A VERDADE SOBRE A TENSION EN JERUSALEM


Por Ana Jerozolimski
Semanario Hebreo de Uruguai
.
Na véspera de Iom Kipur, houbo quen se encargou de difundir rumores sen fundamento entre os palestinos, o cal neste caso equivale a dicir entre os fieis musulmáns que adoitan orar na zona da mesquita de Al-Aksa. Elementos extremistas, interesados evidentemente na desestabilización da zona e en choques violentos que sirva aos seus fins políticos en Jerusalem, comezaron a facer correr o rumor de que "colonos extremistas de dereita pensan subir á Al-Aksa para facer provocacións". De fondo, estaban os chamados de diferentes grupos xudeus, que como todos os anos, polas festas, queren organizar unha entrada ao Monte do Templo. Non ten nada de novo. Todos os anos o tentan, porque o lugar é o máis sacro para o pobo xudeu. Todos os anos a policía israelí o prohibe, para evitar tensións.
.
O status quo non cambiou.
Desde 1967, cando Israel conquistou a Cidade Vella, reunificó Jerusalem e declarou a súa soberanía na mesma, a responsabilidade polo lugar, que incluía o Monte do Templo (Haram al-Sharif na terminoloxía islámica) estivo en mans de Israel, pero o manexo diario das mesquitas quedou en mans exclusivamente musulmás. Xudeus e turistas tiñan permitido subir de visita á chaira das mesquitas, por ser ese o lugar onde estaba o templo Sacro. O estalido da segunda intifada a fins de setembro do 2000, detivo a rutina normal de visitas. No 2003, esta foi reanudada en forma unilateral por Israel. A horarios era claros e moi limitados: entre 7.30 e 10 da mañá, entre 12.30 e 13.30. Tamén agora. Esas visitas levanse a cabo hai anos e tamén tiñan lugar nas últimas semanas, antes dos recentes disturbios. Israel non estaba a tentar cambiar ningunha situación reinante no Monte, nin enviando extremistas "relixiosos de dereita" a provocar aos musulmáns. Foi o ataque de musulmáns no monte a un grupo de turistas franceses (cristiáns) un día antes de Iom Kipur, as pedradas polas que tivo que intervir a policía, o que levou logo ás autoridades israelís a limitar a idade dos musulmáns aos que se permitiría entrar ás oracións musulmás nas mesquitas. É máis que comprensible que musulmáns rexeiten que Israel impoña limitacións respecto de quen pode entrar a orar na Al-Aksa. Condenan que Israel non permita ás veces a mozos solteiros, até determinada idade, entrar ás mesquitas. O que non ven é que iso ocorre unicamente cando hai incidentes violentos, cando se escoitan voces de diferentes figuras árabes (sexa en Jerusalem mesma ou nos territorios palestinos, cidadáns árabes israelís ou palestinos da zona veciña) que azuzan á violencia chamando aos fieis a "vir protexer Al-Aksa".
.
Ninguén ataca Al-Aksa
A policía reaccionou alí con gases lacrimóxenos, cando os turistas franceses foron agredidos, co transfondo dos rumores sobre "extremistas de dereita" que ían a "atacar as mesquitas". Os limitados, polas dúbidas, son os xudeus que en números cada vez máis grandes queren subir ao Monte para ver o lugar, polo evidente resquebraxamento da prohibición halájica, en base á lei relixiosa xudía, de pisar o sitio sacro, pero que non reciben permiso policial para facelo nas cantidades que quixesen. Non poden subir en grandes grupos, adoitan ir acompañados por gardas policiais, un grupo non entra ate que o outro non sae do lugar, e por certo non teñen permitido orar, nin sequera sós, nun recuncho, en silencio. Todo iso, para non axitar as tensións cos musulmáns, para non espertar a súa ira. Aclaremos: parécenos acertado, dada a delicada situación de Jerusalem, andar con coidado para non dar pretextos a ninguén para incendiar a situación. É un feito que no lugar no que se achaba o Templo Sacro de Salomón, e logo, séculos despois, o segundo Templo, están hoxe as mesquitas. Só un demente podería concibir destruílas para construír alí o terceiro Templo. A historia ten a súa propia dinámica e adoita ser suicida tentar deter o seu curso. O problema é cando do outro lado, Israel atópase con quen non só non teñen interese algún en non axitar as tensións, senón que pretenden reescribir a historia para quitar toda lexitimidade á relación especial entre Israel e o pobo xudeu co Har Habait, o Monte do Templo, alegando -como fixo repetidamente o Sheikh Raed Salah, xefe do movemento Islámico dos árabes israelís no norte do país- que "este lugar é só islámico, os xudeus non teñen nada que ver aquí, nin ningún dereito no lugar"· O fenómeno, lamentablemente, non é novo. Aumentan cada vez máis os académicos e estudiosos islámicos que falsifican a historia e pretenden borrar a relación xudía con Jerusalem. A mesquita de Al-Aksa foi construída hai aproximadamente 1400 anos, pero hai figuras islámicas que alegan que foi erixida durante a creación do mundo, nos tempos de Adán ou Abraham. Outros presentan unha versión alternativa, afirmando que precedeu a Jesús e Moisés, alegando que o Islam mesmo (aínda que xurdiu no século VII), chegou a Jerusalem antes que o Xudaísmo(!!). Multiplícanse as publicacións islámicas na que se desmenten as raíces xudías en Jerusalem. Hai quen alega que o Templo sacro non existiu sequera en Jerusalem senón que estivo en sitios como Nablus ou Iemen, segundo escribiu o analista de Haaretz Nadav Shragai, especializado na temática de Jerusalem. Este revela que no sitio de internet do Waqf islámico de Jerusalem, afírmase que o rei Salomón e logo Herodes non construíron o primeiro e segundo templo respectivamente senón que se limitaron a refaccionar unha estrutura que existía alí desde os tempos de Adán.
.
Non teñen sequera reparos en alegar que o Muro Occidental é un santuario musulmán, alegando que o vínculo xudeu co mesmo foi inventado por razóns políticas, recentemente en século XIX. Con isto de fondo, non debe sorprender que falen do intento israelí de "apoderarse" de Jerusalem ou de "xjudaizarla". Xa escribimos nestas páxinas en máis dunha oportunidade en ton crítico respecto da instalación de elementos relixiosos nacionalistas en barrios predominantemente árabes de Jerusalem, non por falta de dereitos históricos e relixiosos, senón porque o obxectivo, en Jerusalem, parécenos que debe ser estabilizar a situación en lugar de crear tensións innecesarias. Pero entre iso e aceptar o alegado por todos aqueles que non recoñecen o vínculo especial de Israel e os xudeus con Jerusalem, hai anos luz. Quen así o fai, tenta reescribir a historia, avalados cada tanto por extremistas que no terreo mesmo, non só nas bibliotecas, tratan de provocar violencia e facer imposible toda convivencia. Israel debe manter o difícil equilibrio entre non deixarse levar por extremistas provocadores e non permitir que se presente unha historia que nunca existio, borrando a verdadeira.
.
Os musulmáns xogaron un rol na historia de Jerusalem, e Israel nunca o negou. A Jerusalem islámica está nos museos, as escavacións e os despregamentos didácticos de historia seria en Israel, que xamais tentou borralos. Do outro lado, cabe supor, non están seguros da súa propia historia, se só cambiándoa cre servir aos seus intereses. É lamentable que tamén a Autoridade Palestina do Presidente Mahmud Abbas e o Premier Salam Fayyad, considerados en xeral moderados porque apoian -en principio- a necesidade de negociar con Israel, se sumen ás provocacións, difundindo falsamente entre embaixadores europeos que "Israel tenta cambiar en forma perigosa a situación en Jerusalem".

Comentarios

marcelo dixo…
Muy buen articulo.
Saludos desde la ciudad de Mar del Plata