“Os tempos converteron en impopular a manifestación aberta do odio aos xudeus. Sendo este o caso, o antisemita busca novas formas e foros onde poder instalar o seu veleno. Agora agóchao tras unha nova máscara. Agora non odia aos xudeus, só é antisionista!!”.
Martir Luther King na súa "Carta a un amigo antisionista" 1967.

sábado, julho 29, 2006

A ESQUERDA ARXENTINA E ISRAEL.



A ESQUERDA ARXENTINA E A SÚA RELACIÓN CO ESTADO DE ISRAEL

Unha posición moitas veces hostil, baseada no descoñecemento


O seguinte dossier presenta algunhas posturas disímiles sobre a posición da esquerda arxentina ao respecto da existencia do Estado de Israel. Sen dúbida, o tema é amplo e require un maior espazo para afondar; o obxectivo destas páxinas é simplemente é achegar algúns postulados da esquerda aos nosos lectores, a fin de que poida xerarse unha definición obxectiva, sen preconceptos, da problemática.

Nun principio, e trala culminación da Segunda Guerra Mundial, os sectores ideolóxicos de la esquerda apoiaron a iniciativa, promovida pola Organización de Nacións Unidas (ONU), de crear o Estado de Israel. Este apoio, (fundamentalmente o dos distintos Partidos Comunistas do mundo) baseouse no recoñecemento inmediato que a entón Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas (URSS) tivo en 1947, cando comezou a delinearse a partición do territorio denominado ate ese momento “Palestina”.

Esta primeira simpatía manifestada polos distintos partidos revolucionarios de América cara ao nacente Estado de Israel, estivo motivada polos tráxicos feitos rexistrados durante o Holocausto, e pola familiaridade con aquel “laboratorio socialista” que foi a política kibbutziana.
Trala creación do Estado de Israel, en maio de 1948 e a primeira vitoria na Guerra da Independencia, o heroísmo, a valentía e a resolución amosada polo movemento sionista á hora de defender o seu “Fogar Nacional”, serviron de inspiración aos distintos movementos de liberación nacional dos países do denominado “Terceiro Mundo”. Ate ese momento, a potencia “amiga” de Israel, provedora de armamentos e capacitación, era Franza.

En 1956, en plena Guerra Fría, o taboleiro de alianzas comezou a mudar: ao estalar a Guerra pola Canle de Suez, denominada Segunda Guerra árabe-israelí, a URSS converteuse en abastecedora de armamento de Exipto e promove o rexurdimento da Liga Árabe sob o carismático liderado do presidente exipcio Nasser. É aquí cando se produce a primeira creba entre a, ate o momento, benévola mirada das distintas forzas de esquerda cara a Israel, e a súa viraxe a favor dos países árabes. É preciso salientar que, ate aquí, a causa palestina só era un vago sentimento dos palestinos que se marcharon cara os países árabes veciños de Israel. O achegamento exipcio ao bloque comunista, e o israelí cara aos Estados Unidos, distorsiona a visión dos grupos de esquerda, que ate entón vían de lonxe os acontecementos no Próximo Oriente. En 1967, logo de la Guerra dos Seis Días, terceira derrota consecutiva ate ese momento dos países árabes, prodúcese o alineamiento israelí cos Estados Unidos e o fin desa relación de simpatía posta entre as forzas de esquerda e o novo Estado Xudeu.

A partir dese intre, coa aparición da OLP e a lexitimación da causa palestina, as distintas forzas de esquerda do continente americano reducen o conflito entre dúas Nacións con dereitos a existir, a unha infantil loita entre “bos” e “malos”, moitas veces deostando a Israel por “aliado incondicional do imperialismo estadounidense”, descoñecendo polo xeral as base e os fundamentos do conflito e o rol que xogaron os distintos países árabes da rexión na súa suposta defensa da causa palestina. Esta hostilidade que, polo xeral, presentan os distintos grupos de esquerda cara a Israel, nacida do descoñecemento absoluto das nocións básicas deste conflito, xera confusións entre os sectores que tenden a analizar de xeito progresista os distintos acontecementos das loitas nacionais e populares. Ademais, confunde o dereito a existir do Estado Palestino coa negación do dereito á existencia do Estado Xudeu, a quen vilipendia por medio de diatribas que o acusan de xenocida e que pregoan a súa destrución total.


A ESQUERDA ARXENTINA E A SÚA RELACIÓN CON ISRAEL (I)

”A esquerda arxentina non difire demasiado da esquerda israelí”. Por Maximiliano Borches (Desde Buenos Aires)

Nesta entrevista co loitador polos Dereitos Humanos, referente da esquerda vernácula e xornalista e ex Director do mítico xornal Nova Presenza e actual condutor do programa radial “Leña ao lume” emitido por Radio Ciudad- Herman Schiller, abórdase unha discusión crave para intentar chegar ao entendemento de por que a esquerda neste país suscita, en moitos casos, posturas reducionistas á hora de falar de Israel e do seu conflito cos palestinos.

Hoxe en día, os postulados da esquerda, polo xeral, preséntanse como unha sorte de “amantes antípodas” para coa existencia do Estado de Israel; a que se debe?

Non sei se a pregunta está formulada correctamente, porque eu acho que a esquerda arxentina non difire demasiado da esquerda israelí. Eu leo con frecuencia á esquerda israelí, non digo a esquerda partidaria, refírome á esquerda israelí que se manifesta nos medios de comunicación, por exemplo o diario “Haaretz”. Alí, hai un escritor israelí de esquerda que se foi do Partido Comunista, pola esquerda, chamado Itzjack Lahor que di: “nós somos un país de cosacos”. Eu diría primeiro que non se pode falar de Israel no seu conxunto, como tampouco se pode falar da esquerda no seu conxunto. Israel non é unha unidade; criticar ao goberno de Israel paréceme lexítimo. Entón, o que crítica ao goberno israelí non é antiisraelí. Eu amo a Israel e son crítico severísima do seu goberno, e non é un sinónimo. E a esquerda o mesmo, hai sectores que critican ao goberno israelí, como aquela que cuestiona a lexitimidade da existencia do Estado de Israel. Hai un sector da esquerda que critica esta lexitimidade, que evidentemente non quere a paz, quere a destrución de Israel; estes non son os meus compañeiros de viaxe, non teñen nada que ver comigo. Entón, a esquerda arxentina máis radicalizada que critica ao goberno israelí non o critica máis que a propia esquerda israelí, é unha tendencia de todos os sectores do sionismo confundir isto: “o que critica a Israel é antiisraelí e antisemita”. Todo é confuso no medio Oriente, é confuso, mais é parte da realidade. Conveñamos que o pensamento dalgúns intelectuais que escriben nos medios israelís, representa a un sector bastante marxinal daquela sociedade, e nalgúns casos son post-sionistas.

O post-sionismo é outra cousa, alí hai moita dereita. Eu arrepíome con algunhas cousas que ví. Durante o ano 1997, cando estiven en Israel, no Museo de Israel, houbo unha exposición sobre os amores de Hitler e Eva Braun. Iso fan os post-sionistas, eu estaba arrepiado. Entón, non confundiría a certos intelectuais de esquerda israelís cos post-sionistas. Ademais, o Partido Comunista, con todas as críticas que pode ter, dirixe dúas intendencias, ademais de ter deputados na Kneset (Parlamento). Así que non diría que non é tan pouco representativa. Pero reitero que a esquerda arxentina que non cuestiona a existencia do Estado, non critica máis a Sharon que a propia esquerda israelí. E se non remitámonos aos discursos de Shul amit Alón no Parlamento. Aquí a DAIA (Delegación de Asociacións Israelitas Arxentinas) sairía a dicir que o que ela di é antisemita. Por iso, suscitar como pregunta: ? porqué a esquerda arxentina cuestiona a Israel?, é incorrecto, porque a esquerda, aquí, como en Israel, non é homoxénea.

Pero parecería ser que os sectores que se auto-definen como “pertencentes á esquerda revolucionaria” en Arxentina, son homoxéneos no seu reducionismo ao criticar a existencia do Estado de Israel. Polo menos é o reflexo da súa prensa. Non diría que é tan así, porque por exemplo o Partido Comunista Arxentino non cuestiona a existencia do Estado de Israel. É moi duro con Sharon, pero nada máis. A destrución de Israel suscítana sectores moi delirantes. Eu discuto moito este tema con eses sectores, por exemplo con algúns grupos trotskistas que esixen a destrución de Israel. Eu chameinos publicamente "aprendices de xenocidas".

No ano 2000, cando vostede foi candidato a vice-xefe de Goberno da Cidade de Buenos Aires por Izquierda Unida, o Partido Obrero, referíndose a vostede, publicara na súa prensa un artigo cuxo título dicía algo así como: “Vostede votaría a un candidato sionista?”, como se sentiu?

Si, exactamente. Foi moi duro, moi duro e houbo unha polémica pública, que foi famosa, con ese partido, que se reflectiu ata no diario Páxina/12.

Como pode explicarse que a esquerda compare á figura de Arafat, sabendo quen foi, coa de líderes revolucionarios latinoamericanos como Sandino ou o Che Guevara? Non é unha contradición?

Non, non é unha contradición. Foi un líder nacional. O que a esquerda non entende é que o conflito palestino-israelí é un conflito entre dúas nacionalidades, e que non hai unha nacionalidade “boa” e outra “mala”. Isto tamén é parte da miña discusión con sectores da esquerda. Que é o conflito palestino-israelí? É, como dixo Jaim Weitzman: “o conflito entre dous dereitos a existir”. A esquerda non o sinte así, falan duns “bos” e os outros os “malos”, e eu sempre negueime a isto. Discuto publicamente este pensamento, pero daí a tirar a conclusión de que a esquerda é “mala” porque o consideraba a Arafat como líder revolucionario, non ten ningún sentido, porque tamén nalgúns sectores da esquerda israelí era considerada a súa figura así.

Que facer entón?

É moi difícil saber que facer neste sentido, porque Israel está moi illado, non hai nin sequera un sector de centro que estea con Israel. Para topar un sector pro-israelí hai que remitirse á dereita. O sionismo se auto-define como un movemento de liberación nacional do pobo xudeu, pero non fala coa linguaxe dos movementos de liberación. Remítome ao pensamento dun pensador israelí, que non é de esquerda, senón que é un relixioso ortodoxo, Shalom Rosemberg, que dixo: “o que necesita o sionismo é falar coa linguaxe dos movementos de liberación”. Iso sería un camiño, aínda que non alcance só con isto: hai que abandonar definitivamente a linguaxe e a praxe colonialista e opresora. A min non me gusta que Israel sexa unha peza crave no taboleiro da estratexia imperial. É moi difícil todo. Os palestinos teñen mellor prensa e mellor imaxe que os israelís. A guerra verbal entre ambos pobos pasa por demonizar ao outro, e a min non me gusta demonizar. Hai que topar elementos en común, ter creatividade. Rabin tivo creatividade. Os intelectuais israelís que con frecuencia publican peticicións en contra da masacre contra palestinos inocentes, teñen creatividade. Os intelectuais palestinos que se manifestan en contra do terrorismo suicida, teñen creatividade. A delegación conxunta palestino-israelí que o ano pasado concorreu ao Foro Social de Porto Alegre (Shul amit Alon estaba entre eles), ten creatividade. Aposto polos esforzos de entendemento recíproco para saír do impasse. Repudio calquera demonización.

A ESQUERDA ARXENTINA E A SÚA RELACIÓN CON ISRAEL (II)

Hai que lembrar que Israel débelle en gran parte a súa existencia ao apoio dado pola Unión Soviética”. Por Damián Szvalb (Desde Buenos Aires)

O escritor Marcelo Birmajer militou durante anos nun dos partidos de esquerda máis importantes da Arxentina. Nesta reportaxe brinda a súa opinión sobre de porque o Estado de Israel é demonizado por gran parte da esquerda institucional e intelectual arxentina e latinoamericana. E vai máis aló: cre que o antisemitismo histórico da esquerda segue profundamente arraigado.

Como foi a súa experiencia de militancia?

Eu era un militante sindical no xornalísmo no MAS (Movemento al Socialismo). Sempre defendín a existencia de Israel dentro do partido e consideraba que podía loitar por mellorar as condicións laborais dos traballadores de prensa e ao mesmo tempo oporme á política internacional do partido. Nese momento non o vía como algo incompatíbel, hoxe arrepíntome profundamente. Non cabe ningunha dúbida de que eu estiven trabucado e que estaba actuando contra a miña propia vida. Perdín o tempo, e non me pareceu unha aprendizaxe senón unha estupidez. Ademais, eu que o coñecín de dentro, podo dicir que era un partido profundamente antisemita, igual que o Partido Obrero.

Cando se deu de conta?

O meu alonxamento definitivo co partido foi cando en 1993 cando se asinou o pacto de Oslo no medio Oriente. Naquela oportunidade o xornal “Solidariedade” do MAS tirou unha nota a favor de Hamas, grupo que se opoñía a Oslo, e chamou traidor a Arafat porque quería chegar á paz con Israel. Aí decidín irme.

Cando considera que a esquerda arxentina racha a súa relación con Israel?

Eu falaría claramente dunha esquerda antixudea. Non podemos meter na mesma saca aos socialistas ou socialdemócratas que sempre apoiaron a Israel, cos elementos antixudeos da esquerda autoritaria ou antidemocrática, xa sexa na súa vertente armada ou civil. Eu creo que a esquerda antixudea toma un sesgo explícito cando se dá de conta de que Israel vai sobrevivir, logo da guerra dos Seis Días. Mentres tiñan a esperanza de que os xudeus fosen aniquilados non lles conviña falar en contra de Israel, porque nese momento había moita sensibilidade mundial, polo recordo do Holocausto. Mentres tiñan a esperanza de que Israel fose destruído, o mellor xeito de propiciar a destrución do Estado Xudeu era manter un ton diplomático, unha suposta simpatía crítica para con Israel. Cando descubriron que por primeira vez en 2000 anos os xudeus non ían perecer en mans do inimigo, deixaron aflorar os seus verdadeiros sentimentos. Con todo pódense topar expresións que amosan que aínda logo da guerra de 1967 algúns intelectuais de esquerda seguiron apoiando a Israel. Hai un libro publicado pola Editorial Nueva Sión en 1968 que se chama “Israel. Un tema para a esquerda”. Aí, escritores como León Rozitchner, Bernardo Kordon, Benardo Verbitski e Abelardo Castelo defenden a Israel e a lexitimidade da defensa de Israel na Guerra dos Seis Días. Creo que sería un excelente estudo psicolóxico e sociolóxico explicar por que algúns anos despois un intelectual como Rozitchner considera que os israelís son iguais aos nazis. Eu sigo estando dacordo co que eles dixeron nese libro de 1968.

Cal son para vostede os exemplos máis claros entre está vinculación entre grupos de esquerda latinoamericanos e antisionismo?

Aquí en Arxentina o grupo Montonero, un grupo protofascista no seu espírito pero por momentos cun discurso de esquerda é homoxeneamente antisionista. Isto está nos seus documentos, no seu apoio a Yasser Arafat nos anos 70 cando este reclamaba a destrución do Estado de Israel, e con Galimberti, un dirixente da columna norte de Montoneros, participando con grupos terroristas palestinos no Líbano en operacións contra o Estado de Israel, en contacto directo coa OLP. O groso da esquerda armada latinoamericana era aliada ou favorecía aos grupos terroristas palestinos. Nunca hai que esquecer que dentro de cada un destes grupos existiron e existen militantes xudeus, tan antixudeos como o que máis. É unha paradoxa misteriosa, pero existente.

A esquerda latinoamericana visualiza a Israel como unha aliado do seu gran inimigo: EEUU. Algo así como o amigo de inimigo é o meu inimigo...

En primeiro lugar, a alianza militar de Israel con EEUU nace recentemente en 1973 e ten máis que ver con valores que con conveniencia. Hai que lembrar que Israel débelle en gran parte a súa existencia ao apoio que a Unión Soviética e os seus países satélites brindáronlle na guerra de Independencia. Doutra banda eu nunca vin unha reivindicación antiimperialista cando terroristas estranxeiros asasinaron arxentinos xudeus no atentado á AMIA, que é definitivamente un atentado que coincide coa definición de invasión: un Estado estranxeiro invade o noso país e mata compatriotas. Eu non escoitei a ningún grupo de esquerda que fale desta agresión estranxeira sobre o noso territorio. Entón, insistir permanentemente na alianza entre Estados Unidos e Israel e negar o imperialismo dos países antixudíos, como Irán ou Siria, é unha visión sesgada en contra de Israel. Por outra banda, Siria e Exipto formaron parte da Alianza liderada por EEUU que invadiu Iraq na primeira guerra do Golfo, non Israel. Paradóxicamente, Israel nunca participou dunha alianza liderada por Norteamérica que invadise outro país árabe. Siria e Exipto, si. É ilóxico seguir atacando a Israel polos seus lazos con EEUU.

Pero non atopa matices entre aqueles que critican as políticas e determinados gobernos israelís e daqueles que poñen en dúbida o dereito de Israel a existir?

Unha cuestión é dicir que a mellor estratexia para a sobrevivencia do Estado de Israel é retirarse de Gaza e Cisxordania e favorecer a creación dun Estado palestino que acepte a existencia de Israel e poida vivir en paz co seu veciño. Iso dixérono os sionistas desde 1947, moitos após o 67, e case todos desde o 2000. Hoxe a gran maioría dos sionistas favorecen a retirada do exército de Israel de Gaza e Cisxordania. No seu momento foi unha medida defensiva, e seguiu séndoo ate hoxe, errada ou non, pero unha medida defensiva. Outra cousa moi distinta é dicir que Israel non ten dereito a existir porque é un país imperialista que invadiu Gaza e Cisxordania. Ou que ese país máis pequeno que Tucumán é un país expansionista ou imperialista, ou que os israelís son nazis. Estes argumentos son antisionistas per se, e inscríbense dentro da nova xudeofobia. Os partidos trotskistas, por exemplo, sempre estiveron en contra da existencia de Israel. Os partidos satélites de Moscú favoreceron ao bando árabe desde a segunda metade dos anos 50, moito antes da Guerra dos Seis Días. O propio Marx estaba infectado polo auto-odio. Sendo el mesmo xudeu, dedica un libro enteiro, “A cuestión xudea”, a abominar do xudaísmo. Iso é directa e definitivamente moi enfermizo.

quarta-feira, julho 26, 2006

UNHA DISTRACCIÓN FRAUDULENTA.




Por Amir Taheri, xornalista iraní.


"Cando nada máis funciona, sempre queda Israel". Así gustáballe describir ao defunto xornalista exipcio Lutfi ao-Juli o lema do radicalismo árabe hai décadas.

A análise era válido, porque a obsesión árabe con Israel si funcionou en incontables ocasións. Os déspotas utilizaron a Israel como escusa dos seus brutais gobernos. Os líderes corruptos adoptaban a retórica anti-israelí como medio de desviar a atención das súas malas obras. Os intelectuais confusos utilizaban a Israel como obxecto de odio para esconder a súa ineptitude.
Tampouco eran só os radicais árabes. O defunto ayatolá Ruholah Jomeini, pai da República Islámica de Irán, tamén utilizaba a retórica anti-Israel cando queira que se atopase contra as cordas. Máis recentemente, tres homes tentaron xogar a baza de Israel como xeito de fuxir das súas respectivas lameiras: o Presidente da República Islámica Mahmoud Ahmadinejad, o Presidente de Siria Bashar ao-Assad, e Hassán Nasralah, líder da póla libanesa de Hezbollah. Todos atópanse baixo crecente presión, tanto dos seus electorados nacionais como da opinión internacional.

Ahmadinejad atópase presionado para responder á oferta de incentivos dos cinco membros permanentes do Consello de Seguridade da ONU mais Alemaña. Sabe que unha resposta positiva á oferta podería marcar o final da súa estratexia de estender a influencia da República Islámica por todo Oriente Medio - pero un rexeitamento do paquete podería illar ao seu réxime, provocar sancións internacionais, e debilitar o seu xa inestable réxime dentro de Irán. Para evitar ter que facer esa elección, Ahmadinejad decide xogar a baza de Israel. Isto significa mobilizar o activo de Hezbolah que a República Islámica creou no Líbano en 1982 e que financiou, adestrado e armado durante o último cuarto de século. Non é ningún accidente que, durante as dez últimas semanas, os suministros de armas a Hezbolah incrementáronse intensamente. No mesmo período, o ministro de defensa de Irán reuniuse cos líderes e comandantes de Hezbolah en polo menos dúas ocasións. Os medios iraníes din que a República Islámica tamén incrementou o tamaño da súa delegación militar de asesoría a Hezbollah como "precaución contra a agresión israelí".

Assad en Siria tamén se topou en posición de precisar "un señuelo Israel". Os membros da súa familia e el e a súa administración arríscanse a unha condena pola presunta implicación no asasinato do defunto premier libanés Rafik Hariri. O que é peor, os detractores do seu réxime acaban de crear unha fronte unida no que antigos altos cargos baazistas séntanse xunto a lideres da Irmandade Musulmá e destacadas figuras socialdemócratas e liberais. Assad intentou sobrevivir converténdose nun vasallo feudal de Teherán; pero sabe que os seus amos iraníes poderían abandonarlle en calquera momento. Provocar un novo conflito con Israel ao longo do Líbano podería dar a Assad a posibilidade de presentarse no papel de pacificador. Buthaina Shaaban, un dos axudantes de Assad, destacou que, se se lles permite volver ao Líbano, os sirios están dispostos a desarmar a Hezbollah e cerciorarse de que a fronteira libanesa con Israel está tan tranquila como o estivo a fronteira de tregua entre Siria e Israel durante décadas. Assad tamén podería estar disposto a abandonar a Hamas, igual que Siria abandonou ao grupo kurdo PKK como parte dun acordo con Turquía hai unha década. Hezbollah tamén necesita un señuelo. Coa saída dos sirios e o inicio da democratización do Líbano, o grupo atópase cada vez máis illado. Os seus resultados nas primeiras eleccións xerais democráticas do Líbano foron moi decepcionantes -- e o seu fracaso nas rúas máis aínda. Cada vez que Hezbollah organizaba unha manifestación contra as forzas democráticas, as segundas respondían con concentracións cada vez maiores.

É aplastante a maioría dos libaneses quere ver desarmado a Hezbollah de modo que o país poida ter un único exército baixo control gobernamental. Así que, Que mellor táctica para Hezbollah que inventar unha nova guerra contra Israel para lembrar aos libaneses que aínda necesitan á milicia como a súa "resistencia nacional"? O problema para Ahmadinejad, Assad e Hezbollah é que o señuelo Israel pode non funcionar esta vez como o fixo no pasado. O presente conflito pode desviar parte da atención do G-8 do dossier nuclear iraní. Pero é improbable que o tema desapareza. Ahmadinejad sabe que non existe un electorado substancial anti-Israel dentro de Irán. A súa esperanza, xa que logo, é lograr o apoio dos réximes e as masas árabes grazas á súa postura ultra-radical contra Israel. Pero iso non sucedeu. Fóra de Siria, ningún réxime árabe apoiou á República Islámica no tema nuclear. En canto á mitolóxica "rúa árabe", non hai probas de que estea a piques de "explotar" en apoio de Ahmadinejad. En canto a Siria, é improbable que o conflito no Líbano desvíe a atención internacional da implicación do réxime de Assad no asasinato de Hariri. Tampouco hai ningunha proba de que Washington estea disposto a chegar a un acordo con Damasco para apuntalar o réxime de Assad a cambio da súa cooperación noutros temas, incluíndo o desarme de Hezbollah. O maior perdedor ben podería ser Hezbollah. Nin Irán nin Siria están dispostos a arriscarse a unha guerra maior co fin de salvarlle da destrución. Isto quedaba claro o venres, cando Ahmadinejad, dando un discurso nunha vira provincial, pedía a "a comunidade internacional" que puxese fin ao conflito "contendo a Israel". Isto era estraño vindo dun nome que, antes do presente conflito, chamara a destruír Israel en máis dunha ducia de ocasións. Dentro do Líbano, Hezbollah non logrou o apoio nin sequera dos seus aliados formais, incluíndo a Nabih Berri, o líder do Movemento Amal chií máis moderado, ou o Xeneral Michel Aoun, o político maronita que asinara unha alianza con Nasralah. Ahmadinejad, Assad e Hezbolá ben poderían ter planeado un conflito limitado con Israel, no que o estado xudeu retrocedería, granxeándolles unha vitoria moral. O seu plan podería terse baseado na premisa de que Israel non se atrevería a expandir o alcance da guerra provocada por Hamas e Hezbollah.
Hoxe, o trío atópase só. A maior parte dos árabes rexeitan verse arrastrados a unha guerra maior. Ademais, a maior parte dos libaneses non ve o motivo polo que debesen arriscarse á destrución do seu país únicamente para permitir a Hezbollah conservar un estado dentro do estado.

Á táctica do "señuelo Israel" pode que xa lle chegara á data de caducidade.

Amir Taheri, é xornalista e autor iraní e exilado en Europa. Ocupou a dirección do maior diario iraní, o Kayhán, ate a súa fuxida coa chegada de Jomeini e fin da liberdade de prensa.

domingo, julho 23, 2006

POR QUE ISRAEL É A VÍTIMA?


O Gran Mufti de Jerusalem e Adolf Hitler

Por David Horowitz


1. El problema judío y su "solución"

El sionismo es un movimiento de liberación nacional, idéntico en la mayoría de los aspectos a los que los izquierdistas y progresistas de todo el mundo -casi con la única excepción de este caso- apoyan fervientemente. Lo excepcional de este caso también puede comprobarse en el otro extremo del espectro político. Conservadores como Patrick Buchanan se oponen a los movimientos de liberación nacional bajo la influencia del marxismo y comprometidos con los métodos violentos. Pero hacen una excepción con el de los palestinos en contra de los judíos. La oposición simultánea a una patria judía desde los dos extremos del espectro político identifica el problema para cuya solución nació el sionismo.El "problema judío" no es más que una forma de denominar el hecho de que los judíos son el grupo étnico más odiado y perseguido de la historia. Los fundadores sionistas creyeron que el odio contra los judíos era una consecuencia directa de su condición apátrida. En tanto los judíos fueran extranjeros en toda sociedad donde se alojaran, ellos serían vistos siempre como intrusos, su lealtad estaría bajo sospecha y la persecución continuaría. Fue el caso del capitán Alfred Dreyfus, a quien los antisemitas franceses acusaron falsamente de espionaje y que fue juzgado en Francia por traición en el siglo XIX. Theodore Herzl un judío occidentalizado que fue testigo del montaje contra Dreyfus en París, pasó a liderar el movimiento sionista.Herzl y otros fundadores sionistas creyeron que si los judíos tuvieran una nación propia, ello bastaría para "normalizar" su condición en la comunidad de naciones. Los judíos habían carecido de un estado propio desde el principio de la diáspora, cuando los romanos los expulsaron de Judea, al oeste de río Jordán hace unos 2.000 años. Los sionistas creían que una vez que los judíos obtuvieran una patria -la propia Judea parecía el lugar más lógico- y fueran de nuevo como el resto de los pueblos, la venenosa raíz del antisemitismo se marchitaría y el problema judío acabaría por desaparecer.Pero he aquí lo en realidad sucedió.

2. Los comienzos

En los años 20, en sus últimas actuaciones como vencedores de la Primera Guerra Mundial, los británicos y los franceses crearon los estados que ahora componen Oriente Medio a partir de las cenizas de su adversario derrotado, el Imperio Otomano. En una región que los turcos habían dominado durante varios siglos, Gran Bretaña y Francia trazaron las fronteras de Siria, Líbano e Irak. Previamente, los Británicos habían prometido a los sionistas judíos que podrían establecer un "hogar nacional" en la porción del área que aún quedaba sin asignar, conocida como el Mandato de Palestina. Pero en 1921, los británicos separaron el 80 por ciento del Mandato, al este del río Jordán, y crearon el reino árabe de "Transjordania". Fue creado para el rey árabe Abdulá, que había sido derrotado en las guerras tribales de la península arábiga y carecía de trono. La tribu de Abdulá era la Hachemita, mientras que la inmensa mayoría de sus súbditos iban a ser árabes palestinos.El territorio que aún quedaba del Mandato Palestino original -la zona entre el río Jordán y el mar Mediterráneo- estaba habitado tanto por palestinos como por judíos. De hecho, los judíos habían vivido en esa zona ininterrumpidamente desde hacía 3.700 años, incluso después de que los romanos destruyeran su estado en Judea en el año 70 dC. Los árabes en Palestina se convirtieron por primera vez en el grupo de población dominante en el siglo VII dC a raíz de las invasiones musulmanas. Eran principalmente nómadas que no tenían una lengua o una cultura que los distinguiera del resto de los árabes. En todo ese tiempo, nunca intentaron crear un estado palestino independiente, bien al este o al oeste del Jordán, y jamás llegó éste a existir.En 1948, a petición de los judíos que vivían en Palestina, las Naciones Unidas acordaron el reparto de la cuarta parte que aún quedaba del mandato original para hacer posible una patria judía. De acuerdo con el plan de la partición, los árabes obtuvieron los antiguos territorios judíos de Judea y Samaria. A los judíos les correspondieron tres franjas de territorios sin conexión entre sí, situados entre el Mediterráneo y el desierto del Sinaí. También se les concedió parte de Jerusalén, su ciudad santa, aunque aislada de las franjas de territorio que les habían correspondido, rodeada de territorios árabes y bajo control internacional. El sesenta por ciento de las tierras asignadas a los judíos se encontraban en el desierto del Negev. A partir de unos territorios tan poco prometedores, los judíos crearon un nuevo estado, Israel, en 1948. Por estas fechas ni siquiera existía la idea de una nación palestina o de un movimiento para crearla.Cuando nació el estado de Israel, los árabes palestinos ocupaban aproximadamente el 90 por ciento del mandato original de Palestina no sólo en Transjordania y en la zona de partición de las Naciones Unidas, sino también dentro del nuevo estado de Israel. Había 800.000 árabes viviendo en Israel junto a 1,2 millones de judíos. Además, los judíos tenían prohibido instalarse en las 35.000 millas cuadradas de la Transjordania palestina, que recibió en adelante el nombre de "Jordania".La población árabe que habitaba en las franjas correspondientes a Israel se había triplicado con creces desde que los sionistas comenzaron a asentarse en la región en la década de 1880. La razón de este incremento era que los colonos judíos habían traído con ellos el desarrollo industrial y agrícola, lo que atrajo a los inmigrantes árabes hacia lo que antes había sido una zona deprimida y escasamente poblada.Si los árabes palestinos hubieran estado dispuestos a aceptar este arreglo, en virtud del cual recibían el 90 por ciento de la tierra del Mandato de Palestina y por el que se beneficiaban la industria, de la iniciativa y de la democracia política que los judíos trajeron a la región, no habría existido ningún conflicto en Oriente Medio. Pero no fue así.En lugar de ello, la liga árabe -que representaba a cinco estados árabes vecinos- declaró la guerra a Israel el mismo día de su creación, y cinco ejércitos árabes invadieron las franjas de territorio asignadas a Israel con el objeto de destruir el naciente estado judío. Durante la lucha, según el mediador de la ONU en la zona, unos 472.000 árabes abandonaron sus hogares huyendo del peligro. Planeaban volver después de una victoria árabe y la destrucción del estado judío.Pero los judíos -muchos de ellos supervivientes del reciente Holocausto- se negaron a ser derrotados. En lugar de ello, rechazaron a los cinco ejércitos árabes que habían invadido sus territorios. Pero, con todo, eso no trajo la paz. Aunque sus ejércitos fueron vencidos, los estados árabes estaban decididos a continuar su campaña de destrucción permaneciendo formalmente en guerra con el estado israelí. Después de la derrota de los ejércitos árabes, los palestinos que vivían en la zona árabe de la partición de la ONU no intentaron crear un estado propio. En lugar de ello, Jordania se anexionó en 1950 los territorios árabes al oeste del Jordán.

3. Refugiados: judíos y árabes

Como resultado de la anexión y de la continuación del estado de guerra, los refugiados árabes que habían huido de los territorios israelíes no volvieron. Había un flujo de refugiados hacia Israel, pero era de judíos que habían sido expulsados de los países árabes. En todo Oriente Medio, los judíos fueron forzados a abandonar las tierras donde habían vivido durante siglos. Aunque Israel era un área geográfica minúscula y un estado balbuciente, su gobierno acogió y instaló a los 600.000 refugiados judíos procedentes de los países árabes.Al mismo tiempo, los judíos retomaron su tarea de crear una nueva nación en lo que ahora era una sola franja de tierra. Israel había anexado una pequeña de territorio para hacer su estado defendible, incluyendo un corredor de acceso a Jerusalén.En los años que siguieron, los israelíes hicieron florecer el desierto. Construyeron la única economía industrializada en todo Oriente Medio. Forjaron la única democracia liberal de la zona. Trataron bien a los árabes que permanecían en el territorio de Israel. A día de hoy, la gran minoría árabe del estado de Israel tiene más derechos y privilegios que cualquier otra población árabe en Oriente Medio.Esto es especialmente cierto respecto de los árabes que viven bajo la corrupta dictadura de Yasser Arafat, la Autoridad Nacional Palestina que administra hoy Cisjordania y la franja de Gaza, la cual no reconoce a sus súbditos derechos humanos elementales. En 1997, en un arranque de resentimiento contra los acuerdos de Oslo, el portavoz palestino Edward Said confesó esto mismo, llamando a Arafat "nuestro papa Doc" -por el sádico dictador de Haití- y quejándose de que había "una ausencia total de justicia y Estado de derecho en las zonas bajo control palestino".Se dice que la causa del actual conflicto de Oriente Medio son los "territorios ocupados" -Cisjordania y la franja de Gaza- y la negativa de Israel a "devolverlos". Pero durante los primeros veinte años del conflicto árabe-israelí, Israel no controlaba Cisjordania. En 1950, cuando Jordania se anexionó este territorio, no hubo ultraje alguno a la causa árabe. Ni tampoco por ello se solucionó el conflicto.La razón por la que no hubo protestas árabes acerca de la anexión de Cisjordania fue porque la mayoría étnica de Jordania está compuesta de árabes palestinos. Por otro lado, la minoría hachemita gobernante no reconoce derechos civiles a los palestinos de Jordania. Y a pesar de este hecho, en los años posteriores a la anexión, los palestinos no exhibieron ningún interés en la "autodeterminación" respecto de la monarquía hachemita. Es solamente la presencia de judíos, al parecer, lo que incita esta demanda. La idea de que el conflicto actual gira en torno a los "territorios ocupados" es solamente una de las grandes falacias propaladas por los árabes -hoy ampliamente aceptada- que ha tergiversado la historia de las guerras árabe-israelíes.

4. Las guerras árabes contra Israel

En 1967, Egipto, Siria y Jordania atacaron a Israel por segunda vez, y de nuevo fueron derrotadas. Fue entonces cuando Israel tomó el control sobre Cisjordania y la franja de Gaza, así como también el desierto del Sinaí, rico en petróleo. Israel tenía todo el derecho a anexionarse estos territorios capturados a los agresores -como acostumbran a hacer las naciones en estos casos desde tiempo inmemorial; procedimiento por el que, de hecho, nacieron Siria, Líbano, Irak y Jordania. Pero Israel no hizo tal cosa. Tampoco, por otra parte, retiró sus tropas ni renunció al control de esos territorios.La razón era que los agresores árabes se negaron de nuevo a firmar la paz. Siguieron considerándose en guerra con Israel, una amenaza que ningún gobierno israelí podría permitirse ignorar. En aquella época, Israel era un país de 2 o 3 millones de habitantes rodeados por enemigos declarados cuya población conjunta superaba los 100 millones de personas. Geográficamente, Israel era tan pequeño que en algunos de sus puntos apenas había diez millas de frontera a frontera. Ningún gobierno israelí responsable podía renunciar a un colchón territorial mientras que sus hostiles vecinos se consideraran formalmente en guerra. Ésta es la realidad de la que emana el conflicto de Oriente Medio.En 1973, seis años después de la segunda guerra árabe contra los judíos, los ejércitos árabes atacaron otra vez Israel. El ataque fue conducido por Siria y Egipto, incitados por Irak, Libia, Arabia Saudita, Kuwait y otros cinco países que proporcionaron ayuda militar a los agresores, incluida una división iraquí de 18.000 hombres. Israel derrotó otra vez las fuerzas árabes. Después, Egipto -y solamente Egipto- se avino a negociar la paz formalmente.La paz fue firmada por el presidente egipcio Anwar el Sadat, que fue asesinado posteriormente por los radicales islámicos, pagando su visión de Estado con la vida. Sadat es uno de tres líderes árabes asesinados por otros árabes por firmar la paz con los judíos.En virtud de los acuerdos de Camp David que Sadat firmó, Israel devolvió a Egipto todo el Sinaí con sus riquezas petrolíferas. Este acto demostró fehacientemente que la solución al conflicto de Oriente Medio estaba al alcance de la mano. Sólo era necesaria la buena voluntad de los árabes para llegar a un acuerdo.El conflicto de Oriente Medio no gira, pues, en torno a los territorios ocupados por Israel, sino en torno a la negativa de los árabes a firmar la paz con Israel, la cual es un subproducto inevitable de su deseo de destruir el Estado judío.

5. La autodeterminación no forma parte de los planes árabes

Los palestinos y sus partidarios también afirman que el conflicto árabe-israelí nace del vivo deseo de los palestinos, denegado por Israel, de tener un estado propio. Esto también es falso. La Organización para la Liberación de Palestina (OLP) fue creada en 1964, dieciséis años después de la fundación de Israel y de la primera guerra anti-israelí. La OLP fue creada, no cuando Cisjordania se hallaba bajo control israelí, sino cuando era parte de Jordania. Sin embargo, la OLP no fue creada para que los palestinos pudieran alcanzar la autodeterminación en Jordania, que abarcaba en ese momento el 90 por ciento del Mandato original de Palestina. El propósito expreso de la OLP, en las palabras de sus propios líderes, era "expulsar a los judíos al mar".El estatuto oficial de la OLP hacía referencia a la "invasión sionista", declaraba que los judíos de Israel eran "no una nacionalidad independiente", calificaba al sionismo como "racista" y "fascista", exhortaba a la "la liquidación de la presencia sionista" y especificaba que la "lucha armada es la única manera de liberar Palestina." En suma, la "liberación" requería la destrucción del estado judío. Además, la OLP ni siquiera fue creada por palestinos, sino por la liga árabe -los dictadores corruptos de Oriente Medio que habían intentado destruir Israel por la fuerza militar en 1948, en 1967 y de nuevo en 1973.Durante treinta años, la OLP siguió manteniendo su exhortación a destruir de Israel. Pero a mediados de los 90, bajo la enorme presión internacional siguió a los acuerdos de Oslo en 1993, el líder de la OLP, Yasser Arafat, eliminó esa cláusula, asegurando mientras tanto a sus seguidores que se trataba de un compromiso necesario que no alteraba las metas del movimiento. Lo hizo de forma explícita, y también citando un precedente histórico en el cual el profeta Mahoma acordó insinceramente una paz con sus enemigos para ganar tiempo y reclutar las fuerzas con las que se proponía destruirlos.

6. El afán de destruir Israel

El conflicto de Oriente Medio no tiene que ver con una colisión de derechos. Se trata de un intento de los árabes, prolongado durante más de cincuenta años, para destruir el estado judío, de la negativa de los estados árabes en general y de los árabes palestinos en particular a aceptar la existencia de Israel Si los árabes estuvieran dispuestos a reconocer a Israel, no habría territorios ocupados y existiría un estado palestino.Incluso durante proceso de la paz de "Oslo" -cuando la organización de la liberación de Palestina pretendió reconocer la existencia de Israel y los judíos, por tanto, permitieron la creación el "Autoridad Nacional Palestina" estaba claro que la meta de la OLP era la destrucción de Israel, no sólo porque su líder invocara el engaño del profeta Mahoma. El propósito palestino de destruir Israel está perfectamente claro en su nueva exigencia del "derecho al retorno" a Israel de "5 millones" de árabes. La cifra de 5 millones de refugiados que deben volver a Israel es más de diez veces superior al número de árabes que realmente abandonaron en 1948 los territorios judíos del Mandato británico.Además de absurda, esta nueva demanda tiene varios aspectos que revelan la agenda genocida que los palestinos reservan para los judíos. El primero es que el "derecho al retorno" es en sí mismo una burla intencionada a la principal razón de la existencia de Israel -el hecho de que ningún país ofreció refugio a los judíos que huyeron del programa de exterminación de Hitler durante la Segunda Guerra Mundial. Es sólo a causa de que el mundo dio la espalda a los judíos cuando su supervivencia estaba en juego por lo que el estado de Israel concede un "derecho al retorno" a todo judío que lo solicite.No hay ninguna amenaza genocida contra los árabes, tampoco les falta apoyo económico y militar internacional ni existe "diáspora palestina" de ninguna clase (aunque los palestinos se han apropiado cínicamente del mismo término para describir la crítica situación en que ellos mismos se han colocado). El hecho de que muchos árabes, incluyendo el líder espiritual palestino -el Gran Mufti de Jerusalén- apoyaran la "solución final" de Hitler no hace sino incrementar la magnitud del insulto, agravado aún más por el hecho de que el 90 por ciento de los palestinos que hoy viven en Gaza y Cisjordania jamás vivieron un solo día de sus vidas en territorio de Israel. La demanda de un "derecho de la vuelta" es pues poco menos que una descarada manifestación de desprecio hacia los judíos y sus sufrimientos a través de la Historia.Y lo que es más importante, se trata de una expresión de desprecio hacia la misma idea de un estado judío. La incorporación de cinco millones de árabes en Israel pondría a los judíos en situación de minoría permanente en su propio país, y significaría el fin de Israel. Los árabes lo saben perfectamente, y esa es la razón por la que la han convertido en una exigencia fundamental. Se trata, tan sólo, de un caso más de la mala fe que en general que el bando árabe ha manifestado en cada capítulo de estos trágicos sucesos.Posiblemente la expresión más llamativa de esta mala fe de los árabes es el deplorable tratamiento que brindan a los refugiados y la negativa, durante medio siglo, a realojarlos o a aliviar su situación, incluso durante los años en que estuvieron bajo el dominio de Jordania. Mientras que Israel hacía florecer el desierto y realojaba a 600.000 refugiados judíos procedentes de estados árabes y construía una democracia industrial próspera en los territorios que le fueron asignados, los árabes se ocupaban en asegurarse de que sus refugiados permanecieran en minúsculos campos en Cisjordania y Gaza indefensos, sin derechos y en condiciones paupérrimas.Hoy, cincuenta años después de la primera guerra árabe contra Israel, hay 59 de esos campos y 3,7 millones de "refugiados" registrados por la ONU A pesar de ayuda económica de las Naciones Unidas y del propio Israel, a pesar de la abundancia de petróleo de los reinos árabes, los líderes árabes se han negado a hacer esfuerzo alguno para sacar a los refugiados de sus miserables campos o para acometer inversiones económicas que alivien su situación. Existen actualmente 22 estados árabes que podrían proporcionar hogares para una población del mismo origen étnico y que habla la misma lengua árabe. Pero el único que permite que los árabes palestinos adquieran la nacionalidad es Jordania. Y el único estado que los palestinos ambicionan es Israel.

7. La política del resentimiento y del odio

La negativa a abordar la situación de los refugiados palestinos es -y ha sido siempre- una política árabe intencionada, cuyo objetivo es mantener a los palestinos en estado desesperación para incitar su odio hacia Israel y provocar guerras. Para no dejar nada al azar, las mezquitas y las escuelas árabes en general -y las de los palestinos en particular- predican y enseñan todos los días el odio a los judíos. En las escuelas primarias palestinas incluso se enseña a los niños a cantar "muerte a los judíos paganos" en las aulas cuando aprenden a leer. No hay que olvidar que estas políticas paralelas de la pauperización (de los árabes palestinos) y del odio (hacia los judíos) tienen lugar sin que medie protesta alguna por parte de ningún sector de la sociedad palestina o árabe. En sí mismo, esto dice muchísimo sobre la naturaleza del conflicto en Oriente Medio.Todas las guerras -sobre todo si se han prolongado por espacio de cincuenta años- producen injusticias y víctimas en ambos lados, y esta guerra no es la excepción. Muchas son las víctimas individuales, tanto palestinas como judías, tal y como puede apreciarse en los noticiarios de cada noche. Pero no puede hablarse de injusticia contra el pueblo palestino, pues en todo caso se trata de un agravio que ellos mismos se han infligido a sí mismos, producto de la xenofobia, del resentimiento y de la explotación que los árabes han practicado con su propia gente; así como de su evidente incapacidad para ser generosos y tolerantes con quienes no son árabes. Mientras que Israel es una sociedad abierta, democrática y multiétnica que incluye a una gran minoría árabe que goza de derechos civiles y políticos, la Autoridad Palestina es un estado intolerante, antidemocrático, monolítico y policial, con un líder dictatorial cuya letal carrera dura ya 37 años.Cualquier observador razonable puede advertir que la causa de las actitudes repugnantes, los métodos criminales y las metas deshonestas del movimiento de liberación de Palestina tiene su origen en el odio a los judíos y en el resentimiento del moderno Occidente democrático. Puesto que no había nación palestina antes de la creación de Israel, y puesto que los palestinos se consideraban a sí mismos simplemente como árabes y a su tierra como parte de Siria, no es sorprendente que muchos de los principales creadores de la OLP ni siquiera vivieran en el Mandato de Palestina antes de la creación de Israel; menos aún en la franja, mayormente desértica, que fue asignada a los judíos. Edward Said, el principal portavoz intelectual de la causa palestina, creció en una familia que decidió asentarse en Egipto y en Estados Unidos. Yasser Arafat nació en Egipto.Los mismos estados árabes que dicen estar ultrajados por el tratamiento que los judíos dan a los palestinos, tratan a sus propias poblaciones árabes mucho peor de lo que los árabes son tratados en Israel, al tiempo que también callan acerca de la mayoría palestina que vive en Jordania sin derechos civiles. En 1970, rey Hussein de Jordania masacró a millares de militantes de la OLP. Pero la OLP no exige el derrocamiento de la monarquía hachemita de Jordania ni dedica a ella su odio. Lo reserva para los judíos.Es más, se trata de un odio cada vez más mortal. Hoy, el 70 por ciento de los árabes de Cisjordania y Gaza aprueban que mujeres y niños se suiciden convirtiéndose en bombas humanas si las víctimas son judías. No existe movimiento alguno por una "paz inmediata", al contrario que Israel, donde los partidarios de hacer concesiones a la exigencias árabes en nombre de la paz son una fuerza política formidable. No hay ningún portavoz árabe que hable a favor de los derechos de los judíos y denuncie sus sufrimientos, pero hay cientos de miles de judíos en Israel -y en todo el mundo- que sí piden "justicia" para los palestinos ¿Cómo pueden los judíos esperar justicia de una gente que, en su conjunto, ni siquiera los considera como seres humanos?

8. Una faz falsa

El proceso de paz de Oslo, iniciado en 1993, se basó en el compromiso de ambas partes de renunciar a la violencia como medio para resolver su conflicto. Pero los palestinos nunca han renunciado a la violencia, y en el año 2000 lanzaron oficialmente una nueva intifada contra Israel que abortó el proceso de paz.De hecho, durante el proceso de paz -entre 1993 y 1999- tuvieron lugar alrededor de 4.000 actos terroristas cometidos por palestinos, que causaron la muerte a mas de 1.000 israelíes -una cifra superior a la de los últimos 25 años en conjunto. En cambio, durante ese mismo periodo, los israelíes ansiaban tanto la paz que respondieron a esos asesinatos otorgando a los palestinos un gobierno autónomo en Cisjordania y Palestina, una "policía" de 40.000 hombres armados y el 95 por ciento del territorio que sus negociadores exigían. Esta generosidad israelí fue recompensada con el rechazo de la paz, con atentados suicidas en discotecas y centros comerciales abarrotados, con una efusión de odio racial y con una nueva declaración de guerra.Lo cierto es que los palestinos rompieron los acuerdos de Oslo precisamente a causa de la generosidad israelí, porque el gobierno de Ehud Barak ofreció satisfacer el 95 por ciento de sus peticiones, incluido el control de algunas zonas de Jerusalén -una posibilidad antaño impensable. Estas concesiones hicieron a Arafat enfrentarse al único resultado que el no deseaba: la paz con Israel. La paz sin la destrucción del "ente judío."Arafat expresó su rechazó a estas concesiones israelíes con una nueva explosión de violencia antijudía, a la que dio el engañoso nombre de "Intifada de Al-Aksa" por la mezquita que está situada en la explanada del Templo. Su nueva jihad recibió el nombre de este lugar sagrado de los musulmanes para crear la ilusión de que el origen de la intifada estaba, no en su ruptura unilateral del proceso de paz de Oslo, sino en la visita de Ariel Sharon a la explanada de las mezquitas. Meses después de que comenzara la nueva intifada, la propia Autoridad Palestina reconoció que ésta no era sino otra de las mentiras de Arafat.De hecho, la intifada había sido planeada unos meses antes de la visita de Sharon como el siguiente paso al rechazo del acuerdo de Oslo. En palabras de Imad Faluji, el ministro de comunicaciones de la Autoridad Palestina, "[la sublevación] había sido planeada desde el regreso del presidente Arafat de Camp David, cuando dejó con dos palmos de narices al anterior presidente de EEUU [Clinton] rechazando las condiciones americanas". La Comisión Mitchell, dirigida por el ex senador de los EEUU George Mitchell para investigar los hechos, llegó a la misma conclusión: "no fue la visita de Sharon lo que provocó la intifada de Al-Aksa"

9. Distinciones Morales

Para analizar el callejón sin salida de Oriente Medio es importante prestar atención a las diferencias que en el orden moral revelan las acciones de los dos bandos. Cuando un desequilibrado judío entra en una mezquita para matar a los que allí rezan (sucedió en una sola ocasión), actúa en solitario y recibe la condena tanto del gobierno israelí como de los judíos de dentro y fuera Israel, recayendo sobre él todo el peso de la ley israelí. Pero cuando un joven árabe entra en una discoteca llena de adolescentes, en un centro comercial o en un autobús abarrotado de mujeres y niños y se suicida volando consigo a personas inocentes (lo que sucede con frecuencia), se trata de alguien que ha sido entrenado y enviado por un miembro de la OLP o de la Autoridad Palestina; Yasser Arafat le elogia oficialmente como héroe; la Autoridad de Palestina da dinero a su madre y sus vecinos árabes rinden honores al hogar que produjo un "mártir para Alá". El movimiento de liberación palestino es el primero que eleva la matanza de niños -los suyos y los del enemigo- a la categoría de vocación religiosa y de estrategia al servicio de su causa.No sólo son moralmente repugnantes los métodos del movimiento de liberación palestino. La misma causa palestina es en sí misma inmoral. El "problema palestino" es un problema creado por los árabes, y sólo ellos pueden solucionarlo. En Jordania, los palestinos tienen ya un estado en el cual son una mayoría, pero éste les niega la autodeterminación. ¿Por qué no es Jordania el objeto de la lucha de "liberación" palestina? La única respuesta posible es porque no está gobernado por judíos.Existe una famosa "línea verde" que marca el límite entre Israel y sus vecinos árabes. Esa línea verde (de envidia) es también la línea maestra para entender cuál es el verdadero problema en Oriente Medio. Es verde porque las plantas crecen en el desierto en el lado israelí pero no en el lado árabe. Los judíos obtuvieron una franja de tierra sin petróleo, y crearon riqueza y vida abundante en todas sus variadas formas. Los árabes obtuvieron nueve veces más de tierra cultivable, pero todo lo que han hecho con ella es sentarse sobre su aridez y fomentar la pobreza, el resentimiento y el odio de sus habitantes. Además de esto, han creado y perfeccionado el terrorismo más vil e inhumano que jamás se haya visto: los atentados suicidas contra la población civil. De hecho, los palestinos son una comunidad de terroristas suicidas: desean la destrucción de Israel más que disfrutar de una vida mejor.Si un estado-nación es todo lo que los palestinos desean, Jordania sería la solución (colmaría el 95 por ciento de sus demandas). Pero los palestinos también desean destruir Israel. Esto es moralmente execrable. Es la resurrección del virus nazi. Sin embargo, la causa palestina recibe el apoyo generalizado de la comunidad internacional, con la única excepción de los Estados Unidos (y, en menor medida, de Gran Bretaña). Es precisamente porque los palestinos desean destruir el estado que los judíos han creado -y porque matan judíos- por lo que gozan de credibilidad internacional y de una ayuda que, en otro caso, sería inexplicable.

10. De nuevo el problema judío

Es esta resistencia internacional a la causa de la supervivencia judía, la persistencia del odio generalizado hacia los judíos, lo que, en último término, refuta la esperanza sionista de una solución al "problema judío". La creación de Israel es la historia de un impresionante logro humano. Pero la guerra permanente para destruirlo socava la idea sionista original.Más de cincuenta años después de la creación de Israel, los judíos siguen siendo el grupo étnico más odiado del mundo. Los radicales islámicos desean destruir Israel, pero también lo desean los musulmanes moderados. Para los judíos de Oriente Medio, el actual conflicto es una lucha a vida o la muerte, aunque todos los gobiernos presentes en las Naciones Unidas, con la excepción de los Estados Unidos y, a veces, Gran Bretaña, votan en contra de Israel, que se enfrenta a un enemigo terrorista que no respeta la vida o los derechos de los judíos. Después de que Al Qaeda atacara las torres gemelas, el embajador francés en el Reino Unido se quejaba de que el mundo entero se hallaba en peligro por culpa de "esa mierdosa nacioncilla", Israel. Esto causó un escándalo en Inglaterra, pero en ningún otro lugar más. Todo lo que separa a los judíos de Oriente Medio de un nuevo Holocausto es su propia valentía y pericia militar y el generoso y humanitario apoyo de los EEUU.Aunque, incluso en Estados Unidos, pueden verse canales de televisión como MSNBC o CNN donde se presenta a Ariel Sharon, un primer ministro elegido democráticamente, en plano de igualdad moral y política con Yasser Arafat, que es un dictador, un terrorista y un enemigo de los Estados Unidos. Puede verse esa misma equivalencia establecida entre la democracia israelí y la Autoridad Palestina, una entidad terrorista aliada de Al Qaeda y de Irak, enemigos de Estados Unidos.Durante la Guerra del Golfo, Israel fue leal aliado de América, mientras que Arafat y los palestinos apoyaron abiertamente al agresor, Saddam Hussein. Sin embargo, los dos gobiernos norteamericanos posteriores -tanto demócratas como republicanos- se afanaron por mantenerse "neutrales" en el conflicto de Oriente Medio y presionaron a Israel para que entrase en un suicida "proceso de paz" con un enemigo que busca su destrucción. Es sólo después del 11-S cuando los Estados Unidos ha acabado por reconocer que Arafat es un enemigo de la paz y un interlocutor inviable para una negociación.Los esfuerzos de los sionistas crearon una próspera democracia para los judíos de Israel (y también para el millón de árabes que viven en Israel), pero fracasaron en su objetivo de regularizar la situación del pueblo judío o de procurarles seguridad en un mundo que los odia. Desde el punto de vista del "problema judío", que Herzl y los fundadores del sionismo intentaron resolver, hoy es mejor ser judío en América que en Israel.Esta es una razón por la que no soy sionista sino un apasionado e inequívoco patriota americano. América es buena para los judíos como lo es también para cualquier otra minoría que acepte su contrato social. Pero también explica por qué soy un vehemente partidario de la supervivencia de Israel y por qué no tengo simpatía alguna por el bando palestino. Ni la tendré hasta que llegue el día en que pueda mirar a los ojos de los palestinos y ver algo distinto a ese anhelo homicida contra judíos como yo.

David Horowitz es autor de numerosos libros entre los que se encuentra una autobiografía, Radical Son, que ha sido calificada como "la primera gran autobiografía de su generación", la cual relata su odisea desde el activismo radical hacia las posiciones que actualmente mantiene. Entre sus otros libros pueden citarse The Politics of Bad Faith (La política de la mala fe) y The Art of Political War (El arte de la guerra política). Este último fue calificado por Karl Rove, estratega político de la Casa Blanca, como "la guía perfecta para ganar en el campo de batalla de la política".

sábado, julho 22, 2006

DUPLO SIGNIFICADO DAS PALABRAS

Algúns exemplos:
Un "alto o fogo” ocorrería se Hezbollah entregase os soldados secuestrados e deixase de lanzar mísiles; nunca seguiría a un cese unilateral do bombardeo israelí. Na realidade, só escoitaremos chamamentos internacionais contundentes cando os mísiles de Hezbollah estean case esgotados.
"Danos colaterais" refírese principalmente ás baixas entre os escudos humanos (flagrante violación da tan cacarexada Convención de Xenebra) de Hezbollah. Nunca pode empregarse para describir mortes civís dentro de Israel, porque todo o que hai en territorio israelí é obxectivo lexítimo.
"Ciclo de violencia" utilízase para denigrar a aqueles que son atacados, pero que se supón que non deben defenderse e menos gañar.
"Deliberado" reflicte a precisión das bombas israelís que alcanzan os seus obxectivos; nunca se refire aos mísiles de Hezbollah, que se dirixen a destruír todo o que poden.
"Deplora" é evocado normalmente contra Israel por parte dos mesmos que teñen masacrado civis ou permitido que morresen - como os rusos en Chechenia, os sirios en Hama, ou a ONU en Rwanda e Dafur.
"Desproporcionado" significa que os agresores de Hezbollah, cuxos mísiles primitivos non poden matar a moitos civís israelís, están perdendo, mentres que a sofisticada resposta dos israelís é mortal contra os propios combatentes. Ver "excesivo".
No momento en que escoite o adxectivo "excesivo", Hezbollah está perdendo. Mentres non o escoite, non.
As "testemuñas" normalmente non o son, e o seu testemuño cítase só contra Israel.
"Grave preocupación" é utilizado polos europeos e os árabes que recoñecen en privado que non hai futuro para o Líbano a menos que Hezbollah sexa destruído -- e debería facerse preferiblemente por "os sionistas" aos que se pode culpar doadamente por facelo.
"Inocente" refírese a exclusivamente aos libaneses que axudan ao lanzamento de mísiles ou que asumen o perigo de morar preto daqueles que o fan. Moi raramente se refire aos israelís baixo ataque.
Os "militantes" de Hezbolá non levan uniformes, e os seus obxectivos primordiais non son os israelís que os levan.
"Multinacional", como en "forza multinacional", normalmente significa "mercenarios do Terceiro Mundo que simpatizan con Hezbollah". Ver "pacificadores".
Os "pacificadores" non manteñen ningunha paz, senón que sempre se alinean co menos occidental dos belixerantes.
"Impactado" utilízase, en primeiro lugar, por diplomáticos que realmente non o están; e, en segundo lugar, só se evoca contra a resposta de Israel, nunca contra o ataque de Hezbollah.
"Acción de Nacións Unidas" refírese a unha acción que Rusia ou China non veten. Os operativos da organización normalmente ven as armas dos terroristas diante dos seus naris. Case sempre son culpabeis do que acusan a outros de facer (Chechenia?).
Que explica esta distorsión da linguaxe? Moitas cousas. En primeiro lugar, está a necesidade do petróleo de Oriente Medio. Reste iso, e a guerra recibirá a mesma escasa atención que o baño de sangue de África Central. Despois está o temor ao terrorismo islámico. Se Oriente Medio fose budista, ao mundo o Líbano importaríalle tan pouco como lle preocupa o Tíbet ocupado. E non esquezamos o vello e persistente antisemitismo. Se Rusia ou Franza fosen bombardeadas polos seus veciños, Putin e Chirac estarían ameazando coa resposta nuclear. Israel é un símbolo do Occidente máis odiado. Se fose unha ramificación de China, ninguén se atrevería a dicir unha palabra. A poboación e o tamaño explican moito: cando a India ameazou a Pakistán con proxectís nucleares polo seu apoio ao terrorismo hai uns cantos anos, ninguén balbuceou ningunha crítica seria. Finalmente, está o temor a que Israel poida desestabilizar as cousas en Iraq. Se non estivésemos en Afganistán ou en Iraq, non estariamos presionando a Israel entre bambalinas. Pero por encima de todo, o mundo deplora ao estado xudeu porque é forte, e pode respostar en lugar de sufrir. Na práctica, os espectadores globais preferirían os seguintes escenarios para que os xudeus soportando dificultades con paciencia aprendesen a súa lección. O primeiro é a absoluta simetría e a equivalencia moral: cando Israel é atacado, que mate só a tantos como perde. Por cada mísil que chegue, en resposta solta unha bomba -coma se os agresores da historia da guerra detivesen algunha vez os seus ataques segundo unha lóxica tan especial. O outro desiderátum é a destrución do propio Israel. Irán prometeu borrar a Israel do mapa, e a continuación entregou miles de mísiles a Hezbollah para cumprir esa promesa. En resposta, o mundo durmiuse de aburrimento. Se mañá mísiles máis poderosos golpeasen Tel-Aviv armados con axentes biolóxicos ou químicos sirios, ou proxectís nucleares iraníes, a "comunidade internacional" chamaría á "contención" - e seguiría chamando até que Israel desaparecese do todo. E o día despois da súa desaparición, europeos e árabes suspirarían de alivio, murmurarían unhas cantas palabras baleiras e despois sorrirían, "A vida segue". E no que a eles respecta, seguiría moi ben.

sexta-feira, julho 21, 2006

ISRAEL, E O SEU DEREITO Á AUTODEFENSA.


Israel, e o seu dereito á autodefensa

A seis anos de finalizada a ocupación militar israelí ao sur do Líbano, un sorpresivo ataque de integrantes do grupo terrorista Hezbollah en territorio israelí -que deixou como saldo oito soldados israelís mortos e outros dous secuestrados- non só terminou por rachar a “pax fría” que reinaba na rexión, desatando a furia do Estado xudeu, senón que ademais colocou ao pobo libanés nunha situación de morte e dor, tan só por seguir os mandatos de Teherán e Damasco, que controlan a esta milicia desde as sombras. Nesta oportunidade, a contundente resposta militar israelí, non está supeditada a impor as súas forzas nun territorio estranxeiro ou a expandirse en territorios que se atopan en disputa cos palestinos, senón a un lexítimo dereito de autodefensa. Todo comezou cando integrantes do outrora grupo terrorista palestino Hamas (tamén de inspiración iraní e aliado de Hezbollah na Franxa de Gaza) introduciuse en territorio israelí, matando a dous soldados e secuestrando ao novo cabo de 19 anos, Guilad Shalit. Esta acción terminou por romper o intento de diálogo que se estaba establecendo entre o Partido na presidencia palestina; Al- Fatah, e os seus compañeiros na coalición de goberno; Hamas, para concensuar un documento que lles permitise lograr unha mellor gobernabilidade nos territorios palestinos. O documento tamén contemplaba o diálogo co goberno de Israel, para seguir mantendo en pé o plan denominado “Folla de Ruta”; que ten (tiña?) como obxectivo de máxima, a creación do tan postergado Estado de Palestina, ademais de buscar unha política que dese unha pronta solución á terrible crise humanitaria que atravesa ese pobo, desde que en febreiro pasado, a Unión Europea, os Estados Unidos, Rusia e Xapón cortáronlle a axuda financeira pola extrema belixerancia dialéctica do primeiro ministro palestino Ismail Haniya. Pasados once meses da execución do denominado “Plan de Desconexión”, un impresionante dispositivo militar israelí que varreu coa presenza de colonos xudeus nese sector do Neguev, para brindar autonomía política palestina e comezar a delinear as fronteiras definitivas do Estado de Israel, máis de mil foguetes do tipo Kasam, golpearon insistentemente distintas cidades do sur israelí, matando a perto de 40 civís. O secuentro do novo soldado, sumado a esta situación de permanente asedio, terminou de desbordar a paciencia do Executivo israelí, dando paso a unha ofensiva militar por aire e terra que ten como obxectivo desarticular as lanzadeiras destes mísiles palestinos. Coordinación co Hezbollah?
A poucos días dos feitos acontecidos na Franxa de Gaza, prodúcese o inesperado ataque do Hezbollah, ao norte de Israel. Ate que punto esta acción ofensiva non foi coordinada coa principal dirixencia de Hamas, instalada en Damasco e representada por Khaled Meshaal? Os seis anos transcorridos desde o retiro militar israelí do sur do Líbano, serviron para que Hezbollah (que controla por completo esta porción de territorio- armada ate os dentes, baixo a tutela do goberno iraní. Nesta etapa de guerra aberta contra Israel, os 10.000 mísiles de orixe rusa, chinés e iraní, de distintos tipos e alcances que van desde os 10 ate os 80 km; con cargas de 20 a 600 kgs de explosivos, con que conta o Hezbollah, foron fornecidos por Teherán, que neste novo intento por desestabilizar a rexión aproveitando o estancamento das tropas estadounidenses en Iraq- intenta alzarse como o novo líder rexional, reflotando a máxima leninista de “canto peor, mellor”. Namentres, o goberno libanés por omisión, tamén é causante desta crise ao desoír durante todos estes anos, desde a retirada israelí, a Resolución 1559 do Consello de Seguridade da ONU, que ademais da exixencia de retiro de tropas sirias do Líbano, comprende o desarme deste grupo terrorista e solicita o despregue do exército regular libanés en todo o seu territorio nacional. Dereito lexítimo á autodefensa

Como actuaría París, se permanentemente fora asediada por ataques misilísticos e tivesen soldados secuestrados, sen declarar a guerra a ninguén? Como o faría Londres, Madrid ou Roma, se un terzo da súa poboación tivese que pasar os seus días en refuxios antiaéreos? Probablemente, de xeito moito máis contundente a como actúa o Estado de Israel, que ten que enfrontar a un inimigo covarde, que dispara os seus mísiles desde centros urbanos, resgardándose entre a poboación civil. Esta nova guerra que enfronta o Estado xudeu, non foi provocada por ansías expansionistas ou por invasión a un país veciño, é produto de ataques moi ben coordinados e planificados polos seus inimigos máis acérrimos: Irán e Siria, xunto aos seus satélites, que unha vez máis poñen en perigo non só á poboación que vive na rexión, senón que tamén se atopan a un paso de desatar unha crise internacional, de incalculables consecuencias.

DA GUERRA Á PAZ


Da guerra á paz

Por Joschka Fischer, líder do Partido Verde alemán durante preto de 20 anos, ex ministro de Asuntos Exteriores e vicechanceler de 1998 ate 2005

Haifa, Beirut e moitas outras cidades e pobos de Líbano e de Israel están baixo o fogo. A quen lle parecía isto posíbel hai unhas semanas? En todo o mundo, a reacción ás imaxes de destrución e morte en Líbano, mais tamén en Gaza e Israel, foi de espanto. Por suposto, era ben sabido que Hezbolá -considerada con razón unha organización terrorista- estaba acumulando un arsenal de foguetes Katiusha, así como mísiles guiados de moito maior alcance. E tampouco era un segredo que Hezbolá actúa como un Estado dentro dun Estado, co seu propio exército privado fortemente motivado e as súas propias estruturas terroristas. É Hezbolá, non o goberno libanés e o seu exército, o que controla a fronteira entre Líbano e Israel desde a retirada israelí do sur do Líbano en 2000.

Aínda que Hezbolá ten dous ministros no executivo libanés e varios parlamentarios, non actúa en interese do Estado libanés. Pola contra, os seus intereses veñen xa definidos desde Damasco e Teherán, de onde procede moi boa parte do seu arsenal. Este control externo é a principal causa da actual traxedia, que esencialmente constitúe unha “guerra por poderes”. Quen actúa de delegado de quen e para que? Remontémonos á causa que precipitou esta guerra. Dentro de Hamás, tamén fortemente influído por Siria e Irán, xurdira un debate fundamental a propósito de se, tralo éxito electoral e a conseguinte responsabilidade de gobernar os territorios palestinos, a organización debía recoñecer a Israel. O acordo era inminente cando a dirección de Hamás no estranxeiro (que ten a súa sé en Damasco) ordenou un ataque contra un posto militar en Israel, durante o cal mataron a varios soldados e secuestraron a un.

O clamor en Israel e a conseguinte resposta militar masiva israelí, que inevitabelmente causou un número elevado de baixas palestinas, estaban claramente previstos e de feito eran parte integrante dos fríos cálculos de quen organizou o ataque. O incipiente consenso palestino foi torpedeado, o recoñecemento de Israel deixou de ter importancia e novamente os radicais saíron vitoriosos. Uns días despois, Hezbolá seguiu o exemplo e secuestrou a outros dous soldados israelís na fronteira entre Líbano e Israel, deixando claro que Hamás e Hezbolá habían coordinado as súas accións para provocar un enfrontamento a gran escala con Israel. Todo isto sucedeu só uns días antes da reunión do G 8 en San Petersburgo, onde a cuestión prioritaria eran as ambicións nucleares de Irán.

A actual guerra en Líbano non é unha guerra do mundo árabe contra Israel; pola contra, é unha guerra orquestrada polas forzas radicais da rexión -Hamás e a Yihad islámica entre os palestinos, Hezbolá en Líbano, xunto con Siria e Irán- que basicamente rexeita calquera acordo con Israel. O conflito buscouse por tres razóns: primeiramente para aliviar a presión interior da comunidade palestina para que Hamás recoñeza a Israel; en segundo lugar, para debilitar a democratización de Líbano, que estaba marxinando a Siria; e en terceiro lugar, para apartar a atención da incipiente disputa sobre o programa nuclear iraniano e ensinar a Occidente os “instrumentos” de que dispón en caso de conflito. Os gobernos árabes moderados entenden moi ben a cuestión que está en xogo nesta guerra: trátase da hexemonía rexional en Líbano e Palestina no caso de Siria e, a maior escala, da reivindicación hexemónica de Irán en todo Oriente Próximo. Pero a guerra de Líbano e Gaza podería terminar sendo un erro de cálculo para os radicais. Ao disparar proxectís sobre Haifa, a terceira cidade de Israel, cruzouse unha liña vermella. A partir de agora, xa non é principalmente unha cuestión de territorio, restitución ou ocupación. Pola contra, o tema fundamental é a ameaza estratéxica contra a existencia de Israel.

A fronte de rexeitamento subestimou a determinación e a capacidade disuasoria de Israel. demostrou que non hai xeito de volver ao statu quo no Líbano, e revelou as aspiracións hexemónicas de Irán en todo o mundo. A tolemia disto salta á vista, porque non fai falta moita imaxinación para comprender como sería Oriente Próximo se houbese un paraugas radical iraniano protexendo aos radicais. Este erro de cálculo ponse de manifesto a medida que se desenvolven estas catro circunstancias: Israel evita ser arrastrada a unha guerra terrestre no Líbano; aplícase a resolución 1.559 da ONU -que esixe o desarme de todas as milicias de Líbano con axuda da comunidade internacional- e vólvese ao statu quo que agora tornouse imposíbel; a actual coalición "antihexemónica" de feito, que comprende aos países árabes moderados (incluídos os palestinos moderados), transfórmase nunha iniciativa de paz sólida e seria; o Cuarteto de Oriente Próximo, con EE UU á fronte, vaise involucrar activamente na procura dunha solución viábel e proporciona as garantías políticas, económicas e militares necesarias para sostela no tempo. Israel desempeña aquí un papel crave. Dúas veces repregou unilateralmente as súas tropas tralas fronteiras recoñecidas, principalmente do sur de Líbano e de Gaza. En ambas ocasións, a fórmula israelí de terra a cambio de paz terminou sendo terra a cambio de guerra. Agora, coa existencia de Israel ameazada, a paz cos seus veciños árabes parece unha perspectiva máis distante que nunca.

Creo que a actual guerra no Líbano pode abrir unha nova oportunidade para a paz. Canto antes se silencien as armas en Líbano, mellor. Pero non esquezamos o punto de partida da guerra: o choque interno dentro de Hamás sobre se debía ou non recoñecer a Israel. E non esquezamos a actitude dos gobernos árabes moderados cara a esta guerra e cara ás intencións ocultas de quen a provocou. A seguranza de Israel fai que a reestruturación da organización interna de Líbano e a garantía da súa soberanía estatal sexan innegociábeis. chegou o momento de xogar a carta siria e levar ao presidente Bachar el Asad á vía da normalización. Cos Altos do Golán, Israel ten nas súas mans o elemento fulcral. Sen Siria, Irán ficaría só. Tamén Iraq se beneficiaría desa circunstancia. Para rematar, a situación non é tan desesperada para os palestinos como pode semellar. Nos cárceres de Israel, os principais presos da Al Fatah e Hamás chegaron a un consenso, ao aceptar a creación dun Estado palestino dentro das fronteiras de 1967. É preciso apoiar este novo realismo palestino. Pero non se pode ir máis aló da data histórica de xuño de 1967 (ningún dos dous bandos).

O feito de que en Israel percibise unha nova ameaza estratéxica, volveu obsoletos os debates sobre a terra e os asentamentos en Israel? Dado que esta guerra se dirixe contra a existencia mesma de Israel, a seguranza estratéxica, e polo tanto rexional, será obxecto de moita máis atención. Como ten entón Israel que definir a súa seguranza no futuro? Actualmente, Israel fai fincapé na disuasión masiva, pero faría ben en aproveitar as posibilidades políticas e diplomáticas que lle brinda esta guerra para tomar a iniciativa desde unha posición de forza e ofrecer unha paz xeral a todos aqueles dispostos a recoñecer a súa existencia, e renunciar para sempre á violencia, non só de palabra, senón tamén de feito. chegou o momento de pensar ao grande. Isto non só é válido para Israel e os seus veciños, senón tamén para Estados Unidos e a Unión Europea. Esta guerra ofrece a oportunidade para unha paz duradeira. Non debemos deixala fuxir.

segunda-feira, julho 17, 2006

A CULPA DE ISRAEL.


A culpa de Israel.
Por Pilar Rahola

Acumulei notícias, críticas e análises indignadas antes de fazer este artigo. Não queria escrever com o automatismo que comporta o conhecimento preciso do problema, a motivação que o conflito me gera e, sobretudo, a convicção de que este é um tema satanizado, tratado com um maniqueísmo do qual nenhum outro tema sofre.Sobre Israel não se informa, faz-se propaganda, consolidam-se preconceitos e rompem-se com todos os códigos deontológicos que regulam outras noticias complexas. A rapidez com que, diante de um fato lastimável, sempre Israel é criminalizado, dá-nos a medida da desproporção e, sobretudo, informa da distorção do qual sobre o conflito.Vamos por partes. Certamente nestes dias não nos chegam boas notícias da área. Por causa do seqüestro de um soldado, e do assassinato de um colono, o exército israelense está exercendo uma pressão militar que submeteu a população palestina a uma situação altamente insustentável. Algumas das reportagens sobre o estresse de que sofrem as crianças e sobre o medo com que vive a população civil são pertinentes e, sem dúvida, certas. Ainda assim, há só uma face da noticia? Ajuda-se a solucionar o conflito abordando uma só faceta do problema? É moral, ético e profissional colocar o peso da culpa exclusivamente num dos povos, e elevar o outro à categoria de vítima universal? Como sou das que crêem que a verdade é um espelho quebrado — Rodoreda, in memoriam —, e que Israel tem muitos dos pedaços, acredito também estarmos mentindo deliberadamente ou inconscientemente e, que a mentira só ajuda a perpetuar a desgraça. Para dizer isso mais claro: muitos dos que crêem solidarizar-se com a Palestina, criminalizando Israel, a única coisa que conseguem é afastar a paz, queimar as pontes de saída e, sobretudo, alimentar o vitimalismo perverso dos setores mais fundamentalistas. A bondade palestina não só é uma falácia: é, sobretudo, uma armadilha mortal.Vamos à contingência atual, aproximando-nos com rigor e não com a sacola dos preconceitos bem cheia. Primeiro, participo da crítica a algumas das atuações do governo Olmert.Até onde posso entender a pressão social que está sofrendo em função do seqüestro do rapaz Ghilad Shalit, não creio que usar aviões sônicos noturnos para assustar a população sirva para nada mais que pura propaganda. E alguns atos de prepotência militar seriam perfeitamente evitáveis. Ainda assim, se esta fosse a denúncia jornalística, mas estivesse acompanhada de uma análise crítica do que fazem os palestinos, teria pouca coisa a acrescentar.O problema é que a notícia sempre chega com uma só face, e assim os palestinos parecem vítimas virgens de culpa e submetidos à loucura de uns malvados israelenses. Como se o Tzahal, um exército fundamentalmente formado por rapazes e moças universitários israelenses, fosse algo assim como uma brigada de sádicos dedicados a matar civis. Assim são narradas as noticias. A realidade, entretanto, é outra e tem dados mais precisos. Desde que Israel abandonou Gaza e realizou um dos gestos unilaterais a favor da paz mais sérios dos últimos tempos, a quantidade de mísseis Kassam (ontem em uma escola de Ashkelon) que caíram em território israelense têm sido centenas. E agora caem mais perto. Não há noite que não caiam mísseis, do mesmo jeito que não há dia em que as emissoras de televisão palestinas não alimentem o ódio contra os judeus e façam exaltações ao extermínio. A organização que governa a Palestina, o Hamas, é responsável por centenas de assassinatos, e longe de mudar de posição, continua alimentando um ódio em massa que só pode conduzir à fabricação de suicidas. Não há nenhum gesto, nem econômico, nem cultural, nem político, que prepare a Palestina para a paz; muito pelo contrário: todos os esforços dedicam-se a prepará-lo para a guerra eterna. Nesta situação de violência, que culminou com o assassinato do jovem de 18 anos Eliahu Asheri, e com o seqüestro do soldado de 19 anos, Israel tem direito, no mínimo, a sentir-se profundamente cansado. Há interlocutores palestinos para a paz? Ousaria dizer que Mahmoud Abbas o é, mas, quem lhe faz caso? O que fundamentalmente existe são interlocutores para a guerra. Frente a este panorama, não parece tão estranho que Israel mantenha abertas as negociações, mas ative as suas defesas militares. Por mais que na Europa entoemos melodias de boas intenções, são a eles a quem ameaçam e a quem matam. Podemos negar-lhes, com tanta alegria como o fazemos, o direito à defesa?
Artigo publicado no Diario Avui. Tradução: Szyja Lorber

sexta-feira, julho 07, 2006

ESTA SI É UNHA GUERRA XUSTA



ESTA SI É UNHA GUERRA XUSTA.

Por Amoz Oz


Moitas veces no pasado o Movemento de Paz Israelí criticou moi duramente as operacións militares de Israel. Esta vez non. Esta vez a guerra non é pola expansión nin a colonización por parte de Israel. Non hai ningún territorio libanés ocupado polos israelís. Tampouco reclamos territoriales dun nin doutro. O mércores pasado, Hezbollah lanzou, sen provocación previa, un cruel ataque contra territorio israelí. Foi, en realidade, un ataque contra a autoridade e a integridad de goberno libanés xa que Hezbollah, ao atacar, tamén se apoderou da prerrogativa do goberno libanés de controlar o seu propio territorio e tomar decisións sobre a guerra e a paz. O Movemento de Paz Israelí oponse á ocupación e a colonización de Cisjordania. Opúxose á invasión israelí do Líbano en 1982 porque esa invasión tiña o obxectivo de desviar a atención mundial do problema palestino. Esta vez, Israel non está invadindo o Líbano. Estase defendendo dun hostigamiento diario e do bombardeo de decenas dos nosos pobos e cidades e trata de esmagar a Hezbollah alí onde estea á espreita. O Movemento de Paz Israelí debería apoiar a intención de Israel de autodefenderse, así de sinxelo, mentres esta operación militar teña como principal obxectivo a Hezbollah e non atenche, na medida do posible, contra a vida de civís libaneses (unha tarefa non sempre fácil xa que os artilleros de misiles do Hezbollah frecuentemente usan a civís como escudos humans). Os misiles de Hezbollah son fornecidos por Irán e Siria, ambos países inimigos declarados de todas as iniciativas de paz no medio Oriente. Non pode haber ningún punto de comparación moral entre Hezbollah e Israel. O primeiro ataca a civís israelís onde estean en tanto que o segundo ataca mayormente a Hezbollah. As tenebrosas sombras de Irán, Siria e o fundamentalismo islámico roldan sobre os pobos e cidades de onde emanan densas columnas de fume a ambos os dous lados da fronteira libanesa-israelí. Esas sombras tenebrosas están ao mesmo tempo sometendo e anulando á sociedade civil libanesa que facía pouco acababa de liberarse, por medio dunha loita heroica, dunha longa colonización siria. A verdadeira guerra hoxe non é en absoluto entre Beirut e Haifa senón entre unha coalición de nacións que aspiran a lograr a paz: Israel, o Líbano, Egipto, Jordania, e Arabia Saudita por unha banda, e o fanatismo islámico, exacerbado por Irán e Siria, polo outro. Se como todos esperamos, (tanto os belixerantes ou halcones como os pacifistas ou pombas israelís), Hezbollah é derrotado pronto, Israel e o Líbano serán os triunfadores. Ademais, a derrota dunha organización terrorista islámica militante podería aumentar significativamente as posibilidades de alcanzar a paz na rexión.
AMOS OZ. Escritor, xornalista e activista da esquerda pacifista israelí.