Por Matthias Küntzel
Para entender Irán e o seu desafío nuclear, é indispensable coñecer a biografía do seu presidente. Matthias Küntzel mergúllase nas escuras augas do fanatismo xiíta, nos batallóns de nenos suicidas e na ortodoxia dos gardiáns da revolución para facer o retrato falado de Mahmud Ahmadineyad.
Podes descargar o texto completo en pdf
En Galego
En Español
Durante a guerra Irán-Iraq, o aiatola Jomeini importou desde Taiwan cincocentas mil pequenas chaves de plástico. Estas baratixas servirían como amuletos. Logo da invasión iraquí en setembro de 1980, estivo claro que a forza militar de Irán en nada se comparaba á profesional e ben armada milicia de Saddam Hussein. Para compensar esta desvantaxe, Jomeini enviou nenos iranianos, algúns ate de só doce anos de idade, á fronte de batalla. Alí, marcharon en formación cara ao inimigo a través dos campos sementados de minas, despexando o camiño cos seus propios corpos. Antes de cada misión, a pequena chave taiwanesa colgábase ao pescozo de cada neno. Supúñase lle abriría as portas do Paraíso. Nalgún punto, con todo, a brutalidade destes feitos sanguentos foi materia de inquietude. “No pasado -anotou o diario semioficial iraniano Ettelaat- ao agravarse a guerra, tivemos nenos voluntarios de catorce, quince e dezaseis anos de idade. Estiveron nos campos minados. Os seus ollos non viron nada. Os seus oídos non escoitaron nada. Uns instantes despois, alguén viu nubes de po. Cando se disiparon, non había nada máis á vista. Polos arredores, espallados, atopábanse restos humanos chamuscados”. Semellantes escenas serán evitadas en diante, asegurou Ettelaat aos seus lectores: “Agora, antes de entrar nos campos minados, os nenos van envolvidos en mantas e rodan polo chan en fila, a efecto de que as partes dos seus corpos permanezan xuntas logo da detonación das minas e, así se poidan levar ás súas tumbas”.
Estes nenos que rodaron cara á morte pertencían á Basij, unha organización de masas creada por Jomeini en 1979 e militarizada despois que comezou a guerra, para reforzar o seu asediado exército. A Basij Mostazafan ou “Mobilización dos Oprimidos”? foi esencialmente unha milicia integrada por voluntarios cuxas idades non alcanzaban os dezaoito anos, que acudiron entusiastas por milleiros á súa propia inmolación. “Os raparigos despexaban os campos de minas cos seus propios corpos”, recordaba un veterano da guerra Irán-Iraq no ano 2002 ao xornal alemán Frankfurter Allgemeine. “Ás veces parecía coma se fosen a unha competencia. Aínda sen as ordes do comandante, todos querían ser os primeiros”.
O sacrificio dos basiji (“os mobilizados”, plural de basij) foi espantoso, e aínda hoxe é motivo, non de vergoña nacional, senón de crecente orgullo. Desde o fin das hostilidades con Iraq en 1988, os basiji aumentaron en número e influencia. despregaron, sobre todo, unha brigada contra o vicio, para facer respectar as leis relixiosas en Irán, e a súa elite de “unidades especiais” utilízase como grupos de choque contra forzas antigubernamentales. Durante 1999 e 2003, por exemplo, usouse aos basiji para disolver disturbios estudantís. E en 2005, integraron o núcleo da base política que lanzou á Presidencia a Mahmud Ahmadineyad (home que destacadamente serviu como instrutor da Basij durante a guerra Irán-Iraq). Ahmadineyad comprácese en facer alarde da súa pertenza á Basij. A miúdo aparece en público usando a bufanda basij branca e negra, e nos seus discursos, encomia rutinariamente a “cultura basij” e o “poder basij” expresando que, grazas a eles, “hoxe Irán fai sentir a súa presenza no escenario internacional e diplomático”. O ascenso de Ahmadineyad sobre os ombreiros dos basiji significa que a Revolución iraniana, lanzada hai tres décadas, entrou nunha nova e perturbadora fase. Unha nova xeración de iranianos, cuxa visión mundial forxouse nas atrocidades da guerra Irán-Iraq, asumiu o poder empuñando unha ideoloxía política máis fervente que a dos seus predecesores. Os nenos da Revolución son agora os líderes.
*
En 1980, o aiatola Jomeini chamou á invasión iraquí ao seu país unha “bendición divina”,
pois a guerra deulle a oportunidade de islamizar á sociedade e institucións do Estado iraniano. A medida que as tropas de Saddam Hussein penetraban en Irán, Jomeini, con devoto fanatismo, mobilizaba rapidamente á Garda Revolucionaria preparando as súas forzas aérea e marítima. E, ao mesmo tempo, o réxime se reforzaba, ampliando a milicia popular basij.
En tanto que a Garda Revolucionaria integrábase con soldados adultos e adestrados, os basiji compúñanse esencialmente de raparigos de entre doce e dezasete anos (xunto a homes de máis de 45 anos). Recibían adestramento por só unhas semanas (máis en teoloxía que en armas e tácticas). A maioría dos basiji son campesiños e a miúdo analfabetas. Ao concluír o seu adestramento, cada basiji recibía unha cinta elástica para a fronte cor vermella sangue, a cal distinguíao como “voluntario para o martirio”. Segundo The Iranian Military in Revolution and War de Sepehr Zabih, os voluntarios significaron ao redor dun terzo do exército iraniano e a maior parte da súa infantería.
A táctica de combate que máis empregaban os basiji era o ataque en “formación de onda humana”, por medio da cal os nenos e adolescentes escasamente armados acudían de continuo, avanzando en filas cara ao inimigo. Non importaba se caían ante o fogo da fusilería ou a explosión das minas: o valioso era que continuasen avanzando sen que os arredrara pisar sobre os refugallos e corpos mutilados dos seus compañeiros caídos, acometendo onda tras onda cara á morte. Cando o camiño cara ás forzas iraquís ficaba así despexado, os xefes iranianos destacaban entón ás súas tropas máis capaces e equipadas: a Garda Revolucionaria.
Esta estratexia produciu resultados innegables. “Hordas cos puños en alto botábanse encima nosa” queixábase un oficial iraquí no verán de 1982; “podiamos abater a primeira onda e logo a segunda, pero nalgún momento os corpos empezábanse a apilar fronte a un, e todo o que se desexaba era porse a dar berros e arroxar o arma. Son seres humans, despois de todo!” Para a primavera de 1983, uns 45.000 basiji foran enviados á fronte de guerra. Logo de tres meses, os que sobreviviron ao despregamento foron devoltos ás súas escolas e lugares de traballo.
Pero tres meses era un tempo longo nas liñas da fronte. En 1982, ao recobrar a coidade de Khorramshahr, morreron dez mil iranianos. Logo da “Operación Kheiber”, en 1984, ao redor de vinte mil cadáveres iranianos quedaron abandonados no campo de batalla. A ofensiva Karbala Catro, en 1986, custou a vida a máis de dez mil. En total, ao redor de cen mil homes e raparigos, faleceron durante as operacións basiji. Pero por que os basiji se ofrecían como voluntarios para algo así?
A maioría foron recrutados por membros da Garda Revolucionaria, a mesma que exercía o mando dos basiji. Estes “educadores especiais” visitaban as escolas e escollían os seus mártires entre os participantes nos exercicios paramilitares nos que toda a mocidade iraniana ten a obriga de participar. Nas películas de propaganda (como a televisada en 1986, Unha contribución á guerra) facíanse grandes eloxios da alianza entre os estudantes e o réxime, socavando as intencións dos pais de familia que tratasen de salvar a vida dos seus fillos. (Por ese tempo, a lei iraniana permitía aos nenos servir como voluntarios aínda a pesar da obxección dos seus pais.) A algúns pais, con todo, atraíaselles mediante a oferta de incentivos. Durante a campaña chamada “O sacrificio dun neno polo imán”, a cada familia que perdeu un neno no campo de batalla ofrecéronselles créditos sen intereses, ademais doutros xenerosos beneficios. É máis, enrolarse na Basij daba, aos máis pobres dos pobres, a oportunidade de mellorar a súa posición social.
Con todo, outros se sumaban ao “voluntariado” por coacción. En 1982, o semanario alemán Der Spiegel informou sobre a situación dun mozo de doce anos, de nome Hossein, enlistado na Basij aínda padecendo poliomielites:
Un día uns imáns chegaron ao pobo. Convocaron á poboación na praza fronte á estación de policía, anunciando que traían boas novas de parte do imán Jomeini: O exército islámico de Irán decidira liberar a cidade santa de Quds (Xerusalén) dos infieis ... O imán do lugar decidiu que toda familia con nenos debería de proporcionar un soldado a Deus. En virtude de que Hossein era o máis facilmente prescindible para a súa familia, e porque, en razón da súa enfermidade, non podería ter expectativas dunha vida feliz, foi escollido polo seu pai para representar á familia na loita contra os demos infieis.
Dos vinte nenos que foron á guerra con Hossein, só el e outros dous sobreviviron.
Pero se semellantes métodos explicaron por que algúns foron “voluntarios”, non queda claro o do fervor que os empuxou á súa propia destrución. Isto só podería dilucidarse polo tipo peculiar do islamismo da Revolución iraniana.
*
Ao comezo da guerra, os imáns no poder non enviaban seres humanos aos campos de minas senón, preferentemente, burricáns, cabalos e cans. Pero esta táctica resultou infrutuosa: “Despois de que algúns burros rebentaron nas explosións, os restantes fuxiron despavoridos presa do terror”; así o asentou Mostafá Arki no seu libro “Oito anos de guerra no Medio Oriente”. Os asnos reaccionaron normalmente (o medo á morte é natural). Os basiji, doutra banda, marcharon sen temor e resoltamente á súa propia morte. Curiosos de notar foron os lemas que se cantaban ao incursionar nos campos de batalla: “ Contra o Yazid do noso tempo!”, “A caravana de Hussein segue adiante!”, “Unha nova Karbala espéranos!”.
Yazid, Hussein, Karbala: estes personaxes e lugares refírense aos mitos fundadores do islam chiita. A finais do século VII d.C., o islam dividiuse entre os leais ao califa Yazid (precursor do islam sunita) e os fundadores do chiismo, quen pensaban que o imán Hussein, neto do profeta Mahoma, debería gobernar aos musulmáns. No ano 680, Hussein conduciu un levantamento contra o califa “ilexítimo”, pero foi traizoado. Na chaira da Karbala [en Iraq, a cen quilómetros ao suroeste de Bagdad], o décimo día do mes de muharram, as tropas de Yazid atacaron a Hussein e o seu séquito, e destruíronos. O cadáver de Hussein mostraba 33 feridas de lanza e 34 golpes de espada. Foi decapitado e uns cabalos arrastraron o seu corpo.
Desde entón, o martirio de Hussein é a orixe da teoloxía chiita, e o Festival do Ashura [“o décimo”, o día 10 ou de muharram], que conmemora a súa morte, é o día máis sacro do chiismo. Nese día, os homes golpéanse uns a outros a puñadas, ou ben se flaxelan con cadeas de ferro, recordando os sufrimentos de Hussein. A través das centurias, o ritual exacerbou unha violencia obscena. No seu estudo Crowds and Power, Elías Canetti relata un
ha noticia de primeira man sobre a celebración dun Festival do Ashura a mediados do século XIX, en Teherán: Cincocentas mil persoas, presas do delirio, embadurnan con cinza as súas cabezas e golpean coas súas frontes o chan. Todos queren someterse voluntariamente ao tormento: cometer suicidios masivos, mutilarse a si mesmos con refinamiento... Centos de homes en camisas brancas desfilan co rostro en éxtase ao ceo. Destes, algúns morrerían á tardiña, moitos mutilados, todos coa camisa branca tinxida no seu propio sangue, que lles servirá de mortaxa. Non hai destino máis fermoso que morrer no Festival do Ashura. As portas dos Oito Paraísos están abertas de par en par para os santos e todos os que as queiran cruzar.
Excesos sanguentos deste tipo están prohibidos no Irán contemporáneo. Con todo, durante a guerra Irán-Iraq, Jomeini apropiouse da esencia deste ritual como un acto simbólico, ademais de politizalo. Tomou este fervor introspectivo e canalizouno cara ao inimigo externo. Transformou a lamentación pasiva en protesta activa. Fixo da Batalla de Karbala o prototipo de calquera loita contra a tiranía. En efecto, esta mesma estrataxema utilizouse nas manifestacións políticas de 1978, cando moitos manifestantes vestiron sudarios, relacionando así a batalla do ano 680 coa loita para derrocar ao sha Reza Palhavi. Na guerra contra Iraq, aludiuse á Karbala con gran significación: dunha parte, o bribón de Yazid tomou a figura de Saddam Hussein, e da outra, evocouse ao neto do Profeta, Hussein, por cuxos sufrimentos, ao fin, a vinganza chiita chegara.
A forza deste acontecemento foi posteriormente reasegurada polas manipulacións teolóxicas de Jomeini, quen sostivo que a vida é despreciable e a morte é o principio da existencia xenuína. “O mundo natural “ segundo explicaba en 1980 “ é o elemento inferior, a escoria da creación”. O que é decisivo é o máis aló: O “mundo divino que é eterno”. Este último mundo está ao alcance dos mártires. As súas mortes non son morte, senón simple transición deste mundo a outro, onde vivirán eternamente e en esplendor. Xa sexa que o guerreiro gañe ou perda a batalla, morre mártir -en ambos os casos, a súa vitoria está asegurada: mundana ou espiritual.
Esta situación resultou de consecuencias fatais para os basiji: Se sobrevivían ou non era irrelevante. Nin sequera a utilidade táctica do sacrificio importaba. As vitorias militares son secundarias, sostiña Jomeini en setembro de 1980. O basij debe “entender que é un soldado de Deus” para quen non importa o resultado do conflito: só a súa mera participación xa lle proporciona plenitude e satisfacción. Puido a antipatía de Jomeini pola vida carrexar consecuencias positivas na guerra contra Iraq sen o mito da Karbala? Probablemente non. Coa palabra “Karbala” nos beizos, os basiji púñanse eufóricos.
Para aqueles cuxo valor minguaba de face á morte, o réxime montou un espectáculo. Un misterioso xinete en magnífico corcel aparecía de improviso nas liñas da fronte de guerra. A súa cara “cuberta de fósforo” brillaba. O seu disfrace era o dun príncipe medieval. Un neno soldado, Reza Behrouzi, cuxo relato captou o escritor francés Freidoune Sehabjam en 1985, sinalaba que os soldados reaccionaban con pánico e éxtase.
Todos querían correr cara ao xinete. Pero el os rexeitaba. “Non veñades a min!”, berráballes “Arremetan contra os infieis!... Vinguen a morte do noso imán Hussein e destrúan a proxenie de Yazid!” E cando a figura desaparecía, os soldados gritaban: “Oh, imán Zaman, onde estás?” Botábanse sobre os seus xeonllos, rezaban e xemían. Cando a figura reaparecía púñanse en pé coma un só home. Aqueles cuxas forzas non se e
xtinguiron cargaban de novo contra o inimigo. A misteriosa aparición que facía posible semellantes emocións é o “Imán Escondido”, unha figura mítica que inflúe ate hoxe no pensamento e nas accións de Ahmadineyad. Os chiitas designan a todos os homes descendentes do profeta Mahoma como “imáns”, guías espirituais, e atribúenlles unha condición case divina. Hussein, que foi morto por Yazid en Karbala, era o terceiro imán. O seu fillo e neto foron o cuarto e o quinto. Ao final da liña tópase o “Doceavo Imán”, tamén de nome “Mahoma”. Algúns o chaman Madhi (“o de inspiración divina”), aínda que outros lle din imán Zaman (de sahib-e zaman, “o soberano do tempo”). Naceu no ano 869, fillo único do onceavo imán. En 874 desapareceu sen deixar rastro, co que pechou a liñaxe de Mahoma. Na mitoloxía chiita, con todo, o Doceavo Imán sobreviviu. A crenza chiita di que só se retirou da presenza dos demais, pero que tarde ou cedo emerxerá para liberar ao mundo da maldade.
A principios da década de 1980, V.S. Naipaul demostrou que tan profundamente arraigada está a crenza, entre o poboe iraniano, da volta do mesías chiita. En Entre os crentes descríbenos ver carteis no Teherán posrevolucionario similares aos da China maoísta: xentíos portando rifles e metralladoras levantados no alto en sinal de saúdo. ven igualmente outras pancartas coa inscrición “Doceavo Imán, agardámosche”. Naipaul relata que puido percibir claramente a veneración por Jomeini. “Pero a idea de revolución é algo máis, como ofrenda ao Doceavo Imán, o home desvanecido... o que permanece “oculto”, moi difícil de alcanzar”. Segundo a tradición chiita, o goberno islámico lexítimo só pode establecerse logo da reaparición do Doceavo Imán. Deica entón, ao chiismo só lle queda esperar, mantendo a paz cun goberno ilexítimo e recordando ao neto do Profeta, a Hussein, con dor. Jomeini, con todo, non tivo intención de agardar e investiu ao mito dun novo sentido: o Doceavo Imán emerxerá só ate que os crentes venzan a maldade. A efecto de acelerar o regreso do Mahdi, os musulmáns deberán de sacudirse o sopor e pelexar. Este activismo ten máis que ver coas ideas revolucionarias da Irmandade Musulmá en Exipto que coas tradicións chiitas. Jomeini familiarizouse cos textos da Irmandade desde a década de 1930, e achábase en total acordo cos conceptos que eles consideraban como “maldade”: concretamente, todos os logros da modernidade que substituíron á divina providencia coa autodeterminación dos individuos, a fe cega coa dúbida, a severa moralidade chiita cos praceres sensuais. Segundo a lenda, Yazid encarnaba todo o prohibido: bebía viño, gozaba da música e o canto, xogaba cos cans e cos monos. Non era Saddam Hussein o mesmo? Na guerra contra Iraq, o “maligno” estaba claramente definido, e precisamente a súa derrota sería a condición previa para apurar o regreso do amado Doceavo Imán. Cando el mesmo se mostre, montando o seu corcel branco, a disposición a morrer no martirio aumentará.
*
Esta foi a cultura que nutriu a visión que do mundo ten Mahmud Ahmadineyad. Nacido nos arredores de Teherán, fillo dun ferreiro, educado como enxeñeiro civil e, durante a guerra de Irán-Iraq, membro das Gardas Revolucionarias. A súa biografía é extrañamente elíptica. Participou no asalto á embaixada de Estados Unidos en 1979, como algúns aseguran? Exactamente que actividades desempeñou durante a guerra? Non hai respostas definitivas. O seu sitio na rede só menciona que estivo “en servizo activo” como voluntario basij ate o final da Santa Defensa (a guerra contra Iraq), servindo como enxeñeiro de combate en diferentes áreas.
Si sabemos que, ao finalizar a contenda, serviu como gobernador da provincia de Ardebil e tamén como organizador de Ansar-el Hezbollah, unha banda parapolicial de vixilancia islámica, radical e violenta. Logo de asumir a presidencia municipal de Teherán en abril de 2003
, Ahmadineyad utilizou o seu posto para formar unha poderosa rede de fundamentalistas radicais coñecidos como Abadgaran-el Iran-el Islami, ou sexa os Promotores do Irán Islámico. Foi neste desempeño onde gañou reputación (e popularidade) como a liña dura en contra das reformas liberais do entón presidente Muhammad Khatami. Ahmadineyad situouse como líder da “segunda revolución” para erradicar a influencia e a corrupción occidental da sociedade iraniana. E a Basij, que experimentou un dramático crecemento cara finais da guerra Irán-Iraq, rendéuselle incondicionalmente. Recrutados entre a poboación máis conservadora e empobrecida, os basiji están baixo a dirección (e baixo xuramento de lealdade absoluta) do líder supremo Alí Khamenei, sucesor de Jomeini. Durante a postulación de Ahmadineyad á Presidencia en 2005, millóns de basiji (en todos os pobos, veciñanzas e mesquitas) fixéronse activistas na súa campaña.
*
Desde que Ahmadineyad asumiu a Presidencia, a súa influencia sobre a Basij foi en aumento. En novembro, o novo presidente iraniano inaugurou a “Semana basij”, que conmemora aos mártires da guerra Irán-Iraq. Segundo unha reportaxe en Kayan, publicación leal a Khamenei, ao redor de nove millóns de basiji (doce por cento da poboación de Irán) acudiron a manifestarse en favor da plataforma antiliberal de Ahmadineyad. O referido artigo reivindicou que os participantes (formaron unha columna duns 8,700 quilómetros de longo... Só en Teherán, acudiron ao redor de 1.250.000 persoas). Case inadvertida polos medios occidentais, esta mobilización dá fe da determinación de Ahmadineyad de impor a súa “segunda revolución”e extinguir as poucas faíscas de liberdade que ardían en Irán.
A finais de xullo de 2005, o movemento Basij anunciou plans para incrementar o seu orzamento de dez a quince millóns cara ao 2010. As elites de unidades especiais, para entón, suponse que constarán dunhas 150.000 persoas. En consecuencia, os basiji recibiron novos poderes nas súas funcións como división non oficial da policía. O que isto significa, na práctica, viuse claramente durante febreiro de 2006, cando os basiji atacaron ao líder do sindicato de choferes de autobús, Massoud Osanlou. Retivérono en prisión domiciliaria e cortáronlle a punta da lingua, para convencelo de permanecer en silencio. Ningún basij debe temer acusación ou proceso xudicial algún debido a semellantes tácticas terroristas.
A ideoloxía e influencia basij goza de verdadeiro renacemento baixo a Presidencia de Ahmadineyad; as crenzas do movemento nas virtudes da violencia e o autosacrificio permanecen intactas. Non hai verdadeira vontade en Irán para investigar os suicidios colectivos instigados polo Estado, que sucederon entre 1980 e 1988. Pola contra, a cada iraniano ensínanselle as virtudes do martirio desde a nenez. Obviamente, moitos rexeitan os ensinos basiji. Aínda máis, t
odo mundo coñece o nome de Hossein Fahmideh, quen sendo un raparigo de trece anos durante a guerra, fíxose estalar el mesmo, fronte a un tanque iraquí. A súa imaxe persegue aos iranianos a través dos días, xa sexa nos selos postais ou nas moedas. Se sostemos contra a luz un billete de cincocentos riales, a cara deste neno verase na filigrana. A prensa iraniana describe o suicidio de Fahmideh como un modelo de fe profunda. foi obxecto tanto dunha película de animación como de episodios de televisión na serie “Nenos no Paraíso”. Como símbolo da súa disposición a morrer pola Revolución, os grupos basiji, sobre os uniformes, envólvense en sudarios brancos durante as aparicións en público.
Este ano, no Festival do Ashura, levou aos nenos das escolas en excursión ao Cemiterio dos Mártires. Usaron bandas na o cabeza co nome de Hussein. The New York Times reportou, “e na marcha baixo as pancartas líase: Recordar hoxe aos mártires é tan importante como chegar a selo” e “A nación para quen o martirio é a felicidade será sempre vitoriosa”. Desde o ano 2004, a mobilización de iranianos cara ás brigadas suicidas intensificouse e adéstrase aos recrutas para misións no estranxeiro. Así se creou unha unidade militar especial chamada “Comando de Mártires Voluntarios”. Segundo as súas propias estatísticas, esta forza alistou ate agora a 52.000 iranianos para a causa suicida. O seu obxectivo é formar a “unidade martirio” en cada provincia iraniana.
*
O culto dos basiji pola autodestrución sería arrepiante para calquera país. No contexto do programa nuclear iraniano, esta obsesión co martirio é unha mecha acesa. Na actualidade, non se envía aos basiji ao deserto senón aos laboratorios. A estudantes basiji anímaselles a enrolarse en disciplinas técnicas e científicas. Segundo un voceiro da Garda Revolucionaria, a finalidade do uso do “factor técnico” significa reforzar a “seguridade nacional”.
Que significa isto, exactamente? Hai que considerar que, en decembro de 2001, o ex presidente iraniano Hashemi Rafsanjani sinalou que “o uso dunha soa bomba nuclear lanzada sobre Israel destruiríao totalmente”. Por outra banda, se Israel respondese coas súas propias armas nucleares, só “lograría prexudicar en algo ao mundo islámico”.Non é irracional considerar esta eventualidade?. Rafsanjani explicou deste xeito a súa macabra análise de custo e beneficio. Talvez non sería posible destruír Israel sen algunha represalia. Pero, para o islam, o dano que Israel puidese inflinxirle poderíase soportar “só ao redor de cen mil mártires máis”.
E Rafsanjani pertence ao á moderada e pragmática da Revolución iraniana. El cre que calquera conflito pode “merecer a pena”. Ahmadineyad, por contraste, está disposto a abordar calquera idea apocalíptica. Nunha das súas primeiras entrevistas por televisión, logo de ser electo presidente, mostrouse entusiasmado: “Existe seica unha arte máis bela, máis divino, máis eterno que a morte do mártir?” En setembro de 2005, concluíu o seu primeiro discurso ante as Nacións Unidas implorando a Deus polo regreso do Doceavo Imán. O propio Ahmadineyad financia un instituto de investigación en Teherán co único propósito de estudar, e de ser posible apresurar a cegada do Imán. E nunha conferencia teolóxica, en novembro do 2005, recalcou: “A tarefa máis importante da Revolución é a de preparar o camiño para o regreso do Doceavo Imán”.
Unha política enfocada a unha alianza cunha forza sobrenatural é necesariamente imprevisible. Por que, pois, un presidente iraniano debería dedicarse a unha política pragmática cando asume que, en tres ou catro anos, o salvador aparecerá? Se o mesías xa vén, para que transixir? Esta é a razón, ate agora, polo que Ahmadineyad, con evidente pracer, sempre persegue políticas de confrontación.
A historia dos basiji ensínanos que debemos esperar monstruosidades do actual réxime iraniano. O que comezou nos oitenta con despexar os campos de minas con detonadores humanos despregados a través do Oriente Medio, así como co bombardeo suicida, converteuse na táctica terrorista favorita. Os espectáculos montados no deserto (con actores contratados para representar o papel do Imán Oculto) abriron máis a confrontación entre o fervente Irán e o mundo occidental. E os basiji, quen hai moito tempo deambulaban polo deserto armados só con bastóns, hoxe desempéñanse como químicos nas plantas enriquecedoras de uranio.
