Soto, de Amoz Oz. Música: Deborah Lurie.

Intérpretes: Ido Port, Alfred Molina, Jake Barker.

"É LÉXITIMO QUE O PAPA APOIE UN ESTADO PALESTINO. ISRAEL TAMÉN"

Entrevista de Sal Emergui, correspondente en Jerusalem de EL MUNDO, co Presidente do Estado de Israel, Shimon Peres

O israelí que pasa estes días máis minutos co Papa (á marxe dos gardacostas), o presidente Shimón Peres, cualifica a súa visita de "histórica". "Como xudeu, creo sinceramente que o Papa está a facer todo o posíbel para reducir e eliminar a hostilidade que existía entre as nosas relixións", comenta Peres nun encontro na súa residencia oficial con catro medios estranxeiros, entre eles elmundo.es. Rexeita as duras críticas que moitos ministros, deputados e xornalistas israelís verteron contra Benedito XVI pola súa "frialdade no Museo do Holocausto onde non citou nin unha soa vez aos verdugos nazis".

Pregunta.- é unha visita histórica pero tamén moi polémica...

Resposta.- O problema é que a súa visita vai máis destinada aos libros de Historia que ás páxinas dos diarios. Non foi unha visita máis, xa que afrontou os problemas máis profundos dos nosos tempos. Desde o punto de vista israelí, o Papa foi clarísimo na súa condena do antisemitismo, que rexorde en todo o mundo. Mesmo foi máis aló afirmando que o vínculo entre o pobo xudeu e os cristiáns ten valor histórico e un gran significado. Unha declaración así cando aínda hai antisemitismo, é importantísima. Estamos na mellor época das relacións entre o xudaísmo e o cristianismo.

P.- Mañá vaise o Papa Pódense tirar conclusións?

R.- Eu xulgaría esta visita desde unha visión histórica. Non me impresionan os accidentes ou incidentes ocorridos, que non é o máis importante. A Historia xulgará a súa visita. O maior problema desde un punto de vista intelectual é a confusión sobre o propio Deus. Hai quen tenta convertelo no xefe do terrorismo. Case todos os terroristas falan "en nome de Deus". Temos dous deuses. Un aterroriza e o outro está en favor da paz, amizade e amor.

P.- Cal é o papel do Papa?

R.- Necesítase un gran líder espiritual. O Papa é o líder natural. é un home de pensamento profundo e en moitos dos seus discursos aquí referiuse a estes problemas de fondo.

P.- As críticas centráronse na cerimonia de Yad Vashem, onde quizais o Papa pecou de 'frío'. Comparte esta sensación?

R.- Esas cousas non son as importantes. A cerimonia aquí, na residencia presidencial, foi sumamente digna, sen ningún tipo de problemas.

P.- Nese discurso, o Papa tamén falou da necesidade de que "cada pobo teña a súa casa na súa patria". O seu apoio á creación dun Estado palestino é rotundo.

R.- é unha visión lexítima. Os gobernos de Israel, incluído o actual, aceptaron esa fórmula. Os propios israelís aceptárona. E o Goberno actual afirma que respectará os compromisos pasados. A posición do Papa respecto diso é coñecida. é tamén a postura do presidente de EEUU. Non creo que se poida pensar que é unha declaración dirixida contra alguén.

P.- Perdoe pero o seu primeiro ministro, Benjamin Netanyahu, négase a apoiar publicamente a solución de dous estados...

R.- Tampouco dixo que a rexeite, senón que necesita tempo para elaborar a política do Goberno. Creo que iso é absolutamente normal. Non hai motivos para que alguén se moleste.

P.- Quen parece molestarse é a UE e membros da Administración Obama, que criticaron a Netanyahu e ao ministro de Exteriores, Avigdor Lieberman.

R.- Non coñezo ningún Goberno no mundo que faga o que anunciou antes das eleccións. Un fai coalición entre partidos, non coa realidade. Beguin dixo que non renunciaría ao Sinaí pero ao final asinou a paz con Exipto e retirouse de alí. Os líderes políticos non poden dar as costas á historia. Deben dicir a favor de que están, pero non poden determinar cal será a realidade.

O PAPA E A NAKBA

Por Shlomo Avineri

Haaretz

A primeira vista non hai nada en común entre a visita do Papa Benedito XVI e a Nakba palestina. Pero hai algo que lles une: as relacións co pobo xudeu. Por xeracións, a Igrexa católica avanzou a idea de que o evanxeo de Xesús tiña as súas raíces nas Escrituras xudías, pero que o Novo Testamento anulaba o pacto entre Deus e o pobo xudeu, ao negarse estes a recoñecer ao seu Mesías e, polo tanto, perdía a súa lexitimidade á hora de existir. Este enfoque teolóxico tradicional sufriu un cambio revolucionario no Concilio Vaticano II, a principios de mediados dos anos 1960. Non só o pobo xudeu era absolto da culpa colectiva pola crucifixión de Xesús, senón que se recoñecía a continua alianza entre Deus e os xudeus, facilitando o camiño para o recoñecemento da lexitimidade da súa existencia. Esta transformación, á súa vez, permitiu que o Vaticano recoñecese ao Estado de Israel.

.

Durante a súa visita a Jerusalém, Xoán Paulo II demostrou a súa grande magnanimidade cando no Kotel (Muro Occidental) pediu perdón ao pobo xudeu pola inxustiza provocada pola igrexa durante xeracións. O feito de que Benedito elixise o Monte Nebo para destacar a profunda relación entre o cristianismo e o xudaísmo, é testemuño da súa conciencia dos lazos que existen entre o pobo xudeu e a Terra de Israel. Esa introspección está totalmente ausente da forma en que tratan os palestinos cada 15 de maio, o cal marca a súa dor polos seus erros cometidos en 1948. Como xudeus e como israelís, non podemos ser indiferentes a esta dor, pois é evidente que a Nakba está directamente vinculada á fundación do Estado de Israel. Pero quizais se podería esperar que os palestinos recoñecesen que o seu comportamento, a súa negativa a aceptar o plan de partición das Nacións Unidas e a súa decisión de responder a el coa violencia, forma parte e é causante do que lles sucedeu.

.

Nada disto aparece na narrativa palestina, a cal só contén a inxustiza cometida contra eles. E podería ser moi diferente. En 1948 houbo palestinos que aceptaron o plan de partición do mesmo xeito que os xudeus (aínda que de mala gana), dous estados que nacesen e centos de miles de persoas que non serían desarraigadas dos seus fogares e convertidas en refuxiados. A literatura árabe, a palestina e os súas relacións públicas están completamente faltos de autocrítica. Mesmo hoxe, cando se expón a idea dun recoñecemento mutuo - dunha nación palestina e un estado palestino por Israel, e do recoñecemento palestino de Israel como o fogar nacional do pobo xudeu -, os moderados da Autoridade Palestina responden cun rexeitamento incondicional. E isto non se trata dun rexeitamento táctico, senón que está profundamente arraigado nuns palestinos que son reticentes a recoñecer que en 1948 cometeron un enorme e tráxico erro, e que inclusive hoxe mesmo non están en condicións de aceptar o principio dunha partición. Os palestinos están dispostos a falar de dous Estados, pero non para as dúas nacións, xa que iso implicaría o recoñecemento dos xudeus como pobo. Talvez sexa demasiado pedir aos palestinos que fagan proba de recoñecer, ou tomar conciencia, dos dereitos da outra parte. Con todo, mentres que os mellores escritores israelís - de S.Yizhar a Amos Oz, de A.B.Yehoshua a David Grossman - afrontan o desafío moral de defender a xustiza da empresa sionista á vez que comprenden a dor e os dereitos dos palestinos, non escoitamos a ningunha voz moralmente comparable no outro lado. Até o día de hoxe, ningún intelectual palestino expuxo estar disposto a recoñecer a loita do pobo xudeu e a súa relación coa Terra de Israel. Talvez podemos esperar que a visita do papa dará lugar a unha introspección similar por parte palestina.

.

Aínda que ambos planos son totalmente diferentes, se a igrexa foi capaz de recoñecer os seus erros, é posible que os palestinos tamén poidan iniciar unha apertura cara á voz dos outros, do xudeu, do israelí. Sen esa vontade, é moi difícil esperar que o principio da partición, dous Estados para dous pobos, sexa nunca unha realidade.

A NOVA CHANTAXE DO DEPARTAMENTO DE ESTADO

Por José Brechner

.

O Xefe do Gabinete de Barack Obama, Rahm Emanuel, dixo que os esforzos que fará Norteamérica para deter a ameaza nuclear iraniana dependerán do progreso que logre Israel nas súas conversacións coa Autoridade Palestina. Segundo o membro da Knesset, Yakov Katz, xefe da partido Unión Nacional, o que Emanuel pide é que Israel cometa suicidio, a cambio de que Estados Unidos deteña unha ameaza mundial. "Esperan que Israel acepte a solución de dous estados, o que provocará que Hamas non só nos ameace con mísiles desde Gaza, senón tamén desde Judea e Samaria". "E esta é nada menos que a idea dun xudeu, Rahm Emanuel, cuxo pai pelexou no Irgún contra o Imperio Británico, e que se identifica con certa esquerda que busca a destrución de Israel".

.

Non é a primeira vez que o Departamento de Estado chantaxea a Israel, fíxoo durante a administración de George Bush pai en 1991, instándolle a non defenderse dos mísiles lanzados por Saddam Hussein desde Iraq a cambio do apoio do mundo árabe a Estados Unidos. Despois de que Israel tolerara ser bombardeado, o mesmo goberno Bush negouse durante moito tempo a concederlle un préstamo por 10 mil millóns de dólares, que permitiríalle edificar vivendas para preto dun millón de inmigrantes xudeus rusos, condicionando inhumanamente ese favor a que non se construísen novos asentamentos en Cisxordania, mentres habían máis de 200.000 persoas sen vivenda. Cando en 1948 o Estado Xudeu tivo que defenderse dos ben pertrechados e numerosos exércitos árabes, fíxoo con cocteles molotov e armas caseiras porque o seu mellor amigo non lle deu soporte bélico. Algo parecido sucedeu nas guerras de 1956 e 1967 cando tivo que recorrer a triangulacións e a traficantes de armas, porque o goberno norteamericano negábase a venderlle o equipo militar que necesitaba para non ser arrasado. A través da súa historia, Israel veu vivindo unha relación de amor e desconcerto cos Estados Unidos. Aínda que Israel é un aliado incondicional de Norteamérica, a reciprocidade non é en absoluto a mesma. Esta última chantaxe era de esperar. A administración Obama é seguidora da filosofía racionalista de Brzezinsky. O racionalismo é a doutrina que avoga que o coñecemento se adquire pola razón sen recorrer á experiencia.

.

Zbigniew Brzezinski, que foi o Asesor de Seguridade Nacional de Jimmy Carter, considera que Mahmud Ahmadineyad, Mahmud Abbas e Ismail Haniyeh, son interlocutores válidos. Nunha declaración recente dixo, que Israel danaría as súas relacións con Estados Unidos, se insiste en que Norteamérica ataque a Irán posto que xeraría un resentimento cara a Israel, como xa sucede pola guerra en Iraq. A desvergoña de Brzezinski é excepcional, se existe resentimento cara a Israel, é porque el e os seus correlixionarios cúlpano de calquera cousa que sucede no Medio Oriente. Ariel Sharon advertiulle a Bush dos problemas que xurdirían dun ataque a Iraq e buscou disuadilo da invasión. A inmensa maioría dos xudeus norteamericanos opuxéronse firmemente á guerra en Iraq, e agora Israel será o culpable se se defende das ameazas xenocidas do máis perigoso réxime que existe hoxe no mundo, a república islámica de Irán, que declara impunemente a súa decisión de eliminalo do mapa.

.

A situación é tal, que se o señor Obama senta a conversar con Ahmadineyad e os seus encontros levan a ningunha parte, o que é máis que seguro, culpará do fracaso a Israel por radicalizar a situación. Se Israel ataca a Irán de forma preventiva, será acusado de arruinar os plans diplomáticos de Obama. E se Israel deixa que Irán siga avanzando no seu enriquecemento de uranio, e os ayatolas logran desenvolver armas nucleares que irán parar nas mans de Hamás, Hezbollah, Yihad islámica, Chávez ou as FARC, será condenado por non actuar a tempo.

www.josebrechner.com

PREGUNTAS PARA UN SUPOSTO "ESQUERDISTA"

Por Hilel Resnitzky

Paz Agora

.

Está claro que Israel cometeu erros e non toda actitude contra a política de defensa israelí é de seu anti israelí ou antisemita. Hai moitos en Israel que tampouco concordan con toda a súa politica. Hai quen pensa que a ocupación de Gaza e Cisxordania foi un erro desde un principio. Non só desde o punto de vista socialista, senón desde o punto de vista de intereses sionistas. Pero a "Esquerda" non discierne, por exemplo, entre o bombardeo a unha poboación civil e unha incursión contra grupos terroristas asasinos. Quen isto escribe sabe que Israel debe resolver moitos problemas. Na fronte interna, a polarización social, as minorías nacionais, os conflitos entre a relixión, o Estado e os cidadáns. Na fronte externa, o conflito cos árabes e a ameaza xenocida iraniana. En Israel hai un liderado que soluciona problemas: crecemento económico, alfabetización, seguro médico universal, políticas de previsión social. Nesa forma irá solucionando os seus problemas. O que non implica descoñecelos. Ao redor de Israel hai un mundo hostil que colaborou cos nazis ou non fixo nada (ou moi pouco) para salvar xudeus. Nese mundo hostil hai unha minoría vocinglera, case histérica: a "Esquerda" (trostos e demais). Nunca chegaron ao poder. A Esquerda que está hoxe no poder en Cuba, en Bolivia, en Venezuela, ten pouco ou nada que ver con eles. No mellor dos casos, non foron un estorbo. En Arxentina tomoulle decenios entender que no Peronismo hai elementos de Esquerda, hai presenza de pobo. é unha minoría cuxa vocinglería está en relación inversa co seu poder real. Son os que saen a manifestacións, escriben proclamas e manifestos. Por un problema de psicose, o principal motivo das súas manifestacións é Israel. Como moitos deles son xudeus de nacemento, iso dálles motivos para proclamar a súa enteireza cívica. "Estamos en contra de Israel a pesar de ser xudeus". Non é certo: son antisionistas e anti-israelís precisamente por ser xudeus. Por un mecanismo psicolóxico adhírense aos seus inimigos, como os fillos de matrimonios mixtos na Alemaña nazi -os mischlings- activaron no nazismo. Ou como o deputado americano que falaba contra os pederastas pero convidaba a mozos á súa habitación. Cando se trata de Israel a "Esquerda" deixa de selo para transformarse en aliados, concubinos, secuaces mafiosos de todo grupo árabe que combate a Israel. Independentemente das súas credenciais ideolóxicas. A "Esquerda" (debería haber máis comiñas) apoiará ao Hezbollah teocrático, asasino e irresponsable, ao matón atómico Ahmadineyad, ao Hamás que chegou ao Goberno en Palestina a través da ameaza coa guerra civil, a Sadam Hussein, promotor de guerras e xenocida. O común denominador de todos é o seu odio psicopatolóxico a Israel. Como Hitler non conseguiu o seu obxectivo, a "Esquerda" apoia aos seus discípulos. Calquera acción correcta ou incorrecta de Israel é magnificada. Logo de que Hezbollah cruzou a fronteira internacional e asasinou e raptou soldados israelís, a "Esquerda" non condenou a Hezbollah. Esperou á accion israelí para condenar a Israel. O bombardeo de Beirut foi criminal, o de Kiriat Shmona "lexítima defensa". Se iso non é antisemitismo, que é antisemitismo? Para esa "Esquerda" preparei unha serie de preguntas. Cando os antisemitas vergonzantes formulan as súas criticas antisemitas disfrazadas de anti israelís, vale a pena formular as preguntas dun socialismo internacionalista lúcido. Non son todas os posibles.

.

1) Transfer: logo da Primeiro Guerra Mundial houbo un intercambio de poboacións entre Grecia e Turquía. Centenares de miles de gregos cuxos antecesores residían nas costas do Mar Exeo desde a época da Iliada deberon abandonar a súa patria a favor dos turcos otománs chegados á zona unas cantas centurias atrás. A cambio, moitos turcos -relativamente novos emigrantes- abandonaron Grecia. Non estou a favor do transfer que propón Liberman. Pero se ese transfer é incorrecto, en que é correcto o transfer turco?

.

2) Xenocidio: no transcurso da Primeiro Guerra Mundial foron exterminados centenares de miles de armenios -hai quen di un millon e medio- polo Exército turco, coa complicidade de Alemaña, aliada dos turcos. Foi o primeiro xenocidio do século XX. Cando Hitler preparou a súa solución ao problema xudeu, presentou o silencio de Europa como exemplo. O problema subsiste como cuestión moral. Os armenios queren que Turquía polo menos acepte a súa responsabilidade. Hai países que eluden a súa resposta polo que implica en canto ás relacións bilaterais con Turquía. A "Esquerda" non ocupa o poder en ningures, non ten relacións bilaterais. Por que non fai unha manifestación pedindo a Turquía que adopte a responsabilidade moral? Claro que se trata dun xenocidio perpetrado por musulmáns en contra de cristiáns. Non hai ningún xudeu nin israelí á vista a quen botar a culpa. Non como no caso de Sabra e Shatila no Líbano, onde árabes cristiáns mataron árabes palestinos e grazas ao deus da "Esquerda" estaba Ariel Sharón cerca para acusalo. Cando o Exército israelí en acción de guerra ataca terroristas e caen algúns civís, alá van os manifestantes cos seus carteis: nazis, xenocidas, fascistas. Cando organiza a "Esquerda" o acto recordatorio do xenocidio armenio, poderase sacar fotos?

.

3) Os kurdos en Turquía. En Turquía hai unha minoría kurda, a minoría máis grande. Son ao redor dun 15 a 20 por cento da poboación (a porcentaxe dos árabes en Israel é aproximadamente 20). Os kurdos habitan a zona desde hai milenios e falan un idioma indoeuropeo, que nada ten que ver co árabe ou o turco. O representante máis interesante do pobo kurdo na historia foi Saladino, que expulsou aos cruzados de Terra Santa. O tardíamente morto Iaser Arafat quería ser un novo Saladino (de papel de estraza?). Os turcos venos con razón como unha ameaza á integridade nacional. Por iso o seu idioma non é recoñecido como oficial e estivo prohibido durante anos. O rexistro civil non permitiu anotar nomes kurdos ou con letras que non aparecen no alfabeto turco. En Turquía é ilícita a creación dun partido político con base étnica. é dicir, os kurdos non poden crear un partido político comunitario. Como a represión non foi aceptada, a minoría kurda, acaudillada por un partido esquerdista (sen comiñas), o KKP, desencadeou a guerra civil. Durante a mesma 3.000 poboados kurdos foron arrasados e os seus habitantes desprazados. O líder Abdula Ocalan foi atrapado e encarcerado. O Dr. Azmi Bishara, líder do partido árabe israelí Balad, non só quería representación para os árabes israelís (que xa a teñen), nin dereito ao uso oficial do idioma árabe (xa en uso). Bishara leva o seu fascismo a negar o carácter nacional xudeu do Estado de Israel. Israel como Estado de todos os cidadáns. Isto para negar a Lei do Retorno e o dereito e o deber de Israel de actuar a favor dos xudeus no mundo enteiro. Exipto (coa súa minoría copta) pode ser a "República àrabe de Exipto". Israel deberia pedir permiso á "Esquerda" para ser un Estado nacional, como Francia! A "Esquerda" está cos extremistas palestinos e co Dr. Bishara. Non con Jadash (comunistas) que levan a súa "traicion ao socialismo" incluíndo un deputado xudeu e o apoio ao principio de "Dous Estados para dous pobos". A "Esquerda" reinventa o Estado binacional utópico co só desexo de negar o carácter nacional xudeu de Israel. Que fai a Esquerda" co tema kurdo en Turquía? Por que non apoiar alí o dereito á expresión nacional? Os Gobernos israelís apoiaron o movemento nacional kurdo en Iraq que tiña tamén alí un liderado parcialmente esquerdista. A "Esquerda" apoiou ao "socialismo" xenocida de Hussein. Un detalle histórico. Os eunucos apareceron no Próximo Oriente moito antes que os turcos. Pero foron estes os que conservaron a institución até a idade moderna, como parte dos serrallos (confíns do harén). Haberá eunucos na "Esquerda", como expresión de solidariedade cos turcos, a quen perdoan todo?

.

4) Darfur: o Goberno árabe musulmán de Sudán apoia unha guerrilla árabe cuxa acción ocasionou centenares de miles de mortos e outros centenares de miles de desprazados. Claro, as vítimas son negros e as súas vidas non valen o que vale a vida dun musulmán. Así pensará a "Esquerda"? Se non pensan así onde están as manifestacións? Sabemos que a "Esquerda" non arrastra masas. Tampouco masitas?

.

5) Os tabús sexuais do Islam. En países islámicos onde rexe a "sharía" (Código relixioso) lapidan a mulleres por fornicación e executan en formas diversas (por exemplo derrubando unha parede sobre eles) aos homosexuais. Que di a "Esquerda" respecto diso. O dereito dun home ou unha muller a elixir a súa parella ao seu gusto é máis ou menos inalienable que o dereito a asasinar xudeus como preconizan Hamás e Hezbollah? A "Esquerda" declárase a favor dos dereitos dos homosexuais. Pero non menciona en que lugares viólanse eses dereitos. Debo aclarar. Non sempre a "Esquerda" elude o problema. ás veces practicamente non pode facelo. Entón chega a quenda da manipulación. O 4 de abril do 2007 algún órgano do Socialist Workers Party refírese á matanza en Darfur. Recoñece os mortos e desprazados, pero centra o artigo na actitude do Goberno laborista con respecto aos asilados. Por casualidade non se decatou de que en Israel tamén hai refuxiados. Explica a guerra como unha herdanza do Imperialismo británico. O odio entre as etnicidades de Darfur: nómades árabes versus agricultores africanos, é unha herdanza británica? Os de Darfur son irlandeses? O Goberno de Xartum, non ten ningunha responsabilidade? Ao pasar menciona a abolición do tráfico de escravos. Esquécese de acoutar que os traficantes de escravos ao longo da historia dese tráfico eran árabes. Que mágoa. Por que non serían xudeus, para poder denuncialos? Oponse a unha intervención armada da ONU, que sería imperialista. O mellor é deixar ao Goberno de Xartum coa súa misión civilizadora. A hipocrisía desborda da computadora e ameaza cun tsunami de duplicidade. Que facer cos kurdos en Turquía? O 19.7.2005, despois de condenar o apoio dunha kurda iraquí ao Goberno de Blair por habelos liberado de Hussein, o columnista do Socialist Workers Party explica por que o PKK (o Partido Kurdo dos Traballadores) merece o cualificativo de terrorista: entre 1994 e 1998, Ocalan, o líder do PKK, organizou 16 atentados suicidas en Turquía. Un momento: os atentados suicidas do Hamás, que son nese caso? Actos de paz? O dobre standard vístese de vermello e sobe ao estrado. Os Gobernos turcos que organizaron a represión sanguenta non se mencionan. A capital é Ankara e non Xerusalén = Al Kuds Os turcos son aliados de Estados Unidos. Non son "socialistas" como o malogrado Hussein. Por que non dedicarlles unha fracción mínima da agresión con que atacan a Israel ?

.

Teño máis preguntas. Se as deixo -non por falta de tinteiro- no teclado da computadora, é por falta de espazo e por temor de abusar da paciencia do lector. Permítome unha aclaración. Talvez superflua. Este artigo non é en contra da esquerda verdadeira. A miña esquerda verdadeira exprésase no social pola súa oposición á explotación, no internacional polo apoio ao dereito de autodeterminación dos pobos (tamén do pobo xudeu). Pesaj (Pascua) é a festa histórica xudía que sanciona dous conceptos esquerdistas: a oposición á servidume e o dereito á liberación dos pobos. As miñas críticas -que as teño- ao goberno israelí baséanse neses conceptos. Pero estou en contra da pretendida esquerda que disfraza o seu antisemitismo de antisionismo e colabora desembozadamente con calquera réxime despótico, reaccionario, teocrático e asasino. Sexa Hussien ou Ahmedineyad. Nesa forma só fan dano á esquerda. Por iso púxenlle triplo comilla. Estou seguro que o Faraón tivo na súa época o apoio da "Esquerda" que denunciou as manobras imperialistas de "Moisés e os seus secuaces".

Vía Paz Agora