HAMASTÁN CUMPRE UN ANO

Por Samuel Hadas

La Vanguardia, 29/06/08

Un ano transcorreu desde que a organización fundamentalista islámica Hamas abatese ás forzas de seguridade da Autoridade Nacional Palestina identificadas con Fatah, o partido do presidente Mahmud Abas, nas sanguentas xornadas de xuño do 2007 en Gaza, facéndose co poder nesta parte de Palestina. Non transcorreran entón senón tres meses do acordo para o establecemento dun goberno de unidade nacional palestino axenciado por Arabia Saudita, co apoio da liga Arabe. Hamas, recordemos, derrotara a Fatah nas eleccións á ANP en xaneiro do 2006, ante o desconcerto de todos os actores na rexión. As esperanzas de que Gaza puidese transformarse na Singapur de Oriente Medio despois de que Israel evacuase este territorio, disipáronse como o fume: nesta parte do mundo a realidade resístese a transitar por carrís previstos e Gaza non tivo mellor sorte que Somalia. A situación neste territorio palestino é desde entón un inferno: as condicións de vida empeoraron notablemente e dúas de cada tres dos seus habitantes viven por baixo da liña de pobreza, mentres o paro asume proporcións catastróficas. A maioría dos seus habitantes depende da caridade de institucións internacionais. Gaza non é hoxe senón un gran problema humano. Desde xuño do 2007, centenares de militantes de Fatah poboan os cárceres de Gaza como resultado da persecución política. Mentres que o goberno da ANP paga os salarios dos seus 78.000 ex funcionarios en Gaza, Irán cobre os gastos de Hamas, mesmo os militares. Hamas logrou sobrevivir até agora ao cerco internacional co que Israel, co consentimento da ANP e coa axuda de Estados Unidos e a Unión Europea, busca proscribirlo internacionalmente e expulsalo do poder. O resultado: Hamas, unha organización cualificada terrorista por Estados Unidos e a Unión Europea e, por suposto, Israel, é hoxe máis popular que nunca entre os cercados palestinos de Gaza. Para estes, os responsables da súa calamitosa situación son os israelís e "os seus aliados norteamericanos" e non os fundamentalistas de Hamas, cuxa prédica nacionalista-relixiosa gana día a día máis adeptos. O empobrecimiento contribuíu á radicalización relixiosa. "Antes - explica un palestino-, viamos nas mesquitas maioritariamente a xente adulta, e hoxe vemos alí máis e máis novas". Mentres, un resignado compatriota seu explica que están afeitos á situación, dado que á fin e ao cabo "as condicións foron sempre malas e nada sucede se con Hamas son un pouco peores". O feito é que a un ano do seu golpe de man, Hamas logrou superar politicamente o bloqueo que arruinou a economía de Gaza e segue no poder. Hamas conmemora o primeiro aniversario de Hamastán con dous clamorosos éxitos políticos: as renovadas conversa coa ANP para a reconciliación nacional (até agora, o seu presidente, Mahmud Abas, rexeitaba categoricamente negociar con Hamas, esixindo o retorno ao statu quo anterior ao golpe) e, sobre todo, o acordo de "tregua" con Israel, que non é outra cousa que compromisos que Israel e Hamas asumen ante Exipto, que mediará o cesamento do fogo que poña fin á cotiá choiva de foguetes sobre as poboacións israelís e as consecuentes represalias. A tregua é extremadamente fráxil e calquera incidente menor podería rematala. Hamas necesitaba urxentemente un respiro que permita aliviar a penuria dos habitantes de Gaza mentres que para o Goberno israelí, presionado por unha opinión pública cada vez máis crítica pola situación das poboacións na fronteira con Gaza, era mester tranquilizar os caldeados ánimos políticos. Entre a incerteza e o pesimismo, israelís e palestinos dubidan que a calma poida manterse moito tempo. Problemas conflitivos como o cesamento do masivo contrabando de armas a Gaza por parte de Hamas, xentileza de Irán, ou a liberación do soldado israelí Gilad Shalit, a cambio de terroristas palestinos, poderían facer saltar polo aire a tregua. Exultantes líderes de Hamas presentan a tregua como unha "gran vitoria" sobre Israel e Estados Unidos, mentres que é rexeitada polos israelís que esixen unha operación militar que destrúa a infraestrutura de Hamas e poña fin ao seu réxime. Pero, sobre todo, porque ao aceptar a iniciativa exipcia, o Goberno israelí recoñece, de facto, a lexitimidade do réxime de Hamas en Gaza, o que podería conducir a algo que tenta evitar: o recoñecemento internacional desta organización radical, cuxos sectores máis duros seguen sen demostrar a mínima disposición a aceptar a existencia de Israel. Nas escolas, mesquitas e os medios de comunicación de Gaza, sobre todo na televisión de Hamas, predícase sen tregua a yihad, a guerra santa contra os xudeus. A carta fundamental de Hamas recórdanos que non hai outra solución para o problema palestino que a yihad. Por iso é polo que en Israel non son poucos os que consideran inevitable unha contenda en gran escala con Hamas, cuxo obxectivo prioritario segue sendo reforzar o seu "brazo armado", segundo o exitoso modelo de Hizbulah na súa guerra con Israel no 2006. A tregua proporciona a Hamas unha oportunidade de ouro para prepararse para a próxima volta.

ENTREVISTA CON EHUD OLMERT

Unha entrevista de Jana Beris

Safe Democracy Fundation

Que pensa Ehud Olmert sobre a súa situación persoal ante as acusacións de corrupción? Cal é a súa visión da política israelí? Haberá novas eleccións en setembro? Como percibe Israel o asunto nuclear iraniano? Que fará fronte á ameaza? Cal é a estratexia fronte aos palestinos en Gaza e Cisxordania? Avanzarán as negociacións con Siria? Cal é a intención de Bashar Al Assad? Volverán os soldados secuestrados a Israel?

(Desde Xerusalén)

O PRIMEIRO MINISTRO, EHUD OLMERT, recibiunos o pasado luns 23 de xuño pola mañá no seu despacho, no medio dunha axitada axenda case sen respiro, o cal non lle fai perder nin a firmeza nin o bo humor. De fondo, unha variedade de temas que debe tratar, tanto no plano persoal e político interno, como no rexional: as negociacións con Siria e o conflito cos palestinos, así como tamén a ameaza iraniana e os soldados israelís secuestrados en Gaza e Líbano, que non está claro se serán recuperados. Mentres fala parece a miúdo que se lle pechan os ollos de cansazo, pero non perde o fío nin por un instante. Aínda que é consciente de que a situación política na que se atopa pode conducir ao fin da súa carreira política, pon énfase na situación xeral de Israel.

Pregunta: Vostede enfronta numerosos problemas e desafíos diversos. Non se expón a miúdo para que tivo que meterse nisto de ser primeiro ministro?

Ehud Olmert: Ningún primeiro ministro ou presidente que eu coñezo -e non son poucos- ten unha vida fácil, ningún ten un traballo sinxelo. Nun país democrático, na era moderna, este é un cargo case imposible. Un vive nun constante bulebule de loitas, tanto políticas, como cos medios, que non están para dicir que cousas boas fai o primeiro ministro senón para venderse a si mesmos. Facelo chocando co goberno sempre é máis atractivo. Pero como primeiro ministro, un ten que lidar con problemas verdadeiros. Secuéstran a un soldado, hai unha familia cuxo fillo corre perigo, hai terrorismo, hai negociacións de paz, discrepancias auténticas sobre diferentes problemas, distintos partidos con variados intereses. E no medio de todo isto, hai unha persoa: o primeiro ministro. E el, sempre está só.

A INVESTIGACION POLICIAL

Pregunta: Pero cando dos seus problemas se trata, hai temas como as acusacións na súa contra teñen outra natureza?

Ehud Olmert: Non son diferentes do que pasou noutros gobernos. Recordemos que pasou durante todo o goberno de Ariel Sharon. Non os investigaron a el e aos seus fillos por sospeita de suborno? E a Ehud Barak? Desde dous meses despois de ser electo primeiro ministro e até cinco anos despois de terminar as súas funcións tamén houbo investigacións policiais por sospeitas na súa contra. E tamén con Benjamín Netaniahu, durante o seu goberno e despois.

Pregunta: Cre que as sospeitas na súa contra poden estar relacionadas ao feito que está a despregar unha intensa actividade no plano político rexional, negociando ao mesmo tempo cos palestinos, con Siria, chegando ao arranxo con Hamás sobre o cesamento do fogo? Quizais non se queira que vostede faga todo isto?

Ehud Olmert: Pode ser, pero non podería afirmalo. Só sei que hai un mes, na Canle 2 da televisión israelí, transmitiron unha conversa telefónica gravada dun detective privado cun avogado en Haifa e o detective dicíalle: Se atopas unha proba que poida incriminar a Ehud Olmert, págoche un millón de dólares.

Pregunta: Quen pode estar detrás de algo así? Algún partido político?

Ehud Olmert: Non sei, habería que preguntarlle á Canle 2...

Pregunta: Os críticos do primeiro ministro Sharon na dereita dicían que como estaba baixo investigación, levou adiante o plan da desconexión de Gaza. Dirán de vostede que leva adiante negociacións cos sirios que inclúe unha retirada do Golán pola mesma razón?

Ehud Olmert: é natural que os que se opoñen a un, digán cousas en contra. Pero recordemos que en novembro e decembro de 2003, eu xa dixen o mesmo que estou a dicir desde que resultei electo primeiro ministro. Ou sexa, que non son cousas que digo hoxe porque teño algún problema, senón que o dixen sempre, porque é no que creo. é verdade que antes pensaba diferente. Non o nego. Cambiei as miñas ideas. Tempo atrás sentíame moito máis identificado coa concepción de mundo da dereita tradicional en Israel, pero cheguei á conclusión de que ese enfoque é inaplicable, que é imposible, que hai achar outro camiño, de termo medio. E dígoo, pero non agora nos últimos tempos para defenderme supostamente das investigacións, senón hai xa moito tempo.

Pregunta: Aínda que vostede está convencido da súa inocencia non cre que os temas que tenta promover, as distintas negociacións, poidan verse afectadas se se resolve adiantar as eleccións? Está vostede a favor de adiantalas?

Ehud Olmert: Eu non estou a favor de adiantar as eleccións, pero se a maioría da Knesset (Parlamento) decide adiantalas, así será.

Pregunta: Non teme por iso? Non cre que será o fin da súa carreira política?

Ehud Olmert: Non o sei. A miña carreira política non é o máis importante. O importante é saber que é bo para Israel, non para a miña carreira. Poida que para o meu, a miña carreira sexa algo importante, pero iso non é o que debe importarlle ao Estado de Israel.

Pregunta: E que pasa coas internas en Kadima?

Ehud Olmert: Eu anunciei que quero un proceso de primarias en Kadima e poida que as haxa. Pero o que non está claro é que farei eu. Aínda non o decidín.

A AMEAZA IRANI

Pregunta: Un dos grandes desafíos cos que lida agora Israel é a ameaza de Irán. E hai poucos días houbo un adestramento da Forza Aérea que fóra interpretouse como unha mensaxe a Irán?

Ehud Olmert: Todo el que o viu comprendeu que había un adestramento. Non é que se tentara confundir a alguén.

Pregunta: Para que voaron 1500 quilómetros?

Ehud Olmert: Non me fixei a que distancia voaron

Pregunta: Cal era a mensaxe?

Ehud Olmert: Era parte do adestramento de rutina das Forzas de Defensa de Israel no marco dos seus preparativos regulares necesarios para estar listos fronte para calquera escenario posible.

Pregunta: Existe unha opción militar contra Irán?

Ehud Olmert: Creo que o central é que se comprenda que Israel non pode baixo ningún concepto aceptar que un país que chama á súa destrución teña armas nucleares. Iso é todo. Que é exactamente o que se pode facer e como? hai que ver. Cremos ante todo que isto é un problema de Estados Unidos, de Rusia, Francia, China, Gran Bretaña, Xapón, Alemaña, Italia... hai moitos países no mundo para os que un Irán con poder atómico é unha verdadeira ameaza. Creo que eses países deben facer todo o posible para impedir que Irán teña armas nucleares. Eu persoalmente considero que Israel pode ser un elemento que participe nos esforzos por impedir que Irán teña poderío atómico, pero non pode ir á fronte. Estudamos todas as formas posibles de convencer á comunidade internacional de que hai que actuar neste tema con toda a forza necesaria. Espero que teñamos éxito. Se Irán resolve que non enriquece uranio e permite que elementos internacionais inspeccionen en forma real que é o que están a facer, ese será un paso moi importante.

Pregunta: Non podería facerse o mesmo que con Siria, é dicir que se ataque algún punto afastado do territorio iraniano e mentres sentar a falar de paz?

Ehud Olmert: Non sei de que ataque en Siria me fala

Pregunta: Do ataque a unha suposta instalación nuclear, en setembro do ano pasado.

Ehud Olmert: Só sei o que leo na prensa estranxeira

Pregunta: Non pode pasar con Irán o mesmo que pasou con Siria?

Ehud Olmert: Os países non reaccionan da mesma forma e por tanto non me apresuraría a sacar conclusións contundentes. De todos xeitos, esta é unha boa oportunidade para dicir que estamos moi satisfeitos de poder negociar con Siria.

UNHA PAUSA PARA COMENTAR

Pregunta: Antes de seguir adiante con todos estes temas de actualidade, non podo deixarlle de facer unha pregunta, case entre paréntese. Vostede vese esgotado, péchanselle os ollos, pero non perde a capacidade de análise e a súa concentración nas preguntas nin por un momento. Como fai? De onde saca as forzas?

Ehud Olmert: Non estou canso. Durmín ben, levanteime ben, xa fixen hoxe moitas cousas. Tiven unha longa reunión coa dirección da Axencia Xudía, estiven xa reunido co meu equipo, tiven chamadas telefónicas, agora estou aquí nesta entrevista, logo vou á Kneset e pronunciarei un discurso na sesión especial en honra do presidente de Francia Nicolas Sarkozy, onte estiven de noite con el e con Carla Bruni e pasámolo moi ben. Tamén tivemos unha conversa sobre temas políticos, moi importante. Son unha persoa nova, estou san, forte. Non hai ningún problema.

Pregunta: Xa que o menciona como está a súa saúde despois do anuncio que formulou hai algúns meses?

Ehud Olmert: Polo meu cancro? Está agora descansando. Díxome: Termina primeiro todos os problemas políticos e logo falamos.

Pregunta: Non ten tempo para el?

Ehud Olmert: Así é.

ENCONTRO CON BASHAR AL ASSAD

Pregunta: Mencionou a Sarkozy e parece que el quere que vostede se atope co presidente sirio Bashar Al Assad en París. Convidounos a ambos á Conferencia dos países do Mediterráneo para o 13 de xullo. Pode pasar algo?

Ehud Olmert: Debo estar en París o 13 de xullo, aínda que confeso que pensar agora nesa data é como falar do século próximo. O presidente Sarkozy convocou a unha conferencia da Unión de Países do Mediterráneo. é un tema moi bo que eu apoio. Tamén estará Assad. Poida que se produza un encontro e poida que non. Ese non é o obxectivo para o que vou. Non é o máis importante. O importante é negociar a paz. Se Assad quere atoparse, podemos consideralo, pero non é algo polo que viaxarei ou deixarei de viaxar. Non é o tema central.

Pregunta: Cre que se reunirá nalgún momento con Assad como primeiro ministro de Israel?

Ehud Olmert: Espero que se negociamos e logramos un acordo de paz, tamén haxa encontros persoais. Non se pode facer a paz, sen atoparse persoalmente.

Pregunta: Considera que hai cambios na posición siria?

Ehud Olmert: O feito de que estean dispostos a anunciar que hai negociacións entre Israel e Siria, xa é algo. Foron eles quen insistiron que o digamos publicamente á comunidade internacional, que estamos a negociar. No pasado non querían dicilo e agora si. Iso xa é algo significativo. Cuán significativo, verémolo no futuro.

Pregunta: Sobre que base pode haber paz con Siria?

Ehud Olmert: Sobre a base dun mutuo acordo.

Pregunta: Pero Israel está disposto, por exemplo, a ceder no tema das relacións entre Siria e Irán?

Ehud Olmert: Na práctica parécelle que Siria fará a paz con Israel, que haberá fronteiras abertas, embaixada siria en Xerusalén e embaixada israelí en Damasco, relacións económicas, relacións comerciais, voos e todo iso, mentres de fondo a situación con Irán permanece como agora?

Pregunta: Pero é unha condición israelí que Siria rompa con Irán?

Ehud Olmert: Siria non poderá vivir en paz con Israel e tamén apoiar a quen perpetran atentados terroristas en Israel. Irán fai terrorismo en Israel. Se Siria apoia a Irán, está a apoiar de feito a posibilidade de terrorismo contra Israel. Se Siria non se involucra no terrorismo, será un gran paso adiante.

Pregunta: Dixo que non hai paz sen o contacto persoal. Quizais unha boa forma de verificar se Siria quere realmente a paz con Israel ou, como din algúns analistas, só chegar a Estados Unidos a través de Israel poida ser convidar o presidente Assad a vir persoalmente a Xerusalén. Consideraría esa opción?

Ehud Olmert: Non debo dicir en voz alta todo o que penso. Non digo que a paz depende dos encontros persoais. A relación persoal pode axudar, aínda que non é unha condición. Sen dúbida creo no contacto persoal como algo que axuda a desenvolver os vínculos que un quere construír. Pero sobre o tema de convidar publicamente a Assad a vir a Israel, diríalle que esas cousas hai que cociñalas antes. E se o convido publicamente e el non está maduro para iso, entón colócoo nunha situación incómoda e en lugar de achegar á situación, fago un dano. Hai que estudar as cousas con moito criterio.

Pregunta: Pero vostede cre que o que lle interesa é a paz con Israel ou un achegamento a Washington?

Ehud Olmert: Supoñamos que como desexa chegar a Estados Unidos, ten interese na normalización con Israel. é algo malo? Non podería dicir cales son os motivos, pero o feito é que senta connosco ?aínda que non directamente, senón a través de Turquía? e fala de paz. Tamén iso é algo.

O COMPLEXO MOSAICO PALESTINO

Pregunta: Non cre que se Israel negocia con Hamás iso pode axudar a promover a normalización das relacións entre Israel e os palestinos?

Ehud Olmert: Non. Todo intento de establecer un contacto israelí con Hamas, levará ao fin do presidente Abu Mazen. Quen menos interese teñen nese tipo de contacto, son precisamente aqueles palestinos cos que negociamos a paz en forma seria: Abu Mazen, Abu á, e todos os elementos máis moderados. Se nós establecemos contacto con Hamas, no mundo árabe dirán que Israel demostra que prefire aos extremistas .Iso destruirá aos moderados. Non vexo motivo algún para facelo, non hai xustificación e non vexo o proveito que iso pode traer.

Pregunta: Pero aínda que non se negocie con Hamas e a pesar de que vostede e o presidente Abbas transmiten unha química especial e vostede dixo repetidamente que estableceron unha boa relación, no terreo a Autoridade Palestina ten a sensación de que Israel non actúa de modo que realmente véxase fortalecido Abu Mazen. As negociacións, din, non avanzan de forma que el poida presentar algo ao pobo e saír fortalecido. Que está a pasar nas negociacións?

Ehud Olmert: Hai negociacións serias. Dicir que xa chegamos a acordos e entendementos en todos os puntos, non se pode. Está a loitarse hai 80 anos. Podía seica pensarse que no medio ano se pecharían todos os problemas? Pero se avanzou no tema territorial, no debate do tema dos refuxiados, dos arranxos de seguridade. Acordamos de antemán que o tema de Xerusalén será deixado para o final e non será tratado ao principio. Díxenlles: queren empezar cunha explosión? Se empezamos con Xerusalén, todo estalará enseguida. Deixemos o tema complexo, difícil, complicado e delicado para o final e falemos agora dos temas que poden ser resoltos. Se logramos crear unha situación na que podemos chegar a un entendemento neses puntos, iso dará un gran empuxe ao resto do proceso. E veremos como poderemos chegar a un entendemento.

Pregunta: Aínda cre que até fin de ano, como se expuxeron na conferencia de Annapolis en novembro de 2007, existe a posibilidade de chegar a un acordo?

Ehud Olmert: Creo que si. Espero que así sexa. Pregunta: E que é exactamente o que se pensa lograr? Un comunicado, unha declaración de principios xeral?

Ehud Olmert: Non se. Espero que haxa un acordo detallado sobre o carácter e as fronteiras do Estado palestino que viva á beira de Israel. Espero que sexa máis que principios xerais. Creo que é posible chegar a eses entendementos porque cada lado sabe exactamente que quere o outro e cal é a súa marxe de manobra.

Pregunta: Cre que Abu Mazen é a persoa apropiada coa que se poderá chegar a un acordo?

Ehud Olmert: Non coñezo a ninguén máis apropiado que el.

Pregunta: Poderá implementar o que sexa acordado?

Ehud Olmert: Poida que iso sexa posto a proba cando cheguemos ao acordo. Primeiro deberá porse a proba a folla de ruta e veremos.

Pregunta: E se hai eleccións en Israel en setembro, outubro deste ano iso interferirá nas negociacións?

Ehud Olmert: Iso non axudará, pero se hai unha decisión democrática do sistema político israelí, iso é o que sucederá.

O MUNDO ARABE

Pregunta: Como se atopan as relacións entre Israel e o mundo árabe? Houbo un retroceso dos vínculos con Marrocos, Mauritania?

Ehud Olmert: A Ministra de Asuntos Exteriores visitou Qatar hai un mes. Iso non é algo insignificante.

Pregunta: Quere dicir que con Qatar se avanza e con outros, como Marrocos, non?

Ehud Olmert: Digámoslo así: Israel ten relacións que saen á luz e outras que non. Pero non quero entrar en detalles. Temos relacións con moitos países árabes.

Pregunta: Como explica que xusto Qatar, que ten relacións estreitas con Hamas e Irán, mantén boas relacións con Israel?

Ehud Olmert: Se Qatar está interesado en ter relacións públicas, abertas, con Israel que interese pode ter Israel en non manter esas relacións?

UNHA CALMA DUBIDOSA EN GAZA

Pregunta: Un día despois que vostede declarou que o cesamento do fogo con Hamas -coñecida como tahdia, ou calma- é fráxil e quizais tamén breve, o xefe de Hamas en Gaza, Ismail Haniyeh, dixo que Hamas non pode nin pensa deter o contrabando de armas entre Gaza e Exipto. Que cre que sucederá entón coa tahdia?

Ehud Olmert: Nos entendementos aos que chegamos con Exipto -xa que recalco que non negociamos con Hamas e non temos ningún contacto directo con eles- respecto de que condicións deben darse no terreo para que nós non actuemos militarmente, o impedir o contrabando de armas é un elemento central. Se queda claro que seguen contrabandeando, pois entón violaron o acordo e estaremos libres de actuar.

Pregunta: A poboación no terreo, nas localidades israelís contiguas á fronteira con Gaza, senten que no mellor dos casos poderán respirar tranquilos uns días, pero parecen non ter dúbidas de que a calma actual é só o silencio previo á tormenta. Tamén vostede o sente?

Ehud Olmert: Non podo dicilo agora. Haberá que agardar un mes para sabelo.

Pregunta: Non hai moitas esperanzas de que se trate realmente do fin da violencia verdade?

Ehud Olmert: Esperanzas si hai. Pero pensar que iso se concretará. non sei, teremos que ver.

Pregunta: Cre que Exipto ten a capacidade de deter o contrabando de armas?

Ehud Olmert: Na miña opinión, si.

Pregunta: Ten a vontade de facelo? Ehud Olmert: Creo que non o suficiente. Ten, pero se necesita máis.

A SECUESTRADOS

Pregunta: Por que non se introduciu de modo claro o tema da liberación do soldado secuestrado hai dous anos, Gilad Shalit, en todo este arranxo da tahdia con Hamas?

Ehud Olmert: Si se introduciu, pero a súa implementación non é simultánea en forma exacta ao comezo da actividade en todo o tema da calma no terreo.

Pregunta: Non lle parece que existe o risco que todo este tema das negociacións para a liberación de Gilad Shalit se vaia estirando e finalmente Israel non o reciba a tempo con vida?

Ehud Olmert: Existe ese risco, se, pero espero que non suceda. Faremos todo para que iso non pase.

Pregunta: E que pasa coas negociacións con Hezbolá para recuperar aos soldados Ehud Goldwasser e Eldad Regev que están no seu poder desde hai dous anos?

Ehud Olmert: As negociacións non foron detidas nin tampouco terminaron. Non son directamente con Hezbolá senón cun enviado especial nomeado polo Secretario Xeral da ONU.

Pregunta: Hai pouco presentouse como inminente un intercambio. Foi un erro ou xurdiu algo novo que o demora?

Ehud Olmert: Non hai aínda unha última proposta que peche todo sobre a que o goberno deba decidir e por tanto non podo convocar ao goberno para tomar unha decisión.

Pregunta: Cre que Udi e Eldad están vivos?

Ehud Olmert: Non podería dicilo. Non o sei. Só sei que desexo con toda a miña alma que Udi, Eldad e Gilad regresen a casa sans e salvos.

EU TAMÉN ESPERO A GILAD SHALIT

Para asinar:

Cubrir de dereita a esquerda:

1. o nome completo

2. SPAIN

3. dirección de correo electrónico

4. confirmar

http://qualitest.net/shalit/

O BARRIO XUDEU DE RIBADAVIA

Un paseo polas rúas e prazas do evocador Barrio Xudeu de Ribadavia.

DELICTO CONTRA A HUMANIDADE

A manipulación da infancia polo terrorismo non ten outro calificativo que Delicto contra a Humanidade. Que opinará o BNG?

VEJA NA HISTORIA (nº MAIO 1948)

SEÇÕES
Entrevista: David Ben-Gurion
Ponto de Vista: Martin Buber
Gente
Datas
Veja Recomenda
ESPECIAL
A criação do estado de Israel
Como ficam os palestinos
A dura batalha por Jerusalém
Briga de irmãos de sangue
Infográfico: luta na Terra Santa

OH JERUSALÉN!

Estrea nos nosos cines o vindeiro 4 de xullo.

CHALA-COLOQUIO DE ALONA FISHER-KAMM EN VIGO

"60 anos de Israel. Retos e prespectivas de futuro".

O vindeiro mércores día 25 e organizada pola Asociación Galega de Amizade con Israel (AGAI) terá lugar en Vigo, na Galería Sargadelos sita na rúa Urzaiz 17, unha charla-coloquio de Alona Fisher-Kamm, ministra conselleira da Embaixada de Israel en España.

Presenta: Pedro Gómez-Valadés, presidente de AGAI
Intervén: Alona Fisher-Kamm, ministra-conselleira da Embaixada de Israel en España.
Lugar: Galería Sargadelos
Día: Mércores 25
Hora: 20:00 horas

Entrada Libre.

Podes de seguido ler diferentes artigos de opinión publicados por Alona Fisher-Kamm:

O lado escuro das noticias sobre a Franxa de Gaza

A Folla de Ruta, a pesar de todo...

A Guerra do Líbano. E agora que?

As opcións de Israel

E ver unha entrevista en TV:

O GOL QUE IRRITOU A HITLER

A dignidade do 'Mozart do fútbol' Matthias Sindelar, lenda de Austria Viena, negouse a xogar coa Alemaña nazi en 1938 e morreu en estrañas circunstancias xunto á súa dona.

Por José Sámano

El Pais - 16/06/2008

Unha fría noite vienesa do 23 de xaneiro de 1939, o fútbol perdeu para sempre a un heroe, a un home cuxa dignidade superou con fartura as súas extraordinarias calidades deportivas. Aquela perruna noite, Mathias Sindelar, o mellor deportista austriaco do século XX, segundo votación popular, foi atopado morto na cama do seu apartamento xunto á súa muller, Camila Castagnola, unha xudía de orixe italiana. Sindelar, xudeu tamén, negouse a xogar coa Alemaña nazi, de cuxos dirixentes se mofou durante un partido, tras a anexión austriaca de 1938, unha ofensa para o III Reich, que lle perseguiu para sempre. A súa morte aínda esperta grandes receos entre os historiadores. Os forenses oficiais mantiveron que a morte se produciu pola inhalación do monóxido de carbono dunha estufa, a pesar de que algúns investigadores revelaron que esta non tiña danos e que no apartamento non cheiraba a gas. Uns sosteñen que foron delatados por un ex compañeiro de Sindelar na selección austriaca. Outros apuntan a un suicidio polo réxime de terror. Sindelar, fillo duns pobres emigrantes checos, naceu o 10 de febreiro de 1903 en Moravia, na fronteira con Bohemia, na República Checa. Deu os seus primeiros balonazos nas rúas do vienés distrito obreiro de Favoriten, un dos máis deprimidos barrios xudeus da capital austriaca. O seu pai, albanel, faleceu en 1917 na Primeira Guerra Mundial e aquel espigado e desgarbado raparigo que xamais se separaba da pelota criouse xunto á súa nai, que lavaba roupa, e as súas tres irmás. A súa habilidade co balón fíxolle moi popular na barriada, onde se lle alcumou Papierene [home de papel]. A causa: a súa extraordinaria habilidade para filtrarse entre as defensas inimigas. O eco da súa destreza fixo que aos 15 anos fora fichado polo Hertha Viena. Cinco anos máis tarde, tras aprender o oficio de cerraxeiro e quedar no paro, enrolouse nun dos grandes clubs da cidade, o Austria Viena, unha institución ligada á comunidade xudía vienesa, á que fixo campion de Copa nas súas tres primeiras tempadas. Co Austria Viena anotou 600 goles en 700 partidos, unha estatística impresionante para un futbolista que, a pesar da súa posición de dianteiro, gozaba máis como organizador. Segundo os cronistas da época, prefería un caneo que un gol. En 1926 debutou coa selección austriaca e marcou o segundo tanto da vitoria ante Checoslovaquia (2-1). Aí comezou a súa lenda futbolística, unha carreira dramaticamente interrompida cando Sindelar, coñecido tamén como o Mozart do fútbol, rexistraba 27 goles en 44 partidos internacionais. O seu desgarro, deportivo e persoal, estaba por chegar. Austria, do mesmo xeito que moitas outras seleccións europeas, rexeitou acudir ao Mundial de Uruguai de 1930, unha expedición tan cara como fatigosa. Por entón, o Wunderteam, [o equipo marabilla], non tiña rival. En maio de 1931 marcou un fito ao ser a primeira selección que derrotaba a Escocia a domicilio (0-5). A admiración pola máquina austriaca estendeuse por toda Europa. Deixaba pegadas indelebles ao seu paso: 4-0 a Francia, 6-0 a Alemaña, 8-2 a Hungría... A figura de Sindelar resultou tan impactante que o Manchester United tentou a súa fichaxe. Pero o xogador tiña un acentuado apego ás súas raíces e no seu país era tan popular que se converteu nun das primeiros iconos comerciais do fútbol. Achegábase o Mundial de Italia de 1934 e o favoritismo austriaco era unánime. Sindelar, un goleador maiúsculo, e os seus compañeiros recibiron o primeiro azoute político das súas desgarradoras carreiras. Mussolini manipulou o torneo e na semifinal ante Italia, Austria, impotente tras ver como lle anulaban varios goles, perdeu 1-0. Catro anos despois do espolio de Mussolini, a Alemaña nazi ocupou Austria. Hitler, do mesmo xeito que o fascista italiano, estaba ao corrente do poder hipnótico do fútbol entre o pobo, un reduto propagandístico perfecto. De feito, o Führer xa retorcera para a causa os Xogos de Berlín de 1936. Co Mundial de Francia do 38 á vista, Alemaña seleccionou a todo o Wunderteam, que ao non ser xa un país -senón a provincia alemá de Ostmark-, non podía competir internacionalmente. Antes, para celebrar a súa conquista, Alemaña, con algúns dos seus nacionalizados austriacos, organizou un amigable contra Ostmark. Sindelar negouse a xogar cos nazis e alegou que aos 35 anos o seu corpo estaba moi castigado. A súa dignidade impedíalle enfundarse unha camiseta coa esvástica e logo levantar o brazo durante o himno. Días despois retratouse: Sindelar, que primeiro se burlou dos nazis ao fallar varios goles intencionadamente, marcou finalmente un de vaselina. Ostmark venceu 2-0 para humillación do seu invasor e, tras o seu gol, Sindelar bailou ante o palco dos xerarcas nazis. Comprobado o seu rendemento, o seleccionador alemán, Seep Herberger, tentou outra vez a súa fichaxe. Mathias negouse. Herberger declararía tempo despois que Sindelar non quería identificarse cos invasores. A negativa resultou fatal para o xogador e a súa compañeira xudía, que quedaron sen o seu principal sustento, condenados polo réxime ao ostracismo e máis tarde perseguidos. Algúns compañeiros de Sindelar, como o ex capitán da selección austriaca, Nausch, tiveron máis sorte. Cando foi obrigado a divorciarse da súa esposa xudía, logrou fuxir con ela a Suíza. Sindelar, que chegou a rexentar un café en Viena, non o conseguiu e estivo oito meses refuxiado xunto a Camila. Os nazis ofreceron unha forte recompensa pola súa captura, á vez que se multiplicaba a cazaría xudía. As noticias sobre a depuración nazi, os campos de exterminio e as cámaras de gas sucedíanse. O cerco sobre Sindelar estreitábase, ate que a policía informou da súa morte. Un día despois faleceu Camila nun hospital. O que non puideron impedir os nazis foi o extraordinario tributo popular que recibiu Sindelar, convertido nun símbolo da resistencia antinazi. Prohibiuse calquera manifestación de duelo, e aínda así 40.000 persoas asistiron ao funeral no medio de grandes medidas de seguridade. Amontoáronse miles de telegramas de pésame e os servizos de correos atascáronse. A rúa na que vivía, Laaerberg pasou a chamarse Sindelarstrasse. Hoxe, o Alemaña-Austria evoca a figura de alguén que se atreveu a desairar a un monstro, aínda que iso lle cortase de raíz unha carreira extraordinaria que o escritor Friedrich Torberg relataba así: "Xogaba como ninguén, puña graza e fantasía, xogaba desenfadado, fácil e alegre, sempre xogaba e nunca loitaba". Cando o fixo, custoulle a vida.

ISRAEL E SIRIA, LISTOS PARA A PAZ?

Por Shlomo Ben-Amí

A continuación das conversas de paz entre Israel e Siria despois de oito anos de ruído de sabres non é unha forma de desviar a atención dos problemas políticos dun primeiro ministro israelí na súa etapa final. Tampouco é un plan de Siria para evitar responder ante un tribunal internacional polo asasinato do ex primeiro ministro libanés Rafik Hariri. Un acordo de paz entre Israel e Siria ten unha importancia estratéxica fundamental para as dúas partes, e ambos sábeno. As dúas grandes experiencias formativas do réxime baazista de Siria foron seguramente a perda dos Altos do Golán en 1967, baixo Hafez el Assad, e a perda de Líbano por parte do seu fillo Bashar, que se viu obrigado a retirar o seu exército ante unha irresistible presión internacional dirixida por Estados Unidos. Recuperar o Golán e protexer os grandes intereses de Siria en Líbano non só son as preocupacións estratéxicas fundamentais do presidente sirio, senón que son cruciais para o desexo do seu réxime de asentar a súa lexitimidade nacional e o de Bashar de reafirmar a súa posición. A paz con Israel non é unha prioridade para Assad. é o requisito previo sen o cal é imposible alcanzar outros obxectivos máis importantes: o achegamento a Estados Unidos, a lexitimación do status especial de Siria en Líbano e a posibilidade de evitar unha guerra con Israel -que sería devastadora- se non se recuperan os Altos do Golán por medios pacíficos. De feito, o réxime deixou entrever que quizais estea disposto a chegar a un compromiso sobre a cuestión (o trazado da fronteira de 1967 ao longo dunha diminuta franxa de terra na beira oriental do mar de Galilea) que acabou coas negociacións hai oito anos.

A paz entre Israel e Siria tamén é unha necesidade estratéxica para os israelís. A complexidade das ameazas contra Israel é tal que un posible enfrontamento con Hamás en Gaza podería desencadear un estalido con Hezbolá en Líbano. A única posibilidade de gañar esa guerra sería a destrución total de Líbano por parte da forza aérea israelí. Entón, Siria seguramente aproveitaría a oportunidade para romper o impasse no Golán cunha acción militar que podería converterse nunha guerra masiva de mísiles contra a vulnerable retagarda israelí. E Irán, no seu propósito de protexer o seu programa nuclear fronte a un posible ataque de Israel e Estados Unidos, podería intervir activamente nesta sinistra situación. é verdade que as condicións estratéxicas na rexión son moito máis complexas hoxe que hai oito anos, cando as condicións de Israel para un acordo con Siria consistían sobre todo en garantir a seguridade nos Altos do Golán e en que Siria utilizase a súa influencia en Líbano para permitir un acordo de Israel con devandito país. A alianza de Siria con Irán non era un tema importante. A posterior retirada forzosa das forzas sirias de Líbano non foi positiva para Israel. Na última rolda de negociacións entre Israel e Palestina, hai oito anos, estaba claro que un acordo con Siria abriría inmediatamente a porta a un acordo con Líbano e ao fin da ameaza de Hezbolá na fronteira norte de Israel. Hoxe o acordo con Siria podería facilitar unha paz entre Israel e Líbano co tempo, pero non sería unha consecuencia automática. é máis, aínda que Hezbolá prosperou baixo a ocupación siria, nunca alcanzou o extraordinario poder político do que hoxe goza. No entanto, a paz con Siria podería ser un factor importante para un acordo máis amplo árabe-israelí e, por conseguinte, un Oriente Próximo máis estable, aínda que non é realista esperar que Siria corte automaticamente a súa relación especial con Irán a cambio dos Altos do Golán. Trátase de conversas de paz, non dun tratado de defensa, e Siria non se apartaría bruscamente dos seus amigos iranianos. Con todo, as boas relacións entre un Estado árabe que estea en paz con Israel e Irán non son necesariamente un elemento negativo. A posición de Siria podería limitar -no canto de ampliar- o alcance da estratexia iraniana de desestabilización rexional. Como sempre, todo dependerá en gran parte da disposición de Estados Unidos a afastarse das solucións militares e os ríxidos imperativos ideolóxicos e adoptar, pola contra, unha cultura pragmática de resolución de conflitos. Unha paz entre Israel e Siria co respaldo de Estados Unidos podería transformar a contorna estratéxica e quizá arrastrar a outros en Oriente Próximo a un sistema de cooperación e seguridade rexional.

Artigo publicado na web de Paz Agora

CATALANS E XUDEUS

Por Francesc-Marc Álvaro

Israel celebra estes días o sesaxésimo aniversario da súa independencia e moitos cataláns -máis dos que se atreven a dicilo en público- felicitámonos pola existencia dun estado que, por desgraza, ten que xustificar e defender como ninguén o dereito de formar parte dos pobos libres do mundo. Por certo, e contrariamente a aquilo que afirman certos sectores interesados na difamación sistemática, a maioría de cataláns que somos solidarios cos israelís tamén queremos e desexamos que o pobo palestino poida constituír o seu estado con todos elos e ao seu carón. Só o logro dunha paz xusta que desactive todas as intransixencias pode asegurar o progreso da zona, tendo en conta que Israel e Palestina daberán de vivir, algún día, como socios estables, capaces de cooperar nunha rexión que formará parte da extensión natural da Unión Europea. Máis aló da xeopolítica e dos intereses económicos, na esfera ideolóxica, cultural e simbólica, o catalanismo sentiu unha tradicional admiración polo mundo xudeu e, máis concretamente, polo sionismo, movemento que coincide historicamente coa emerxencia dos nacionalismos europeos que reformularon as vellas identidades colectivas. Até mediados dos anos setenta do século XX, é unánime a admiración do catalanismo (incluídos os grupos de esquerda) verso a epopeia dun pobo que ten que loitar contra todo para sobrevivir. Hoxe continúanse facendo comparacións entre os cataláns e os xudeus, por unha vontade política e porque hai factores obxectivos que permiten establecer paralelismos. Fai falta ter coidado cando facemos estes exercicios. A singularidade da diáspora e a excepcionalidade terrible da Shoáh -cos seis millóns de mortos xudeus a mans dos nazis- introducen un factor cualitativo que desactiva moitas das equivalencias, feitas a miúdo con boa fe e descoñecemento. A experiencia dos xudeus de hoxe está marcada, inevitablemente, polo intento de aniquilación física de todo un pobo, non só por unha opresión de orde política e cultural, como a que podemos manifestar os cataláns. Se falamos da vontade de ser e dos dereitos colectivos, podemos debuxar entón semellanzas entre xudeus e cataláns. Tamén cando constatamos que o nacionalismo español sempre sospeitou da diferenza. O españolismo crea o concepto da anti-España, un saco onde coloca aos xudeus e aos cataláns. Con todo, a gran diferenza, como sabedes, é que os xudeus foron expulsados hai séculos e os cataláns, en cambio, continuamos dentro, maltratados, espoliados e obrigados a encaixar nun edificio onde somos minoría.

ELS TEMPS - 13 de maio de 2008

LENIN FALA SOBRE O ANTISEMITISMO

ISRAEL: LEITE, MEL, HISTORIA E PROGRESO DUN PAÍS FASCINANTE

Por Sergio Dattilo

Enviado especial Ambito Financeiro

Cando se visita Israel por vez primeira, un pregúntase por que non o fixo antes. Cando se parte, a pregunta é canto tempo se poderá soportar antes de regresar. é que unha viaxe por Israel, que hoxe mana leite e mel non só por mandato divino, senón, fundamentalmente, pola acción dos seus habitantes, é unha ininterrompida cadea de emocións. Máis aló da admiración que provocan os pantanos convertidos en verxeis nos que crecen viñas e oliveiras ou os desertos devidos en plantacións de dátiles e vexetais finísimos que se exportan con alto valor engadido, á marxe do crecemento das súas cidades, das belezas das súas costas mediterráneas e do Mar Vermello ou das súas autoestradas coloreadas por miles de flores, o máis forte que o viaxeiro leva de Israel son as emocións que provoca a súa xeografía, a súa historia e a súa xente. Aínda a pesar dos sesenta anos ininterrompidos de guerra cos seus veciños, Israel converteuse nun país marabilloso, puxante, rico e alegre, no que conviven sen maiores problemas xentes de tez nívea e ollos azul-transparentes chegadas da ex Unión Soviética, con etíopes de pel lustrosa e dentes branquísimos, membros dunha das tribos perdidas do pobo de Israel. E entre eles, con obvias tensións, cohabitan máis de 1,5 millón de árabes israelís, con representación na Knesset (Parlamento) e plenos dereitos como cidadáns.

Foi e é sinxelo construír unha sociedade democrática, plural, progresista e economicamente florecente, e á vez destinar miles de millóns de dólares á defensa do país, e centos de miles de horas-home para o mesmo fin? Obviamente non: a «tzavá» (o servizo militar obrigatorio) leva aos mozos das súas casas entre os 18 e os 21 anos (as mozas fan dous anos). é obvio que eses mozos, en lugar de patrullar fronteiras ou territorios ocupados deberían estar a estudar ou producindo (en parte isto sucede: a milicia é case un terciario) e que os recursos destinados a comprar armamento poderían servir para outros fins moito máis produtivos. De todos xeitos, e a pesar de que a paz aínda non se albisca, os israelís aprenderon a gozar cada momento de «non guerra» cunha alegría contaxiosa. Unha visita a Israel debe incluír de maneira obrigatoria os puntos máis belos e significativos da súa reducida xeografía (menos de 500 km de longo e menos de 150 km de ancho) como Xerusalén, Galilea, o Golán, as fermosas covas marítimas de Rosh HaNikrá no límite co Líbano, todas as súas praias sobre o Mediterráneo (Tel Aviv, Cesarea, Naharia, Herzlia, Netanya), o porto de Haifa, o Mar Morto e o balneario de Eilat no Mar Vermello, o Néguev. Pero tamén hai que durmir polo menos unha noite nun kibbutz (granxa colectiva) a beiras do Kinéret (Mar de Galilea) ou pasear en camelo, compartir pratos beduinos e pasar a noite en carpa nalgún oasis baixo o ceo do deserto de Judea. Israel ten dous centros urbanos ben diferenciados, ao redor dos cales palpita a súa cultura. Xerusalén é a capital política e espiritual do país; alí o shabbat respéctase a machada e practicamente paralízase desde a tarde do venres até o atardecer do sábado. A só 80 km, Tel Aviv é o oposto: unha urbe laica, moderna, europea e na que é posible mesmo comer porco ou mariscos (dous alimentos prohibidos polas leis alimentarias xudías) o mesmo venres pola noite. De feito, os venres miles de jerosolimitanos emigran nos seus autos a Tel Aviv para pasar o día nas súas praias de area finísima e augas cálidas, e regresar o domingo á madrugada. Empecemos entón este percorrido por Xerusalén, que, segundo define o Estado xudeu, é «a capital eterna, única e indivisible do Estado de Israel», a cidade «de ouro», como a pinta Naomi Shemer (especie de Mercedes Sosa israelí) no seu himno extraoficial á cidade. Sobre todo ao solpor, a pedra calcaria típica da rexión, e coa que está construída toda Xerusalén, toma un ton dourado, o que dá a impresión dunha cidadela de paredes de ouro.

O MURO

Para o non crentes, estar fronte ao Kotel HaMaraví (Muro Occidental, ou de «os queixumes») é unha experiencia inesquecible; para os crentes (sobre todo os xudeus), unha peregrinación case obrigatoria. En ambos casos, o día para concorrer é o venres á tardiña, cando se celebra o Cabalat Shabbat (benvida ao sábado). Fronte ao Muro adoitan apiñarse uns oito mil crentes e curiosos; na pequena multitude mestúranse os ultrarrelixiosos («haredim»), cos seus levitones negros e chapeus de pel, con relixiosos máis modernos (conservadores), etíopes, soldados e turistas. Cada grupo conduce a súa propia cerimonia relixiosa, pero ao final todos se reunen para cantar e bailar. O Muro Occidental é o que queda da muralla que rodeaba ao Gran Templo de Xerusalén, construído por Herodes e destruído polos romanos na primeira metade do século I. Aínda que hai outros restos do Templo na muralla, era ese o punto máis próximo ao Sancta Sanctórum ate que escavacións descubriron outras partes do Muro. Eses túneles poden (e deben) ser percorridos co auxilio dun guía. Xerusalén antiga está dividida en catro sectores: o xudeu, o armenio, o cristián e o musulmán. Para entrar á Chaira das Mesquitas neste último débese acceder pola Porta de Damasco; para a xudía, pola Porta de Yaffo. Curiosamente, a mellor forma de acceder á Igrexa do Santo Sepulcro é a través da Porta dos Leóns, moi pouco frecuentada polos turistas, pero que leva case directamente (sempre cun guía) ás nove estacións da Vía Dolorosa. Tamén permite unha primeira mirada ao «shuk», o mítico mercado no que é posible topar de todo: desde unha kipá até unha cruz de Xerusalén (de catro brazos simétricos, en cada un dos cales se apoian outras tantas cruces máis mozas); desde unha camiseta da selección arxentina até dátiles frescos a 6 euros quilo; desde manteis de mesa até outros para cerimonias relixiosas, xudías e cristiás. Nese percorrido, no que se mesturan como en poucos lugares o espiritual e o prosaico, é obrigatorio degustar unha pita (pan árabe) con shwarma (carne de pito que se asa xirando sobre un eixo vertical) e/ou falafel (bólas de pasta de garavanzo fritas), dúas delicias que israelís e árabes reivindican como propias, pero que ambos acompañan con ensaladas de tomates, pepinos, cebolas e «tahine» (pasta de sésamo). De sobremesa e ao paso: baclawa e outros manxares árabes nos que predominan o hojaldre, o mel, os pistachos e as noces. Aínda que non se saiba moito desta «cuisine», bastará deixarse guiar polos aromas que se desprenden dos postos do «shuk» para elixir. Ao Santo Sepulcro accédese a través da igrexa do mesmo nome, logo de fincarse para poder ingresar á gruta na que -segundo a visión de Santa Sofía- descansaron os restos de Jesús. O costume é levar crucifixos ou rosarios e rasparlos contra a pedra do Calvario para santificalos. Fóra da muralla que encerra a Cidade Vella, pero a poucos pasos da Porta de Yaffo, está o Cenáculo, lugar no que se desenvolveu a ultíma Cea de Xesús e os seus apóstolos. Alí basta descender un piso para atopar a tumba do rei David, un dos heroes máximos da historia xudía. Así de cerca conviven as tres culturas, non sempre sen conflitos.

A OUTRA CIDADE

Xa fóra da Cidade Vella, pero dentro do sector musulmán de Xerusalén, hai que subir ao Monte das Oliveiras non só pola peregrinaxe relixiosa, tamén porque desde alí obtense a mellor vista da urbe. De regreso na zona xudía da capital israelí, unha percorrida somera levará á Knesset (Palacio do Congreso), fronte á cal está a «Menorá», o candelabro de sete brazos que é o símbolo de Israel e equivalente ao obelisco porteño como «postal» da cidade. Preto de alí, no Monte Herzl, está o museo que recorda a Teodoro Herzl, pai do sionismo moderno e quen primeiro esbozou a idea de recrear un Estado xudeu na terra prometida. O museo é espectacular e interactivo, e logo poden visitarse as tumbas do propio Herzl, de Yitzhak Rabin, Golda Meir e doutros próceres do Estado hebreo. Outro paseo «obrigatorio» é o Museo de Israel, que alberga unha espectacular maqueta -case unha mazá- da Xerusalén nos tempos do Templo. Con todo, a súa atracción principal son os Rolos do Mar Morto, achados por un pastor beduino e que revolucionaron a arqueoloxía: é unha transcrición da Torá (Antigo Testamento) e outros 850 documentos feitos 100 anos a.C. polos esenios (unha seita de ascetas xudeus) e descubertos entre 1947 e 1958. Con todo, o museo que non pode deixar de visitarse é o Yad VaShem, a maior exposición do planeta sobre o Holocausto. Hai aparellos en varios idiomas que explican o que se está vendo, e unha percorrida exhaustiva -con tempo para incorporar e facer introspección sobre o que se está vendo- levará polo menos catro horas (o ideal é pasar alí un día completo). Finalmente, non é recomendable deixar Xerusalén sen pasear pola peonil rúa Ben Yehuda e as súas estreitas rúas contiguas, cuxos cafés con mesas na vereda son a platea ideal para contemplar a puxante, vibrante vida desta cidade incrible, na que é posible ver a un grupo de «haredim» de levitón negro e chapeu de á ancha rezando mentres camiñan, e á beira a unha parella bicándose en público, ataviados coas mínimas roupas que impón o verán israelí. Unha cidade de contrastes, de historia, de modernidade europea convivindo con tradicións e normas que comezaron a escribirse hai máis de 3.500 anos. E que están alí para o goce de propios e visitantes.

A ESTRELA AZUL DO BNG

Por Pedro Gómez-Valadés

Artigo publicado no xornal Faro de Vigo (17.06.08)

Hai uns días presentaba o BNG unha nova campaña de márketing na que a estrela do seu logotipo mudaba a súa tradicional cor vermella polo azul celeste. Neses mesmos días, o portavoz nacional do BNG, tamén vicepresidente da Xunta, afirmaba con aparente seriedade que "o proxecto do BNG ten que acoller a todos os galeguistas". ¿É críbel o BNG e o seu actual portavoz cando fai afirmacións como esta? Ao meu ver lamentablemnete non. E non pode ser críbel este chamado á moderación nas formas, á acollida calorosa aos galeguistas que non son nin están no BNG, polo simple e rotundo feito de que este moderado BNG case ao mesmo tempo que se pon o vestido azul, tira a careta con actitudes totalitarias impropias dunha organización que, non o esquezamos, cogoberna na Galiza e di pretender recoller a todos os galeguistas que ate hoxe non confían na fiabilidade das súas propostas. Porque cando aló polo mes de marzo do pasado ano principiou o meu proceso de expulsión do BNG, inxenuo de min, pensei que era só cousa de trasnoitados talibáns enxebres na procura das esencias nacional-populares. Mais o tempo e os meses de acoso e derribo deixaron en evidencia que non era só unha boutade, non, que era parte da política, seica innegociábel, na garda das esencias de non sei que. Non reiterarei o inaceptábel da intromisión na miña vida privada que supuxo a miña expulsión do BNG, por mor de presidir unha asociación de amizade e discrepar da visión que do conflito no Medio Oriente poida ter gran parte da organización. É inaceptábel que unha organización poida por unha banda, afirmar querer recoller a todo o galeguismo e pola outra, non admita no seu seo a quen poida ter unha opinión diferente nun problema de política exterior. É aterrador que o portavoz nacional -e actual vicepresidente da Xunta- non manteña a súa palabra dada, e proceda a avalar a miña expulsión. Até agora só a miña pero non dubido de que a diana está posta nos compañeiros e compañeiras do BNG que son tamén socios da Asociación Galega de Amizade con Israel. E digo aterrador con plena consciencia da dureza da palabra. Porque aterra en verdade imaxinar o que un BNG secuestrado por trasnoitados estalinistas xudeófobos puidera facer de ter algún día a maioría suficiente para poder actuar sen caretas azuis.

A POSICIÓN DA ESQUERDA ARXENTINA EN 1948

Por Daniel Silber

Em 29 de novembro de 1947, a Assembléia Geral das Nações Unidas aprovou a Resolução 181 que dividia o território da Palestina, sob Mandato britânico, criando dois Estados: um árabe e outro, judeu. O plano original havia sido obra de Andrei Gromiko, jovem e já experiente embaixador da União Soviética na ONU. Tanto o periódico Orientación como o diário La Hora, vinculados ao Partido Comunista da Argentina, acompanharam os debates com bastante precisão e atenção. Em lugares destacados de diferentes edições reflete-se a adesão do PCA à política exterior da URSS, cuja postura é dar, de forma simultânea, uma resposta bastante integral à complexa situação. Por um lado, encontrava-se uma saída às demandas nacionais do povo judeu massacrado pelos nazistas, e por outro, tratava-se de debilitar as posições dos imperialismos inglês e francês, que controlavam grande parte da região ou influenciavam diretamente as reacionárias monarquias locais. Os artigos manifestam, ainda, uma nítida e definida posição classista, já que destacam sua oposição à aliança existente entre os administradores coloniais ingleses e os grandes proprietários de terras de origem árabe na região, cujo objetivo era preservar os seus privilégios − econômicos, estratégicos e geopolíticos. A conjunção de todos esses elementos (classismo, internacionalismo, antiimperialismo, pró-sovietismo) fez com que, através de seus órgãos de imprensa, o PCA expressasse sua profunda simpatia pela criação do Estado de Israel e apoiasse decididamente a determinação da ONU nesse sentido. Para a coletividade judaica argentina, a criação do Estado de Israel foi muito significativa. Se para o sionismo o Estado deveria ser exclusivamente judeu, para o progressismo deveria ser um Estado nacional, com árabes e judeus compartilhando responsabilidades. Os acontecimentos posteriores impediram a materialização desse conceito. Assim, o progressismo aceitou a alternativa proposta na ONU de partilha da Palestina em dois Estados, um árabe e outro, judeu, nos territórios administrados pelo Mandato britânico. A independência cobriu de júbilo toda a coletividade, com grandes festejos e uma alegria enorme nos bairros judeus de Buenos Aires (Once, Villa Crespo). Com a idéia de Israel como pólo de progresso social, paz e desenvolvimento para a região, o progressismo criou a Campanha Popular de Ajuda a Israel. Seu objetivo: reunir dinheiro para colaborar na efetivação do Estado. Uma atividade foi coletar fundos para construir um bairro de casas populares em Tel Aviv; outra, desenvolver iniciativas em prol de mulheres e imigrantes e para fazer frente a emergências.

Em junho de 1949, um documento do setor progressista assinala que “o Estado de Israel [...] é questão de todo o povo judeu. Saudamos fervorosamente os combatentes e construtores de uma vida estatal livre e democrática em Israel”. Em 1952, um folheto em castelhano e iídish com fotografias e mais de cem páginas mostra o destino da soma coletada, descreve as características das obras e o grau de realização, e relata os muitos obstáculos político-burocráticos enfrentados junto à comunidade local e às autoridades israelenses. Estes são pequenos exemplos do compromisso ativo e militante assumido pelo progressismo judaico argentino com a criação de Israel. Mais do que palavras, foram fatos.

Tirado do boletín bimensual de ASA

ENTREVISTA NA TVG CON MARCELO BIRMAJER

DOUS TEXTOS FUNDAMENTAIS

View Upload your own

Achegamos hoxe dous textos fundamentais para coñecer a visión que desde posicións comunistas nos anos 40 se tiña en relación coa loita de Israel pola súa independencia. É ben sabido que a URSS foi un dos máis firmes valedores na ONU da Resolución 181. Estes textos apareceron publicados na ano 1948 na revista "Problemas" editada polo Partido Comunista brasileiro. Independentemente da posición ideolóxica do lector, atopámonos perante dúas xoias históricas.

Podes descargar en formato pdf AQUÍ o artigo "As forças de classe na luta pela independencia de Israel"

E AQUÍ o artigo

View Upload your own

"A question da Palestina"

Se tiveras algún problema ou dificultade na descarga fainos por favor chegar un correo a galiza_israel@yahoo.es e enviámoscho axiña por correo electrónico.

MÚSICA ISRAELÍ NO SELO PUTUMAYO

Editado no selo Putumayo, eis unha magnífica escolma da nova música israelí. Podes escoitar o cd ou descargalo de balde AQUÍ

AS FORZAS DE CLASE NA LOITA POLA INDEPENDENCIA DE ISRAEL

Por A. B. Magil

Artigo publicado na publicación "problemas" editado polo Partido Comunista do Brasil. Revista Mensual de Cultura Política nº 21 - Outubro de 1948.

A ÁREA DE ISRAEL é só lixeiramente maior que a de por exemplo o Estado de Connecticut, e a súa poboación, menor que a de Bronx(1). No entanto, a súa loita pola liberación ten un significado épico que afectou as relacións internacionais, axitando e atraendo a solidariedade de todos os pobos amantes da liberdade.

A Palestina e o Oriente Medio

BÁSICAMENTE, o problema de Israel, como o de toda a Palestina, forma parte do problema do Oriente Medio. É o problema de liberar esta vasta área do control do imperialismo estranxeiro, e dar libre curso á forzas da revolución nacional e social capaces de romper as relacións feudais que freaban o desenvolvemento do Oriente Medio. O nacemento do Estado de Israel e a súa presente loita pola independencia son unha parte integrante desta colosal transformación. O Oriente Medio é o maior manancial de petróleo do mundo. Conten case o 42 por cento das reserva de petróleo coñecidas. As compañías petrolíferas americanas posúen hoxe cerca de 40 por cento das reserva do Oriente Medio e a súa participación está crecendo. Estes piratas do petróleo manteñen estreitas conexións co goberno dos Estados Unidos, destacadamente co Departamento de Estado e co ex-secretario da Defensa, Forrestal. A súa poderosa influencia na política americana, en relación á Palestina e ao Oriente Medio, xa foi sobradamente probada en declaración prestados a comisións do Congreso. Porén, incorrer na tendencia predominante de se pintar o cadro desta política como exclusivamente ligada ao petróleo, é simplificar en demasia o problema. É obscurecer a dependencia entre a política con respecto á Palestina e a política exterior americana como un todo e as forzas básicas que moldean a ambas. O Oriente Medio foi un importante escenario de loita polo poder durante moitos séculos antes de ser o petróleo producido comercialmente, o que se verificou, por primeira vez, hai cerca de corenta anos. Esta gran área, que forma a ponte terrestre entre Europa, Asia e África, foi chamada «o epicentro estratéxico do mundo». Ela domina as rutas marítimas para a India e a canle mediterraneo occidental para a Europa. É o bastión da Canle de Suez, constituíndo hoxe, fóra a Noruega, o único acceso terrestre e aéreo para a Unión Soviética. Ernest Bevin en certa ocasión chamou, con moita propiedade, o Oriente Medio «a garganta do Imperio Británico». En 1919, esta garganta vomitou balas e bombas cando os ingleses utilizaran o Irán como base para as operacións militares contra o xoven estado socialista. Hoxe, as bases americanas e británicas no Oriente Medio están sendo preparadas para unha reedición da cruzada anti-soviética en escala moito maior.

A Nación Xudea

É Para este turbulento escenario, como parte inseparábel dun xigantesco imperio petrolífero e unha base para a guerra, que Israel e os seus problemas deben ser considerados. Ao mesmo tempo, o Estado xudeu, cos seus problemas, ten un carácter diferencial, propio, que o separa, en importantes aspectos, do resto do Oriente Medio. Os xudeus de Israel pertencen a un dos pobos máis antigos do mundo e constitúen a máis nova das nacións. Aínda que o sionismo proclamase a tese de que os xudeus de todos os países constituíron, en todo o período de case dous mil anos desde a súa dispersión, unha soa nación, tendo como fogar nacional a Palestina, non foron os xudeus místicos do pasado, mais as brutalidades do presente que conduciran ao establecemento da nación xudea naquel país.

Hitler fixo a diferenza.

A propagación do terror nazi alterou profundamente o medio social, económico e cultural dos xudeus de Europa, a oeste da fronteira soviética. Alterou este medio dunha forma que atinxiu a millóns de persoas, desenraizando á viva forza grande número deles de Alemaña e das nacións que caeron sob o guante fascista. Pechadas as portas, practicamente, da maior parte dos outros países, centenares de millares de xudeus procuraran a salvación na Palestina. Nos oito anos comprendidos entre 1932 e 1939, máis de 200.000 xudeus entraron naquel país. Ese número sería aínda maior, se non fose polos disturbios de 1936 a 1939, entre árabes e xudeus, que serviron de pretexto aos británicos para limitar radicalmente a inmigración. Tras 1939, so o Libro Branco, apoiado directamente pola forza, impediu a entrada doutros centenares de millares de refuxiados. Así, foi só na década dos trinta en que os factores da nacionalidade comezaran a madurecer, sinalando o inicio dunha comunidade estábel cun mercado nacional e unha economía común dentro dunha estrutura territorial. A industria requiría traballadores en número adecuado e capital, alén de experiencia técnica para combinalos na produción. A década dos trinta proporcionou eses tres elementos, tendo especialmente os inmigrantes alemáns levado o capital, o coñecemento técnico e, nalgúns casos, o equipamento industrial moderno. Foi o que sinalou o primeiro período da expansión industrial na economía xudía de Palestina. Expansión aínda máis rápida tivo lugar durante a segunda Guerra Mundial, cando as inversións de capital e o número de traballadores duplicaronse e a produción industrial aumentou en máis do dobre. Este crecemento das forzas do capitalismo industrial, operou unha decisiva mudanza cualitativa dentro da comunidade xudía, transformándoa de simple proxecto de colonización, que era, nunha nación moderna, con territorio, vida económica, idioma e cultura comúns. O madurecimento desta nacionalidade, chocando cos esforzos británicos para impedir o seu progreso, xeraron a loita nacional pola creación do Estado e pola conquista da súa independencia.

O Papel da Unión Soviética

O NACEMENTO do Estado xudeu tornouse posíbel pola confluencia de tres factores: a loita de masas dentro de Palestina e o apoio que lle foi dado polos pobos doutros países; a posición firme e enérxica da Unión Soviética e das Democracias Populares no seo da Organización das Nacións Unidas; e o conflito anglo-americano, que deu á opinión pública dos Estados Unidos a oportunidade de forzar ao goberno a votar, tras moitas vacilacións, pola resolución 181 de repartición, a 29 de novembro de 1947. Bevin levou o problema de Palestina á ONU na esperanza de emarañálo aínda máis no conflito internacional e retardar indefinidamente a súa solución. Non hai dúbida de que os Estados Unidos farían o xogo de Gran Bretaña se a Unión Soviética non defendese vigorosamente as aspiracións nacionais dos pobos xudeu e árabe. Hai quen cre que no histórico discurso de Gromyko a Unión Soviética adoptou a posición inversa á que mantiña e abandonou o seu punto de vista sobre o sionismo. Esta apreciación é superficial. A URSS, baseándose nos principios leninistas-stalinistas, sempre se opuxo ao imperialismo no Oriente Medio, como en calquera parte, e sempre foi solidaria coas loitas anti-imperialistas de todos os pobos. O socialismo é, por principios, contrario a todas as formas de nacionalismo burgués, incluso o sionismo. Mais o Estado Socialista foi e é solidario coas loitas de liberación das nacións oprimidas, mesmo cando elas son lideradas por nacionalistas burgueses, que nunca son consecuentes na loita contra o imperialismo. Cando, como resultado dos acontecementos na Palestina e no campo internacional, as relacións entre a comunidade xudia e a potencia mandataria se modificaron, e esa comunidade decidiu resistir á Gran Bretaña, a fin de alcanzar a súa independencia, a Unión Soviética necesariamente apoiou as aspiracións nacionais de ambos pobos palestinos. A política soviética para con Israel non se basea en efémeras consideracións tácticas. A URSS foi a única entre as grandes potencias en demostrar xenuína amizade con Israel e fidelidade á decisión de repartición da ONU, porque só a súa política se basea no anti-imperialismo consecuente e na defensa do dereito de autodeterminación nacional, que caracterizan a política exterior soviética.

A Clase Obreira Xudia

A CLASE obreira xudia de Palestina non se formou pola draconiana expulsión dos campesiños libres da súa terra, como en Inglaterra ou na maior parte da Europa; nin pola concentración da propiedade territorial, como en Virgínia, e nin tan sequera pola expropriación de pequenos produtores grandemente endevedados, como noutras partes das colonias americanas. En Palestina, a clase obreira foi creada como proletariado agrícola por actos deliberados dos inmigrantes da capa media, que preferiran traballar na terra a continuaren nos seus ofícios ou profesións. No comezo, traballaran para agricultores capitalistas particulares, e máis tarde moitos se empregaran nas facendas cooperativas de fondos públicos. Co inevitábel ascenso da industria e o crecemento das construcións e dos transportes, os salarios máis altos pagados nestes ramos atraeron a parte dos traballadores agrícolas, ben como novos inmigrantes. O movemento obreiro na Palestina xudía tivo tamén un orixinal desenvolvemento, iniciándose entre os traballadores agrícolas antes do que entre os da industria. A Histadrut (Federación Xeral dos Traballadores Xudeus) non abrangue só obreiros, mais tamén agricultores individuais das cooperativas, persoas que traballan por conta propia nas cidades e que non contratan empregados, e as mulleres dos traballadores. Así, cerca de 40 por cento dos seus membros son de categoría social non proletaria. E se excluímos aos agricultores das facendas colectivas (membros do Kibbutzim, que non reciben salarios), só cerca da metade do número aproximado de 200.000 membros da Histadrut son asalariados. Outra característica da Histadrut está en que a colonización e as empresas comerciais con ela relacionadas teñen ocupado as súas enerxías tanto, polo menos, canto a actividade sindical. A ideoloxía de que se imbuiu o movemento obreiro xudeu, desde o seu inicio, foi nacionalista e non internacionalista. Unha das maneira en que isto se expresou foi no lema chauvinista kibbush avodah (conquista do traballo), que foi empregado para excluír aos traballadores árabes das empresas xudias. Ademais, trátase dun movemento obreiro impregnado de reformismo desde o seu nacemento. Mentres noutros países o reformismo naceu tras o establecemento dos sindicatos e de apreciábel crecemento da industria, na Palestina precede de ambos. Estes cinco factores: a orixe social pequeno-burguesa, a natureza agraria do movemento obreiro, a gran capa pequeno-burguesa existente no seo dese movemento, o arraigado chauvinismo da Histadrut e seu carácter reformista, moldearan o desenvolvemento da clase obreira xudia e das súas organizacións. Esta clase obreira naceu hai tan pouco tempo, que mesmo hoxe, a pesar do considerábel adianto da industria, aínda non superou as súas orixes pequeno-burguesas, que o influxo predominante de inmigrantes non proletarios tende a renovar e a perpetuar. E os agricultores das facendas colectivas e das cooperativas continúan a exercer unha influenza grande e, baixo certos aspectos, preponderante no movemento obreiro e nos partidos dos traballadores sionistas. No entanto, forzas contrarias moldearan tamén a clase obreira xudaica. Co crecente desenvolvemento industrial, xurdiran folgas que cada vez máis destruíron a harmonía que a dirección sindical procuraba establecer cos empresarios. Durante a segunda Guerra Mundial, as folgas se intensificaron excepcionalmente en consecuencia da rápida expansión da industria e da espiral inflacionista do custo da vida. A marea montante da loita de clase refletiuse tamén na Histadrut, onde unha oposición de esquerdas conta hoxe co apoio dunha parte numerosa dos seus membros. Un dos máis significativos fenómenos de tempo de guerra foron as primeiras folgas do conxunto de traballadores xudeus e árabes. Ao mesmo tempo, practicamente desapareceron as pintadas chauvinistas contra a admisión de traballadores árabes. No período de posguerra, estas folgas conxunto atinxiran un nivel aínda máis alto, visando as maioría delas as empresas do goberno británico e identificándose coa loita xeral centra o dominio británico. Este movemento conxunto chegou ao auge en novembro de 1947, cando 40.000 traballadores árabes e xudeus dos acampamentos e talleres do goberno tomaron parte na maior folga xa realizada na Palestina. Estas loitas marcaran un momento de rotura co nacionalismo en desenvolvemento e coa desconfianza mutua inerentes polo medio en que os traballadores das dúas nacións foran creados. O agudizamento da loita de clase e o entrelazamento máis íntimo das economías árabe e xudia, en consecuencia do crecemento das relacións capitalistas dentro de ambas comunidades, crearon tamén unha tendencia para a cooperación árabe-xudia no movemento sionista. Trátase dunha tendencia, minoritaria, que foi representada principalmente pola Hashomer Hatzair, partido sionista de esquerdas, con base nas facendas colectivas e que actualmente integra o Partido dos Traballadores Unidos.

A Loita Nacional

A LOITA nacional desencadeada polo Libro Branco, de 1939, foi tamén escenario da loita de clase. A cuestión esencial de resistencia ou capitulación ao imperialismo estranxeiro tivo a tendencia de refletir os aliñamentos de clase. O principal ímpeto na loita pola liberdade partiu dos obreiros e dos agricultores das facendas colectivas. Un impulso limitado e inconsecuente nesta dirección desenvolveuse tamén entre os industriais -frecuentemente so a forma de extremo-chauvinismo ou para-fascismo, representada pola dereita do Partido Revisionista e polo Irgun, o seu grupo armado. No entanto, os industriais non son un factor independente da burguesia comercial e financeira, ou dos inversores británicos e americanos na industria da Palestina. De modo xeral, os intereses capitalistas, ligados por mil fíos a súas partes correspondentes na metrópole imperialista, resistiran a calquera acción que puidese enfraquecer estas lucrativas relacións. Por outro lado, os revisionistas refletiran en certa medida a influencia capitalista americana, que non era contraria ao afrouxamento do control británico na Palestina en favor do americano. Non moi atrás da burguesia viña a dirección reformista do Partido Laborista (Mapai), que controlaba o movemento sindical. A través deste partido, socialdemócrata e da Histadrut, os traballadores estiveron durante moitos anos amarrados á política da burguesia, isto é, á colaboración co imperialismo británico. Símbolo diso foi a alianza formada, no movemento sionista mundial entre os dirixentes do Partido Laborista e o sionista da á dereita xeral, Dr. Chaim Weizmann, o -campión do apaziguamento cos ingleses. O Libro Branco de 1939 velou a comunidade xudia a unha resistencia e provocou unha diverxencia na alianza entre a burguesia e o Mapai. Desde entón, os líderes do Partido Laborista teñen vacilado entre os chamamentos da dereita e a presión da esquerda. Dentro do propio partido unía á esquerda cristalizouse como resultado das diverxencias sobre as cuestións de clase e a cuestión nacional. En 1944, esta esquerda rompeu co Partido Laborista e formou un partido, a Achdut Avodah (Unión do Traballo). Foi este grupo que se tornou unha forza dinámica na Haganah e que tivo a principal responsabilidade na creación da Palmach, a unidade mellor adestrada da Haganah. Mais o camiño da resistencia até a loita pola independencia foi un camiño que os líderes sionistas trillaran con gran relutancia, só tendoo feito despois de malogrados os seus esforzos de conciliación con Gran Bretaña e de conter a marea da loita popular.

O Goberno de Israel

A GUERRA de liberación nacional movida por Israel contra os mercenarios do imperialismo anglo-americano, deu ao mundo novos e magníficos exemplos da coraxe, iniciativa e capacidade que emanan dun pobo en loita pola súa liberación. Os obreiros e campesiños que compuñan a maioría da Haganah, anteriormente ilegal, aliáranse aos loitadores sobreviventes dos campos de concentración nazis na tarefa de forxar e defender o Estado Xudeu. O carácter popular da Haganah, aínda que na súa fase inicial estivese orientada por unha política pro-imperialista; o portante papel que os elementos sionistas de esquerdas desempeñaron na súa dirección; a ausencia dunha casta militar e a relativa fraqueza da burguesia e do seu aparello estatal, combináranse para dar ao exército de Israel un carácter predominantemente democrático e popular. O mesmo non se pode dicir do goberno, tanto do provisional, como do que despois foi elixido. Unha coalición da burguesia e da socialdemocracía, so forte presión do pobo, colleu con excitacion as pezas do poder estatal lanzadas ao vento polos ingleses en retirada. No entanto, logo que o Estado se tornou un feito consumado, os capitalistas procuraron consolidar a súa posición dentro del e comprometer a guerra de independencia a través de concesións a Washington e a Londres, operando tras a fachada das Nacións Unidas. Unha facción da clase dominante, temendo o poder das masas democráticas, tentou tomar as rédes do poder, exclusivamente para si, a través da insurrección de Irgun Zvai Leumi, pouco máis dun mes despois da creación do Estado. Nesa proba de forza, o primeiro ministro Ben Gurion xulgou necesario recorrer á esquerda, á Palmach, a fin de conxurar o golpe. Non faltaron á Irgun partidarios na dereita dos sionistas xerais e entre os xefes relixiosos da Mizrachi, que é o partido relixioso sionista. Porén, os principais elementos capitalistas preferiron alcanzar os seus fins por outros medios. Facilitado o camiño polos laboristas, que ocupaban posicións chaves no goberno, a burguesia logrou impor a súa política de lanzar sobre as costas do pobo a carga económica da guerra. O sistema tributario foi modelado esencialmente polo que entrar cando da administración británica: 70 por cento do encaixe son provenentes dos impostos indiretos; os impostos que gravan as grandes empresas son considerabelmente máis baixos que os dos Estados Unidos e de Gran Bretaña e non se instituíu ningún tributo para os lucros extraordinarios, doazóns e heranza. O control de prezos é unha farsa maior da existente durante a guerra, sob o mandato. En vista diso, o mercado negro e as especulacións florecero e o custo da vida subiu de 35 a 40 por cento durante o ano 1948. O curso da loita de Independencia de Israel téñense refletido principalmente nos conflitos en torno a dous puntos esenciais: a política exterior e o carácter social do exército. O último contacto xirou en torno á dirección do exército e do papel da Palmach. A burguesia israeli tivo a mala sorte de subir ao poder sen unha forza militar «digna de confianza» do seu comando. Mesmo antes da proclamación do Estado, Ben Gurion empeñábase en remediar esta situación. E tras varías manobras, conseguiu expulsar o comandante en xefe da Haganah, Israel Galili, ao Partido dos Traballadores Unidos e. disolver na práctica a Palmach, que desde entón só existe no nome. Estas medidas foron importantes para a remodelación do exército á imaxe do goberno. No entanto, a loita aínda non terminou, e os elementos progresistas dispoñen de significativa influenza nas forzas armadas. A proba máis importante con que se enfronta o goberno de Israel, decisiva para o futuro do país, é a política exterior. Os lideres do goberno teñen declarado repetidas veces que, no conmuto entre o Oriente e o Occidente, desexan seguir un camiño de estrita «neutralidade». Non hai dúbida de que na actualidade non desexan colocar o país aberta e completamente dun dos lados. Non obstante, o conflito mundial non é xeográfico; é entre as forzas do imperialismo e do anti-imperialismo en todas partes, entre a democracia e a reacción, entre os millóns que loitan pola autodeterminación nacional e os poucos exploradores que procuran o dominio e a opresión mundial. Nesta contenda, o propio nacemento de Israel foi un acto «non neutro», unha toma de posición ao lado do campo anti-imperialista e democrático. E non foi por casulaidade que a creación do Estado xudio foi combatida e sabotada en diferentes formas polos lideres das forzas imperialistas mundiais, os Estados Unidos e Gran Bretaña. A continuación da da guerra e da resistencia á amputación territorial de Israel colocaron máis aínda o Estado xudaico nunha situación de incesante conflito con Gran Bretaña e os Estados Unidos. Non é por casualidade, igualmente, que o establecemento do Estado xudio e a defensa da independencia de Israel teñen contado co firme apoio dos lideres do campo anti-imperialista, a Unión Soviética e as Democracias Populares. Desa forma, a estrita neutralidade é unha falsedade:o que fortalece ou enfraquece a independencia xudia tende a colocar a Israel dun lado ou doutro no conflito mundial. E pode dicirse que, na medida que o goberno tentou manter unha neutralidade espúria -como por exemplo o seu silencio na cuestión de se a Unión Soviética debía ser incluída entre os observadores das Nacións Unidas para a tregua- tomou posición contra Israel. En segundo lugar, mesmo se o goberno de Israel non tomara medidas activas para fortalecer os seus elos cos círculos dominantes dos Estados Unidos e da Gran Bretaña, a gravitación económica é de moldee a atraer para a órbita imperialista. So a través de determinadas contra-medidas pode ser afastado desa órbita - medidas que abranguen

a loita contra a dominación do capital estranxeiro, contra as tentativas para marshalizar Israel e en prol de lazos económicos, políticos e culturais coas forzas anti-imperialistas de todo o mundo, lideradas pola URSS e polas Democracias Populares. A orientación pro-imperialista é enmascarada pola insistencia en que a política exterior de Israel se basea nas Nacións Unidas. Unha vez que a ONU se basea esencialmente no control anglo-americano, esta declaración é un inútil disfrace da subordinación á ordes do imperialismo estranxeiro. A tregua, co seu maquinismo controlado principalmente por Washington, foi un dos aspectos desta subordinación

É significativo o traxe de ser principalmente a presión do exército israeli que en varias ocasións forzou o reinicio da guerra para expulsar os invasores do país.

As relacións coa Unión Soviética teñen sido formalmente amistosas e correctas.

Esa actitude pode ser constatada nunha declaración oficial emitida polo Ministerio do Exterior, nunha entrevista colectiva concedida â prensa en Tel Aviv, a 26 de decembro de 1948, por Aubrey Eban, representante de Israel nas Nacións Unidas. O documento declara: «Sobre a actitude da URSS durante a Asemblea, o sr. Eban dixo que foi indeclinabelmente baseada no texto efectivo da resolución de 29 de novembro. Tal fidelidade a unha decisión das Nacións Unidas, por un Estado membro, debe ser encarada con respecto». Respecto! Esta é a única conclusión positiva a que chegan os forxadores da política exterior de Israel sobre o poderoso e consecuente apoio que o seu país recibiu da URSS e dos seus aliados. Para a Gran Bretaña ten entrar en vigor unha política de duplicidade. A Gran Bretaña é vehementemente denunciada como -inimigo de Israel, e ao mesmo tempo ningunha medida se toma contra o capital británico, mesmo cando el sabota o esforzo de guerra, como no caso das refinarías de petróleo de Haifa, cuxa produción os ingleses se rexeitaran a reiniciar. Polo contra, recíprocas delegacións de homes de negocios británicos e israelis están fortalecendo as relacións económicas e abrindo novas canles para a inversión do que se denomina «capital anglo-xudio». Isto forma parte da inclinación xeral para os países imperialistas do occidente. En relación aos Estados Unidos, a actitude pública do goberno é a de finxir que existe unha diverxencia fundamental entre a política americana e a británica e de presentar os Estados Unidos como un país amigo de Israel, comparábel á Unión Soviética. As frecuentes traizóns de Washington son atribuídas a un puñado de diabólicos funcionarios probritánicos do Departamento de Estado, que están procurando torpedear a «real» política americana de amizade para con Israel. Isto ten o efecto de facilitar o obxetivo americano de substituír a Gran Bretaña como potencia dominante en Palestina, desa forma fortalecendo toda a posición dos Estados Unidos no Oriente Medio. Politicamente, este obxectivo xa foi en gran parte alcanzado. Debe seguirse a invasión económica. E os portavoces do goberno de Israel están enviando chamamentos aos capitalistas americanos para que «veñan tomar conta logo». A situación é idéntica con respecto á contribucións do exterior. Catro quintos delas veñen dos Estados Unidos, principalmente dos xudeus americanos. Este traxe foi transformado nunha espada de Dámocles polo goberno de Israel e por todos os partidos políticos sionistas. As concesións ao imperialismo americano son defendidas alegando que Israel non pode romper os seus lazos coa maior comunidade xudia do mundo. Trátase dun flagrante sofisma. A poboación xudia dos Estados Unidos por máis dunha vez ten demostrado a súa amizade e o seu apoio a Israel, ben como a súa oposición á duplicidade da política dos republicanos e demócratas. É a dirección da dereita da Organización Sionista de América, e da súa leal oposición, a antiga dirección, que aconsellan e practican o sometemento ao imperialismo americano. Esta dirección está intimamente asociada aos reacionarios sionistas xerais de Israel, cuxo partido recibiu só 5,1 por cento dos votos nas eleccións recentemente realizadas. Non obstante, o goberno de Israel, dirixido por un partido que socialista, ao contrario de apelar para que os xudeus da América apoien a loita para que se torne completamente independente do imperialismo, está, coa súa política de apaciguamento, concorrendo para imobilizálos en face do plano Truman-Dulles de converter Israel nunha semi-colonia de Wall Street. A maioría do pobo de Israel, non obstante, non é favorábel a unha chamada orientación occidental, mais a unha orientación visando os intereses de Israel. Velaí por que a Unión Soviética é a potencia máis popular no país- tan popular que na campaña electoral até mesmo a Irgun xulgou necesario resaltar na súa plataforma a amizade coa URSS.

A Cuestión Árabe

O ENREDAMENTO na tea imperialista foi propiciado pola política do goberno en relación aos árabes. Esta política non consulta os intereses nacionais, aprezados dun punto de vista realístico, pois non considera os dereitos daqueles que debían ser os amistosos veciños de Israel na Palestina e dunha gran minoría dentro do Estado xudio. Por máis dunha vez os árabes da Palestina demostraran a súa hostilidade á dominación británica e o seu desexo de independencia. En varias ocasións, porén, dirixentes reacionários conseguiron traizoar as loitas do pobo, dirixíndoas contra a comunidade xudia. Esta táctica foi facilitada polas directrices pro-imperialistas e anti-árabes dos dirixentes sionistas. Calquera discusión sobre o tratamento dispensado aos árabes da Palestina polo goberno de Israel debe comezar cun traxe de extrema significación: con excepcións relativamente raras, os árabes da Palestina non participaron da loita contra os xudeus. Isto representa un contraste coa situación de 1936 a 1939. A rexeita das masas árabes da Palestina de adherirse aos bandos do Mufti, a pesar da presión reacionária a que foron sometidas, é un traxe que foi publicamente recoñecido e saudado polos líderes xudeus. A poboación árabe da Palestina constituía, así, un gran activo en potencia para o pobo e o Estado xudeus na súa loita contra os invasores estranxeiros instigados, estipendiados e armados pola Gran Bretaña e os Estados Unidos. O goberno de Israel, no entanto, fixo case todo o posíbel para transformar este activo potencial nun certo pasivo. En lugar de anunciar que cando fose establecer un armistício, os refuxiados árabes -cidadáns de Israel aos cales se afrece plena igualdade de dereitos-terían permiso de regresar aos seus lares, o goberno deu a entender claramente que poucos serían readmitidos, se é que se vai chegar a facer. Para xustificar esta insensíbel política, que fortalece a reacción árabe, foi necesario falsificar a historia. Alimentouse o mito de que a maioría dos árabes de Palestina atacaron os xudeus e que a súa fuga representaba, nas palabras do ministro do Exterior Moshe Shertok, «a consciencia da culpa». Non menos temerário desde o punto de vista dos intereses xudios é a actitude do goberno israeli con respecto ao destino do sector árabe da Palestina. A resolución de repartición tomada pola ONU dispuña a creación de dous Estados independentes, xudeu e árabe, politicamente separados, mais economicamente unidos. Non é preciso comprender profundamente a política do Oriente Medio para recoñecer que un Estado árabe democrático e amistoso, fóra a súa importancia para a poboación árabe da Palestina, é unha necesidade para o pobo xudio e o seu Estado -un factor esencial, para a súa vitalidade económica e a súa seguridade militar. Non obstante, o goberno de Israel asumiu unha actitude de virtual neutralidade relativamente ao futuro da.

Palestina árabe.

Un portavoz do goberno, comentando a 23 de setembro do ano pasado o informe de Bernadotte, que propuña a anexión do sector árabe á Transxordania, reino títere de Gran Bretaña, fixo esta sorprendente declaración: «A situación no que concerne á parte árabe da Palestina parece estar demasiado confusa para xustificar calquera comentario definido». Manter «neutralidade» nesta cuestión, como na cuestión máis ampla da política exterior, significa, na mellor das hipóteses, non-interferencia nos planos dos inimigos de Israel, por canto nin é preciso dicir que a anexión da Palestina árabe por Abdullah, con algunhas migallas de terra talvez lanzadas a Exipto e Siria sería un desastre de vulto para Israel. Isto significa tropas e bases británicas na súa porta de entrada. E en vez de ter como veciño un Estado árabe amigo, Israel estaría cercado de inimigos, coa súa independencia ameazada diante do poderio militar británico e co poderio económico americano moldeandolle o futuro. Durante a campaña electoral recente os líderes do Partido Laborista procuraran xustificar esta política e a súa hostilidade á forzas progresistas no seo dos árabes da Palestina, empregando a máscara demagóxica da «paz». Cinicamente deran o rótulo de «partido da guerra» a aqueles que querían auxiliar a liberación de toda a Palestina e dar pleno cumprimento á decisión de repartición da ONU.

As Forzas Progresistas

As ORGANIZADAS forzas políticas progresistas de Israel están representadas polo Partido dos Traballadores Unidos (Mapam) e polo Partido Comunista. Crecentes sectores do Partido Laborista, incluso algunhas autoridades inferiores, tamén forman ao lado do Mapam e dos comunistas na maioría das cuestións. O Partido dos Traballadores Unidos non é só o segundo en número de efectivos no país, como tamén ten importantes posicións nas forzas armadas, movemento sindical, nas facendas colectivas e en moitas outras institucións. O Mapam é un partido de masa, contando moitos militantes en súas fileiras. Foi formado en 1948 pola fusión dos dous partidos sionistas de esquerda, a Hashomer Hatzair (A Xoven Garda) e a Achdut Haavodah-Poale Zion (Unión dos Traballadores Sionistas). O último fóra establecer en 1946 pola fusión da Achdut Haavodah e da Poale Zion de esquerda. A Achdut Haavodah xurdiu como á esquerdista dentro do Partido Laborista, rompendo con este en 1944; a súa forza se distribúe entre obreiros e agricultores das facendas colectivas. A Poale Zion de esquerdo, un grupo menor, que se formara nunha escisión entre os socialdemócratas sionistas, era case exclusivamente urbana. A Hashomer Hatzair, un tanto maior que a Achdut Haavodah, tiña os seus membros principalmente nas facendas colectivas. Efectivamente, o partido político Hashomer Hatzair foi creado por un movemento de facendas colectivas do mesmo nome. No partido unificado, todos os tres grupos continúan a gardar en apreciábel escala súa identidade orixinal, de par con certas diferenzas. Non só por este motiva, como tamén porque ningún dos tres grupos compoñentes é monolítico en estrutura e ideoloxía, o Mapam é un partido de tendencias en conflito. A plataforma adoptada no Congreso que creou o Mapam declara que o partido propugna pola «loita revolucionaria de clase», ten por obxectivo final «a creación dunha sociedade socialista sen clases» e «baseará a súa actividade educacional na teoría, na visión mundial e na estratexia do marxismo». Mais nos seus principios básicos dáse prioridade á declaración de que «o partido é unánime en recoñecer que no sionismo está a solución do problema xudio...» Esta tentativa de conciliar o marxismo co sionismo naturalmente non é nova. Porén, a ciencia de Marx, Engels, Lenin e Stálin nada ten de común co nacionalismo burguês ou pequeno-burguês en calquera das

súas formas. Un estudo do programa, da historia, da estrutura, da ideoloxía e do traballo práctico do Partido dos Traballadores Unidos leva á conclusión de que el é, basicamente, un partido nacionalista, que foi fortemente influenciado pola clase obreira avanzada de Palestina e do campo internacional. Se, por exemplo, examinarmos a ideoloxía do Mapam, encontraremos a teoría non marxista, segundo a cal o movemento polo socialismo na hexemonia xudia da Palestina, pertenza non ao proletariado industrial, mais ao sector do proletariado agrícola que vive nas facendas colectivas, non entende salarios e no seu todo está illado tanto do inimigo da clase como de seus irmáns e aliados. Iso levou o líder ideolóxico da Hashomer Hatzair, Meier Yaari, a declarar que «o movemento das facendas colectivas é o centro do movemento obreiro do país...»(2). O Mapam non é un partido de loita. As súas notábeis declaracións contra o apaciguamento co imperialismo anglo-americano, pola cooperación coa Unión Soviética e os seus aliados, pola creación dun Estado árabe democrático e independente, en defensa do carácter democrático do exército e contra varias medidas reacionarias da fronte interna - son case sempre unha brillante fachada de palabras sen o contido fértil das accións. Esta ausencia de xenuína combatividade forma parte da heranza sionista pequeno-burguesa do Mapam. Non queda dúbida de que foi o esforzo para escapar a un duro conflito co imperialismo americano e os seus examinas de ferro laboristas en Israel que levou a maioría dos dirixentes do partido a rexeitar unha fronte única cos comunistas nas recentes eleccións. O declíve na votación do Mapam foi atribuído esencialmente a esa política vacilante e oportunista. Dentro do Partido dos Traballadores Unidos, no entanto, hai forzas que están presionando para o establecemento de directrices combativas e dunha acción conxunta cos comunistas. Coa pasaxe do centro de gravidade na loita de liberación nacional da esfera militar para a esfera política e económica, e co agudizamento da loita de clase, resta aínda saber se estas forzas serán suficientemente fortes e resolutas para colocar o Mapam nunha fronte común cos comunistas contra as maquinacións oficiais que ameazan a independencia de Israel.

O Partido Comunista

O PARTIDO Comunista é o único partido que abrangue árabes e xudeus, baseándose na organización conxunta e na loita dos dous pobos. Neste particular, é o único partido verdadeiramente nacional de Israel, unha vez que todos os demáis exclúen o grupo que constitúe hoxe 10 por cento da poboación e que se tornaría unha proporción aínda maior se se permitise o retorno dos refuxiados. O Partido Comunista é o único partido que, por todo o período de case trinta anos de existencia, levantou intransixentemente a bandeira da independencia e do anti-imperialismo. Durante case toda a súa historia, o partido, até 1943, foi ilegal e ferozmente perseguido polas autoridades británicas. Até poucos anos atrás, tivo tamén de afrontar a franca hostilidade de todos os partidos sionistas, en virtude da súa resistencia á colaboración co imperialismo británico e a súa defensa dos dereitos democráticos e nacionais dos árabes. Traballando nestas difíciles condicións, nun país colonial de maioría árabe e nunha comunidade xudia cuxa nacionalidade aínda era embrionária, o partido cometeu algúns erros durante o período que precedeu a segunda Guerra Mundial, nos cales incorreron tamén os partidos comunistas dos demais países. Estes erros consistiran en subestimar o desenvolvemento nacional xudeu e en non entender con clareza suficiente certas manifestacións reacionarias dentro do movemento nacional árabe. Unha vez saído da ilegalidade, o partido comezou a facer rápido progreso. Non obstante, case no inicio de súa existencia legal, defrontouse con graves problemas internos e tivo que combater desvíos nacionalistas tanto de árabes como de xudeus. Estas loitas resultaran na división dos comunistas árabes e xudeus en dúas organizacións distinguidas, o Partido Comunista de Palestina e a Liga de Liberación Nacional. Porén, so o impacto da guerra de liberación nacional e das novas responsabilidades xurdidas coa formación do Estado, e como resultado dos infatigábeis e incesantes esforzos do Partido Comunista, as diverxencias orixinais foron solucionadas e os dous grupos se reuniron no Partido Comunista de Israel. Esta importante conquista fortalece a clase obreira e os pobos árabe e xudeu na súa loita pola independencia nacional, pola paz e polo progreso social. En 1944, o Partido expulsou un grupo xudeu da dereita, que posteriormente organizou un partido propio. En decembro de 1948, este grupo, declarando concordar cos principios e o programa do Partido Comunista, foi readmitido. En, febreiro deste ano, porén, os líderes dese grupo tiveron que ser novamente expulsados ao seren pillados nunha conspiración anti-comunista co grupo Stern. O ano pasado, os comunistas conquistaron importante posición polo seu combativo patriotismo e a súa transparente oposición a calquera especie de capitulación ao imperialismo anglo-americano. Os comunistas pugnaram por unha política de amizade e cooperación coa Unión Soviética e as Democracias Populares e se opuxeron á alienación da independencia e do futuro do país a Wall Street. Só os comunistas combateron consecuentemente todas as medidas chauvinistas, con respecto aos cidadáns árabes de Israel, esixindo unha política que propiciase a creación dun Estado árabe independente e democrático, veciño de Israel. Os comunistas se opuxeron á medidas reacionarias internas e defenderon os intereses dos soldados e das súas familias. Colaboraron na mobilización de todas as enerxías do país para o esforzo de guerra e organizaron aínda o apoio estranxeiro. E máis de 80 por cento dos membros xudeus do Partido e da Liga da Xuventude Comunista serviron nas forzas armadas ou noutras formas de servizo militar. Os comunistas árabes, organizados na Liga de Liberación Nacional, cubríronse de gloria por seren a única forza política que se opuxo ao bando fascista do Mufti e aos invasores estranxeiros, liderando a loita contra os mesmos. Foi a Liga de Liberación Nacional que iniciou, no sector árabe da Palestina, en medio a todo o terror, as demostracións anti-guerras que mereceron amplo apoio das masas árabes e despertaron a admiración da comunidade xudia. O Partido Comunista foi practicamente o único partido que rexistrou adianto porcentual nas eleccións, aumentando o seu electorado de 2 por cento en 1944 para 3,4 por cento en 1948. Entre os electores árabes foi o partido máis votado - proba do alto nivel político alcanzado polos cidadáns árabes de Israel como resultado das súas experiencias os últimos meses.

Perspectivas

A LOITA pola independencia nacional de Israel está baixo a dirección da burguesia, que lanza man da socialdemocracía para obter apoio de masas para a súa política. Non obstante, os elementos de esquerda nos sindicatos e no exército posúen unha forza apreciábel, moi aínda que, hoxe, en consecuencia das directrices do Mapam, so unha parte desta forza estea sendo xogada na loita. É inevitábel que co establecemento da paz ou dun armistício prolongado, loitas acendidas se desenvolverán en torno ás importantes cuestións de política externa e interna. Ao mesmo tempo, a clase obreira de Israel esta aínda fortemente influenciada polas ideoloxías reformistas e nacionalistas e non ten aínda alcanzado madurez suficiente para asumir o liderado político da nación, significa que é moi grande o perigo de que Israel sexa arrastrado para o sorvedouro do imperialismo americano. A fase militar da loita serviu para obscurecer a escala en que os Estados Unidos xa establecer unha posición dominante dentro do Estado xudeu. A través da tregua da ONU, a través dos préstamos concedidos ou adiados e das condicións que os acompañan, a través do liderado sionista americana e dos fondos que controla, a través da inversión particular americana e a través da presión exercida por medio de varios Estados árabes, os Estados Unidos están estendendo o seu control sobre Israel. Así é que o imperialismo americano suplantou a Gran Bretaña, tornándose o inimigo número un de Israel e de todos os pobos do Oriente Medio. Debemos xulgar o goberno israeli principalmente pola medida en que el resiste ou capitula diante dese inimigo número un. Aínda que fose un erro considerar a forte tendencia oficial para a rendición nacional como un proceso consumado e desprezar as contra-presións, sería tamén un grave erro ter o goberno israelita na conta de anti-imperialista. É o pobo que constitúe a forza anti-imperialista. Israel non pode fuxir á súa xeografía nin á política da súa xeografía. É posíbel a Israel, porén, evitar a vasalaxe imperialista, mais só o conseguirá se mobiliza, con todas as forzas, non so as súas enerxías económicas, políticas e morais internas, mais tamén os seus aliados efectivos e potenciais no Oriente Medio, nos países do socialismo e da Democracia Popular, entre o pobo americano e as forzas democráticas de toda parte Para o pobo e para o Partido Comunista dos Estados Unidos, a cuestión da Palestina é parte inseparábel da loita contra toda a política de guerra dos partidos Demócrata e Republicano pola dominación mundial, que traizoe os intereses nacionais e torna a América un alba de temor e odio no mundo enteiro. É precisamente na cuestión da Palestina que temos testemuñado por diversas veces os máis amplos e vigorosas protestas contra a política do goberno americano. Hoxe, os líderes sionistas americanos conseguiron amortecer a maioría destes procesos e ocultar con suaves hosanas a certa feição da política, norteamericana. O noso Partido, o movemento laborista en xeral e todas as forzas progresistas defrontanse coa tarefa de continuar a loita, agora nun nivel diferente, e de organizar os máis amplos esforzos entre xudeus e non xudeus para impedir que Israel se torne «marshallizado» e «forrestalizado». No movemento de auxilio a Israel, debemos dedicar tamén especial atención á tarefa de axudar a clase obreira e as forzas progresistas, das cales tan esencialmente depende o futuro de Israel.

http://www.marxists.org/portugues/tematica/rev_prob/21/israel.htm