Por Siracusa 2.0
Febreiro de 2008
Ver versión en español
Nos sesenta anos transcorridos desde a súa fundación, sancionada pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas, o Estado de Israel suscitou xuízos e estados de ánimo moi diversos na esquerda e na opinión pública xeral dos países occidentais. Da admiración inicial pola resistencia e os logros da pequena nación xudía foise pasando en fases sucesivas a unha condena cada vez menos matizada das súas políticas e da súa mesma existencia. Non foi un dato menor para este cambio de sensibilidade a viraxe da política soviética cara ao Estado sionista: de ser o seu principal valedor político e material, como medio de socavar a posición británica na rexión, a URSS pasou a buscar a alianza do panarabismo socialista representado na figura de Nasser e, posteriormente, das distintas faccións terroristas que se arrogaron a representación do "pobo árabe". Á vez, o eixo ideolóxico da esquerda desprazábase do internacionalismo positivista que levou a Marx e Engels a congratularse da adquisición estadounidense de California a un conglomerado de discursos poscoloniais e antioccidentais que beben tanto do mito do Bo Salvaxe coma do relativismo posmoderno. Nos últimos anos, o protagonismo dos conflitos próximo e medio-orientais, así como a reactivación dos ciclos de violencia tras o fracaso do Proceso de Oslo, converteron a Israel en centro da atención da opinión pública occidental. As ideoloxías panarabistas e islamitas conseguiron fixar, contra toda evidencia material e histórica [1], a noción de que o conflito árabe-israelí é o máis sanguento e decisivo do planeta, que se repite xa sen ruborizo tanto en círculos xornalísticos como políticos e diplomáticos. Elementos relixiosos e de estratexia política concítanse nesta versión interesada, que sinala a existencia mesma de Israel -unha franxa de terra non maior que a Comunidade Valenciana, e cunha poboación similar á de Catalunya- como causa última da maior parte dos problemas do mundo árabe-islámico, se non de todo o planeta. Tan alleos ao compromiso -salvo excepcións como os acordos do Primeiro Camp David- como á autocrítica, os Estados árabes mantiveron aos refuxiados palestinos nun conveniente limbo, subvencionado fundamentalmente por EEUU e Europa, que lles permitise usalos contra Israel ou Occidente cando así lles conviñese, á vez que provocaban a saída dos seus territorios de sucesivas ondas de refuxiados xudeus, movemento demográfico este último do que raras veces se fala. Os seus portavoces ocultan tamén que os cidadáns árabes de Israel gozan de dereitos, liberdades e garantías que se lles negan sistematicamente na maioría deses países. A diferenza do panarabismo, o islamismo e o mesianismo xudeu -que na súa forma máis extrema rexeita tamén o Estado de Israel realmente existente-, non consideramos que ningún pobo teña un vínculo sacro coa terra a través dos séculos. Valoramos os procesos históricos, e xulgamos as sociedades políticas non só polas súas orixes, senón tamén polos seus logros. Todos os Estados afunden as súas raíces na guerra, ningún pode exhibir unha executoria histórica impecábel. No nacemento de Israel, como no de calquera outro Estado do planeta, concitáronse aspiracións lexítimas, movementos demográficos, procesos económicos, desposesións, loitas intra e intergrupais e intervencións externas. As interpretacións que pretendan reducir esta trama ao "enfrontamento entre dúas tribos" ou á crúa desposesión colonial dunha pola outra só poden rexeitarse como simplificacións ou manipulacións groseiras. Por todo iso, entendemos que os partidos, as faccións e os particulares son libres de condenar o que estimen oportuno e de solidarizarse coas causas que prefiran, por insolventes ou indesexábeis que sexan. Pero non nos resignamos a que o discurso estándar dos medios de comunicación, en canto modeladores da opinión pública, se contamine de posicións partidistas ate ser cada vez máis dificilmente distinguible delas. Pedimos un trato xusto cara a Israel, que parta do recoñecemento innegociábel da súa existencia como Estado soberano e do seu dereito a protexer aos seus naturais e a defender as súas fronteiras, que deben regresar aos límites de 1967 en canto se dean as condicións de seguridade imprescindíbeis. Rexeitamos a asunción por estes medios das retóricas do panarabismo e o islamismo; ideoloxías esencialmente contrarias aos valores seculares e ilustrados que cimentan a liberdade e a prosperidade das nosas sociedades. Sinalamos a asimetría informativa que publicita as reaccións israelís pero moi raras veces as accións, a miúdo indiscriminadas, que as provocan; e que outorga nome e voz ás vítimas palestinas pero sepulta ás israelís no anonimato cando non na sospeita. Denunciamos a colaboración ou a complicidade dos xornalistas occidentais na propalación de libelos, montaxes, versións interesadas e propaganda de organizacións terroristas [2]. Condenamos así mesmo uns discursos anti-israelís que, se non propiamente antisemitas, nútrense cada vez con menos reparos da gramática e os repertorios do antisemitismo histórico. Esiximos en suma, que se dea a Israel un trato nin máis nin menos obxectivo e respectuoso que o que se concede ao resto de Estados soberanos, moitos deles con credenciais democráticas, xurídicas e humanitarias notablemente peores que as súas.
[1] - Heinsohn, Gunnar e Pipes, Daniel, Arab-Israeli Fatalities Rank 49th.
[2] - The Second Draft.
masacre. Con todo, canta difusión tivo o informe das Nacións Unidas? E chegou seica a compensar o dano da difamación? O último 24 de decembro, como cada ano, canles de televisión de todo o mundo transmitiron a misa de Nadal en Belén. O correspondente da CNN en Belén referiuse ao ambiente festivo fronte á igrexa da Natividade, a diferenza de anos atrás, cando se atopaba nese lugar o exército israelí. Ou sexa, é coma se a presenza das forzas israelís tivese como obxecto a interferencia da celebración do nacemento de Cristo, quedando na vaguedad os motivos que levaron ao exército a atoparse en Belén. Pero doutra banda, non teñen especial eco na prensa o moi delicado status que teñen os palestinos cristiáns nos territorios palestinos, e en xeral, dos árabes cristiáns no mundo árabe. Nun balance do ano 2007, HonestReporting publicou un informe que resume a cobertura do conflito palestino-israelí na BBC, sinalando a postura tendenciosa 
desta a favor dos palestinos. Conclusións similares tirou sobre The New York Times, que fai máis fincapé nas operacións militares israelís que nos ataques palestinos. HonestReporting informa que ao cubrir as operacións de Israel en Gaza, a BBC case non fai referencia aos ataques de mísiles palestinos contra territorio israelí, que durante 2007, chegaron a case 1.500, que se traduce a unha media dun ataque cada dez horas. HonestReporting salienta que a mesma actitude tendenciosa se manifesta na selección de imaxes, que xeralmente representan a palestinos feridos, en funerais, e como vítimas de ataques israelís (e outra vez, non esquezamos a forza das imaxes respecto das palabras). En relación cos enfrontamentos entre palestinos, HonestReporting sinala que se rexistraron 344 mortes de palestinos en conflitos entre palestinos, con todo a BBC só cubriu 41 dos casos. Ao facer referencia ás operacións israelís nos territorios, advirte que a BBC non alude aos motivos de devanditas operacións, senón que só salienta o número de vítimas palestinas. As historias retratan constantemente o sufrimento palestino, mentres que se deixa á marxe a dor da poboación israelí, omitindo que en 2007 houbo aproximadamente 100 israelís feridos por ataques de mísiles palestinos Kassam. Tampouco se cobre os o dano emocional de miles de israelís como consecuencia de bombardeos diarios contra cidades e poboados en Israel. HonestReporting observa que a BBC só fixo referencia ao 0,4% dos ataques de kassam palestinos. Pero na realidade, os ataques desde Gaza levaron a unha situación insostible para os residentes do sur de Israel, en particular, na cidade de Sderot, e ese o motivo polo cal Israel tomou medidas contra Gaza. Sen descoñecer a dor dos palestinos, tamén se pode recoñecer o sufrimento dos israelís. 
Pero eles non o cobrarán, teñen as súas propias razóns para desexar a morte de Mughniyeh. Irán vía a Mughniyeh como un ben a coidar. Tiña no Líbano tres representantes principais: o embaixador en Beirut, o comandante de corpo da Garda Revolucionaria (co seu cuartel xeral na Bekaa) e Mughniyeh, o supervisor para Irán das actividades operativas de Hezbollah. Non había atentado da Garda Revolucionaria, o Ministerio de Intelixencia e Seguridade en Teherán e/ou Hezbollah, que non fose producido no "pozo" de Mughniyeh. Quen atopou a Mughniyeh demostrou unha capacidade de intelixencia e operatividade tremenda. A Comisión Winograd insinuou, nun brevísimo capítulo sobre os operativos especiais, que a espera en balde que un operativo semellante tivese éxito, influíu na tardanza israelí na fronte durante o verán de 2006 na guerra do Líbano. Israel non logrou daquela, dar con Nassrallah nin con Mughniyeh, pero esta vez, algún longo brazo logrouno. A mensaxe é clara para os líderes de Hamás e da Jihad Islámica en Gaza, para Khaled Mashal e Ramadán Shelah en Damasco, e tamén para Nassrallah, se decide renovar o fogo para abrir unha segunda fronte contra Israel, mentres este está ocupado en Gaza.
Bloque non baixara aínda do monte á moqueta, algúns dos seus concelleiros tiñan xa moi serias dificultades para sumarse sen paliativos ás mocións de condena de certas accións explosivas. Estaban en contra do terrorismo, como é natural; pero iso non impedía que quixesen introducir matizacións á súa reprobación. Exactamente igual que fan agora ao aceptar que o Holocausto é condenable, "pero" sempre que á vez se censure a actitude do Estado de Israel na súa turbulenta relación cos palestinos. Accións tan irreflexivas como esta abonan as disparatadas teses daqueles que se empeñan en unir a condición nacionalista do BNG coa socialista do PSOE para deducir diso que en Galicia existe un Goberno nacional-socialista. O chiste é fácil, pero non pode estar máis afastado da realidade. E é que, aínda que a tradición non veña de lonxe no caso do Bloque, o certo é que ambos os partidos aceptan e practican a día de hoxe a democracia parlamentaria. Peor aínda que un insulto, sería unha falsidade reputar a calquera deles como simpatizante do nazismo. Non menos insultante viría ser a comparación entre nazis e xudeus, que -seica sen advertilo- acaban de facer os deputados nacionalistas galegos ao equiparar o Holocausto coa situación actual en Oriente Próximo. Reputar de nazi a un xudeu non só é unha inxuria, senón unha contradición entre os termos na medida que poucos outros pobos -se algún- foron sometidos a un exterminio calculado como o que o hebreo sufriu a mans do Partido Nacional-Socialista dos Traballadores de Alemaña dirixido polo cabo Adolfo Hitler. Algo farían os xudeus para que os traten así, dicían moitos dos alemáns de entón aínda que a súa conciencia rexeitase aquela barbarie. Sería moi triste que agora prendese en Galicia ese vello prexuízo do "Si, pero...
tras as que uns esqueletos humanos movíanse no medio dun silencio ensordecedor". Restos do naufraxio do holocausto, os poucos sobreviventes foron a voz da memoria. Esa memoria, estes días, tivo a súa expresión en múltiples actos, e en Barcelona, da man do escritor Marek Halter, coñecemos a un neno que puido fuxir do gueto de Varsovia co seu pai, deixando atrás o recordo de toda a súa familia asasinada. Fundador de SOS Racismo en Francia e loitador pola paz en Oriente Medio, Marek é, en carne propia, a expresión da palabra hebrea nabí, traducida historicamente como profeta. Dicíanos, no acto do Institut Francés que tiven a honra de presentar: "Nabí significaría o que grita palabras", é dicir, aquel que usa o verbo para conseguir o ben. E desde ese verbo loitado, este xudeu polaco nacionalizado francés recordounos que "cada neno que nace, xa estivo na ladeira do monte Sinaí", e xa que logo comprométese coas Táboas da Lei. Gritar palabras, ese é o combate nos tempos das espadas... Este artigo só tiña vocación de tímida homenaxe ás vítimas do holocausto, convencida da culpa que todo europeo ten no horror que desembocou en Auschwitz.
.JPG)
