SÓ ISRAEL

Por Gabriel Albiac

En tres minutos e trinta e seis segundos, a aviación israelí aniquilou a práctica totalidade dos cuarteis de Hamas en Gaza. Deu morte a un número non menor de trescentos milicianos de uniforme. Eliminou a varios xefes militares inimigos. Sen apenas producir baixas civís. Nun espazo mínimo, como é a franxa de Gaza, demográficamente ateigado e no cal a continuidade entre edificios civís e militares é absoluta e o uso da poboación como escudo humano práctica estable, a operación era de dificultade extrema. Non hai no mundo un exército, que non sexa o israelí, disposto a asumir os custos dunha acción selectiva tan complicada. Cando as forzas da Unión Europea e dos Estados Unidos apostaron por intervir militarmente na antiga Iugoslavia, tomaron a solución máis rápida, máis económica e de maior eficacia: aniquilar indiferenciadamente á máis alta cifra posible de poboación serbia. Sen distincións. Non houbo obxectivos especificamente militares. Do que se trataba era de forzar unha reacción de pánico na cidadanía que levase ao derrocamento do réxime de Belgrado. Canto máis alta fora a conciencia de indefensión dos habitantes das cidades e máis infalible a certeza de ser branco seguro das bombas, máis rápido sería o envorco político.

Aos gobernos europeos -sen excepción- pareceulles estupendo. Tanto máis, canto que o custo en combustible e proxectís corría a cargo exclusivo dos americanos. E nin un só soldado da Unión Europea ía correr un átomo de risco. Beneficio puro. Non hai humanitarismo que sobreviva a un tal sentido do rendible. O que fai diferente ao exército israelí de calquera outro exército do mundo é precisamente a primacía, no cálculo de custos, de certos principios fundacionais do Estado de Israel: a neta distinción entre combatentes e non combatentes no campo inimigo. É a súa máis alta forza moral. E a súa debilidade máis alta. Algo que os seus inimigos souberon -é lóxico que así sexa- utilizar sempre. Os arsenais palestinos almacénanse nos sotos de escolas e hospitais. Os cuarteis de mando terroristas están instalados en bloques de vivendas saturados de habitantes. Os caudillos militares islamitas desprázanse rodeados das súas proles infantís como dunha inviolable garantía. Os ben armados milicianos que disparan contra o exército israelí se pertrechan sistematicamente tras os críos que lanzan épicas pedras contra os tanques.É a lóxica terrible dun conflito desigual: o que enfronta ao exército dun dos países máis democráticos do planeta coa guerrilla teocrática máis refractaria, non xa á democracia, a calquera forma de sociedade moderna. En tres minutos e trinta e seis segundos, a aviación israelí aniquilou a práctica totalidade dos cuarteis de Hamas en Gaza, deu morte a un número non menor de trescentos milicianos de uniforme, eliminou a varios xefes militares inimigos. A alguén se lle pasa pola cabeza como terían sido as cousas se Israel expuxera unha estratexia similar á europea en Iugoslavia?

OS XUDEUS E OS PERRUQUEIROS

Por Tomás Cuesta

-Esta noite mataremos os xudeus e aos perruqueiros.

-E por que aos perruqueiros?

O chiste -que é máis antigo que a tose- segue estando de rabiosa actualidade; ao xeito miserable da dehesa do presente. Tanto é así que valería a pena incorporalo ao repertorio dos titiriteros da lingua que (dentro dun momentito, non se vaian, uns cantos consellos e volvemos) vannos a dar as uvas e a sobremesa. E aqueles que se escandalizaren, benaventurados sexan porque non perderían nin a vergoña nin o oremus. Tan nauseabunda é a campaña antisemita teledirixida polos inquisidores posmodernos que, neste momento, o que che pide o corpo é pór unha estrela amarela no belén para que os señores Magos non se desorienten. Non fora ser que lles quede algunha dúbida do terreo que pisan os seus camelos.

Segundo os que se arrogan a representación do humanismo e axitan o mondongo da mala conciencia, Israel é o único estado do planeta que non ten dereito a defenderse. Israel é Herodes, metidos en belenes. Un reyezuelo aciago, codicioso e herético que degola criaturas a moreas, expolia aos que están na indixencia e só rende culto ao Deus dos Exércitos. Tal é a imaxe que os mastines do progreso difunden, urbi et orbi, por todas as canles e por todos os medios. E posto que son, a final de contas, os donos e señores do latifundio dos medios (o lati-infundio, sería o correcto), a semente prospera e a mentira medra. En «O discurso do odio», o pensador André Glucksmann expuña unha pregunta que vén, tamén, ao xeito. A santo de que os terroristas palestinos gozan dun status de impunidade ilimitada aos ollos miopes de Occidente? «A violencia neste caso -escribía o francés a guisa de resposta-, xustifícase e, mesmo, acírrase. Non é unicamente que se faga unha excepción, senón que se concede unha exención que lexitima o crime, ou o desculpa, polo menos». Aínda que ninguén se atreva a formulalo o conto é o de sempre: un xudeu morto é un xudeu menos.

Varían os contacontos ou, cando menos, altérnanse. Antes, adoitaban embestir polo pitón dereito e agora cospen veleno polo cabeiro esquerdo. Vai por refachos, depende. O significativo, actualmente, é que os paladins do antisemitismo sexan os valedores do discurso antieuropeo. Porque Israel, por se non o recordan, é o fortín de Europa no Oriente Medio. O ritual prescribe, en calquera caso, que se dite sentenza de inmediato, sen axuizar a causa e sen analizar os feitos. Non é necesario instruír proceso algún, senón aplicar o libro de instrucións ao pé da letra. Israel é culpable por principio, a máis diso a diario.

E, a partir de aí -establecido que un xudeu nunca é inocente-, téntase facer de Gaza un Auschwitz inverso. Os cordeiros de outrora transformáronse en hienas. E os carros de combate do Tsahal -temibles, certo é, como un ciclón de aceiro- asumen a función do Zyklon B, son o punto de gas que inflama a traxedia. O Holocausto está servido, damas e cabaleiros, pasen e vexan os noticiarios das nove. Vexan a un matarife de Hamás coroado de espiñas igual que o Galileo. Non existe, con todo, ningunha aberración que se chegue a extinguir por falta de clientes e o aberrante espectáculo da xudeofobia colgou o cartel de non hai billetes. O drama é real, por descontado; desmesurado o sufrimento. A farsa sanguinaria é a posta en escena.

Quen esconde a man detrás dos raparigos que se encargan de arroxar as pedras? Quen converte aos seus fillos en escudos humanos e aluga os seus cadáveres aos reporteiros? Nenos descabalados, malferidos, doentes. O horror, que inmenso horror, alleo ás fronteiras e aos credos. Ou é que seica rin os nenos de Israel cando choven foguetes? En Varsovia (anota Hillel Seidman en «Du fond de l´abîme», un diario do gueto) a infancia non existía, os nenos non eran nenos, eran, aterradoramente, «xudeus pequenos». A moitos parécelles que continúan séndoo

ISRAEL DEBE DEFENDER OS SEUS CIDADÁNS

Por Amos Oz

O bombardeamento sistemático dos cidadáns das vilas e cidades de Israel é un crime de guerra e un crime contra a humanidade. O Estado de Israel debe defender os seus cidadáns. É obvio para todo o mundo que o governo de Israel non desexa entrar en Gaza; preferiría manter o cesar- fogo que Hamas violou e finalmente quebrou. Mais o padecimento dos cidadáns israelitas que viven ás beiras da faixa de Gaza non pode continuar.

A relutancia a entrar en Gaza é baseada non nunha suposta indecisión, senón no coñecimento manifesto de que Hamas ten auténtico desexo de provocar que Israel emprenda unha acción militar. Se ducias, ou mesmo centos de civís, mulleres e nenos, morren por causa da acción israelita, o radicalismo gañaría peso en Gaza, o governo de Abu Mazen en Cisxordania podería colapsar e os extremistas de Hamas poderían substituilo.

O mundo árabe uniríase sen fisuras perante a contemplación das imaxes atroces que Al-Jazira emitiría da terríbel situación en Gaza e a media mundial non demoraría a culpar Israel de crimes de guerra. É a mesma media que ignora sistematicamente o bombardeamento das poboacións israelitas. Exerceríase unha presión masiva sobre Israel para se conter e recuar. Mais non haberá tal presión sobre Hamas porque non hai quen os presione e tampouco resta moito co cal poidan ser presionados. Israel é un país, Hamas unha banda.

Que podemos facer?

O mellor para Israel sería conseguir un cesar-fogo en troca dun alívio ao bloqueo de Gaza. Se Hamas insiste en recusar o cesar-fogo e continúa a bombardear os cidadáns de Israel, debemos ter cuidado para evitar que a acción militar veña a beneficiar Hamas. Os cálculos de Hamas son simples, cínicos e diabólicos: Se israelitas inocentes son asasinados, iso é bo. Se palestinos morren, ainda mellor. Israel debe actuar sabiamente contra esta posición e non deixarse levar pola vehemencia do momento.

QUÉ COMPLICADO É TODO!

Por Afonso Vázquez-Monxardín

Este élles o terceiro artigo que escribo sobre o tema de Israel-Palestina nos últimos catro días, e sen publicar ningún. O primeiro, do día 26, titulábase ‘Janucá 5769, en Siderot’ e trataba sobre os inicios desta festa equivalente en data ao noso Nadal vista desde os ollos da cidade de Siderot, centro da comarca fronteiriza de Gaza onde levan caído máis de 5.700 foguetes qssam, katiuska e morteiros desde que o 3 de outubro de 2005 se retiraran os israelís do territorio, e dicía que era conveniente que os amigos dos palestinos presionasen a Hamas para explorar camiños novos de paz en vez de renunciar á tregua.Despois, cando empezaron os bombardeos, rectifiquei e escribín outro titulado ‘Os límites da paciencia’, para sinalar que xa os israelís agotaran a súa e decidíranse a esmagar a Hamas co beneplácito de Exipto, país que mantén pechada permanentemente a fronteira sur de Gaza, a de Rafah, porque ben saben eles que o integrismo do que saiu Hamas foi o que matou a Sadat e téñen lle case tanto medo como Israel. Pedía, novamente, que os amigos de ambos pobos, presionaran cada un aos seus, para que parasen.Lido de novo este segundo pareceume excesivamente ‘político’, por iso escribo este de hoxe ‘¡Que complicado é todo!’, pois hoxe só hai espazo para as bágoas.

Bágoas que embazan os ollos, dificultan ver na distancia e fan que das gorxas só xurdan salaios, non xa polos mortos sen nome senón tamén por este mundo cabrón, capaz de avances marabillosos, de pór un home na Lúa, de combater a fame e as enfermidades en todo o planeta, e incapaz de forzar aos axentes implicados na busca da paz. Israel ten dereito a existir, a que a ONU reafirme a sua existencia e a que garantice as súas fronteiras. As que sexan. As que acorden cos veciños. Xa se retiraron do Sinai, do Líbano, de Gaza, de boa parte de Cisxordania. Saben ben aínda que non lles guste recoñecelo o que é dar pasos atrás. Pero téñen que ter o seu oco para vivir. E para iso Hamas debe recoñecer o dereito á existencia de Israel, pois é imposible negociar con alguén que declara só desexo de destruírte. Israel non pode cambiar o pánico xustificado dos cidadáns de Siderot por olas de sangue e ducias de mortos civís nas rúas de Gaza. Sobre todo porque nos gusta aporlle aos amigos humanidade e pola evidente ineficacia da resposta. Os progresistas israelís deben saber do cariño dos progresistas europeos, e que isto esixe a cambio un comportamento máis adecuado. A ‘claustrofobia’ israelí, o pensar que fagan o que fagan van ser criticados igual, non contribúe á moderación nas respostas, pois como sabemos, nas situacións de conflitos armados sempre grañan os máis radicais de ambos bandos. Teño saudades dos ollos negros da dirixente Hanan Asharawi, por parte palestina, e da elegancia de Shlomo Ben Ami, por parte israelí. Oxalá -etimoloxicamente ‘queira Alá’- volvan estas voces, ou voces como estas, ser dominantes e así calen as armas. Son a única esperanza.

La Región - 30.12.08

NOVAS DESDE XERUSALÉN

SÓ EN AUSCHWITZ

Por Salvador Sostres

Aviu - 30.12.08

Os xudeus só espertan compaixón en Auschwitz. Facendo fila para entrar á cámara de gas. Só en Auschwitz. E foi a despeito do mundo que, tras tanta dor, aprenderon que para sobrevivir debían defenderse. Non é estraño que tras persecucións e exterminios, que despois de que case todos os pobos do mundo teñan algún episodio criminal contra os xudeus; e despois de que todos sen excepción lles viraran as costas nalgunha ocasión, aprendan que a liberdade é un camiño custoso e solitario. Pero á estúpida socialdemocracia non lle gusta que Israel se salga da liña, nin que os xudeus sobrevivan, e agora din que usan unha forza desmesurada, coma se as guerras se tivesen que empatar e o que importase fora participar. Ou que os palestinos só teñen pedras, coma se os mortíferos foguetes de Hamás só fosen pedras, e coma se Israel debese renunciar ao seu exército porque en lugar dunha eterna guerra por sobrevivir isto fora un partido de segunda co filial do Barça. Mentres a vella pantasma do antisemitismo continúa percorrendo Europa, quero dicir que aprecio a este pobo que ten a nobreza e a coraxe de defender a democracia e a liberdade no medio dunha cova de cínicos, corruptos, asasinos e fanáticos. Este pobo que se mantivo fiel á memoria dos seus mortos e que non os traizonará nunca, e que non se deixou comprar nunca, e que defendeu os valores occidentais alá onde incluso a vella Europa dimitiu de defendelos, dando, por certo, moita, moita mágoa. O pobo dos pobos, a honra da especie, emocionante lección de perseveranza. Unha mensaxe de dignidade e de esperanza cando aquí todo se derruba. Sodes os bos na guerra máis crucial, os que non vos rendestes nunca. Non teñades medo. Sodes a elite da humanidade.

Publicado no xornal AVIU

ATAQUE A GAZA

Por Alberto Mazor

É moi difícil que os bombardeos non acaben coa vida de persoas inocentes. A pesar da dor por estas perdas, é imposíbel esquecer a orixe da traxedia: tanto Hamás como os que dentro e fóra de Gaza dan cobertura e lexitimizan as súas atrocidades usan á poboación árabe palestina como carne de cañón. Desde a saída de Israel de Gaza hai máis de tres anos, esta zona e a súa poboación non deixaron de ser utilizadas por Hamás, apoiado polos Gobernos de Siria e Irán, para realizar ataques indiscriminados contra Israel. Entre as agresións máis crueis cabe citar as de setembro de 2007, cando os islamitas lanzaron proxectís sobre escolas algúns minutos antes de que se abrisen as aulas, provocando un estado de pánico e terror difícil de borrar da memoria de centos de nenos israelís.

Israel retirouse da Franxa co obxectivo de facilitar o pleno autogoberno dos palestinos. Con todo, esa política de man tendida non produciu os resultados esperados. É certo que a desconexión unilateral levada a cabo polo Goberno de Ariel Sharón non foi unha manobra estratéxica intelixente. levada a cabo sen ningunha negociación previa con algunha forza política palestina, sen chegar a ningún tipo de acordo coa Autoridade Nacional Palestina, que en aquela época -paga a pena lembrar- era o ente soberano que gobernaba a Franxa. O prezo que pagou Israel foi o ascenso de Hamás ao poder, primeiro por medio de eleccións lexislativas e logo por mor dun golpe de estado en Gaza mediante o cal violou o Pacto de Sharem A-Sheik asinado con Al Fatah, que establecía un goberno palestino de unidade nacional. Debido a iso, inmediatamente despois da desconexión, aumentaron en forma extrema os disparos de mísiles sobre as poboacións israelís próximas á Franxa. Calquera Estado soberano cuxa poboación civil é vítima de constantes bombardeos (sete anos!) procedería como o fixo Israel nestas dúas últimas semanas:

*Alertar aos agresores antes de tomar represalias.

*Reclamar unha e outra vez ante o Consello de Seguridade da ONU.

*Tratar de que países veciños e outros, que poidan ter algunha influencia sobre os agresores, inflúan sobre os seus dirixentes para que estes ordenen o cesamento dos lanzamentos e a volta ao armisticio conseguido varios meses atrás.

Israel realizou todos eses pasos. Onte, en forma practicamente inusitada, o mismísimo chanceler exipcio, Mahmud Abu Al-Rayet, culpou abertamente a Hamás por violar a tregua e declarou que agora este grupo radical fundamentalista terá que soportar as consecuencias de devandita acción. A ruptura do cesamento do fogo por parte de Hamás, coincidente cun mal momento para Irán, cada vez máis afogado polas sancións económicas e o afundimento do prezo do petróleo, provocou a contundente represalia israelí. Centos de mortos, entre eles numerosos membros e varios xefes militares de Hamás, e a destrución de instalacións usadas polos terroristas é o saldo inicial dunha operación que en palabras de Ehud Barak, estenderase canto sexa necesario para garantir a vida e a seguridade dos cidadáns. Esta vez o obxectivo non é interromper o lanzamento de mísiles e morteiros contra Israel, senón impedir que estes feitos se repitan no futuro, un fin lóxico e xustificado. Unha vez rota de forma definitiva a confianza que as autoridades israelís depositaran en Hamás (o pacto de tregua non establecía ningunha data determinada do final da mesma), a única opción que quedaba era atacar o aparello loxístico creado por Hamás na Franxa e reducir ao mínimo posíbel as súas actividades terroristas.

É moi difícil que os bombardeos non acaben coa vida de persoas inocentes. A pesar da dor por estas perdas, é imposíbel esquecer a orixe da traxedia: tanto Hamás como os que dentro e fóra de Gaza dan cobertura e lexitimizan as súas atrocidades usan á poboación árabe palestina como carne de cañón. No que a oportunismo político se refire, convén ver todo o panorama: Non só Israel está en épocas de eleccións. O mandato do Presidente Mahmud Abbás está por concluír e Hamás sabe moi ben que os seus bombardeos a Israel fortalecen a súa posición ante a opinión pública palestina. As súas manifestacións nas que se jacta de ser máis forte que nunca e de que non cederá nin ondeará a bandeira branca, demostran o nulo respecto deste grupo de asasinos polas vidas de quen di representar. Toda mostra de comprensión cara eles nesta situación, só dana cualquera posibilidade de paz na rexión. Así as cousas, pouco poderán facer Israel e a Comunidade Internacional, cuxa pasividade limita con frecuencia a desvergoña, mentres a poboación árabe palestina non reaccione contra os seus verdadeiros inimigos, estes fabricantes de miseria e destrución no nome de Alá. Só eles poden -e deben- desatar ese nó gordiano.

Artigo publicado en PAZ AHORA

GAZA, 03.12.08

Imaxes gravadas o pasado día 3 de decembro polas rúas de Gaza capital. Haberá escaseza de produtos -non de móbiles curiosamente- mais falar con tanta alegría da "catástrofe humanitara" é cando menos sospeitoso. Preguntado hoxe o Ministro de Asuntos Exteriores de Exipto por quen é o responsábel da situación actual en Gaza, manifestou literalmente: "Pregúntenllo ao partido que goberna en Gaza".

RESPOSTA DE ISRAEL AO HAMAS

A razão: os contínuos e intoleráveis ataques terroristas a um quarto de milhão de cidadãos Israelitas.

O Hamas resolveu recentemente quebrar a trégua intermediada pelo Egipto. Só nos últimos dias, o Hamas e seus parceiros dispararam centenas de mísseis e morteiros a centros populacionais no Sul de Israel. Após um período de grande comedimento por parte de Israel e de uma tentativa para voltar à calma, a situação obrigou a uma acção militar para defesa dos seus cidadãos. Um quarto de milhão de Israelitas tem vivido sob constantes ataques terroristas provenientes da Faixa de Gaza com milhares de mísseis a serem disparados desde há oito anos. Nenhum país no mundo estaria disposto a aceitar este morticínio sobre os seus cidadãos.

O objectivo: dar um golpe pesado à infraestrutura terrorista do Hamas e proteger os cidadãos de israel. Enquanto que a acção militar destina-se a proteger os residentes do Estado de Israel, o seu objectivo último é atingir duramente a crescente infraestrutura terrorista e a capacidade do Hamas e organizações que lhe estão associadas, de lançar mísseis e morteiros a cidadãos Israelitas. Se o Hamas renunciasse aos seus propósitos terroristas, não haveria qualquer necessidade de tomar esta acção. Tal como temos vindo a afirmar repetidamente - a calma será respondida com a calma, mas o terrorismo terá uma resposta.

A responsabilidade: a deterioração da situação é o resultado directo da política do Hamas. Violou a trégua, ataca constantemente cidadãos Israelitas e investe todos os seus recursos em armar-se e agregar poder pela violência.

A trégua mediada pelo Egipto foi explorada pelo Hamas não apenas para empregar medidas contra Israel mas também para ganhar força e armar-se com poderosos meios bélicos, intentando aumentar a sua capacidade terrorista e expandir o alcance da sua ameaça contra cidadãos Israelitas. Isto toma a forma de contrabando e produção de milhares de mísseis de vários tipos e dimensões (incluíndo anti-tanque e anti-ar) e de um distinto esforço para aumentar o poder letal dos seus rockets; contrabandeando e produzindo dezenas de toneladas de explosivos, cargas e armamento diverso - metralhadoras, armas e munições ligeiras; preparação de um sistema de túneis subterrâneos para contrabando e combate; treinamento de operacionais no Irão e na Síria; conseguindo financiamento para as suas actividades e aliando-se a organizações terroristas internacionais semelhantes. Israel não pode permitir o estabelecimento de uma organização similar ao Hezbollah na sua fronteira sul. Os residentes de Gaza são reféns da agenda extremista do Hamas.

O governo usará de todas as ferramentas ao seu dispor para providenciar os serviços essenciais aos residentes no sul. O Home Front Command, os Ministérios, as autoridades locais e as forças de segurança, emergência e salvamento estão preparados para uma acção imediata. A guerra ao terrorismo que se desenrola, requer persistência dos cidadãos Israelitas apesar das inerentes dificuldades.

Israel não deseja uma crise humanitária. A autoridade do Hamas na Faixa de Gaza é a única causa do sofrimento e desespero da população e da deterioração da sua situação. Há apenas alguns dias atrás, o Hamas evitou que bens humanitários entrassem em Gaza provindos do Egipto. Para fins meramente comparativos, nos primeiros meses de calma, 17.000 camiões entraram em Gaza em oposição aos 9.000 num período de tempo similar antes da trégua.

A organização terrorista aproveita-se dos centros populacionais Palestinianos, explorando-os cinicamente pelo que a responsabilidade de civis Palestinianos serem atingidos é sua. Israel aponta a sua ctividade aos terroristas fazendo o máximo possível para não atingir inocentes. O Hamas leva mulheres e criançass para os telhados dos edifícios onde albergam as suas actividades para prevenir ataques aéreos; envia civis para a linha de fogo; utiliza escolas e mesquitas para perpetrar ataques; dispara mísseis de centros densamente povoados; enviam mães Palestinianas assasinarem crianças Israelitas em ataques suicidas. Omar Fathi Ahmad, um membro parlamentar do Hamas afirmou numa entrevista televisiva (Fevereiro de 2008) " O Povo Palestiniano desenvolveu os seus próprios métiodos de matar... tornou-se uma indústria... tornou mulheres, vrianças e idosos em escudos humanos."

A maioria dos países no mundo e as Nações Unidas declararam o Hamas como organização terrorisa, boicotando todos os contactos com a mesma. Esperamos que as nações do mundo apoiem a guerra de Israel contra esta organizlção e se juntem a nós. O próprio Presidente Palestiniano Abu Mazen afirmou recentemente numa entrevista que o Hamas ajudou a Al Qaeda a entrar em Gaza; e o Presidente do Egipto ex press ou o seu receio da seguinte forma: "devido à situação na Faixa de Gaza, temos na verdade uma fronteira com o Irão".

Ao mesmo tempo que combate o terrorismo, o Governo Israelita está deliberada e abertamente a manter um processo político com o governo Palestiniano eleito, encabeçado pelo Presidente Abu Mazen e Primeiro-Ministro Fayyas. O Hamas opõe-se a estas negociações e a qualquer compromisso com Israel, constituíndo um elemento instável na região.

Israel está preparado para responder duramente a qualquer ataque ou provocação na região. Esta é uma luta entre Israel e elementos terroristas que agem contra cidadãos de Israel. Israel retirou totalmente da Faixa de Gaza em 2005 para permitir ao Palestinianos viver as suas vidas em Paz lado a lado com Israel. Neste processo, Israel evacuou todos os colonatos e bases militares e 9.000 residentes que habitavam na área. Contudo, desde que o Hamas assumiu o controlo da região, sujeita os cidadãos de Israel a constantes ataques dentro de território soberano Israelita, numa flagrante violação da leri internacional.

O Hamas pertence à escola de elementos extremistas que advogam a violência como o Irão, a Síria, Hezbollah, Al Qaeda, a Jihad Islâmica e outros. Isto é manifesto em instruções para continuarem a levar a cabo atentados terroristas, treino e exercícios, contrabando de armas, etc. Numa entrevista ao Sunday Times, publicada a 9 de Março deste ano, um oficial do Hamas afirmou "A Guarda Revolucionária Iraniana tem vindo a treinar operacionais do Hamas em Teerão desde que Israel retirou da Faixa de Gaza, em tácticas de guerra e armamento. Os operacionais retornam a Gaza com técnicas muito avançadas, muito semelhantes às utilizadas pelo Hezbollah."

ESTES FORON OS OBXECTIVOS DE HAMAS ATACADOS

Ver máis información na web de Israel Defense Forces - Tzáhal

ISRAEL RESPONDE AOS CONSTANTES ATAQUES DESDE GAZA E SORPRENDE A HAMAS

A resposta israelí aos continuos lanzamentos de mísiles de Hamas, consistente nun ataque aereo sobre a infraestrutura do grupo terrorista Hamas emprazada na Franxa de Gaza, deu comezo ás 11:30 hora local. A decisión de utilizar o efecto sorpresa no bombardeo israelí a Gaza, que xa cobrou máis de 200 mortes, foi parte do plan de acción. Ao momento tal que, como explica Roni Daniel, o cronista militar de Canle 2, moitos policías do Hamás realizaban tarefas de rutina en lugar de ocultarse como de costume nos búnkers. Antes de iniciado o ataque, o goberno aínda simulaba vacilar acerca de se anular ou non o planeado ataque. Onte á noite abríronse os pasos fronteirizos, a mercadería abastecía á Franxa de Gaza, e as forzas armadas do Hamás traballaban normalmente nas rúas. Nos medios israelís se explicaba que o goberno decidira postergar o operativo ate que o gabinete de seguridade e o alto mando militar terminasen de coordinar os últimos detalles do operativo. Nos feitos, o goberno planeara o operativo xunto co alto mando desde hai días. Mentres o goberno mostrábase dubitativo, a Forza Aérea xa recibira luz verde para lanzar o bombardeo contra brancos do Hamás apenas o estado do tempo o permitise. A sorpresa apoiouse tamén na actitude tomada pola chanceler Tzipi Livni, que estivo no Cairo, Exipto, e logo os exipcios aseguraran que aínda se podía falar da continuación da "tahadía", a tregua que durara 6 meses ate que o propio Hamás declarouna concluída. En suma, ninguén na Franxa de Gaza imaxinou que Israel atacaría hoxe. Por primeira vez, Tzahal, (Forzas de Defensa de Israel), sorprendeu ao Hamás non preparado. Roni Daniel, da Canle 2, mencionou catro condicións de Israel para acceder a un novo cesamento do fogo:

1)Israel non aceptará ningún tipo de disparos desde a Franxa de Gaza contra o seu territorio nin contra as súas forzas armadas;

2)esixe que Hamás retire todo tipo de carga explosivo da proximidade da cerca separadora;

3)cesamento de todo tipo de accións de sabotaxe e terrorismo;

4)cesamento de todo o contrabando de armas cara á Franxa.

Por agora, non parece que o Hamás vaia aceptar ningunha das catro condicións, di Daniel. Mentres tanto, e se isto é así, Israel non incluíu entre as condicións a liberación de Guilad Shalit. E, fóra de "provocar un duro golpe a Hamás", Israel non expuxo até o momento obxectivos de máximos para este ataque, talvez para non crear falsas expectativas e fracasos consabidos de antemán. Respecto das baixas distintos medios contabilizan entre 145 e 200, con todo todos coinciden en que a práctica totalidade dos mortos son membros da agrupación terrorista que esta gobernando en Gaza.

Barak afirma: "A ofensiva non será breve"

O ministro de Defensa israelí, Ehud Barak, anticipou que a ofensiva militar emprendida polo Exército na Franxa de Gaza "non será breve", e que ordenará a ampliación dos ataques a outros puntos da rexión se fose necesario. "Non será fácil e non será breve", indicou Barak. "Hai un momento para a calma e outro para a loita, e chegou o momento de pelexar", engadiu.

Tzipi Livni: Fixemos todo para chegar a unha tregua sen facer uso da forza

A cancillería israelí resolveu que todos os embaixadores que se atopaban de vacacións polas festas deben regresar ás súas respectivas delegacións para informar os medios locais sobre as accións do Exército de Defensa israelí na Franxa. A cancillería israelí iniciou unha campaña de esclarecemento internacional tras o operativo militar lanzado por Israel na Franxa de Gaza, no que morreron polo menos 170 milicianos de Hamas. Nunha mensaxe televisiva aos medios de comunicación internacionais, a chanceler Tzipi Livni expresou: "Tentamos todo, até conseguir unha tregua sen facer uso da violencia. Acordamos un cesamento de fogo coa intermediación exipcia, cesamento que foi violado por Hamas que seguiu disparando contra Israel, mantén secuestrado a Gilad Shalit e constrúe a súa forza militar". Así mesmo, Livni sinalou que "os cidadáns israelís sufriron a ameaza diaria e ataques desde Gaza durante anos" e destacou que "tan só esta semana caeron centos de mísiles e bombas en cidades do sur de Israel". "Até agora contivémonos, pero hoxe entendemos que non había outra opción que unha operación militar. Temos que defender aos nosos cidadáns con ataques militares en resposta contra o terrorismo e as súas bases en Gaza, este é o noso dereito básico de lexítima defensa", agregou. A chanceler aclarou que Israel segue brindando axuda humanitaria para levar ao mínimo o dano á poboación civil palestina. "Moi a pesar meu, Hamas mesmo ataca á súa poboación civil en Gaza e eles sofren polos obxectivos propagandísticos; a culpa da situación actual é totalmente de Hamas", salientou. Por outra banda, moitos dos embaixadores que estaban de vacacións polo Janucá/Nadal foron chamados a volver ás súas representacións, segundo se dispuxo nunha reunión entre os máis altos funcionarios do Ministerio de Relacións Exteriores. Tamén se resolveu dispor de voceiros que falen distintos idiomas para esclarecer a situación á prensa estranxeira en Israel e se abrirá tamén un centro de comunicacións en Sderot, unha localidade que sofre o constante bombardeo de milicianos palestinos da Franxa. As embaixadas permanecerán en alerta e daráselles todo o material de información necesario para que os diplomáticos se dirixiran aos medios de comunicación locais a fin de responder as accións do Exército de Defensa israelí en Gaza. Ademais, Tzipi Livni telefonou a Ban Ki-Moon. O xefe da diplomacia israelí indicoulle ao Secretario Xeral da ONU que "Hamas é o único responsable da situación en Gaza". "Esperamos que a comunidade internacional apoie a nosa posición".

O petición do Primeiro Ministro Ehud Olmert días antes da resposta militar israelí

Nunha entrevista á cadea árabe Al Arabiya, o xoves 25 de decembro, o Primeiro Ministro israelí dirixiuse á poboación de Gaza nos seguintes termos: "Israel retirouse de Gaza hai tres anos, para non volver. Fago un chamamento aos habitantes de Gaza: Diríxome a vós como pai e como avó; non hai nada que menos queira que pór aos meus fillos e netos en perigo. É o espírito do Islam matar a nenos inocentes? Disparar foguetes sobre gardarías e civís? Non creo que este sexa o espírito do Islam. Hamas, que fai isto en contra do espírito do Islam, é a principal razón do voso sufrimento - e do noso. Fago unha chamada de última hora: Basta. Basta. Vós, cidadáns de Gaza, podedes detelo. Sei canto desexades erguervos pola mañá nun clima de tranquilidade, para levar aos vosos fillos á gardaría ou a escola; así o desexamos nós e así é como o desexan en Sderot e en Netivot. Hamas é o inimigo dos habitantes - non só de Israel senón tamén de Gaza. Queremos vivir como bos veciños con Gaza. Non queremos prexudicarvos. Non imos permitir unha crise humanitaria e que sufrades de falta de alimentos ou de medicamentos. Non queremos loitar contra o pobo palestino, pero non imos permitir que Hamas ataque aos nosos fillos. Temos unha forza grande e destrutiva - que non desexamos utilizar. Penso nas decenas de miles de nenos e de inocentes que estarían en perigo como resultado das accións de Hamas. Non deixedes que os asasinos de Hamas, que actúan en contra dos valores do Islam, vos poñan en perigo. Podería eu permitir a caída de máis mísiles contra os habitantes de Israel? Máis ataques contra nenos e civís sen facer nada? Por suposto que non. Hamas está a disparar contra nós e contra a propia central eléctrica que fornece de electricidade a Gaza. Detédeos. Detede ao voso inimigo e ao noso. Instádelle a que cesen os disparos contra inocentes. Non vin aquí a declarar a guerra. Xa o dixen no pasado, mentres sexa Primeiro Ministro, teño a intención de alcanzar a paz con, e non loitar contra, os palestinos. Pero Hamas debe ser detido, e así será. Non dubidarei en facer uso da forza de Israel para golpear a Hamas e á Jihad Islámica".

Tzáhal empraza tropas xunto á Franxa de Gaza

O Exército israelí reunía forzas de cara a unha posible incursión terrestre na Franxa de Gaza logo do masivo bombardeo da Forza Aérea. Funcionarios de defensa estiman que Hamás é capaz de disparar entre 150 e 200 foguetes por día, indicando que a operación podería durar semanas. Fontes militares afirmaron que os obxectivos de Tzáhal son deter o disparo de foguetes de Hamás, pór fin ao contrabando de armas dentro da Franxa de Gaza e irromper gravemente a actividade militar de Hamás.

"En Tel Aviv toman café e acá caen Kassam"

Habitantes de Sderot crearon, previamente á resposta israelí do día de hoxe sábado 27 de decembro, un vídeo cunha canción sobre a caída constante de foguetes Kassam sobre a súa vila durante 7 anos. O vídeo chamado "Sangue, todo sangue" é unha forma de dura critica contra o goberno israelí pola inacción do mesmo respecto dos continuos ataques. O vídeo pode verse AQUI.

Reacción Internacional

Un voceiro do presidente Bush solicitou a Israel que evite as baixas civís, con todo non chamou a deter os ataques contra Hamas. Exipto condenou a operación e abriu parcialmente as súas fronteiras para que os feridos en Gaza poidan ser tratados, e un voceiro de Javier Solana, o xefe da política exterior da Unión Europea, condenou a acción israelí e pediu a que se deteñan inmediatamente as operacións. O presidente francés, Nicolas Sarkozy, reclamou hoxe "a suspensión inmediata dos disparos de foguetes contra Israel, así como dos bombardeos israelís de Gaza", indicou un comunicado da presidencia. Á súa vez, un comunicado do Ministerio de Relacións Exteriores de Gran Bretaña indicou que "o único xeito de lograr unha paz duradeira en Gaza é a través de medios pacíficos. Aínda que entendemos a obriga do goberno israelí de protexer á súa poboación, instamos á máxima moderación para evitar máis vítimas civís". "Tambien chamamos aos militantes na Franxa de Gaza a que cesen inmediatamente cos ataques de proxectís sobre Israel", continuou a declaración. O representante do Cuarteto para Oriente Medio, Tony Blair, dixo que os disparos de foguetes palestinos contra Israel e os ataques aéreos do exército hebreo na franxa de Gaza deben cesar "de inmediato" e avogou por unha "nova estratexia" para ese territorio. O monseñor Federico Lombarda, portavoz do Vaticano explicou: "é moi probable que as operacións militares continúen e que o número de vítimas siga crecendo. Hamas é un prisioneiro da lóxica do odio, Israel dunha lóxica de fe na forza como a mellor resposta ao odio. Un debe continuar a procura dunha saída diferente, mesmo se iso parece imposible". O primeiro ministro italiano, Silvio Berlusconi, pediu hoxe a israelís e palestinos que cesen a violencia entre ambas partes e avogou polo diálogo como a única vía posible para atopar unha solución duradeira ao conflito na zona. Desde Turquía afirmouse: "o ataque israelí é unha falta de respecto ao esforzo turco para a paz". "Isto é unha falta de respecto cara nós. Non somos calquera país. Somos un país traballando para que predomine a paz", dixo o primeiro ministro Erdogan aludindo ao papel mediador de Ankara para facilitar conversas indirectas entre Israel e Siria. O goberno de Iran, pola súa banda, decidiu enviar un buque con alimentos e persoal sanitario. A súa chegada está prevista para dentro de 12 dias. Israel teme que a axuda dese barco conteña armamento.

Reacción de Hamas: Convoca a unha terceira intifada

No seu chamamento, que fixo nunha entrevista á cadea de televisión qatarí Al Yazira, Meshaal expresou a necesidade de devolver "duramente" os ataques dos infieles das últimas horas contra Gaza e que Israel senta en carne propia o sufrimento dos palestinos. Meshaal, que vive exiliado en Damasco, dixo que os israelís terán que beber "do mesmo vaso de sangue" que están a beber agora os palestinos pola serie de bombardeos que sufriron hoxe instalacións de Hamas na franxa de Gaza. "Convoco a todos (os palestinos) para unha terceira Intifada contra os infieles", afirmou o líder de Hamás, que engadiu que eses ataques incluirán operacións suicidas. A primeira Intifada desenvolveuse entre 1987 e 1993 e a segunda foi lanzada en setembro de 2000. Na entrevista, Meshaal fixo un chamamento á unidade entre os palestinos para terminar con "esta masacre" que están a sufrir os milicianos de Hamas en Gaza.

Reacción da Autoridade Nacional Palestina

Pola súa banda, Nabil Abu Rdainah, asesor do presidente palestino Mahmoud Abbas, afirmou que "o presidente Abbas solicita que o Goberno israelí deteña este ataque para aforrarlle á nosa xente os dolorosos efectos, e fai un chamado á comunidade internacional a que interveña para deter a agresión".

Reseña elaborada con informacións de: Marcelo Kisilevski - El Rejunte.Il - Independent - 20minutos - Blog Herut - Radio Jai - Aurora - Guysen News - Noti-Israel

A "LUCIDEZ" DE JOSÉ SARAMAGO

Por Inácio Steinhardt

www.steinhardts.com

Alguém me mandou hoje um enlace (link) para um comentário de José Saramago, sobre Gaza, no blogue «Cadernos de José Saramago».

Gostaria de reproduzir aqui o texto do ilustre escritor, premiado com o Prémio Nobel, para que os meus leitores, se é que os tenho, o lessem e soubessem a que me refiro. Mas não me atrevo a faze-lo, para não violar os direitos de autor de José Saramago, o que além de não ser moral, talvez me custasse muito dinheiro. Mas creio que nada me impede de deixar aqui o enlace, contribuindo assim, ainda que modestamente, para que o seu blogue tenha mais alguns leitores, o que talvez não deixe de ser um acto de caridade, uma virtude que Saramago recomenda. http://caderno.josesaramago.org/2008/12/22/gaza/
O texto fez-me meditar. Se o mesmo sucedeu a outros leitores, só por isso acho que deve ser louvável a sua iniciativa. Não tenho, talvez por má sorte, o dom de compreender sempre o estilo e a eloquência de José Saramago. Mas, pelo que li nesta sua nota, estou inclinado a dar-lhe razão, pelo menos num ponto:
"Se o ridículo matasse não restaria de pé um único político ou um único soldado israelita..." Disso mesmo, como cidadão de Israel, me queixo eu. Suponho que Saramago queira dizer com isso que, em qualquer outro país, um governo lúcido teria tomado há muito as medidas que se impõem para defender os seus cidadãos dos disparos diários de mísseis e morteiros, na ordem das dezenas por dia, com que a população israelita é fustigada, causando a destruição de casas e de culturas, matando pessoas e mantendo populações inteiras, há já sete anos, sem interrupção, em trauma de pavor, com receio de andar nas ruas, de mandar os filhos para as escolas, de conduzir uma vida normal dentro das suas casas. Entendamo-nos.

O senhor Saramago não menciona, certamente por esquecimento, que não por ignorância, que a Faixa de Gaza -ou talvez lhe deva chamar o estado do Hamas - não é uma área ocupada. Foi, sim, uma área ocupada, por razões que o senhor Saramago, certamente por suas muitas ocupações, talvez ignore. Mas só continuou a se-lo, por mais alguns anos, porque, quando Israel negociou um acordo de paz com o Egipto, o primeiro-ministro israelita, Menahem Begin, propôs ao presidente egípcio Anwar Sadat, entregar-lhe Gaza. Sadat não só declinou a proposta, como ameaçou não assinar o acordo com essa condição, fossem quais fossem as suas razões. Israel viu-se forçado a manter a ocupação e a assumir a administração e o sustento da população do que era então uma parte da Autonomia Palestiniana. Até que, no âmbito das negociações entre israelitas e palestinianos para um almejado acordo de paz duradouro e profícuo para ambas as partes,. Israel decidiu unilateralmente desalojar (à força) todos os agricultores judeus que viviam dentro da Faixa, e retirar todas as suas forças militares, até ao último soldado. Ler aqui.

Unilateralmente,porque o governo da Autoridade Palestiniana não quis também assumir essa responsabilidade. Israel continuou, além de administrar e de provêr os serviços essenciais, a abastecer, de sua conta, electricidade, combustíveis, produtos alimentícios, medicamentos, etc. à Faixa de Gaza. Só que então os camiões israelitas deixaram de levar os produtos ao seu destino final, porque não estavam autorizados a atravessar a fronteira. Chegados ali faziam (e continuam a fazer) o transbordo para veículos palestinianos. Os canais continuaram abertos para que habitantes da Faixa, tal como os dos restantes territórios da Autoridade Palestiniana, recebessem tratamento nos hospitais de Israel, em todos os casos em que um tratamento específico não estivesse disponível. Foi essa a grande oportunidade para o Hamas, à revelia das autoridades palestinianas de Ramallah, com a participação das restantes milícias fundamentalistas activas em Gaza, e com o apoio financeiro e logístico de outros países e organizações terroristas árabes, de cujas pressões os governos das nações árabes se procuram com pouco êxito defender, bombardear diariamente as povoações israelitas vizinhas da sua fronteira, além de porfiar em atentados terroristas.

Vem aqui a altura de completar a citação da frase do ilustre escritor, interrompida acima: «...esses especialistas em crueldade, esses doutorados em desprezo que olham o mundo do alto da insolência que é a base da sua educação.». Interrompi esta frase na citação acima, porque não consegui compreender: A quem se refere o autor? - pergunto eu. À cultura das minorias, que, a passos largos, avançam para o domínio da Europa? Ao desprezo com que olham o mundo do alto da sua insolência? À base da sua educação?

Como é? Bombardear populações pacatas do lado de lá das suas fronteiras, mas apelar para a humanidade do governo israelita, para que não feche essas fronteiras e não interrompa os abastecimentos, a electricidade, os medicamentos?

Colocar os lança-mísseis no seio das suas populações civis, junto a escolas e hospitais, e apelar para a caridade para que essas populações não sejam atingidas por possíveis retaliações?
Lucidez têm os dirigentes do Hamas, que pediram tréguas de seis meses, para se abastecerem e aumentarem o seu arsenal bélico, através dos túneis subterrâneos, que as autoridades egípcias persistem em não localizar.. E durante esses seis meses continuaram ou permitiram a continuação, embora reduzida, dos seus bombardeamentos. Terminadas as tréguas, recusaram-se a prolongá-las, vangloriando-se publicamente de que agora já dispunham de mísseis capazes de chegar até Beer-Sheva. No dia de Natal, em plena chuva de foguetes e morteiros sobre as populações civis israelitas, o Hamas pediu uma nova trégua, de um dia apenas, para os israelitas reabrirem as passagens da fronteira, para abastecimento "humanitário". E em quanto este decorria, voltaram os "Kassam" e os morteiros!
Tem razão o senhor Saramago: o ridículo não mata os políticos... nem os escritores. Quanto aos soldados, coitados, merecem mais consideração. Eles só podem fazer o que lhes mandam fazer.
São realmente ridículos os políticos de Israel – dou razão nesse ponto a José Saramago - empenhados como estão em ridículas e comezinhas discussões políticas entre si, em vez de aprenderem de vez as lições tão evidentes dos dirigentes do Hamas e seus aliados. Se já lhes tivessem seguido o exemplo, seria realmente falta de humanidade para com uma população inocente, que não sabe ou não pode defender-se do seu verdadeiro inimigo – o Hamas. Mas as crianças de Sderot não são menos inocentes. A uns e a outros, o escrito de José Saramago prestou um mau serviço. Talvez pior ainda para as crianças de Gaza. Elas deverão esperar que ainda um dia o senhor Saramago tenha Lucidez para distinguir o que é o verdadeiro sentimento humanitário, não o confundindo mais com as ideias políticas em que se apoia...

Porque, infelizmente, a conclusão que se colhe do que Saramago escreveu, é, na minha inculta opinião, que bastaria o governo israelita proceder exactamente como o Hamas, e os bombardeamentos contra Sderot, Ashkelon e os kibutsim da área já teriam terminado há muito. As populações ter-se-iam recuperado, pouco a pouco, dos seus traumas, os pais poderiam deixar as crianças ir livremente às escolas, as pessoas não teriam receio de andar nas ruas. Uns e outros talvez encontrassem tempo e disposição para lerem as muitas traduções em hebraico de livros de José Saramago, que por aqui se vendem.

Inácio Steinhardt
Judeu, israelita e português.

Em tempo - UM AVISO AOS LEITORES - Atendendo a que vivemos numa zona em que "chega a passar um quarto de hora sem acontecer nada", este apontamento poderá estar já desactualizado, quando for lido.

COMUNICADO DE MERETZ

Inusual anuncio, pola súa contundencia, do partido da esquerda israelí MERETZ facendo un chamado a atacar a Hamás. Meretz emitiu un duro comunicado chamando a unha acción militar en contra do grupo extremista islámico Hamás, para deter os ataques con foguetes e proxectís de morteiros, desde a Franxa de Gaza, contra o sur do país. "Chegou o momento de actuar sen compromiso e sen contemplar as consideracións políticas para protexer aos residentes de Sderot e das comunidades lindantes coa Franxa de de Gaza", sinalou o partido socialista Meretz.

Meretz, que sempre prioriza a negociación e o diálogo cos grupos palestinos, mesmo con Hamás, manifestou que a actual escalada de ataques con foguetes contra civis israelís non deixou outra opción que actuar en dúas frontes ao mesmo tempo: "golpear a Hamás en forma selectiva e traballar para un novo cesamento do fogo". A declaración de MERETZ prodúcese mentres Defensa está a preparar unha acción militar contra obxectivos de Hamás en Gaza, logo de que o grupo islámico lanzara máis de 100 foguetes contra o Néguev occidental. O Ministro de Defensa e presidente do Partido Laborista, Ehud Barak, advertiu que o Tzáhal responderá aos ataques contra os seus cidadáns. "Este non é o momento para falar, pero non podemos aceptar a situación que se creou. A única cousa que podo dicir é que toda aquel que ataca aos cidadáns de Israel e a soldados das Forzas de Defensa de Israel pagará un prezo", asegurou Barak. O candidato Laborista ameazou aos terroristas da Franxa de Gaza cunha resposta similar á Guerra do Líbano, de 2006, se non cesan os ataques indiscriminados contra obxectivos civis.

AL ESCRITOR SARAMAGO

Al escritor Saramago.
De mi consideración:

Al leer el artículo Gaza by José Saramago en su blog Cuaderno de Saramago me vino inmediatamente a la memoria este párrafo que transcribo de la Antología de Bertrand Russell: “ Cambridge fue importante en mi vida por el hecho de que me proporcionó amigos y experiencia en la discusión intelectual, pero no lo fue en cuanto a la efectiva instrucción académica. La mayor parte de lo que aprendí en el terreno de la filosofía ha venido a parecerme erróneo y dediqué muchos años subsiguientes a desasimilar gradualmente los hábitos de pensamiento que había adquirido allí. El único hábito de pensamiento de auténtico valor que adquirí allí fue el de la honestidad intelectual. Esta virtud existía, ciertamente, no sólo entre mis amigos, sino también entre mis profesores.”

En el caso de Saramago se puede decir la frase de El Quijote: “Lo que natura non da, Salamanca non presta”. Hoy por hoy, aunque hay otros, es el intelectual más representativo de la deshonestidad intelectual. Es un artículo panfletario, propio de la llamada agitación y propaganda stalinista. Recurre a unos eslóganes muy útiles para el izquierdismo irracional, alimentando la ignorancia. No aporta ni ideas ni conceptos, sólo fórmulas en blanco y negro. Oculta información, deforma la realidad. Es terriblemente obsesivo.

Israel se retiró voluntariamente de Gaza en el año 2005 olvidándose de ese “territorio en disputa”. Los palestinos en lugar de comenzar a construir su estado ¿no es lo que quieren?, destruyeron todas las infraestructuras económicas dejadas por los israelíes, llámense invernaderos, y las viviendas. Pulverizaron todo, empezando por las sinagogas ¿se podría decir algo sobre la libertad y el respeto religioso de los islamistas?. Posteriormente empezaron a utilizar ese territorio como lanzadera de proyectiles al Estado de Israel. Y finalmente, en junio de 2007, los palestinos de Hamas dieron un golpe de Estado, así como suena, contra el gobierno de los palestinos de Al-Fatah, fundando en Gaza un mini Estado policial-religioso, como en Sudamérica en los años 70, pero éste de corte islamista. Y Ud ni una palabra al respecto. Tan solo derramando odio obsesivo hacia Israel, usando como pretexto la causa palestina. Ud no defiende a los palestinos, no apoya la creación de un Estado Palestino, Ud al igual que los islamistas violentos apoya la destrucción del Estado de Israel. ¡Es más fácil destruir que construir¡

Es así la realidad: Hamás contra Al Fatah. Palestinos contra palestinos. Pero los “idiotas útiles” –frase acuñada por el general Perón en 1974- del izquierdismo irracional pro-islamistas violentos, tienen sólo palabras de odio contra Israel, responsabilizándole de esa situación.. ¡Es demencial¡. ¡Lo suyo no es político, es psiquiátrico¡

“¿Existe un precedente de que un Estado sea considerado responsable de las condiciones y el nivel de vida de un territorio gobernado por un grupo que ha jurado luchar por la destrucción de ese mismo estado?¿Existe algún precedente para que se pretenda de un estado que mejore la situación en un territorio hostil, ubicado al lado de sus fronteras, y gobernado por un grupo cuya prioridad son sus stocks de armas y explosivos, formar militantes y terroristas, y el uso de su territorio como plataforma para lanzar miles y miles de ataques con morteros y cohetes contra el anteriormente mencionado estado vecino? "Preocupados" pola dignidade en Gaza de Petra Marquardt-Bigman - JPost BlogCentral.

Su stalinismo Sr Saramago hace daño a Israel pero aunque le cueste entenderlo y posiblemente no lo entenderá nunca, más daño hace a la propia “causa palestina” que Ud .pretende defender. Desde que Hamás ha tomado el poder en Gaza por la fuerza, la causa palestina está dividida. Su apoyo a un proyecto político de corte teocrático, sí teocrático, como es el del fundamentalismo islámico violento de Hamás, es comprensible desde su óptica antidemocrática, anticapitalista y antisemita. La triple A, como en la Argentina de los 70. Con un añadido muy grave: la fascinación por la violencia política, característica importante del izquierdismo irracional. ¡Es más fácil destruir que construir¡

Ud. es la antítesis de B. Russell. Le ha faltado desasimilarse del lastre stalinista. Sigue con los dictámenes de hace 30 años. ¡Sr. Saramago, la URSS ha desaparecido¡ ¡El faro luminoso del socialismo stalinista se ha apagado¡ ¡Asuma que es Ud, políticamente, un fracasado¡

Lo esquizofrénico de su caso es que Ud vive del capitalismo y en el capitalismo. ¡Es de mala educación escupir de la mano que le da de comer¡

Aunque esperar educación de su parte es como pedirle peras al olmo. Su último párrafo sobre el Dios de los judíos es propio de un provocador de la KGB. Forma parte de su stalinismo.

Para concluir, en el artículo “Notas sobre el nacionalismo” de George Orwell , hay un comentario que hace el autor del escritor G.K. Chesterton que viene como anillo al dedo para aplicárselo a Ud. Dice así: “Chesterton fue un escritor de considerable talento que eligió suprimir tanto su sensibilidad como su honestidad intelectual por la causa de la propaganda católica romana”. Me atrevo a suscribir lo mismo para Saramago, “un escritor de considerable talento que elige suprimir tanto su sensibilidad como su honestidad intelectual por la causa de la propaganda islamista violenta”

Atte.
Carlos Galansky Koper
Licenciado en Veterinaria
Doctor en Ciencias del Mar
Ex militante del PRT-ERP de Argentina de los años 70.
Ex preso político de la dictadura policial-militar-religiosa de Argentina de los años 70.

Socio de la Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI
Judío.

TESTEMUÑA DE MAUTHAUSEN

Pablo Escribano, republicano español que estivo preso no Campo de Exterminio de Mauthausen

XERUSALÉN, XERUSALÉN

MERETZ INCORPÓRASE AO NOVO MOVEMENTO DA ESQUERDA ISRAELÍ

Após varias semanas de negociacións, o Consello Nacional de Meretz aprobou o luns á noite unha alianza con Hatnua Hjadasha (Novo Movemento, en hebreo). A candidatura conxunta está encabezada polos dirixentes de Meretz, Haim Orón e Ilán Gillón. O ex xornalista Nitzan Horowitz ocupará o terceiro lugar. Entre os líderes máis importantes tamén se atopan Zahava Galón, Mossy Raz, Avshalom Vilan, Talia Sasson, Tsvia Greenfeld, Tzali Reshef (fundador de Hatnua Hahadasha), Issawi Frige, Michal Rosin, Ibtisam Mar'ana, Uri Zaki, Adv Gaby Lasky e Roy Peled. A incorporación á coalición foi aprobada por ampla maioría dos membros do Consello, reunido en Xerusalén. Oron dixo que o establecemento dun bloque de esquerdas "axudará a encher o baleiro actual". "Non hai ninguén máis que poida facerse cargo desta tarefa. Meretz está a abrirse cada vez máis a novos sectores e quere deixarlle iso en claro ao electorado israelí". Orón agregou que cre que as enquisas que auguran máis escanos na Knésset para Meretz mostra un cambio de actitude. "Asumo toda a responsabilidade por esta iniciativa se non chegase a funcionar, pero estou convencido de que si o fará". Horowitz, cuxa posición preferente na candidatura conxunta asegúralle un primeiro período no Parlamento israelí, dixo que agarda que a coalición achegue "unha mellor visión do futuro". "Necesitamos ser un referente para calquera que se preocupe polo medio ambiente. Unha contorna saudábel é inseparábel dunha boa calidade de vida", agregou. Un dos arquitectos do Novo Movemento da esquerda israelí é Rany Trainin.

"ANEXO Á LEGACIÓN ESPAÑOLA"

Por Pilar Rahola

www.pilarrahola.org

Para os franquistas, resultou unha pataca quente, capaz de crear un serio problema "cos amigos alemáns" na Segunda Guerra Mundial, e por iso nunca responderon á solicitude que cursou para dar protección aos xudeus húngaros. Para os antifranquistas, Sanz Briz resultaba ser un "franquista bo", e iso rompía demasiados esquemas na lectura maniquea da historia. E así, caladamente, este mozo diplomático arriscou a súa vida na Hungría asediada, á que se trasladou o propio Adolf Eichmann para supervisar o exterminio completo da comunidade xudía húngara, unhas 750.000 persoas. O de Antena 3, presentado maxistralmente por Gonzo o mércores pasado, é a primeira reportaxe seria que tratou a súa figura. Ningunha película asinada por algún dos grandes, ningunha rúa ao seu nome (como pide xustamente Jaime Vándor, un dos seus salvados), ningunha cita nos libros de historia escolares, ningún recordo na memoria colectiva española... Só a persistente insistencia duns poucos, a loita de fundacións como a Wallenger -erixidas en memoria doutro gran salvador, o sueco Raoul Wallenger-, o libro que hai anos dedicoulle Diego Carcedo e o título de Xusto entre as Nacións, entregado polo Goberno israelí en 1991. Tamén o selo que Correos lle dedicou en 1998, converténdoo no primeiro diplomático que aparecía nun selo. Pouco máis.

Durante décadas este home enrolado nas tropas franquistas, encargado de negocios no Cairo na súa primeira misión e finalmente destinado a Budapest en 1942, practicamente non existiu. E, con todo, Ángel Sanz Briz salvou máis vidas que o propio Oskar Schindler. Pero foi incómodo para todos, e de aí a orfandade de cómplices e a consecuente desmemoria. Para os franquistas, resultou unha pataca quente, capaz de crear un serio problema con "os amigos alemáns" na Segunda Guerra Mundial, e por iso nunca responderon á solicitude que cursou para dar protección aos xudeus húngaros. Para os antifranquistas, Sanz Briz resultaba ser un "franquista bo", e iso rompía demasiados esquemas na lectura maniquea da historia. E así, caladamente, este mozo diplomático arriscou a súa vida na Hungría asediada, á que se trasladou o propio Adolf Eichmann para supervisar o exterminio completo da comunidade xudía húngara, unhas 750.000 persoas. Utilizando a rede de salvación que creara outro mozo diplomático, Raoul Wallenger -que se calcula que chegou a salvar a preto de 100.000 xudeus- e aproveitando todo tipo de subterfugios diplomáticos, entre eles unha vella lei para xudeus sefardíes de Primo de Rivera de 1924, derrogada en 1931, Sanz Briz converteu os 200 salvocondutos (os tráxicos Schutzbriefe) para sefardíes que posuía en máis de 5.200 xudeus salvados. Él mesmo explicábao nestes termos: "Conseguín que o Goberno húngaro autorizase a protección por parte de España de 200 xudeus sefardíes. Despois as 200 unidades que me concederon convertinas en 200 familias; e as 200 familias multiplicáronse indefinidamente, co simple procedemento de non expedir salvoconduto algún a favor dos xudeus que leva un número superior ao 200". Mentres se tramitaban os salvocondutos, instalou aos xudeus en once casas de acollida, onde ofrecía comida e atención médica, e as blindou da voracidade nazi cun cartel que rezaba "Anexo á legación española". Nunha desas casas, a do parque Szent István, estiveron máis de 500 xudeus húngaros, entre eles o poeta Jaime Vándor, que nacera en Viena catro semanas despois de que Hitler chegase ao poder e cuxa familia fuxira a Hungría. Cando o Goberno español o cambiou de destino, a súa labor seguiuna Giorgio Perlasca, un veterano da guerra civil española (membro das Corpo Truppe Volontari), cidadán español honorario, que falsificou documentos para facerse pasar por cónsul español e manter a salvo aos xudeus de Sanz Briz. Así o fixo ate que as tropas soviéticas entraron en Budapest. Giorgio Perlasca ten máis de 100 rúas en Italia dedicadas ao seu nome, a pesar do seu pasado fascista, do que renegou. Ángel Sanz Briz só ten unha pequena placa na rúa Velázquez, onde viviu, e un busto na súa Zaragoza natal. O seu pasado franquista pesa tanto como para negarlle a memoria da súa heroicidade? Probablemente porque este país maniqueo de bos e malos soporta mal a complexidade dunha realidade que nunca é en branco e negro. E é que se vive mellor sen romper os prexuízos.

La Vanguardia . 23/12/2008

"PREOCUPADOS" POLA DIGNIDADE EN GAZA

Por Petra Marquardt-Bigman

Jpost BlogCentral

Existe un precedente de que un Estado sexa considerado responsábel das condicións e o nivel de vida dun territorio gobernado por un grupo que xurou loitar pola destrución dese mesmo estado?

Existe algún precedente para que se pretenda dun estado que mellore a situación nun territorio hostil, situado á beira das súas fronteiras, e gobernado por un grupo cuxa prioridade son os seus stocks de armas e explosivos, formar militantes e terroristas, e o uso do seu territorio como plataforma para lanzar miles e miles de ataques con morteiros e foguetes contra o anteriormente mencionado estado veciño?

Durante o ano que está a piques de terminar houbo supostamente un cesamento do fogo de seis meses entre Israel e Gaza, e, por suposto, "só" houbo preto de 2.500 foguetes, mísiles e morteiros disparados desde Gaza contra Israel en 2008.

Hamas declarou o final da falsa tregua, e un portavoz do grupo expresou a súa confianza en que esta decisión tería un "enorme apoio popular". De feito, os militantes en Gaza informaron que "ardían en desexos de loitar". Con todo, ademais dos ataques incesantes que sofre por medio de foguetes, mísiles e morteiros, Israel tamén recibe unha chea de consellos que a miúdo inclúen a esixencia de que Israel debe permitir que Gaza volva respirar, a conectarse co mundo, a vivir aínda máis da subvención internacional, para así recuperar a súa "dignidade". Pero atopar "a dignidade" nesa lista de supostas responsabilidades de Israel respecto de Gaza talvez sexa algo sorprendente, pero en cambio, claramente, é algo que sempre se menciona con frecuencia: polo Organismo de Socorro das Nacións Unidas para Gaza que denunciou a "profunda crise de dignidade humana" que sofre esa área, e polos intrépidos que envían a Gaza unha especie de cruceiros marítimos para "crebar o bloqueo", e que contemplaron a necesidade de renomear a un dos seus buques como "dignidade". Lamentablemente, as persoas a quen lles gusta tanto protestar polo "bloqueo" ou "asedio" de Gaza, e que culpan a Israel das penurias alí existentes - entre a que figura agora, ao parecer, a falta de dignidade - tenden a ignorar o feito de que, primeiramente e ante todo, Hamas é o verdadeiro responsábel da situación en que se atopa Gaza: foi Hamas quen tomou violentamente o poder en Gaza, a que conduciu a unha suspensión dos acordos multilaterais que establecían as normas de funcionamento do paso de Rafah entre Gaza e Exipto - un acordo que Saeb Erekat, o negociador en xefe palestino con Israel, saudou coas palabras: "Esta é a primeira vez na historia na que xestionaremos un paso internacional nós mesmos, e é a primeira vez que Israel non ten un veto sobre a nosa capacidade para facelo" -. Claro que, tal como resultou finalmente, Hamas si tiña dereito ao veto. Hamas exerceu tranquilamente ese dereito de veto nas conversacións sobre unha posible reapertura do paso de Rafah, cando insistiu na súa esixencia de que o acordo sería modificado para dar cabida ás súas preferencias. De feito, trátase sempre do mesmo xogo: Hamas espera que o mundo baile coa súa música, e despois Hamás non se move, independentemente das consecuencias que teña para as persoas ás que goberna, e que algúns no mundo consideran que sería unha boa idea facelas cumprir. Para estar seguros, cando se trata do peche dos pasos fronteirizos, particularmente o de Rafah entre Exipto e Gaza, é obvio que ese peche non dana a Hamas de ningún xeito, senón todo o contrario: (a) en primeiro lugar, xa que "a resistencia", e non importa aquí cuán contraproducente poida ser, é enormemente popular en todo o mundo árabe, e a negativa de Hamas de comportarse como un partido político responsable que respecta os acordos é contemplada por moitos como algo admirable e heroico. (b) en segundo lugar, Hamas recibe os beneficios desa economía literalmente "subterranea", e que prospera grazas á gran cantidade de túneles que foron escavados baixo a fronteira con Exipto para o contrabando de bens de consumo, e incluso de luxo e, por suposto, todo o que Hamas necesita para permanecer no poder e acumular e perfeccionar as súas forzas. Faise evidente que se trata dunha situación de dobre ganancia para Hamas: (a) se os pasos están pechados, o grupo benefíciase do contrabando clandestino e, ademais, das decenas de "public relations" que lamentan desde todos os lugares o "asedio" de Gaza e o terrible "castigo colectivo" que inflixe a cruel e inhumana "entidade sionista". (b) pola contra, se os pasos se abren a pesar dos ataques con foguetes e morteiros, e no que concierne ao de Rafah nas condicións impostas por Hamas, o grupo apúntase unha grande vitoria política ao demostrar que a intransixencia, a violencia e a vontade de ignorar o benestar da poboación de Gaza (na procura dos propios obxectivos de Hamas) serán recompensados. Calquera que pida a Israel que permita a "Gaza respirar, volver conectarse co mundo, vivir da subvención internacional, e recuperar a súa dignidade" apunta na dirección equivocada, xa que non é Israel, senón Hamas, quen realmente estrangula a Franxa de Gaza, a illa, faina depender das esmolas internacionais e alenta un comportamento que suxire que "a dignidade" non é algo moi valorado en Gaza: "a dignidade" non é certamente unha preocupación para un grupo que celebrando o seu XXI aniversario cunha manifestación, entretén aos participantes burlándose dun refén, ridiculizando aos seus pais, familiares, amigos e a todo aquel que se preocupa por el. E non, non se trata só de que Hamas sexa tan indigna como para pensar que burlarse dun solitario refén resultaría divertido para a xente de Gaza: na "asediada" Gaza, miles de persoas teñen o suficiente diñeiro como para permitirse caros móbiles e descargarse por uns poucos shekels, e con evidente pracer, o último vídeo clip que se burla de devandito refén, Gilad Shalit, e por suposto, moito máis xénero do mesmo tipo desa "divertida dignidade" que resulta accesible gratuitamente on-line. Que se supón que podería facer Israel para axudar a esas persoas que gozan deste tipo de "bromas e diversións" para que consigan recuperar a súa "dignidade"?

Tirado de Safed-Tzfat

HONDA (?): CON DOUS COLLÓNS!

Por Miguel Boó

Anda rulando por internet un suposto spot de Honda –se non é vero, é ben trovato– que só podo reputalo de valente e valoroso. Dura 36 segundos (http://www.youtube.com/watch?v=QDSdWqQocMo), está en inglés, e reproduce un mitin do incendiario Hassan Nasrralah, visionario líder do Partido de Dios (Hezbollah) que, berrando como o animaliño que é, dilles textualmente aos centos de miles de borregos que ten como público: “Israel é o noso inimigo. É unha entidade ilegal e agresiva que non ten futuro entre nós”. Iracundo, ameazador e moi pagado do seu Alá, atrona cun “¡Morte a Israel!” que repiten os milleiros de amantes da Alianza das Civilizacións que militan nas ringleiras deste líder terrorista. O spot, que o que pretende é vender un modelo de automóbil eléctrico e a gasóleo, remata cos eslóganes “Menos combustible. Menos diñeiro para terrorismo. Cámbia a un carro híbrido”. A primeira mensaxe é un recado para que iste flamíxero incitador ao xenocidio deixe de botar leña ao lume. A segunda, que co seu coche gastaremos menos carburante. A terceira, que o terrorismo yihadista –o de Nasrralah entre outros– fornécese a base de petrodólares. E a cuarta, a modo de corolario, que si deixamos de depender do cru, cortaremos a vía de financiamento destes coitadiños pacifistas. Un spot algo iluso, pero xenial. E eu, que queren que lles diga, estou tan dacordo con Honda como cos ameazados Salman Rushdie e Flemming Rose, redactor xefe do periódico danés Jyllands-Posten, o das viñetas de Mahoma.
Publicado en Xornal.com - 21.12.08

O AUSCHWITZ DE SARAMAGO

Por Abraham B.Yehoshua

O artigo non é novo, mais paga a pena lelo de novo. Porque pase o que pase, as acusacións non mudan, e sempre unha vez tras outras as acusacións non deixan de ser as mesmas.

O escritor José Saramago chegou cunha delegación importante de escritores, entre eles, o xenial escritor italiano Vicenzo Consolo, nun acto de solidariedade co pobo palestino. E quero deixar claro que era en solidariedade co pobo palestino e non coa misión de buscar a paz na rexión, xa que, se alguén desexa contribuír en algo a acougar os ánimos e reducir o odio entre israelís e palestinos, debe reunirse non só coa cúpula do Goberno palestino senón tamén coa cúpula do Goberno israelí. Ademais, se alguén se atopa cos intelectuais palestinos, debe facer o mesmo cos intelectuais israelís. E iso é algo que non fixo a citada delegación de escritores. De antemán, os israelís foron rexeitados e a delegación falou só cos palestinos, dado que Arafat é coñecido como un destacado home de paz, polo que estes escritores viñeron apoiar as súas pacíficas intencións. Esta delegación está en todo o seu dereito de vir apoiar e a animar ao pobo palestino, que agora está nunha situación difícil, sufrindo cada día un vórtice de tolemia que o leva a consagrar o terror suicida e indiscriminado que actúa salvaxemente nas rúas de Israel.

Hai uns días intelectuais palestinos, entre eles homes totalmente independentes da Autoridade Nacional Palestina como Edward Said e Mahmud Darwish, publicaron unha carta aberta dirixida aos intelectuais israelís, na que se queixaban do sufrimento que se lle está causando ultimamente ao seu pobo, pero tamén volveron afirmar o seu compromiso co acordo de Oslo e a creación dun Estado palestino veciño do Estado de Israel. Enseguida reunímonos un grupo grande e importante de intelectuais, tanto escritores como artistas, e contestamos cunha carta máis moderada que a dos palestinos. Nela falabamos de paz e esperanza e pediamos unha volta ás negociacións; tamén volviamos expresar o dereito dos palestinos a establecer o seu propio Estado coas fronteiras de antes de 1967, segundo se dicía no manifesto dos intelectuais palestinos. Cando moitos en Israel criticáronnos polo ton moderado, segundo eles, do noso manifesto, ao non recordar a onda de violencia palestina en plenas negociacións de paz durante o goberno de Barak, e non mencionar o terrorismo palestino que seguiu por mor das propostas de paz de Barak e o firme rexeitamento a respectar un cesamento do fogo, tiven que repetir en radio e en televisión que non é agora o momento de pedir contas senón de ofrecer esperanza (a nós mesmos e aos palestinos) ante a onda de terríbel desesperación que nos envolve.

O que actualmente necesitan ambos pobos non é pedirse contas polo pasado nin lanzarse proclamas morais senón chamar á esperanza, á inxenua esperanza de que chegará o día en que estes dous pobos aferrados o un ao outro coma se fosen dous siameses que se desangran poderán vivir en paz como veciños. Pero Saramago, a través do seu discurso provocador (que reafirmou unha e mil veces e que de ningunha das maneiras estaba disposto a rectificar) onde comparaba Ramallah con Auschwitz e aos israelís cos nazis, ¿Seica ofreceu con iso unha faísca de esperanza ao pobo palestino ou máis ben provocou unha maior desesperación e tolemia? Pois se os israelís cuxa sangre se derrama son feros soldados nazis e os asentamentos son a infraestrutura coa que se constrúen as cámaras de gas, a única esperanza que queda aos palestinos é lanzarse a unha guerra de exterminio total onde non só serán exterminados os israelís senón sobre todo e en primeiro lugar eles mesmos. ¿Que esperanza ofrece Saramago aos seus anfitrións se non a de continuar cometendo atentados suicidas e provocar máis cercos, postos de control, pobreza e morte? Saramago non é un mozo inexperto. é un escritor europeo de grande prestixio, con ampla experiencia á hora de manifestarse en público. Un home que durante a súa longa vida puido aprender que foi realmente o Holocausto e cal foi o verdadeiro significado do nazismo.

E aínda que os escritores e intelectuais adoitan esaxerar coas súas metáforas -é algo que eu sei por min mesmo-, o feito é que un home como el se empecine en reafirmarse nun discurso radical e absurdo, e non o fai en Serbia ou en Bosnia, en Ruanda ou en Chechenia, senón en Israel, diante de sobreviventes dos campos de exterminio nazis que, de súpeto, son acusados de ser eles mesmos uns nazis. Iso reflicte un síntoma que non responde xa á cegueira intencionada de quen di tal discurso, senón a un fenómeno moito máis estendido. E talvez, paradoxalmente, teñamos que agradecerlle as súas palabras, pois quizais servirán como sinal de alarma fronte ao novo e duro ton que utilizan os medios de comunicación e outros en Europa cando analizan a política de Israel en Oriente Medio. Na miña opinión, ese ton tan duro que en ocasións se utiliza en Europa e no que resoa certo antisemitismo é debido a tres razóns principais:

1. O reproche que os xudeus fan aos países de Europa a causa do Holocausto da Segunda Guerra Mundial tanto polos seus actos, pola súa cooperación ou por unha neutralidade infame (culpa que os xudeus e outros se esforzaron en manter e destacar desde o fin da guerra), fai que moitos europeos traten de aliviar esa culpa arroxando outro reproche do mesmo tipo. Se os xudeus son "ás veces tamén nazis", resulta máis fácil soportar o sentimento de culpa polo Holocausto. E para proclamar unha afirmación tan demagóxica coma a de Saramago, non parece importante que nunca ao longo de todo o conflito en Oriente Medio se producira nin sequera un feito comparábel coa política nazi, e iso é aplicábel tanto aos xudeus como aos palestinos.

2. A necesidade de radicalizar a súa postura crítica e xulgar aos xudeus cuns férreos criterios débese a que moitas veces os europeos proxectan en Israel o seu propio sentimento de culpa pola súa política colonial no pasado. É dicir, para eles Israel é unha variación peculiar do colonialismo. Os xudeus son unha especie de europeos que aterraron no Terceiro Mundo e que seguen cometendo as mesmas barbaridades que fixeron no seu momento os europeos. Pero, por suposto, iso é insustentable e inexacto. A guerra entre israelís e palestinos parécese máis ás guerras que durante séculos mantiveron moitos pobos en Europa e en Asia por ter un territorio propio. É unha guerra entre veciños, máis parecida á que houbo en Chipre, en Irlanda do Norte ou ás de Irán e Iraq contra a independencia dos kurdos. Os israelís non son europeos aínda que o parezan. A maioría naceu en países de Oriente Medio e grande parte dos seus antepasados chegaron do Terceiro Mundo, de Asia e de África. O asunto é moito máis complexo como para xulgar así, sen máis, segundo os criterios colonialistas tradicionais.

3. A terceira razón da crítica radical cara a Israel quizais derive da segunda. Moitos europeos teñen a sensación de que, en realidade, os xudeus non merecen ter o seu propio Estado. eles non son propiamente un pobo e o feito de que moitos xudeus vivan fóra de Israel demostra que talvez non era para nada necesario que se establecese un Estado xudeu. Ademais, existe a sensación de que só a causa do Holocausto se actuou con clemencia cara a eles e se lexitimou a súa volta a Palestina para implantar o seu propio Estado. Por tanto, se Israel non é un Estado que xurda de forma "natural" senón por "clemencia", é normal que o seu comportamento deba ser xulgado cuns criterios moito máis severos que os que se aplican a outros estados, especialmente aos do Terceiro Mundo.

De ningún modo, os israelís deben servirse da visión deformada dos europeos e da súa subxectiva crítica radical, como a de Saramago, para non recoñecer as críticas xustas que se lle fan. Pero se os europeos desexan ser eficaces e obxectivos nas súas críticas, para poder ser un elemento activo e útil na imposición dunha paz xusta en Oriente Medio, deben de coidarse moito de empregar un ton tan perverso como o de Saramago, xa que iso non só irrita -e con todo dereito- aos israelís, senón que, ademais, serve como unha xustificación máis para o kamikaze que entra nun hotel para matar, mentres celebran unha festa, a anciáns, mulleres e nenos, e entre eles a algúns sobreviventes do Holocausto. E entón os terroristas de Hamas e da Yihad exclaman: "Que pasa? Por que vos alarmades? Ao fin e ao cabo, o noso kamikaze matou a uns cantos porcos nazis. Lembrádevos do que dixo dos israelís ese escritor que é premio Nobel".

La Vanguardia, 12.05.2002

Abraham B.Yehoshua, escritor da esquerda israelí, un dos fundadores do movemento Paz Agora

TZIPI LIVNI BOY

Por Sal Emergui

"Oh oh oh Tzipi, es o que quería / todo o que esperaba dun líder político / non quero a Ehud (Barak), non me creo a Bibi (Netanyahu) / Tzipi se me deixas, serei o teu home, só tes que dicirme si!".

É o estribillo da canción en hebreo dun novo clip convertido xa en baza mediática e electoral de Tzipi Livni. A ministra israelí de Exteriores e líder do partido Kadima acolleu con entusiasmo ao seu anónimo simpatizante esperando que lle axude a gañar os comicios do 10 de febreiro. Os seus asesores pretenden que 'Livni Boy' teña o efecto que 'Obama Girl' supuxo para Barack Obama nas eleccións norteamericanas. Da sensual moza do candidato demócrata ao espigado mozo de Livni. É un chamado ao electorado novo e unha inxección de aire fresco para catapultala como a candidata do "cambio". A pesar de ser relativamente novo, 'Livni Boy' xa é o himno oficioso de Kadima. De feito, hai uns dias, o partido presentou a súa lista ao Parlamento e Livni foi recibida ao son desta canción. Todo empezou, como non, en Internet cando Kadima pediu vídeos e textos para axudar a Livni a gañar as eleccións. 'Livni Boy' converteuse enseguida no máis popular, arrastrando a moitos mozos que desde entón o ven en Youtube, Facebook ou Myspace. A oda política-amorosa a Livni pode mesmo provocar os celos do seu marido, Naftali Shpitzer. Filmado no sur de Tel Aviv, coas súas vellas rúas e o mar de fondo, o mozo confesa a súa cega admiración cara á ex axente do Mossad e candidata a ser primeira ministra. "Estou farto de xenerais que tentan atemorizarnos. Quéroche a tí, Tzipi, babe, e non son o único...", lle di.

A excepción quizais do seu marido e dous fillos, ningún israelí ten na súa habitación ou na ducha un póster de Livni que non ten o caché sexual da modelo local-internacional Bar Refaeli. Para o mozo do clip non hai comparación que valla: "Nin Golda (Meir), nin Condoleezza (Rice) nin Palin (Sarah) nin Michelle Obama, ninguén pode contigo mami"... Mentres move o seu delgado esqueleto, aclara: "Non quero que me deas un posto / non quero nada a cambio / só que aquí todo vaia ben e que sexas xefa de Goberno". Até aquí a parte "romántica". Profundando, con todo, un decátase de que o namorado seguidor é Niran Avishar, un estudante contratado por unha produtora local que viu potencial na versión israelí do 'Obama Girl'. E máis a través de Internet, nun país onde dous terzos dos seus habitantes navegan diariamente. "Pareceume unha boa idea para mobilizar aos máis novos. é unha canción que contaxia polo seu ritmo", di o autor do clip.

Livni pediu falar co responsable do agasallo mediático.

Os seus asesores (expertos en publicidade e comunicación) puxérona en contacto con Dvir Bar, director da produtora. Aludindo ao final do refrán onde o admirador lle esixe que diga "si", Livni empezou a súa conversa con Bar dicíndolle: "En primeiro lugar, si. En segundo lugar, a canción emocionoume moito". "O teu si, se que me emociona", contestoulle aquel que se comprometeu a axudala para conseguir o voto xuvenil. O músico Noi Alush explica que "a intención é renovar e espertar unha campaña electoral que é un pouco aburrida. Creo que o conseguiremos". 'Livni Boy' debe loitar cunhas sondaxes que dan unha vantaxe de catro puntos a Benjamin Netanyahu, o líder do Likud. O final do clip demostra a quen realmente vai destinado: "Ser novo non é ningún crime. Tzipi Livni, febreiro 09".